¡Cu-Cut!

***¡Cu-Cut!*** foi unha revista satírica de ideoloxía catalanista e independentista, de periodicidade semanal de comezos do século XX que se publicou entre o 2 de xaneiro de 1902 e o 25 de abril de 1912 e conseguiu unha gran popularidade. Nas súas páxinas participaron un feixe de grandes creadores gráficos.

Politicamente estaba próxima á Lliga Regionalista de Cambó e Prat de la Riba e ó periódico *La Veu de Catalunya* e era contraria ao centralismo e, sobre todo, ao *lerrouxismo*. O seu director foi Manuel Folch i Torres, e tivo como colaboradores a Josep Morató i Grado, Eduard Coca i Vallmajor e Manuel Urgellès. Do apartado gráfico, baseado en caricaturas, se ocupaban Joan Llaverías i Labró, Feliu Elias i Bracons *Apa*,

### Os feitos do ¡Cu-Cut! 
esquerda|miniatura|A caricatura que provocou a reacción dos militares e o asalto á redacción.
A súa existencia condicionou unha serie de feitos que comezaron co ataque á redacción o 25 de novembro de 1905. Ese día a súa redacción, xunto coa de *La Veu de Catalunya*, foi asaltada por un centenar de militares, como reacción a unha caricatura antimilitarista de Joan Junceda, publicada o día 23.

Os incidentes teñen orixe cando trala vitoria da Lliga Regionalista nas eleccións municipais, deciden realizar un banquete de celebracións que se denominou o "Banquete da Vitoria". Trala celebración do banquete, no Frontón Central, produciuse unha manifestación que marchaba cantado "Els Segadors" e ao achegarse a un local republicano lerrouxista chamado *Fratenidad Republicana*, produciuse unha pelexa. 

Pouco despois, o día 23, publícase a caricatura na que se aludía ás derrotas do exército español fronte a Estados Unidos na Guerra de Cuba, o que anoxou aos oficiais da gornición barcelonesa que decidiron planear algunha acción. O día 25, pola noite, un grupo de oficiais asaltou e esnaquizou a redacción do semanario e, despois, tamén se dirixiron á redacción de *La Veu de Catalunya*, con idéntico resultado. O gobernador civil de Barcelona, o xeneral Fuentes, adoptou unha postura contemplativa e pasiva que provocou, á súa vez, a ira do catalanismo. Nese confrontamento, a alta oficialidade do exército fixo presión en Madrid no Ministerio, polo que os responsables quedaron sen culpa e para evitar ataques á unidade de España ou á institución militar conseguiron a aprobación, en marzo de 1906, da chamada Lei de Xurisdicións que entregaba todos os delitos "contra a patria ou o exército" á xustiza militar.

Foi unha proba da debilidade do réxime da Restauración que provocou a dimisión do xefe de goberno, Eugenio Montero Ríos e, como rexeitamento á aprobación da Lei de Xurisdicións, que case tódolos partidos cataláns dende o carlismo ao republicanismo federal e o catalanismo se unisen no que sería Solidaritat Catalana. Dende entón o mapa electoral catalán mudou substancialmente: foi a fin dos partidos dinásticos da Restauración e o triunfo dos partidos de oposición ao réxime e o catalanismo deixou de ser un feito case que exclusivamente barcelonés para ser catalán. O xogo político en Cataluña repartiuse entre a Lliga Regionalista e os partidos republicanos quedando os partidos da quenda fóra do mapa político catalán.

## Relevancia 
*¡Cu-Cut! é* imprescindible para comprender o conxunto de publicacións satíricas en Cataluña na primeira metade do século XX porque a súa influencia impregna decisivamente as posteriores iniciativas editoriais do mesmo tipo. A prensa de principios do século XX era un instrumento para facer política e a sátira e o humor de *¡Cu-cut!* propiciaron a creación de novas  revistas cun estilo semellante baseado na sátira de carácter catalanista. Aos poucos apareceron *La Tralla* (1903-1907), *La Barretina* (1903), *La Tralla del Carreter* (1903 a 1904),  *Or i Grana* (1906-1907) ou *Metralla* (1907 a 1909). En troques, outras  publicacións xa existentes víronse na obriga de revisar a liña editorial como foi o caso de *La Campana de Gracia* (1870-1934) e ''L'Esquella de la Torratxa* (1879-1938) que incorporaron novos debuxantes e viraron cara ao catalanismo. Tamén influíu noutras publicacións como *L'Hereu* (1913-14), *La Piula* (1916), *Cuca Fera* (1917), *L'Estevet* (1921-23), *El Borinot* (1923-1927) ou *Papitu* (1908-1936).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *La Veu de Catalunya*
### Ligazóns externas 
* *ARCA, Arxiu de revistes catalanes antigues'' .