Eadbald de Kent

**Eadbald**, finado en 640, foi rei de Kent desde 616 até a súa morte.
## Traxectoria
Sucedeu ao seu pai Aethelberht que convertera a Kent en potencia hexemónica en Inglaterra durante o seu reinado e foi o primeiro rei anglosaxón en se converter ao Cristianismo. A ascensión ao trono de Eadbald constituíu un serio revés para a Igrexa católica, xa que non se bautizou até varios anos despois da súa coroación. Finalmente, foi convertido polos arcebispos Lourenzo ou Xusto e separouse da súa primeira esposa, que fora a súa madrasta, coaccionado pola Igrexa. Casou posteriormente con Ymme, posibelmente unha princesa franca filla de Teodeberto II, coa que tivo dous fillos, Eormenred e Eorcenberht (tamén Earcomberht), e unha filla, Eanswith.

A influencia de Eadbald foi menor que a do seu pai, pero Kent era o suficientemente poderoso como para escapar ao dominio de Edwin de Northumbria. O matrimonio de Edwin coa irmá de Eadbald, Æthelburg, normalizou as relacións entre Kent e Northumbria que aparentemente continuaron até o reinado de Oswald. Cando Æthelburg fuxiu a Kent tras a morte de Edwin ao redor de 633, enviou aos seus fillos a Francia por temor ás intrigas tanto de Eadbald como de Oswald. A liña real de Kent realizou varios matrimonios diplomáticos durante os anos subseguintes, incluíndo o matrimonio de Eanfleda, sobriña de Eadbald, con Oswiu, e de Eorcenberht con Sexburga, filla do rei Anna de Anglia Oriental.

Eadbald morreu en 640 e foi sucedido por Eorcenberht. Eormenred puido ser o seu fillo máis vello, pero se reinou foi só como un rei subalterno.

### Kent nas fontes temperás 
miniatura|O estado de Inglaterra anglosaxoa ao momento do nacemento de Eadbald.
O poboamento de Kent por habitantes continentais, principalmente xutos, completouse a fins do século VI. O pai de Eadbald, Aethelberht, probabelmente chegou ao trono entre 589 e 590, aínda que a cronoloxía deste reino é moi difícil de determinar de maneira precisa. Aethelberht foi rexistrado polo cronista temperán Beda como posuidor da xefatura suprema ou *imperium* sobre outros reinos anglosaxóns. Durante o seu reinado, Kent converteuse nun reino poderoso con relacións comerciais estábeis co continente europeo.

A Britania Romana xa se convertera ao Cristianismo, pero os invasores anglosaxóns eran tanto iletrados como pagáns. En 597, Agostiño de Canterbury foi enviado por Gregorio Magno a Inglaterra coa misión de converter a estes pobos ao cristianismo. Agostiño logrou converter a Aethelberht, que lle entregou terras en Canterbury. Outros dous reis, Saeberht de Essex, e Raedwald de Anglia Oriental, foron convertidos por influencia de Aethelberht.

Unha fonte importante para este período na historia de Kent é a *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, escrita en 731 por Beda, un monxe beneditino de Northumbria. Beda estaba interesado principalmente na cristianización de Inglaterra, pero prové información substancial sobre historia secular, incluíndo os reinados de Aethelberht e Eadbald. Un dos correspondentes de Beda foi Albino, abade do mosteiro de San Pedro e San Paulo (posteriormente chamado de Santo Agostiño) en Canterbury. Unha serie de textos relacionados coñecida como a *Lenda de Santa Mildrith* proporciona información adicional sobre os eventos nas vidas dos fillos de Eadbald e sobre o mesmo Eadbald. A Crónica anglosaxoa, unha colección de anais reunidos ao redor de 890 no reino de Wessex, tamén proporciona información a este respecto. Outras fontes inclúen as bulas papais, as listas reais dos reis de Kent e cartas temperás. As cartas eran documentos destinados a rexistrar as doazóns de terras realizadas polos reis aos seus seguidores ou á igrexa, polo que provén algunhas das fontes documentarias máis temperás en Inglaterra; no entanto, ningunha do reinado de Eadbald sobreviviu en forma orixinal, pero existen algunhas copias posteriores.

### Sucesión 
Eadbald faleceu en 640 e, segundo a *lenda de Santa Mildrith* foi sucedido polo seu fillo Eorcenberht; con todo, Eormenred puido ser un rei subalterno baixo o reinado de Eorcenberht e a versión dos eventos proporcionada pola lenda de Santa Mildrith puido ser un intento de desacreditar a pretendentes á coroa da liña de Eormenred.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
; Fontes primarias
*  (1991). 
; Fontes secundarias
* Campbell, James; John, Eric & Wormald, Patrick (1991). A referencia utiliza parámetros obsoletos (axuda)
* Kirby, D.P. (1992). 
* Lapidge, Michael (1999). 
* Rollason, D.W. (1982). 
* Stenton, Frank M. (1971). 
* Yorke, Barbara (1990). 

### Ligazóns externas 
* Moedas coa imaxe de Eadbald