open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Severino Pallaruelo

**Severino Pallaruelo Campo**, nado en Puértolas en 1954, é un escritor e investigador aragonés.

## Traxectoria 
Naceu no pequeno lugar de Puyarruego, no val de Puértolas, no corazón dos Pireneos. Licenciado en Xeografía e Historia e profesor de ciencias sociais nun instituto de Sabiñánigo. Publicou numerosas obras de xeografía, historia e mais etnoloxía de Aragón. Entre elas salientas as súas obras sobre oficios antigos, como os navaters: *Las Navatas* (1984), os pastores: *Pastores del Pirineo* (1988), os muíñeiros: *Los Molinos del Alto Aragón* (1994). En 2010 publicou a súa primeira obra en aragonés, o libro *O trasgresor piadoso*, trátase dunha miscelánea, composto de poemas, reflexións e debuxos, feitos nunha lingua moi rica.

## Obras 
* 1984: *Viaje por los Pirineos misteriosos de Aragón*, Zaragoza.
* 1984: *Las Navatas*, Huesca, Instituto Aragonés de Antropología.
* 1988: *Pastores del Pirineo*.
* 1990: *Pirineos, tristes montes*, reed. Xordica, 2008. Trad. francesa: *Tristes montagnes*, París, éditions Ramonda, 2010.
* 1991: *Guía del Pirineo aragonés*.
* 1992: *Pirineos, diario de la naturaleza*.
* 1993: *Bardaxí : cinco siglos en la historia de una familia de la pequeña nobleza aragonesa*, Sabiñanigo, Huesca (Instituto Laboral, 30). ISBN 84-604-5860-1
* 1994: *Los Molinos de Alto Aragón*.
* 1997: *Un secreto y otros cuentos*.
* 2000: *José, un hombre de los Pirineos*, Zaragoza, Prames.
* 2002: *Guali*, Zaragoza, Prames.
* 2010: *O trasgresor piadoso*, Zaragoza, Xordica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* (es) *Severino Pallaruelo Campo*  na *Gran Enciclopedia Aragonesa*.
Matthiola

***Matthiola*** é un xénero de plantas herbáceas, anuais ou bianuais. Caracterízanse pola pilosidade de talos e follas. Florecen no inverno ou primavera, producindo flores de cores variadas e moi fragantes, usadas con frecuencia en ornamentación.  Comprende 138 especies descritas e destas, só 22 aceptadas.

## Descrición 
Son herbas anuais ou perennes, xeralmente arbustivas, erectas, ramificadas, a miúdo densamente pubescentes con pelos ramificados ou estrelados, raramente glandulares ou subglabras. Follas pinnatisectas, polo xeral con follas oblanceoladas a ovadas, as superiores cara sésiles. As inflorescencias en acios laxos, con poucas a moitas flores. As flores adoitan ser grandes, de cor branca ou rosada; con pedicelos xeralmente curtos, ± engrosados nas froitas. Sépalos erectos. Pétalos xeralmente preto de dúas veces máis longos que os sépalos,-con garras longas, lineares a oblongo-obovadas. Estames 6, os filamentos sen apéndices; anteras a miúdo lineais, agudas. O froito é unha silicua longa e comprimida con válvas de sub-convexas,  biloculares, dehiscentes, válvas cunha vea central distinta, ± pubescentes, raramente glandular; con moitas sementes, suborbiculares, a miúdo estreitamente aladas.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por William Townsend Aiton e publicado en *Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London* (2ª ed.) 4: 119. 1812.
; Etimoloxía
***Matthiola***: nome xenérico que está dedicado ao médico e botánico italiano Pietro Andrea Gregorio Mattioli.

## Especies 
**Matthiola alyssifolia*
**Matthiola caspica*
**Matthiola chenopodiifolia*
**Matthiola chorassanica*
**Matthiola daghestanica*
**Matthiola farinosa*
**Matthiola fragrans*
**Matthiola fruticulosa*
**Matthiola incana*
**Matthiola longipetala*
**Matthiola lunata*
**Matthiola obovata*
**Matthiola odoratissima*
**Matthiola ovatifolia*
**Matthiola parviflora*
**Matthiola revoluta*
**Matthiola sinuata*
**Matthiola stoddartii*
**Matthiola superba*
**Matthiola tatarica*
**Matthiola torulosa*
**Matthiola tricuspidata*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
* Historia da Botánica
* Descrición das brasicáceas
Alelí mariño

O **alelí mariño**, ***Matthiola sinuata***, é unha especie de planta  pertencente á familia Brassicaceae.
miniatura|445x445px|Ilustración

## Descrición 
Difire do alelí encarnado (*Matthiola incana*) nas súas follas inferiores moi divididas con marxes ondulados. Vaíñas glandulares ( non glandulares  en Matthiola incana). Xeralmente bienal, de lá branca e densa, até 60&nbsp;cm, con flores morado pálido de 2–5&nbsp;cm de diámetro.

## Distribución e hábitat 
Costas do sur e oeste de Europa. En dunas e cantís. Florece na primavera e verán.

## Taxonomía 
*Matthiola sinuata* foi descrita por (L. ) R.Br. e publicado en *Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London* 4: 120 1812.
; Citoloxía
Número de cromosomas de *Matthiola sinuata* (Fam. Cruciferae) e taxóns infraespecíficos: 2n=14
; Etimoloxía
***Matthiola***: nome xenérico que está dedicado ao médico e botánico italiano Pietro Andrea Gregorio Mattioli.

***sinuata***: epíteto latino que significa "coa marxe ondulada".
; Sinonimia
* *Cheiranthus muricatus* Lam.	
* *Cheiranthus sinuatus* L.	
* *Cheiranthus tricuspidatus* Huds.	
* *Hesperis glandulosa* (Vis.) Kuntze	
* *Hesperis sinuata* (L.) Lam.	
* *Matthiola glandulosa* Vis.	
* *Matthiola sinuata subsp. glandulosa* Vierh.	
* *Matthiola sinuata subsp. ligurica* Vierh.	
* *Matthiola sinuata var. sinuata* W.T. Aiton	
* *Matthiola tricuspidata var. glandulosa* Emb. & Maire

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Warwick, S. I., A. Francis & I. A. Ao-Shehbaz. 2006. Brassicaceae: Species checklist and database on CD-Rom. Pl. Syst. Evol. 259: 249–258.
### Outros artigos 
* Historia da Botánica
* Descrición das brasicáceas
Eneco Tour 2015

A **11ª edición da Eneco Tour** foi unha carreira ciclista celebrada no País Vasco entre o 6 e o 11 de abril de 2015.

A carreira consistiu en seis etapas en liña e unha contra reloxo intermedia. Comezou en Bolsward, Países Baixos e tras algo máis de 1.120 quilómetros de percorrido finalizu en Geraardsbergen, Bélxica. Esta foi a vixésimo primeira carreira do UCI WorldTour 2015.

O gañador foi o belga Tim Wellens que quedou por diante do seu compatriota Greg Van Avermaet, segundo e do neerlandés Wilco Kelderman.

Nas demais clasificacións, André Gripel conseguiu o xersei vermello dos puntos, Gijs Van Hoecke o da combatividade e o Lotto-Soudal a clasificación por equipos.

## Equipos 
No Tour do Benelux 2015 participaron 160 ciclistas de 20 equipos diferentes (8 por equipo): 17 do UCI WorldTour e 3 da categoría Profesional Continental.

## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as vinte primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación dos puntos 
### Clasificación da combatividade 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Benelux
* Eneco Tour

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Igrexa ortodoxa

miniatura|Cruz ortodoxa
A **Igrexa ortodoxa**, tamén coñecida como **Igrexa católica ortodoxa**, é unha igrexa cristiá, que se considera a si mesma como a igrexa unha, santa, católica e apostólica fundada por Xesús Cristo. Estrutúrase como unha comuñón de igrexas autocéfalas gobernadas cada unha por un sínodo de bispos, iguais entre eles, e sen unha autoridade central de goberno análoga ao papado na Igrexa católica.

A Igrexa ortodoxa considerase a herdeira de tódalas comunidades cristiás da metade oriental do Mediterráneo.​ A súa doutrina teolóxica estableceuse nunha serie de concilios, dos cales os máis importantes son os primeiros Sete Concilios, chamados "ecuménicos" que tiveron lugar entre os séculos IV e VIII. Tras varios desencontros e conflitos, a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica separáronse no chamado "Cisma de Oriente e Occidente", o 16 de xullo de 1054. O cristianismo ortodoxo difundiuse por Europa Oriental grazas ao prestixio do Imperio Bizantino e ao labor de numerosos grupos misioneiros.

Está en realidade constituída por 14 ou, segundo algunhas delas, 15 Igrexas autocéfalas que só recoñecen cadansúa propia autoridade xerárquica (por exemplo, do patriarca de Alexandría, de Antioquía, de Constantinopla, etc. ou a de metropolitanos, se é o caso), pero manteñen entre si comuñón doutrinal e sacramental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gran Cisma
* Igrexa ortodoxa siríaca
Murallas do Porto

As **murallas do Porto** (en ) son as fortificacións que protexían e arrodeaban a cidade de Porto, Portugal. Dita cidade contou con dúas murallas defensivas. A máis antiga e cativa, a **muralla primitiva**, (*muralha primitiva*), tamén chamada **cerca vella**, (*cerca velha*), **muralla románica**, (*muralha românica*) ou **muralla sueva**, (*muralha sueva*), é de orixe romana do século III. As segundas, chamadas **murallas fernandinas**, (*muralhas fernandinas*), **murallas góticas**, (*muralhas góticas*) ou **cerca nova**, son do século XIV, comezadas a construír polo rei Afonso IV de Portugal e rematadas durante o reinado de Fernando I, de quen toman o nome. Ámbalas murallas forman parte do conxunto do Centro histórico do Porto, declarado pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto da Habitação e da Reabilitação Urbana. Inventario do Patrimonio Arqueolóxico de Portugal.
* Instituto de Xestión do Patrimonio Arquitectónico e Arqueolóxico. Ministerio de Cultura de Portugal.
Conxunto pechado

En topoloxía, un conxunto dise **pechado** nun espazo se o seu complementario for aberto.

## Propiedades 
* Un conxunto X é pechado se e só se coincide co seu pechamento, ou sexa, se X=\overline{X}
* Un conxunto é pechado se e só se contén a súa fronteira.
* A unión dun número finito de conxuntos pechados é un conxunto pechado.
* A intersección dun número calquera de conxuntos pechados é un conxunto pechado.
* Calquera conxunto é pechado en si mesmo.
*X é un conxunto pechado se, e só se, o conxunto dos puntos de acumulación de X, denotado por X',   chamado *derivado*, estiver contido no propio conxunto X, ou sexa: X'\subseteq X (lese: o *derivado* está contido, é unha parte do conxunto X) .

## Exemplos 
* Calquera intervalo pechado é un conxunto pechado en \R (coa topoloxía usual onde o conxunto dos intervalos abertos forman unha base de abertos para a topoloxía).
* \N e \Z son pechados en \R.
* Na topoloxía inducida en (0, + \infty)\, pola inclusión en \R, o conxunto *]0,1]*, dos números reais maiores que cero e menores ou iguais a un, é pechado.
* Na topoloxía discreta, todo subconxunto é pechado.
* Se a topoloxía é Hausdorff, todo conxunto unitario (e, por indución, todo conxunto finito) é pechado.
*O conxunto dos números reais \mathbb{R} é o complementario do conxunto aberto \varnothing, e \varnothing é o complementario do aberto \mathbb{R}. Entón, estes dous conxuntos son pechados e abertos ao mesmo tempo .
*Existen conxuntos que non son pechados nin abertos, como o conxunto \mathbb{Q} dos números racionais, o conxunto  \mathbb{R} - \mathbb{Q}  ou un intervalo do tipo [a,b) ou (a,b] .

## Definicións alternativas 
Os axiomas dunha topoloxía poden ser igualmente formulados a través dunha colección de abertos (a definición usual) ou a través dunha colección de pechados. Neste segundo caso, os abertos son definidos como complementos de pechados.

Outra definición, mais didáctica, é definir un *aberto* como un conxunto no que todo punto é interior, un *pechado* cun conxunto que contén todos os seus puntos de acumulación, e demostrar o teorema que abertos e pechados son complementos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Conxunto perfecto
Arquieparquía católica armenia de Sivas

A **arquieparquía de Sivas** (en ) foi unha sé da Igrexa Católica Armenia, hoxe transformada en sé titular.

## Historia 
A arquieparquía, con base na cidade de Sivas, foi erixida en 1858. O 30 de maio de 1892 (ou 1893) foi elevada á categoría de sede arcebispal polo papa León XIII, e á mesma foille unida a eparquía de Tokat.

A comezos do século XX os fieis católicos armenios da arquieparquía eran arredor de 3.000.

Por mor do xenocidio, a arquieparquía, como as demais dioceses armenias en Turquía, perdeu a maior parte da súa poboación, e a sé foi na práctica suprimida.

Sivas sobrevive hoxe como sé titular.

## Episcopoloxio 
* Narsete Aleblian † (23 de maio de 1858 -?)
* Charles Ghadifian † (14 de agosto de 1877 -?)
* Isaac Hagian † (8 de abril 1892 -? Verquida)
* Leo Kecegian † (20 de maio 1908 -?)

## Bispos titulares 
* Nerses Der Nersessian, C.A.M. † (9 de xullo 1992 - 24 de decembro 2006 falecido)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en GCatholic.org 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
UVCD Candeán

A **Unión Vecinal Cultural e Deportiva de Candeán** é un club de fútbol galego da parroquia de Candeán (Vigo). Xoga de local no campo José Costas e compite no Grupo 5 da Primeira Autonómica de Galicia.

## Historia
O Club fundouse en 1953 co nome de CD Rianxo. Na tempada 1969-70 pasou a denominarse Centro Cultural e Deportivo de Candeán, e no ano 2000 adoptou o nome actual. Participou no primeiro campionato de zonas de Peinador na tempada 1953-54, e debutou na Rexional Preferente na tempada 1980-81.
Jordi Calavera

**Jordi Calavera Espinach**, nado o 2 de agosto de 1995 en Cabra del Camp (Cataluña), é un futbolista español que xoga como lateral dereito no Sabadell, da Primeira División RFEF.

É irmán do tamén futbolista Josep Calavera.

## Traxectoria 
Nado en Cabra del Camp, Tarragona, Calavera formouse nas categorías inferiores do Gimnàstic de Tarragona, onde foi chamado polo primeiro equipo na pretemporada en 2013. Debututaría ese mesmo ano o 25 de agosto en casa contra o Lleida Esportiu da Segunda División B. En xaneiro de 2015, despois de estar de novo como segundo suplente Calavera foi cedido ao equipo Olot, tamén de Segunda B até final de tempada. Tras finalizar a temporada e volver ao Nàstic, debuta como profesional o 9 de setembro cun empate a 2-2 en casa contra o Girona en Copa do Rei. Ese mesmo mes debuta na Segunda División, xogando unha media hora como substituto de Xisco Campos, ante o Real Valladolid. Marcou un gol en Segunda, en outubro de 2015, o primeiro dunha vitoria por 2-1 contra o Bilbao Athletic. Tras o seu bo rendemento, asina en xaneiro de 2016 coa Sociedad Deportiva Eibar, o cal non gusta no club de Tarragona, que o envía ao filial até final de temporada. O 12 de agosto o club vasco cede o xogador ao Club Deportivo Lugo para a campaña 2016−17.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Centro histórico do Porto

O **centro histórico do Porto** foi construído nos outeiros que dominan a desembocadura do río Douro, e é un exemplo de paisaxe urbana con máis de dez séculos de historia. O seu crecemento continuo, vencellado sempre ó mar (do cal provén o seu nome) pode ser visto en numerosos monumentos, dende a Catedral co seu coro románico, ó neoclásico Pazo da Bolsa ou a típicamente portuguesa igrexa de Santa Clara, en estilo manuelino.

O centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1996. Tamén se incluíu nesta denominación as murallas da cidade.

## Galería

Cais da Ribeira, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 18.JPG|Vista xeral.
BolsaValoresPorto.jpg|Bolsa de Valores do Porto.
Porto03.jpg|Vista das Murallas Fernandinas dende o río Douro.
Porto des de Vila Nova de Gaia.JPG|A Ribeira vista dende Vila Nova de Gaia.
Capilla de las Almas, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 03.JPG|Capela das Almas.
Catedral de Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 04.JPG|Detalle da entrada da catedral.
Catedral de Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 16.JPG|Interior da catedral.
Chafariz de San Miguel, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 01.JPG|Chafariz de San Miguel.
Encosta dos Guindais, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 02.JPG|Muralla Fernandina.
Iglesia Serra do Pilar, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 01.JPG|Igrexa Serra do Pilar.
Iglesia de los Congregados, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 04.JPG|Igrexa dos Congregados.
Pelourinho do Porto, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 02.JPG|Pelourinho do Porto.
Serra do Pilar, Oporto, Portugal, 2012-05-09, DD 05.JPG|Serra do Pilar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto da Habitação e da Reabilitação Urbana. Inventario do Patrimonio Arqueolóxico de Portugal.
* Instituto de Xestión do Patrimonio Arquitectónico e Arqueolóxico. Ministerio de Cultura de Portugal.
Conxunto aberto

En topoloxía, dise que un conxunto é  **aberto** se unha pequena variación dun punto dese conxunto manteno no conxunto.

## Definición en espazos topolóxicos 
En topoloxía o concepto de aberto é básico: unha topoloxía *T* nun conxunto *X* é definida como un subconxunto do conxunto das partes de *X* (satisfacendo determinadas propiedades), e cada elemento de *T* chámase aberto ou conxunto aberto.

## Abertos nun espazo métrico 
Un subconxunto dun espazo métrico X\,\! é aberto se, para cada punto a\in X, existe \epsilon>0\,\! tal que a bóla aberta B(a,\epsilon)\,\! está contida en X\,\!.

## Propiedades 
* Nun espazo topolóxico ou espazo métrico *X*, o conxunto baleiro e o propio conxunto *X* son abertos.
* Un conxunto é aberto se e só se coincidir co seu interior.
* Un conxunto é aberto se e só se o seu complementario for pechado.
* A intersección de dous conxuntos abertos é un conxunto aberto.
* A unión de calquera cantidade (mesmo infinita) de conxuntos abertos é un conxunto aberto.

## Abertos de \R 
Como \R (coa topoloxía usual) é un espazo métrico, un subconxunto X\,\! de \R é aberto se, para cada punto a\in\R, existe \epsilon\,\! tal que (a-\epsilon,a+\epsilon)\subset X.

En \R, un subconxunto é aberto se e só for reunión (posiblemente infinita) de intervalos abertos.
O propio conxunto dos números reais é un conxunto aberto.
Fedor Smolov

**Fedor Mikhailovich Smolov** (en ) nado o 9 de febreiro de 1990 en Saratov, é un futbolista ruso que xoga na demarcación de dianteiro. Xoga no FC Lokomotiv Moscova e na selección rusa.

Foi o artilleiro do Campionato Ruso, con 20 goles.

## Traxectoria 
Smolov é un graduado da academia de fútbol Master-Saturn Yegoryevsk . En 2007, uniuse ó Dinamo de Moscova. O 14 de xullo de 2010, o club anunciou que Smolov ía unirse ó Feyenoord nun acordo de préstamo dun ano.  
Retornado da cesión, Smolov comezou na tempada 2011-2012 como xogador do primeiro equipo , pero tras 9 xornadas sen marcar foi limitado a facer substitucións. Así, foi cedido de novo , esta vez para Anzhi Makhachkala - inicialmente para toda temporada 2012-2013, e despois para a segunda parte da 2013-2014.

### Cesión no Ural 
O 1 de setembro de 2014, Smolov foi ó Ural como cedido por unha tempada . Dúas semanas máis tarde, na súa estrea no novo club , marcou un gol contra o Amkar Perm. Xogou un papel importante na tempada, proporcionando 8 goles e 2 asistencias en 22 partidos na Liga ó Ural.
 
### FC Krasnodar 
O 2 de xuño de 2015, Smolov asinou un contrato de catro anos con Krasnodar como axente libre. Fixo o seu debut competitivo no seu novo club nunha vitoria fóra por 1-0 contra o Amkar Perm , no seu primeiro partido do campionato, o 20 de xullo de 2015, e marcou o seu primeiro gol nun empate 3-3 contra o Slovan Bratislava na terceira pre rolda da UEFA Europa League o 6 de agosto.

O 10 de abril de 2016, Smolov marcou catro goles na vitoria de 6-0 para o Krasnodar contra o seu club Ural Yekaterinburg. Con 20 goles en 29 partidos , fíxose o maior artilleiro do Russian Premier League na tempada 2015-16, e é o primeiro xogador do Krasnodar que alcanzou este título.

### Celta de Vigo 
O 30 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Celta de Vigo da Primeira División.

### Selección nacional 
Foi convocado para a Selección de fútbol de Rusia, por primeira vez nun partido amigábel contra os Estados Unidos o 14 de novembro de 2012. Fixo a súa estrea e marcou o seu primeiro gol para o equipo nacional durante ese partido.

## Notas
Amélie Gex

miniatura|Amélie Gex
**Amélie Rose Françoise Gex**, nada o 24 de outubro de 1835 en La Chapelle-Blanche e finada o 16 de xuño de 1883 en Chambèry, foi unha escritora savoiana de lingua francoprovenzal.

## Traxectoria 
Contraria nun principio á integración da Savoia en Francia, acaba aceptándoo, espallando o seu ideal republicano na prensa da época. Comezou a escribir en francés, publicando o seu primeiro verso en francoprovenzal en 1878 no quincenario *Le Père André*, utilizando nos primeiros anos o sobrenome literario de "Dian de la Jeânna". Os seus contos e poemas recollen a vida local, o traballo dos campos e as crenzas populares.

## Obra 
* 1878 ''Le Long de l'an, chansons en patois savoyard, avec la traduction française en regard*, Imp. Ménard, Chambèri 
* 1879 *Reclans de Savoie*, Les Echos de Savoie
* 1880 *Poésies*, Imp. Ménard, Chambèri
* 1882 *Lo cent ditons de Pierre d'Emo*, Imp. Ménard, Chambèri
* 1889 *Vieilles gens et vieilles choses. Histoire de ma rue de mon village*, catro contos.
* 1894 *Feuilles mortes*, Imp. Ménard, Chambèri
* 1898 *Fables''
## Notas
El paseo

***El paseo*** é un filme colombiano dirixido por Harold Trompetero que se estreou no 2010. Está protagonizado por Antonio Sanint e Carolina Gómez, e ademais conta coas actuacións de María Margarita Giraldo e Adelaida López.
É o filme colombiano máis visto da súa historia cunha cifra récord de audiencia de 1&nbsp;501&nbsp;795 de persoas no seu país.

O filme tivo unha secuela chamada *El paseo 2* no 2012.

## Personaxes 
* Antonio Sanint como Alex Peinado
* Carolina Gómez como Hortensia de Peinado
* María Margarita Giraldo como Carmelita
* Adelaida López como Milena Peinado
* Miguel Canal como Octavio Peinado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ingress (videoxogo)

***Ingress*** é un videoxogo multixogador masivo online de realidade aumentada desenvolvido por Niantic, orixinalmente parte de Google. O xogo foi lanzado orixinalmente só para dispositivos Android o 15 de novembro de 2012, e estivo dispoñible para o iOS de Apple o 14 de xullo de 2014. O xogo é unha historia de ciencia ficción cunha narrativa aberta e continua. *Ingress* está considerado coma un bo exemplo de videoxogo activo baseado na localización.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pokémon Go, outro videoxogo de realidade aumentada.

### Ligazóns externas 
* Web Oficial
Pulsatrix perspicillata

O ***Pulsatrix perspicillata*** é unha especie de bufo nativo dos neotrópicos. Habita nas selvas dende o sur de México e Trinidad, a través de América Central, até o sur do Brasil, Paraguai e o noroeste da Arxentina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Selos (de Belize, Honduras, Paraguai e Suriname); Fotos en selos
*Galería de imaxes  en VIREO en HD 
*Vídeos da especie en Internet Bird Collection
AC-432

A **AC-432** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Complementaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Vimianzo e Camariñas; atravesa os concellos de Vimianzo e Camariñas. Ten unha lonxitude de 18,22 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-552 en Vimianzo e finaliza en Camariñas.

## Percorrido 
A estrada comeza o seu percorrido na travesía urbana da AC-552 ao seu paso polo núcleo de Vimianzo, durante este primeiro treito figura no nomenclátor municipal como "Rúa Trasariz". Logo continúa pola parroquia de Calo e cruza o río do Porto, tralo cal atravesa a parroquia de Carantoña. Entra no termo de Camariñas pola parroquia da  Ponte do Porto primeiro e a continuación pola de Xaviña para rematar, por fin, na capital municipal.

## Notas
Cenfus de Wessex

**Cenfus de Wessex** foi un monarca do reino anglosaxón de Wessex.

## Traxectoria 
Sucedeu a raíña Seaxburh en 674, e morreu pouco tempo despois ese mesmo ano.

Pertencía á liña familiar do Rei Ceolwulf, e sucedeuno seu fillo Aescwine.
## Notas
Marie de Garis

**Marie de Garis**, nada **Marie Le Messurier** o 15 de xuño de 1910 en Saint-Pierre-du-Bois (Guernsey, Illas da Canle) e morta no mesmo lugar o 10 de agosto de 2010, foi unha lingüista e lexicógrafa de Guernsey  As súas obras son fonte de autoridade en materia de francés e normando da illa de Guernsey.

## Traxectoria 
Sen estudos académicos formais, Marie de Garis converteuse nunha especialista na variedade guernesiais do normando. Autora do dicionario bilingüe anglo-guernesiais *Dictiounnaire Angllais-Guernésiais*, que tivo a primeira edición en 1967. O seu dicionario superou a "Le Dictionnaire franco-normand"  de George Métivier e a ortografía que usou converteuse no referente do guernesiais escrito. Publicou obras de investigación lingüística e etnográfica, salientando  "Folklore of Guernsey" en 1975.  "Glossary of Guernsey place-names" en 1976 e *Guernesiais - a grammatical survey* en 1985. Foi presidenta de La Société Guernesiaise e de "L'Assembllaïe d'Guernesiais". En 1999 converteuse en membro da Orde do Imperio Británico polo seu traballo en favor da preservación e desenvolvemento da cultura guernesiais.

## Notas
Villar Ponte

Os apelidos **Villar Ponte**, en ocasións escrito **Vilar Ponte**, poden referirse a dous irmáns:

* **Antón Villar Ponte**, nado en Viveiro o 2 de outubro de 1881 e finado na Coruña o 4 de marzo de 1936.
* **Ramón Villar Ponte**, nado en Viveiro o 10 de xullo de 1890 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1953.
Praia do Son

A **praia do Son**, tamén chamada **praia do Cruceiro** é un pequeno areal urbano do lugar de Porto do Son, na parroquia de Noal. Até o século XIX estendíase desde Rocapillón até o pé do cruceiro situado no cruzamento da baixada á zona portuaria desde a estrada AC-550. Antes da ampliación do porto estendíase até o antigo peirao vello, e tras as sucesivas obras de ampliación do porto chegou a desaparecer, rexurdindo na actual configuración deste, ampliando a súa extensión até máis alá do cruceiro (polo que algúns chámana tamén *a que se formou*).

## Características 
[miniatura|esquerda|Extremo da praia do Son, debaixo da estrada [AC-550.]]

A súa lonxitude é de 170 m, e a súa anchura de 15 m. O nivel medio de ocupación nos verán é alto, sendo frecuentada sobre todo por familias con nenos, dado a súa escasa perigosidade. Está constituída por area branca moi fina, que o vento despraza até o novo xardín do porto. O estado habitual do mar é de ondas moderadas, e é moi ventosa. É apta para practicar o submarinismo. Dispón de servizos habituais como autobús interurbano, aparcadoiro non vixiado (de entre 50 e 100 prazas), ducha, sinalizacións de perigo claramente visíbeis.

## Atención médica 
Para atencións médicas, no centro urbano hai un Centro de Saúde, situado na rúa Atalaia, s/n. O hospital máis próximo é o Hospital da Barbanza, que se encontra a 15&nbsp;km no lugar de Salmón, na parroquia de Oleiros no veciño concello de Ribeira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Playa O Son / Cruceiro en Playas de España .
* Praia O Son (Cruceiro)  en Turgalicia .
* Relación das 22 praias do concello de Porto do Son en Queplaya.es .
Atracadoiro

[miniatura|300px|Atracadoiros no [Real Club Náutico da Coruña|R. C. N. da Coruña.]]
Un **atracadoiro** é unha estrutura usada para atracar, amarrar barcos na costa dun corpo de auga.

Está normalmente formado por unha pasarela, sexa de pedras ou de madeiras, que se fixan no fondo do leito do río, lago ou mar.

Tipicamente un atracadoiro é un molle onde os barcos paran para deixar embarcar e desembarcar os pasaxeiros ou as mercadorías e parten enseguida.

Co aumento do uso dos iates os atracadoiros están máis xeralmente asociados a construcións, en principio flotantes, nos portos deportivos ou *marinas*, onde se poden amarrar os barcos de recreo.

Un atracadoiro é sempre unha construción máis lixeira que un ancoradoiro, máis destinado a navíos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dique (construción)
André Weckmann

**André Weckmann**, nado en 1924 en Steinbourg e finado o 29 de xullo de 2012 en Estrasburgo, foi un escritor alsaciano trilingüe.

## Traxectoria 
Os seus pais rexentaban un&nbsp;*Dorfwirtschaft*, unha pousada típica alsaciana onde paraban xentes de toda Alsacia e onde se familiarizou coas diferentes variedades do alsaciano.. Cando o Terceiro Reich incorporou Alsacia a Alemaña en 1943, enrolouse por obriga na Wehrmacht con destino na Fronte Oriental. Ferido preto de Fastov desertou en setembro de 1944. Conseguiu volver a Francia para unirse á resistencia. Tras a guerra estudou na Universidade de Estrasburgo, e traballou como profesor de alemán no liceo Neudorf de Estrasburgo de 1961 a 1989. Foi tamén locutor de radio.

## Obras 
### Narracións 
* *Les Nuits de Fastow*, Colmar : Alsatia, 1968.
* *Sechs Briefe aus Berlin*, Colmar : Alsatia, 1969
* *Geschichten aus Soranien, ein elsässissches Anti-Epos*, Strasbourg : Culture alsacienne, 1973
* ''Fonse ou l'éducation alsacienne*, París : Oswald, 1975.
* *Die Fahrt nach Wyhl, eine elsässissche Irrfahrt* (A viaxe a Wyhl), Strasbourg : CEDA, 1977.- Kehl : Morstadt, 1987
* *Wie die Würfel fallen*, Kehl : Morstadt, 1981
* *Odile oder das magische Dreieck*, Kehl : Morstadt, 1986
* *La Roue du paon*, versió francesa del conte *Odile oder das magische Dreieck*, Strasbourg : BF, 1988
* *Simon Herzog, fragments de substance'', Strasbourg : Société alsacienne et lorraine de diffusion et d'édition, 1992.
* *Elsassichi Litturgie*, Strasbourg : Éditions Hirlé, outubro de 2004
* *Laweslini, Liëweslini, Ligne de vie, ligne de cœur*, Strasbourg : Hirlé, 2007.

### Poesía 
* ''Schang d'sunn schint schun lang*, Strasbourg : Association J.B. Weckerlin, 1975
* *Haxschissdrumerum*, Rothenburg: J.P. Peter, 1976
* *Fremdi Getter*, Pfaffenweiler : Pfaffenweiler Presse, 1980
* *Bluddi hand*, Strasbourg : BF, 1983
* *Landluft*, Pfaffenweiler : Pfaffenweiler Presse, 1983
* *Apfel am Winterbaum*, Göttingen : Graphikum, 1986

### CD 
* René Egles, André Weckmann: *Wihnachtszitt'' (1996)

## Notas
Nakalipithecus

***Nakalipithecus*** é un xénero de primates fósiles que contén unha única especie, ***Nakalipithecus nakayamai***. É un gran simio que viviu na rexión africana que hoxe é Kenya nos inicios do Mioceno Tardío, hai 10 millóns de anos. Este simio foi descrito a partir dunha mandíbula fósil e once dentes illados desenterrados en 2005 por un equipo de investigadores xaponeses e kenyanos en depósitos de fluxos de barro da rexión de Nakali no norte da Provincia do Rift Valley de Kenya,

Os dentes fósiles estaban cubertos de groso esmalte, o que suxire que a dieta deste hominoide incluía unha considerable cantidade de alimentos duros, posiblemente noces ou sementes. Segundo os investigadores da Universidade de Kyoto, o *Nakalipithecus* é moi próximo ao último antepasado común de gorilas, chimpancés, e humanos. Pode, por tanto, considerarse un membro basal dos Homininae, antes de que estes se dividisen nas tres liñaxes que viven hoxe. O *Nakalipithecus* tamén lembra ao xénero *Ouranopithecus*, outro homínido prehistórico atopado en Grecia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Anoiapithecus*
* *Chororapithecus*
* *Pierolapithecus*
* *Samburupithecus*

### Ligazóns externas 
* Liña do tempo humana interactiva – Smithsonian, National Museum of Natural History (agosto de 2016).
* Viegas, Jennifer (2007): "Mama, Is That You? Possible Ape Ancestor Found". *Discovery News*. Versión de 2007-NOV-12. Acceso 13 de novembro de 2007. Contén foto do fósil.
Ouranopithecus

***Ouranopithecus*** é un xénero extinto de grandes simios eurasiáticos representado por dúas especies, *Ouranopithecus macedoniensis*, un hominoide do Mioceno Tardío (hai 9,6–8,7 Ma) de Grecia e Bulgaria, e *Ouranopithecus turkae*, tamén do Mioceno Tardío (8,7–7,4 Ma) de Turquía.

## Sistemática 
Baseándose na anatomía facial e dental de *O. macedoniensis*', suxeriuse que *Ouranopithecus* era realmente un driopitecino. Porén, os *ouranopitecinos* están probablemente máis estreitamente relacionados cos Ponginae. Algúns investigadores consideran que *O. macedoniensis* é o último antepasado común de simios e humanos, e un predecesor de australopitecinos e humanos,  aínda que isto é moi polémico e non está amplamente aceptado. É certo que *O. macedoniensis* comparte características derivadas con algúns dos primeiros homininos (como o *seo frontal*, unha cavidade na fronte), pero case con certeza non son especies estreitramente relacionadas. Suxeriuse que pode ser un sinónimo taxsonómico de *Graecopithecus freybergi*, aínda que isto foi moi discutido na literatura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Anoiapithecus*
* *Chororapithecus*
* *Dryopithecus*
* *Nakalipithecus*
* *Pierolapithecus*
* *Samburupithecus*

### Ligazóns externas 
* Liña do tempo humana interactiva – Smithsonian, National Museum of Natural History (agosto de 2016).
Copa das Nacións de Montreux 1941

O **Torneo de Pascua** de 1941 foi a 19ª edición da actualmente denominada Copa das Nacións de Montreux. O torneo foi celebrado entre os días 12 e 13 de abril de 1941 na cidade de Montreux (Suíza). Nesta edición, organizada polo Montreux Hockey Club participaron os propios anfitrións e o Lyon HC francés

O torneo consistiu en dous partidos entre os dous equipos, gañados todos eles polo Montreux HC, que finalizou cun cómputo global de 9 goles a 3.

## Resultados 
## Notas
Visant Seite

**Visant Seite**, nado en Cléder en 1908 e finado en 1993, foi un relixioso, profesor e escritor bretón.

## Traxectoria 
Relixioso da congregación dos Irmáns da Instrución Cristiá de Ploërmel, foi profesor en escolas da orde. Dirixiu tamén colexios menesianos en Sant Yann e Tréboul. Utilizando a grafía skolveurieg (universitaria) foi autor de varios libros para a aprendizaxe do bretón, fundou Ar Skol dre Lizer, dedicada ao ensino da lingua bretoa por correspondencia, que dirixiu desde a súa fundación en 1945 ata 1980  e foi secretario xeral da asociación de promoción da lingua bretoa Bleun Brug entre 1951 e 1964. En 1969 realizou un curso de bretón en Radio Brest que logo publicou en libro.

## Obra 
### Aprendizaxe do bretón 
* *Me a zesk brezoneg*, gant C. Ugen. 1941, 1942.
* *Yéz hon Tadou*, gant Laorañs Stefan, 1949
* *Deskom brezoneg*, gant Laorañs Stefan, skeudennoù gant Pêr Peron, Édition F. C. B. Emgleo-Breiz, Brest, 1957 – Emb. Emgleo Breiz, 1996, (ISBN 2-900828-96-1).
* *Lexique breton-français, français-breton. Geriadur Brezoneg-Galleg ha Galleg-Brezoneg*, gant Laorañs Stefan, Emgleo Breiz,
* *Le breton par l’image*
** 1 ed, 1944
** 2 ed, 1962.
** 3 ed. 1973.
** 4 ed., 1985,
** 5 ed., 1998,
* *Le breton par les ondes*. *Ar Brezoneg dre radio, méthode de breton pour les débutants*, tome 1, Emgleo Breiz, 1975 (adembannet gant Emgleo Breiz e 2009 : *Brezoneg beo. Méthode de breton pour débutants, tome 1*)
* *Le breton par les ondes. Ar brezoneg dre radio*, tome 2, Emgleo Breiz, 1975.
* *Brezoneg beteg penn : ar hemmduriou, les mutations*, Emgleo Breiz, 1999.

### Libros de memorias e entrevistas 
* *Ar marh reiz. E Bro-Leon gwechall*, Skeudennou gand Joel-Jim Sevellec, Emb. Emgleo Breiz, 1985, (ISBN 2-900828-02-3).&nbsp;
* *Darvoudou brezel va Horn-Bro : 1944 - Rozko - Kastell-Paol - Santeg - Kleder,* Emgleo Breiz, Ar Skol dre Lizer, 1987.
* *O pourmen dre Vreiz Izel* : *Levrenn genta*, Emgleo Breiz, 1998 (ISBN 2-911210-02-6),&nbsp;
* *O pourmen dre Vreiz Izel: Eil levrenn*, Emgleo Breiz, 1998 (ISBN 2-911210-03-4).

## Notas
Folco de Baroncelli-Javon

**Folco de Baroncelli-Javon**, nado en Aix-en-Provence o 1 de novembro de 1869 e finado en Aviñón o 15 de decembro de 1943, foi un aristócrata e escritor provenzal. Poeta de forte conciencia política, foi un gran defensor do pobo e das tradicions camarguesas. Próximo a Frédéric Mistral e a Josèp Romanilha, fundou con eles o voceiro do Felibrige: ''L'Aiòli*.

## Traxectoria 
Pertencía por parte de seu pai a unha antiga familia florentina instalada na Provenza no século XV. Criouse na cidade de Aviñón, onde a súa familia posuía o Palais du Roure. Malia a orixe aristocrática, a súa familia mantiña o provenzal como lingua familiar non obstante a substitución da lingua polo francés entre as clases aristocráticas e da alta burguesía da época. Parte da súa infancia e mocidade pasouna entre Arles, Nîmes e Bolhargues. Comezou a escribir en occitano á idade de 18 anos, durante os seus estudos en Nimes, coincidindo con Frederic Mistral. Foi director e fundador en 1891 do periódico adscrito ao Felibrige *L'Aiòli*, órgano de*Jovent Occitan* que xuntaría aos mozos Frederic Amouretti, August Marin e Charles Maurras, impulsores do Rexionalismo occitano. En 1899 deixou de publicar a revista, retirándose á Camarga, establecéndose como *gardian* da súa propia manda, a *Manada santenca*  e loitando polo mantenento do carácter tradicional desta rexión e desde 1904 impulsou festas populares como as de Santas-de-la-Mer. É autor da colección de poesías *Lo rosari d'amour* (1889) e da novela sentimental *Babali'' (1890).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Camarga
* Frédéric Mistral
* Joseph Roumanille
* Felibrige
Dieudonné Salme

**Dieudonné Salme, **nado en Glain o 1 de xuño de 1836 e finado en Liexa o 26 de marzo de 1911, foi un escritor belga, autor da primeira novela en lingua valoa, *Li Houlot*.

## Traxectoria 
Procedente dunha familia de armeiros, Dieudonné dedicouse primeiro á profesión dos seus devanceiros e logo traballou nos hospicios civís. Comezou a escribir en valón en 1858, difundindo cancións e monólogos en follas volantes. En 1872, Dieudonné Salme fundou e foi o primeiro presidente do Caveau liégeois. A súa poesía recolleuna no volume *Tonires et blouwets* publicado en 1878. Escribiu pezas teatrais, fundamentalmente comedias, como *Quoitte po quoitte* que apareceu en 1879. Pero as súas obras máis recoñecidas foron as dúas novelas que publicou *Li Houlot* (1888), de carácter histórico, e *Pitchete* (1890).

## Notas
Castro do Croado

O **Castro do Croado ou Cruado** é un castro galaico, situado na parroquia de Cereixo, no concello da Vimianzo.

## Descrición 
O Croado domina a paisaxe da parroquia. A súa coroa (de aí o nome Croado ou Cruado, de Coroado) destaca reforzada pola vexetación que aflora sobre a fortificación do asentamento.

De planta ovalada, posúe unhas dimensións de 125 × 80 metros, ocupando unha superficie aproximada de 0,8 hectáreas. Conserva ben restos da súa muralla perimetral, acompañada de parapeto e foxo, que acolle socalcos dispostos de maneira concéntrica.

Aparece incluído no Inventario do patrimonio cultural do Concello de Vimianzo e goza do grao de protección integral e tamén foi un dos dez castros de Vimianzo identificados na obra *O poboamento castrexo na rexión occidental da provincia da Coruña*, de Xerardo Agrafoxo. Está incluído no PXOM de Camariñas.

## Tradición oral 
Hai unha antiga lenda no castro do Croado que os veciños aínda lembran hoxe en día. O dito di: “Cruado, Cruado, quen me dera o teu reinado”. Cóntase que no lugar ocorren sucesos de difícil explicación. Segundo a tradición popular nese monte os mouros gardaron un tesouro nun caldeiro e aquel que intentou atopalo sufriu estraños accidentes.

## Notas 
## Véxase tamén
Colette

**Sidonie-Gabrielle Colette**, coñecida simplemente como **Colette**, nada en Saint-Sauveur-en-Puisaye o 28 de xaneiro de 1873 e finada en París o 3 de agosto de 1954, foi unha novelista, xornalista, guionista, libretista e artista de revistas e de cabaré francesa. Despois de ser recoñecida, gañou sona internacional pola súa novela *Gigi*, levada ao cinema por Vincente Minnelli en 1958. Foi membro da Academia Goncourt dende 1945; chegou a presidila entre 1949 e 1954 e foi condecorada coa Lexión de Honor.

Comezou a escribir co pseudónimo de 'Willy', sendo obrigada a iso polo seu primeiro marido, de dito nome. Anos despois casou co xornalista e político Henry de Jouvenal.

No 2018 fíxose unha película biográfica.

## Obras 
* Claudine à l'école (1900). Foi traducida ao galego.
* Chéri (1920)
* La Maison de Claudine (1922)
* Le Blé en herbe (1923)
* Sido (1929)
* Gigi (1944)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Centre d'étude Colette  
* La Maison de Colette
Orrorin

***Orrorin*** é un xénero de homínidos fósiles que contén a única especie ***Orrorin tugenensis***. Considérase unha especie temperán de Homininae, cunha idade estimada de entre 6,1 a 5,7 millóns de anos (Ma), descuberto en 2000. Non está confirmada a súa relación anatómica cos modernos humanos. O seu descubrimento foi un argumento contra a hipótese de que os australopitecinos son antepasados humanos, aínda que segue sendo hipótese máis aceptada sobre a evolución humana (en 2012).

O nome do xénero ***Orrorin*** (plural *Orroriek*) significa "home orixinal" en lingua tugen, e o epíteto da especie deriva de Tugen Hills en Kenya, onde se encontrou o fósil en 2000.

## Fósiles 
Os 20 restos fósiles encontrados en 2007 incluían: a parte posterior da mandíbula en dous cachos; unha probable sínfise e varios dentres illados; tres fragmentos de fémur; un úmero parcial; unha falanxe proximal; e unha falanxe distal do polgar.

## Clasificación 
Se se probase que *Orrorin* é un antepasado directo dos humanos, entón australopitecinos como *Australopithecus afarensis* ("Lucy") poderían considerarse como unha póla lateral da árbore evolutiva dos homínidos: *Orrorin* é anterior no tempo, en case 3 millóns de anos, e máis similar aos humanos modernos que *A. afarensis*. A principal semellanza é que o fémur de *Orrorin* está morfoloxicamente máis próximo a *H. sapiens* que o de *Lucy*; non obstante, é un asunto que se segue debatendo.

Outros fósiles (follas e moitos mamíferos) atopados na Formación Lukeino mostran que *Orrorin* viviu nun ambiente de bosque perenne seco, e non nunha sabana como se asume nas teorías sobre a evolución humana.

## Descubrimento 
O equipo que encontrou estes fósiles en 2000 estaba liderado por Brigitte Senut e Martin Pickford do Muséum national d'histoire naturelle de Francia. Os descubridores sacaron a conclusión que *Orrorin* é un hominino debido á súa locomoción bípede e anatomía dental; baseándose nisto, datan a separación entre os homininos e os grandes simios africanos en hai polo menos 7 millóns de anos, no Messiniano. Esta datación é marcadamente diferente da derivada do uso do reloxio molecular, pero foi xeralmente aceptada polos paleoantropólogos.

Os 20 restos fósiles atopáronse en catro sitios da Formación Lukeino: destes, os fósiles de Cheboit Aragai son os máis antigos (de 6,1 Ma), mentres que os de Kapsomin e Kapcheberek atopáronse nos niveis superiores da formación (de hai 5,7 Ma).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de fósiles humanos
* *Praeanthropus*

### Ligazóns externas 
* Orrorin tugenensis - Programa HUmans Origin da Smithsonian Institution
* Liña do tempo humana interactiva – Smithsonian, National Museum of Natural History (agosto de 2016).
Retrato de Carlos VII

O ***Retrato de Carlos VII*** é un cadro do pintor francés Jean Fouquet realizado cara a 1450-1455 e que constitúe un dos exemplos máis antigos da arte retratística en Occidente. A obra, pintada ao óleo sobre un panel de carballo, consérvase en París, no Museo do Louvre que a adquiriu no ano 1838.
Hans-Ludolf Flügge

**Hans-Ludolf Flügge**, nado o 9 de xuño de 1907 en Maschen e finado o 7 de febreiro de 1980 en Ebersen, foi un escritor alemán en baixo alemán e alemán,

## Traxectoria 
Estudou xornalismo nas universidades de Halle e Leipzig e desde 1925 traballou como redactor en diversos xornais. Entre 1941 e 1957 residiu en Rotenburg e Osterode am Harz. Foi autor de varias obras de teatro e relatos curtos.

## Obra 
* *Bauer Grimpe und sein Gott.* Zillich und Droß, Bitterfeld um 1931
* *Jedermann geht stempeln.* Zillich und Droß, Bitterfeld um 1931&nbsp;
* *Dat verdreihte Book. Eenakter.* Hermes, Hamborg 1949
* *Wege zu Friedrich Freudenthal.* Hermes, Hamborg 1956
* *Een beeten ton Högen. Een Handvull vergnögde Geschichden ; plattdütsch Riemels un Vertellns.* Freudenthal-Sellschop, Fambossel 1958
* *Ut Dag un Düster. Een Handvull plattdütsche Riemels.* Hundt, Plettmert 1962
* *Plattdütsche Besinnung.* Hundt, Plettmert 1963
* *Abend-Klocken. Een Hümpel plattdütsche Riemels.* Heimberg, Stood 1969
* *De goode Partie. Een vergnögt Spill in dree Törns mit Leedern; nah de Idee vun "Charleys Tante".* ahn Oort [ca. 1970]
* *Deernsbüxen. Een vergnögt lütt Speel üm Tru und Leew in twee Biller.* ahn Oort [ca. 1970]
* *Opa mutt weg! Een ernsthafftigt Spill ut us Tied in veer Biller.* ahn Oort [ca. 1970]
* *Lütt Wiehnachtsbook.* Sasse, Rodenborg 1971
* *As de Dampwagen keum. Un annere Geschichden.* Gronemann, Wasra 1973
* *As ick noch Milljonär wür un annere Geschichden.* Gronemann, Wasra 1973
* *Kinner. Veel ton Högen, - aber ok’n beeten ton Nahdinken...* Gronemann, Wasra 1973
* *Spaß üm de Kark.* Gronemann, Wasra 1973
* *Een grusliche Fohrt un annere Geschichden.* Gronemann, Wasra 1974
* *Geschichden ut Quaddelbüttel.* Gronemann, Wasra 1974
* *Unvergeßliche Swaantje.* Gronsmann, Wasra 1974
* *Vun de Deerters.* Gronemann, Wasra 1974
* *Dat Middel un annere Geschichden.* Gronemann, Wasra 1975
* *Melken mit Musik un annere Geschichten.* Gronemann, Wasra 1975
* *Noch’n beeten Spaß.* Gronemann, Wasra 1976
* *Dat Wunner un annere Geschichden.* Sülvsverlag, Ebersen 1977
* *Rund um Wiehnachten. Vertellns, Gedanken un Riemels.* Gronemann, Wasra 1977
* *Sperrmüll un annere Geschichden.* Sülvsverlag, Ebersen 1977
* *Driewjagd in’n Dörp.* Sülvsverlag, Ebersen 1978
* *Jesus is mit in’n Schipp.* Gronemann, Wasra 1978
* *Lach ok mal mit.* Gronemann, Wasra 1978
* *Scheefsnut.* Sülvsverlag, Ebersen 1978
* *Die Brüder Freudenthal.* Sülvsverlag, Ebersen 1979
* *Jagd dörch de düstere Nacht.* Sülvsverlag, Ebersen 1979
* *To Enn un annere Vertellns.* Sülvsverlag, Ebersen 1979
* *Wunnerliche Lüd. Een beeten to’n Grienen, een beeten mehr to’n Nahdinken.* Gronemann, Wasra 1983
Capitanía Xeneral de Chile

A **Capitanía Xeneral de Chile** foi unha entidade territorial integrante do Imperio Español entre 1541 e 1818, establecida pola coroa española durante o seu período de dominio americano, que abarcaba un territorio similar do actual país. Culmina coa independencia da República de Chile.

A Capitanía Xeneral foi situada no bordo suroeste de América do Sur xunto ao océano Pacífico, e tamén incluíu todo o territorio da Patagonia oriental ata o océano Atlántico. O seu límite norte foi o deserto de Atacama e o sur era o Polo Sur; porén, só foron realmente ocupados os territorios na zona occidental da Cordilleira dos Andes entre o deserto de Atacama e o Río Biobío, sector coñecido como *La Frontera*, ademais da cidade-forte de Valdivia e a Illa Grande de Chiloé. A capital da Capitanía era a cidade de Santiago de Nueva Extremadura.

miniatura|Capitanía Xeneral de Chile, 1775|centro
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barros Arana, Diego (1897). *Historia General de Chile*. Santiago: Imprenta Cervantes. Tomos I-V. 
* Campos Harriet, Fernando (1999). *Historia constitucional de Chile* (7ª edición). Santiago: Editorial Jurídica de Chile. ISBN 956-10-0405-4. 
* Carvallo  Goyeneche, Vicente (1875). *Descripción histórico-jeográfica del Reino de Chile*. Tomos IX, X e XI. Santiago: La Estrella de Chile. 
* Eyzaguirre, Jaime (2000). *Breve historia de las fronteras de Chile* (28ª edición). Santiago: Editorial Universitaria. ISBN 956-11-1356-2. 

### Ligazóns externas 
* Realidad al fin de la colonia
Planta (arquitectura)

[miniatura|300px|right|Planta do Centro Municipal de [Dallas de 1946.]]
**Planta** é a figura que forma a base dun edificio ou a sección horizontal de cada un dos pisos. Tamén se denomina así a representación do plano horizontal dunha figura, a proxección dun obxecto ou dun espazo arquitectónico, que foi cortado por un plano secante, a fin de amosar o seu interior. A planta é unha consecuencia do sistema proxectivo monxeano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Debuxo técnico
* Xeometría descritiva