open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Natasha Vázquez Ruiz

**Natasha Vázquez Ruiz**, nada en Moscova o 30 de abril de 1967 é unha xornalista e cineasta cubana de orixe galega.

Ten dirixido e producido diversos documentais, a maioría relacionados coa emigración galega a Cuba, cos que gañou numerosos premios, entre eles a Medalla Castelao.

## Traxectoria 
Graduouse en Xornalismo Internacional no Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova en 1989 e traballou como xornalista en diversos medios de comunicación cubanos e internacionais como Radio Metropolitana e CHTV, da Habana, Televisión Cubana ou Sputnik.

En 1998 dirixiu xunto a Rigoberto Senarega, o documental *Caballero de la Habana*, centrado na figura de José María López Lledín, alcumado *El caballero de París*. A partir do ano 2000 dirixiu para Televisión Cubana varios documentais como *Repartiendo el corazón*, que repasa a traxectoria de Frank País; *La bella Otero*, sobre a vida da Bela Otero; *Y es bello vivir*, sobre a esclerose múltiple; ou *Madre del Alma*, que afonda na relación de José Martí con súa nai.

En 2004 dirixiu con Ernesto Daranas *Los últimos gaiteiros de La Habana*, un documental sobre Eduardo Lorenzo, gaiteiro galego-cubano, e sobre a súa volta a Galicia. A ese documental seguíronlle outros dous sobre emigrantes galegos en Cuba, *Fillas de Galicia* (2005) e *Gallegos: oficio de emigrantes* (2008), ambos con guión de Ernesto Daranas. Tamén en 2008 produciu o documental *Peregrinos*, de Daranas. Polos seus documentais sobre emigrantes de Galicia, Natasha, Ernesto Daranas e Rigoberto Senarega, recibiron conxuntamente a Medalla Castelao no ano 2005, as últimas presididas por Manuel Fraga.

En 2016 presentou o documental *A Illa dos Galegos*, como parte do proxecto *Son galego, Son cubano*, no que Roi Casal lle puxo música ás letras de Xosé Neira Vilas, e que contou tamén coa colaboración doutros artistas como Pablo Milanés ou Laritza Bacallao.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Canle de Natasha Vázquez en Youtube (contén varios documentais completos).

## Notas
Mergullete de bico groso

O **mergullete de bico groso** (***Podilymbus podiceps***) é unha especie de ave acuática da familia dos mergulletes, Podicipedidae. Como a especie *Podilymbus gigas* xa se estinguiu, esta é a única especie existente do xénero *Podilymbus*. Vive principalmente en lagoas de case todo o continente Americano.

## Taxonomía e nome 
O mergullete de bico groso foi descrito por Carl Linnaeus na 10ª edición da súa obra *Systema Naturae* en 1758 co nome *Colymbus podiceps*. Despois foi transferido ao xénero *Podilymbus*. O seu nome binomial *Podilymbus* é unha contracción da palabra latina *podicipes* (o nome xenérico dos mergulladores) e a grega *kolymbos*, 'mergullar', mentres que o nome específico *podiceps*, vén do latín *podex, podicis*, 'rabadilla, cu, ano' + *pes*, 'pé', é dicir, 'pés no cu' por estares estes inseridos tan atrás no corpo.

Fóra do seu propio xénero, os parentes máis próximos destas especie son os pequenos mergulletes do xénero *Tachybaptus*.

### Subespecies 
Recoñécense as seguintes subespecies:
**P. p. podiceps*, (Linnaeus, 1758), de América do Norte a Panamá e Cuba.
**P. p. antillarum*, (Bangs, 1913), das Antillas maiores e menores.
**P. p. antarcticus*, (Lesson, 1842), de América do Sur ata o centro de Chile e a Arxentina.

## Descrición 
Son aves robustas, pequenas e de pescozo curto, que miden de 31 a 38&nbsp;cm de longo, cunha envergadura alar de 45 a 62&nbsp;cm e un peso de 253 a 568&nbsp;g. Son principalmente marróns, cun píleo e dorso escuros. A súa cor marrón serve como camuflaxe nos pantanos onde viven. A chamada é similar á do cuco *Coccyzus americanus*.

## Distribución e hábitat 
Encóntranse principalmente en América do Norte, Central e do Sur todo o ano. Durante a estación reprodutora do verán, son máis abundantes no centro norte e noroeste do Canadá.) e Hawai. Unha desta aves reproduciuse en Inglaterra cun mergullón pequeno, producindo unha cría híbrida. É o único mergullete rexistrado que visitou as illas Galápagos.

Os mergulletes encóntranse en zonas húmidas de auga doce con vexetación emerxente, como *Typha*. Poden reroducirse en zonas húmidas restauradas e feitas polo home. Tamén alimentan coas súas plumas as crías.

A perda de hábitat é a maior ameaza do mergullete. A drenaxe, recheo e destrución xeral das zonas húmidas causa  a perda dos seus hábitats reprodutores. Porén, son aínda comúns na maioría das súas áreas de distribución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* Reconto da especie mergullete de bico groso – Cornell Lab of Ornithology
Reino da Bretaña

O **reino da Bretaña** (en ) foi un antigo e efémero reino da Idade Media, situado na homónima península da Bretaña, que existiu dende o ano 851 ata o 942. 

## Historia 
miniatura|300px|O reino da Bretaña (845-867).
Os bretóns continuarían a insurrección contra os francos, que suprimiran o Ducado da Bretaña ata lograr a independencia total. En 814, o caudillo Morvan Lez-Breizh, conde de León e máis tarde denominado *Leiz Breiz* (apoio da Bretaña), foi nomeado xefe bretón supremo polos condes de Bro Erec, Kerne e Domnonea. Cando foi nomeado rei dos francos Lois o Piadoso, que lles quería impoñer un tributo, revoltouse contra el, pero foi derrotado e morreu en 818 . 

En 818 foi elixido como sucesor Gwiomarc'h, que tivo que se someter e render tributo. Pero iso non lle impediu ser destronado en 820. Lois o Piadoso nomeou conde da Bretaña ao seu protexido Nevenoe ou Nominoe, que antes fora leal aos francos. Non obstante, á morte de Lois o Piadoso, aproveitou as loitas dinásticas para se independizar, ao tempo que apoiou a Lotario I contra Carlos o Calvo. En 845 venceu ás tropas francas en Ballon e ocupou Roazhon, Naoned e Gwened, todo o territorio da antiga marca bretoa e nas súas incursións chegaría ata Anjou e aos Vendomois. Foi recoñecido como *Rex Britonorum*, e o país alcanzou a categoría de Reino da Bretaña (en bretón *Rouantelezh Breizh*). Os seus sucesores foron Erispoé (851-857), Salomón I (857-874) e Alan I da Bretaña (877-907). Todos conseguiron o recoñecemento dos francos e consolidaron o reino, a pesar das loitas internas. Alan I morreu no 907 sen fillos, o que provocaría que o ducado estivese dominado polos condes de Roazhon, Judicael e Juhel Berengario, e polo de Gwened, Gurmalion. 

En 914 o Reino da Bretaña sufriu unha forte incursión viquinga que asolou toda a costa, destruíu Naoned e saqueou as abadías de Redon e Landevennec. Ese mesmo ano foi nomeado sucesor o conde Mathuedoi de Poher, pero moitos dos outros condes non o recoñeceron e tivo que fuxir a Inglaterra, o que provocou a caída do país na anarquía. 

O seu fillo, Alan II Barbatorta, foi recoñecido como rei e gobernou dende o 936 ata o 952 co apoio dos anglosaxóns. Á súa morte foi nomeado como o último rei independente Conan ou Conan e Nacido, conde de Roazhon (952- 992), que acabaría de unificar o país baixo a autoridade nominal dos reis francos 987, pero o 990 abandonaría definitivamente o título de rei e sería recoñecido como duque da Bretaña polos francos, que recuperaron así a soberanía nominal sobre o país. O galó, lingua de oil da Bretaña, converteríase en lingua de corte e administración, así como dos nobres pola influencia anglo-normanda, facilitada polo establecemento de viquingos na veciña Normandía e substituiría aos poucos tanto ao bretón como ao latín como linguas literarias e de cultura.
Allianz Parque

O **Allianz Parque**, normalmente coñecido como **Arena do Palmeiras**, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Perdizes. O estadio é propiedade da Sociedade Esportiva Palmeiras. O estadio foi inaugurado o 19 de novembro de 2014. Ten capacidade para 43.713 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Allianz Parque  
* Páxina oficial da Sociedade Esportiva Palmeiras
Estádio Urbano Caldeira

O **Estádio Urbano Caldeira**, normalmente coñecido como **Estádio da Vila Belmiro**, é un estadio de fútbol de Santos, situado no barrio de Vila Belmiro. O estadio é propiedade do Santos Futebol Clube. O estadio foi inaugurado o 12 de outubro de 1916. Ten capacidade para 16.068 persoas e as súas dimensións son 105 metros de longo por 68 de ancho.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Estádio Urbano Caldeira 
* Páxina oficial do Santos Futebol Clube
Esperança

***Esperança*** é unha telenovela brasileira escrita por Benedito Ruy Barbosa, que se estreou na Rede Globo no día 17 de xuño de 2002 rematada o 14 de febreiro de 2003. Contén 209 episodios.

## Elenco 
*Priscila Fantin - Maria D'Angelo 
*Reynaldo Gianecchini - Antonio Bellini (*Toni*) 
*Ana Paula Arósio - Camille Schneider
*Maria Fernanda Cândido - Nina Salvattore Bellini 
*Nuno Lopes - José Manoel Antunes (*Murruga*)
*Oscar Magrini - Humberto Martins
*Laura Cardoso - Madalena Salvattore 
*Raul Cortez - Genaro Bellini
*Simone Spoladore - Caterina Tranquili
*Ranieri Gonzalez - Mauricio Moreira Alves 
*Emílio Orciollo Netto - Marcello Tranquili 
*Miriam Freeland - Beatriz Moreira Alves 
*Lúcia Veríssimo - Francisca Moreira Alves 
*Paulo Goulart - Farina  
*Eva Wilma - Rosa  
*Gabriela Duarte - Justine 
*Chico Carvalho - Marcos Valentim 
*Giselle Itié - Eulália Ramirez
*José Victor Castiel - Gaetano Mattias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Por Amor

***Por Amor*** é unha telenovela brasileira escrita por Manoel Carlos, que se estreou na Rede Globo no día 13 de outubro de 1997 rematada o 23 de maio de 1998. Contén 190 episodios.

Conta cos actores Regina Duarte, Gabriela Duarte, Antonio Fagundes, Fábio Assunção, Susana Vieira, Vivianne Pasmanter e Carolina Ferraz.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina Oficial
Illa Buck, Illas Virxes Británicas

**Illa Buck** é unha illa privada das illas Virxes Británicas no Caribe.

## Visión xeral 
Un antigo propietario comezara a construír unha ponte entre a illa Buck e a illa de Tórtola, pero a construción cesou cando se descubriu que ao abeiro da lei británica das Illas Virxes se crearía un dereito a favor do público en xeral para cruzar a ponte e usar as praias da illa. Así, detívose e nunca se completou a ponte.

A illa tamén ten un obsoleto paso aéreo sobre ela, que agora está en ruínas.

Curioso, nas adxacentes Illas Virxes Estadounidenses hai outros dous illotes que levan o nome de "illa Buck" - Monumento Nacional do Buck Island Reef preto de Santa Cruz e Buck Island National Wildlife Refuge preto de San Tomé.

Ten 43 hectáreas e ten piscinas. en 2012, era a segunda illa privada máis cara do mundo. por 30.000.000 de dólares.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Gwendoline Konie

**Gwendoline Chomba Konie**, nada en Lusaca o 9 de outubro de 1938 e finada na mesma cidade o 14 de marzo de 2009, foi unha escritora, diplomática e política de Zambia. Foi embaixadora do seu país en Escandinavia, as Nacións Unidas e Alemaña. En 2000 formou o seu propio partido político e en 2001 foi candidata á presidencia de Zambia.

## Traxectoria
Naceu na por entón Rodesia do Norte, protectorado británico. Estudou na Universidade de Cardiff, en Gales, e na Universidade Americana en Washington, D.C., nos Estados Unidos de América. Doutorouse en Socioloxía pola Universidade de Warwick.

En 1962 foi elixida por Evelyn Dennison Hone, gobernador xeral de Rodesia do Norte, para ser membro do Consello Lexislativo. Antes de aceptar, ela consultou con Kenneth Kaunda e finalmente aceptou o cargo. Formouse en Asuntos Exteriores e entre 1974 e 1977 foi Embaixadora en Suecia, Dinamarca, Noruega e Finlandia. En 1977 foi nomeada representante permanente de Zambia ante as Nacións Unidas, e en 1979 pasou a ser secretaria permanente do Ministerio de Turismo de Zambia.

Nas eleccións xerais de 2001 foi candidata á presidencia de Zambia ppolo Partido Social Democrático, que fundara en agosto de 2000 co foco posto en problemática social infantil e feminina.

Como escritora, o seu poema "In the Fist of your Hatred" foi incluído en 2007 en *The Penguin Book of Modern African Poetry*. O texto é un escrito contra a arrogancia masculina.

Tras a súa morte no Hospital MKP Trust de Lusaca, recibiu un funeral de estado..

## Notas
Estorniño negro

O **estorniño negro** (***Sturnus unicolor***) é unha ave paseriforme da familia Sturnidae. Está estreitamente relacionado co estorniño pinto, *S. vulgaris*, pero ten unha distribución moito máis restrinxida, confinado na Península Ibérica, noroeste de África, parte máis meridional de Francia, e as illas de Sicilia, Sardeña e Córsega. En Galicia é unha ave sedentaria e moi común e un dos dous estorniños que se poden ver no país, xunto do estorniño pinto.

## Taxonomía e sistemática 
miniatura|esquerda|Estorniño negro

Debido á recente división do xénero *Sturnus*, esta especie e mais o estorniño común, son as únicas especies que quedan no xénero. Ocasionalmente atópanse híbridos entre esta especie e o estorniño común onde as áreas reprodutoras de ambos se solapan no noroeste da Península Ibérica. A confusión co estorniño común é especialmente fácil durante o inverno, cando os estorniños comúns son abundantes na área de distribución do estorniño negro, pero tamén en verán onde se solapan as súas áreas de reprodución no nordeste de España e a parte máis ao sur de Francia. A poboación creceu nas última décadas cunha expansión da súa área de distribución cara ao norte, espallándose por toda España (antes estaba ausente a partir do nordeste) entre 1950 e 1980, e colonizando localmente ao longo da costa sur de Francia desde 1983. Igual que o seu parente máis común, é omnívoro, comendo unha gran variedade de invertebrados, bagas, e sobras proporcionadas por humanos. É gregario, formando bandadas de considerable tamaño, a miúdo mesturados cos estorniños comúns, de ata 100&nbsp;000 en inverno.
miniatura|Estorniño negro (*Sturnus unicolor*)
A especie é endémica do norte de África e a Península Ibérica, na que resulta común e moi abundante; obsérvase unha expansión cara o norte. Tamén en Galicia é sedentaria e abundante. Pódese ver nos mesmos espazos có estorniño pinto e adoitan voar en bandos mesturados de milleiros de exemplares. Este comportamento marcadamente gregario maniféstao dende que abandona o niño.

Aniña en cavidades en árbores, edificios e cantís. Normalmente pon de tres a cinco ovos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Estornino_Negro._Casa_de_Campo._Madrid_(2).jpg
Ficheiro:Starling_eggs.jpeg|Ovos
Ficheiro:Paxaros_no_cable_da_luz.jpg|Bandada de estorniños nos cables de alta tensión.
Ficheiro:Unicolor.gif|Área de distribución

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ageing and Sexing (PDF; 4.5 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
Aya Hirayama

**Aya Hirayama** (en xaponés: *平山あや*), nada en Kuroiso o 13 de xaneiro de 1984, é unha actriz xaponesa.

## Traxectoria 
En 1998 gañou unha proba de talento de Horipro para procurar actrices e debutou ao ano seguinte na serie *Kawaii dake ja dame kashira* da TV Asahi e dende entón apareceu regularmente en moitas series xaponesas de televisión; comezou a se facer coñecida a partir de 2001 pola súa participación  como a heroina na serie *Fighting Girl* e no filme *Waterboys*. En 2004 foi un dos protagonisas do filme surcoreano *Baramui paiteo* e en 2005 protagonizou a serie de televisión *Haruka 17*, baseada no manga do mesmo nome. En 2006 protagonizou *Backdancers!* co cantante Hiroko Shimabukuro.

## Notas
Deogracias Carballo Alonso

**Deogracias Carballo Alonso**, nado en San Xoán de Río cara 1900 e finado en Lugo o 26 de setembro de 1939, foi un carpinteiro e político galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro de Medos (San Xoán de Río). Militante das Xuventudes Socialistas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte e integrouse nunha partida de fuxidos. Detido en Lugo, ingresou na prisión provincial o 17 de novembro de 1938. Foi xulgado por adhesión á rebelión e condenado a pena de morte. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Xulio Calviño

***Xulio Calviño Iglesias**, profesor e escritor galego (n. 1947).

***Xulio Calviño Rodríguez**, enxeñeiro e político galego (n. 1948).
Robertson Davies

**William Robertson Davies**, nado en Ontario o 28 de agosto de 1913 e finado en Orangeville o 2 de decembro de 1995, foi un novelista, dramaturgo, crítico, xornalista e profesor canadense en lingua inglesa. Está considerado un dos mellores e máis populares escritores na historia do Canadá, a miúdo considerado un *homme de lettres *(en referencia á súa erudición), un termo que Davies aceptaba de bo grado. Foi, así mesmo, o fundador e primeiro reitor da Massey College, unha college vencellada e dependente da Universidade de Toronto.

Traducido ao galego: *O quinto en cuestión* (2021). Faktoría K. 436 páxs. Tradución de Alejandro Tobar.

## Obra
### Novelas 
* The Salterton Trilogy
** *Tempest-Tost* (1951)
** *Leaven of Malice* (1954)
** *A Mixture of Frailties* (1958)
* The Deptford Trilogy
***Fifth Business* (1970)
***The Manticore* (1972)
***World of Wonders* (1975)
* The Cornish Trilogy
***The Rebel Angels* (1981)
**''What's Bred in the Bone* (1985)
***The Lyre of Orpheus* (1988)
* The Toronto Trilogy (incompleta)
***Murther and Walking Spirits* (1991)
***The Cunning Man* (1994)

### Ensaios 
**Ficción**
**The Diary of Samuel Marchbanks* (1947)
**The Table Talk of Samuel Marchbanks* (1949)
**Samuel Marchbanks' Almanack* (1967)
editado polo autor como:
**The Papers of Samuel Marchbanks* (1985)

**Crítica**
**Shakespeare's Boy Actors* (1939)
**Shakespeare for Young Players: A Junior Course* (1942)
**Renown at Stratford* (1953) (with Tyrone Guthrie)
**Twice Have the Trumpets Sounded* (1954) (con Tyrone Guthrie)
**Thrice the Brindled Cat Hath Mew'd* (1955) (con Tyrone Guthrie)
**A Voice From the Attic* (1960) publicato tamén como *The Personal Art*
**A Feast of Stephen* (1970)
**Stephen Leacock* (1970)
**One Half of Robertson Davies* (1977)
**The Enthusiasms of Robertson Davies* (1979; revisado 1990)
**The Well-Tempered Critic* (1981)
**The Mirror of Nature* (1983)
**Reading and Writing* (1993)
**The Merry Heart* (1996)
**Happy Alchemy* (1997)

### Pezas dramáticas 
**Overlaid* (1948)
**Eros at Breakfast* (1948)
**Hope Deferred* (1948)
**King Phoenix* (1948)
**At the Gates of the Righteous* (1949)
**Fortune My Foe* (1949)
**The Voice of the People* (1949)
**At My Heart's Core* (1950)
**A Masque of Aesop* (1952)
**Hunting Stuart* (1955)
**A Jig for the Gypsy* (1955)
**General Confession* (1956)
**A Masque of Mr. Punch* (1963)
**Question Time* (1975)
**Brothers in the Black Art* (1981)

### Compilacións de relatos 
**High Spirits* (1982)

### Libretos
**Doctor Canon's Cure* (1982)
**Jezebel* (1993)
**The Golden Ass* (1999)

### Correspondencia
**For Your Eye Alone* (2000)
**Discoveries* (2002)

### Compilacións
**Conversations with Robertson Davies* (1989)
**The Quotable Robertson Davies: The Wit and Wisdom of the Master* (2005)
**The Merry Heart: Reflections on Reading Writing, and the World of Books''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Robertson Davies' Personal Library (Queen's University at Kingston) .
Zona especial de conservación de Negueira

**Negueira** é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe parte do encoro de Salime e abas do río Navia nese concello. Esta área de conservación ocupa 4.547 ha. do concellos de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada. Destaca por ser unha zona de montaña, con clima atlántico pero influencia mediterránea, con bosques de castiñeiros, carballos e sobreiras e por se un lugar común dos osos pardos.

## Xeografía
O espazo natural está por completo no concello de Negueira de Muñiz, na comarca lucense da Fonsagrada. Inclúe ás parroquia de Río de Porto, Ernes e parte das de Barcela (os lugares de  Barcela, Cancio, Castelo, El Foxo, Rozadas, Vilauxín, ) e de Negueira (os lugares de Negueira, Pieiga, Sanformar e Seira).

Inclúe un treito final do encoro de Salime, coas abas e regatos que chegan a este encoro. Este encoro está no treito alto do río Navia.

## Fauna e flora
### Flora
Os bosques fórmanos os castaños (*Castanea sativa*) e os carballos (*Quercus robur*) e sobreiras (*Quercus suber*) e nas ribeiras os abeneiros (*Alnus glutinosa*) e os freixos (*Fraxinus excelsior*). Entre os bosques prioritarios do espazo están os bosques de costas e barrancos e os sobreirais. Outras masas fórmanas os queirogais, que os forman as especies de *Erica ciliaris* e *Erica tetralix*. No espazo están ademais lugares de turbeiras activas.

### Fauna
En Negueira está presente o oso pardo (*Ursus arctos*) e outras especies de conservación prioritaria, como o *Cerambyx cerdo*, os escornabois (*Lucanus cervus*), as londras (*Lutra lutra*) e os aguaneiros (*Galemys pyrenaicus*).

As especies da fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:

## Lexislación
Negueira foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. 
O espazo natural forma parte da Reserva da Biosfera do Río Eo, Oscos e Terras de Burón.

## Galería de imaxes 

Encoro_de_Grandas_de_Salime.JPG|Encoro de Grandas de Salime.
Embalse_de_Salime.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Xulio Calviño Rodríguez

**Xulio Calviño Rodríguez**, nado en Vigo o 19 de agosto de 1948, é un enxeñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Enxeñeiro Industrial pola Escola Técnica Superior de Enxeñeiros Industriais de Madrid. Foi profesor Titular da Escola Universitaria de Vigo. Foi militante do Partido Comunista de Galicia, do que foi responsable comarcal de Vigo e encabezou a candidatura do PCG ao Parlamento de Galicia pola provincia de Pontevedra nas eleccións autonómicas de 1981. Presidente da Asociación de Veciños de Lavadores. Rompeu co PCG en 1985 con Julio Pérez de la Fuente e presentouse ás autonómicas de 1985 encabezando a candidatura de Pontevedra do Partido Comunista de Galicia-Marxista Revolucionario (PCG (m-r)). Despois pasouse ao PSOE e foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións municipais de 1991. É membro da Comisión Executiva Local do PSOE de Vigo. Foi nomeado membro do Consello Social da Universidade de Vigo en 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Consello Social. Universidade de Vigo
Antonio Graña Giráldez

**Antonio Graña Giráldez**, nado en Cangas en 1911, foi un patrón de pesca e político galego.

## Traxectoria
Patrón de pesca. Excombatente na guerra civil. Foi xefe local do Movimiento de Cangas e despois conselleiro local do Movimiento. Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación a finais de xaneiro de 1974. Tomou posesión o 1 de febreiro. Presentou a súa dimisión por motivos de saúde e idade en outubro de 1976, que lle foi aceptada a finais de xaneiro de 1977.

## Recoñecementos 
* Medalla da Vieja Guardia.

## Notas
A carreira do século

***A carreira do século*** (en ) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Blake Edwards. Está protagonizado por Jack Lemmon, Tony Curtis e Natalie Wood, foi escrito por Blake Edwards e Arthur A. Ross, conta coa música de Henry Mancini e coa fotografía de Russell Harlan. Entre os actores secundarios están Peter Falk, Keenan Wynn, Arthur O'Connell e Vivian Vance. O filme tivo un orzamento de 12&nbsp;millóns de dólares, o que o converte nun dos filmes de comedia máis caros da súa época. A historia está inspirada na carreira Nova York-París de 1908.

## Personaxes 
* Jack Lemmon como Profesor Fate/Príncipe Friedrich Hapnick
* Tony Curtis como Leslie Gallant III ("The Great Leslie")
* Natalie Wood como Maggie DuBois
* Peter Falk como Maximillian "Max" Meen
* Keenan Wynn como Hezekiah Sturdy
* Arthur O'Connell como Henry Goodbody
* Vivian Vance como Hester Goodbody
* Dorothy Provine como Lily Olay
* Larry Storch como Texas Jack
* Ross Martin como Barón Rolfe von Stuppe
* Hal Smith como Alcalde de Boracho
* Denver Pyle como Sheriff de Boracho
* Marvin Kaplan como Frisbee
* George Macready como Xeneral Kuhster
* Joyce Nizzari como Woman in West
* Ken Wales como garda do barón
* William Bryant como garda do barón

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Christel Takigawa

**Christel Takigawa** (en xaponés *滝川クリステル* ), nada como **Takigawa Lardux Christel Masami** (*滝川ラルドゥクリステル雅美*) en París o 1 de outubro de 1977, é unha presentadora de televisión xaponesa.

## Traxectoria 
Naceu en Francia de pai francés e nai xaponesa. Cando tiña tres anos volveu ao Xapón coa súa familia para se establecer en Kōbe, a localidade natal de súa nai, volveu marchar a Francia con 12 anos de novo e alí permaneceu un ano para volver de novo a Kōbe. Estudou literatura francesa na Universidade Aoyama Gakuin. No ano 2000, logo de se graduar, comezou a traballar para Kyodo Television, subsidiaria de Fuji Television, en diferentes programas informativos  e no servizo de continuidade. Dende 2002, e ata 2009, presentou *News Japan* de Fuji TV e entre 2007 e 2008 o informativo semanal dos domingos *Shinhōdō Puremia A* en Fuji News Network. Entre 2010 e 2013 presentou o informativo *M. Sunday* en Fuji TV. En 2013 foi a encargada de dar o discurso de invatición en Buenos Aires, en francés, diante do Comité Olímpico Internacional para a elección de Toquio como sede das Olimpiadas de 2020, a prensa eloxiou a súa disertación que se converteu nunha das pezas informativas máis relevantes do ano, e a palabra que elixiu para se referir á hospitalidade xaponesa, *omotenashi*, pasou a ser a palabra do ano no Xapón. É cabaleiro da Orde Nacional do Mérito de Francia.

## Notas
Salvador Rodríguez Pastoriza

**Salvador Rodríguez Pastoriza**, nado en Bueu o 2 de outubro de 1963 é un xornalista e escritor galego. 

## Traxectoria 
Estudou a secundaria no IES Rodeira de Cangas e Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid. É xornalista do Faro de Vigo.

É irmán de Francisco Rodríguez Pastoriza.

## Publicacións en galego 
* *Fins do mundo* (1998). Autoedición.
* *Entre Fisterras. Conversas con Carlos Núñez* (2003). Ed. Xerais, Crónica. 224 páxs. ISBN 84-9782-076-2.
* *Memoria de náufragos* (2006). Ed. Cardeñoso. 128 páxs. ISBN 978-84-8190-435-2.
* *Libertarios* (2007). Ed. Cardeñoso. 152 paxs. ISBN 978-84-8190-480-2.
* *Liboreiro Blues* (2015). Bueu Edicións. 90 páxs. (Recordos de Bueu)
* *Historias de Galegos Extrardinarios* (2017). Belagua Ed. 108 páxs. ISBN 978-84-941751-9-0.. Prólogo de Ánxel Vence.

### Colectivo 
* *Phiccións* (2001). Xerais. 136 páxs. ISBN 8483025809.

## Publicacións en castelán 
* *La Hija de Sherlock Holmes* (2000). Alfasur. 108 páxs. ISBN 9788492063086.
* *En las rendijas de la  memoria* (2019). Punto Rojo. 210 páxs. ISBN 9788417878740.

## Premios 
* 3ª Premio Julio Camba de Periodismo (2000). 
* 2º Premio do Certame de Relatos Curtos «Concello de Moaña» (2001).
* Mención Especial do Xurado no XVIII Certame Nacional Galego de Narracións Curtas «Modesto R. Figueiredo» (2002).

## Notas
Cipriano Casteleiro Feal

**Cipriano Antonio Casteleiro Feal**, nado en Barallobre (Fene) o 12 de abril de  1913 e finado no mesmo lugar o 1 de outubro de 1986, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Entrou na Armada con 16 anos. Cabo de Artillaría afiliado á CNT. Estaba enrolado no cruceiro *Blas de Lezo* cando se afundiu en 1932. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso no buque prisión *Plus Ultra*, fondeado na ría de Ferrol. Conseguiu fuxir, chegando a nado a Barallobre, onde permaneceu agochado. Despois dun primeiro intento frustrado de marchar, o 21 de xullo do 1939 conseguiu embarcar en Ares con outros 26 republicanos na evasión do bou *Ramón*, conseguindo chegar a Francia, onde ingresou nun campo de refuxiados. Xulgado en Ferrol, foi declarado en rebeldía e fuxido. Traballou de leñador. En 1943, tras recalar no Brasil, instalouse no Uruguai. Cando morreu Franco visitou os familiares en Barallobre grazas a unha colecta familiar coa que sufragou a viaxe. En 1980 retornou definitivamente a Barallobre onde morreu o 1 de outubro de 1986, e onde foi soterrado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cipriano Casteleiro Feal, de Barallobre, un dos herois silenciados
Illa Dead Chest, Illas Virxes Británicas

**Dead Chest** (cofre do morto, ataude, cadaleito) é pouco máis que un gran afloramento de rochas situado a menos duns 800 metros ao nordés da baía Deadman na Illa Peter, Illas Virxes Británicas. Está deshabitado, non ten auga doce nin árbores e só unha escasa vexetación. Antigamente foi usado como campo de tiro pola Real Policía das Illas Virxes, pero a apertura dun hotel na próxima illa Peter coincidiu coa decisión de construír un campo de tiro adecuado na illa de Tórtola. A illa é agora un parque nacional deshabitado, con varios populares sitios de meergulloo e esnorquel.

## Barbanegra e Stevenson 
Segundo unha historia apócrifa o pirata Barbanegra abandonou a súa tripulación na illa Dead Chest como castigo, deixándolles nada máis que un alfanxe e unha botella de ron a cada un. Cantos piratas e cantos días estiveron alí varían segundo a fonte que conta a historia. A finais de mes só quedaban con vida algúns poucos piratas. Debido a que as primeiras referencias a esta historia son do século XX, é case certo que o falso folclore deriva da canción "Dead Man's Chest", que apareceu por primeira vez na novela de "Robert Louis Stevenson" *A illa do tesouro* de 1883. O coro de "Dead Man's Chest" é o seguinte:

Stevenson atopou o nome de "Dead Man's Chest" entre unha lista de nomes insulares nun libro de Charles Kingsley e dixo que *A illa do tesouro* saíu de Kingsley *At Last: A Christmas in the West Indies* (1871); onde recibín o 'Ataude do home morto' - esa foi a semente ". Kingsley escribira en *At Last*: "Por desgraza, os bucaneiros ingleses desde entón [1493] deron á maioría das Illas Virxes nomes menos poéticos. The Dutchman's Cap , Xerusalén rota, o ataude do home morto, a illa do Ron, marcan un tempo e unha andaina máis prosaicos, terrible, malvado e brutal. Noutras palabras, a canción non está baseada nunha antiga lenda, é completamente nova escrita en 1883 e orixinal de Stevenson. Aínda que os dous nomes non son exactamente os mesmos ("Dead Man's Chest" vs "Dead Chest"), as semellanzas son rechamantes e non hai outras illas chamadas así nas Illas Virxes, o que suxire que son unha e a mesma. Se por outra banda a illa "Dead Man's Chest" á que fai referencia Kingsley en *At Last* non é a mesma que a illa coñecida hoxe como "Illa Dead Chest", non habería conexión entre a "Illa Dead Chest" e a canción de Stevenson "Dead Man's Chest", xa que a canción de Stevenson fai referencia á illa de Kingsley.

En 1994, un xornalista, Quentin van Marle, pasou 31 días só na illa como náufrago voluntario, batendo o suposto récord dos piratas de Barbanegra e en conmemoración do centenario da morte de Robert Louis Stevenson.

## Notas
## Véxase tamén
Eduardo López Rodríguez

**Eduardo López Rodríguez**, nado en Cangas, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria
Mestre. Militante de Falange Española de las JONS. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario do exército franquista e alcanzou o grao de álferez provisional. Foi delegado do Frente de Juventudes de Cangas. Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación en xullo de 1965. Permaneceu no posto até 1974.

## Notas
Ángel Jorge Echeverri

**Ángel Jorge Echeverri**, nado en Santiago de Compostela o 29 de xullo de 1904 e finado na mesma cidade o 28 de xuño de 1984, foi un médico e profesor galego.

## Traxectoria 
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Acadou o Premio Extraordinario de licenciatura e o Premio Fernández Carril ao mellor expediente académico. Ampliou estudos no Hospital Provincial de Madrid, en Bruxelas, París e Porto, onde traballou no campo da embrioloxía e o sistema vascular linfático. En 1934 ampliou estudos de Traumatoloxía en Italia.

En 1929 gañou en oposición a praza de profesor adxunto da cátedra de Anatomía Descritiva e Topográfica e Técnica Anatómica da USC, e seis anos despois conseguiu dita cátedra. En 1931 doutorouse en Madrid coa tese *Variedades del aparato renal superior*. En 1932 foi nomeado médico do Hospital Provincial de Santiago de Compostela. Tras a súa xubilación deu clase de Historia da Medicina.

Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela entre 1960 e 1968. En 1947 ingresou como académico de número na Real Academia de Medicina de Galicia, co discurso *Aspectos anatomofisiológicos del neopallium del cerebro humano*.

Foi irmán de Agustín Jorge Echeverri, médico e alcalde republicano de Cangas, fusilado en setembro de 1936.

## Obra 
* "Estudio anatómico sobre los vasos linfáticos de los músculos masticadores”, en *Boletín de la Universidad de Santiago de Compostela* (BUSC), 18 (1933), páx. 87-81.
* “Linfáticos profundos del riñón”, en VV. AA., *Actas de las Jornadas Médicas Galaico-Portuguesas (Orense, 1935)*, Ourense, Imprenta Encuadernación y Papelería La Industrial, 1936, páxs. 250- 254;
* *Medicina y arte*, Universidade de Santiago de Compostela, 1942
* “Estudio de los ganglios linfáticos de articulación sacroilíaca”, en *Archivos de Anatomía* (1943)
* “La anatomía y los monstruos humanos”, en BUSC, nº 45-46 (1945), páx. 283- 299
* “Un Capítulo de las ciáticas vertebrales: las del génesis discal”, en BUSC, nº. 53-54 (1949), páxs. 3-46;
* “La Anatomía radiográfica de la articulación de la cadera”, en BUSC, 70 (1962), páxs. 329-351 (con Héctor Fraga García).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* VV. AA., *Sesión necrológica en memoria del Excmo. y Mgfco. Sr. D. Ángel Jorge Echeverri*, Universidade de Santiago de Compostela, 16 de novembro de 1984.
* Jorge Barreiro, F. J. (1998): “Biografía del profesor Ángel Jorge Echeverri”, en Boletín Informativo de la Sociedad Gallega de Cirugía Ortopédica y Traumatología, 3, páxs. 2-3.

### Ligazóns externas
Zahra el Hasnaui Ahmed

**Zahra el Hasnaui Ahmed**, nada no Aaiún en 1964, é unha escritora saharauí en lingua castelá.

## Traxectoria
Zahra el Hasnaui naceu no por entón Sáhara Español. Tras a ocupación marroquí en 1976, a súa familia quedou no Aaiún emntres que ela foi estudar a colexios españois. Cursou COU en Madrid e fixo Filoloxía Inglesa na Universidade Complutense. Logo de pasar unha tempada en Londres perfeccionando a lingua inglesa, Hasnaui regresou aos Campamentos de refuxiados de Tinduf para traballar como xornalista na Radio Nacional Saharauí. Posteriormente, regresou a España para instalarse en Guadalaxara, onde traballa como profesora e tradutora.

En 2005, xunto con Bahia Mahmud Awah, Conchi Moya e outra xente da radio saharauí, fundou o grupo literario Generación de la Amistad. O grupo editou numerosas obras poéticas colectivas, nas que Zahra el Hasnaui publicou os seus versos: *El Aaiún gritando lo que siente* (2006), *31. Thirty One* (2007), *Um Draiga* (2007), ou relatos nas coleccións *La fuente de Saguia* (2009). Tamén participou na antoloxía *Primavera sahariana*, dedicado aos saharauís do campamento de Gdeim Izik. En 2013 Zahra el Hasnaui publicou o seu primeiro poemario en solitario, *El silencio de las nubes*.

A súa obra poética caracterízase pola identificación coa poboación saharauí e a súa loita pola independencia. Así mesmo, centra gran parte da súa creación literaria na muller saharauí.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* N'Bare N'Gom (ed.) (2013): *Palabra abierta: conversaciones con los escritores africanos de expresión en español*. Editorial Verbum.
Antonio Camiña

**Antonio Benigno Camiña Bastos**, **Tucho Camiña**, nado en Cangas en 1923, e finado o 24 de outubro de 2019, foi un político galego.

## Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Cangas polo ministro da Gobernación e tomou posesión do cargo o 1 de abril de 1963. Permaneceu no posto até 1965. Durante ese tempo construíuse o dique de abrigo do peirao e asinou o inicio das obras para o instituto de Rodeira.

## Notas
Palleira pomarina

A **palleira pomarina**, ás veces **papamerda palleiro,** (***Stercorarius pomarinus***) Isto refírese á cera (ou ceroma) que cobre a base do seu bico, característica que comparte con outros papamerdas. O nome non ten nada que ver coa rexión báltica de Pomerania.

## Descrición 
esquerda|miniatura|É un gran papamerda duns 45 cm de lonxitude, excluíndo as plumas do centro da cola do aduto en verán, que poden engadir outros 10 cm. 
Mide de 46 a 67&nbsp;cm de lonxitude, e de 110 a 138&nbsp;cm de envergadura alar e de 540 a 920&nbsp;g de peso. O límite máximo de lonxitude inclúe as longas plumas da cola dos adultos na época reprodutora, que teñen uns 10&nbsp;cm de lonxitude. A identificación desta especie é moi complicada polas úas semellanzas co papamerda palanquín e a existencia de tres morfos. Os papamerdas palleiros son tan grandes coma unha gaivota cana. Son moito máis voluminosos, de ás máis anchas e lembran menos a un falcón que os papamerdas palanquíns, pero mostran a mesma gama de variación de plumaxes. O voo é máis moderado que o da especie menor. Realiza moitas chamadas parlantes ásperas e outras que soan como *which-yew*.

Os papamerdas palleiros adultos de morfo claro teñen un dorso marrón, partes inferiores principalmente brancas e plumas primarias das ás escuras cun "flash" branco. A cabeza e o pescozo son brancos amarelados cunha parte superior negra. Os adultos de morfo escuro son marróns escuros, e as aves de morfo intermedio son escuros con partes inferiores, cabezas e pescozo algo máis claros. Todos os morfos teñen o flash na á branco, que aparece como un dobre flash diagnóstico na parte inferior da á. Nos adultos reprodutores de todos os morfos, as dúas plumas da cola centrais son moito máis longas que as outras, teñen forma de culler e están retortas con respecto á horizontal. Os xuvenís son aínda máis difíciles de identificar, e son difíciles de distinguir dos papamerdas palanquíns a distancia e só pola plumaxe.

## Comportamento 
### Reprodución 
miniatura|Ovos de *Stercorarius pomarinus*
Esta especie reprodúcese no distante norte de Eurasia e Norteamérica. Aniña na tundra e illas árticas, poñendo 2 ou 3 ovos marróns oliváceos en depresións forradas de herba. Igual que outros paparmerdas, voa facendo pasadas pola cabeza dunha persoa ou outro intruso que se achega ao seu niño. Aínda que non pode inflixir graves danos, a experiencia pode ser atemorizante e dolorosa.

### Alimentación 
Aliméntase de peixes, prea, sobras, pequenas aves ata o tamaño dunha gaivota cana e roedores, especialmente lemmings. Persegue e róuballe as súas capturas a gaivotas, carráns e incluso mascatos. Igual que a maioría das especies de papamerdas, realiza este comportamento pirata durante todo o ano, mostrando grande axilidade acosando as súas vítimas. Só a gaivotóns, o pigargo e a aguia real capturan papamerdas palleiros adultos sans.
miniatura|Na Costa Dourada no SE de Queensland, Australia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto sobre a especie en The Atlas of Southern African Birds
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
José María Pérez Barros

**José María Pérez Barros** foi un político galego.

## Traxectoria 
Neto de Serafín Barros e fillo de Marcelino Pérez Conde. Foi nomeado alcalde de Cangas polo Ministro da Gobernación en xullo de 1957. Permaneceu no posto até 1963.

## Vida persoal 
Foi pai de José María Pérez Santoro.
## Notas
Vermello e negro

***Vermello e negro*** (en ) é unha novela psicolóxica e histórica en dous volumes escrita por Stendhal e publicada en 1830. Relata os intentos dun rapaz provinciano de ascender socialmente alén da súa modesta educación a través dunha combinación de talento, traballo duro, engano e hipocrisía. En última instancia, permite que as súas paixóns o traizoen.

Foi traducida ó galego por Antonio Pichel e foi publicada pola Editorial Galaxia no ano 1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Colección Literaria (Editorial Galaxia)
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
### Bibliografía 
*
Ernesto Daranas

**Ernesto Daranas Serrano**, nado na Habana o 7 de decembro de 1961, é un director e guionista de cine, radio e televisión cubano de orixe galega.

## Traxectoria 
Licenciado en Pedagoxía e Xeografía no ano 1983. Comezou con éxito dende moi cedo na radio escribindo de todo: crónicas, teatro, contos, series dramáticas e radionovelas e máis tarde na televisión, onde foi guiónista para contos e telefilmes, que non sempre dirixiu. En 2004 escribiu o guión e co-dirixiu xunto a Natasha Vázquez o documental *Os últimos gaiteiros da Habana*, un documental sobre Eduardo Lorenzo, gaiteiro galego-cubano, e sobre a súa volta a Galicia. O documental gañou o Premio Internacional de Xornalismo Rei de España e a este seguíronlle outros dous sobre emigrantes galegos en Cuba, *Fillas de Galicia* (2005) e *Gallegos: oficio de emigrantes* (2008), ambos dirixidos por Natasha Vázquez e con guión de Ernesto Daranas. Tamén en 2008 dirixiu o documental *Peregrinos*. Polos seus documentais sobre emigrantes de Galicia, Natasha Vázquez, Ernesto Daranas e Rigoberto Senarega, recibiron conxuntamente a Medalla Castelao no ano 2005, as últimas presididas por Manuel Fraga. 

Tamén no 2004 Daranas dirixiu o telefilme *¿La vida en rosa?*, do que escribiu o guión. Este traballo gañou o Gran Premio do I Festival Nacional de Televisión de Cuba máis outros seis, incluíndo a mellor dirección e guión orixinal, e converteuse rapidamente nunha obra de culto dentro do audiovisual cubano. O traballo de Daranas tratou sempre dun xeito ou outro os problemas da sociedade da Habana, como a prostitución, a pobreza, a ausencia dos pais, e outros problemas da sociedade.   

## Filmografía 
### Como director 
#### Longametraxes 
**¿La Vida en Rosa?* (2004).
**Los dioses rotos* (2009).
**Conducta* (2014).
**La emboscada* (2015).
**Sergio & Sergei* (2017).

#### Documentais 
**Ana y las Cotorras* (2003).
**Los últimos gaiteiros de La Habana* (2004).
**Peregrinos* (2009).
**2, con Omara y Chucho* (2010).
**Bluechacha* (2010).

### Como guionista 
#### Longametraxes 
* *Knepp* (2010).

#### Documentais 
**Havana* (1990-1997) Serie de curtas documentais.
**Cocodrileros* (1999).
**La tierra más hermosa* (1998-2000). Serie documental. Episodios:
***La Isla de los Faros* (1999).
***Viñales, los milagros del agua* (1999).
***Cimarrón* (2000).
***De vuelta al Paraíso* (2000).
***Santa Cruz, la Tragedia* (2000).

* *El mar de los naufragios* (2001).
* *Martín Infierno* (2002).
* *Fillas de Galicia* (2005)

*

#### Series de televisión 
* *Propietario del Alba* (1999).

#### Curtametraxes 
* *El hombre de Venus* (2003).
* *El otro* (2003).

## Notas
Movemento polos dereitos animais

O **movemento polos dereitos animais**, é un movemento social que busca un fin á distinción moral e legal que hoxe en día se realiza entre os seres humanos e os animais non humanos, e que tería como finalidade, entre outras cousas, o fin do seu uso para comida, roupa, e nas industrias de lecer. Deste xeito, emprégase o termo "dereitos animais" (e non "dereitos dos animais") cun sentido semellante ao que tería o termo "dereitos humanos".

É un dos poucos exemplos dun movemento social que foi creado polos debates filosóficos. Se ben os seus precedentes históricos teñen sido moi numerosos, considérase que no mundo contemporáneo fixo aparición a raíz da aparición do termo  "especismo", que foi acuñado en 1970 por Richard Ryder, e que sería semellante a "racismo" e "sexismo". Posteriormente este termo popularizouno o libro de Peter Singer, Liberación Animal.

Os obxectivos deste movemento consisten en incluír aos animais na comunidade moral e en dar un mesmo respecto aos seus intereses e os dos seres humanos. No campo legal deféndese darl aos animais personalidade legal e dereitos legais que protexan os seus intereses básicos.

## Notas
César Arnaud

**César Arnaud**, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria
Irmán de Leonardo Arnaud, que chegou a Cangas en 1845 para ocupar a praza de médico municipal e tío de Leopoldo Arnaud Gómez. Dedicado aos negocios financeiros, casou con Dolores Pastoriza, señora do pazo de Vista Alegre de Aldán e fundadora da Casa dos Pobres de Cangas o 6 de marzo de 1890. Foi alcalde de Cangas en dúas ocasións.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os Arnaud de Cangas
A Venus de Ille

***A Venus de Ille*** (en ) é unha historia curta escrita por Prosper Mérimée. Foi escrita en 1835 e publicada en 1837. Conta a historia dunha estatua de Venus que cobra vida e mata o fillo do seu dono, a quen cre que é o seu marido.

Foi traducida ó galego por Carlos Pedreira López e Raquel Villanueva e foi publicada por Edicións do Cumio no ano 1989.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca Galega de Clásicos Universais
Latino Salgueiro Pereira

**Latino Salgueiro Pereira**, nado en Vilaza (Gondomar) cara a 1878 e finado no mesmo concello o 21 de outubro de 1961, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1905. Instalado en Gondomar ao ano seguinte, foi despois médico municipal do concello. Foi xuíz municipal de Gondomar en 1910, renunciando ao cargo en 1913. Foi nomeado alcalde de Gondomar en marzo de 1938. Finou en Gondomar con 83 anos.

## Recoñecementos 
Unha praza de Gondomar leva o seu nome dende 1962.
## Vida persoal 
Casou en 1906 con Dolores Espinosa Rodríguez, que finou en 1923. Casou en segundas nupcias con María Magdalena Espinosa Rodríguez. Foi pai de Ramón (médico), Dolores (Relixiosa), José Antonio (farmacéutico), Alfonso (empresario), Sergio (practicante e mestre), Teresa , Emilio (médico) do primeiro matrimonio, e de Aureliana (farmacéutica) e Latino Salgueiro Espinosa (fundador do Cine Imperial da Ramallosa) do segundo.
## Notas
Luís Bolívar Massó

**Luís Bolíbar Massó**, finado en Cangas o 14 de novembro de 1939, foi un industrial conserveiro e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisca Massó Ferrer e Tomás Bolívar Galup. Dono da fábrica de conservas Massó Hermanos da ría de Aldán. Nos últimos anos da ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Cangas e elixido primeiro tenente de alcalde. Volveu ser nomeado primeiro tenente de alcalde en abril de 1930, na corporación presidida por Indalecio García Soto. Foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril de 1931. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado primeiro tenente de alcalde de Cangas en marzo de 1938 na corporación presidida por Joaquín Carnero Graña.

## Vida persoal 
Nunca casou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* , Xerardo (13/10/2012). "O novo cuartel inaugurouse no recheo de Ojea" *Faro de Vigo*.
Manuel García Pastoriza

**Manuel García Pastoriza** foi un político galego.

## Traxectoria
Alférez provisional, excombatente na guerra. Foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Cangas en febreiro de 1940. Posteriormente foi primeiro tenente alcalde do concello de Cangas.

## Notas
Joaquín Sobreira Lage

**Joaquín Sobreira Lage**, nado nas Neves o 31 de xaneiro de 1892 e finado en Cangas o 20 de xaneiro de 1960, foi un militar, empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de sarxento de carabineiros, estivo catro anos destinado como cabo de infantaría en Larache. Durante a súa estancia enfermou de paludismo. Regresou a Cangas e incorporouse como contable na fábrica de conservas de Daniel Eiroa.

En 1924, dada a escaseza de sardiña, en Isla Cristina organizou unha conserveira da mesma empresa co obxectivo de exportar a México, Arxentina e Cuba. Foi o testamenteiro de Daniel Eiroa, e tras o falecemento deste en 1939 creou a empresa de salgadura Sobreira e Rial. Importou de Alemaña o uso da lata litografada.

Foi nomeado xuíz municipal suplente de Cangas en agosto de 1939. Foi nomeado xestor do concello de Cangas en febreiro de 1940 e alcalde entre 1943 e 1949.

## Vida persoal 
Casou con Josefina Berriz en 1928.

## Notas