open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Get off of My Cloud

"**Get off of My Cloud**" (en galego: *Baixa da miña nube*) é unha canción da banda de rock inglesa The Rolling Stones lanzada en 1965. Foi escrita como un complemento do éxito anterior "(I Can't Get No) Satisfaction" e encabezou as listas dos Estados Unidos e do Reino Unido, sendo o segundo hit #1 consecutivo na Unión Americana. The Stones dixeron que a canción está escrita como reacción á súa repentina popularidade tras o éxito de "Satisfaction" e refírese á súa aversión ás expectativas que a xente ten sobre eles.

## Historia 
Escrita por Mick Jagger e Keith Richards, o sinxelo foi gravado en xullo ou a principios de setembro de 1965 nos RCA Studios dos Ánxeles, California e producida, como o seu anterior sinxelo, polo seu representante Andrew Loog Oldham, axudado na enxeñaría por Dave Hassinger. Foi lanzada o 25 de setembro dese ano nos Estados Unidos, con ''"I'm Free"* como lado-B, e case un mes máis tarde, 22 de outubro, no Reino Unido, con *"The Singer Not the Song"* como lado-B, alcanzando o tope das listas en ambos charts.

## Letra 
A letra é desafiante e rebelde, algo común nos Stones da época, onde empezan a cultivar a súa imaxe de "chicos malos". A canción fala da necesidade de estar só e da frustración provocada pola intrusión do veciño, da policía ou do vendedor que peta na porta que na maioría dos casos por demandas estúpidas ou exasperantes.

A diferenza do seu exitoso hit anterior, "Satisfaction", a canción non se enfoca na insatisfacción co mundo que os arrodea, senón máis ben na conservación do espazo vital da persoa. O ton da canción é en E maior e é unha variación do riff da canción "Louie Louie" de Richard Berry lanzada en 1955.

## Persoal 
* Mick Jagger - voz
* Brian Jones - guitarra solista
* Keith Richards - guitarra rítmica, voces
* Charlie Watts - batería
* Bill Wyman - baixo

## Historial de lanzamentos 
### Discos de Rolling Stones 
* *December's Children (And Everybody's)* (1965)
* *Got Live If You Want It!* (1966)
* *Big Hits (High Tide and Green Grass)* (1966)    
* *Love You Live* (1977)
* *Forty Licks* (2002)
* *The Biggest Bang* (2007)

### Versións 
* *Get Off My Cloud* de Cary August (1994)
* *Get Off My Cloud* de Alexis Korner (1975)
* *UHF - Original Motion Picture Soundtrack and Other Stuff*, como *Hot Rocks Polka* por "Weird Al" Yankovic (1989)
* *Get Off of My Cloud* de The Meteors é parcialmente a mesma letra e melodía. 
* *Get Off My Cloud* de The Flying Pickets gravado en directo no Albany Empire (1982), e tamén publicado en *The Best of the Flying Pickets (Only You)* EMI 1991
* *Bájate de mi nube*, en español de Los Reos (México), Discos Peerless, 1966.
* *Bájate de mi nube'', en español de Los Johnny Jets (México), Discos Columbia, 1966.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do grupo
* Keno's ROLLING STONES Web Site Análises e información sobre todas as cancións de The Rolling Stones.
Buzz Factory

***Buzz Factory*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado no ano 1989 a través do selo SST Records, sendo o seu derradeiro traballo de estudio lanzado por esta discográfica.

## Listaxe de cancións
Crack the Skye

***Crack the Skye*** é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Mastodon, editado o 24 de marzo do 2009 a través do selo Reprise Records. O disco estreouse no número 11 da lista *Billboard 200*, vendendo 41.000 copias na súa primeira semana. En Australia, o álbum estreouse no número 19. Ata setembro do ano 2010 vendeu só nos Estados Unidos ao redor das 200.000.

Segundo unha entrevista que aparece no DVD *The Making of Crack the Skye*, este álbum representa o elemento do éter, que está representado polas almas e espíritos de todas as cousas, un tema moi relacionado co contexto do disco. Como os elementos do lume, auga e terra xa foran representados nos primeiros tres álbums da banda, *Remission*, *Leviathan* e *Blood Mountain*, respectivamente, o aire é o único elemento clásico que aínda non foi representado nun traballo de Mastodon.

*Crack the Skye* foi elixido mellor disco do ano 2009 pola revista *Metal Hammer*

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Mastodon agás "Crack the Skye" (letras adicionais de Scott Kelly). 
# "Oblivion" - 5:47
# "Divinations" - 3:39
# "Quintessence" - 5:27
# "The Czar" - 10:54
#*I. "Usurper"
#*II. "Escape"
#*III. "Martyr"
#*IV. "Spiral"
# "Ghost of Karelia" - 5:25
# "Crack the Skye" (con Scott Kelly) - 5:54
# "The Last Baron" - 13:00

## Notas
Batalla de Posada

A **batalla de Posada** librouse entre o 9 e o 12 de novembro de 1330 loitando Basarab I de Valaquia contra Carlos I Roberto de Hungría.

O pequeno exército valaco liderado por Basarab, formado por cabalería, arqueiros, como tamén por campesiños locais, derrotou nunha emboscada a un forte exército húngaro de trinta mil homes na rexión montañosa supostamente próxima ao límite entre Oltenia e Severin.

A batalla resultou nunha grande vitoria para os valacos e nun desastre para Carlos Roberto, sendo un punto de inflexión na política do reino de Hungría, abandonando as súas pretensións de estenderse até o Mar Negro. Pola contra, para Valaquia, a vitoria significou un aumento de moral así como a evolución do estado independente.

## Antecedentes 
miniatura|esquerda|O exército de Carlos Roberto Anjou emboscado polo exército de Basarab en Posada, no Manuscrito Crónica Iluminada de Viena (1330) Os valacos fixeron rodar penedos por un precipicio nun lugar onde os cabaleiros húngaros non deron escapado deles nin tampouco alcanzalos.
En 1324, Valaquia estaba baixo dominio húngaro, e Roberto chámalle a Basarab "o noso voivoda transalpino".

A guerra comeza coa incitación da Voivoda de Transilvania e un tal Dionisio, que máis tarde levou o título de Ban de Severin.

## Batalla 
miniatura|dereita|A Batalla de Posada na Crónica Iluminada Vienesa 
A localización da batalla está aínda en debate entre os historiadores. Unha teoría localiza a batalla en Loviştea, por algún barranco do val do Olt, Transilvania.

O exército valaco, liderado polo propio Basarab, probablemente contaba con menos de dez homes que consistía en cabalería, arqueiros a pé e algúns recrutas de campesiños locais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Długosz, Jan & Michael, Maurice. *The Annals of Jan Długosz*. (Abridged edition). IM Publications, 1997. ISBN 1-901019-00-4
* Ghyka, Matila. *A Documented Chronology of Roumanian History - from prehistoric times to the present day*. Oxford 1941.
* Djuvara, Neagu. *Thocomerius - Negru Voda. Un voivod de origine cumana la inceputurile Tarii Romanesti*. Bucharest: Humanitas, 2007. ISBN 978-973-50-1731-6.
Dookie

***Dookie*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 1 de febreiro de 1994 a través do selo Reprise Records. Foi a primeira colaboración do grupo co produtor Rob Cavallo e a súa estrea cunha gran discográfica. *Dookie`` converteuse nun éxito comercial en todo o mundo, chegando ao número 2 da *Billboard 200* e entrando nas listas de sete países. O álbum impulsou a Green Day cara o gran público, e a comunidade punk rock dixo que a banda “se vendera”.

*Dookie* produciu cinco exitosos sinxelos: "Longview", a regravada "Welcome to Paradise", "Basket Case", "When I Come Around" e "She". No ano 2010 *Dookie* era o álbum máis vendido da banda, con 15 millóns de copias mercadas en todo o mundo. O disco gañou o Grammy ao mellor álbum de música alternativa en 1995. No ano 2003 a revista *Rolling Stone* situou a *Dookie'' no número 193 da súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos, e en abril do ano 2016 a mesma publicación colocouno no posto 18 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Bobby Kimball

**Robert Troy "Bobby" Kimball**, nado en Orange (Texas) o 29 de marzo de 1947, é un cantante americano, coñecido por ser durante moito tempo o cantante principal da banda americana Toto.

## Toto 
En 1974, Bobby Kimball deixou Louisiana e trasladouse aos Ánxeles, onde se xuntou con 3 membros da banda desaparecida Three Dog Night, e formaron unha nova banda chamada S.S. Fools. Editaron un álbum en CBS Records, pero se separaron ao ano e medio. 6 meses máis tarde, David Paich e Jeff Porcaro invitaron a Kimball a que se unise a eles para formar Toto. Kimball pon voz aos primeiros catro álbums de estudio de Toto. Foi despedido pola banda en 1984 durante a gravación de Isolation, debido á súa adicción ás drogas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Oficial de Bobby Kimball
Criticalia (libro)

***Criticalia*** é unha escolma das recesións literarias máis destacadas do crítico mindoniense Armando Requeixo. Foi publicada a finais de 2011 pola compostelá Sotelo Blanco Edicións. O libro consta de 373 páxinas, incluído unha apéndice de 26 no que figura unha relación de todos os traballos de crítica literaria non reproducidos. Recolle textos publicados dende mediados de 1991 (en xornais e revistas) até finais de decembro de 2010. Trata indistintamente narrativa, poesía e ensaio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog homónimo do autor
Viño doce

O **viño doce**, que tamén se pode chamar **viño de sobremesa**, é aquel viño que como os seus nomes indican posúe un sabor doce axeitado para acompañar diversas sobremesas, así como tamén para tomar só.

Algúns dos máis coñecidos son o Sauternes, o Tokaji Aszú, o viño de Málaga, Eiswein, Gewürztraminer, Spätlese, Auslese, Beerenauslese, Bermet, Trockenbeerenauslese e Commandaria ou viños fortificados tales como o xerez, Porto e o vin doux naturel.
Liga de Campións da UEFA 1997-98

A **Liga de Campións da UEFA 1997-98** foi a edición número 43 da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA. As roldas previas da competición leváronse a cabo entre xullo e agosto. A fase de grupos comezou en setembro e rematou en decembro. Os cuartos de final foron en marzo, as semifinais en abril, e a final foi o 20 de maio de 1998. Na final enfrontáronse o subcampión da edición anterior, o Juventus FC, e mailo campión español, o Real Madrid, que venceu por 1 gol a 0.

## Fase de Grupos 
Os 8 equipos que non tiveron que pasar pola fase previa eran: Borussia Dortmund, Juventus FC, Manchester United, Real Madrid, PSV Eindhoven, FC Porto, Bayern Múnic e AS Mónaco. Os outros 16 equipos que participaron na fase de grupos foron o que se clasificaron nas roldas previas.

### Grupo A 
### Grupo B 
### Grupo C 
### Grupo D 
### Grupo E 
### Grupo F 
O mellor equipo de cada grupo acadou a clasificación para os cuartos de final da competición. As 2 prazas restantes foron para os 2 equipos con mellor puntuación dos 6 que remataron segundos:

## Eliminatorias 
O cadro das eliminatorias finais polo título de campión de Europa quedaron do seguinte xeito:

O Juventus FC adestrado por Marcello Lippi acadaba a súa 3ª final consecutiva, con xogadores como Alessandro Del Piero (máximo goleador da competición con 10 goles), Zinedine Zidane, Didier Deschamps, Edgar Davids e Filippo Inzaghi. A vitoria do Real Madrid na final de Ámsterdan, grazas ó gol do montenegrino Predrag Mijatović no minuto 66 en posible fóra de xogo, supuxo a sétima coroa continental para o club madrileño, e a primeira en 32 anos. O adestrador do equipo era o alemán Jupp Heynckes, e no cadro de xogadores salientaban os nomes de Raúl González, Roberto Carlos, Clarence Seedorf, Fernando Redondo, Fernando Hierro e Davor Šuker.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga de Campións da UEFA
* UEFA
* Real Madrid
* Juventus FC
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da UEFA
Tom and Huck

***Tom and Huck*** é un filme estadounidense dirixido por Peter Hewitt que se estreou en 1995. Baséase na novela *As aventuras de Tom Sawyer* de Mark Twain.

## Sinopse 
Nova adaptación da famosa novela de Mark Twain, que relata as aventuras dos rebeldes Tom Sawyer e Huckleberry Finn.

## Personaxes 
* Jonathan Taylor Thomas como Thomas "Tom" Sawyer
* Brad Renfro como Huckleberry "Huck" Finn
* Eric Schweig como Injun Joe
* Charles Rocket como Xuíz Thatcher
* Amy Wright como Tía Polly
* Michael McShane como Muff Potter
* Marian Seldes como Widow Douglas
* Rachael Leigh Cook como Rebecca "Becky" Thatcher
* Courtland Mead como Sid
* Joey Stinson como Joseph "Joe" Harper
* Blake Heron como Benjamin "Ben" Rodgers
* Lanny Flaherty como Emmett 
* Heath Lamberts como Mr. Dobbins
* William Newman como Doutor Robinson 
* Bronwen Murray como Mary

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Peacock

***Peacock*** é un filme estadounidense dirixido por Michael Lander que se estreou no 2010.

## Sinopse 
A historia céntrase nun accidente ferroviario na localidade de Peacock, Nebraska. Este accidente, aparentemente fortuíto, en realidade entraña un misterio que afecta a John, un empregado de banca (Cillian Murphy), quen prefire pasar desapercibido pola vida. Pero John ten un segredo: ten unha personalidade oculta que ninguén coñece, a dunha muller que cada mañá, antes de que John esperte, realiza as tarefas domésticas e lle prepara o almorzo.

## Personaxes 
* Cillian Murphy como John Skillpa
* Elliot Page como Maggie
* Susan Sarandon como Fanny Crill
* Bill Pullman como Edmund French
* Josh Lucas como Tom McGonigle
* Keith Carradine como Alcalde Ray Crill
* Paul Cram como Kenny

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Scooby-Doo (filme)

***Scooby-Doo*** é un filme estadounidense dirixido por Raja Gosnell que se estreou no 2002. Baséase na serie de animación *Scooby-Doo* creada por Joe Ruby e Ken Spears.

## Sinopse 
Dous anos despois de que un choque de egos obrigase a Mystery Inc. a pechar as súas portas, Scooby-Doo e os seus amigos Fred, Daphne, Shaggy e Velma, son chamados individualmente a Spooky Island para investigar unha serie de incidentes paranormais no club nocturno Spring Break. Preocupado porque o seu popular centro turístico pode estar realmente enmeigado, o propietario de Spooky Island, Emile Mondavarious, trata de volver a unir a eses detectives con fama de entremetidos para que resolvan o misterio antes de que o seu segredo sobrenatural asuste á multitude de universitarios que o frecuentan.

## Personaxes 
* Freddie Prinze, Jr. como Fred Jones, o líder de Mystery Inc.
* Sarah Michelle Gellar como Daphne Blake
* Matthew Lillard como Shaggy Rogers
* Linda Cardellini como Velma Dinkley
* Rowan Atkinson como Emile Mondavarious
* Isla Fisher como Mary Jane
* Miguel A. Núñez, Jr. como Mestre Voodoo
* Steven Grives como N' Goo Tuana
* Sam Greco como Zarkos
* Michala Banas como Carol
* Kristian Schmid como Brad
* Martin Broome como Melvin Doo
* Nicholas Hope como Vello Smithers / The Luna Ghost
* Holly Brisley como Muller do vídeo de formación
* Remi Broadway como Home do vídeo de formación
* Andrew Bryniarski como Esbirro da caverna
* Janis McGavin como Co-Ed Hottie
* Kym Jackson como Buscador de autógrafos
* Sugar Ray como Eles mesmos
* Pamela Anderson como Ela mesma
* Sandra McCoy como Limpadora
* David Knijnenburg como Viaxeiro da illa

## Galardóns e nomeamentos 
* 2002: 2 nomeamentos ós Premios Razzie, incluíndo peor actor secundario (Prince Jr.).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Dead Set

***Dead Set*** é unha miniserie de televisión de terror creada polo escritor inglés Charlie Brooker que foi estreada o 27 de outubro de 2008.

## Sinopse 
Unha pandemia de proporcións bíblicas está atacando o Reino Unido. Os mortos érguense, e cada persoa á que traban pasa a formar parte dos seus. Só hai un grupo de persoas no país que parecen alleas á crise, os concursantes de Big Brother. Pero a súa tranquilidade vailles durar moi pouco tempo.

## Personaxes 
*Jaime Winstone como Kelly
*Riz Ahmed como Riq
*Adam Deacon como Space
*Andy Nyman como Patrick
*Warren Brown como Marky
*Beth Cordingly como Veronica
*Kathleen McDermott como Pippa
*Kevin Eldon como Joplin
*Raj Ghatak como Grayson
*Chizzy Akudolu como Angel
*Liz May Brice como Alex
*Elyes Gabel como Danny
*Shelley Conn como Claire
*Kelly Wenham como Chloe
*Jennifer Aries como Sophie
*Davina McCall como Ela mesma
*Charlie Brooker como un zombi
*Krishnan Guru-Murthy como El mesmo
*Marcus Bentley como El mesmo/Narrador de *Big Brother*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha na IMDb 
*Ficha en Filmaffinity
Change Has Come

***Change Has Come*** é un EP da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado en 1990 a través do selo Sub Pop. Foi o único lanzamento do grupo con esta discográfica, que asinaría posteriormente con Epic Records para os seus seguintes tres traballos, *Uncle Anesthesia*, *Sweet Oblivion* e *Dust*, ademais de publicar con Epic o EP *Something About Today*. Kurt Cobain interpreta as segundas voces no tema "Change Has Come"

## Listaxe de cancións 
# "Change Has Come"
# "Days"
# "Flashes"
# "Time Speaks Her Golden Tongue"
# "I've Seen You Before"
Fonte da Cova

**Fonte da Cova** pode facer referencia a:

*Porto de Fonte da Cova, porto de montaña entre Galicia e Castela e León
*Refuxio de Fonte da Cova, refuxio de montaña
Ligue 2 2010/11

A tempada **2010–11** da **Ligue 2** (coñecida como *Ligue 2 Orange* por razóns de patrocinio) foi a 72ª edición deste torneo. Comezou o 7 de agosto de 2010 e rematou o 27 de maio de 2011. A categoría estivo composta por 20 equipos, dos cales Évian, Ajaccio e Dijon ascenderon á Ligue 1, mentres que Vannes, Nîmes e Grenoble descenderon ao Championnat National.
## Clasificación
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Ligue 2
Ligue 2

A **Ligue 2**, coñecida como '''Domino's Ligue 2** por motivos de patrocinio, é a segunda categoría do campionato de fútbol de Francia e celébrase tódolos anos do mesmo xeito desde 1933 (agás o período entre 1939 e 1945, debido á segunda guerra mundial). Ata 2002 era coñecida como **Division 2**.

## Historia 
O campionato de fútbol foi creado en Francia no ano 1894. A imitación do campionato inglés, que creou a súa segunda división en 1892, Francia decide, en 1896, dar marcha ao novo campionato de fútbol. Desde 1933, os equipos que nela quixesen participar, terían que adquirir o status de equipos profesionais, algo que non variaría ata 1970, cando os equipos afeccionados puideron volver xogar nesta división. En 1992, de novo foi vetada a participación aos equipos non profesionais, os cales seguen sen poder xogar nesta división. Durante todo ese tempo, a Ligue 2 denominouse **D2''', nome que cambiou polo actual no ano 2002.

## Sistema de competición 
Na Ligue 2 compiten 20 equipos por tempada, normalmente entre agosto e maio, onde cada equipo xoga dúas veces con tódolos contrarios, un encontro no seu estadio e outro no do seu opoñento, facendo un total de 38 xornadas. A derrota supón non sumar puntos, fronte aos 3 que se suman por vitoria e 1 por empate. Ao final de cada tempada, os tres primeiros clasificados ascenden á Ligue 1. Pola contra, os tres últimos clasificados descenden ao Championnat National.

Os clubs da Ligue 2 participan na Copa da Liga de Francia, cos clubs da Ligue 1 e os do Championnat National con status profesional.

## Equipos 2019/20 
## Palmarés 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Liga de Fútbol Francesa
Cy Touff

**Cyril James Touff**, nado en Chicago o 5 de marzo de 1927 e finado en Evanston o 4 de xaneiro de 2003, foi un trompeta baixa de jazz, sendo un dos poucos músicos de jazz deste instrumento. Estivo asociado á West Coast Jazz, a pesar de que pasou a maior parte da súa vida en Chicago.
## Traxectoria
Empezou a estudar piano aos seis anos, para logo seguir co xilófono e o saxofón antes de chegar á trompeta. Estivo no exército estadounidense de 1944 a 1946, onde tocou o trombón. Despois da guerra púxose coa trompeta baixa e traballou con persoeiros tales como Woody Herman e Sandy Mosse entre outros. El e Mosse lideraron un octeto chamado Pieces of Eight a finais dos cincuenta durante unha década.

## Discografía
Whitney Houston

**Whitney Elizabeth Houston**, nada en Newark o 9 de agosto de 1963 e finada nos Ánxeles o 11 de febreiro de 2012, foi unha cantante estadounidense de R&B, soul, pop e gospel, aínda que tamén destacou como actriz, compositora, produtora, empresaria e modelo.

## Traxectoria
Aos once anos empezou a súa formación musical nun coro infantil dunha igrexa en Nova Jersey, pero o seu talento foi descuberto tempo despois por Clive Davis, presidente de Aresta Records, na época en que cantaba xunto á súa nai en clubs nocturnos de Nova York. Desde os seus inicios viuse influenciada por destacadas cantantes de soul como a súa nai Cissy Houston, as súas curmás Dionne Warwick e Dee Dee Warwick e a súa madriña Aretha Franklin.

Segundo o Libro Guinness dos Récords é, até a data, a artista máis galardoada de todos os tempos, con dous premios Emmy, seis premios Grammy, trinta premios Billboard Music Awards e vinte e dous American Music Awards, para un total de 415 premios na súa carreira. Tamén é unha das artistas musicais que vendeu un maior número de discos no mundo: máis de 220 millóns de álbums, sinxelos e vídeos.

## Discografía 
## Filmografía 
## Véxase tamén
Fahrenheit (álbum)

***Fahrenheit*** é o sexto álbum da banda americana Toto, editado en agosto de 1986. Foi o primeiro álbum con Joseph Williams coma cantante principal. A anterior cantante, Fergie Frederiksen, foi despedido debido a problemas coa súa habilidade no estudio. Porén, canta os coros na canción "Could This Be Love". Foi ademais o derradeiro álbum de Toto que ten ao teclista Steve Porcaro coma membro permanente, tras deixar o grupo despois da xira de Fahrenheit.

## Listaxe de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Oficial de Toto
Eugen Bleuler

**Paul Eugen Bleuler**, nado en Zollikon o 30 de abril de 1857 e finado no mesmo lugar o 9 de febreiro de 1940, foi un psiquiatra suízo, coñecido por ter acuñado o termo esquizofrenia, así como polas súas contribucións no eido das enfermidades mentais.

Bleuler naceu en Zollikon, unha pequena poboación próxima a Zürich. Seus pais foron Johann Rudolf Bleuler e Pauline Bleuler-Bleuler.

Estudou medicina en Zürich, e máis tarde estudou en París, Londres e Múnic, regresando logo a Zürich para tomar un posto como interno do Burghölzli, un hospital universitario.

En 1886, Bleuler foi nomeado director dunha clínica de psiquiatría en Rheinau, hospital localizado nun antigo mosteiro sobre unha illa do río Rin. Rheinau estaba desfasado naquel tempo, e Bleuler mellorou as condicións dos pacientes residentes alí.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Eugen Bleuler - Encyclopædia Britannica
* Response to fellowship lecture on Eugen Bleuler - Comentarios por E.E. Krapf en American Journal of Psychiatry (PMID 13458491)
* [//de.wikiversity.org/wiki/Benutzer:H.-P.Haack/Entwicklung_der_Psychiatrie/Bleuler_1911. Eugen Bleuler: Dementia praecox oder Gruppe der Schizophrenien (1911)]
Goethita

A **goethita** é un mineral do grupo IV (óxidos e hidróxidos), segundo a clasificación de Strunz. O seu nome débese ao escritor alemán Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). O seu sistema é ortorrómbico bipiramidal (acicular, prismático) e a súa macla ten forma de cóbado (011). A súa morfoloxía é variada abundando as masas reniformes, fibrorradiais, compactas, follosas e estalactíticas.

É un oxihidróxido de ferro (III), de fórmula α-FeO(OH), cun contido do 63% en ferro, e onde pode encontrarse até un 5% de manganeso. A feroxihita e a lepidocrita son polimorfos deste mineral, pois teñen igual composición e fórmula e diferente sistema de cristalización. As minas máis importantes atópanse nos Estados Unidos de América, Westfalia (Alemaña), Alsacia-Lorena (Francia) e o Reino Unido.

España tamén posúe importantes minas en Huelva (Minas de Riotinto), Asturias, Castellón (Mina Museo Esperanza) e Biscaia. Ten unha densidade de 4 a 4,4 g/cm³ e unha dureza de 5 a 5,5 na escala de Mohs. A súa exfoliación é perfecta (desigual) e a súa cor é negra, ocre, ás veces con irisacións. En canto ao seu brillo; este é adamantino, mate, sedoso. A raia característica deste mineral é parda amarelenta. A goethita é opaca e moi fráxil.

## Outros hidróxidos 
Outros hidróxidos destacábeis son a limonita e a bauxita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Crista-Mine, Curso de Cristalografía e Mineraloxía da UNED. España. 
* Mindat
Óxido de ferro

miniatura|Pigmento de óxido de ferro.
Os **óxidos de ferro** son compostos químicos formados por ferro e osíxeno. Coñécense 16 óxidos de ferro.

Estes compostos son óxidos (hematita, magnetita, maghemita, β-Fe2O3, ε-Fe2O3, Wüstite), ou hidróxidos e oxihidróxidos (goetita, lepidocrocita, akaganeíta, feroxihita, δ-FeOOH, FeO(OH) de alta presión, ferrihidrita, bernalita, Fe(OH)2).

Algúns destes óxidos son utilizados en cerámica, particularmente en vidrados. Os óxidos de ferro, como os óxidos doutros metais, proveñen a cor dalgúns vidros despois de ser quentados a altas temperaturas. Tamén son usados como pigmento.

## Óxidos de ferro 
* **Óxido de ferro(II)** ou **óxido ferroso** (FeO). O po de óxido ferroso pode causar explosións xa que literalmente entra en combustión.
* **Óxido de ferro(III)** ou **óxido férrico** (Fe2O3). No seu estado natural é coñecido como hematita. Tamén é purificado para o seu uso como soporte de almacenamento magnético en son e informática. Esta é a forma de óxido comunmente vista en ferros e estruturas de aceiro oxidadas que ataca desde pontes até carrocerías de automóbiles e que é tremendamente destrutiva.
* **Óxido de ferro(II, III)** ou **óxido ferroso férrico** (Fe3O4). No seu estado natural é coñecido como magnetita, un mineral de cor negra que constitúe unha das fontes principais de obtención de ferro. Esta forma de óxido tende a ocorrer cando o ferro se oxida baixo a auga e por iso é frecuente encontralo dentro de tanques ou baixo a liña de flotación dos barcos.

A variedade de cores de óxido de ferro(III) (azul, verde e violeta) que simula o atardecer, débese principalmente á habilidade do ferro de cambiar os seus electróns no penúltimo nivel de enerxía con modificación no spin. Disto inflúese, que a camuflaxe das iguanas se debe á inclusión deste elemento sobre a súa pel.

## Hidróxidos de ferro 
* **Hidróxido de ferro(II)** Fe (OH)2. É de cor verde.
* **Hidróxido de ferro(III)** Fe (OH)3. É de cor marrón escura.
* **Oxihidróxido de ferro(III)** FeO (OH). No seu estado natural coñécese como goetita. É de cor rubia marrón. Tamén se atopa conformando os seguintes minerais: sideroxel, limonita e feroxihita; ademais de existir unha variante coñecida como lepidocrocita.

## Véxase tamén
Porcentaxe en volume

A **porcentaxe en volume** é unha expresión común para especificar a concentración dunha solución. Defínese como:

:Porcentaxe\ en\ volume=\frac{volume\ de\ soluto}{volumen\ de\ solucion}*100\%

A porcentaxe en volume emprégase xeralmente cando a solución involucra a dúas fases líquidas, aínda que pode ser utilizada noutros casos, como en solucións gasosas.
É a proporción entre o volume do soluto e o volume do solvente, tomando como base de cálculo 100 mL de solución:

:Porcentaxe\ en\ volume=\frac{volume\ do\ soluto}{100\ mL\ de\ solucion}*100

Tal proporción expresa cal é a porcentaxe do volume da solución que ocupa o solvente.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Porcentaxe
* Proba alcohólica
* Alcohol por volume
Propano

O **propano** (do grego *pro* primeira orde e *pion* graxa, e o sufixo químico *-ano* dado que é o primeiro nos ácidos graxos) é un gas incoloro e inodoro. Pertence aos hidrocarburos alifáticos con enlaces simples de carbono, coñecidos como alcanos. A súa fórmula química é C3H8.

**Combustión do propano:**
C*3*H*8* + 5O*2* → 3CO*2* + 4H*2*O

## Xerais 
As mesturas de propano co aire poden ser explosivas con concentracións do 1,8 ao 9,3 % Vol de propano. A chama do propano, igual que a dos demais gases combustibles, debe de ser completamente azul; calquera parte amarelenta, alaranxada ou rubia da mesma, denota unha mala combustión. A temperatura ambiente, é inerte fronte á maior parte dos reactivos aínda que reacciona por exemplo co bromo en presenza de luz. En elevadas concentracións, o propano ten propiedades narcotizantes.

## Historia 
O propano identificouno como compoñente volátil na gasolina o Dr. Walter O. Snelling da oficina de minas dos Estados Unidos en 1910. Debido á volatilidade destes hidrocarburos lixeiros, foron coñecidos como "salvaxes" ("wild" en inglés) pola gran presión de vapor na gasolina non refinada. O 31 de marzo, o *New York Times* informou sobre o traballo con gas licuado do Dr. Snelling e que "... unha botella de aceiro deste gas será suficiente para alumear un fogar común durante tres semanas."

## Tensión de vapor 
Tensión de vapor do propano en función da temperatura:
  	 

## Síntese 
O propano acostúmase obter do gas natural ou dos gases dos procesos de "cracking" producidos nas instalacións petroquímicas.

## Usos 
O principal uso do propano é o aproveitamento enerxético como combustible. Con base ao punto de ebulición máis baixo que o butano e o maior valor enerxético por gramo, ás veces mestúrase con este ou utilízase propano en vez de butano. Na industria química é un dos produtos de partida na síntese do propeno. Ademais, utilízase como gas refrixerante (R290) ou como gas propulsor en aerosois.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Metano
* Etano
* Butano
* Pentano
* Hexano
* Alcano

### Bibliografía 
* PHYSICAL constants of organic compounds. In: LIDE, D. R.; TAYLOR, F. (Ed.). **CRC handbook of chemistry and physics**. 89th ed. Boca Raton, 2009. Dispoñible en: . Consultado o 15 de setembro de 2009.

### Ligazóns externas 
* Instituto nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo de España: Ficha internacional de seguridade química do propano. 
* Especificación do propano comercial no Reino Unido
Enrique Sierra

**Enrique Sierra Egea**, nado en Madrid o 29 de xullo de 1957 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 2012, foi un músico español, coñecido por formar parte de bandas como Kaka de Luxe ou Radio Futura.

## Traxectoria 
O 17 de febreiro de 2012 faleceu en Madrid.

## Notas
Raymond Queneau

**Raymond Queneau**, nado e Le Havre o 21 de febreiro de 1903 e finado o 25 de outubro de 1976, foi un poeta e novelista francés.

## Traxectoria 
Graduado en 1919 en latín e grego, trasladouse a estudar na Sorbona de París, onde estudou tanto matemáticas como letras. Graduouse en filosofía e psicoloxía. Aí sentiuse atraído polo movemento surrealista. Despois dunha viaxe a Grecia en 1932, empezou a reflexionar sobre as diverxencias existentes entre as linguas faladas e as linguas escritas, diverxencia evidente no grego pero tamén no francés. Estas reflexións plasmounas en diversos artigos sobre o "neofrancés" e utilizounas nas súas novelas. Escribiu a súa primeira novela *Le Chiendent*, publicada en 1933.

Viviu do seu traballo como xornalista, realizando pequenos traballos, e logo, a partir de 1938, da súa colaboración coa editorial Gallimard na que foi tradutor, lector, membro do comité de lectura etc. En 1947 publicáronse os seus *Exercicios de estilo* (na lingua orixinal, *Exercices de Style*). Foi tamén o inicio das primeiras publicacións que realizou baixo o pseudónimo de Sally Mara, imitando ao Vernon Sullivan do seu amigo Boris Vian e que lle valeu diversos problemas coa censura.

Tras a liberación, frecuentou tamén os medios de Saint-Germain-des-Prés. Escribiu libretos para comedias musicais e os diálogos de diversas películas como *Monsieur Ripois* realizada por René Clément.

En 1950, entrou no Colexio de Patafísica e en 1951 na Academia Goncourt. Amante das ciencias, en 1948 entrou na Sociedade Matemática de Francia. Raymond Queneau sempre tentou aplicar normas aritméticas na construción das súas obras. Con motivo dun coloquio, fundou en 1960, xunto a François Le Lionnais, un grupo de investigación literaria e científica que se converteu no OuLiPo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Omajakeno
Fonoautógrafo

[miniatura|200px|Fonoautógrafo de [1857, primeiro invento capaz de rexistrar son.]]
O **fonoautógrafo** foi o primeiro dispositivo capaz de gravar son, gravándoo en forma dunha liña nun soporte que constaba dun cilindro con fume dunha lámpada, aínda que despois era imposible reproducilo, pero aínda así este artefacto serviu para ver que era posible o rexistro do son, como tamén se usou para experimentos no campo da acústica.

## Historia 
Este artefacto foi o primeiro dispositivo capaz de gravar sons, inventado polo francés Leon Scott e patentado o 25 de marzo de 1857. Podía transcribir son a un medio visible, pero non tiña forma ser reproducido despois. O aparato consistía dun corno ou un barril que recollía as ondas cara a unha membrana ao que se ataba un estilo. Cando chegaba o son, este vibraba e movíase e o son podía gravarse nun medio visible. Inicialmente, o fonoautógrafo gravaba nun cristal afumado. Unha versión posterior usaba un papel tamén afumado enrolado nun tambor ou cilindro. Outra versión debuxaba unha liña representando o son nun rolo de papel. O fonoautógrafo era considerado como unha curiosidade de laboratorio para o estudo da acústica. Era usado para determinar a frecuencia dun ton e para estudar o son e a fala. Non se entendeu até despois do desenvolvemento do fonógrafo que a onda gravada polo fonoautógrafo era de feito unha gravación do son que só necesitaba un medio de reprodución adecuado para soar.

[miniatura|Fonoautograma de 1860 por [Édouard-Léon Scott de Martinville|Leon Scott, a primeira gravación reproducible e recoñecible da voz humana coñecida.]]
No 2008, estudosos da historia do son americanos reproduciron por primeira vez o son gravado por un fonoautógrafo.

O equipo logrou ter acceso aos papeis con gravacións do fonoautógrafo de Leon Scott que estaban gardados na oficina de patentes da Académie des Sciences francesa. Escanearon o papel en relevo cun sofisticado programa de ordenador desenvolvido anos antes pola Biblioteca do Congreso estadounidense. As ondas do papel foron traducidas por un ordenador a sons audibles e recoñecibles. Un deles, creado o 9 de abril de 1860 resultou ser unha gravación de 10 segundos (de baixa fidelidade pero recoñecible) de alguén cantando a canción popular francesa "Au Clair de la Lune". Este "fonoautograma" é a primeira gravación de son coñecida así como a primeira gravación que é, empiricamente, re-producible. Moi anterior á gravación dun reloxo parlante de Frank Lambert e a dun concerto de Haendel realizada pola Compañía de Fonógrafos de Edison, que datan de dúas e tres décadas despois, respectivamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fonógrafo
* Historia do rexistro do son
Fórmula de Bazin

Coñécese como **fórmula de Bazin** ou **expresión de Bazin**, denominación adoptada na honra de Henri Bazin, á definición, mediante ensaios de laboratorio, que permite determinar o coeficiente C ou coeficiente de Chézy que se utiliza na determinación da velocidade media nun canal aberto e, en consecuencia, permite calcular o caudal utilizando a fórmula de Chézy.

A formulación matemática é:

: C = \frac{87} {1 + \frac {m}{\sqrt {R}} }

onde:

* m = parámetro que depende da rugosidade da parede 
* R = radio hidráulico

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Fórmula de Chézy
* Fórmula de Kutter
* Fórmula de Manning
* Fórmula de Strickler
* Perda de carga
Ramón Reboiras

**Ramón Fernández Reboiras**, coñecido como **Ramón Reboiras**, nado en San Xián de Laíño (Dodro) en 1961, é un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi xefe da sección de cultura de *El Independiente*, director de *Cinemanía*, redactor xefe de *Rolling Stone* e director cultural da Fnac en España. Columnista na edición galega de *El País*, colaborou en Babelia e Harper’s Bazaar e foi director da revista de viaxes *Orizon*. Dirixe a revista mensual *Tinta Libre*.

## Obras 
* *Corazonada*, 1996
* *El guardián de las ruinas*, 1997
* *El resto del mundo,* 1999
* *El día de los enamorados*, 2000
* *Hazlo por mí*, 2003.
* *Visita a un extraño*, 2012
* *Providencia de apremio,* 2017
* *El Chevrolet de Pessoa*, 2024

### Obra en galego 
* *Shakespeare mata o porco cunha rosa* (poesía). Ed. Laiovento, 2007.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
* Artigos en *El País* 
* Blog do autor
Metro columna de auga

Un **metro de columna de auga** é unha unidade de presión que equivale á presión exercida por unha columna de auga pura dun metro de altura. A súa abreviatura é **m.c.a.** ou **mca**, existindo tamén o múltiplo de **milímetro columna de auga** ou **mm.c.a**.

Utilízase sobre todo en fontanería e calefacción. As principais equivalencias con outras unidades de presión amósanse a continuación:

*1 mca = 0,1 kgf/cm²
*1 mca = 9.806,65 Pa
*1 atm. = 10,33 mca
*1 bar = 10,2 mca
*1&nbsp;kg/cm2 = 10 mca

A presión relativa baixo unha columna de auga de 1m de altura é:
*P = 1000 (kg/m³) · 1 (m) · 9,80665 (m/s2) = 9806,65 Pa

Como regra mnemotécnica, considérase que debaixo da auga a presión aumenta unha atmosfera por cada 10m de profundidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Conversión de Metro de columna de auga noutras unidades
Fogueira

[miniatura|Fogueira típica da celebración [xudaísmo|xudía de Lag Ba'omer.]]
Unha **fogueira** é un lume mantido voluntariamente para quentar, cociñar (**fogón**) ou celebrar ritos ou festas como é o caso da noite de San Xoán con multitude de fogueiras, celebración esta herdada das festividades do solsticio de verán celebradas por celtas e romanos). Cando responde a un rito funerario denomínase **pira**.

As fogueiras reciben diversos nomes: **cacharela**, coas variedades **cacheira** e **cachela**, e de empregar moreas grandes de leña: **larada**, **luminaria** ou **lumarada**.

## A fogueira como método de execución 
[miniatura|200px|Execución de [Jan Hus en 1485 queimado na fogueira (Spiezer Schilling, 1485).]]

A fogueira tamén é un método de execución que consiste en queimar vivo ao condenado nunha fogueira. Dado o tempo que tarda o condenado en morrer, é un método de execución doloroso.

Esta forma de execución está moi relacionada con execucións por motivos relixiosos, dada a idea de purificación que se lle outorgou historicamente ao lume. Pobos como os celtas utilizaban o fogo para facer sacrificios humanos, así como outros moitos pobos indíxenas.

Tamén a Santa Inquisición utilizou o fogo como forma de condenar a bruxería ou a herexía. Unha das executadas por esta vía máis famosas foi Xoana de Arco.

Non obstante, isto en numerosas ocasións o reo ou vítima da fogueira non morría por contacto directo co fogo, senón por asfixia e o subsecuente ataque cardíaco, produto do intenso fume producido polo fogo na pira ao ser respirado continuamente.

## A fogueira en celebracións 
A fogueira empregouse ao longo da historia en moitas celebracións rituais, sobre todo as relacionadas coa chegada dos solsticios desde tempos prerromanos. Citar como exemplos as Fogueiras dos Quintos, celebradas en Noitevella nos municipios de Robledo de Chavela (Madrid, España) e Olombrada (Segovia, España), en conmemoración da chegada do solsticio de inverno e do Aninovo, e as famosas fogueiras de San Xoán, que teñen lugar na costa levantina española, Cataluña e Galiza, para celebrar o solsticio de verán.

Unha excepción é a fogueira de San Maximiliano orixinalmente entre a primeira lúa chea de marzo e o equinoccio de primavera. En Guatemala, cada 7 de decembro realízanse cacharelas para "queimar o demo", a queima do diabo, como unha festividade para limpar o mal das casas e os seus habitantes previo á celebración do día da Virxe de Concepción.

## Véxase tamén
The Storyteller

***The Storyteller*** é unha serie de televisión de acción en vivo e de marionetas. É unha coprodución británico/americana que foi orixinalmente estreada en 1988 e foi creada e producida por Jim Henson.

Algúns dos episodios de *The StoryTeller* foron incluídos na *The Jim Henson Hour*.

## Sinopse 
Na serie nárranse varios contos folclóricos europeos, particularmente os considerados como "escuros" na cultura occidental, que son recreados cunha combinación de actores e marionetas. Os episodios comezan cun vello narrador (John Hurt) sentado ó carón do lume, narrando cada conto tanto ós espectadores como ó seu can (un boneco de aparencia realista coa voz de Brian Henson). O narrador emprega a linguaxe e un estilo tradicional acordo con vellos contos populares.

## Lista de episodios 
### Primeira serie 
* *Hans My Hedgehog*
* *Fearnot*
* *A Story Short*
* *The Luck Child*
* *The Soldier and Death*
* *The True Bride*
* *The Three Ravens*
* *Sapsorrow*
* *The Heartless Giant*

### Segunda serie 
Jim Henson fixo outra serie de episodios, chamada *The StoryTeller: Greek Myths*, presentados por outro actor, Michael Gambon, pero co mesmo can. O narrador conta as súas historias dende o interior do Labirinto da illa de Creta, ó que é guindado como castigo por ladrón. Só se realizaron catro episodios.
* *Daedalus and Icarus*
* *Orpheus and Eurydice*
* *Perseus and the Gorgon*
* *Theseus and the Minotaur*

## Galardóns e nomeamentos 
* 1988: 2 nomeamentos ós Emmy: Mellor programa infantil (dous episodios).
* 1988: 2 premios BAFTA: Programa infantil, vestiario. Nomeado á mellor maquillaxe.
* 1987: premio Emmy: Mellor programa infantil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Ferrari 125 F1

O **125 F1** foi o primeiro coche de Ferrari de Fórmula Un. Compartiu o seu motor co 125 S coche deportivo que o precedeu un ano antes, pero que foi desenvolvido ao mesmo tempo por Enzo Ferrari e o famoso deseñador, Gioacchino Colombo.

O **125 F1** tiña chasis de aceiro tubular e un motor V12 sobrealimentado de 1´5 litros, que rendía 230 cv de potencia a 7.000 rpm. 
Súa primeira carreira foi o XVIII Gran Premio de Italia, disputado o 5 de setembro de 1948, e tivo como piloto a Raymond Sommer quedando o 125 F1 na 3ª posición.

Para 1949, o motor foi modificado o que deu ao coche unha potencia de 280 cv a 8.000 rpm, garantindo ao modelo máis de 5 vitorias aquel ano con Alberto Ascari, Luigi Villoresi e Peter Whitehead 
O desenvolvemento continuou o ano seguinte, o compresor foi retirado en favor dun motor maior, o 275, proxectado por Aurélio Lampredi.

Xa no período da Fórmula 1 moderna, o modelo foi utilizado nas tempadas de ,  e  de F1. Foi pilotado por Alberto Ascari, Raymond Sommer, Gigi Villoresi, José Froilán González, Giuseppe Farina e Piero Taruffi.

## Andaina 
O 125 F1 debutou no Valentino Grand Prix O 5 de setembro de 1948. Enviáronse tres coches, cos pilotos Príncipe Bira de Tailandia, Nino Farina e Raymond Sommer que quedou terceiro na carreira.

## Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

## Notas 
### Véxase tamén
Manuel Rodríguez Saa

**Manuel Rodríguez Saa**, coñecido como **Dr. Saa** e **Conde de Waldemar**, nado en Bagude (Portomarín) en 1885 e finado no mesmo concello o 5 de novembro de 1984, foi un ilusionista galego.
## Traxectoria 
Emigrou a Madrid, onde malviviu como camareiro. Trasladouse a París e aprendeu os seus trucos nos clubs e cabarés de Montparnasse. Marchou a Buenos Aires e debutou nun casino de Maipú, (Mendoza). Alí comezou a súa carreira de éxito, primeiro en Europa, durante a guerra, e a partir da súa actuación na Habana en 1921, por todo o continente americano. Regresou a Galicia e o 15 de xaneiro de 1925 conseguiu debutar en España, no Teatro Novedades de Barcelona. Foi contratado por Primo de Rivera para entreter ás tropas que combatían en Marrocos.

Instalouse en Manila onde viviu comodamente logo do seu matrimonio coa aristócrata Teodora Salgado ata 1944. Ao morrer a esposa, os herdeiros obrigárono a fuxir. A finais dos anos sesenta decidiu volver a Galicia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* O Houdini de Portomarín
Convento da Nosa Señora da Purificación de Vilavella

O **convento da Nosa Señora da Purificación de Vilavella** é unha construción relixiosa do século XVI situada na vila de Redondela. Ademais do propio convento ten a igrexa anexa e un cruceiro. Sitúanse na entrada sur do casco urbano da cidade, a carón da N-550 procedente do Porriño.
## Historia 
O convento comezouse a construír no ano 1501 sobre a antiga igrexa parroquial de Santiago de Vilavella. Rematouse en 1554, da man do arcediago de Cerveira e, anteriormente, párroco de Vilavella, García Prego de Montaos. No ano 1864 a igrexa sufriu un incendio no que se perdeu a parte do coro onde se atopaba o órgano.

A fonte de ingresos do convento residía no cobro dos foros polo arrendamento de terreos aos campesiños da vila. Malia todo, os pagamentos adoitábanse facer en millo, patacas, galiñas ou viño, en troques de cartos. Outra forma de obter ingresos foi a repostería, sendo aínda hoxe célebres na vila os cabelos de anxo, toronxa ou noces. En 1603 o concello de Pontevedra encargou á superiora Inés Avalle Mariño uns doces para agasallar ao arcebispo de Santiago Maximiliano de Austria, de visita nesa cidade. En 1867 representaron a España cos seus doces na Exposición Universal de París.

A orde de relixiosas Xustinianas abandonou o convento no ano 1931, e cinco anos máis tarde, en 1936, acordouse ceder o conxunto arquitectónico ao Estado. Porén, xamais chegou a producirse o traspaso por mor do inicio da guerra civil española. En 1942 mercouno o industrial conserveiro José Otero González, invertendo nel moito diñeiro co propósito de que pasase novamente á Orde Xustiniana, da que era agregado espiritual, para que establecese un colexio para Redondela.

Até o ano 2003 o convento permaneceu baleiro. Foi nese ano cando comezou a funcionar como restaurante e salón de vodas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosteiros e conventos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Visita virtual 360º, páxina do convento e da igrexa en TurGalicia.
Mientras duermes

***Mientras duermes*** é un filme español dirixido por Jaume Balagueró que se estreou no 2011. Protagonizado por Luís Tosar e Marta Etura.

## Sinopse 
César é o porteiro dun edificio de apartamentos e non cambiaría este traballo por ningún outro, xa que lle permite coñecer a fondo os movementos, os hábitos máis íntimos, os puntos febles e os segredos de todos os inquilinos. Se quixese podería mesmo controlar as súas vidas, influír nelas coma se fose Deus, abrir as súas feridas e fedellar nelas. E todo sen levantar ningunha sospeita. A nova veciña do 5ºB non deixa de sorrir. Entra e sae cada día radiante e leda, chea de vida. Así que axiña se converterá no novo obxectivo do sinistro xogo de César. Trátase dun reto persoal, dunha obsesión.

## Personaxes 
* Luís Tosar como César
* Marta Etura como Clara
* Alberto San Juan como Marcos
* Pep Tosar como Pai de Úrsula
* Petra Martínez como Señora Verónica
* Amparo Fernández
* Iris Almeida

## Galardóns e nomeamentos 
* 2011: Premios Goya: Nomeado a mellor actor (Luís Tosar).
* 2011: 6 Premios Gaudí: incluíndo mellor filme de lingua non catalá, director e actor (Luís Tosar).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity 
* Páxina oficial