open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aeronomy of Ice in the Mesosphere

**Aeronomy of Ice in the Mesosphere** ou **AIM** é un satélite artificial da NASA lanzado o 25 de abril de 2007 mediante un foguete Pegasus XL desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.

## Características 
AIM, tamén coñecido como **SMEX 9** e **Explorer 90**, é un satélite de 200 kg de masa lanzado para estudar principalmente a orixe e comportamento das Nubes Mesosféricas Polares (PMC polas súa siglas en inglés) que se forman na atmosfera por enriba dos 80 km de altura e principalmente en verán e nas rexións polares.

O obxectivo é medir a contorna química, térmica e dinámica onde se forman estas nubes para intentar comprender mellor a meteroloxía da mesosfera

## Instrumentos 
AIM leva tres instrumentos a bordo:

*SOFIE (Solar Occultation for Ice Experiment), un radiómetro diferencial de absorción e ocultación solar.
*CIPS (Cloud Imaging and particle Size Experiment), unha cámara ultravioleta panorámica.
*CDE (Cosmic Dust Experiment), un detecto de po cósmico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de AIM
Aidin Aimbetov

**Aidin Akanuli Aimbetov**, nado en Kolkhoz (Kazakhstán) o 27 de xullo de 1972, é un astronauta kazako que formou parte das misións Soiuz TMA-16M e Soiuz TMA-18M.

## Traxectoria 
Aimbetov graduouse en 1993 na Escola Superior de Aviación Pavel Kutakhov en Armavir. Tiña o grao de Maior na Forza Aérea de Kazakhstán e era comandante do escuadrón 21751 en Taldi-Kurgan cando foi seleccionado para voar ao espazo como parte dun acordo entre os gobernos ruso e kazako. Participou nas misións Soiuz TMA-16M e Soiuz TMA-18M, pasando un total de 9,83 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TMA-16M
*Soiuz TMA-18M
Katharine Ross

**Katharine Juliet Ross**, nada en Hollywood (California) o 29 de xaneiro de 1940, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Katherine Ross naceu en Hollywood, California, en 1940, cando o seu pai Douley Ross estaba na mariña de guerra. O seu pai tamén traballou máis adiante para a axencia Associated Press. Durante a súa infancia, a súa familia instalouse en Walnut Creek (California), ao leste de San Francisco, e Ross graduouse na Las Lomas High School en 1957. Na súa mocidade gustáballe montar a cabalo e era amiga de Casey Tibbs, un xinete de rodeo.

### Carreira profesional 
Katharine Ross estudou no Santa Rosa Junior College durante un ano, de 1957 a 1958, onde foi introducida no mundo da actuación nunha montaxe teatral do musical *The King and I*. Despois, retirouse do curso para mudarse a San Francisco, onde decidiu estudar interpretación e arte dramática. Máis tarde uniuse ao The Actors Workshop e estivo con eles tres anos, ata 1962, traballando como suplente e chegando a aparecer espida no escenario nunha obra de Jean Genet. En 1964 interpretou a Cordelia nunha representación de *O rei Lear*, dirixida por John Houseman. Mentres estaba co grupo comezou a actuar en series de televisión nos Ánxeles para poder gañar cartos extra. Despois trasladouse a Hollywood a petición da Metro-Goldwyn-Mayer e foi contratada por Universal Studios. 

O seu primeiro papel na televisión foi en *Sam Benedict*, en 1962. Foi contratada polo axente Wally Hiller, e en 1964 apareceu en episodios de *Arrest and Trial*, *O Virxiniano*, *Gunsmoke* e *The Alfred Hitchcock Hour* (en 1963). Despois fixo unha proba de pantalla para o filme *The Young Lovers*, en 1964, e traballou na súa primeira longametraxe, *Shenandoah*, en 1965, ao que seguiu un papel protagonista xunto a James Garner en *Mr. Buddwing*, de MGM. En 1966, apareceu nun episodio da serie *The Road West*, de NBC.

Ese mesmo ano, comezou a protagonizar filmes de éxito. Despois apareceu nos populares *O graduado*, de 1967, interpretando a Elaine Robinson, e *Butch Cassidy and the Sundance Kid*, de 1969, encarnando a Etta Place. En 1967, participou na cerimonia de entrega dos premios Óscar para entregar o premio á mellor fotografía a Burnett Guffey, polo seu traballo no filme *Bonnie e Clyde*. Ademais, nesta edición dos premios, Ross era candidata ao Óscar á mellor actriz secundaria, premio que finalmente gañou Estelle Parsons. Tamén recibiu o Globo de Ouro á nova estrela do ano. Despois estivo casada con John Marion, de 1964 a 1967. En 1969, casou co director de fotografía Conrad Hall, mais separáronse en 1973. Tamén estivo casada con Gaetano "Tom" Lisi, de 1975 a 1979.

Finalmente, en maio de 1984, contraeu matrimonio co actor Sam Elliott, e catro meses despois naceu a súa única filla, Cleo Rose Elliott.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
### Ligazóns externas 
* Perfil en TCM
Intrácrino

miniatura|Sinalización intrácrina (a primeira), parácrina, autócrina e endócrina
**Intrácrino** refírese ao modo de actuación das hormonas que se producen e funcionan dentro dunha célula, regulando eventos intracelulares. Isto significa que a célula se estimula a si mesma por medio da produción dun factor que actúa dentro da propia célula e non sobre receptores da superficie celular.

Outras veces fálase de sinalización intrácrina cando, simplemente, a hormona actúa sobre receptores do interior da célula (non da superficie), independentemente da orixe da hormona, que podería proceder doutra célula. As hormonas peptídicas ou proteicas en xeral actúan como endócrinas, autócrinas ou parácrinas ao unirse a receptores presentes na superficie da célula. Varias hormonas peptídicas/proteicas ou as súas isoformas tamén poden actuar dentro da célula por medio de mecanismos diferentes. Estas hormonas peptídicas/proteicas, que teñen funcións intracelulares, son tamén intrácrinas. O termo 'intrácrino' foi acuñado para referirse a hormonas peptídicas ou proteicas que tamén teñen accións intracelulares.

Para comprendermos mellor a sinalización intrácrina, compararémola coa parácrina, autócrina e endócrina. Os sistemas autócrinos teñen receptores autócrinos na superficie celular aos que se unen as hormonas en cuestión, as cales foron segregadas pola propia célula. Nos sistemas parácrinos as células das proximidades producen hormonas que chegan á célula onde actúan e cambian o funcionamento de dita célula. Os sistemas endócrinos son aqueles nos que as hormonas producidas por unha células afectan a outras células que están en zonas do corpo moi afastadas da célula que produciu a hormona.

Os efectos producidos polas accións intracelulares denomínanse efectos intrácrinos, mentres que nos producidos ao unirse a receptores da superficie celular son endócrinos, autócrinos ou parácrinos, dependendo da orixe da hormona. Os efectos intrácrinos de certas hormonas peptídicas/proteicas son similares aos que esas mesmas hormonas producen de modo endócrino, autócdino ou parácrino; porén, estes tipos de efectos son diferentes noutras hormonas.

Exemplos de hormonas e factores peptídicos intrácrinos son:
* Péptidos do sistema renina–anxiotensina: anxiotensina II e anxiotensina (1-7).
* Factor de crecemento de fibroblastos 2.
* Proteína relacionada coa hormona paratiroide.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hormona local
* Sinalización autócrina

## Notas
AISat

**AISat** é un satélite artificial da axencia espacial alemá DLR lanzado o 30 de xuño de 2014 mediante un foguete PSLV-CA desde o Centro Espacial de Sriharikota, na India.

## Características 
A misión de AISat era probar un sensor experimental para o sistema de identificación automática de buques (AIS polas súas siglas en inglés) en órbita baixa. O satélite está baseado na plataforma experimental CLAVIS de DLR, con forma de cubo e alimentado por células solares. Ten unha masa total de 14 kg.

O receptor AIS que AISat leva a bordo dispón dunha antena en hélice que tamén serve para estabilizar o satélite mediante gradente gravitatorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
*PSLV-CA
Thomas Akers

**Thomas Dale Akers**, nado en Saint Louis, Missouri, o 20 de maio de 1951, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-61, STS-41, STS-49 e STS-79.

## Traxectoria 
Akers graduouse en ciencias pola Universidade de Missouri-Rolla en 1973 e é máster en matemática aplicada pola mesma universidade en 1975.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1987, participando nas misións STS-61, STS-41, STS-49 e STS-79 e pasando un total de 33,95 días no espazo. Akers, militar, retirouse da NASA en agosto de 1997 para regresar á Forza Aérea dos Estados Unidos como comandante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-61
*STS-41
*STS-49
*STS-79
Acelos

[miniatura|*Neochildia fusca*, un membro dos [Convolutidae (= Anaperidae)]]

Os **acelos** (**Acoela**) son unha orde de invertebrados pequenos e simples do subfilo Acoelomorpha do filo Xenacoelomorpha, un grupo de bilaterais que se ramificou moi cedo na árbore evolutiva dos animais, que lembran a vermes planos. Historicamente foron tratados como unha orde de vermes planos turbelarios.

A etimoloxía de acelo (acoela) procede do grego antigo *ἀ* (a), *alfa privativo*, que expresa negación ou ausencia, e *κοιλία*, (koilia), que significa 'cavidade'. Isto refírese a que os acelos teñen unha estrutura corporal que carece dunha cavidade corporal chea de líquido.

## Descrición 
Os acelos son vermes moi pequenos e aplanados, xeralmente de 2 mm de lonxitude, pero algunhas especies máis grandes, como *Symsagittifera roscoffensis*, poden acadar os 15 mm. Son simétricos bilateralmente e microscópicos.

Encóntranse por todo o mundo en augas mariñas e salobres e adoitan ter unha vida bentónica, aínda que algunhas especies son epibiontes.

Os membros da clase Acoela carecen dun tracto gastrointestinal convencional, polo que a boca se abre directlamente no mesénquima, é dicir, a capa de tecido que enche o seu corpo. A dixestión realízase por medio dun sincitio que forma un vacúolo arredor da comida inxerida. Este vacúolo dixestivo non está tapizado por células epiteliais, pero hai ás veces unha curta farinxe que vai da boca ao vacúolo. Todos os demais animais bilaterais (agás os vermes cestodos) teñen un intestino tapizado de células epiteliais. Como resultado, os acelos teñen un corpo sólido.

Como liñaxe basal dos animais bilaterais, os Acoela proporcionan unha interesante perspectiva da evolución dos animais máis inicial e do seu desenvolvemento. O animal estudado máis a fondo neste grupo é a especie *Isodiametra pulchra*. Os Acoela adoitaban clasificarse no filo Platyhelminthes. Porén, foron separados deste filo debido a análises moleculares que mostraron que diverxeran antes de se formasen os tres principais clados de animais bilaterais.

## Taxonomía 
Na orde Acoela recoñécense os seguintes subtaxons:

* Familia Actinoposthiidae Hooge, 2001
* Familia Antigonariidae Dörjes, 1968
* Familia Antroposthiidae Faubel, 1976
* Familia Diopisthoporidae Westblad, 1940
* Familia Nadinidae Dörjes, 1968 
* Familia Paratomellidae Dörjes, 1966
* Familia Taurididae Kostenko, 1989
* Suborde Bursalia Jondelius *et al*., 2011
** Infraorde Crucimusculata Jondelius *et al*., 2011
*** Familia Dakuidae Hooge, 2003
*** Familia Isodiametridae Hooge & Tyler, 2005
*** Familia Otocelididae Westblad, 1948
*** Familia Proporidae Graff, 1882 
*** Superfamilia Aberrantospermata Jondelius *et al*., 2011
**** Familia Convolutidae Graff, 1905
**** Familia Mecynostomidae Dörjes, 1968
** Infraorde Prosopharyngida Jondelius *et al*., 2011
*** Familia Hallangiidae Westblad, 1946
*** Familia Hofsteniidae Bock, 1923
*** Familia Solenofilomorphidae Dörjes, 1968

## Notas
Toyohiro Akiyama

**Toyohiro Akiyama**, nado en Tokyo o 22 de xullo de 1942, é un xornalista que se converteu no primeiro astronauta de nacionalidade xaponesa, formando parte das misións Soiuz TM-10 e Soiuz TM-11.

## Traxectoria 
Akiyama é un xornalista xaponés que pasou a ser o primeiro xaponés no espazo ao participar nun voo comercial a bordo da misión Soiuz TM-10, regresando na Soiuz TM-11. Pasou 7.91 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-10
*Soiuz TM-11
Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles

A **Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles** é unha institución cultural pública situada en Valencia.
## Historia 
Os seus antecedentes están nunha petición dos artistas valencianos ao rei Fernando VI para crear unha Academia. O rei accedeu e naceu a Acadèmia de Santa Bàrbara na honra á esposa de Fernando VI, Bàrbara de Bragança, na sede da Universidade de Valencia .

Coa morte do monarca e as dificultades económicas, o centro desapareceu. Anos máis tarde o rei Carlos III retomou a idea orixinal e concedeu por Real Cédula o recoñecemento da academia o 14 de febreiro de 1768. Seguiu o modelo da Real Academia de Belas Artes de San Fernando dentro da Ilustración española, que seguía a tradición francesa. O nome oficial era a Real Academia das Tres Nobres Artes de San Carlos.

Desde 1909 recoñeceuse como un organismo artístico que respondía a tres aspectos ou fins fundamentais:

* **Académico**: Estudos artísticos, informes e peritaxes
* **Didáctico**: Ensinos teóricos e prácticos de Belas Artes
* **Educativo**: Creación do Museo de Pintura e Escultura.

En 1913, por Real Decreto do 24 de xullo, o Museo ficou desvencellado oficialmente da tutela da academia. O espectacular crecemento pola grande afluencia de estudantes e a escaseza de espazo fixeron que en 1938 o Estado cedese como nova sede o Convento do Carme, desamortizado. Alí continuou a docencia e puidéronse aumentar e potenciar as coleccións artísticas, agrupadas no Museo de Belas Artes e o Museo de Antigüidades.

En 1942 decidiuse dedicar o lugar do convento de maneira exclusiva á Escola de Belas Artes. Os fondos do museo e a academia foron trasladados ao antigo Convento de San Pío V, onde actualmente comparten edificio.

## Estrutura e servizos 
Réxese polos estatutos e regulamentos de réxime interior. Os membros poden ser de honra, de número, supernumerarios e correspondentes.

A Academia consta de catro seccións:

* Arquitectura
* Escultura
* Pintura-gravado
* Música

A súa organización e funcionamento están regulados por decreto da Generalitat Valenciana dende 1989. Formada polo servizo de docencia, o arquivo e a biblioteca, é un órgano consultivo da Generalitat Valenciana. Cumpre, ademais, funcións periciais. O Alto Padroado correspóndelle ao Rei de España e a Presidencia de Honra a quen presida a Generalitat Valenciana.
Mundo de fala románica

[miniatura|300x300px|[Estado nación|Estados-nación nos que se falan linguas románicas. Nótese que está en laranxa todo o Canadá, aínda que o francés se fala maiormente no Quebec, e que hai estados que aínda conservan algúns miles de falantes de linguas románicas, como o portugués falado en Suráfrica, Goa (India) ou Macau (China), que están en gris.]]
Os **países de lingua románica** ou **romance**, **mundo de fala romance** ou **románica**, **mundo latino** , **mundo neolatino**, ou **mundo de fala latina** (en inglés *Latin-speaking countries*) é a parte do mundo onde as linguas románicas (as que evolucionaron a partir do latín ) son oficiais, cooficiais ou de uso significativo, comprendendo Europa Latina e América Latina, así como as partes de América do Norte, África e Asia de falas románicas. Foron propostos e empregados tamén os termos **mundo romanófono,**  '***  e **romanofonía*', sendo estes coincidentes co colectivo de falantes de lingua romanesa.

Os mundo de falas romances inclúen, por exemplo, as comunidades de falas castelás, galego-portuguesas, francesas, italianas, romanesas, occitano-catalás, etc.

### Mundo de fala románica en datos 
## Notas 
## Véxase tamén 

* Lingua latina
* Linguas románicas
* Lingua franca nova
* Unión Latina
* Imperio Romano
* Iberoamérica
* Latinoamérica
* Hispanoamérica
* Lusofonía
* Francofonía
* Italofonía
* Hispanofonía
* Países cataláns
Universidade de Massachusetts Lowell

A **Universidade de Massachusetts Lowell,** tamén coñecida como **UMass**, **UMass Lowell**, **UMass Boston**, ás veces abreviado **UML**, é unha universidade pública situada en Lowell, Massachusetts, Estados Unidos de América.

## Estrutura 
Forma parte do sistema da Universidade de Massachusetts, sendo un dos seus cinco campus.

Ten máis de 1.100 membros traballadores e no outono de 2020, matriculáronse 18.150 estudantes, o que a converte na universidade máis grande do val de Merrimack.

Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.

O Centro de Investigacións Atmosféricas da **UMass** constrúe modelos da ampla serie "Digisonde" e coordina unha rede mundial de ionosondas interconectadas.

## Historia 
alt=O Centro de innovación en tecnoloxías emerxentes da universidade abriuse en 2012|miniatura
A universidade foi fundada en 1975 tras a fusión do *Lowell Technological Institute* e do *Lowell State College*. Estes dous institutos predecesores xa estaban en 1895 como *Lowell Textile School* e 1894 como *Lowell Normal School*. 

Dos anos 1975 a 1991 a universidade aínda se chamaba "Universidade de Lowell" e só entón adoptou o seu nome actual. En xuño de 2010, comezou a construción do novo *Centro de Innovación en Tecnoloxías Emerxentes*, o primeiro edificio académico que se construíu no campus en 30 anos. A construción, que se inaugurou en outubro de 2012, custou uns 80 millóns de dólares estadounidenses. O estado cubriu a metade dos custos.

## Cifras de estudantes 
Dos 18.150 estudantes do outono de 2020, 13.813 estaban cursando os seus títulos universitarios, eran graos ou licenciaturas. 4.337 estaban cursando un título adicional de posgrao. En 2009 matriculáronse preto de 13.600 estudantes. En total, a universidade ten máis de 100.000 antigos alumnos (*Alumni*).

## Deportes 
miniatura|Tsongas Center
Os equipos universitarios son os *River Hawks*. A facultade é membro da National Collegiate Athletic Association. O equipo masculino de hóckey sobre xeo xoga no Hockey East División I e xoga os partidos na casa no Tsongas Center. Gañaron o campionato da División II da NCAA tres veces en 1979, 1981 e 1982. Nos demais deportes, os equipos universitarios xogan na División II. O equipo masculino de baloncesto tamén gañou o campionato nacional en 1988, o de campo a través masculino en 1991 e o equipo de hóckey herba en 2005.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Universidade de Massachusetts Lowell
Divorcio á italiana

***Divorcio á italiana*** (en ) é un filme italiano de 1961 dirixido por Pietro Germi. O guión foi escrito por Germi, Ennio De Concini, Alfredo Giannetti e Agenore Incrocci, e baséase na novela de Giovanni Arpino ''Un delitto d'onore''. Está protagonizado por Marcello Mastroianni, Daniela Rocca, Stefania Sandrelli, Lando Buzzanca e Leopoldo Trieste. O filme gañou o Óscar ó mellor guión orixinal na 35ª edición dos premios, Mastroianni estivo nomeado na categoría de mellor actor e Germi en mellor director.

Estreouse en galego o 13 de outubro de 1989 a través da TVG.

## Personaxes 
* Marcello Mastroianni como Ferdinando Cefalù
* Daniela Rocca como Rosalia Cefalù
* Stefania Sandrelli como Angela
* Leopoldo Trieste como Carmelo Patanè
* Odoardo Spadaro como Don Gaetano Cefalù
* Margherita Girelli como Sisina
* Angela Cardile como Agnese
* Lando Buzzanca como Rosario Mulè
* Pietro Tordi como avogado De Marzi
* Ugo Torrente como Don Calogero
* Antonio Acqua como sacerdote
* Bianca Castagnetta como Donna Matilde Cefalù
* Giovanni Fassiolo
* Ignazio Roberto Daidone
* Francesco Nicastro

## Notas
Macartismo

[miniatura|250x250px| [Joseph McCarthy, senador de Wisconsin (1947-1957)]]
O **macartismo** ou **macarthismo** (en ) é un termo que se refire á práctica de acusar a alguén de subversión ou traizón.

## Termo 
O termo ten a súa orixe na historia dos Estados Unidos coñecida como "segunda ameaza vermella", na década de 1950, que se caracterizou por unha marcada represión política contra os comunistas e outros esquerdistas, así como por unha campaña de temor á súa influencia nas institucións e espionaxe estadounidenses por axentes da Unión Soviética.

Acuñado orixinalmente para describir a patrulla anticomunista promovida polo senador republicano Joseph McCarthy de Wisconsin, o termo pronto adquiriu un significado máis amplo, sendo usado hoxe para describir a infinidade de iniciativas similares. Tamén se emprega para describir acusacións imprudentes e infundadas, así como ataques demagóxicos ao carácter ou sentido de patriotismo dos adversarios políticos.

## Historia 
Durante o macartismo, miles de estadounidenses foron acusados de ser comunistas ou simpatizantes e convertéronse en obxecto de investigacións e investigacións agresivas por parte do goberno ou das industrias privadas. O principal obxectivo das sospeitas eran funcionarios, traballadores da industria do espectáculo, educadores e sindicalistas. As sospeitas eran moitas veces dadas por certas, aínda que se baseaban en probas inconclusas e cuestionables e se esaxeraba o nivel de ameaza que representaba a afiliación real ou suposta do individuo a ideas ou asociacións de esquerda. Moitas persoas perderon o seu traballo e/ou destruíron a súa carreira; algúns incluso foron detidos. A maioría das penas baseáronse en sentenzas que posteriormente foron anuladas, leis que foron declaradas inconstitucionais despedimentos por causa que foron declarados ilegais ou impugnables e procedementos extraxudiciais que entrarían en descrédito xeral no futuro.

Os exemplos máis notables de macartismo inclúen os propios discursos, investigacións e indagacións do senador McCarthy; a Lista Negra de Hollywood, coas investigacións realizadas polo Comité de Actividades Antiamericanas (HUAC); e as diversas actividades anticomunistas do FBI baixo a dirección de J. Edgar Hoover. O macartismo foi un amplo fenómeno sociocultural que afectou a sociedade estadounidense a todos os niveis e xerou un gran debate e conflito interno nese país.

## Na cultura popular 
Sobre este período producíronse moitas películas, todas representando a McCarthy e os seus seguidores como figuras desprezables e a historia que crearon como unha crise que foi superada. Entre estas está *Good Night, and Good Luck* dirixida por George Clooney e protagonizada por David Strathairn, no papel do xornalista Edward R. Murrow. O filme narra os enfrontamentos entre o xornalista e o senador McCarthy, durante a década de 1950, que contribuíron á caída do senador.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anticomunismo
* Comunismo
* Comité de Actividades Antiamericanas
* Lista negra de Hollywood
* Guerra Fría
* *Redwashing*

### Ligazóns externas 
* Macartismo  (en illinois.edu)
Persuasión (filme de 2022)

***Persuasión*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Carrie Cracknell a partir dun guión de Ron Bass e Alice Victoria Winslow. Baséase na novela homónima de Jane Austen. Está protagonizado por Dakota Johnson, Cosmo Jarvis, Nikki Amuka-Bird, Mia McKenna-Bruce, Richard E. Grant e Henry Golding.

Estreouse a través de Netflix o 15 de xullo de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.

## Personaxes 
* Dakota Johnson como Anne Elliot
* Cosmo Jarvis como Captain Frederick Wentworth
* Henry Golding como Mr. William Elliot
* Nikki Amuka-Bird como Lady Russell
* Mia McKenna-Bruce como Mary Elliot
* Richard E. Grant como Sir Walter Elliot
* Ben Bailey como Charles Musgrove
* Nia Towle como Louisa Musgrove
* Izuka Hoyle como Henrietta Musgrove
* Yolanda Kettle como Elizabeth Elliot
* Edward Bluemel como Capitán Harville
* Afolabi Alli como Capitán Benwick
* Jenny Rainsford como Mrs. Harville 
* Lydia Rose Bewley como Mrs. Penelope Clay

## Estrea 
O filme estreouse en Netflix o 15 de xullo de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Vladimir Aksionov

**Vladimir Viktorovich Aksionov**, nado en Giblitsi (Rusia) o 1 de febreiro de 1935, é un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz 22 e Soiuz T-2.

## Traxectoria 
Aksionov graduouse en enxeñaría e no Instituto da Forza Aérea. Participou nas misións Soiuz 22 e Soiuz T-2, pasando un total de 11,84 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 22
*Soiuz T-2
Resident Evil (serie de televisión)

***Resident Evil*** é unha serie de televisión estadounidense de 2022 desenvolvida por Andrew Dabb para Netflix. Está baseada na serie homónima de videoxogos de Capcom, e é a segunda adaptación televisiva da franquía despois da miniserie animada *Infinite Darkness*, e a terceira adaptación de acción en vivo despois da serie de filmes homónima e o reboot. A serie desenvólvese no seu propio universo orixinal mais presenta a trama da serie de videoxogos como historia e base.

*Resident Evil* estreouse en Netflix o 14 de xullo de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego, traducido por Laura Feijóo. A serie recibiu valoracións diversas da crítica; algúns eloxiaron as súas secuencias de acción, as imaxes e as actuacións do elenco (especialmente Reddick e Núñez), mentres que outros criticaron o seu guión, ritmo, falta de orixinalidade e desviacións do material orixinal.

## Personaxes 
* Ella Balinska como Jade Wesker
** Tamara Smart como Jade Wesker de moza
** Siena Agudong como Billie Wesker de moza
* Paola Núñez como Evelyn Marcus
* Lance Reddick como:
** Albert "Al" Wesker, Jade e pai de Billie
** Albert "Bert" Wesker, Jade e tío de Billie e irmán de Al
** Albert "Alby" Wesker, Al e irmán morto de Bert
** Albert Wesker, un operario de Umbrella que creou varios clons de si mesmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Sergio Mur

**Sergio Mur López**, nado en Madrid o 23 de maio de 1977, é un actor español.

## Traxectoria 
En decembro de 2013 rodou a película inglesa *Shooting for Socrates* dando vida ao famoso futbolista brasileiro Sócrates, dirixida por James Erskine e producida por New Black Films.

A finais do verán de 2013 acabou a gravación de *Gran Reserva: El Origen*, onde daba vida a Roberto, para TVE que se emitiu nas sobremesas de forma diaria e que supón un spin off de *Gran Reserva* remontándose a 45 anos atrás. Comezou o 2013 representando *Antígona* de Jean Anouilh, nova produción do Teatro Español baixo a dirección de Rubén Ochandiano, onde interpreta a Hemón.

En 2012 protagoniza a comedia teatral *Cuatro estaciones* *y un día* dirixida por Miguel Ángel Cárcano no Teatro Lara de Madrid, España.

En 2011, Sergio participa na gravación da serie *Los misterios de Laura* e na segunda tempada da serie *14 de abril. La República*, baixo a dirección de Salvador García, Gracia Querejeta, e Manuel Martín Cuenca, entre outros; dando vida a León Caneda. 

Protagonizou a miniserie dirixida por Fernando Colomo, *El pacto*. Participou tamén nas series: *Física o química*, actuación pola que gañou o premio Shangay Express á *Mellor interpretación en televisión de 2010*, *Sin tetas no hay paraíso*, *Cuéntame como pasó*, *SMS*, *Aída*, *Impares*, *El Comisario*, *Los protegidos*, *Las chicas del cable* o *La tira* entre outras. Tamén presentou o programa infantil *Los Lunnis* en 2004/05.

No teatro destaca a súa participación na versión española da obra Closer de Patrick Marber, tamén en The Flying Circus: los mejores sketches de los *Monty Python*, *Moliére* x 2: *La escuela de los maridos y las preciosas ridículas* ou o recoñecido texto do teatro arxentino escrito por Patricia Zangaro, *A propósito de la duda*.

### Vida persoal 
A súa parella éa  actriz Olivia Molina e teñen dous fillos, Vera (2012) e Eric (2015).

## Traxectoria 
### Cinema 
### Televisión 
#### Series 
#### Programas 
### Teatro 
### Outros 
* 2011 Invitado no programa de Telecinco Pasapalabra presentado por Christian Gálvez Montero. Xunto con Ana Milán, Rocío Madrid e Jorge Sanz.
* 2011 CINEJOVEN Málaga. Poñente nas xornadas xunto a Javier Godino e Nuria Gago.
* 2010 Gala clausura CINECULPABLE (Vilareal). Metre de cerimonias.
* 2009 Gala de Clausura Festival La Vila de Valladolid. Co-presentador.
* 2009 Gala entrega de premios Cosmopolitan TV. Mestre de cerimonias.
* 2009 Videoclip AYER Y HOY do grupo Disserta. Dir: Álvaro de la Hoz. Burbuja Films.
* 2004 Participante na creación de TXI (Teatro x la Identidad España) Ciclo teatral inaugurado no teatro Nuevo Alcalá de Madrid, coa obra *A propósito de la duda*.

## Premios 
## Notas
Deutsche Grammophon

**Deutsche Grammophon Records** é un selo discográfico alemán especializado en música clásica, pertencente (2022) á empresa Universal Music Group, unha división do grupo francés Vivendi Universal. Foi fundada co nome de *Deutsche Grammophon Gesellschaft* o 6 de decembro de 1898 polo cidadán estadounidense de orixe alemán Emile Berliner como a filial alemá local da súa Berliner Gramophone Company, converténdoa na compañía discográfica máis antiga do mundo que aínda está en funcionamento.

Deutsche Grammophon sempre foi moi coñecido polos seus altos estándares de alta fidelidade.

Entre os intérpretes que gravaron coa compañía están Herbert von Karajan, Daniel Barenboim, Leonard Bernstein ou Maria João Pires. [thumb|Antiga fábrica de Deutsche Grammophon en [Hannover.]]

## Historia 
Con sede na cidade alemá de Hannover, a compañía tiña inicialmente vínculos coa discográfica estadounidense *Victor Talking Machine Company*, que en 1929 pasou a chamarse RCA Victor, e coa británica HMV, que rematou coa Primeira guerra mundial.
[esquerda|miniatura| Disco da *Deutsche Grammophon Gesellschaft* de [Emile Berliner.]]
En 1941, a empresa de electrónica Siemens & Halske comprou o Deutsche Grammophon. En 1945, como parte dos termos da rendición de Alemaña ao final da segunda guerra mundial, Deutsche Grammophon perdeu os seus dereitos sobre a marca ''His Master's Voice*, que pasou a ser propiedade da discográfica EMI. O can que escoitaba o gramófono, gravado por Emile Berliner o 16 de xullo de 1900, foi substituído pola "coroa de tulipáns" que deseñou o consultor de publicidade de Siemens Hans Domizlaff.

En 1962, Siemens creou unha alianza corporativa coa empresa holandesa Philips que deu lugar ao grupo discográfico DGG/PPI, que pasou a incluír o selo discográfico PolyGram. Deutsche Grammophon tamén posuía o selo Polydor Records, o primeiro co que gravaron os Beatles .

Deutsche Grammophon foi pioneira na introdución masiva do disco compacto no mercado da música clásica coa produción e comercialización de gravacións de música clásica realizadas por Herbert von Karajan e a Filharmónica de Berlín desde 1983, sendo a primeira gravación a *Sinfónica Alpina* *(Eine Alpensinfonie)* de Richard Strauss.

En 1987 Siemens vendeu a súa participación en Deutsche Grammophon e Philips converteuse no accionista maioritario. En 1998, a empresa canadense Seagram Company Ltd. comprou Deutsche Grammophon e Polygram a Philips. Deutsche Grammophon fusionouse desde entón co Universal Music Group, unha división do grupo francés Vivendi Universal.

Deutsche Grammophon ten un enorme catálogo de gravacións notables. A compañía está a reeditar unha parte destes baixo o selo *Originals*. Os CD *originals'' etiquetados son recoñecibles polo seu deseño que recrea o aspecto dos discos de vinilo e as súas fundas orixinais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Deutsche Grammophon
Liga Española de Baloncesto 1957

A **temporada 1957 da Primeira Divisón**, celebrada entre o 31 de marzo e o 19 de maio de 1957, foi a primeira campaña da Liga Española de Baloncesto. O ano anterior, a Federación Española de Baloncesto estudou a posibilidade de crear un campionato nacional cos mellores equipos das ligas rexionais de Cataluña e Castela, que convivise coa única competición nacional até ese momento, a Copa do Generalísimo. Participaron seis equipos, e o gañador disputaría ao ano seguinte a Copa de Europa. 

Participaron na competición seis equipos, que xogaron entre si unha liga de todos contra todos con ida e volta. Os primeiro campión, o Real Madrid, gañou a súa participación na Copa de Europa. Por outra banda, ningún dos seis equipos perdeu a categoría, xa que a competición foi ampliada na seguinte edición coa incorporación de catro novos equipos. O máximo anotador foi Alfonso Martínez do Real Madrid.

## Equipos 
Os seguintes son os equipos que competiron na primeira edición da Primeira Divisón.

## Clasificación 
### Resultados 
## Líderes estatísticos 
### Puntos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga Española de Baloncesto

### Ligazóns externas 
* ACB.com
Sam Raimi

**Samuel M. Raimi**, nado en Royal Oak (Míchigan) o 23 de outubro de 1959, é un director, produtor e guionista estadounidense. Raimi é recoñecido polo seu traballo na dirección na triloxía sobre a personaxe de *Spider-Man*, estreada durante a década de 2000, ademais de polo seu labor como director de filmes de terror de baixo orzamento como a triloxía de *The Evil Dead*, que foi un dos seus primeiros proxectos.

Tamén participou en filmes realizados por colegas seus, Foi educado no xudaísmo conservador. Raimi ten un irmán máis vello, o guionista Ivan Raimi, A súa irmá máis vella Andrea Raimi Rubin, é reporteira de tribunais. Outro irmán máis vello, Sander, faleceu afogado con quince anos; Raimi dixo que o trauma uniu fortemente o resto da familia. Raimi tamén mencionou que Sander foi que lle amosou a *Spider-Man*, iniciando o seu amor polas bandas deseñadas.

Sam Raimi comezou a afeccionarse á realización aos 13 anos, grazas a unha primitiva cámara de vídeo que tiña un amigo seu. Ata a edición de *The Evil Dead*, gravara uns trinta filmes de prácticas. Como resultado, Raimi comezou a traballar na longametraxe.

En 1981 escribiu e dirixiu unha das obras máis innovadoras da serie B, *The Evil Dead*, unha acertada combinación de humor negro, terror sobrenatural e cinema gore. Igual que *Within the Woods*, foi protagonizada por Bruce Campbell e Ellen Sandweiss e participaron tamén Richard DeManincor, Betsy Baker e Theresa Tilly. Nela, Raimi creou a icónica personaxe da saga Ash Williams, personificada por Bruce Campbell.

Tralo fracaso do seu filme *Crimewave*, Raimi rodou a secuela *Evil Dead II* (1987). Os primeiros minutos do filme volven contar a historia da primeira parte cambiando algúns elementos. O plan de Raimi era utilizar escenas de *The Evil Dead*, mais debido a problemas coas distribuidoras tivo que rodar de novo as escenas. A secuela contou cun orzamento de 3,6 millóns de dólares, case dez veces maior ca o de *The Evil Dead*.

Unha terceira parte da saga, titulada *Army of Darkness*, foi estreada en 1992. A historia está ambientada no ano 1300, época á que foi transportado Ash tras ser atrapado por un portal creado ao final de *Evil Dead II*. A diferenza das dúas primeiras partes, esta caracterizouse por ser máis cómica que terrorífica. O proxecto tivo un orzamento estimado de 13 millóns de dólares.

Ao longo da súa traxectoria como realizador, Raimi creou unha gran variedade de filmes que van desde a comedia de slapstick ata o terror máis gore. Entre elas esta a saga de éxito *Spider-Man*, protagonizada polo actor Tobey Maguire, que contou con cameos de Bruce Campbell e do creador do superheroe Stan Lee, con quen Raimi trabou unha grande amizade. Ademais, Raimi é un activo produtor.

## Vida persoal 
Raimi casou en 1993 con Gillian Greene, filla do actor Lorne Greene. Teñen cinco fillos, dos cales tres (Emma Rose, Lorne e Henry) apareceron como extras en *Drag Me to Hell* e na batalla final do filme *Spider-Man 3*.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén
Faldra

O termo **faldra** pode referirse a:
* **Saia**, parte inferior do vestido que cae solta desde a cintura para abaixo;

* Peza do vestiario feminino, que parte da cintura, á que vai cinguida, e que pode ser máis ou menos longa;
* Cobertura de tea que reviste algunhas mesas e chega ata o chan;
* **Faldra**, parte inferior dunha montaña;
* **Faldra**, carne do ventre do gando vacún;
* **Faldra**, nunha armadura, parte que pendía do peto e do espaldar, que se levaba aberta.
CB Aismalíbar

O **Club Baloncesto Aismalíbar** foi un equipo profesional español con sede na cidade de Montcada i Reixac, Cataluña. En 1957 foi un dos membros fundadores da Primeira División, competición na que participa durante as súas primeiras oito edicións. Foi tamén catro veces subcampión de Copa (1956, 1957, 1959 e 1964). O equipo desaparece en 1964 por problemas económicos. O club recibía o nome por Aismalíbar, unha empresa de caucho e plásticos local propietaria do club.

## Historia 
As orixes do club remóntanse ao ano 1947 cando a empresa Aismalíbar crea un club social para os seus traballadores. Os empregados crearon un equipo de baloncesto que se inscribiu na Liga Obra Sindical de Educación e Descanso. Tras varios éxitos nesa competición, a empresa inscribiu a outro equipo na Federación Catalá de Baloncesto co nome de Club Baloncesto Aismalíbar. Este quedou campión de Segunda e de Primeira Rexional catalá sucesivamente. A empresa fixo entón un forte investimento económico para facer un equipo competitivo na década de 1950.

Contratou como xogador-adestrador a Eduardo Kucharski, e a xogadores da categoría de Emiliano Rodríguez, que posteriormente faría historia no Real Madrid, Nino Buscató e Francisco Borrell, un pivote de 2 metros de altura. En 1957 converteuse nun dos seis equipos fundadores da Liga Nacional. En canto á competición de copa, +o equipo conseguiu ser catro veces subcampión da Copa do Xeneralísimo (1956, 1957, 1959 e 1964). O declive do club iniciouse cando o equipo tivo que disputar os seus partidos en Barcelona e non na súa pista de Montcada i Reixac, debido a que a nova normativa obrigaba a disputar os partidos en pavillóns cubertos e a empresa Aismalíbar non puido afrontar os gastos que supuña cubrir a pista do seu club social.

## Xogadores 
### Destacados 
*  Agustín Bertomeu
*  Francisco Borrell
*  Francesc Buscató
*  Joan Ferrando
*  Miguel González
*  Jorge Guillén
*  Eduardo Kucharski
*  Alfonso Martínez
*  Santiago Navarro
*  Joan Riera
*  Emiliano Rodríguez
*  Javier Sanjuán

## Historial 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do Aismalíbar en Proballers
Faldra (monte)

[miniatura|250px|Contrafortes das Montañas Rochosas preto de [Denver, Colorado]]

As **fadras**, **abas** ou **pés**, son xeograficamente definidas como aumentos graduaies da elevación na base dunha cordilleira, un outeiro máis alto, ou unha zona de terreo alto. 

Frecuentemente os contrafortes consisten en abanos aluviaiss e mesetas diseccionadas.

Son unha zona de transición entre as chairas e os outeiros de relevos baixos e as [montaña]]s, outeiros e terras altas máis altas adxacentes. 

## Descrición 
Os montes bordean principalmente montañas, especialmente as que se chegan a través de dorsais baixas que aumentan de tamaño cada vez máis preto da montaña, pero tamén pode bordear terras altas e outeiros máis altos.

## Sinónimos 
Outra palabra para unha rexión de faldras e contrafortes é, como quedou dito, "pé do monte" en linguas románicas. A rexión italiana de Piemonte ("pé de monte") atópase nos contrafortes dos Alpes, e varios outros contrafortes noutras partes do mundo son chamadas "piemonte".

## Notas
Dictionary of Greek and Roman Geography

O ***Dictionary of Greek and Roman Geography*** é o derradeiro dunha serie de dicionarios clásicos editados polo estudoso inglés William Smith (1813–1893), que segue a *A Dictionary of Greek and Roman Antiquities* e o *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. Publicouse por primeira vez en 1854 e reeditouse por última vez en 2005.

Como indicara Smith no Prefacio: "*The Dictionary of Geography... está deseñado principalmente para ilustrar os escritores gregos e romanos, e para que un estudante dilixente poida lelos da xeito máis aproveitábel*". 

O dicionario, editado en dous grosos volumes, ofrece unha cobertura detallada de tódolos países, rexións, vilas, cidades e características xeográficas importantes mencionados tanto na literatura grega e latina coma na Biblia. Conserva no título o de "grego e romano", en parte, por uniformidade, pero principalmente para indicar o obxecto principal da obra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Dictionary of Greek and Roman Antiquities*
* *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*

### Ligazóns externas 
* Smith, William; *Dictionary of Greek and Roman Geography*, Londres, (1854) Proxecto Perseus online (en *inglés*)
*   (en *inglés*)
*  en Internet Archive (en *inglés*)

* Revisión en *The North American Review*, nº81, xullo de 1855, pp. 268–71  (en *inglés*)
* Revisión en *The Quarterly Review,* nº 99, setembro de 1856, pp. 415–451 (en *inglés*)
Aleksandr Panaiotov Aleksandrov

**Aleksandr Panaiotov Aleksandrov**, nado en Omurtag (Bulgaria) o 1 de decembro de 1951, é un astronauta búlgaro retirado que formou parte das misións Soiuz TM-5 e Soiuz TM-4.

## Traxectoria 
Aleksandrov graduouse na Academia da Forza Aérea en 1974, chegando ao grao de coronel da Forza Aérea de Bulgaria. Foi seleccionado para participar no programa Interkosmos, sendo membro da misión Soiuz TM-5 e regresando na Soiuz TM-4, pasando un total de 9,84 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-5
*Soiuz TM-4
Aleksandr Pavlovich Aleksandrov

**Aleksandr Pavlovich Aleksandrov**, nado en Moscova o 20 de febreiro de 1943, foi un cosmonauta soviético retirado que formou parte das misións Soiuz T-9 e Soiuz TM-3.

## Traxectoria 
Aleksandrov graduouse no Instituto Bauman de Moscova en 1969 cun doutoramento en sistemas de control de naves espaciais. Entre 1993 e 1996 foi xefe do grupo de cosmonautas de NPO Energia. A partir de 1996 foi xefe da dirección de voos de proba de RKK Energia. Participou nas misións Soiuz T-9 á estación espacial Saliut 7 e Soiuz TM-3 á estación Mir, pasando un total de 309,75 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz T-9
*Soiuz TM-3
Universidade de Nantes

A **Universidade de Nantes** é unha universidade pública situada na cidade de Nantes, na Bretaña /Países do Loira, Francia. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.

## Historia 
Foi fundada o 4 de abril de 1460, cando Francisco II da Bretaña suxeriu a creación da Universidade da Bretaña, pero foi reestruturada en 1961 de acordo coa nova lei de Educación. 

## Estrutura 
### Materias 
Os cursos impártense nas seguintes áreas: Dereito, Economía, Artes, Idiomas, Ciencia, Tecnoloxía, Saúde e Ciencias Sociais.  

### Campus 
Ademais dos diversos campus espallados pola cidade de Nantes, hai dous campus (*campi*) satélites situados en Saint-Nazaire e La Roche-sur-Yon. 

### Alumnado 
A universidade conta actualmente con máis de 35.000 estudantes e máis dun 10% son estudantes internacionais de 110 países diferentes. Na universidade de Nantes estudaron alumnos célebres como a aviadora Jacqueline Auriol, os escritores Jean Rouaud ou François Bégaudeau, os políticos Jean-Marc Ayrault ou Tertius Zongo (Primeiro ministro de Burkina Faso) e deportistas como Julien Bontemps ou Marina Jaunatre.

## Galería 

Ficheiro:Armes Université de Nantes.svg|Escudo da Universidade de Nantes (XVII-XVIII)
Ficheiro:Campus lettres Nantes.jpg|Facultade de Humanidades
Ficheiro:Entrée michelet - faculté des sciences Nantes.jpg|Acceso á Facultade de Ciencias
Ficheiro:Théâtre universitaire.jpg|Teatro

## Notas 
## Véxase&nbsp;tamén 
### Ligazóns externas 
* Nantes Université (univ-nantes.fr)Páxina oficial
Andrew M. Allen

**Andrew Michael "Andy" Allen**, nado en Filadelfia (Pensilvania), o 4 de agosto de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-46, STS-75 e STS-62.

## Traxectoria 
Allen graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Villanova en 1977 e é máster en administración de empresas pola Universidade de Florida en 2004.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1987, participando nas misións STS-46, STS-75 e STS-62 e pasando un total de 37,68 días no espazo. Allen retirouse da NASA en outubro de 1997.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-46
*STS-75
*STS-62
Joseph P. Allen

**Joseph Percival "Joe" Allen IV**, nado en Crawfordsville, Indiana, o 27 de xuño de 1937, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-5 e STS-51-A.

## Traxectoria 
Allen graduouse en física matemática pola Universidade DePauw en 1959 e é máster e doutor en física pola Universidade Yale en 1961 e 1965 respectivamente.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1967, completando o seu adestramento Base Vance da Forza Aérea. Traballou como científico de misión ao mesmo tempo que foi membro do grupo de soporte aos astronautas da misión Apollo 15. Foi tamén consultor en ciencia e tecnoloxía do Consello en Política Económica Internacional do Presidente. Participou nas misións STS-5 e STS-51-A e pasando un total de 13,08 días no espazo. Deixou a NASA en 1985.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-5 
*STS-51-A
Altair 1

O motor foguete **Altair 1**, tamén coñecido como **Caleb-2** e **X-248**, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 256 segundos (233 s a nivel do mar), cun pulo de 12,40 KN e unha masa de 30 kg baleiro. Medía 0,46 m de diámetro e 1,83 m de altura, funcionando durante 38 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Atlas-Able, Blue Scout II, Delta A, Delta B e Delta C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas-Able
*Blue Scout II
*Delta A
*Delta B
*Delta C
Altair 1A

O motor foguete **Altair 1A**, tamén coñecido como **X-248A**, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 255 segundos (232 s a nivel do mar), cun pulo de 13,80 KN e unha masa de 181 kg baleiro. Medía 0,46 m de diámetro e 2,50 m de altura, funcionando durante 40 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Scout X-1, Scout X-2 e Scout X-3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Scout X-1
*Scout X-2
*Scout X-3
Altair 2

O motor foguete **Altair 1A**, tamén coñecido como **Star 25**, **TE-M-184-3** e **X-258**, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 266 segundos (242 s a nivel do mar), cun pulo de 22,20 KN e unha masa de 37 kg baleiro. Medía 0,64 m de diámetro e 2,53 m de altura, funcionando durante 28 segundos. Foi usado como última etapa dos foguetes Delta D, Scout A e Scout X-4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta D
*Scout A
*Scout X-4
Altair 3

O motor foguete **Altair 3**, tamén coñecido como **Star 20** e **TE-M-640-1**, foi un motor de propelente sólido desenvolvido por Thiokol. Tiña un impulso específico de 287 segundos, cun pulo de 27,14 KN e unha masa de 28 kg baleiro. Medía 0,50 m de diámetro, funcionando durante 28 segundos. O propelente consistía en CTPB contido nunha carcasa de fibra de vidro e epoxi. A tobeira estaba construída en grafito, plástico e aceiro. Foi usado como última etapa dos foguetes Thor Burner 1, Scout B, Scout B1, Scout D1, Scout E1, Scout F1, Atlas F/MSD, Scout G1 e Atlas E/MSD.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Thor Burner 1
*Scout B
*Scout B1
*Scout D1
*Scout E1
*Scout F1
*Atlas F/MSD
*Scout G1
*Atlas E/MSD
Universidade de Roehampton

A **Universidade de Roehampton** é unha universidade pública de Londres. Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.

## Historia 
A historia da Universidade de Roehampton remóntase ao século XIX.  En 1841 fundouse o primeiro dos catro *colleges*, o *Whiteland College*. Este foi seguido por *Southlands College* (1872), *Digby Stuart College* (1874) e o *Froebel College* (1892). En 1975, estas catro universidades fusionáronse para formar o *Roehampton Institute of Higher Education* (RIHE). En 1984 pasou a formar parte da Universidade de Surrey antes de retomar a súa independencia como Universidade de Roehampton en 2004.

## Alumnado 
Dos 12.495 estudantes do curso 2019/2020, 7.970 identificáronse como mulleres (63,8 %) e 4.510 homes (36,1 %). 11.160 estudantes viñeron de Inglaterra, 15 de Escocia, 30 de Gales, 25 de Irlanda do Norte, 470 da Unión Europea e 790 de países extracomunitarios. Así chegaron 1.260 (10,1 %) do estranxeiro. 10.365 estudantes tiñan como obxectivo o seu primeiro grao no curso 2019/2020, é dicir, eran estudantes de grao. 2.130 estaban traballando para unha nova titulación ou eran posgraos. Deles, 350 traballaron na investigación.

No curso 2006/2007 había 8.535 alumnos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da universidade