open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pedro Miranda Suárez de Puga

**Pedro Miranda Suárez de Puga**, nado en Aragón e finado en Baiona o 11 de novembro de 1928, foi un militar e político galego. Foi alcalde de Baiona en 1915 tras o Motín da Fariña, e entre 1926 e 1927.

## Traxectoria 
Naceu no século XIX en Aragón, onde estaba destinado o seu pai que era un xefe militar. Viviu moitos anos en Madrid, onde fixo carreira militar ata acadar a gradación de Subcabo de distrito de Somatenes Armados da 8ª rexión obtendo un par de condecoracións, mudándose a Baiona en 1913. Un par de anos despois interveu como alcalde no Motín da Fariña. Estaba emparentado coas familias máis adiñeiradas de Baiona, os Quiros, os Salgado ou os Pereira.

Nos seus anos en Baiona, exerceu o cargo de administrador do Hospital Sancti Spiritus, e como concelleiro en distintas ocasións. Accedeu á alcaldía en 1927 trala dimisión de Ignacio Cordero Alonso. Estando no cargo obtivo unha subvención para a compra e instalación dun reloxo na torre do campanario da igrexa parroquial de Santa Cristina da Ramallosa. Dimitiu en xuño de 1927, sendo substituído na alcaldía por José Rodríguez de Vicente.

Entre as súas posesións estaban a actual casa do concello de Baiona que foi adquirida á familia Yáñez Miranda polo alcalde Ricardo Agustí. En 2011 iniciouse o expediente de expropiación da que fora a súa vivenda aos seus descendentes, "a casa de Teresina" contigua a casa do Concello, para localización de oficinas municipais polo goberno de Jesús Vázquez Almuíña.

Foi o pai de Teresa e Lágrimas Miranda Yáñez.

Faleceu repentinamente en Baiona o 11 de novembro de 1928.

## Notas
Serra de Cantabria

[thumb|[Laguardia, coa serra de Cantabria ao fondo.]]
A **serra de Cantabria** (en éuscaro: *Toloñoko mendilerroa* ou *Kantabriako mendilerroa*) é un sistema montañoso do norte da Península Ibérica, que separa a chaira arabesa da Rioxa e das veigas da Rioxa arabesa, no val do Ebro.

Está formado por tres zonas: a serra de Toloño, entre as Conchas de Haro e Peñacerrada, a serra de Cantabria propiamente dita e a serra de Codés.

## Notas
Tone Soul Evolution

***Tone Soul Evolution*** é o segundo álbum da banda estadounidense de indie pop The Apples in Stereo, publicado o 30 de setembro de 1997. A edición en vinilo do disco foi editada cun 7" extra que incluía os temas "Man You Gotta Get Up" e "The Golden Flower".

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por by Robert Schneider agás onde se indique.

### Cancións extra
# "Man You Gotta Get Up" - 3:07
# "The Golden Flower" - 3:10
Pradal

miniatura|Alegoría, autor anónimo
**Pradal** (en francés: *Prairial*) é o nome do noveno mes do calendario republicano francés, o terceiro dos meses da estación da primavera, que comeza o 20 ou 21 de maio e termina o 18 ou 19 de xuño, segundo o ano. Coincide de xeito aproximado co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Xémini.

O nome do mes deriva do francés *prairie* (en galego: "pradaría"). Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese "á fecundidade riseira e á colleita das pradarías de maio a xuño". O sufixo *-al* denota que o mes pertence á estación da primavera, igual que xerminal e floreal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia do calendario republicano francés no blog *Filosofía para la buena vida* 
* Facsímile dos meses de primavera do ano II.
Mesidor

**Mesidor** (en francés: *Messidor*) é o nome do décimo mes do calendario republicano francés, o primeiro da estación do verán, que dura desde o 19 ou 2o de xuño ata o 18 ou 19 de xullo, segundo o ano. Coincide de xeito aproximado co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Cáncer.

O nome provén da cor dourada que toman as méses nos meses de xuño e xullo no hemisferio norte.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Hi storia do calendario republicano francés no blog *Filosofía para la buena vida*
Frutidor

miniatura|Alegoría, autor anónimo
**Frutidor** (en francés: *Fructidor*) é o nome do duodécimo e último mes do calendario republicano francés, o terceiro da estación do verán, que dura desdeo 18 ou 19 de agosto ata o 21, 22 ou 23 de setembro, segundo o ano. Coincide aproximadamente co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Virgo.

## 18 de frutidor 
O 18 de frutidor por antonomasia é a data do golpe de estado que tivo lugar o 18 de frutidor do ano V (4 de setembro de 1797).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Historia do calendario republicano francés no blog *Filosofía para la buena vida*.
A Rebordela, Carballido, A Fonsagrada

**A Rebordela** é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carballido 
### Parroquias da Fonsagrada 
## Notas
El Otro Yo

**El Otro Yo** é unha banda de rock alternativo que xurdiu en Temperley, un municipio próximo á cidade de Buenos Aires, Arxentina. A banda explorou diversos sons en cada álbum. A banda xurdiu no fin da década dos 80 e é bastante influenciada principalmente por bandas como Nirvana, The Cure, Pixies, Sonic Youth e Smashing Pumpkins.

## Integrantes 
### Actuais
* Cristian Aldana (1988-actualmente) — Guitarra e voz
* María Fernanda Aldana — Teclados (1988-1989), Baixo e voz (1989-actualmente)
* Gabriel Guerrisi — (2006-actualmente) 1.ª guitarra
* Ezequiel Araujo — Guitarra, sintetizadores, baixo e coros
* Joan Sprei — Batería

### Anteriores
* Ricky Rua (2009-2014) — Batería
* Raimundo "Ray" Fajardo (1994-2009) — batería e voz
* Omar Kischinovsky (1990-94) — batería
* Daniela Cugliandolo (1991-97) — teclados e performance teatral
* Sergio Moreno (1988-1990) — guitarra
* "Pajarito" (1988) — baixo
* Gabriel Manelli (1989) † — baixo

## Discografía 
* *Los Hijos De Alien* (1993)
* *Traka Traka* (1994)
* *Mundo* (1995)
* *El Otro Yo del Otro Yo: Esencia* (1997)
* *Abrecaminos* (1999)
* *Contagiándose la energía del otro* (2000)
* *Colmena* (2002)
* *Espejismos* (2004)
* *Fuera del tiempo* (2007)
* *Ailabiu EOY* (2010)
* *5ta Dimensión* (2012)
* *Platón en la 5ta Dimensión* (2014)

### DVD 
* *Contagiándose la energía del otro en vivo en Obras* (CD + DVD), *2005*
* *El Otro Yo en vivo Quilmes Rock 03* (DVD), *2005*
* *Fuera del Tiempo* (CD + DVD), *2007* (Só en México)
* *Estallando Tu Lado Salvaje* (DVD + CD), *2008*

## Notas
Editorial Planeta

A **Editorial Planeta** foi fundada en 1949 en Barcelona, por José Manuel Lara. É a empresa insignia do Grupo Planeta.

## Descrición 
Publicou ao redor de 6&nbsp;000 títulos pertencentes a máis de 1&nbsp;500 autores, a maioría deles de fala hispana. A Editorial Planeta edita libros en España, Francia, Portugal e América Latina.

## Premios que concede 
Cada ano outorga o *Premio Planeta de Novela*, o *Premio de Novela Fernando Lara*, o *Premio Azorín*, o *Premi de les Lletres Catalanes Ramon Llull* e o *Premio Iberoamericano Planeta-Casa de América de Narrativa*, este último ata 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Planeta DeAgostini
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Editorial Planeta para España , para Portugal e para Brasil .
Pioneer 3

**Pioneer 3** foi unha misión espacial lanzada o 6 de decembro de 1958 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica.

## Características 
Pioneer 3 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. En calquera caso tamén fallou en completar a súa misión, consistente en estudar o espazo Terra-Lúa e logo o espazo interplanetario, debido a un problema co foguete lanzador.

## Nave 
Pioneer 3 tiña forma de cono, con 58&nbsp;cm de altura e 25&nbsp;cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50&nbsp;°C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30.000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0,5&nbsp;kg que proporcionaba un sinal de 0,1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960,05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150&nbsp;cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 3 das 30 r.p.m. orixinais a 6 r.p.m. dez horas despois do lanzamento.

## Perfil da misión 
Pioneer 3 lanzouse o 6 de decembro de 1958 desde Cabo Cañaveral e debería chegar ás proximidades da Lúa 33,75 horas máis tarde para logo quedar orbitando arredor do Sol, pero debido a un problema no foguete lanzador que produciu o seu apagado 3,7 segundos antes do previsto a nave non conseguiu chegar á velocidade de escape nin foi inxectada nunha traxectoria co ángulo previsto. Pioneer 3 alcanzou unha altura de 102.360&nbsp;km antes de volver a caer e destruirse na atmosfera terrestre nun lugar sobre África o 7 de decembro ás 19:51 GMT, a uns 16,4 graos de latitude norte e 18,6 graos de lonxitude leste. Pioneer 3 enviou datos durante 25 horas ao longo da súa traxectoria suborbital, mostrando que a temperatura interna mantívose a cerca de 43&nbsp;°C durante a maior parte da viaxe e que existían polo menos dous cintos de radiación arredor da Terra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Pioneer 4

### Ligazóns externas 
*Pioneer 3 na web do JPL
Estudio

[miniatura|[Adriaen van Ostade. *Autorretrato*, 1663. Gemäldegalerie.]]
[miniatura|[Estudio de gravación.]]

Un **estudio** é un local onde traballa e estuda un profesional, en particular un pintor, escultor ou arquitecto. O termo evolucionou coas comunicacións ao local onde se realizan gravacións e emisións de programas de radio ou televisión, fotografía, animación, rodaxes de filmes, dobraxes etc. Nos estudios as persoas con vontade de crear poden experimentar, manipular e producir un ou máis tipos de arte.

A etimoloxía da palabra "estudio" deriba da verba do latín *studere* que pode ser traducida como a "arela de conseguir algo".

O termo francés para estudio, *atelier*, no canto de designar un estudio artístico, utilízase para caracterizar o estudio dun deseñador de moda ou mesmo dun artesán, o que en galego sería un obradoiro ou taller Tamén é coñecida a connotación de *atelier* como a casa dun alquimista ou feiticeiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estudio de gravación
Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo

A **Facultade de Filoloxía e Tradución** é un centro da Universidade de Vigo onde se imparten estudos lingüísticos. Situada no campus das Lagoas-Marcosende, tamén coñecido como CUVI, ocupa o edificio histórico que acolleu dende os seus inicios o vello Colexio Universitario, semente da actual UVigo.

## Titulacións 
### Titulacións de grao 
* Grao en Linguas Estranxeiras
* Grao en Tradución e Interpretación
* Grao en Ciencias da Linguaxe e Estudos Literarios (en extinción)
* Grao en Filoloxía Aplicada Galega e Española

### Titulacións de posgrao 
* Mestrado Interuniversitario en Lingüística Aplicada
* Mestrado en Tradución para a Comunicación Internacional
* Mestrado Interuniversitario en Estudos Ingleses Avanzados e as súas Aplicacións
* Mestrado en Tradución Multimedia
* Título Propio de Especialista en Tradución para a Industria do Videoxogo

## Véxase tamén
### Outros artigos
* *Cumieira. Cadernos de investigación da nova Filoloxía Galega*

### Ligazóns externas
* Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, páxina web oficial.
Darío Álvarez

O nome de **Darío Álvarez** pode referirse a:

***Darío Álvarez Limeses**, médico galego (1877-1936);
***Darío Álvarez Blázquez**, médico e escritor galego, fillo do anterior (1910-1979);
***Darío Álvarez Gándara**, médico e escritor galego, fillo do anterior (1936-2015);
***Darío Álvarez Basso**, pintor galego, fillo do anterior (n. 1966).

## Véxase tamén
Manuel Nin

**Manuel Nin i Güell**, nado o 20 de agosto de 1956 en El Vendrell (España), é un bispo católico bizantino grego, dende 2016 exarca apostólico de Grecia.

## Traxectoria 
Naceu o 20 de agosto de 1956 en El Vendrell, no territorio da arquidiocese de Tarragona. Logo de completar os estudos, ingresou no mosteiro de Montserrat, emitindo os primeiros votos o 26 de abril de 1977 e facendo os votos solemnes en 1980. Foi ordenado sacerdote da Orde de San Bieito o 18 de abril de 1998 polo arcebispo de Tarragona Lluís Martínez Sistach. En 1999 pasou a ser reitor do Pontificio Colexio Grego, en Roma.

En Roma, foi tamén membro da Comisión Litúrxica da Congregación para as Igrexas Orientais. O 2 de febreiro de 2016 Francisco nomeouno exarca apostólico de Grecia e bispo titular de Carcabia. Recibiu a consagración episcopal o 15 de abril, de mans do seu predecesor Dimitrios Salachas, na basílica de San Paulo Extramuros, e tivo como co-consagrantes principais ao arcebispo de Atenas Sevastianos Rossolatos e ao bispo de Lungro Donato Oliverio.

## Notas
Pianepsias

As **pianepsias** foi un festival da Grecia antiga na honra de Apolo, que se celebraba en Atenas o 7 do mes **Pianepsión** (outubro). O seu nome significa literalmente *guiso de feixóns* en referencia ás ofrendas sacras dadas durante este tempo e derívase das palabras gregas *πύανος* - *pyanos*: *feixón* e *ἕψειν* - *hepsein*: ''ferver'.*

Un guiso de legumes preparábase nunha pota e ofrecíase a Apolo (no seu carácter de deus do sol e madurador de froitas) e as Horas como as primicias da colleita de outono.

Outra oferta nesta ocasión foi o *eiresione* - *εἰρεσιώνη* (tamén coñecido como *eiresin*). Esta era unha rama de oliveira ou de loureiro, atados con la de cor púrpura ou branca, ao redor do cal colgaban diversas froitas da tempada,  pasteis e tarros de mel, aceite e viño. Foi concibido como unha ofrenda de agradecemento polos favores recibidos e ao mesmo tempo como unha oración polas bendicións similares e protección contra o mal no futuro. O nome derívase xeralmente de *ἔριον*: la en referencia ás bandas de *la*, pero algúns o conectan con εἰρ-/ἐρ- *falar* (cf. εἴρω *Eu falo*; ἐρῶ *eu direi*), ao ser considerado o *eiresione* como o portavoz dos suplicantes. Foi levada en procesión por un neno cuxos pais vivían ambos no templo de Apolo onde se suspendía da porta. As portas das casas particulares tamén eran adornadas. Permitíase colgar a rama durante un ano, momento en que era substituída por outro novo xa que por aquel entón suponse que perdera a súa virtude. Durante a procesión, entoábase un canto (tamén chamado *eiresione*) cuxo texto se conservou en Plutarco (*Teseo* , 22): 
:: *Eiresin leva* *figos* e ricos pasteis, mel e aceite nun frasco para unxir aos membros; e viño puro, que pode ser bebido e ir durmir. 
A semi-personificación de *eiresin* notarase e segundo Mannhardt, a rama da árbore representa o espírito concibido como o espírito da vexetación en xeral cuxa influencia vivificante e fructificante é, pois, exercidas sobre o millo en particular.

Os etioloxistas conectaban as ofertas coa expedición a Creta de Teseo, que, cando chega a terra en Delos prometeu unha ofrenda de agradecemento a Apolo se mataba ao Minotauro, que posteriormente tomou a forma de  *eiresin* e *pianepsia''. Para explicar a orixe do guiso, díxose que os seus compañeiros ao desembarcaren na Ática recolleron os restos das súas provisións e prepararon unha comida con elas.

## Notas
Julieta (filme)

***Julieta*** é un filme español escrito e dirixido por Pedro Almodóvar, baseado en tres pequenas historias do libro *Runaway* (2004) de Alice Munro. O filme marca a 20ª película de Almodóvar e está protagonizada por Emma Suárez e Adriana Ugarte que interpretan a versión nova e vella da protagonista, Julieta, xunto a Daniel Grao, Inma Cuesta, Darío Grandinetti, Michelle Jenner e Rossy de Palma.

A película foi estreada o 6 de abril de 2016 en España.

## Argumento 
Julieta vive en Madrid e acaba de perder ao seu marido Xoán. A súa filla, Antía, acaba de cumprir 18 anos e decide fuxir sen ningunha explicación. Julieta busca por todos os medios para encontrala, pero o único que descobre é do pouco que sabe sobre a súa filla.

Está filmada en parte en Galicia (Ares e Mugardos).

## Personaxes 
* Emma Suárez como Julieta.
* Adriana Ugarte como Julieta nova.
* Sara Jiménez como Beatriz (nena)
* Priscilla Delgado como Antía (nena)
* Rossy de Palma como Marian
* Michelle Jenner como Beatriz
* Inma Cuesta como Ava
* Darío Grandinetti como Lorenzo
* Daniel Grao como Xoán
* Pilar Castro como Claudia (nai de Beatriz)
* Nathalie Poza como Juana
* Susi Sánchez como Sara (nai de Julieta)
* Joaquín Notario como Samuel (pai de Julieta)
* Blanca Parés como Antía (adolescente)
* Jimena Solano como Antía (2 anos)
*Mariam Bachir como Sanaa
*Luís Iglesia como forense
*Bimba Bosé como amiga de Bea
* María Mera

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de España propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 89ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Concello de Sultepec

**Sultepec** é un concello do sur do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Amatepec, Zacualpan, Texcaltitlán, Almoloya de Alquisiras, Tejupilco e co estado de Guerrero. A súa área é de 564,04&nbsp;km², e a súa poboación era de 25.809 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Sultepec.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Saint John the Baptist Church, Sultepec, Mexico state, Mexico.jpg|Igrexa de San Xoan Bautista en Sultepec.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Sultepec INEGI, 2009.
Ciutat del Teatre

A **Ciutat del Teatre de Barcelona** (*Cidade do Teatro de Barcelona* en catalán) é un amplo complexo de instalacións para a formación e representación teatral, que se atopa situada ao final da rúa Lleida, xusto na fronteira entre o antigo barrio da França Xica (na parte norte do Poble-sec) e o parque de Montjuïc, na cidade de Barcelona.
Comprende o Mercat de les Flors, na praza interior chamada de Margarita Xirgú; o Teatre Lliure, no antigo Palacio da Agricultura construído para a Exposición Internacional de Barcelona de 1929, que acolle unha sala principal (Sala Fabià Puigserver) e unha máis reducida (o Espai Lliure); e, finalmente, o Centre de Documentació i Museu de les Arts Escèniques.

Así mesmo, nun sentido máis amplo pódense considerar tamén incorporados, dado a súa proximidade, o Barcelona Teatre Musical, situado no recinto do antigo Palau d'Esports de Barcelona, e o Teatre Grec, que acolle as representacións teatrais da tempada de verán ao aire libre.

## Galería de imaxes 

Mercat_ext.jpg|Mercat de les Flors
(Barcelona) Mercat de les Flors, Teatre Lliure.jpg|Teatre Lliure
Teatre Lliure - Plaça Margarida Xirgu - Barcelona (Catalonia).jpg|Teatre Lliure
Institut del Teatre - Barcelona (Catalonia).jpg|Institut del Teatre
Barcelona Teatre Musical - (Catalonia).jpg|Barcelona Teatre Musical
TeatreGrecBarcelona.jpg|Teatre Grec
Pelicano rosado

miniatura|Vista que mostra o característico dorso rosa.

miniatura|Ovos de *Pelecanus rufescens*

O **pelicano rosado** (***Pelecanus rufescens***) é unha especie de aves do xénero dos pelicanos. Vive e reprodúcese nos pantanos e lagos de pouco fondo de África, sur da península Arábiga, sur da India e parece que desapareceu de Madagascar.

## Descrición 
É un pelicano relativamente pequeno, pero aínda así unha ave grande. A súa lonxitude vai de 125 a 155&nbsp;cm, a envergadura de ás está entre 2,15 e 2,9 m e a masa corporal é de 4 a 7&nbsp;kg. O peteiro mide de 30 a 38&nbsp;cm de lonxitude. A súa plumaxe é gris e branca, con tons rosas nas costas ocasionalmente aparentes, que nunca son dun rosa tan forte coma nos flamengos, pero que lle valeron o nome que ten nalgúns idiomas de pelicano rosado ou de costas rosadas e tamén o seu nome científico (rufescens). A parte superior do peteiro é amarelo e a bolsa é xeralmente agrisada. Os adultos reprodutores teñen penachos de plumas longas na cabeza.

Comparte o seu hábitat co pelicano branco, que é xeralmente máis grande e ten plumaxe branca en vez de gris.

## Hábitat e reprodución 
O pelicano rosado vive en diversos hábitats acuáticos, mais prefire as augas remansadas e pouco fondas, evitando as ribeiras costentas, ou con moita vexetación. Prefire lagos de augas doces, pantanos, ríos grandes de correntes calmas, e pozas estacionais, pero tamén frecuenta encoros, terras asolagadas estacionalmente e chairas asolagadas nas desembocaduras de ríos. Pode aparecer en lagos e lagoas alcalinos e salinos, e ás veces ao longo da costa en baías e estuarios (pero é raro en costas abertas). A especie tende a descansar e reproducirse nas árbores (por exemplo mangleiros), pero tamén en illas areentas, acantilados, arrecifes de coral e dunas.

As árbores usadas para a nidificación conteñen moitos niños construídos próximos. Estes niños son reutilizados todos os anos ata que as árbores caen, aínda que, malia todo, as aves permanecen na área. A especie aniña colonialmente en árbores, xunqueiras ou arbustos baixos ao longo das ribeiras e tamén con menos frecuencia en illas areentas e en mangleirais.

O niño é unha gran morea de poliñas e pode ter unha altura de 10 a 50&nbsp;m desde o chan. A femia pon dous ou tres ovos brancos grandes. As crías aliméntanse metendo a cabeza dentro da bolsa do adulto para coller comida regurxitada parcialmente dixerida.

## Dieta 
O alimento é xeralmente peixe (de peso de ata 450&nbsp;g, xeralmente entre 80 e 290&nbsp;g) e anfibios, e obtéñenos xeralmente pescando en grupos. Entre os peixes que depredan están cíclidos como *Haplochromis* e *Tilapia*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pink-backed Pelican *Pelecanus rufescens*  en BirdLife International
* Pinkbacked Pelican en *The Atlas of Southern African Birds*
Alfonso Blanco Quintela

**José Alfonso Blanco Quintela**, nado en Carballo en 1969, é un latinista, profesor e tradutor galego.

## Traxectoria 
Blanco é licenciado en Filoloxía clásica pola USC. Na actualidade reside en Louro e imparte aulas no IES Fontexería de Muros; é profesor de latín, grego e cultura clásica.

Como tradutor traballou para editoriais como Galaxia, Hugin e Munin ou Rinoceronte.

Na súa faceta docente, cabe destacar unha mención na VII Edición do Certame EducaCompostela, polo seu traballo *Ad latinitaem*, do cal o xurado sinalou que:

## Obras 
### Infantil e xuvenil 
* *A vida na Grecia clásica* (2022). Vigo: Xerais. Ilustracións de Jorge Campos. 96 páxs. ISBN 978-84-1110-089-2. ePub: ISBN  978-84-1110-094-6.

### Traducións 
* *Sobre a vellez. Sobre a amizade*, de Cicerón. Ed. Galaxia, 1995.
* *Cartas*, de Cicerón. Ed. Galaxia/Xunta de Galicia, 1996.
* *O soño*, de Johannes Kepler. Ed. Hugin e Munin, 2014.
* *Nova Atlántida*, de Francis Bacon. Ed. Hugin e Munin, 2016.
* *A viaxe subterránea de Niels Klim*, de Ludvig Holberg. Ed. Hugin e Munin, 2017.
* *Un mundo distinto e igual*, de Joseph Hall. Ed. Hugin e Munin, 2017
* *Pequena Inglaterra*, de Ioanna Karistiani. Ed. Hugin e Munin, 2018.
* *A guerra da Galia*, de Xulio César. Edicións Laiovento, 2019.
* *A lúa e seis peniques*, de William Somerset Maugham. Ed. Hugin e Munin, 2019.
* *A honra e os cartos*, de Konstantinos Theotokis. Ed. Hugin e Munin, 2020.
**O esmoleiro*, de Andreas Karkavitsas. Ed. Hugin e Munin, 2021.
**O obradoiro de vidro*, de Menis Koumantareas. Ed. Hugin e Munin, 2021.
**As consecuencias da vella historia*, de Georgios Viziinos. Ed. Hugin e Munin, 2021.
**Historia de dous amantes*, de Enea Silvio Piccolomini, Rinoceronte editora, 2022.
**O crime de Psichiko*, de Pavlos Nirvanas, Ed. Hugin e Munin, 2023.
**Eneida*, de Virxilio, Rinoceronte editora, 2025.

### Investigación e ensaio 
**Toponimia de Muros*, colección Terra Nomeada, Real Academia Galega, 2023.

## Notas
Zawi ben Ziri

**Zawi ben Ziri as-Sinhayi** ou (en árabe: المنصور بن زيري بن الزاوي مانادو)  **Al-Mansur Zawi Ibn Ziri Ibn as-Manade Sanhaji**, nado en Achir, foi un xefe bérber da dinastía Zirí. Fundou a Taifa de Granada e iniciou a dinastía zirida sendo o seu primeiro rei ou emir, reinando entre os anos 1013 e 1019.

## Traxectoria
Fillo do xeneral do califato fatimí Ziri ben Manade, naceu na antiga capital do reinado zirida de onde foi señor tras o seu pai, Ziri ben Manade, e o seu irmán, Buluggin ben Ziri. Logo serviu como xeneral mercenario ás ordes de Almanzor, o Hayib do Califa de Córdoba cuxa morte, o 12 de agosto de 1002 (25 de ramadán de 392) desatou unha guerra civil en Al-Ándalus na que participou Zawi arrasando Medina Azahara en 1011. Tras facerse en 1013 coa Cora de Elvira, cuxa capital era a cidade homónima Medina Elvira, fundou a taifa de Granada da que foi o seu primeiro Emir (rei).

A cidade de Elvira atopábase nunha localización de complicada defensa polo que Zawi ben Ziri decidiu trasladar a capital do reino taifa a *Medina Garnata*, a actual Granada. En 1019, Zawi deixou Granada coa intención de facerse co goberno da rexión norteafricana de Ifriquiya da que era oriúndo, xa que o seu rei falecera e o herdeiro era menor de idade. Esta decisión supúxolle a perda do trono granadino a mans do seu sobriño Habús ben Maksan e a morte, xa que foi envelenado en Alxer polo seu rei, o tamén zirí Mahdia.

Os ziríes foron gobernantes de reinos en Ifriquiya (Magreb), Granada e Málaga.
Fallout 4

***Fallout 4*** é un videoxogo de rol de acción desenvolvido por Bethesda Game Studios e publicado por Bethesda Softworks. É a quinta entrega da serie *Fallout.* Anunciouse o 3 de xuño de 2015 mediante a publicación dun tráiler na páxina oficial de Bethesda. O xogo foi estreado mundialmente o 10 de novembro de 2015 para as plataformas Xbox One, PlayStation 4 e Microsoft Windows.

*Fallout 4* está ambientado na postapocalíptica cidade estadounidense de Boston, Massachusetts no ano 2287, 210 anos despois dunha devastadora guerra nuclear, na que o personaxe do xogador emerxe dun búnker subterráneo coñecido como *Vault.* A xogabilidade é similar á do *Fallout 3*. O xogador completa varias misións e adquire puntos de experiencia para subir de nivel aos seus personaxes. Con perspectivas dispoñibles en primeira e terceira persoa, os xogadores poden explorar o mundo aberto de *Fallout 4* a vontade, dando paso a unha xogabilidade non-lineal. Algúns compañeiros poden unirse ao xogador para acompañalo nas súas viaxes para axudarlle nas batallas e na recolección de distintos obxectos. Os xogadores teñen a habilidade de construír e desmantelar edificios e elementos, que utilizan para construír uns asentamentos, os cales poden ser habitados por personaxes non xogables.

Houbo múltiples rumores acerca de *Fallout 4* ata o seu anuncio oficial. O xogo foi anunciado o 3 de xuño de 2015, as primeiras imaxes da mecánica de xogo amosáronse na propia conferencia de Bethesda no 2015 Electronic Entertainment Expo. O xogo conta coa actuación de voz para o protagonista, o primeiro na serie.

A pesar da grande acollida dalgúns dos seus lanzamentos no pasado, como The Elder Scrolls V: Skyrim, Bethesda Game Studios crese que *Fallout 4* pode ser o maior lanzamento da súa historia. Fallout 4 postúlase como un dos grandes títulos para afrontar a recta final de 2015. *Fallout 4* recibiu críticas positivas, moitas encomian a profundidade do mundo, a liberdade do xogador, a gran cantidade de contido, historia, artesanía, personaxes e banda sonora. En canto á visualización, recibiu críticas mixtas e a presenza de problemas técnicos foi criticada.

## Xogabilidade 
miniatura|Todd Howard, director de xogo de *Fallout 4* e *Fallout 3*.
A xogabilidade de Fallout 4 é moi similar á dos seus predecesores Fallout 3 e Fallout New Veigas. Onde podes volver elixir entre un modo en primeira persoa e terceira persoa, e onde podes ir con total liberdade a calquera punto do mapa. Có engadido dun sistema de diálogos dinámico grazas a 111 000 liñas de diálogo, e un sistema de crafteo moito máis profundo posto en funcionamento en todas as armas do xogo.

## Argumento 
O 23 de outubro de 2077 houbo unha guerra nuclear que destruíu o mundo, o xogador entra no refuxio 111 no cal o colocan en "cryo stasis" ata o ano 2287. O xogador sae do seu estado de conxelación cara ao ermo en busca do seu fillo "Shaun" quen foi secuestrado.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Compilado de análise de Fallout 4 en LogiaGamer
Guillermo Muñoz

**Guillermo Muñoz Muñoz**, alcumado **Hallulla**, nado en San Felipe de Aconcagua (Valparaíso) o 25 de xaneiro de 1953 e finado o 11 de abril de 2016, foi un futbolista chileno. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección chilena.

## Traxectoria 
Na tempada 1973–74 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Debutou na oitava xornada, nun empate en Riazor fronte o Hércules CF (1–1) e logrou o seu primeiro tanto como branquiazul dúas xornadas despois, nunha vitoria fronte o Linares CF (3–0), anotando Muñoz o segundo tanto. Ese ano o club branquiazul descendeu a Terceira División, por única vez na súa historia.

Na tempada 1974/75 marcou 15 goles, sendo o terceiro máximo goleador do Grupo I de Terceira, só por detrás de San Cayetano do Ensidesa, e do seu compañeiro de equipo Alfonso Castro. En agosto de 1975, durante un adestramento, sufriu unha grave lesión de xeonllo que truncou a súa carreira. Permaneceu no club coruñés até a tempada 1978–79, de novo en Segunda División, mais sen xogar ningún partido nas campañas 1975/76 e 1976/77. Conseguiu volver aos campos e xogou unha tempada e media co Fabril, ata finais de 1978.

En 1979 adestrou brevemente ao Bergantiños, antes de regresar a Chile, onde militou en Santiago Wanderers, Universidad Católica e Unión San Felipe, retirándose neste último.

Faleceu en Valparaíso o 11 de abril de 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Entrevista no xornal El Trabajo
Concello de San Martín de las Pirámides

**San Martín de las Pirámides** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Teotihuacán, Otumba, Tepetlaoxtoc, Temascalapa e con Axapusco. A súa área é de 67,22&nbsp;km², e a súa poboación era de 24.851 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Martín de las Pirámides.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de San Martín de las Pirámides INEGI, 2009.
Estadio Municipal San Paio de Refoxos

O **Estadio Municipal de San Paio de Refoxos**, anteriormente coñecido como **Novo Raíces**, é unha instalación polideportiva situada en Xallas (Cee). O seu propietario é o Concello de Cee e nel xoga os seus partidos como local a Unión Club Cee.

## Datos técnicos 
## Historia 
Foi inaugurado na década de 1990 co nome de **Novo Raíces** en alusión á historia da Unión Club Cee. Porén, a finais de 2009, aproveitando o cambio da superficie do terreo de xogo de herba natural a artificial, o alcalde Ramón Vigo Sambade decidiu mudar o nome da instalación argumentando que o nome na nova localización carecía de sentido e que por outra banda o lugar de San Paio de Refoxos merecía un recoñecemento xa que foran os seus veciños os que cederan os terreos para a construción do novo campo.

En marzo de 2017 a Deputación da Coruña, a través do seu Plan de Acción Social, financiou con 60.034 euros as obras de retirada das cubertas, danadas pola acción climatolóxica, e a construción dunha nova bancada en formigón prefabricado de tres fileiras con cuberta de chapa. Estes traballos inclúen a impermeabilización do pavimento da vella bancada para illar os vestiarios -situados baixo dela- dos efectos da humidade e a substitución dos portóns de acceso por uns de chapa perforada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Ficha do Estadio Municipal de San Paio de Refoxos na web oficial do Concello de Cee
Spała

**Spała** é unha aldea no distrito administrativo de Gmina Inowłódz, dentro do Condado de Tomaszów Mazowiecki, na Polonia central. Situada ás beiras do Río Pilica, aproximadamente 6 quilómetros ao oeste de Inowłódz, 9&nbsp;km&nbsp;km ao leste de Tomaszów Mazowiecki, e 54&nbsp;km&nbsp;do sueste da capital rexional Łódź. A aldea ten unha poboación de 400 habitantes.

## Historia 
### Orixes 
As orixes de Spała remóntanse a finais do século XVI. A poboación da aldea adicouse principalmente á explotación dos recursos forestais, empregando a madeira obtida da talla das árbores para producir carbón e alcatrán que se empregaba para a fundición de ferro na achegada fábrica de Tomaszów Maz.

### Residencia dos tsares 
[miniatura|dereita|O desaparecido Palacio de madeira que mandou edificar [Alexandre III de Rusia.]]
A importancia do asentamento aumentou no século XIX&nbsp;cando os tsar de Rusia Alexandre III mandou construír unha residencia de caza na aldea. Este suceso provocou que a tsarina Alexandra Feodorovna se negase a volver ao palacio de Spała.

### Guerras Mundiais 
Durante a primeira guerra mundial Spała situábase dentro da zona de ocupación alemá, servindo como base de operacións militares ata a retirada das tropas alemás en 1918.

No período de entreguerras e, acadada a independencia de Polonia, Spała viviu uns anos de prosperidade como centro de caza ao que acudían toda clase de autoridades civís, recibindo en varias ocasións a visita do Presidente Ignacy Moscicki. En 1935&nbsp;celebrouse o rally dos Boy Scouts para conmemorar o seu 35 aniversario.

Co estoupido da segunda guerra mundial e a ocupación de Polonia por parte do exército do Terceiro Reich, estableceuse en Spała o Alto Mando Militar alemán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web
Concello de Chiconcuac

**Chiconcuac** é un concello do norte do Estado de México, no México. Limita coa municipalidade mexicana de Tezoyuca, Atenco e co Texcoco. A súa área é de 6.82&nbsp;km², e a súa poboación era de 22,819 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Chiconcuac.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Chiconcuac INEGI, 2009.
Apaturias

**Apaturias** ou **Apaturia** eran as festas gregas que se celebraban na honra de Atenea ou de Afrodita; ou, segundo outros, de Zeus e de Dioniso.

Atribúese a estas festas distintos orixes.

## Primeira orixe 
A primeira non é moi honorífica. Tras declararse a guerra entre os beocios e os atenienses con motivo dun territorio que estes pobos se disputaban. Xanto, xefe dos beocios, propuxo terminar a contenda por medio dun combate singular. Timeto, rei de Atenas, que rexeitou o desafío, foi deposto sendo substituído por Melanto que o aceptou. Este, cando tivo ao seu inimigo preto, afeoulle que fose acompañado dun home cuberto cunha pel de cabra negra. Sorprendido Xanto, volve a cabeza e aproveitándose Melanto deste momento, pasouno dun lado a outro coa súa espada. De aquí proviñeron as Apaturias. Fraude, andrómena e en memoria deste combate deuse a Zeus o sobrenome de *Apatenor*, o engañador, e a Baco, o de *Melanægis*, *cuberto dunha pel de cabra negra*.

## Segunda orixe 
No primeiro día desta festa, que duraba tres, celebrábase un banquete, no segundo ofrecíanse sacrificios e no terceiro inscribíanse os mozos de cada tribo que debían ser admitidos á clase de cidadáns. Pero non os recibía senón despois de xurar os seus pais que eran verdadeiramente fillos seus, mesmo cando eran considerados como sen pais; *apatores.*

## Orixe segundo Xenofonte 
Xenofonte atribúe a estas festas outra orixe. Cando os parentes, amigos e deudos eran chamados para celebrar esta cerimonia, reuníanse aos pais dos mozos que debían recibirse; apaturia, de **a-** colectiva e non de ***a-*** privativa. Estrabón fala dun templo consagrado a Afrodita Apaturiana. Celebrábase esta festa no mes Pianepsión e duraba tres días. 
* Ao *primeiro* chamáballe *Dorpeia,* de *dorpos* cear, porque na noite reuníase cada tribo para celebrar un banquete espléndido. 
* O *segundo* era chamado *Anarrysis*, das vítimas que se ofrecían a Zeus Phratrios ou protector das tribos e a Atenea, cuxa cabeza miraba cara ao ceo. Durante estes sacrificios os mozos admitidos á clase de cidadáns púñanse xunto ao altar. 
* No *terceiro* chamado *Kureosis*, de *kuros*, novo ou *kura*, acción de rasurar, porque os mozos que até entón non se cortaron aínda o cabelo, verificábano antes de presentarse para ser empadroados. Ofrecíase tamén a Ártemis unha ovella que debía ser de peso determinado desde un día en que achándoa os asistentes un tanto lixeira, exclamaron como por chanza, *meion*, *meion*, menor. De aquí proveu dar este nome á vítima e o de *meiagogoi* ás persoas que a ofrecían. 
* A este tres días engade Hesiquio de Mileto o *cuarto*, chamado por el *Epibdés* e superrogatorio, cualidade que correspondía igualmente a estas festas que a calquera outra.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Diccionario universal de mitología*
Jakub Suša

**Jakub Suša** (en , en , en ), nado en Minsk arredor de 1610 e finado en Chełm o 4 de setembro de 1687, foi un relixioso basiliano greco-católico, bispo de Chełm dende 1652 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
En 1626 entrou na Orde de San Basilio Magno, e foi educado no colexio pontificio de Braniewo (Prusia) até 1632, e posteriormente en Pułtusk, en Olomouc (Moravia) até 1636, onde se doutorou en Teoloxía, e en Roma.

A partir de 1639 pasou a ser o superior do mosteiro basiliano de Chełm. En 1649 pasou a ser administrador apostólico da eparquía de Chełm, e en 1652 foi nomeado bispo de dita diocese.

Durante o seu pontificado defendeu e promoveu a idea da unión entre a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica. Entre 1664 e 1666 exerceu de procurador da Igrexa rutena ante a Santa Sé, onde contribuíu a solucionar disensións na orde basiliana e logrou un acordo que impedise o cambio de rito para os católicos.

Participou en Lublin no *colloquium amicabile*, un intento infrutuoso de reconciliación entre greco-católicos e ortodoxos da metrópole de Kíiv. Na década de 1680 convocou seis sínodos diocesanos que contribuíron ao renacemento da vida relixiosa, á reforma do clero, e ao fortalecemento das institucións eclesiásticas.

Foi tamén un promotor do culto á icona da Nai de Deus de Chełm, o que contribuíu a facer de dita cidade un destino mariano de importancia nacional. Deixou varias obras escritas, que son unha importante fonte de información sobre a historia de Chełm e da Igrexa Rutena en Polonia, como a historia da icona da Nai de Deus e as vidas de san Xosafat e Meletii Smotrytskyi, e foi tamén impulsor da beatificación do primeiro.

## Notas
Kirsch

O **kirsch** (do alemán: *Kirsche* – *cereixa*) é un licor extraído das guindas. Trátase dunha bebida incolora orixinaria de Alemaña, que se obtén por destilación do zume fermentado dunha especie de guindas bravas da Selva Negra alemá, cunha graduación alcólica alta, superior a 30°.

Este licor é moi popular nas rexións francesas de Alsacia, Franco Condado e Lorena, e en Alemaña, Austria e Suíza.

## Notas
Férvedes

O topónimo **Férvedes** pode referirse a:

* **Pena Grande de Férvedes**, un penedo situado nos contrafortes da serra da Carba, na parroquia de Lousada (Xermade);
* **Férvedes II**, un sitio arqueolóxico do paleolítico superior, ao aire libre, situado en dita Pena Grande, onde se achou unha das manifestacións artísticas máis antigas de Galicia.

### Outros usos 
* ***Férvedes***, unha revista científica editada polo Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba.
Expocoruña

O **Recinto Feiral Expocoruña** é a institución feiral da Coruña, que organiza salóns relacionados cos diferentes sectores económicos. Está situado en Someso.

Legalmente estrutúrase como a Fundación Instituto Ferial da Coruña (IFECO) con carácter de entidade pública, conformada pola Xunta de Galicia, a Deputación da Coruña, o Concello da Coruña, a Confederación de Empresarios da Coruña e Abanca.

## Historia 
O proxecto do recinto feiral comezou o ano 2003. Porén, sufriu atrasos e aumentos de custos que elevaron o orzamento ata 37 millóns de euros, un 75% máis do presupostado. O edificio, deseñado por Luis Collarte, inaugurouse o 19 de febreiro de 2008.

## Recinto 
miniatura
Conta con 19 000 m2 cubertos e 8000 ao aire libre. Dispón tamén de salas multiúsos, aulas e despachos, ademais de aparcadoiro.

## Feiras e outras actividades 
Algúns dos eventos organizados en Expocoruña son Expotaku, a Feira de Autónomos de Galicia ou o Salón do Vehículo de Ocasión.

Nas instalacións realízanse tamén espectáculos musicais como o Sónar 2010, presentacións, congresos e mitins políticos. Entre o 16 de outubro e o 13 de novembro de 2012 tivo lugar no recinto o xuízo pola catástrofe do Prestige.

En abril de 2020 habilitouse no recinto un hospital de campaña para empregar durante a pandemia por coronavirus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expocoruña
* Expocoruña na páxina do Concello da Coruña
Los Álamos, Novo México

**Los Álamos** é un lugar designado polo censo situado no condado de Los Álamos no estado estadounidense de Novo México. No censo de 2010 tiña unha poboación de 12 019 habitantes e unha densidade de poboación de 416,34 persoas por km².

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Los Álamos ten unha superficie total de 28.87&nbsp;km², da cal 28.86 km² corresponden a terra firme e (0.04%) 0.01 km² é auga.

## Demografía 
Segundo o censo de 2010, había 12 019 persoas residindo en Los Álamos. A densidade de poboación era de 416,34 hab./km². Dos 12 019 habitantes, Los Álamos estaba composto polo 85.91% brancos, o 0.62% eran afroamericanos, o 0.85% eran amerindios, o 7.17% eran asiáticos, o 0.07% eran insulares do Pacífico, o 2.52% eran doutras razas e o 2.85% pertencían a dous ou máis razas. Do total da poboación o 14.62% eran hispanos ou latinos de calquera raza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca pública de Mesa
### Ligazóns externas 
* Los Alamos County Facts
Pena Grande de Férvedes

A **Pena Grande de Férvedes** é un penedo situado nos contrafortes da serra da Carba, na parroquia de Lousada (Xermade), no que hai unha cavidade natural entre rochas que serviron de morada e refuxio aos primeiros habitantes do lugar..
## Arqueoloxía 
### Férvedes II 
Nesta pena hai un conxunto arqueolóxico do paleolítico superior, ao aire libre, que foi descuberto no ano 1971 polo médico e arqueólogo vilalbés José Ramil Soneira, que é denominado como Férvedes II. 

Neste sitio recuperáronse útiles de sílex, cuarzo e cristal de rocha, e localizouse, tamén, un colgante pétreo de forma ovoidal cun orificio de forma circular e en ambas as dúas caras un profundo suco horizontal datado en hai uns 17 000 anos, denominado *colgante de pedra decorado de Férvedes*, que foi a manifestación artística máis antiga coñecida até hoxe en Galicia. 

Tamén se atopou unha azagaia de óso decorada cunha inscrición horizontal. Pouco despois, en 1983, Ramil Soneira e Vázquez Varela deron a coñecer a primeira noticia de arte móbel en Galicia, unha peza de pedra de forma oval perforada e decorada con sucos que interpretan como un colgante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rasilla Vives, M. de la (1994): "El Solutrense en la Península Ibérica". En *Férvedes*, monográfico nº 1, pp.&nbsp;9–19. Recensión de Henri Delporte (1995): "Férvedes. Le Solutréen de la Péninsule Ibérique", en *Bulletin de la Société préhistorique française*, **92** (3): 278.
* Menéndez Fernández, Mario, edit. (2012): *Prehistoria Antigua de la Península Ibérica*. Madrid: UNED. ISBN 978-84-632-6514-9.
* Vázquez Varela, José Manuel, Ramón Yzquierdo Perrín, José Manuel García Iglesias e Xosé Antón Castro Fernández (1996): *100 obras mestras da Arte Galega*. Vigo: Nigra Arte. ISBN 84-87709-50-8.

### Outros artigos 
* Covas de Valdavara
* Lousada

### Ligazóns externas 
* Xacementos paleolíticos de Galiza/Galicia na web O Noso Patrimonio.
* Coquetería paleolítica. O arqueólogo Ramón Fábregas explícanos os tres adobíos paleolíticos atopados en Galicia na web Culturagalega .
O Pando, Cereixido, A Fonsagrada

**O Pando** é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cereixido 
### Parroquias da Fonsagrada 
## Notas
Pelecanus thagus

***Pelecanus thagus***, xeralmente chamado pelicano peruano, é unha especie de aves mariñas do xénero dos pelicanos que habita nas costas do Pacífico de América do Sur. Actualmente considérase que constitúe unha especie e que non é unha subespecie do *Pelecanus occidentalis* como se considerou anteriormente.

## Distribución 
O pelicano peruano habita as costas do Pacífico do Perú e Chile, e chega polo sur ata o Canal de Beagle fronte á illa Picton; na Arxentina é accidental, en especial en lagos da cordilleira: Lago Puelo, e Lago Fagnano.

## Descrición 
Mide de 1,1 a 1,5 metros de longo e a súa envergadura alar pode superar lixeiramente os 2,28 m. Posúen un gran peteiro de cor amarela cunha bolsa na parte inferior (chamada bolsa gular) que utiliza para capturar e gardar os peixes cos que se alimenta. Captura os peixes mergullándose na auga desde a altura cando vai en voo, no que se parece a *P. occidentalis*, pero no que se diferencia do resto dos pelicanos, que pescan nadando pola superficie. Ten un aspecto máis ben escuro, xa que a súa plumaxe é de cor parda escura no dorso, mentres que a súa fronte, peito e laterais do pescozo son de cor branca. A parte dorsal do pescozo, se torna parda durante o período reprodutivo. Ten un penacho de plumas na cabeza. En tamaño é case o dobre que o *P. occidentalis*, cun peso medio de 7&nbsp;kg.

## Reprodución 
A principal tempada reprodutora é entre setembro e marzo. O tamaño da posta é xeralmente de dous a tres ovos. Os ovos son incubados durante unha 4 ou 5 semanas, e a crianza dos pitiños dura uns 3 meses.

## Status 
Desde 2008 o seu status está avaliado como "case ameazada" (NT) na Lista vermella da IUCN.

## Galería 

Ficheiro:Perupelican.jpg|Pelícano peruano en plumaxe non reprodutor, en augas peruanas. 
Ficheiro:Pelecanus thagus -Pan de Azucar National Park, Atacama Region, Chile -head-8.jpg|En Chile.
Ficheiro:Peruvian pelican in Pan de Azucar National Park in Chile September 2009.jpg|Pelicano peruano.
Ficheiro:Several Peruvian pelicans in Pan de Azucar National Park in Chile September 2009.jpg|Pelicanos peruanos no Parque Nacional Pan de Azúcar de Chile a inicios de setembro de 2009.
Ficheiro:Pelecanus_thagus_(Peruvian_Pelican_-_Chile-Pelikan)_-_Weltvogelpark_Walsrode_2012-02_cropped.jpg|Un pelicano peruano en catividade bañándose no parque de aves de Walsrode (Alemaña).
Ficheiro:Pelícanos peruanos (Pelecanus thagus), puerto de Paracas, Perú, 2015-07-29, DD 06.JPG|Pelicanos peruanos en Paracas, Perú.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pelicano peruano en avesdelima.com