open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Museo Nacional do Bargello

O **Museo nacional do Bargello** é o museo italiano de escultura máis importante, así coma o máis importante do mundo na escultura renacentista.

Está situado na rúa do Proconsolo 4 en Florencia e conserva obras de Michelangelo, Donatello, Ghiberti, Cellini, Giambologna, Ammannati e outros escultores importantes. O nome deriva do palazzo do Bargello, coñecido denantes coma o palazzo do Popolo.

No 2013 foi o trixésimo sitio estatal italiano máis visitado, con 207&nbsp;240 visitantes e cunha recadación total de 473&nbsp;902 euros.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* P. Barocci, G. Gaeta Bertelà, *Museo Nazionale del Bargello. Itinerario e guida*, Florencia, 1984.
Basílica de San Lourenzo

miniatura|San Lorenzo
A **basílica de San Lourenzo** é unha das igrexas máis grandes de Florencia; está situada na praza homónima que é a sede do mercado no centro da cidade.  Posibelmente, é a igrexa máis antiga de Florencia e é considerada a primeira igrexa plenamente renacentista. Cando foi consagrada, no 393, estaba situada fóra da cidade enmurallada. Durante trescentos anos foi a catedral da cidade denantes que a praza bispal oficial fose transferida á igrexa de santa Reparata. Ten a dignidade de basílica menor.

Foi o sepulcro de tódolos membros principais da familia Medici dende Cosme de Medici, até Cosme III.

## Historia 
### Orixes 
Segundo a tradición, foi fundada durante o século IV nun outeiro próximo ao curso (despois desviado) do Mugnone, grazas á doazón de Giuliana, matrona de orixe xudía. Xa no ano 393 foi consagrada como catedral da cidade ao mártir Lourenzo, en presenza de santo Ambrosio e san Cenobio. A zona naquel momento estaba fóra das murallas, como a maioría dos sitios de basílicas paleocristiás nas cidades romanas.

O *monticulus sancti Laurentii* hoxe está oculto polos chanzos que, na súa disposición actual, datan de 1912-1913. Da igrexa primitiva non queda case nada. Os vestixios arqueolóxicos fragmentarios, non conectados organicamente, saíron á luz aquí e acolá baixo o chan da cripta, durante as escavacións dos anos sesenta e setenta do século XX. Nas obras de 1912-1913 atopáronse restos de casas e tendas construídas preto da igrexa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Sancristía Nova da basílica de San Lourenzo.
Conrad Quensel

**Conrad Quensel**, nado o 10 de decembro de 1767 en Ausås, Escania, Suecia, e finado o 2 de agosto de 1806 en Carlbergs, Estocolmo, foi un zoólogo, entomólogo e botánico sueco.

## Traxectoria 
Entre 1704 a 1710 foi profesor de matemáticas en Pärnu.

E, entre 1712 e 1732, de astronomía na universidade de Lund.

Así mesmo, foi profesor de historia natural no Museo de Estocolmo.

En 1789 fixo unha viaxe a Laponia para observar o clima pero, obre todo, para recolectar bolboretas da rexión para a colección de Gustav von Paykull (1757-1826).

A partir de 1791 foi axudante de Carl Peter Thunberg (1743-1828), que era o conservador das coleccións de Uppsala.

En 1798 foi nomeado conservador da Acadameia Real de Ciencias de Suecia, na que sucede a Anders Sparrman (1748-1820).

No ano 1800 publicou un catálogo de duascentas especies de peixes das coleccións da Academia.

Comezou a traballar nun gran proxecto de zooloxía pero morreu sen poder rematalo. Desta traballo, *Svensk zoologi*, só apatreceron dous volumes, un en 1806, ano da súa morte, e o outro, postumamente, en 1823.

Quensel obtivo, grazas ao apoio dos seus amigos, a salvagarda da rica colección do rei Adolfo Federico (1710-1771) e da súa esposa, a raíña Luisa Ulrica de Prusia (1720-1782), 
que permaneron sen atención despois da morte do soberano. Este conxunto incluía numerosos espécimes que utilizou Carl von Linné (1707-1778) en varias das súas obras, incluíndo o seu famoso *Systema Naturae*.

## Abreviatura 
A abreviatura **Quensel** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Christchurch

**Christchurch** (en ) é unha cidade de Nova Zelandia, situada na Illa Sur. En 2014, con 362.000 habitantes, era a maior cidade da illa e a terceira área urbana de todo o país, despois de Auckland e Wellington.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Endomisio

O **endomisio** (que significa "dentro do músculo") é unha capa de tecido conectivo areolar que no tecido muscular envolve cada un dos miocitos (fibra muscular ou célula muscular). Contén capilares e nervios. Encóntrase por riba da membrana plasmática (sarcolema) da fibra muscular. O endomisio é o elemento máis profundo e máis pequeno do tecido conectivo muscular.

O termo esqueleto cardíaco é ás veces utilizado como sinónimo de endomisio para o corazón, pero o esqueleto cardíaco refírese tamén á combinación de endomisio e perimisio.

Esta fina capa conectiva proporciona o ambiente químico correcto para o intercambio de ións calcio, sodio, e potasio. O intercambio destes ións producirá a excitación da fibra muscular.

As fibras elásticas de coláxeno son as principais proteínas compoñentes dos tecidos conectivos como o endomisio. O endomisio contén principalmente coláxeno de tipo I e II, e tamén, en moitas menores cantidades, de tipo IV e V.

Os anticorpos anti-endomisio (EMA) están presentes na enfermidade celíaca. Non causan síntomas directos nos músculos, pero a detección destes anticorpos é útil para o diagnóstico desa doenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Perimisio
* Epimisio
* Tecido muscular

### Ligazóns externas 
* UIUCHistologySubject|777
* UCDavisOrganology Musculoskeletal/muscle/skeletal1/skeletal3
* LoyolaMedEd histo/practical/muscle/hp7-42.html
Perimisio

O **perimisio** é unha vaíña de tecido conectivo que rodea cada fascículo de fibras musculares dun músculo (xeralmente cada fascículo contén de 10 a 100 ou máis fibras musculares). O perimisio é o que crea ou individualiza ditas agrupacións de fibras (fascículos).

O perimisio é unha membrana fibro-elástica formada de elastina e coláxeno que ten a función de envolver o fascículo muscular para protexer e manter as fibras organizados para potenciar a acción muscular.

O perimisio podería xogar un papel na transmisión de movementos contráctiles laterais. Esta hipótese está apoiada na existencia de "placas de unión perimisiais" no músculo flexor do corpo radial de ungulados construídas por E. Passerieux et al. A comprensión global da organización da rede de coláxeno do perimisio, e da súa continuidade e diversidade aínda non foi observada e descrita totalmente en todas as partes do músculo.

## Notas 
### Outros artigos 
*Endomisio
*Epimisio
*Tecido muscular

### Ligazóns externas 
*Histoloxía en cytochemistry.net
Cynognathus

O ***Cynognathus*** ("mandíbula de can") é un xénero representado por unha única especie terápsidos fósiles (réptiles similares a mamíferos), que viviron a mediados e finauis do período Triásico (entre 245 e 208 millóns de anos). Mide aproximadamente 1 metro. Evolutivamente está próximo aos mamíferos, de feito, é un antepasado, e é clasificado con eles no *clado Eucynodontia*. Os seus fósiles atopáronse en Suráfrica, Arxentina, China e Antártida. Tiña tres tipos de dentes nas mandíbulas, o seu corpo estaba cuberto con pelo, as orellas ben formadas e foi semellante a un lobo moderno, pero menor, cunha constitución corporal moito máis pesada e poderosa.
Epimisio

O **epimisio** (que significa "encima do músculo") é unha capa de tecido conectivo, que envolve un músculo enteiro e protexe os músculos da fricción contra outros músculos e ósos. Está composto de tecido conectivo denso irregular. Continúase coas fascias e outras envolturas de tecido conectivo do músculo como o endomisio e perimisio. Tamén é continuo cos tendóns, onde o tecido se fai máis groso e con máis coláxeno.

As diferentes vaíñas conectivas do músculo son: endomisio (envolve as fibras ou células musculares por riba da membrana plasmática), perimisio (envolve os fascículos de fibras musculares), epimisio (envolve o músculo enteiro), e aínda pode haber ademais fascias (envolven varios músculos).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Endomisio
* Perimisio
* Tecido muscular
Augarrío

O topónimo **Augarrío** pode referirse a:

;En Galiza
***Augarrío**, lugar da parroquia de Dorneda, no concello de Oleiros;
***Augarrío**, lugar da parroquia da Laxe, no concello do Valadouro;
***Augarrío**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Agarríos**, lugar da parroquia de Cervás, no concello de Ares.
Augas Mestas

O topónimo **Augas Mestas** pode referirse a:

;En Galiza
***Augas Mestas**, parroquia do concello de Quiroga;
****Augas Mestas**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Leucismo

[miniatura|250px|Os [gatos brancos usualmente son leucísticos.]]
O **leucismo** (do grego antigo λευκóσ *leukós*, branco, e *-ismo*) é unha particularidade xenética debida a un xene recesivo, que dá unha cor branca á pelaxe dos mamíferos, á plumaxe das aves (os ollos manteñen a súa cor normal, a diferenza dos albinos), e incluso á pel dalgúns réptiles, anfibios e peixes.

O adxectivo para referirse aos animais que presentan este fenómeno é **leucístico**.

O *leucismo* é diferente do albinismo: os animais leucísticos non son máis sensíbeis á luz do sol que o resto. Pola contra, poden ser incluso lixeiramente máis resistentes, xa que ao teren a cor branca un albedo elevado protexe máis da calor.

O contrario do leucismo é o melanismo.

## Galerías 
; Mamíferos leucísticos

File:White Lion.jpg|León no zoo de Bratislava
File:Wapiti from Wagon Trails.jpg|Reno no *Wagon Trails Animal Park*
File:Gamo Albino no zoo da Madroa, Vigo.jpg|Gamo leucístico no zoo da Madroa, Vigo
File:DominantWhiteHorsesD.jpg|Cabalo leucístico

; Aves leucísticas 

File:Paon blanc Madère 2008.jpg|*Pavo cristatus* (pavón)
File:Leucistic Reed Bunting 3.jpg|*Emberiza schoeniclus* (escribenta das canaveiras)
File:CROP. Corvus monedula, naakka, Naantalin hautausmaa, Naantali, 8.11.2011..jpg|*Corvus monedula* (gralla cereixeira)
File:2011-4 Duck in Strassbourg.JPG|*Anas platyrhynchos*(lavanco)

; Réptiles a anfibios leucísticos

File:Leucistic Texas Rat Snake.jpg|*Pantherophis obsoletus*
File:AxolotlBE.jpg|*Ambystoma mexicanum*
File:Leucistic female Axolotl from behind 2010-02-24.jpg|*Ambystoma mexicanum* femia

; Peixes leucísticos

File:Pleuronectes platessa (leucism and underdevelopment of anal fin).jpg|*Pleuronectes platessa*
File:Solea solea (leucistic).jpg|*Solea solea*
File:Macrotocinclus affinis.JPG|*Macrotocinclus affinis*
File:Astronotus ocellatus albinos.jpg|*Astronotus ocellatus*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vitilixe
* Albinismo
* Melanismo
Interneurona

[miniatura|dereita|Arco reflexo no que unha interneurona da [medula espiñal forma parte do arco.]]

Unha **interneurona** (tamén chamada **neurona de asociación**, **neurona conectora** ou **neurona de circuíto local**) é un dos tres tipos en que se clasifican as neuronas do corpo humano. As interneuronas crean circuítos neurais, que permiten a comunicación entre as neuronas sensoriais ou as motoras e o sistema nervioso central (SNC). Funcionan nos reflexos, oscilacións neuronais, e a neuroxénese no cerebro dos mamíferos adultos. As interneuronas poden subdividirse en dous grupos: interneuronas locais e interneuronas de relevo. As interneuronas locais teñen axóns curtos e forman circuítos con neuronas próximas para analizar pequenas cantidades de información. As interneuronas de relevo teñen axóns longos e conectan circuítos de neuronas situadas nunha rexión do cerebro con outras situadas noutras rexións.

### Interneuronas da medula espiñal 
* Neurona inhibidora 1a: Responsable da inhibición de motoneuronas antagonistas. Fusos 1a aferentes activan a neurona inhibidora.
* Neurona inhibidora 1b: Actívana aferencias ou o órgano tendinoso de Golgi.
Outras interneuronas da medula son as células de Renshaw e interneuronas activadoras.

### Interneuronas do córtex 
* Interneuronas que expresan parvalbumina
* Interneuronas que expresan CCK (colecistoquinina)
* Interneuronas que expresan VIP (péptido intestinal vasoactivo)
* Interneuronas que expresan SOM (somatostatina).

### Interneuronas do cerebelo 
* Interneuronas da capa molecular (células cesta, células estreladas)
* Células de Golgi
* Células do gránulo
* Células de Lugaro
* Células de cepillo unipolar

### Interneuronas do corpo estriado 
* Interneuronas que expresan parvalbumina
* Interneuronas colinérxicas
* Interneuronas que expresan tirosina hidroxilase
* Interneuronas que expresan calretinina
* Interneuronas que expresan óxido nítrico sintase

O reflexo producido ao golpear o xeonllo e moverse a perna é un tipo especial de reflexo chamado reflexo espiñal miotáctico, no que tamén interveñen as interneuronas.

## Notas
Tyrannosauroidea

Os ***Tyrannosauroidea*** son unha superfamilia de dinosauros terópodos coelosauros, formada pola familia dos Tyrannosauridae e os seus parentes máis basais. Os Tyrannosauroidea viviron no supercontinente de Laurasia a partir do período Xurásico. A finais do Cretáceo xa eran os depredadores de grande envergadura dominantes no hemisferio norte, culminando no xigantesco *Tyrannosaurus rex*. Atopáronse restos fósiles de Tyrannosauroidea no que hoxe en día son os continentes de América do Norte, Europa, Asia e posiblemente Australia.

Eran carnívoros bípedes, como a maioría de terópodos, e caracterizábanse por numerosos caracteres óseos, especialmente do cranio e a pelve. Ó comezo, eran uns depredadores pequenos dotados duns brazos longos con tres dedos. Os xéneros do Cretáceo superior acadaron unha medida moito máis grande, incluíndo algúns dos meirandes depredadores terrestres que xamais existiron, pero a maioría de xéneros tardíos tiñan brazos relativamente pequenos con só dous dedos.
Psitacosauro

O **psitacosauro** (*Psittacosaurus*, "lagarto papagaio", do grego ψιττακος/*psittakos*, "papagaio" e σαυρος/*sauros*, "lagarto") é un xénero de dinosauro cerátopo psitacosáurido que viviu no Cretáceo inferior no que hoxe en día é Asia, hai entre 130 e 100 millóns de anos. É o xénero de dinosauros con máis especies coñecidas. Recoñécense cando menos dez especies diferentes a partir de fósiles atopados en diferentes rexións da China, Mongolia e Rusia, cunha posible especie adicional de Tailandia.

Tódalas especies de psitacosauro eran da medida dunha gacela, bípedes e herbívoros, caracterizadas por un pico elevado e potente na mandíbula superior. Só unha das especies tiña estruturas alongadas semellantes a plumas sobre a cola e a parte posterior do lombo, que probablemente servían para exhibirse. Os psitacosauros son cerátopos extremadamente primitivos e, mentres que desenvolveron adaptacións novas propias, tamén compartían moitos trazos anatómicos acos cerátopos máis tardíos, como protocerátops e o tricerátops, da medida dun elefante.
Jackeline Fernández Macías

**Jackeline Elizabeth Fernández Macías**, nada en Barquisimeto (Venezuela) o 2 de decembro de 1986, é unha política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciada en Administración e Dirección de Empresas e diplomada en Ciencias Empresariales pola Universidade de Vigo. Foi presidenta de Novas Xeracións en Ourense (2010-2015). Forma parte do Comité de Dirección e da Xunta Directiva do PP da provincia de Ourense. En agosto de 2015 convertéuse en deputada no Parlamento de Galicia ao substuír á dimitida Carmen Pardo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jackeline Fernández: «Estoy en el paro, en mi casa solo trabaja mi padre», entrevista en *La Voz de Galicia*
Galería de imaxes de Larouco

miniatura|300px|Vista aérea de Larouco
**Galería de imaxes** do concello de Larouco na provincia de Ourense.

## Larouco 

Ficheiro:Concello de Larouco.JPG|Casa do concello de Larouco
Ficheiro:Situacion Larouco.PNG|Mapa coa localización de Larouco
Ficheiro:Praza do Mercado. Larouco.JPG|Praza do mercado
Ficheiro:Igrexa de Santa María. Larouco.JPG|Igrexa de Larouco

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Larouco
*Eleccións municipais en Larouco
*Galería de imaxes da comarca de Valdeorras
Finding Forrester

***Finding Forrester*** é un filme estadounidense dirixido por Gus Van Sant e escrito por Mike Rich. Un adolescente afroamericano, Jamal Wallace (Rob Brown), é convidado a asistir a un prestixioso instituto privado. Por casualidade, Jamal convértese en amigo do escritor William Forrester (Sean Connery), que redefine o seu talento a través da escritura. Anna Paquin, F. Murray Abraham, Michael Pitt, April Grace e Busta Rhymes completan o elenco do filme.

Malia que o filme non está baseado nunha historia real, os críticos compararon a personaxe interpretada por Connery co escritor real J.D. Salinger. Connery confirmou con posterioridade que a insipiración da súa personaxe procedía realmente de Salinger.

## Personaxes 
* Sean Connery como Forrester
* Rob Brown como Jamal
* F. Murray Abraham como Crawford
* Anna Paquin como Claire
* Busta Rhymes como Terrell
* April Grace como Ms. Joyce
* Michael Pitt como Coleridge
* Matt Damon como Sanderson

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Apolo (bolboreta)

A **apolo** (*Parnassius apollo*) é un lepidóptero da familia Papilionidae. Trátase dunha especie tradicionalmente asociada con hábitats de montaña. As súas poboacións esténdense por gran parte de Europa e Asia, e distribúense pola gran maioría das grandes rexións montañosas de Europa até o Tian Shan (China) e oeste de Siberia. Malia a súa ampla distribución, rara vez é común.

A súa vistosidade e maxestade durante o voo valeulle que sexa moi apreciada por algunhas comunidades: pola banda positiva é protagonista de numerosos selos, mentres que pola negativa é obxectivo principal polos coleccionistas, feito que xunto coa destrución do seu hábitat (incluíndo o cambio climático), conduciu á especie ó status de ameazada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tom Tolman & Richard Lewington, 2002.* Guía de las Mariposas de España y Europa*. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-36-9. 
* D.J. Carter & B. Hagreaves, 1987. *Guía de Campo de las Orugas de las Mariposas y Polillas de España y de Europa*. Ediciones Omega. ISBN 84-282-0798-4. 
* Associació per la Defensa de la Natura, 1999. ''Papallones d'Andorra*. Fundació Crèdit Andorrà. ISBN 99920-1-281-1. 
* Helgard Reichholf-Riehm, 1985. *Mariposas''. Editorial Blume. ISBN 84-7031-555-2.
Pokémon: The First Movie

***Pokémon: The First Movie: Mewtwo Strikes Back***, tamén coñecido como ***Pokémon: The First Movie***, orixinalmente estreado como , é un filme de anime xaponés estreado en 1998 dirixido por Kunihiko Yuyama, o director xefe da serie de televisión *Pokémon*. Foi o primeiro filme da franquía *Pokémon*.

Está formado por tres segmentos: *As vacacións de Pikachu*, de 21 minutos de duración e centrada na personaxe de Pikachu; *A orixe de Mewtwo*, de 10 minutos de duración, que funciona como prólogo do contido principal; e *Mewtwo contraataca*, de 75 minutos.

## Notas 
## Véxase tamén
PubChem

**PubChem** é unha base de datos de moléculas. É un sistema operado e mantido polo *National Center for Biotechnology Information* (NCBI), parte da *National Library of Medicine*, dependente á súa vez dos *National Institutes of Health* estadounidenses. Pódese consultar gratuitamente a través de Internet, ademais de poder descargar os datos de millóns de estruturas vía FTP. A maioría das moléculas listadas en PubChem teñen un peso molecular inferior a 2000 uma. A *American Chemical Society* tentou restrinxir as súas actividades, alegando que competían co seu *Chemical Abstracts Service*. Máis de 50 provedores de bases de datos contribúen ao crecemento de PubChem.

## Bases de datos 
PubChem contén tres bases de datos primarias, en continuo crecemento:
* Compostos: 10,2 M entradas, compostos puros e mesturas.
* Substancias, 15,5 M entradas, contén mesturas, extractos, complexos e substancias non caracterizadas.
* BioAssay, resultados de bioactividade de 337 ensaios *high throughput screening*, con varios millóns de entradas.

## Procuras 
Pódese buscar na base de datos mediante numerosos parámetros, incluíndo a estrutura química, nome dos fragmentos, fórmula química, peso molecular, XLogP e o número de enlaces de hidróxeno dadores e aceptores.

Ten un sistema propio de edición de moléculas baseado en SMILES/SMARTS e soporte de InChI que permite a importación e exportación dos formatos químicos máis comúns para buscar estruturas e fragmentos.

Cada resultado contén información sobre sinónimos, propiedades químicas (incluíndo as cadeas SMILES e InChI), bioactividade e enlaces a compostos relacionados estruturalmente, ademais de enlaces a outras bases de datos do NCBI, como PubMed.

Pódese buscar a partir de diferentes parámetros incluíndoos dentro de corchetes. Represéntase un rango numérico a partir de dous números separados con dous puntos (:). Os termos de procura non distinguen maiúsculas de minúsculas. Admítense paréntese e operadores lóxicos, como AND, OR e NOT. Se non se especifica ningún, asúmese AND.

Exemplo:

0:500[mw] 0:5[hbdc] 0:10[hbac] -5:5[logp]

## Campos da base de datos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina principal de PubChem
Parvalbumina

[miniatura| A parvalbumina está implicada no recoñecemento das presas nas serpes Thamnophiine. Unha serpe *[Nerodia fasciata* está aquí lambendo primeiro un isco cuberto de parvalbumina e despois intentando atrapalo.]]
A **parvalbumina** é unha proteína albumina que se une ao calcio e ten un baixo peso molecular de só 9-11 kDa. Esta pequena proteína estable ten sitios de unión ao calcio de tipo man EF e está implicada na sinalización por calcio.

Ten tres motivos man EF e está estruturalmente relacionada coa calmodulina e a troponina C. A parvalbumina está localizada nos músculos de contracción rápida, onde os seus niveis son os máis altos, e tamén no encéfalo e nalgúns tecidos endócrinos.

A proteína comprende tres dominios, chamados dominios AB, CD e EF, cada un dos cales contén un motivo hélice-bucle-hélice. O dominio AB ten unha deleción de dous aminoácidos na rexión bucle, mentres que os dominios CD e EF conteñen as porcións N-terminal e C-terminal, respectivamente. déficit cognitivo relacionado coa idade e algunhas formas de cancro. e exprésase predominantemente nas células candieiro e nas células cesta do córtex. No cerebelo, a parvalbumina exprésase nas células de Purkinje e na capa molecular de interneuronas. No hipocampo, as interneuronas PV+ subdivídense en células cesta, axo-axónicas, biestratificadas, e do oriens-lacunosum molecular (células O-LM); cada un destes subtipos ten como diana distintos dominios de células piramidais.

As conexións das interneuronas PV son principalmente perisomáticas (arredor do corpo celular das neuronas). A maioría das interneuronas PV teñen un pico rápido no potencial de acción. Crese tamén que orixinan as ondas gmma que se rexistran nos electroencefalogramas (EEG).

As interneuronas que expresan parvalbumina representan aproximadamente o 25% das células GABAérxicas no cortex prefrontal dorsolateral de primate.

Outros marcadores proteicos que se unen ao calcio son a calretinina (o subtipo máis abondoso no córtex prefrontal dorsolateral, aproximadamente o 50%) e a calbindina. As interneuronas divídense tamén en subgrupos segundo a expresión de neuropéptidos como a somatostatina, neuropéptido Y, colecistoquinina.

## Patoloxías 
Atopouse un decrecemento da expresión de parvalbumina e GAD67 en interneuronas GABAérxicas PV+ na esquizofrenia. A parvalbumina foi identificada como un alérxeno que causa alerxia ao peixe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Baig, I.; Bertini, I.; Del Bianco, C.; Gupta, Y. K.; Lee, Y. M.; Luchinat, C.; Quattrone, A. (2004). "Paramagnetism-Based Refinement Strategy for the Solution Structure of Human α-Parvalbumin†". Biochemistry 43 (18): 5562–5573. doi:10.1021/bi035879k. PMID 15122922.
Davide Salvado

[dereita|miniatura|Davide Salvado en 2007 nun espectáculo de [cabaré.]]
**Davide Salvado**, nado en Marín o 24 de xullo de 1981, é un cantante de música tradicional galega.

## Traxectoria
Ten formación autodidacta, percorrendo a xeografía galega para recoller a música tradicional. No 2004 comezou a formar parte do grupo Ecléctica Ensemble, xunto a Ugia Pedreira, Ramon Pinheiro e Richard Rivera. Pouco despois, uniuse como cantante e percusionista á banda de Xosé Manuel Budiño, coa que xirou por escenarios de medio mundo. É cantante na Banda das Crechas.

Achegouse a xéneros como o cabaré. Canda a Pepa Yáñez formou a compañía Cabaret d'Aquí, coa que levaron a cabo espectáculos como *Unha noite no muíño non é nada* ou *O negro vai con todo*, xunto a Nacho Muñoz. No mundo do teatro participou na obra *As Dunas*, do Centro Dramático Galego, e no musical *Dillei* de Carlos Blanco.

En 2023 lanzou o trío Permita Deus, a canda Cibrán Seixo (violín) e Antonio Casado (guitarra eléctrica).

Recibiu o premio Martín Códax na categoría de música tradicional galega en 2014 e 2017.

## Discografía
**Árnica Pura* (2011)
**Rústica* (2015)
**Lobos* (2015)

## Vida persoal 
Vive en Liulfe (Palas de Rei).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*"Davide Salvado", na web de *Faro de Vigo*, 15 de febreiro de 2013.
Operación (matemáticas)

[thumb|right|Operacións [Aritmética|aritméticas elementais:]]
En Matemáticas, unha **operación** é calquera tipo de procedemento que se realiza sobre unha certa cantidade de elementos e que segue sempre unha mesma lóxica (regra). Dependendo do número de termos necesarios nunha operación pode clasificarse como operación unaria, operación binaria, operación ternaria...

Unha operación binaria xenérica normalmente é representada como:
**X * Y**

:onde " * " é o operador binario, X e Y son os operandos (ou termos da operación), X é o primeiro termo e Y é o segundo termo.

## Exemplos 
Os dous exemplos de operacións binarias máis clásicos son:

# **X + Y**, onde "**+**" é o símbolo do operador adición; o resultado da operación é a suma e os termos son os sumandos.
# **X \cdot Y**, onde "**\cdot**" é o símbolo do operador multiplicación, o resultado da operación é o produto de X por Y e os termos son os factores.
## Propiedades de operacións binarias 
Algunhas operacións binarias posúen certas propiedades notables. Considerando ***** e **#** como dúas operación binarias podemos definir as seguintes propiedades:

***Asociatividade**: Para calquera X, Y e Z, (X * Y) * Z = X * (Y * Z).
***Conmutatividade**: Para calquera X e Y, X * Y = Y * X.
***Elemento neutro**: Existe un ***e*** tal que ***e*** * X = X para calquera X.
***Elemento inverso**: Existe un par (X, X') tal que X * X' = ***e***, onde ***e*** é o elemento neutro. 
***Propiedade distributiva**: Para calquera X, Y e Z, X # (Y * Z) = (X # Y) * (X # Z).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Grupo (matemáticas).
* Algoritmo de Euclides.
### Ligazóns externas 
* operacao com numeros inteiros.
Factor de crecemento placentario

O **factor de crecemento placentario** ou **PGF** (do inglés *Placental Growth Factor*) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene *PGF* do cromosoma 14.

O PGF é membro da subfamilia do factor de crecemento endotelial vascular (VEGF), a cal é unha molécula clave na anxioxénese e vasculoxénese, en especial durante a embrioxénese. A principal fonte de PGF durante o embarazo é o trofoblasto placentario. O PGF exprésase tamén en moitos outros tecidos, incluíndo o trofoblasto viloso.

## Importancia clínica 
A expresión do factor de crecemento placentario nas lesións ateroscleróticas humanas está asociado con placas de inflamación e crecemento neovascular.

Os niveis séricos de PGF e sFlt-1 (tirosina quinase-1 de tipo fms soluble, tamén chamado receptor-1 soluble do VEGF) están alterados en mulleres con preeclampsia. Tanto na preeclampsia temperá coma na tardía, os niveis no soro materno de sFlt-1 son maiores e os do PGF son máis baixos en mulleres que presentan preeclampsia. Ademais, os niveis de sFlt-1 placentarios estaban incrementados significativamente e o PGF estaba diminuído en mulleres con preeclampsia ao comparalas con outras con embarazos sen complicacións. Isto indica que as concentracións placentarias de sFlt-1 e PGF reflicten os cambios no soro materno. Isto é consistente coa idea de que a placenta é a principal fonte de sFlt-1 e PGF durante o embarazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Zhitómir

**Zhitómir** (en , *"Zhytomyr"*, [ʒɪˈtɔmɪr] (AFI); en ) é unha cidade do norte da Ucraína occidental. É o centro administrativo da rexión e distrito homónimos, aínda que a cidade non pertence ao distrito de Zhitómir. 

Ten unha superficie de 65&nbsp;km² e unha poboación aproximada de 271&nbsp;300 habitantes.

## Notas
Henge

miniatura|dereita|Tres "henges", círculos concéntricos, en liña. Henges de Thornborough en Masham, North Yorkshire, Inglaterra.

Un ***henge*** é un tipo de construción neolítica consistente en movementos de terra en forma de recinto circular peraltado cunha canle interna. 

## Características 
O termo *henge* foi empregado por primeira vez en 1932 por Thomas Kendrick tomando a raíz do topónimo Stonehenge, e que procede do inglés antigo *heng*, que significa "suspenso" ou "pendurado".

Existen tres tipos de *henges*:
****Henge***: duns 20 a 300 m de diámetro. Adoitan ter pequenas evidencias de ocupación no interior e estruturas rituais como círculos de pedra.
*'*Mini *henge***: de 5 a 20 m de diámetro. Tamén chamados monumento hengiforme ou henge de Dorchester.
***Super *henge'''* ou recinto-*henge* (*henge enclosure* en inglés) presentan mostras de ocupación e adoitan ter máis de 300 m de diámetro.

## Henges en Galicia
[miniatura|esquerda|Imaxe do [Henge de Roda|*Henge* de Roda (Barreiros)]]

Téñense localizado en Galiza, máis de 48 posíbeis construcións destas características, se ben a maioría permanecen sen investigar.

En San Pedro de Benquerencia, Barreiros, localizáronse en 2006 os restos dun círculo lítico duns 50 metros de diámetro durante a construción da Autovía do Cantábrico. O henge de Roda ten uns 3 700 anos de antigüidade. Esta construción consta dun foxo exterior de entre tres e catro metros de diámetro e un metro de profundidade. O círculo está formado por dous muros, entre os cales se depositou terra do foxo, formando así o parapeto. Tería no punto máis alto probablemente os tres metros. Consérvase a zona de entrada, de entre metro e medio e dous metros, orientada ao noroeste. Xunto á entrada hai unha pedra que podería ser un dos menhires que delimitaban o acceso.

Outro *henge'' podería estar en Coeses (Lugo), o Henge de Lavandeiras, índa sen estudar. En San Bartolomeu de Xove, nas obras do corredor San Cibrao-Ferrol foi atopada unha formación similar ás anteriores.

## Notas
Zaria

**Zaria** (en hausa: *Zariya*) é unha cidade do estado de Kaduna, en Nixeria setentrional, e unha área de goberno local. Antigamente coñecida como **Zazzau**, era unha das sete cidades-estado hausa orixinais. A poboación en 2006 era de 408&nbsp;198 habitantes.

## Notas
Desova

miniatura|250px|Desova dunha ra.
miniatura|250px|Detalle da desova da ra.

En bioloxía, a **desova** é o acto de verter, por parte dos peixes, anfibios e insectos acuáticos, os óvulos e os espermatozoides no seu ambiente. Tamén se denomina así a época na que se produce este fonómeno, e tamén a nube de ovos que resulta do anterior.

A maioría dos animais acuáticos, que non son mamíferos, nin réptiles, reprodúcense mediante o proceso de desova.

O verbo correspondete a esta acción é **desovar**.

A desova componse das células reprodutivas (gametos) dos animais acuáticos, algunhas das cales serán fecundadas e producirán descendencia. O proceso da desova xeralmente comprende a liberación de óvulos (ovos non fecundados) na auga por parte das femias, case sempre en grandes cantidades, mentres que, de forma simultánea ou secuencialmente, os machos liberan espermatozoides para fecundar os óvulos.
 
A maioría dos peixes reprodúcense mediante desova, ao igual que a maioría dos outros animais acuáticos, incluídos os anfibio, como ras, sapos, salamántigas e tritóns; os crustáceos, como cangrexos, centolas, nécoras e lagostas; moluscos como as ostras, mexillóns, luras e borrachas; equinodermos tales como os ourizos de mar e os cogombros de mar, e os insectos acuáticos, tales como os mosquitos, ademais dos celentéreos (hidras, amemones, medusas e corais).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cole, Kathleen S. (2010): *Reproduction and Sexuality in Marine Fishes: Patterns and Processes* University of California Press. ISBN 978-0-520-26433-5.
Antón Blanco Casás

**Antón Blanco Casás**, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 9 de xaneiro de 1996, é un poeta galego.

## Traxectoria 
Estudou Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi primeiro premio de poesía na XLII edición dos Premios Minerva. Ten publicado poemas nas revistas *Dorna* e *Grial*. En xuño de 2016 publicou o seu primeiro poemario, *A oseira*, sendo o primeiro número da editorial Chan da Pólvora.

Formou parte do grupo de música experimental *Canino* e tocou a batería no grupo Atrás Tigre. É profesor de educación secundaria.

## Obras
### Poesía 
* *A oseira* (2016). Santiago: Chan da Pólvora. ISBN 9788494570100.
* *Tres estudos para un poema da cidade* (2018). Vigo: Galaxia. 64 páxs. ISBN 978-84-9151-155-7.
* *Voz do arqueiro* (2020). Santiago: Chan da Pólvora. 54 páxs. ISBN 978-8412222166.
** *Voz do arqueiro / Voz del arquero* (2023). Ultramarinos. 100 páxs. ISBN 978-84-125840-5-9. Tradución do galego de Oriana Méndez.
* *Bosque* (2025). Vigo: Galaxia. 70 páxs. ISBN 978-84-1176-414-8.

### Ensaio 
* *Ensaio sobre o poema e o mar da morte* (2020). Vigo: Euseino?
### Obras colectivas 
* *No seu despregar*, 2016, Apiario.
* *13. Antoloxía da poesía galega próxima*, 2017.

## Premios 
* XXXII Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón 2019 por *Voz do arqueiro*.

* XVI Premio de poesía Victoriano Taibo 2024 por *Bosque*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Galaxia 
* Ficha do autor en Euseino?
Óscar ó mellor deseño de produción

O **Óscar ao mellor deseño de produción** (**Academy Award for Best Production Design**) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Oscar. Recoñece os méritos na dirección de arte dun filme.

O nome orixinario da categoría era **Mellor dirección de arte** (**Best Art Direction**), mais cambiouse polo nome actual en 2012, para a 85ª edición dos Óscar. O cambio foi debido a que a rama dos directores de arte da Academia renomeouse como rama dos deseñadores. Desde 1947 o premio está compartido con decoradores.

## Récords 
## Mellores decorados 
### 1920 
### 1930 
### 1940 
## Mellor dirección de arte e decoración dos escenarios 
### 1940 
### 1950 
### 1960 
### 1970 
### 1980 
### 1990 
### 2000 
### 2010 
### 2020 
## Notas 
## Véxase tamén
Igrexa de San Nicolao de Portomarín

A **igrexa de de San Nicolao de Portomarín**, denominada antigamente **igrexa de San Xoán de Malta**, é unha igrexa-fortaleza construída entre os séculos XII e XIII situada en Portomarín.

## Descrición 
É un templo dunha única, mais esvelta nave de cinco tramos, destes, o máis próximo á cabeceira está cuberto con bóveda de crucería e o resto está cuberto con bóveda de canón apuntada. Os diversos tramos quedan separados entre si por arcos faxóns que descansan en columnas embebidas. A ábsida, semicircular, cóbrese cun cuarto de esfera, mentres que o tramo recto que a precede leva bóveda de canón.

A igrexa recibe a iluminación a través de dous rosetóns, un na fachada occidental e outro sobre o arco que da acceso a ábsida, ademais de fiestras abertas en cada un dos tramos e na ábsida.

No exterior, a igrexa destaca polo seu aspecto de fortaleza, xustificado pola situación estratéxica que ocupa ó longo do río Miño, destinada a ser castelo da Orde de San Xoán de Xerusalén, á vez que igrexa. De tal xeito, presenta unha torre de cada unha das esquinas da nave, conectados entre si polo adarve ó longo de todo o perímetro rematado en ameas, ó igual que as torres.

O edificio probablemente comezouse a finais do século XII ou nos inicios do século XIII e terminouse no primeiro cuarto do século XIII.

### Portais 
O carácter sólido e severo das liñas arquitectónicas contrastan coa rica decoración dos seus tres portais: o principal na fachada occidental, os outros dous abertos cara ó norte e ó sur no cuarto tramo da nave.

A Portada posúe un tímpano no que se contemplan os 24 anciáns da Apocalipse arredor do Cristo Pantocrátor. Na porta que da ó norte podemos ver no tímpano a Anunciación e ademais pódense ver figuras de sereas, seres con corpo de ave e cabeza humana. Na porta sur aparecen tres figuras humanas, o bispo San Nicolao e dous homes que suxeitan o báculo e o libro.

## Traslado 
O templo, xunto coa portada románica da igrexa de San Pedro, trasladouse ao crearse no cumio do monte do Cristo o novo poboado de Portomarín en 1962 por mor da construción do encoro de Belesar.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa San Nicolas Portomarin.jpg|Fachada da igrexa de San Nicolao.
Ficheiro:Igrexa San Nicolao en Portomarín, Lugo.jpg|Rosetón.
Ficheiro:S. Xoán de Portomarín, Cristo e os 24 anciáns do Apocalipse.JPG|Portada do templo.
Ficheiro:Portomarín 01-04b.JPG|Tímpano na porta sur da igrexa.
Ficheiro:S. Xoán de Portomarín, porta noroeste, Anunciación.JPG|Tímpano na porta norte.
Ficheiro:Portomarín 01-31c.JPG|Sereas nun dos capiteis.
Ficheiro:Interior de la Iglesia de San Juan o de San Nicolás de Portomarín.jpg|Interior do templo.
Ficheiro:Igrexa de San Nicolao de Portomarín.jpg|Ábsida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Orde de San Xoán de Xerusalén

### Ligazóns externas 
* Portomarín: Iglesia de San Juan o de San Nicolás, *Centro Virtual Cervantes* .
* Iglesia de San Nicolás, no blog de Cidre *Portomarín* .
Ignacio Fernández Sarasola

**Ignacio Fernández Sarasola**, nado en Xixón en 1969, é un profesor e investigador español, profesor de Dereito Constitucional da Universidade de Oviedo, especializado no estudo da historia constitucional de España.

## Traxectoria 
Estudou no Instituto Jovellanos da súa cidade natal e comezou os estudos de Dereito na correspondente facultade da Universidade de Oviedo no ano 1988, ingresando no departamento de Dereito Constitucional ao rematar os estudos. En 1999 doutorouse coa tese *La responsabilidad del ejecutivo en los orígenes del constitucionalismo español (1808-1823)*, dirixida polo constitucionalista Joaquín Varela Suanzes-Carpegna. Actualmente é un dos maiores expertos no estudo da Constitución española de 1812, a coñecida como *A Pepa*.

O 25 de outubro de 2017 incorporouse como membro de número á Real Academia Asturiana de Jurisprudencia.

## Vida persoal 
É irmán do concelleiro e voceiro de Ciudadanos no Concello de Xixón, José Carlos Fernández Sarasola.

## Obra 
* *Poder y libertad: los orígenes de la responsabilidad del Ejecutivo en España (1808-1823)* (2001)
* *Valentín de Foronda. Escritos políticos y constitucionales* (2002)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Chalcides chalcides

***Chalcides chalcides*** ás veces chamado esgonzo tridáctilo italiano, é unha especie de lagarto escíncido que se encontra en Italia e parte do Norte de África. Anteriormente, dentro desta denominación incluíase como subespecie (*Chalcides chalcides striatus*), o esgonzo común, que vive en Galicia, pero hoxe en día este ten categoría de especie (*Chalcides striatus*). A especie *Chalcides chalcides* é común nalgunhas localizacións en zonas solleiras con densa vexetación (xeralmente plantas herbáceas de ata 40&nbsp;cm de altura) pero tamén aparece en áreas máis áridas. Mide en total uns 48&nbsp;cm contando o rabo, o cal comprendería máis da metade da lonxitude. O seu corpo é longo e con aspecto de serpe, de cor xeralmente entre castaño e oliva e pode ter bandas escuras no dorso. As súas patas están moi reducidas e teñen só tres dedos. Estes esgonzos son activos durante o día e comen principalmente insectos. As femias desta especie paren as crías, xa que son ovovivíparas.

## Descrición 
Nun exame superficial parece unha serpe, pero ten pequenas patas e pálpebras como corresponde a un lagarto. As patas teñen tres dedos, e o dedo medio da pata traseira é máis longo que os outros dous, o que serve para distinguilo do esgonzo común (*Chalcides striatus*), que ten os tres dedos do mesmo tamaño. Outras especies de esgonzos teñen cinco dedos. Ten unha cabeza pequena e un groso pescozo e crece ata os 48&nbsp;cm, máis da metade dos cales corresponde ao rabo. Hai tres variantes de cor, xa que algúns animais teñen unha coloración lisa gris prateada ; outros teñen de catro a seis liñas lonxitudinais estreitas ao longo de todo o corpo, e outros teñen esas mesmas liñas pero ademais unha banda lateral lonxitudinal clara.

## Distribución e hábitat 
Este esgonzo viven en case toda Italia, onde é común ao sur do río Po, e a súa área de distribución inclúe tamén as illas de Sardeña, Sicilia, Elba, e tamén está presente no Norte de África, sobre todo en Tunicia. O seu hábitat típico son as zonas solleiras e húmidas con densa vexetación baixa como marismas, beiras de regatos, pantanos, pendentes con plantas herbáceaas e setos. En zonas altas pode habitar en zonas máis áridas con mato baixo e pendentes degradadas. O seu rango altitudinal vai desde o nivel do mar aos 1.270 m.

## Notas
Axwell Λ Ingrosso

**Axwell Λ Ingrosso** é un dúo musical sueco formado polos antigos membros de Swedish House Mafia Axwell e Sebastian Ingrosso.

## Discografía 
### Álbum 
* *X4* (2014)
* *More Than You Know* (2017)

### Sinxelos 
* ''Can't Hold Us Down* (2014)
* *Something New* (2014)
* *On My Way* (2015)
* *Sun Is Shining* (2015)
* *This Time* (2015)
* *Dream Bigger* (2016)
* *Thinking About You* (2016)
* *I Love You* (2017)
* *Renegade* (2017)
* *More Than You Know'' (2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Rede de Municipios Galegos pola Abolición

330px|thumbnail|



A **Rede de Municipios Galegos pola Abolición** é unha plataforma civil creada pola Asociación Animalista Libera, a Fondation Franz Weber e Galicia, Mellor Sen Touradas para fomentar a participación dos municipios de Galiza no proceso de abolición das touradas. Ten orixe nas primeiras iniciativas municipais presentadas en 2010 tras unha petición aberta dos abolicionistas á cidadanía.

Segundo a plataforma *Galicia, mellor sen touradas* os edís do BNG, Compromiso por Galicia, Esquerda Unida e Anova apoiarían mocións contra os festexos taurinos nos concellos nos que teñen representación.

A pertenza a esta rede de municipios  implica o compromiso de non participar no impulso ou promoción de festexos taurinos, incluíndo a publicidade de festexos no seu territorio (o que ten especial relevancia en municipios contiguos a aqueles nos que aínda existe a tauromaquia), así como rexeitar o uso de fondos públicos para soster estas actividades.

## Concellos
En novembro de 2016 hai un total de 20 concellos adheridos á Rede:

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web da Rede de Municipios Galegos pola Abolición
Blanca Riestra

**Blanca Riestra Rodríguez-Losada**, nada na Coruña o 4 de maio de 1970, é unha escritora galega en linguas galega e castelá.

## Traxectoria 
Comezou os estudos de Dereito na Coruña, e licenciouse e doutorouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Na súa época de estudante escribiu a súa primeira novela *Anatol y dos más* (1996). En 1997 foi incluída na antoloxía *Páginas Amarillas* en 2000 en *Ni Ariadnas ni Penélopes*.

Viviu durante seis anos en Dijon (Francia), onde escribiu a súa tese sobre Juan Larrea doutorándose en Filoloxía Hispánica na Universidade de Borgoña e tamén e a súa segunda novela *La Canción de las cerezas* coa que gañou o Premio Ateneo Joven de Sevilla en 2001. En 2000 trasladouse a Madrid para dedicarse á escritura e á crítica literaria para *Blanco y Negro Cultural*, articulista de opinión e actualidade cultural en *La Voz de Galicia* e de viaxes en *El País* e *El Mundo*. En 2003 marchou a Roma como bolseira da Academia de Espagna por espazo de seis meses. Alí ensinou literatura na Universidade de Roma La Sapienza. Foi directora do Instituto Cervantes de Albuquerque (Estados Unidos).

* *Aquí comeza o mar* (2022). Vigo: Galaxia. 246 páxs. ISBN 978-84-9151-808-2. Novela ambientada na Coruña.
* *Tritón* (2024). Allariz: Aira Ed. 104 páxs. ISBN 978-84-128581-0-5.
* *Augas interiores* (2025). Vigo: Xerais. 232 páxs. ISBN 978-84-1110-652-8. ePub: ISBN 978-84-1110-658-0.

### Narrativa en castelán
* *Anatol y dos más* (1996). Anagrama.
** *Anatol e dous máis* (2023). Vigo: Galaxia. ISBN 978-84-1176-005-8. 
* *La canción de las cerezas* (2001). Algaida.
* *El sueño de Borges* (2005). Algaida
* *Todo lleva su tiempo* (2007). Alianza Editorial.
* *Madrid blues* (2008). Alianza Editorial.
* *La noche sucks* (2010). Alianza Editorial.
* *Vuelo diurno* (2012). Casa de Cartón.
* *Pregúntale al bosque* (2013). Pre-Textos.
* *Greta en su laberinto* (2016). Alianza Editorial.
* *Últimas noches del edificio San Francisco* (2020). Algaida. 344 páxs. ISBN 9788491893776.

### Poesía 
* *Una felicidad salvaje* (2010). Huerga y Fierro.

### Antoloxías 
* *Madrid, Nebraska. EE.UU en el relato español del siglo XXI* (2014). Edición e prólogo de Sergi Bellver. Bartleby.

## Premios 
* 1998. Premio Antonio Machado por su relato "Isla Decepción".
* 2001. Premio de novela Ateneo Joven de Sevilla por "La canción de las cerezas".
* 2004. Premio de novela Tigre Juan por "Todo lleva su tiempo".
* 2006. Premio Eñe de relato con "La noche sucks".
* 2013. Premio Internacional de novela Ciudad de Barbastro, por su obra "Pregúntale al Bosque".
* 2015. Premio Torrente Ballester, por *Greta en su laberinto*.
* 2016. Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia por *Noire Compostela*.
* 2020. Premio de Novela Ateneo de Sevilla por *Últimas noches del edificio San Francisco*.
* 2021. Premio Blanco Amor de novela por *Aquí comeza o mar*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Encuentro digital
* Blog persoal. Furorymisterio
Condado de Kalisz

O **condado de Kalisz** (en ) é un condado do voivodato da Gran Polonia, no rexión central occidental de Polonia. Foi creado o 1 de xaneiro de 1999 como resultado das reformas do goberno local en Polonia de 1998. A súa capital é Kalisz, aínda que a cidade non pertence ao condado e constitúe unha cidade-condado independente dentro do voivodato.

## Subdivisións 
O condado divídese en once concellos: un concello mixto e dez concellos rurais:
#Blizanów (concello rural)
#Brzeziny (concello rural)
#Ceków-Kolonia (concello rural)
#Godziesze Wielkie (concello rural)
#Koźminek (concello rural)
#Lisków (concello rural)
#Mycielin (concello rural)
#Opatówek (concello rural)
#Stawiszyn (concello mixto)
#Szczytniki (concello rural)
#Żelazków (concello rural)