open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Peter Broeker

**Peter Broeker** nado en Hamilton (Ontario) o 15 de maio de 1929 e finado en Ottawa o 4 de novembro de 1980, foi un piloto de carreiras canadense.

## Traxectoria
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1963, pilotando un Stebro. Terminou sétimo, a 22 voltas do primeiro e non conseguiu puntos de campionato. Segundo o Toronto Star: "Broeker, o primeiro canadense en competir nun campionato mundial de Fórmula Un nun auto construído en Canadá, acabou sétimo a pesar de estar a máis de 80 cabalos de potencia do resto dos 21 participantes".

En 1973 Broeker escribiu e publicou *Olympic Coins: From Antiquity to the Present*. Tivo cidadanía estadounidense e canadense. 

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Xustino de Jacobis

San **Xustino de Jacobis**, nado o 9 de outubro de 1800 en San Fele (Potenza, Reino de Nápoles) e finado o 31 de xullo de 1860 en Zula (rexión do Mar Vermello Setentrional, Eritrea) foi un misioneiro italiano lazarista, bispo católico e vigairo apostólico de Abisinia, canonizado en 1975.

## Traxectoria 
Nado como **Giustino Sebastiano Pasquale de Jacobis**, o 17 de outubro de 1818 entrou na Congregación da Misión en Nápoles, facendo os seus votos o 18 de outubro de 1820. Foi ordenado sacerdote en Brindisi o 12 de xuño de 1824. Logo de exercer o seu ministerio en Oria e Monopoli, foi elixido superior da súa congregación en Lecce e posteriormente en Nápoles.
 
En 1839 foi nomeado primeiro prefecto apostólico de Abisinia, co encargo de fundar alí misións católicas. Logo dunha década de traballo, foi nomeado bispo titular de *Nilopolis* en 1847, e o 6 de xullo de 1847 vigairo apostólico de Abisinia. Rexeitou o seu nomeamento como bispo até que lle foi imposto, recibindo a consagración episcopal o 7 de xaneiro de 1849 de mans do vigairo apostólico de Galla Guglielmo Massaia. Malia sufrir a cadea e o exilio xunto con outras persecucións por parte da Igrexa ortodoxa etíope, foi quen de fundar moitas misións católicas, así como escolas en Agame e Akele Guzay para a formación de clero local e o estabelecemento das bases das actuais Igrexa católica etíope e eritrea.
 
Finou en 1860 en Hebo, no que hoxe é a rexión do Mar Vermello Setentrional de Eritrea, mentres viaxaba a Halai onde esperaba recuperar a súa saúde.

## Veneración 
O seu proceso de canonización comezou en Etiopía en 1891, nun proceso informativo que finalizou en 1894.O comezo formal da causa comezou no pontificado de Pío X logo de que o 13 de xullo de 1904 recibira a aprobación da Congregación dos Ritos. De Jacobis foi declarado venerable o 28 de xullo de 1935 por Pío XI, e o papa Pío XII beatificouno o 25 de xuño de 1939. Foi canonizado por Paulo VI o 26 de outubro de 1975.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* *Perfil en* Saints SQPN
* *Perfil en* Catholic Hierarchy
* *Perfil en* Hagiography Circle
Glándula exócrina

As **glándulas exócrinas** son glándulas que producen e segregan substancias na superficie dun epitelio ou nun conduto. Exemplos de glándulas exócrinas son as sudoríparas, salivares, mamarias, ceruminosas, lacrimais, sebáceas e mucosas. Tamén o son aquelas que segregan ao tubo dixestivo. As glándulas exócrinas son un dos dous tipos de glándulas que existen no corpo humano, o outro son as glándulas endócrinas, que segregan os seus produtos directamente ao sangue. Tamén hai glándulas mixtas, como o fígado e páncreas son á vez exócrinas e endócrinas, as cales son exócrinas porque segregan bile e zume pancreático ao duodeno por medio de condutos, e son endócrinas porque segregan hormonas directamente ao torrente sanguíneo.

## Clasificacións 
### Pola estrutura 
As glándulas exócrinas conteñen unha porción glandular e un conduto, cuxas estruturas poden utilizarse para clasificar a glándula.
* A porción correspondente ao conduto pode ser ramificada (chamada composta) ou non ramificada (chamada simple).
* A porción glandular pode ser tubular ou acinar, ou pode ser unha mestura das dúas (chamada  tubuloacinar). Se a porción glandular se ramifica, entón a glándula denomínase glándula ramificada.

### Polo método de secreción 
As glándulas exócrinas denomínanse glándulas apócrinas, holócrinas ou merócrinas baseándose en como se segregan os seus produtos.
* Secreción merócrina: as células excretan as súas substancias por exocitose; por exemplo, as células acinares pancreáticas.
* Secreción apócrina: evaxínase unha porción rodeada de membrana plasmática que contén a excreción.
* Secreción holócrina: toda a célula se desintegra para excretar a súa substancia; por exemplo, as glándulas sebáceas da  pel.

### Polo produto segregado 
* As células serosas segregan proteínas non mucosas, xeralemnte encimas. Exemplos son as células principais gástricas e células de Paneth.
* As células mucosas segregan mucus. Exemplos son as glándulas de Brunner, glándulas esofáxicas e glándulas pilóricas.
* Glándulas mixtas que segregan tanto mucus coma outras proteínas. Exemplos son as glándulas salivares: aínda que a glándula parótide é predominantemente serosa, a glándula sublingual é principalmenre mucosa, e a glándula submandibular é unha glándula principalmente serosa.
* As glándulas sebáceas segregan sebo, un produto lipídico. Estas glándulas son tamén coñecidas como glándulas aceitosas, por exemplo, os gránulos de Fordyce e as glándulas de Meibomio.

## Galería de imaxes 

 Ficheiro:Gray1033.png|Sección do esófago humano.
 Ficheiro:gray1172.png|Disección dunha glándula mamaria lactante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diagrama en mhhe.com
The Lamb Who Came for Dinner

***The Lamb Who Came for Dinner*** é un álbum ilustrado por Joëlle Dreidemy e escrito por Steve Smallman. Os protagonistas da historia son unha ovelliña e un lobo, e “a ovelliña que ven cear” é probable que se acabe convertendo na propia cea, xa que o lobo parece ollar un libro de receitas para cociñar un estufado de ovella.

## Contido 
O conto relata a historia dun solitario e famento lobo que está farto de comer sempre caldo de verduras. Inesperadamente, unha noite moi fría, peta na súa porta unha pequena ovella que se encontra perdida no nevado bosque. O lobo, moi astuto, convídaa a pasar a súa casa, pensando que estará deliciosa convertida en estufado. Antes de comezar a cociñala trata de asegurarse de que a súa futura cea atópese nas mellores condicións: coida de que non teña frío, fame, impo ou sono. Á par que lle ofrece todos os coidados, vaise encariñando da pequena ovella e cando se dá conta dos seus sentimentos pídelle que se vaia da súa casa porque el é “un lobo grande e malo” e se queda vaina comer. Ao cabo dun tempo o lobo comeza a imaxinarse a pequena ovella na escuridade do bosque perdida, conxelada, devorada por outro animal... e velozmente sae a buscala. Porén, non consegue atopala pero cando volta para a súa casa... encóntraa no medio do salón! A ovelliña non tiña outro sitio a onde ir e o lobo decide que se quede a vivir con el, xa que “non pode comerse a unha ovelliña que o necesita! Podería darlle ardor de estómago!”.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Smallman, S. (2012). *La ovejita que vino a cenar*. Ilustr. de Joelle Dreidemy, Trad. de Alberte Montserrat. Barcelona: Beoscasa, Col. Ya sé leer.&nbsp; [a partir de 4 anos], [32 pp.]. ISBN 978-84-488-2454-9.
Bill Brack

**William Brack**, nado en Toronto (Ontario) o 26 de decembro de 1935, é un expiloto de carreiras canadense.

## Traxectoria
Inicialmente participou nas carreiras de automóbiles a principios dos anos 1960, baixo a forma de Minis (usando un coche da compañía) en Huntsville. Pasou a mercar o seu propio Mini.

Brack converteuse posteriormente nun piloto de Fórmula 1 que correu para os equipos Lotus e BRM. Logo da Fórmula 1, tivo éxito no Atlantic Championship a mediados da década de 1970, obtendo o campionato canadense de Fórmula Atlántico en tres anos consecutivos (1973, 1974, 1975) antes de retirarse das carreiras para abrir un concesionario  Daimler Chrysler (Downtown Chrysler) preto da Canadian National Exhibition en Toronto. Non está relacionado co condutor de carreira sueco Kenny Bräck.

thumb| Bill Brack en Edmonton International Speedway Formula Atlantic, 1975.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at grandprix.com
*Interview at Canadianracer.com
Mide

O topónimo **Mide** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilarmide**, parroquia do concello da Pontenova.
****Vilarmide**, lugar de dita parroquia;
***Mide**, lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito;
***Mide**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela;
***Mide**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Vigo;
***Mide**, lugar da parroquia de Vilarmaior, no concello de Vilarmaior;
***Ermide**, lugar da parroquia de San Fiz de Amarante, no concello de Antas de Ulla;
***Ermide**, lugar da parroquia de Bealo, no concello de Boiro;
***Ermide**, lugar da parroquia de Acevedo do Río, no concello de Celanova;
***Ermide**, lugar da parroquia de San Lourenzo de Siabal, no concello de Paderne de Allariz;
***Ermide**, lugar da parroquia de Candeán, no concello de Vigo;
***Vilamide**, lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello da Cañiza;
***Vilamide**, lugar da parroquia de San Martín de Lúa, no concello de Pol;
***Vilamide**, lugar da parroquia de Vilouchada, no concello de Trazo;
***Vilarmide**, lugar da parroquia de Coucieiro no concello de Muxía.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Kimi no Na wa.

é un filme de animación xaponés de 2016 dirixido e escrito por Makoto Shinkai. Foi producido por Noritaka Kawaguchi e Genki Kawamura, con música composta por Radwimps. *Kimi no Na wa.* conta a historia dunha moza adolescente do Xapón rural e un rapaz de Tokyo que intercambian os seus corpos. Está protagonizado polas voces de Ryunosuke Kamiki, Mone Kamishiraishi, Masami Nagasawa e Etsuko Ichihara. Unha novela homónima escrita por Shinkai foi publicada un mes antes da estrea do filme.

*Kimi no Na wa.* foi distribuído por Toho. Estreouse na convención Anime Expo 2016 dos Ánxeles o 3 de xullo de 2016, e no Xapón o 26 de agosto de 2016. Recibiu a aclamación da crítica, que alabou a animación e o impacto emocional do filme, e foi un grande éxito comercial, converténdose no cuarto filme con maior recadación na historia do Xapón, o sétimo filme de animación tradicional, e o quinto filme de fala non inglesa con maior internacionalmente, cun total de $355 millóns. Gañou o premio do Festival de Cine de Sitges, o LAFCA e no Festival de Mainichi o premio de mellor filme animado, así como un nomeamento nos Premios da Academia Xaponesa á mellor animación do ano.

## Sinopse 
Taki e Mitsuha, dous adolescentes, descobren un día que mentres dormen os seus corpos se intercambian, e comezan a comunicarse entre eles por medio de notas e cos teléfonos móbiles. Ela é unha estudante dunha pequena vila que renega da vida rural e desexa vivir na cidade; el, un tímido estudante de Tokyo cun traballo a tempo parcial nun restaurante italiano. A medida que conseguen superar a sorpresa inicial, créase entre eles unha ligazón que pouco a pouco vai convértendose en algo máis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Level

**Level** é unha aeroliña de baixo custo virtual española baseada no aeroporto de Barcelona-El Prat. É propiedade na súa totalidade do grupo de aeroliñas International Airlines Group (IAG), que opera  operates several independent brand names. Os voos da marca están operados a día de hoxe por Iberia, pero Level pasará a converterse nunha subsidiaria independente de IAG co seu propio certificado de operador. Level promóvese como unha aeroliña de baixo custo de longo alcance; comezou as súas operacións en xuño de 2017 con servizos transatlánticos dende Barcelona, e en verán de 2018 iniciará tamén servizos dende París-Orly.

## Frota 
[miniatura|[Airbus A330-200#A330-200|Airbus A330-202 de Level no aeroporto de Barcelona]]
A frota de Level está formada polos seguintes avións:

A aeroliña ten previsto incrementar a súa frota ata ter polo menos 15 avións no ano 2022, que poderían ser tanto A330 como Boeing 787, segundo Willie Walsh, CEO de IAG.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto V. C. Bird

O **aeroporto internacional V. C. Bird**  é un aeroporto situado na illa Antiga, a 8 quilómetros ao nordés de Saint John's, a capital de Antiga e Barbuda.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Bala

O termo **bala** pode referirse a:

***Bala**, munición das armas de fogo;
****Bala cilindro-cónica**, inventada en 1832;
****Bala Minié**, proxectil para fusil de avancarga, codesenvolvida por Claude-Étienne Minié;
****Bala de prata**; segundo certas mitoloxías, proxectil capaz de matar homes lobo, vampiros e outras criaturas fantásticas;
****Bala de goma**.
***Bala**, conxunto de mollos de cereal amoreados, medeiro.

O topónimo **Bala** pode referirse a:
***Bālā Morġāb**, cidade de Afganistán, na fronteira con Turkmenistán;
***Distrito de Darwazi Bala**, distrito afgán da provincia de Badakhshan;
***Angosto del Bala**, estreito polo que discorre o río Beni, en Bolivia;
***lago Bala**, en Gwynedd, Gales;
***Bala**, distrito turco da provincia de Ankara;

Como apelido, **Bala** pode referirse a:
***Haradin Bala**, comandante do Exército de Liberación de Kosovo e criminal de guerra (n. 1957);
***Krystian Bala**, escritor e fotógrafo polonés (n. 1974);

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Cúmulo Bala** (**1E 0657-56**), en astronomía, un conxunto de dous cúmulos de galaxias en colisión.
***Bala**, grupo musical galego de stoner rock.
Loving Vincent

***Loving Vincent*** é un filme animado de 2017 escrito e dirixido por Dorota Kobiela e Hugh Welchman. É un drama biográfico sobre a vida do pintor Vincent van Gogh, e en particular, as circunstancias da súa morte. Trátase do primeiro filme animado completamente pintado ó óleo. É unha produción polaca creada por Polski Instytut Sztuki Filmowej, e parcialmente a través dunha campaña de Kickstarter. Foi concibido orixinalmente como unha curtametraxe de 7 minutos no ano 2008,

Cada unha das 65&nbsp;000 imaxes do filme é unha pintura ó óleo, empregando as mesmas técnicas que Van Gogh, creadas por un equipo de 125 pintores. Estreouse no Festival Internacional de Cine de Animación de Annecy. Gañou o premio de mellor filme de animación nos Premios do Cinema Europeo de Berlín e foi nomeado ó Oscar ó mellor filme de animación na 90ª edición dos premios.

## Personaxes 
[miniatura|Os directores Dorota Kobiela e Hugh Welchman na estrea do filme en París, xunto co actor [Pierre Niney que chegou a voz de Armand Roulin na versión francesa.]]
* Robert Gulaczyk como Vincent van Gogh
* Douglas Booth como Armand Roulin
* Jerome Flynn como Paul Gachet
* Saoirse Ronan como Marguerite Gachet
* Helen McCrory como Louise Chevalier
* Chris O'Dowd como Joseph Roulin
* John Sessions como Père Tanguy
* Eleanor Tomlinson como Adeline Ravoux
* Aidan Turner como home do bote

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Ati Quigua

**Ati Seygundiba Quigua**, nada en Jewrwa (Serra Nevada de Santa Marta) o 28 de abril de 1980, é unha activista, política ambientalista e pacifista indíxena colombiana, pertencente ó pobo arhuaco e coñecida como **Ati Quigua**.

## Traxectoria 
É administradora pública e magister en Goberno e políticas públicas. O 3 de xaneiro de 2004 converteuse na primeira concelleira indíxena de Colombia e posteriormente na primeira muller indíxena na vicepresidencia do Concello de Bogotá, dende 2004 até 2011. No seu traballo político priorizou a creación dunha "cultura da auga" a través dun Estatuto da auga para Bogotá e a defensa do patrimonio ambiental, a soberanía alimentaria e o protagonismo das mulleres nesta loita. Nas súas intervencións denunciou o etnocidio no seu país. É membro da Comisión Asesora de Paz de Colombia.

## Premios e recoñecementos 
Ati Quigua recibiu en 2016 o Premio Pace Città di Ferrara e o Premio Internacional Daniele Po en 2016, que recoñece mulleres e asociacións que traballan polo ambiente e os dereitos humanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sabela López Pato

**Sabela López Pato**, nada en Ourense o 14 de outubro de 1975, é unha historiadora da arte e museóloga galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Comisariou as exposicións *Da Terra de Lemos ao Reino de Galicia* en 2009, "Os que habitan en nós" (2010) e "Vigo, cidade Babel" (con Fernando Ramallo) (2014). Está especializada no estudo dos museos de Galicia. En 2018 comisariou a exposición *Fóra dos museos*. Doutora en Estudos da Literatura e da Cultura pola USC en 2023 coa tese *Museoloxías contemporáneas e sistemas culturais emerxentes: modelos, heurísticas, conceptos. Aplicación ao sistema museal galego*. É investigadora posdoutoral do Centro Singular de Investigación en Tecnoloxías Intelixentes (CiTIUS) da USC.

## Obra 
### Traducións 
* *Aquí*, de Hilde Domin, Noitarenga, 1998 (con Silvia Montero Küpper).
* *Insulto ó Público*, de Peter Handke, 2016 (con Catuxa López Pato).
### Obras colectivas 
**Da terra de Lemos ao Reino de Galicia*, en colaboración con Anselmo López Carreira (2009), Xunta de Galicia.

## Recoñecementos 
* Premio Ícarus de Artes e Humanidades 2024.
## Notas
Andión

O topónimo **Andión** pode referirse a:

;En Galiza
***Andión**, lugar da parroquia de Silva, no concello de Pol.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***Xosé Díaz Andión** (1892-1948), tipógrafo, escritor e xornalista galego;
***Margarita Ledo Andión** (n. 1951), xornalista, escritora e cineasta galega;
***Antón Vidal Andión** (n. 1948), avogado e editor galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Andón**, lugar da parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei.
Mazarico

**Mazarico** é o nome de varias especies de aves limícolas caracterizadas polo seu longo peteiro:

***Mazarico real** (*Numenius arquata*). 
***Mazarico chiador** (*Numenius phaeopus*).
***Mazarico rabinegro** (*Limosa limosa*).
***Mazarico rubio**, ou **mazarico rabipinto** (*Limosa lapponica*).

Amais, o nome de **mazarico** tamén designa outras aves:
***Peto real** (*Dendrocopos major*).
: *Pico pico, mazarico,*
: *¿quén che deu tamaño pico?*
: *Deume Dios este traballo*
: *pra picar neste carballo*.
***Martiño peixeiro** ou **picapeixe** (*Alcedo atthis*).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
Cesáreo Rodrigo

**Cesáreo Rodrigo Rodríguez**, nado en Coculina, no concello de Villadiego (provincia de Burgos) o 25 de febreiro de 1819 e finado en Ourense o 5 de xaneiro de 1895, foi un eclesiástico español, bispo da diocese de Ourense entre 1876 e 1895.

## Traxectoria
Estudou no seminario de Burgos, e licenciouse na Universidade de Valladolid en 1840. Foi beneficiado en Villahán e Villamayor de los Montes. En 1849 obtivo a cátedra de Lóxica e Metafísica no seminario de Burgos, e en 1852 a de Lugares Teolóxicos e Institucións.
[miniatura|page=19|*[Aires da miña terra*, 2ª ed., 1881.]]
Doutorouse en Sagrada Teoloxía pola Universidade de Toledo, e foi nomeado vicerreitor do Seminario, Examinador sinodal e xuíz secretario da arquidiocese de Burgos. O cardeal Juan Ignacio Moreno y Maisanove nomeouno secretario e Canónico da catedral de Burgos, cargos que ocupou até que en 1863 Moreno foi nomeado arcebispo da arquidiocese de Valladolid. Acompañou o cardeal Moreno nas súas viaxes a Roma, como secretario e como teólogo consultor, e axudouno no Concilio Vaticano Primeiro (1878). En 1862 fora nomeado camareiro do papa Pío IX.

Foi gobernador eclesiástico. O 23 de setembro de 1875 foi preconizado no Consistorio como bispo de Ourense, consagrado na Colexiata de San Isidro de Madrid o 6 de febreiro de 1876 polo cardeal Moreno. Tomou posesión do cargo o día 18 dese mes.

Durante a súa etapa como bispo de Ourense visitou todas as parroquias da diocese e en 1893 levou a cabo unha das máis importantes reformas parroquiais do bispado ourensán. Tamén promoveu a construción do Colexio de Santa Tareixa de Xesús, a cargo das Irmás Carmelitas da Caridade. Amais impulsou o Seminario Conciliar de San Fernando, e impuxo diversas medidas para contrarrestar a decadencia do clero.

Denunciou o escritor Manuel Curros Enríquez pola publicación da obra *Aires da miña terra*, ao considerar que varios dos poemas atentaban contra os dogmas e relixión católica. No *Boletín Eclesiástico* do 28 de xuño de 1880 declaraba prohibida a lectura do libro por herexía e blasfemia.

Tivo como secretario a Juan Soldevilla Romero, a quen consagrou como bispo en 1889. Escribiu diversas obras teolóxicas e pastorais. Foi Cabaleiro Gran Cruz de Isabel a Católica, e Senador do Reino. En Ourense unha praza leva o seu nome.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*"Obispo Cesáreo Rodrigo, natural de Coculina", post no blog *Coculina refugio de vida*, 10 de maio de 2011 .
*"Biografía de Cesáreo Rodrigo. Segunda parte", post no blog *Coculina refugio de vida*, 14 de xuño de 2011 .
No corazón do mar

***No corazón do mar*** (en ) é un filme hispano-estadounidense de 2015 dirixido e producido por Ron Howard. O guión foi escrito por Charles Leavitt e baséase na novela homónima de Nathaniel Philbrick, que conta os feitos reais ocorridos no baleeiro *Essex* en 1820, os cales inspiraron a novela *Moby-Dick*. Está protagonizado por Chris Hemsworth, Benjamin Walker, Cillian Murphy, Tom Holland, Ben Whishaw e Brendan Gleeson.

Estreouse na cidade de Nova York o 7 de decembro de 2015 e nos cinemas dos Estados Unidos o 11 de decembro de 2015, por Warner Bros. Pictures. *In the Heart of the Sea* recibiu críticas dispares, e só recadou 93 millóns de dólares sobre un orzamento de 100 millóns.

Estreouse en galego o 15 de outubro de 2019 a través da TVG. A directora de dobraxe foi Charo Pena.

## Personaxes 
* Chris Hemsworth como Owen Chase
:Voz da dobraxe galega de Óscar Fernández.
* Benjamin Walker como Capitán George Pollard Jr.
:Voz da dobraxe galega de Andrés Bellas.
* Cillian Murphy como Matthew Joy
:Voz da dobraxe galega de Luís Iglesia.
* Tom Holland como Thomas Nickerson de mozo
* Brendan Gleeson 
* Donald Sumpter como Paul Macy
* Brooke Dimmock como Phoebe Chase
* Jamie Sives como Isaac Cole
* Joseph Mawle como Benjamin Lawrence
* Paul Anderson como Caleb Chappel
* Luca Tosi como William Wright

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Aeroporto de Gaziantep-Oğuzeli

O **aeroporto internacional de Gaziantep-Oğuzeli**  é un aeroporto público turco en Gaziantep. Inaugurado en 1976, atópase a 20 quilómetros ao sueste da cidade, ao lado da vila de Oğuzeli. O aeroporto foi ampliado en 1998 e conseguiu o seu status de internacional en 2006.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
The Shape of Water

***The Shape of Water*** é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Guillermo del Toro e escrito por Toro e Vanessa Taylor. Está protagonizado por Sally Hawkins, Michael Shannon, Richard Jenkins, Doug Jones, Michael Stuhlbarg e Octavia Spencer. Está ambientada en Baltimore en 1962, e conta a historia dunha limpadora muda que traballa nun laboratorio de alta seguridade do goberno que se namora dunha criatura anfibia de aparencia humana.

*The Shape of Water* foi estreada na competición principal do Festival Internacional de Cine de Venecia o 31 de agosto de 2017, e foi premiado co León de Ouro. Tamén foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Comezou cunha estrea limitada en dous cines de Nova York o 1 de decembro de 2017, antes da estrea en todo o país o 8 de decembro de 2017. Obtivo unha recadación de $148 millóns en todo o mundo. A partir do filme, del Toro e Daniel Kraus crearon unha novela que foi publicada o 6 de marzo de 2018.

*The Shape of Water* recibiu a aclamación da crítica polas interpretacións, o guión, a dirección, os efectos visuais, o deseño de produción e a banda sonora, sendo considerado o mellor traballo de del Toro dende *El laberinto del fauno*; a American Film Institute escolleuno como un dos 10 mellores filmes do ano. Recibiu un bo número de premios e nomeamentos, incluíndo trece nomeamentos na 90ª edición dos Oscar, onde gañou o Óscar ó mellor filme (o primeiro filme de fantasía dende *The Lord of the Rings: The Return of the King* en gañar nesta categoría), mellor director, mellor banda sonora e mellor deseño de produción. Foi nomeado a sete premios nos Globos de Ouro, gañando o de mellor director e mellor banda sonora. Nos BAFTA, tivo doce nomeamentos e gañou tres premios, incluíndo o de mellor director. Tamén obtivo catorce nomeamentos nos Critics' Choice Awards gañando catro deles.

## Personaxes 
* Sally Hawkins como Elisa Esposito
* Michael Shannon como Coronel Richard Strickland
* Richard Jenkins como Giles
* Octavia Spencer como Zelda Delilah Fuller
* Michael Stuhlbarg como Dimitri Mosenkov
* Doug Jones como "Amphibian Man"
* David Hewlett como Fleming
* Nick Searcy como Xeneral Frank Hoyt
* Stewart Arnott como Bernard
* Nigel Bennett como Mihalkov
* Lauren Lee Smith como Elaine Strickland
* Martin Roach como Brewster Fuller
* Allegra Fulton como Yolanda
* John Kapelos como Mr. Arzoumanian
* Morgan Kelly como Pie Guy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Aeroporto de Lijiang-Sanyi

O **aeroporto internacional de Lijiang-Sanyi**  é un aeroporto que serve a Lijiang, na provincia chinesa de Yunnan. Foi construído no ano 1995 e atópase a 25 quilómetros ao sur da cidade.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Choly Berreteaga

**María Esther Brañeiro**, nada en Padrón o 9 de outubro de 1927 e finada en Buenos Aires o 26 de decembro de 2018, foi unha cociñeira profesional, condutora de televisión e escritora arxentina de ascendencia galega, máis coñecida como **Choly Berreteaga**.

## Traxectoria 
Durante a súa infancia viviu nun casarón situado sobre a Avenida Correntes, no Barrio de Almagro de Buenos Aires. Varios dos seus irmáns faleceron novos, tamén o seu pai faleceu cando ela tiña 6 anos de idade. Tempo despois, a finais dos anos 1940, radicouse na localidade de Castelar, Partido de Morón na Provincia de Buenos Aires, xa que sufría de problemas respiratorios e esa cidade era considerada adecuada para poder enfrontar a súa doenza.

Ó rematar os seus estudos secundarios, decidiu estudar cociña durante dous anos, e á súa vez foi convocada pola súa profesora para ser o seu auxiliar e substituíla nalgunhas oportunidades. En 1955 contraeu matrimonio co *Vasco* Berreteaga, con quen tivo mellizos en 1956, Claudia María e Luis. O seu marido falecería anos despois. Logo, tendo pequenos problemas económicos, foi profesora de gastronomía, piano e francés nunha escola estatal de Morón, onde adquiriu experiencia.

## Carreira televisiva 
En 1963, a pedido da súa sobriña Alicia, enviou unha carta a Blanca Cotta para participar no programa *Buenas tardes, mucho gusto* que se transmitía por Canle 13 de Buenos Aires, na sección «Hoy colabora usted», onde preparou unha *pizzonda*, un pan típico de Italia recheo con xamón, touciño entrefebrado, olivas e queixo. Esta colaboración agradou moito, tanto que ós dous meses incorporouse ao elenco estable do programa. No ciclo transmitido en vivo e en directo tamén participaron Petrona Carrizo de Gandulfo, de quen foi íntima amiga, o médico Alberto Cormillot, entre outros.

O programa, con altos picos de audiencia, mantívose varias tempadas no aire até os anos oitenta. No mesmo, presentábanse persoas con algo para ensinar ou preparar en diversos eidos como a xardinaxe, costura, arquitectura, gastronomía, etc. Por moito tempo tivo ó seu cargo unha confeitaría. Ademais, traballou como cociñeira para hoteis, restaurantes e empresas gastronómicas tanto na Arxentina como no estranxeiro.

Dende 1986 traballou para o programa de televisión *Utilísima.* A partir de 1996, cando se crea a canle Utilísima Satelital pasou a ter o seu programa propio. En devandita canle tivo o seu programa *Cocina Fácil* por varias tempadas ata que o sinal foi vendido e pasou a chamarse Fox Life. En 2014, xa en Fox Life, despois de cincuenta anos de traxectoria televisiva, conduciu o seu ciclo de despedida da televisión chamado: *50 anos junto a Choly*.

## Notas
Rosaura López

**Rosaura López Lorenzo**, nada en Pontevedra o 16 de marzo de 1932 e finada ibídem o 19 de setembro de 2005, foi unha asistenta galega que traballou para John Lennon e Yoko Ono no seu apartamento do edificio Dakota (Nova York) entre 1973 e 1980.

## Traxectoria
En 2005, escribiu un libro en castelán reflectindo este período: *En casa de John Lennon*, publicado por Hércules Ediciones. O libro contén fotos de John, Yoko e Sean xunto con algunhas postais que John e Yoko lle enviaron, xunto con algunhas anécdotas.

Rosaura chegou a Queens (Nova York) en 1962 co seu marido Secundino e en 1970, empezou traballo como limpadora no Dakota. Cando Lennon chegou en 1973, os seus servizos foron incluídos como parte do paquete de alugueiro.

## Notas
María Cruz Seoane

**María Cruz Seoane Couceiro**, nada na Coruña en 1935 e finada en Madrid o 24 de xuño de 2014, foi unha historiadora galega, especializada no estudo da prensa e o xornalismo.

## Traxectoria 
Nada na cidade da Coruña en 1935, residiu dende 1953 en Madrid, en cuxa universidade se doutorou. Exerceu a docencia na Universidade Carlos III. Chegou a ser descrita como «unha das maiores especialistas na evolución do xornalismo español» e «a máis salientable historiadora da prensa española», segundo Salvador Giner. Casada co escritor Daniel Sueiro dende 1957 até a morte deste en 1986, Cruz Seoane finou de cancro en Madrid o 24 de xuño de 2014.

Foi autora de obras como *El primer lenguaje constitucional (Las Cortes de Cádiz)* (1968), *Oratoria y periodismo en la España del siglo XIX* (1977), *Historia del periodismo en España*, obra de tres tomos escrita xunto a María Dolores Sáiz, *Una historia de El País e del Grupo Prisa* (2004), xunto a Susana Sueiro, e *Cuatro siglos de periodismo en España. De los avisos a los periódicos digitales* (2007), de novo xunto a Sáiz, entre outras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Arcos, Arcos, Vilamartín de Valdeorras

**Arcos** é o único lugar da parroquia de Arcos, no concello ourensán de Vilamartín de Valdeorras, na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2023 tiña 172 habitantes (92 homes e 80 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arcos 
### Parroquias de Vilamartín de Valdeorras 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilamartín de Valdeorras
María Jesús Viguera Molins

**María Jesús Viguera Molins**, nada en Ferrol o 10 de febreiro de 1945 é unha filóloga e historiadora galega, académica da Real Academia de la Historia.

## Traxectoria 
En 1968, licenciouse en filoloxía semítica na Universidade Complutense de Madrid co Premio Extraordinario, onde tamén se doutorou co premio extraordinario en 1973 cunha tese sobre historia do Magreb no século XIV, dirixida per Fernando de la Granja Santamaría. Traballou como profesora na Universidade Autónoma de Madrid e na Universidade de Zaragoza. Dende 1983, é catedrática de Estudos Árabes e Islámicos na Universidade Complutense de Madrid.

Dirixe a revista *Hesperia.* *Culturas del Mediterráneo* e co-dirixe a colección *Horizontes de al-Andalus*.

## Publicacións 
* *De las taifas al reino de Granada: Al-Andalus, siglos XI-XV*, Temas de hoy, 1995. ISBN 8476792859
* *Los reinos de taifas y las invasiones magrebíes: (Al-Andalus del XI al XIII)*, Barcelona, RBA, 2006

## Notas
Margarida Àlvarez i Àlvarez

**Margarida Àlvarez i Àlvarez**, nada na provincia de Lugo en 1948, é unha profesora e política catalá de orixe galega.

## Traxectoria
Estabelecida en Cataluña, traballou como profesora de matemáticas na educación secundaria, e dende 1983 como funcionaria en Servizos de Inspección da Consellería de Educación da Generalitat. En 1995 ensinou castelán e catalán para inmigrantes. De 1997 a 1999 coordinou a integración educativa de nenos de familias de inmigrantes ou con risco de marxinación social e cultural. Entre 1996 e 1999 foi a representante do Departamento de Educación da Generalitat de Catalunya no Programa para a Prevención e o Coidado da SIDA.

A finais de 1999 foi nomeada presidenta do Instituto catalán da Muller, malia a oposición do PSC, que alegaba a súa militancia na UDC, *un partido que non salientou nunca polas súas accións en defensa dos dereitos da muller*. En 2001, pediu á empresa Renault a retirada dun anuncio considerado sexista.

Cando en decembro de 2002 anunciou a súa substitución no cargo por Joana Ortega i Alemany, culpou publicamente da súa dimisión a Josep Antoni Duran i Lleida, aínda que manifestou que continuaría militando en Unió Democràtica de Catalunya.

## Notas
Millars

O topónimo catalán **Millars** pode referirse a:

***Millars**, concello da provincia de Valencia (en castelán, **Millares**);
***Millars**, aldea do concello de Madremanya, na provincia de Xirona;
***Millars**, concello do Rosselló (en francés, **Millas**);
****Cantón de Millars**, división administrativa francesa con capital en dito concello;
****Castell de Millars**, construción en dito concello;
***Río Millars**, curso fluvial de Aragón e a Comunidade Valenciana.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Consuelo Rodríguez Álvarez

**Consuelo Rodríguez Álvarez**, nada en Sober o 25 de febreiro de 1942, é unha actriz e modelo venezolana de ascendencia galega, coñecida artisticamente como **Chelo Rodríguez**. Trasladouse a Venezuela a moi temperá idade xunto ós seus pais e irmáns. É unha das protagonistas máis famosas das telenovelas venezolanas dos 70s, sendo *Rafaela* o éxito que a levou á fama como actriz a nivel internacional.

## Filmografía 
### Programas 
* *El show de Aldemaro Romero*- (RCTV)

### Telenovelas 
* *Corazón de madre*- Lucy (RCTV 1969)
* *La usurpadora*- Verónica (RCTV 1970)
* *La doña*- Diana II (RCTV 1972)
* *La loba* (Venevisión 1972)
* *Bárbara* (RCTV 1974)
* *La señorita Elena*- Deborah La Valle (Venevisión 1975)
* *Rafaela*- Rafaela Martínez (Venevisión 1977)
* *La Zulianita*- Idania Ferrán (Venevisión 1977)
* *Daniela*- Verónica (Venevisión 1978)
* *María del Mar*- María Celesta (Venevisión 1978)
* *María José, oficios del hogar* (Venevisión 1986)
* *Sueño contigo* (Venevisión 1987-1988)
* *La revancha*- Aurora (Venevisión 1989)
* *Mundo de fieras*-  Miriam de Palacios de Camaro (Venevisión 1991)
* *Mujercitas*- Leonora (Venevisión 1999)
* *Hechizo de amor*- Adelaida de Sotomayor (Venevisión 2000)
* *Engañada*- (Venevisión 2003)
* *Sabor a ti*- (Venevisión 2004)
* *El amor las vuelve locas*- (Venevisión 2005)
* *¿Vieja yo?*- Marisol Pérez De Martínez  (Venevisión 2008)
* *Más allá del amor*- Concordia Martín  (RCTV Producciones 2016)

### Filmes 
* *Bárbara* (1974)
* *Compañero Augusto*- Yoli (1976)
* *Soy un delincuente* (1976)
* *Fiebre* (1976)
* *Alejandra, mon amour*- Gilda (1979)
* *Mía Magdalena*.

### Obras 
* *Viva la menopausia* (monólogo, 2008)
* *Doña Cruela* (monólogo, 2009)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
A Miñoteira

Como topónimo **A Miñoteira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Miñoteira**, lugar da parroquia de Valeixe, no concello da Cañiza;
***A Miñoteira**, lugar da parroquia de Torás, no concello da Laracha.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Miñoteiro**, lugar da parroquia de Palmeira, no concello de Ribeira.
Blanca Díez

**Blanca Díez Garretas**, nada en Santiago de Compostela en 1950, é unha botánica e taxónoma galega.

## Traxectoria 
Traballou no Departamento de Botánica e Fisioloxía Vexetal da Universidade Complutense de Madrid. É profesora titular no Departamento de Bioloxía Vexetal da Facultade de Ciencias da Universidade de Málaga. Forma parte do grupo de investigación «Fitosocioloxía, Cartografía e Dinámica Vexetal» da área de Recursos naturais e medio ambiente do Departamento de Botánica da Universidade de Granada.

Dende o 12 de novembro de 1970 é académica de número da Academia Malagueña de Ciencias.

## Notas
A Mioteira

O topónimo **A Mioteira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Mioteira**, lugar da parroquia de Sas do Monte, no concello de Montederramo;
***A Mioteira**, lugar da parroquia de Santa Cruz da Rabeda, no concello de San Cibrao das Viñas.
Miñán

O topónimo **Miñán** pode referirse a:

;En Galiza
***Miñán**, lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro, no concello de Marín;
***Miñán**, lugar da parroquia de Senra, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Miñao**, lugar da parroquia de San Martiño de Piñeiro, no concello de Lugo;
***O Miñón**, lugar da parroquia de Mens, no concello de Malpica de Bergantiños;
***Miñóns**, lugar da parroquia de Buxantes, no concello de Dumbría;
****Miñán***, libro de Ibrahima Balde e Amets Arzallus.
Margarita Costa Tenorio

**Margarita Costa Tenorio**, nada en Vigo o 16 de febreiro de 1951 e finada en Madrid o 21 de decembro de 2012, foi unha bióloga galega especializada en botánica.

## Traxectoria 
Emigrou a Madrid coa súa familia, e licenciouse en bioloxía pola Universidade Complutense de Madrid en 1974. Ese mesmo ano ingresou como profesora na Facultade de Bioloxía, na que desenvolveu toda a súa carreira profesional ata a súa xubilación en 2011.

En 1978, obtivo o grao de doutora coa defensa da súa tese *Contribución al estudio de la flora y vegetación de la Alcarria de Cuenca*. Foi profesora adxunta dende 1979 e profesora titular dende 1987. En todo este tempo como docente impartiu a materia Fitosocioloxía, posteriormente denominada Vexetación Ibérica.

Na súa dilatada carreira profesional especializouse no eido da botánica, creando un grupo de traballo entre profesorado e alumnado, froito do traballo deste foi a publicación do libro *Los bosques ibéricos*.

Dirixiu diferentes teses doutorais, destacando unha presentada en 1996 cuxa temática é un estudo etnobotánico da serra Mágina (Xaén) e en 1998 outra tese doutoral sobre a  distribución dos piñeirais albares do Sistema Central Español.

## Notas
Mónica González Santana

**Mónica González Santana**, nada en Ferrol, é unha historiadora e arqueóloga asturiana de orixe galega. É licenciada e doutora en historia pola Universidade de Oviedo e especialista en Estudos da Muller e Políticas para a Igualdade.

## Traxectoria 
Naceu en Ferrol pero criouse en Sotrondio, a vila do seu pai, en Samartín del Rei Aurelio, Asturias. En 2012 presentou a súa tese doutoral coa que conseguiu o seu Doutoramento. Ten ademais un máster en Museos: Educación e Comunicación pola Universidade de Zaragoza e é especialista en Estudos da Muller e Políticas para a Igualdade.

Participou como investigadora, en varios proxectos I+D do Ministerio de Ciencia e Innovación de España, con proxección e participación de distintas universidades europeas. Esta formación, ademais, permitiulle participar en numerosos congresos e seminarios nacionais e internacionais, así como publicar distintos artigos e libros. De igual xeito, a súa traxectoria como investigadora fixo que traballase como docente en distintos programas do IAM, nos CPR de Oviedo e Avilés, así como na UNED ou en Extensión Universitaria.

Profesionalmente dedícase á arqueoloxía, labor que a levou a vivir en distintos lugares da Península Ibérica. Compaxina o seu amor pola arqueoloxía coa Educación, Comunicación e accesibilidade patrimonial no Proxecto Castelo de Gauzón, en Castrillón e no Museo Arqueolóxico de Asturias, en Oviedo.

## Publicacións 
**Relaciones de poder en las comunidades protohistóricas del Noroeste peninsular. Espacios sociales, prácticas cotidianas e identidades de género* (TRABE, 2014)

## Notas
María Luisa Bartolomé Núñez

**María Luisa Bartolomeu Núñez**, nada en Vilarello (Cervantes) en 1956, é unha política e sindicalista galega.

## Traxectoria
Traballou como administrativa do Concello de Elx; e, en 1978 afíliase ó Partido Socialista Obrero Español. Tamén foi delegada sindical da Unión Xeral de Traballadores e membro do Executivo local do Baixo Vinalopó do PSPV-PSOE. Foi escollida deputada pola provincia de Alacant nas eleccións xerais de España de 1996.

Nas eleccións municipais en Elx de 2011 presentouse no terceiro lugar das listas do PSOE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Congreso dos Deputados de España
Lorena Miranda

**Lorena Miranda Dorado**, nada o 7 de abril de 1991 en Ceuta, é unha xogadora española de wáter-polo do Club Waterpolo Dos Hermanas en Dos Hermanas (Sevilla). Anteriormente, formou parte do equipo do Club Natación Ondarreta Alcorcón, tendo as súas orixes no Club Natación Caballa de Ceuta. 

## Traxectoria 
Participou nos Xogos Olímpicos de Londres de 2012 co equipo nacional do seu país, acadando a medalla de prata, despois de vencer nas semifinais a Hungría por un marcador de 9-10 e perder na final contra os Estados Unidos (8-5).

Tamén participou no Campionato do Mundo de Wáter-polo en 2013 coa selección feminina, obtendo a medalla de ouro após gañar a Australia.

## Palmarés deportivo 
;Selección española
* Medalla de ouro no Campionato do Mundo Júnior de Wáter-polo ( Trieste 2011)
* Medalla de ouro no Preolímpico de Trieste (2012)
* Medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Londres (2012)
* Medalla de ouro no Campionato do Mundo de Wáter-polo (Barcelona - 2013)
* Medalla de ouro no Campionato do Mundo de Wáter-polo (Budapest - 2014)

## Distincións 
* 19x19px Medalla de Bronce da Real Orde do Mérito Deportivo, outorgada polo Consello Superior de Deportes (2013).
* 19x19px Medalla de Prata da Real Orde do Mérito Deportivo, outorgada polo Consello Superior de Deportes (2014).

## Notas
María del Carmen Fidalgo Sánchez

**María del Carmen Fidalgo Sánchez Puga**, nada en Petán, A Cañiza, o 4 de novembro de 1948, é unha política brasileira de ascendencia galega.

## Traxectoria 
Filla de Francisco Fidalgo Pérez e de Amalia Sánchez Domínguez, formouse en Enxeñaría civil pola Universidade Federal da Bahia, exerceu diversos cargos na administración pública estatal e municipal.

Foi elixida deputada estatal polo Partido da Social Democracia Brasileira para o período 1995-1999. Pasou para o Partido dos Traballadores, polo cal foi electa concelleira de Salvador en 2004. Renunciou ó mandato en 2007. Nas eleccións de 2010, volveu a se elixir deputada estatal, desta volta polo Partido dos Traballadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
María Teresa Miras Portugal

**María Teresa Miras Portugal**, nada no Carballiño o 19 de febreiro en 1948 e finada en Madrid o 27 de maio de 2021, foi unha científica galega, catedrática de bioquímica e bioloxía molecular da Universidade Complutense de Madrid (UCM), e presidenta da Real Academia Nacional de Farmacia, sendo a primeira muller en presidir unha Real Academia.

## Traxectoria 
Estudou farmacia, primeiro na Universidade de Santiago de Compostela, para pasar a finalizar estes estudos na Universidade Complutense de Madrid con Premio Extraordinario e Premio Nacional da Licenciatura de Farmacia en 1971. Ademais, dende 1975 é Docteur Sciences pola Universidade de Estrasburgo, obtendo tamén o Doutoramento en Farmacia pola Universidade Complutense de Madrid. Dende 1982 é catedrática de Bioquímica e Bioloxía Molecular nas Universidades de Oviedo, Murcia e Complutense de Madrid. Dedicouse á investigación durante máis de 40 anos.

Estaba especializada no estudo dos receptores de nucleótidos e a súa repercusión en doenzas neurodexenerativas, e a súa investigación diríxese fundamentalmente ás neurociencias (funcionamento sináptico, neurotransmisión mediada por nucleótidos, interacción de neurotransmisores etc.).

Publicou máis de 200 artigos de investigación en revistas especializadas, e compaxina o seu labor docente e institucional coa investigación. En 2012, foi nomeada presidenta do Comité de Expertos para o estudo da necesidade de reformas na universidade española.
## Recoñecementos 
A Xunta de Galicia concedeulle o Premio María Josefa Wonenburger Planells en 2008. Entre outros moitos premios e recoñecementos ó seu labor investigador e docente, no ano 2011 a Comunidade de Madrid concedeulle o Premio de Investigación Miguel Catalán, por toda a súa traxectoria profesional e, en 2016 recibiu a Medalla Castelao. 
En 2023 a revista Gciencia considerouna unha das 20 mulleres de ciencia en Galicia que había que coñecer.

## Vida persoal 
Foi filla de Aurelio Miras Azor e irmá de Aurelio Miras Portugal, estaba casada e tiña dous fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Blanco, Isabel (2021). *Galegas na ciencia*. Editorial Belagua. Ilustracións de María Lapido. ISBN 978-84-12-14336-2.
Castelo do Príncipe

O **Castelo do Príncipe** é unha fortaleza construída no século XVIII, sita na parroquia da Ameixenda, no concello de Cee. Foi declarado Ben de Interese Cultural no ano 1994. Dá nome á aldea de Castelo do Príncipe.

## Historia 
O Castelo do Príncipe comezouse a construír en 1740 xunto co Castelo do Cardeal, situado á outra beira da ría de Corcubión. O enxeñeiro encargado da obra sería Francisco Llobet, sendo substituído por Carlos Lemaur (de procedencia francesa, algo moi habitual durante o reinado dos Borbóns) no 1744, ano no que comezan os traballos definitivos. As obras rematan en 1755. O nome do Príncipe déuselle en honra ao fillo de Carlos III de España, o futuro rei Carlos IV.

O papel estratéxico da Costa da Morte vai perdendo relevancia durante o século XIX, polo que a finais dese século o castelo, ao igual ca outras tantas fortalezas, deixaría de pertencer ao Estado tras poxa pública. O primeiro propietario foi o empresario, banqueiro e político fisterrán residente en Corcubión Plácido Castro Rivas, o cal compra tamén en 1892 o Castelo de San Carlos de Fisterra. No ano 1928, despois de abandonar a vila de Corcubión, Plácido Castro fai unha doazón de varios bens inmobles (entre os que se atopa o Castelo do Príncipe) á *Asociación de Periodistas de Madrid*, que o acaba hipotecando e, posteriormente, queda en mans do banco. Durante moitos anos o edificio queda abandonado até que en 1985 o empresario galego Xosé Ramón Oreiro se fai con el por 30 millóns de pesetas. Oreiro fai a maior reforma que se fixo nesta fortaleza, converténdoa nunha luxosa vivenda.

No ano 2006, o castelo foi comprado por un empresario da Rioxa por unha cifra en torno aos 3 millóns de euros e actualmente atópase á venda por 6 millóns de euros.

## Arquitectura 
Ao igual que o castelo do Cardeal, montaba 12 pezas de artillaría noutras tantas troneiras dirixidas cara ao mar. Ao amplo adarve que ten ascendíase por unha rampla ou por dúas escaleiras de pedra, existindo tamén espaldóns resoltos con arcos rebaixados. Un grande edificio que dirixe as súas ás cara aos semibaluartes do hornabeque contiña os servizos loxísticos (dependencias para a gornición que acadaba os 88 soldados, almacéns e polvoreira). O aparello é de cantería ben labrada no seu perímetro exterior e gran parte da súas fábricas interiores, o que lle dá gran realce visto dende o mar ou dende terra, onde tiña o foxo e a ponte para entrar ao centro da cortina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rexistro de Bens de Interese Cultural da Xunta de Galicia
Castro de Parramo

O **Castro de Parramo** ou **Castro de Parrando**, é un castro de chaira fortificado, situado na parroquia de Barbeito, no concello coruñés de Vilasantar.

## Descrición 
Ten forma case circular duns 90 metros de diámetro, cunha soa liña defensiva e foxo ao oeste. A croa é un prado.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
Sam Rockwell

**Sam Rockwell**, nado en Daly City (California) o 5 de novembro de 1968 é un actor estadounidense, ganador dun Globo de Ouro, un BAFTA, un Premio do Sindicato de Actores e un Oscar ao mellor actor secundario polo seu papel no filme *Three Billboards Outside Ebbing, Missouri*. É coñecido como protagonista de filmes como *Lawn Dogs*, *Confessions of a Dangerous Mind*, *Choke* e *Moon*, e tivo papeis destacados en filmes como *A milla verde*, *Galaxy Quest*, *Clownhouse*, *Frost/Nixon*, ''The Hitchhiker's Guide to the Galaxy*, *Matchstick Men*, *Everybody's Fine*, *O asasinato de Jesse James a mans do covarde Robert Ford* e *Iron Man 2''.

## Filmografía 
## Véxase tamén