Julio Álvarez del Vayo

**Julio Álvarez del Vayo y Olloqui**, nado en Villaviciosa de Odón o 9 de febreiro de 1891 e finado en Xenebra o 3 de maio de 1975, recibindo a Banda da Orde da República (11 de xaneiro de 1933) como recoñecemento ao labor realizado. Ese mesmo ano, foi elixido deputado ao Congreso, cargo que revalidou nas eleccións xerais de 1936. Tratou igualmente de convencer a Neville Chamberlain das consecuencias que tería o Comité de Non Intervención e negociou con Stalin o envío de subministracións bélicas na guerra. Favoreceu tamén a creación das Juventudes Socialistas Unificadas (JSU). Tralo primeiro nomeamento como Ministro de Estado, en outubro de 1936, foi nomeado Comisionado Xeral de Guerra, cargo no que o seu papel foi moi discutido pois nomeou a centos de comisionados comunistas, aparentemente, sen a autorización de Largo Caballero. Posteriormente, anulou os nomeamentos mais a relación con Largo Caballero deteriorouse até o punto de que, este, nas súas memorias, o acusou de axente comunista. Tamén como ministro, ténselle criticado algunha decisión como pretender eliminar o dereito de asilo das embaixadas estranxeiras á poboación que se refuxiaba nelas, modificando a política do seu antecesor Augusto Barcia. finalmente, a presión internacional obrigouno a manter o dereito e, posteriormente, permitir a evacuación dos refuxiados.  

Fiel a Largo Caballero durante un tempo, foi partidario da resistencia fronte ás tropas sublevadas. Ao caer o goberno de Largo Caballero, foi substituído no ministerio por José Giral, mais volveuno recuperar co segundo goberno de Juan Negrín e permaneceu nel até o final da guerra. Trala caída da fronte de Cataluña marchou a Francia xunto con Juan Negrín e regresou con el axiña á provincia de Alacant para manter o goberno na denominada *Posición Yuste* até o fin da guerra poucos días despois. Partiu ao exilio dende un aeródromo situado en Monòver.

### Exilio 
Durante o exilio -en México e Estados Unidos- agudizouse o seu radicalismo polo que foi expulsado do PSOE xunto con 35 afiliados máis, encabezados por Juan Negrín. Dende os Estados Unidos, escribiu artigos en *The Nation* nos que defendía a causa republicana en contra do réxime franquista.

Fundou a Unión Socialista Española e posteriormente a Fronte Española de Liberación Nacional, que xunto co Partido Comunista de España (marxista-leninista), formaron o FRAP, sendo elixido presidente do mesmo, cargo que desempeñou até o seu falecemento.

### Readmisión no PSOE 
O 24 de outubro de 2009, de acordo cunha resolución do 37 Congreso Federal, foi readmitido a título póstumo no PSOE, xunto con outros 35 afiliados expulsados en 1946, entre os que se contaban nomes como Juan Negrín, Ramón Lamoneda, Amaro da Roseira ou Max Aub.

Igualmente, a relevancia da súa figura como ministro de Estado durante a Guerra civil española non foi recuperada ata 2016, a partir da obra do historiador David Jorge.

## Obras 
* *La nueva Rusia*, 1926. Madrid.
* *Rusia, a los doce años*, 1929. Madrid.
* *La senda roja*, 1928. Novela
* *Les batailles de la liberté*, 1963. París: Maspéro
* ''The Freedom's Battle*, 1940. Toronto.
* *La guerra empezó en España*, 1940. México.
* *The Last Optimist*,  1950. Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beevor, Anthony. *La guerra civil española''. Edit. Crítica. ISBN 84-8432-665-9
*
*
*
*
*