open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Atún listado

O **atún listado** ou, simplemente, **listado**  (*Katsuwonus pelamis* ) é un peixe mariño do grupo dos túnidos, familia escómbridos, de grande interese comercial e capturado fundamentalmente para a elaboración de conservas.

## Descrición 
miniatura|250px|Banco de listados (U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration).
Alcanza tamaños máximos de 1 metro (aínda que o normal son valores de 40–50&nbsp;cm) e pesos de 5–10&nbsp;kg (con máximos de 19&nbsp;kg). 
 
Recoñécese pola presenza de 4-7 bandas lonxitudinais escuras a ámbolos lados da rexión ventral, por baixo da liña lateral, debuxo característico ó que lle debe o nome de *listado*. A cor do lombo é azul escuro con irisacións púrpuras, aclarando segundo descende cara ao ventre, que ten cor prateada.

As aletas dorsais están lixeiramente separadas. A aleta pectoral é moi curta. Posúen 53-63 pequenos dentes no primeiro arco branquial, número moi superior ó doutros túnidos. Non posúen vexiga natatoria.

miniatura|250px|*Katsuo no Tataki

## Ecoloxía 
Está presente en tódolos océanos do mundo de augas tropicais e subtropicais, máis ou menos entre os paralelos 45ºN e 45ºS. Forma bancos moi numerosos , ás veces mesturados con outras especies de túnidos, especialmente rabil (*Thunnus albacares*) e patudo (*Thunnus obesus*). Para os efectos de avaliación, a *Comisión Internacional para a Conservación do Atún Atlántico* (CICAA) diferencia dous stocks, leste e oeste (utilizando como referencia o meridiano 30º oeste).

Mostra unha taxa de crecemento moi variable, segundo a estación e a zona onde vivan. A desova non se concentra, como noutras especies de túnidos, senón que se produce ó longo de todo o ano en diferentes áreas do Atlántico (ou entre a primavera e o outono, nas poboacións de augas subtropicais).

## Aproveitamento pesqueiro 
No océano Pacífico representa a especie de maior interese pesqueiro (ata o 45% das capturas mundiais de túnidos); MUUS e DAHLSTRÖM, 1981). Boa parte das conservas de atún que non especifiquen a especie están elaboradas con esta especie.

O atún listado adoita asociarse a concentracións de peixes superficiais. Esta característica foi aproveitada polos barcos pesqueiros, que botaban ó mar artefactos flotantes para atrae-los bancos de atúns ás súas redes de cerco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Anuario de pesca 2006*. Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos, 2007.
* Comité Permanente de Investigacións e Estatísticas da Comisión Internacional para a Conservación do Atún Atlántico (CICAA) (sen data): *Glosario de términos pesqueros*. https://web.archive.org/web/20180225153634/http://iccat.es/
* MARCH, Lourdes (1993): *La cesta de la compra*. Alianza Editorial, Madrid.
* MUUS, B.J. e DAHLSTRÖM, P. (1981): *Guía de los peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Ediciones Omega S.A., Barcelona.
* ZUDAIRE, Maite e YOLDI, Gema (2005): *Pescados y mariscos''. Eroski Publicaciones, Elorrio (Biscaia).
Estilo directo libre

O **estilo directo libre** é unha modalidade técnica ou narrativa que consiste na reprodución textual das palabras ou do pensamento dun falante inmersos no discurso do narrador ou dunha personaxe; esta técnica, propia da novela, pode afectar tamén ao teatro e á lírica. Non leva o verbo introdutor nin os indicadores tipográficos e lingüísticos propios do estilo directo, con excepción dos verbos en presente e as primeiras e segundas persoas.

### Véxase tamén
*Modalidade narrativa
*Estilo directo
Sigrid Buschmann

**Sigrid Buschmann**, coñecida tamén como **Sigrid Gelos** ou como **Sigrid Buschmann de Gelos**, nada en Düsseldorf o 27 de abril de 1937 e finada en Bochum o 25 de xullo de 2011, foi unha lingüista alemá especializada nas áreas da lingüística e literatura española e portuguesa. É autora do único intento publicado de realizar un dicionario etimolóxico da lingua galega.

## Traxectoria 
Sigrid Buschmann estudou Lingüística Románica e Inglesa nas universidades de Bonn, Friburgo e Montevideo, entre os anos 1956 e 1964. Neste último ano graduouse na Universidade de Bonn. Nese mesmo ano comezou a traballar como axudante do profesor Harri Meier. Ao tempo foi preparando, e publicou no ano 1965, a súa tese que lle valeu o título de doutora, e que constituía unha aproximación etimolóxica á lingua galega, co título de "Beiträge zum etymologischen Wörterbuch des Galizischen" (*Contribución ao Dicionario etimolóxico do Galego*).

O seu traballo como axudante rematou en 1967. Nese ano entrou como profesora no Goethe-Institut de Montevideo, Uruguai, onde exerceu até o ano 1972. Os dous anos seguintes pasounos como investigadora nas universidades de Bonn e Colonia. No ano 1975 volveu para ao Goethe-Institut de Montevideo, do que regresou a Alemaña en 1982. Desde ese ano traballou como profesora no Instituto de Lingüística da Universidade Johannes Gutenberg de Maguncia-Germersheim am Rhein, até a súa xubilación en 2002.

## O Dicionario Etimolóxico de Buschmann 
As "Beiträge" de Buschmann, obra ambiciosa, seguían as pautas do Romanisches etymologisches Wörterbuch ou REW de Wilhelm Meyer-Lübke. Malpocadamente correspondía aos verbetes A-F, e aínda que parece que se prometía un segundo volume para o ano 1978, este non veu a luz. Incorporaba os resultados de dicionarios anteriores para o castelán e o portugués, alén das propias contribucións da autora, daquela aínda moi nova, e que desde entón semella que abandonou as investigacións sobre o galego. Porén a súa obra foi unha moi salientábel contribución aos estudos sobre o idioma galego, que por entón nin tan sequera contaba con dicionarios ordinarios científicos, pois os máis próximos no tempo como eran os de Leandro Carré Alvarellos e o de Eladio Rodríguez González non eran tal.
## Vida persoal
Filla de Hermann Buschmann e Martha Buschmann (nacida Dehler). Casou co uruguaio Rafael Gelos, e foi nai de Rafael Gaston Gelos (n. 1969).

## Obra publicada 
* *Beiträge zum etymologischen Wörterbuch de Galizischen*. Bonn. Romanisches Seminar der Universität Bonn. 1965, 314 páxs (Contribución ao dicionario etimolóxico do galego).
* *Bezeichnungen für "sich Niederhocken" in der Iberoromania*, in rev. Romanischen Forschungen, Frankfurt am Main, vol. 85, 1973, páxs. 532-545 (Denominacións para "pórse de crequenas" na Iberorromania).

## Notas
Castro do Achadizo

O **castro do Achadizo** é un poboado castrexo fortificado da Idade de Ferro. Localízase na parroquia de Castro, no concello de Boiro. Estivo habitado principalmente entre os séculos VI e II a. C..

## Morfoloxía 
Pertence ao tipo de castros denominados "costeiros". A súa aparencia está moi desfigurada polo barrio construído sobre gran parte do depósito. As escavacións realizadas nel sacaron á luz varias estruturas arquitectónicas de carácter habitacional e restos da muralla pétrea, así como varios vertedoiros. Estes vestixios foron consolidados, sinalizados e integrados nunha área pública de esparexemento.

En 1991 o alumnado de 4º de EXB do CEIP Santa María do Castro, investigando as orixes da súa parroquia na clase de coñecemento do medio, chegou ao centro cunhas "tellas". Segundo eles, atopáranas no lugar onde xogaban ao peletre, preto do club de remo, no peirao. Unha vez visto o material, o profesorado, dubidando de se trataría de auténticas pezas arqueolóxicas, informa á administración e a Consellería de Cultura e Xuventude realiza as escavacións. Estas foron dirixidas polo arqueólogo Anxo Concheiro. Participaron no proceso da descuberta Pilar Rama López, Manuela Mato Porto, Xáquin Fernández Toucedo e o alumnado de 4º.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O castro do achadizo imaxes e máis información.
Mundial de Fútbol de 1966

O **Mundial de Fútbol Inglaterra 1966**, foi a oitava edición dos mundiais, con sede en Inglaterra, disputándose os encontros entre o 11 e o 30 de xullo. Inglaterra foi escollida como anfitrioa pola FIFA en agosto de 1960 para celebrar o centenario das Regras do Fútbol en Inglaterra. Neste ano os anfitrións acadaron o triunfo vencendo na final a Alemaña Occidental por 4 a 2, conquistando deste xeito o primeiro e único título mundial dos ingleses.

## Primeira fase 
### Grupo 1 
### Grupo 2 
### Grupo 3 
### Grupo 4 
## Fase eliminatoria
Entrimo, Entrimo

[miniatura|Núcleos de poboación de Entrimo e dos seus anexos, [A Illa, Entrimo|A Illa e Venceáns, no Catastro de Ensenada (1753).]]
**Santa María a Real de Entrimo** é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 604 habitantes, dos cales 284 eran homes e 320 mulleres.

Entre o seu patrimonio destaca a igrexa de Santa María a Real.

## Entrimo na literatura popular 
* *A Terrachán ten orgullo/ de que ten no medio a igrexa,/ mais tamén é polo úneco/ que os outros pobos a envexan* 
* *Adios, igrexa de Entrimo,/ de espaldas te vou mirando;/ a saída será hoxe/ i a entrada non sei cando* .
* *Adios, igrexa de Entrimo,/ tronco de tódalas flores;/ adios, pobo de Galez,/ onde quedan meus amores* .
* *As mociñas do Casal/ cantan e poden cantar:/ teñen un mozo con cornos/ á entrada do lugar* .
* *En Véncias cantan os galos/ i as pitas na ferreiría;/ esgarreai e botai,/ que eiquí non hai porquería* .
* *Miña Virxe da Subreira/ é amiga da goteira;/ póñenlle o carballo á porta,/ heille planta-la videira* .
* *Outeiro, tu estás no alto,/ non te ve a Terrachán;/ tu es máis frío ca ela,/ pero dás ben millor pan* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Entrimo
### Parroquias de Entrimo
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Entrimo
Galez, Entrimo

**San Fiz de Galez** é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 264 habitantes, dos cales 127 eran homes e 137 mulleres.

## Galez na literatura popular 
* *Adios, igrexa de Entrimo,/ tronco de tódalas flores;/ adios, pobo de Galez,/ onde quedan meus amores* .
* *O río da Feira Vella

/ pasa por baixo da ponte;/ as mozas de Paradela/ deixan o gado no monte* .
* *Un veciño do lugar/ ten unha vaca marela/ que mercou na Feira Nova/ por seis pesetas e media* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Galez
### Parroquias de Entrimo
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Entrimo
A Pereira, Entrimo

**San Facundo da Pereira** é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 126 habitantes (54 homes e 72 mulleres).

## A Pereira na literatura popular 
* *Desde o Outeiro a Guxinde/ hai unha boa tirada;/ cantas pasadas eu dou/ por ir ver á miña amada* .
* *María, miña María,/ miña repimpinadeira,/ como te vai a levar/ ise tolo da Pereira!* .
* *Niste lugar de Guxinde,/ ao revolver das ladeiras,/ pasade coa faldra fóra/ pola mor das costureiras* .
* *Niste lugar de Guxinde,/ no pasar polas ladeiras,/ pasade coa faldra fóra/ pola mor das feiticeiras* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Pereira 
### Parroquias de Entrimo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Entrimo
Venceáns, Entrimo

[miniatura|Núcleos de poboación de Venceáns, da [A Illa, Entrimo|Illa e de Entrimo (a parroquia matriz) no Catastro de Ensenada, 1753.]]
**San Tomé de Venceáns** é unha parroquia do concello de Entrimo, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 134 habitantes (61 homes e 73 mulleres).

## Venceáns na literatura popular 
* *En Queguas canta o cuco,/ en Vilar a cabra vella,/ en Véncias cantan os anxos/ que é a flor da nosa terra* .
* *En Véncias cantan os galos/ i as pitas na ferreiría;/ esgarreai e botai,/ que eiquí non hai porquería* .
* *No lugarciño de Queguas/ levouno todo a xiada;/ só quedou un caravel/ por baixo dunha arribada* .
* *O lugarciño de Queguas/ hémolo fundir a tiiros:/ as balas han de ser ouro/ as municiós de sospiros* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Venceáns
### Parroquias de Entrimo
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Entrimo
Bande, Bande

**San Pedro de Bande** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 1&nbsp;134 habitantes, dos cales 523 eran homes e 611 mulleres.

## Bande na literatura popular galega 
* *Andivécheste alaudando/ por Recarei e por Bande/ que te querían as mozas:/ ai, que mentira tan grande!* .
* *Do outro lado do río/ sentín chorar e cantei:/ Santa Lucía en Vileriño,/ San Antonio en Recarei* .
* *Heime de casar en Crasto,/ en Crasto me casarei;/ se me non casar en Crasto/ casareime en Recarei* .
* *O gaiteiro da Gudiña/ e mais o da Martiñá/ andan en pleito co vento/ e non sei quen gañará* .
* *Qué estriga teño na roca!/ Que mazaroca farei!/ Que lindos mozos eu teño/ no lugar de Recarei* .
* *Vexo Sarreaus, vexo Bande,/ tamén vexo Recarei,/ vexo Calvos, vexo a Granxa,/ terriña onde me eu criei* .
* *Viva Bande, viva Bande,/ viva tamén Recarei,/ viva o lugar de Silvares/ que foi onde me eu criei* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Bande Panorama 1.jpg|A vila de Bande.
Ficheiro:Bande, Galiza.jpg|Rúa en Bande.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bande 
### Parroquias de Bande 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Bande
Cadós, Bande

**Santiago de Cadós** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 96 habitantes (50 homes e 46 mulleres).

## Historia
miniatura|dereita|Cabeza de Rubiás.
No lugar de Rubiás existe un castro no que se atoparon, entre outros elementos, unha cabeza de guerreiro, exposta no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.

## Cadós na literatura popular 
* *Hei de faguer unha ponte/ de peras e de mazás/ pra pasearen os mozos/ de Lubeira a Rubiás* .
* *Moreniña, moreniña,/ moreniña de Cadós,/ dame o teu amor, morena,/ xa que cho pido por Dios* .
* *Santa Comba dá boas mozas,/ hainas en Grou pimpineiras,/ en Lubeira cubizosas/ i en Rubiás camanduleiras* .
* *Vexo Sarreaus, vexo Bande,/ tamén vexo Recarei,/ vexo Calvos, vexo a Granxa,/ terriña onde me eu criei* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cadós
### Parroquias de Bande
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Bande
Calvos, Bande

**Santiago de Calvos** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 152 habitantes, dos cales 67 eran homes e 85 mulleres.

## Calvos na literatura popular 
* *Adios, Calvos e Corvelle,/ adios, Taboazas i a Fraga,/ adios, Quintas de Lubeira,/ adios, demos de Parada* .
* *Arrieiros, os de Calvos,/ que pasades pola estrada,/ tende coidado coas bestas/ no lugar de Fontarcada* .
* *As meniñas, as de Calvos,/ todas ten a saia rota,/ só a filla da forneira/ que a ten feita de estopa* .
* *As mociñas de iste pueblo/ son malas de contentar;/ os mociños, os de Calvos,/ alá non as van buscar* .
* *O Ramonciño de Calvos/ tiña a gorriña esgazada;/ o Ramón a coser nela/ i a Carmela a esgazarlla* .
* *Vexo Sarreaus, vexo Bande,/ tamén vexo Recarei,/ vexo Calvos, vexo a Granxa,/ terriña onde me eu criei* .
* *Viva Calvos e Corvelle,/ viva Parada i a Fraga,/ viva Quintas de Lubeira,/ mozas, as de Santa Baia* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Calvos 
### Parroquias de Bande 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Bande
Nigueiroá, Bande

**Santiago de Nigueiroá** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 69 habitantes (33 homes e 36 mulleres).

## Nigueiroá na literatura popular 
* *A castaña saiu podre,/ mozos de Nigueiroá;/ a castaña saiu podre,/ outra boa sairá* .
* *Teño amores, teño amores,/ en Nigueiroá os teño,/ mais hei de casar contigo/ xa que tu tes ise empeño* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Nigueiroá 
### Parroquias de Bande 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Bande
O Ribeiro, Bande

**San Pedro Fiz do Ribeiro** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 121 habitantes (58 homes e 63 mulleres).

## O Ribeiro na literatura popular 
* *En Quintela hai boas mozas/ e no Pazo nada delas,/ en Santa Baia carnochas,/ ninguén quer cargar con elas* 

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Ribeiro 
### Parroquias de Bande 
## Notas
Vilar, Bande

**San Pedro Fiz de Vilar** é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 46 habitantes (19 homes e 27 mulleres).
## Patrimonio
*Igrexa parroquial de San Pedro Fiz.

*A Casa do Pozo, espazo de creación cultural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilar 
### Parroquias de Bande 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Bande
Castro de Ancos

O **castro de Ancos** sitúase no cumio máis baixo dos tres que compoñen o Monte de Ancos, a 262 metros de altura. Localízase sobre o barrio de Casadelos, no concello coruñés de Neda.

## Morfoloxía 
É un castro típico de cumio, desde o que se pode observar todo o val, a desembocadura do río Grande de Xuvia e a ría de Ferrol. Nun día claro pódese chegar a ver A Coruña. Mide no seu eixo N-S arredor de 105 m, e no eixo E-0, 80 m. Pódense observar dúas murallas. A exterior ten 6 metros de ancho, e unha altura exterior de 15 dm e outra interior de 3 dm. A muralla interior tería un ancho de 35 dm, unha altura exterior de 15 m.

Segundo algúns investigadores, do muro exterior parte unha vía de 2,5 m de ancho con pequenos muros aos lados, que conduce ata un dos cumios. Pola vexetación de fieitos, así como polos espazos ao ar, pódese deducir que esta empedrado.

Do muro que rodea o cumio parte outro, dun metro de ancho aproximadamente, que baixa polo monte ao longo de 200 m. Nas beiras pódense ver restos dalgunhas edificacións. De formar unha unidade, podería tratarse dun conxunto de gran tamaño, se cadra, a famosa cidade Libunca da que falan os historiadores.

## Estado 
Na actualidade esta moi destruído, porque cando se fixo a pista, que atravesa as murallas polo leste e o oeste, quedou bastante aplanado. O tramo de  foxo que se pode observar estaáno lado sur. As entradas son todas recentes. 

Algunhas persoas do lugar din que hai algúns anos, no cumio no que remata a vía, podíanse ver, a ras de chan, os alicerces dunhas construcións que tiñan forma circular. Non se sabe se estaban ou non rodeadas de muros ou terrapléns. Así mesmo afírmase que a pista aberta no ano 1987, que destruíu boa parte do que alí había, atravesou o que ben podía ser o antecastro, hoxe considerado como parte principal.

## Lendas 
Corre a lenda de que o monte está cheo de auga e que algún día todo rebentará e Neda desaparecerá. A tradición conta que o castro corresponde a unha antiga cidade de mouros chamada Libunca.

Cerca do castro existe unha fonte á que chaman *Laureana* (ou *Aureana*), na que se aparece unha galiña con pitos de ouro, na noite de san Xoán. Esta galiña era unha das tres fillas dun señor que alí vivía: Laureana, Aureana e Ana. Este home quedou viúvo e volveu casar, pero cunha muller que trataba moi mal ás fillas, ata o punto de que as transformou en queixos e, incluso, comeu un cacho dun deles.

Pero un raio caeu sobre unha árbore que tiña a casa e xurdiron tres cabalos das raiceiras que quedaron ó descuberto: eran as tres fillas daquel home. Dous cabalos fuxiron pero o terceiro non puido, xa que estaba coxo: era a irmá maior, Laureana, e a pata que lle faltaba era o cacho que a madrasta lle comera ó queixo. Este cabalo converteuse en fonte, da que sae a galiña na noite de san Xoán, se coincide con lúa chea, e tras dar unhas voltas regresa ás augas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Purga

A **purga**, en política, é o proceso polo que o grupo no poder aparta a outros, aos que considera «indesexables» do goberno, do partido político, dunha profesión determinada ou da sociedade en conxunto, a miúdo utilizando a violencia para conseguilo. Cando esa facción perde o poder pode ocorrer que se «rehabilite» aos purgados.

## As purgas na Historia 
As purgas foron un instrumento de poder político desde que se escribe a Historia. Existen exemplos no período republicano da antiga Roma, aínda que o termo (en inglés *Purge*) aparece por vez primeira en 1648, durante a Guerra civil inglesa. Durante a Revolución Francesa cada facción revolucionaria purgou aos partidarios das demais. A máis famosa purga foi a que coñece como o Terror de Robespierre, que acabou co propio Robespierre como vítima das purgas. Tras a caída de Napoleón, todos aqueles asociados á actividade revolucionaria foron purgados.

En tempos máis recentes, as purgas adóitanse asociar cos réximes stalinista e de Mao. Os purgados (entre os que se atopaban artistas, científicos, profesores, militares, e tamén comunistas que se atreveron a disentir coa dirección do partido) eran enviados a campos de traballos forzados ou executados. A máis destacada purga foi a Gran Purga iniciada por Stalin na década de 1930. O comunista chinés Deng Xiaoping acabou no poder tras sobrevivir a varias purgas.

Os nazis tamén realizaron purgas notables, en especial a da noite dos coitelos longos (1934) e as represalias en masa contra os adversarios de Adolf Hitler tras o fracaso do complot de xullo de 1944.

As ditaduras latinoamericanas tamén fixeron uso extenso das purgas durante o século XX.

## Notas
A Fraga, Lobeira

**San Bartolomeu da Fraga** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 35 habitantes, dos cales 20 eran homes e 15 mulleres.

## A Fraga na literatura popular 
* *Adios, Calvos e Corvelle,/ adios, Taboazas i a Fraga,/ adios, Quintas de Lubeira,/ adios, demos de Parada* .
* *Mala morte mate ós homes/ i o pirmeiro sea o meu;/ o día que me il morrer/ vou ó San Bartolomeu* .
* *Por ir ao baille/ da Ramallosa,/ por ir ao baille/ perdín a moza* .
* *Viva Calvos e Corvelle,/ viva Parada i a Fraga,/ viva Quintas de Lubeira,/ mozas, as de Santa Baia* .
* Viva Pereira e a Fraga, viva Parada tamén, as mociñas no sobrado bailan que bailan ben.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Fraga 
### Parroquias de Lobeira 
## Galería 

Ficheiro:Canastro en A Fraga.jpg|Canastro na Fraga
Ficheiro:Igrexa de San Bartolomeu de A Fraga.jpg|Igrexa de San Bartolomeu da Fraga
Ficheiro:Ovellas en A Fraga.jpg|Ovellas na Fraga

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
Capela

[miniatura|dereita|200px|Capela da Virxe da Renda, en [Combarro, Poio|Combarro.]]
[miniatura|200px|Capela no interior dunha igrexa de [Florencia.]]
Unha **capela** é un templo relixioso cristián, xeralmente de menor tamaño ca unha igrexa convencional. Pode estar construída no interior dunha igrexa, xeralmente anexa á nave maior, ou ben constituír unha edificación propia. Tamén é usual que haxa capelas en colexios, universidades, cárceres, conventos, cuarteis, castelos etc.

## Etimoloxía 
A palabra capela provén do **cappella*,&nbsp;diminutivo de&nbsp;*cappa*, capa.

## Descrición 
A capela componse principalmente de retablo, altar, columnas ou piares pequenos. Hai capelas que pasaron á historia polo feito de que nelas tiveron lugar supostos milagres. Á capela van orar os membros dunha crenza relixiosa.

## Notas 
## Véxase tamén
Lobeira, Lobeira

**San Vicente de Lobeira** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 263 habitantes (141 homes e 122 mulleres).

## San Vicente de Lobeira na literatura popular 
* *Adios, Calvos e Corvelle,/ adios, Taboazas i a Fraga,/ adios, Quintas de Lubeira,/ adios, demos de Parada* .
* *As mociñas de Corvelle/ son pequenas e redondas;/ que vivan as de Facós,/ que son longuiñas e longas!* .
* *En Quintela hai boas mozas/ e no Pazo nada delas,/ en Santa Baia carnochas,/ ninguén quer cargar con elas* 
* *Viva Calvos e Corvelle,/ viva Parada i a Fraga,/ viva Quintas de Lubeira,/ mozas, as de Santa Baia* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lobeira 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
Monte Longo, Lobeira

**Santa Cristina de Monte Longo** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 82 habitantes, dos cales 39 eran homes e 43 mulleres.

## Patrimonio 
miniatura|esquerda|200px|Capela de Vilariño.
A **igrexa de Santa Cristina de Monte Longo**, datada en 1732, está construída sobre o castro de Coto da Xulleira. No muro do evanxeo ten o escudo de armas dos Feijoo e dos Soutelo. Ten unha imaxe da Piedade do século XVII, e outras tallas de Santa Tareixa e da Virxe do Carme.

A **capela de Vilariño**, dedicada á Nosa Señora da Virxe do Rosario, ten imaxes de San Pedro, San Roque e Santo Antón.

## Monte Longo na literatura popular 
* *Baixa Souto, baixa Souto,/ que a Nogueira xa baixou;/ pano fino, pano fino/ os que gastan os de Grou* .
* *Chabacanas en Forcadas/ e cañotas na Nogueira;/ o que queira boas mozas/ veña as buscar a Loubeira* .
* *Do outro lado do río/ sentín chorar e cantei:/ Santa Lucía en Vileriño,/ San Antonio en Recarei* .
* *Entre Souto i a Nogueira/ hai unha polida dama:/ se queres saber quen é/ Santa Cristina se chama* .
* *O que queira boas mozas/ véñaas buscar a Lubeira,/ o que queira pernas tortas/ vaia ao lugar de Nogueira* .
* *Santa Baia é boa terra/ i a Vila pinta colores;/ Vileriño tras do Viso,/ Dios me retire os amores* .
* *Santa Comba dá boas mozas,/ hainas en Grou pimpineiras,/ en Lubeira cubizosas/ i en Rubiás camanduleiras* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Monte Longo 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
San Martiño de Grou, Lobeira

**San Martiño de Grou** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Lobeira. Segundo o IGE en 2021 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres) establecidos nunha única entidade de poboación, o lugar de Cabaleiros. Este lugar xunto co do Valoiro da parroquia homónima do concello de Lobios, forman a parroquia eclesiástica de San Martiño de Grou do arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense.

## San Martiño na literatura popular 
* *O lugar de Cabaleiros/ é un lugar moi sombrizo;/ prenden os amores nil/ coma o salgueiro no río* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Grou 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lugares de Lobeira
* San Martiño de Grou
* San Martiño de Grou, Lobios
Santa Comba, Lobeira

**San Trocado de Santa Comba** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 62 habitantes, dos cales 27 eran homes e 35 mulleres.

## Santa Comba na literatura popular 
* *Dos Chaus a Facós/ todo é parola:/ elí está tocando/ o gaiteiro a viola* .
* *Eu esquirbinche unha carta/ na ala dunha paloma:/ lévalle moitas lembranzas/ ás mozas de Santa Comba* .
* *No lugar de Fradalvite/ amores hei de tomar/ ou na entrada ou na saída/ ou no medio de lugar* .
* *No lugar de Fradalvite/ non entra carro ferrado/ se non o trai Elisiña/ co burriño polo rabo* .
* *O lugarciño dos Chaus/ heino de fundir a tiros:/ as balas han de ser ouro/ i as municiós de sospiros* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Comba 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
Santa Cruz de Grou, Lobeira

**Santa Cruz de Grou** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2021 tiña 138 habitantes, dos cales 65 eran homes e 73 mulleres, o cal supón un aumento con respecto ao ano anterior, cando contaba con 129, mais un descenso en relación cos anos 2017, cando tiña 147, e 2007, cando tiña 197.

## Santa Cruz na literatura popular 
* *Aquile que anda no baille,/ aquile que agora entrou,/ ten o beillar apurado,/ nin que fora dos de Grou!* .
* *As mociñas de Gaiás/ acitan os cas/ cunha variña/ chisquilistrás* .
* *As mociñas de Gaiás/ son poucas e mal unidas;/ andan caídas nos rincós/ tiradas polas esquinas* .
* *Baixa Canle, baixa Canle,/ que Baldemir xa baixou;/ pano fino, pano fino/ os que gastan os de Grou* .
* *Baixa Canle, baixa Canle,/ que Baldemir xa baixou;/ Torneiros pano de seda/ do que gastan os de Grou* .
* *Baixa Souto, baixa Souto,/ que a Nogueira xa baixou;/ pano fino, pano fino/ os que gastan os de Grou* .
* *Cando te queiras casar/ busca viño de Xeás,/ panciño de Vilanova/ e carneiro de Gaiás* .
* *Canta cuco, canta cuco,/ na rabiza do arado;/ que as mulleres de Gaiás/ ten a cara de borrallo* .
* *Hai unha mociña en Grou/ con tanto garbo e salero/ que cando vai paseando/ casque parez un torero* .
* *Hei de faguer unha ponte/ de peras e de fatós/ pra pasearen os mozos/ de Gaiás para Facós* .
* *Hei de faguer unha ponte/ de peras e de mazás/ pra pasearen os mozos/ de Facós cara Gaiás* .
* *Igrexa de Santa Cruz/ feita de tella morena,/ dentro dela van rezar/ os ollos que me dan pena* .
* *Iste pandeiro que toco/ non é meu, que é de Isabel,/ que llo pedín emprestado/ para ir ó San Miguel* .
* *Os mociños de Gaiás/ andan todos de corbata,/ que a gañaron onte a noite/ a conta do riquitraca* .
* *Os mociños de Gaiás/ védelos acolá van:/ os pequenos antre os grandes/ levan o paso do can* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cruz de Grou 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
Milímetro

O **milímetro** é unha unidade de lonxitude equivalente á milésima parte dun metro, abreviado *mm*.

:*1 mm = 10-3 m*

* En fabricación mecánica os planos construtivos das pezas que se mecanizan van acoutados en milímetros, e a tolerancia das cotas exprésanse en décimas, centésimas ou milésimas de milímetro.
* O milímetro é a unidade de medida para as precipitacións. Aínda que a chuvia medida corresponde a unha unidade de volume e non de lonxitude, a expresión desta medida baséase na cantidade de chuvia caída nunhna superficie dun metro cadrado. A altura dese volume corresponde á medición da precipitación en milímetros, é dicir, 1&nbsp;mm de precipitacións significa que nunha superficie dun metro cadrado caeu un litro de auga de chuvia.

## Outras equivalencias 
**1 mm = 1000 µm*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unidades básicas do SI
* Unidades derivadas do SI
* Lista completa dos prefixos do SI

### Ligazóns externas 
* Conversor de Unidades 
* Potencias de 10, en inglés, un gráfico animado que comeza cunha vista da Vía Láctea a 1023 metros e remata con partículas subatómicas a 10−16 metros.
Araúxo, Lobios

**San Martiño de Araúxo** é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 185 habitantes, dos cales 90 eran homes e 95 mulleres.

## Araúxo na literatura popular 
* *Fun ó San Lorenzo ás Quintas/ i a Santa Eufemia a Parada:/ as mociñas de Requeixo/ son as que botan a vaia* .
* ''Niste lugar 'de la Vila'/ non hai moza que apareza:/ quedou Rosa da Fachesa/ cun penedo na cabeza* .
* *Niste lugar 'de la Vila'/ non hai mozas que rondar;/ hai unhas poliñas novas,/ mozos, deixalas criar'' .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Araúxo 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
* Os Araúxo
Grou, Lobios

**San Mamede de Grou** é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Tiña 226 habitantes no ano 2022 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 107 eran homes e 119 mulleres.

## Grou na literatura popular 
* *Aquela que elí vendes/ ten un baille que dá risa;/ évos do lugar das Quintas/ e ándavos sen camisa* .
* *Fun ó San Lorenzo ás Quintas/ i a Santa Eufemia a Parada:/ as mociñas de Requeixo/ son as que botan a vaia* .
* *Hai unha mociña en Grou/ con tanto garbo e salero/ que cando vai paseando/ casque parez un torero* .
* *No lugarciño das Quintas/ amores hei de tomar,/ á entrada ou á saída/ ou no medio do lugar* .
* *Santa Comba dá boas mozas,/ hainas en Grou pimpineiras,/ en Lubeira cubizosas/ i en Rubiás camanduleiras* .
* *Se che perguntan de onde es/ contéstalle en alta voz:/ Somos os mozos de Grou,/ solo temos medo a Dios* .
* *Viva Bande, viva Bande,/ viva tamén Recarei,/ viva o lugar de Silvares/ que foi onde me eu criei* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Mamede de Grou 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
A Illa, Lobios

**San Lourenzo da Illa** é unha parroquia do concello ourensán de Lobios, na comarca da Baixa Limia. Segundo o IGE en 2014 tiña 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, só unha delas habitable.

Forma parte da parroquia eclesiástica da Illa que está formada polos dous lugares desta parroquia civil, máis os catro lugares da parroquia homónima do concello de Entrimo.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa 
### Parroquias de Lobios 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* A Illa
* A Illa, Entrimo
Lobios, Lobios

**San Miguel de Lobios** é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 521 habitantes, dos cales 267 eran homes e 254 mulleres.

## Lobios na literatura popular 
* *Enamorar, enamoreime/ alá no lugar das Ribas,/ a rapaza non me quere,/ dime que busque outra vida* .
* *Hei de ir ao San Roque a Lobios/ i á Santa Eufemia a Parada,/ que as mociñas de Lubeira/ son as da chave dourada* .
* *No lugarciño de Ribas/ hai unha cabalaceira/ que dá moitas calabazas/ i en cabo queda solteira* 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lobios 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
Parada, Lobeira

**Santa Eufemia de Parada** é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 103 habitantes, dos cales 49 eran homes e 54 mulleres.

## Parada na literatura popular 
* *Adios, Calvos e Corvelle,/ adios, Taboazas i a Fraga,/ adios, Quintas de Lubeira,/ adios, demos de Parada* .
* *Fun ó San Lorenzo ás Quintas/ i a Santa Eufemia a Parada:/ as mociñas de Requeixo/ son as que botan a vaia* .
* *Hei de ir ao San Roque a Lobios/ i á Santa Eufemia a Parada,/ que as mociñas de Lubeira/ son as da chave dourada* .
* *O San Lorenzo nas Quintas/ i a Santa Eufemia en Parada;/ as mociñas de Facós/ son as da chave dourada* .
* *Viva Calvos e Corvelle,/ viva Parada i a Fraga,/ viva Quintas de Lubeira,/ mozas, as de Santa Baia* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Parada 
### Parroquias de Lobeira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobeira
Río Caldo, Lobios

**Santa María de Río Caldo** é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2010 tiña 419 habitantes (205 homes e 214 mulleres), 38 menos ca en 1999.

## Patrimonio 
* Área recreativa de Espendelo.
* Os Baños: Balneario, augas termais, praia fluvial.
* Ermida da Virxe do Xurés.
* Vía Nova: Aquis Originis (mansión viaria), miliarios.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Padrendo-Lobios.jpg|Padrendo
Ficheiro:RíoVilameá.JPG|Río Vilameá.
Ficheiro:Vilameá e A Devesa.jpg|Vilameá e A Devesa
File:Pombal de Padrendo.jpg|thumb|Pombal de Padrendo

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Río Caldo 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
San Martiño de Grou, Lobios

**San Martiño de Grou** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Lobios. Segundo o IGE en 2021 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres) establecidos nunha única entidade de poboación, o lugar do Valoiro. Este lugar xunto co de Cabaleiros da parroquia homónima do concello de Lobeira, forman a parroquia eclesiástica de San Martiño de Grou do arciprestado da Baixa Limia da diocese de Ourense.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Grou 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lugares de Lobios
* San Martiño de Grou
* San Martiño de Grou, Lobeira
Manín, Lobios

**San Salvador de Manín** é unha parroquia do concello de Lobios, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2019 tiña 114 habitantes (52 homes e 62 mulleres).

As aldeas de Ludeiros, Cimadevila, Compostela e O Vao (asolagado), están dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993.

A parroquia de Manín está, desde o 2009 dentro da Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.

## Xeografía 
Os ríos adoitan ser estremas entre parroquias, unidade fundamental no mundo simbólico galego. A parroquia de Manín delimítana o río Limia de noroeste a suroeste, e o río Caldo, no final do seu percorrido antes de desembocar no río Limia. A parroquia está cruzada pola metade polo río Mao. De leste a oeste, na parte sur da parroquia, delimita a impoñente serra de Santa Eufemia polo trazado actual da fronteira con Portugal. Tamén ao oeste limita coa parroquia de Santa María de Río Caldo.

## Igrexa e cemiterio parroquial 
### Igrexa parroquial 
dereita|miniatura|Igrexa parroquial.

A igrexa de San Salvador de Manín foi construída orixinalmente na aldea de Manín, no século XVI, baixo a advocación de Santa Eufemia. No ano 1764 foi trasladada a Aceredo, ficando en Manín a parte da sancristía que se converteu na capela da aldea en honra a Santa Eufemia. En Aceredo é ampliada con naves laterais e sancristía para formar unha cruz. Conta cun importante retablo e altares barrocos.

En Aceredo estaba a igrexa parroquial, daquela en honor a Santiago, co adro en volta. Foi trasladada á aldea de Compostela.

En 1992 foi desmontada pedra a pedra para salvala do encoro de Lindoso e trasladada á súa nova localización na Travesa, entre Ludeiros e Compostela, moi preto da Casa da Escusalla. Nesta nova localización venérase a San Salvador. É coñecida polos veciños coma a igrexa viaxeira ou transhumante.

### Cemiterio parroquial 
dereita|miniatura|Cemiterio.
O cemiterio de San Salvador de Manín está a carón da igrexa parroquial, e dá servizo ás aldeas de Manín, Ludeiros, Compostela, Aceredo e O Vao. Na súa primeira localización, onde foi erixida, en Manín, pola gran devoción a Santa Eufemia, ían enterrar dende Braga (Portugal) á Chan de Campelo, lugar onde estaba a igrexa e o cemiterio.
En Aceredo contaba cun adro en volta da igrexa, con sepulturas de pedra e enterramentos na terra para os que non tiñan sepultura. Tamén tivo algún nicho en pedra, e nos últimos anos, na década dos oitenta, nichos de ladrillo e cemento.

O cemiterio foi trasladado á súa nova localización, na Travesa, a finais dos anos oitenta, cando xa se prevía o asolagamento do val do Limia.

## Manín na literatura popular 
* *Río abaixo, río arriba,/ río de Porta pequeno;/ lévalle moitas mamorias/ ás pendangas de Aceredo* .
* *Río arriba, río abaixo,/ río de Porta pequeno;/ lévalle moitas mamorias/ ás mociñas de Aceredo* .
* *Zabariz e mais Torneiros/ xogaban ó carnaval/ sendo lugares veciños/ é cousa moi natural* .

## Lugares e parroquias
### Lugares de Manín
Aceredo (asolagado)

### Parroquias de Lobios
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Lobios

## Notas
Centímetro

O **centímetro** é unha unidade de lonxitude, equivalente á centésima parte dun metro.

: *1 cm = 0,01 m = 10-2 m*

Trátase dunha unidade de lonxitude derivada no Sistema Internacional de Unidades, ao mesmo tempo que é a unidade de lonxitude básica no Sistema Cegesimal de Unidades.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conversor de Unidades
Cm

**Cm**, **CM** ou **cm** pode referirse a:

*Un **centímetro** (cm), unha medida de lonxitude.
*O **curio** (Cm), un dos elementos químicos.
***CM**, **novecentos** na numeración romana.
***.cm**, Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Camerún.
***CM**, un canal de televisión arxentino.
***Congregación da Misión**. Sociedade católica de vida apostólica dedicada especialmente á Caridade e a predicación do Evanxeo entre os pobres. Eclesialmente identifícase baixo as siglas de **C.M.**
***Módulo de mando e servizo**, polas súas siglas en inglés **CM** (*command module*).
***CM**, código IATA de **Copa Airlines**.
****Contract manufacturer***, unha forma de subcontratación.
***Responsable de comunidade de Internet**, polas súas siglas en inglés **CM** (***C**ommunity **M**anager*), auditor da marca nos medios sociais.
Ramón Muntxaraz

**Ramón Muntxaraz Muntxaraz**, nado en Toledo en 1947 e finado en Compostela o 29 de xuño de 2008, foi un psiquiatra residente en Galiza.

## Traxectoria 
Chegou a Galiza a finais dos anos setenta, traballou en Valdeorras, onde montou a agrupación cultural Aluvión. Conseguiu unha praza no Hospital Psiquiátrico de Conxo, onde formou a asociación "Gaiola" para a defensa dos dereitos dos enfermos mentais.

Militou en diversas organizacións vencelladas á esquerda independentista galega. Primeiro na Unión do Povo Galego, participando en 1982 na fundación do Bloque Nacionalista Galego. En 1986 participou na creación do Partido Comunista de Liberación Nacional, unha das organizacións que dous anos despois daría lugar á Fronte Popular Galega. Despois pasou a formar parte da Assembleia do Povo Unido, ata a súa disolución a mediados dos anos 90. Ata a súa morte, aínda que xa non militaba en ningunha formación, seguiu a colaborar en plataformas como Causa Galiza.

## Vida persoal 
Casou con Pilar Martínez Otero.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ramón Muntxaraz: "A nosa sociedade actual propicia a aparición dos trastornos psíquicos"
Barxés, Muíños

**Santa María de Barxés** é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2007 tiña 304 habitantes, dos cales 158 eran homes e 156 mulleres, o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 331 habitantes.

Atópase situada ao norte do concello de Muíños. Durante o antigo réxime pertenceu á xurisdición de Rairiz de Veiga. Entre o seu patrimonio, amais da igrexa parroquial, están a capela de Santa Leocadia, a capela de Pazos e un peto de ánimas. Consérvanse os restos do castro de Taboadela.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Barxés
### Parroquias de Muíños
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Muíños
Couso de Salas, Muíños

**Santiago de Couso de Salas** é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 147 habitantes, dos cales 75 eran homes e 72 mulleres.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial, do século XVII, ten unha nave con arco de triunfo sobre pilastras de aceso ao presbiterio e sancristía. O retablo, da mesma época, ten dous corpos, con base con relevos dos Evanxelistas pareados e ático coa Trindade.

O santuario dos Miragres comezou a construírse a inicios do século XIX cunha arquitectura de grandes pretensións, pero ficou sen rematar. No retablo maior, que repousa sobre a figura de dous grandes anxos, destaca a Virxe rodeada de anxos.

## Couso de Salas na literatura popular 
* *A Virxe da Aparecida/ onde foi aparecer:/ antre Couso e Porqueirós,/ meniñas, vámola ver* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santuario Couso de Salas, pía.jpg|Pía bautismal no santuario dos Miragres.
Ficheiro:Santuario Couso de Salas 2.jpg|Vista xeral do santuario dos Miragres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Couso de Salas 
### Parroquias de Muíños 
## Notas
As Maus de Salas, Muíños

**Santa Baia das Maus de Salas** é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2020 tiña 34 habitantes, dos cales 20 eran homes e 14 mulleres.

## Topónimo
A orixe do topónimo *As Maus* habería que procurala nun xentilicio medieval derivado do río Asma, *Asmanos*. A reinterpretación como un artigo mais un substantivo, *As Maus*, testemúñase xa dende o século XIII.

Outra teoría sobre a orixe do topónimo deriva do feito de que no Antigo Réxime o termo da parroquia foi unha posesión eclesiástica de *mans mortas*, dependente da encomenda de Quiroga da Orde de San Xoán: o actual *Maus* derivaría do latín *manus*.

## As Maus na literatura popular 
* *As mociñas, as de Maus,/ cando van ó fiadeiro/ collen ó pai polas barbas:/ curre pra aiquí, meu carneiro!* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casiña da Moura - Encoro das Maus de Salas - Muiños - Ourense.jpg|Casiña da Moura no encoro das Maus de Salas.
Ficheiro:Cruceiromaus.jpg|Cruceiro á entrada da aldea.

## Lugares e parroquias 
### Lugares das Maus de Salas 
### Parroquias de Muíños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muíños
Muíños, Muíños

**San Pedro de Muíños** é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2020 tiña 349 habitantes, dos cales 168 eran mulleres e 181 homes, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 373 habitantes.

Desde 1997, a capitalidade municipal está situada no lugar de Mugueimes .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Muíños ábsida.jpg|Ábsida da igrexa de Muíños.
Ficheiro:Mugueimes San Pedro 58.JPG|Igrexa de Muíños.
Ficheiro:Peto Animas Rañadoiro.jpg|Peto de ánimas do Rañadoiro

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muíños 
### Parroquias de Muíños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muíños
Prado de Limia, Muíños

**San Salvador de Prado de Limia** é unha parroquia do concello ourensán de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 112 habitantes (67 homes e 45 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Prado de Limia 
### Parroquias de Muíños
Anfeoz, Cartelle

**Santa Baia de Anfeoz** é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 292 habitantes, dos cales 141 eran homes e 151 mulleres.

## Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial de Anfeoz.
### Lugares de Anfeoz
### Parroquias de Cartelle
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Cartelle
Xermeade, Muíños

**San Miguel de Xermeade** é unha parroquia do concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2020 tiña 85 habitantes (46 homes e 39 mulleres), 23 menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.

## Patrimonio 
A igrexa de San Miguel de Xermeade ten dunha soa nave con arco de medio punto sobre pilastras, de acceso ao presbiterio. A fachada presenta porta con arco de medio punto de grandes doelas, óculo e espadana rematada por frontón.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Xermeade 
### Parroquias de Muíños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muíños
As Marabillas, Cartelle

**Nosa Señora das Marabillas** é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 346 habitantes, dos cales 164 eran homes e 182 mulleres.
## Procesión 
Durante a festividade da Virxe das Marabillas, coincidente co día previo a Pentecoste, realízase unha procesión na honra da devandita virxe. Esta procesión podería ter orixe no ano 1646 e conmemora a suposta aparición (tres veces) da virxe no lugar. A imaxe da virxe vai acompañada de arcos florais e ramos enfeitados con bólas e papeis de cores vivas. Esta procesión garda bastantes paralelismos coa procesión dos pendóns de Santa Mariña de Augas Santas.

## Patrimonio 
O santuario actual data do século XVIII e nas proximidades atopáronse restos arqueolóxicos que poderían ser dun campamento romano.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Edificio nas Marabillas- Cartelle- Galiza-13.jpg|Edificio nas Marabillas
Ficheiro:As Marabillas- Cartelle- Galiza-16.jpg|Árbore nas Marabillas
Ficheiro:Igrexa das Marabillas- Cartelle- Galiza-12.jpg
Ficheiro:Igrexa das Marabillas- Cartelle- Galiza-15.jpg|Campá
Ficheiro:Escultura ó emigrante nas Marabillas- Cartelle- Galiza.jpg|Escultura ó emigrante

## Lugares e parroquias
### Lugares das Marabillas
### Parroquias de Cartelle
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Cartelle
## Notas
O Mundil, Cartelle

**Santa María do Mundil** é unha parroquia do concello de Cartelle, na comarca da Terra de Celanova, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 608 habitantes, dos cales 310 eran homes e 298 mulleres.

A finais do século XX experimentou un envellecemento demográfico e un profundo cambio nas actividades socioeconómicas. Amais do sector primario (gandaría e agricultura), hai industria forestal.

As festas parroquiais celébranse a finais de agosto en Outomuro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:O Nogueiro, O Mundil, Cartelle, Galiza.jpg|Club hípico en Nogueiró.
Ficheiro:O Nogueiro, O Mundil, Cartelle. Cabalo.jpg|Cabalo no club hípico.
Ficheiro:Feira do Cabalo no Nogueiro, O Mundil, Cartelle.jpg|Feira do cabalo en Nogueiró.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Mundil 
### Parroquias de Cartelle 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cartelle