BMS Scuderia Italia

[thumb|right|240px|Un [Aston Martin DBR9 presentado pola BMS Scuderia Italia. Os coches do equipo presentan tradicionalmente unha gran franxa pintada no morro ou o capó.]]
**BMS Scuderia Italia SpA** (ás veces denominada simplemente **Scuderia Italia**) é un equipo de carreiras de automóbiles fundado en 1983 en Brescia polo empresario italiano e entusiasta dos deportes de motor Giuseppe Lucchini. Nomeado orixinalmente **Brixia Motor Sport** (BMS), o equipo competiu inicialmente no Campionato do Mundo de Turismos. O nome do equipo cambiou a BMS Scuderia Italia ao entrar na Fórmula 1 en . Despois de saír da Fórmula Un en , BMS Scuderia Italia seguiu participando noutras categorías como carreiras de turismos e carreiras de coches deportivos.

A Scuderia Italia estivo asociada con moitos fabricantes de automóbiles, incluíndo Alfa Romeo, Lancia, Ferrari, Nissan, Porsche e Aston Martin. O equipo correu con Ferrari F430s no FIA GT Championship, mentres que o seu brazo Brixia Racing competiu no FIA GT3 European Championship e no Italian GT Championship con Aston Martin DBRS9's.

## Brixia Motor Sport
Giuseppe Lucchini comezou a súa carreira no motor a finais da década de 1970 con Osella. Máis tarde pasou a Mirabella Racing, onde supervisou os esforzos do equipo no Campionato de Italia do Grupo 6 e no Campionato Mundial de Resistencia. En 1983 Lucchini decidiu formar o seu propio equipo. Nomeado así polo nome orixinal en latín da cidade de Brescia base do equipo, Brixia Motor Sport utilizou un Alfa Romeo GTV6 no Campionato de Italia de Rallyes antes de substituílo por un Lancia 037 en 1985. Brixia volveu a Alfa Romeo en 1987 a medida que o equipo se expandía para entrar co novo Alfa Romeo 75 tanto no Campionato Mundial de Turismos como no Campionato de Italia de Rallyes.

## Fórmula Un
Cando Alfa Romeo optou por retirarse do Campionato do Mundo de Turismos en 1987, Lucchini puxo a súa mira en entrar na Campionato Mundial de Fórmula Un o ano seguinte. Brixia firmou un acordo co propietario de Dallara, Giampaolo Dallara, para construír un novo chasis baseado na súa experiencia como participante na Fórmula 3000. Lucchini cambiou o nome do seu equipo a "BMS Scuderia Italia" (con Dallara como construtor listado para os efectos da clasificación do Campionato Mundial de Construtores) e contratou ao antigo propietario da Scuderia Mirabella, Vittorio Palazzani como director deportivo. Sergio Rinland deseñou o novo Dallara F188 e tamén serviu como enxeñeiro xefe do equipo. Cosworth proporcionou o seu Ford DFZ V8 e o italiano Alex Caffi asinou para pilotar o único coche do equipo. O coche tardou en completarse, o que obrigou ao equipo a levar un Dallara Formula 3000 á primeira carreira no Brasil. O equipo non puido sumar ningún punto, pero clasificouse para catorce das dezaseis carreiras durante o ano. O mellor posto de Caffi foi sétimo no Gran Premio de Portugal, unha posición fóra dos puntos.
[thumb|esquerda|[JJ Lehto no Dallara F191-Judd presentado pola BMS Scuderia Italia en .]]
De regreso para , BMS Scuderia Italia entrou cun segundo coche para o experimentado piloto italiano Andrea de Cesaris xunto a Caffi. Os novos Dallara F189 do equipo deseñounos o novo enxeñeiro Mario Tolentino. Na terceira carreira do ano, o Gran Premio de Mónaco, Caffi logrou o primeiro punto do equipo cando chegou cuarto. Máis tarde esa tempada, no Gran Premio do Canadá, o equipo anotou puntos cos dous pilotos, De Cesaris acadou o primeiro podio do equipo ao terminar terceiro e Caffi ao rematar sexto. Non houbo máis puntos no resto da tempada, aínda que Caffi clasificou un terceiro destacado no Gran Premio de Hungría e ambos os coches clasificáronse entre os 10 primeiros no Gran Premio de Australia que rematou a tempada. De Cesaris quedou 17º e Caffi 19º no Campionato de Pilotos, mentres que o total combinado de oito puntos fixo que Dallara ocupara o oitavo posto no Campionato de Construtores.

En , o director do equipo Patrizio Cantù abandonou o equipo e foi substituído polo antigo enxeñeiro da Ferrari Pierpaolo Gardella. Alex Caffi tamén deixou o equipo, mudándose ao equipo Arrows. Emanuele Pirro fichou como o seu substituto, aínda que Gianni Morbidelli correu as dúas primeiras carreiras da tempada cando Pirro estaba malo. O equipo loitou durante todo o ano, sen poder acadar puntos en ningunha carreira (aínda que de Cesaris comezou terceiro no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990) e só puido completar sete dos dezaseis Grandes Premios do calendario.

[thumb|dereita|[Emanuele Pirro pilotando o Dallara-Judd de BMS Scuderia Italia no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991]]

Decepcionado co Dallara F190, Lucchini substituíu a Tolentino por Nigel Cowperthwaite en  para o deseño do F191, e os motores Ford Cosworth do equipo substituíronse por novos Judd V10. Jyrki Järvilehto, tamén coñecido como JJ Lehto, fichou para substituír a De Cesaris, que se mudara a Jordan, e deulle a BMS Scuderia Italia os seus primeiros puntos da tempada ao quedar terceiro no Gran Premio de San Marino de 1991. Pirro anotou os seus primeiros puntos ao rematar sexto no Gran Premio de Mónaco. Dallara volveu quedar oitavo na clasificación do Campionato de Construtores.

En 1992 Lucchini puido negociar o uso dos motores V12 de Ferrari do ano anterior para a tempada  e contratou a Pierluigi Martini como substituto de Pirro que fora liberado polo equipo. Martini acadou os únicos puntos do ano do equipo con dous sextos postos consecutivos no Gran Premio de España e o Gran Premio de San Marino, o que lle deu o décimo sexto posto no Campionato de Pilotos e Dallara décimo no Campionato de Construtores.

[thumb|dereita|Un [Minardi M194 conta co patrocinio da empresa siderúrxica de Giuseppe Lucchini despois de que BMS Scuderia Italia se fusionase con Minardi]]

A finais de 1992, Lucchini anunciou que os coches para a tempada  os construiría Lola Cars en Gran Bretaña, sendo Ferrari o provedor de motores. O equipo conseguiu un acordo de patrocinio con cigarros Chesterfield, e Lucchini fichou a Michele Alboreto e ao novato Luca Badoer como pilotos.

O cambio do equipo a Lola, con todo, non mellorou os resultados do equipo. O chasis non era competitivo e, a pesar da boa potencia do motor, Alboreto e Badoer loitaron por clasificarse para varias carreiras. Badoer tivo o mellor resultado do ano no Gran Premio de San Marino cun sétimo lugar, o que asegurou que o equipo rematase por diante do Tyrrell Racing, cuxo mellor resultado foi o décimo posto de Ukyo Katayama en Hungaroring, na clasificación de Construtores. Ao final da tempada o equipo estaba apurado economicamente e optou por retirarse dos dous últimos eventos no Xapón e Australia. Non obstante, o equipo asistiu ao 1993 Formula One Indoor Trophy, pero foi eliminado nas semifinais.

Ao final da tempada de 1993 Minardi tamén estaba loitando polo diñeiro, e Giancarlo Minardi e Giuseppe Lucchini decidiron fusionar os seus equipos para continuar coa tempada . O equipo fusionado volveu acadar puntos en 1994, así como  antes de que Lucchini optase por abandonar a empresa para concentrar BMS Scuderia Italia noutros programas.

### Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (resultados en **negra** indican pole position)

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* BMS Scuderia Italia
* BMS Scuderia Italia Historic Team