Acanthisitta

miniatura|240px|Parella, nunha lámina de 1888 
***Acanthisitta*** é un xénero de aves paseriformes que é o tipo da suborde dos acantisitinos e da familia dos acantisítidos.

Trátase dun xénero monotípico, xa que só inclúe unha única especie, *Acanthisitta chloris*, un paxaro de pequeno tamaño, endémico de Nova Zelandia e parecido aos carrizos de América e Eurasia en aparencia e comportamento, pero non está emparentado directamente con eles.

## Descrición 
### Xénero 
O xénero foi descrito en 1842 polo ornitólogo francés Frédéric de Lafresnaye, na páxina 173 do traballo ''Description d'un nouveau genre d'oiseau de proie, par M. de Lafresnaye*, publicado na *Revue zoologique par la Société cuviérienne*.

### Especie 
A especie fora descrita en 1787 polo naturalista sueco Anders Erikson Sparrman, un dos dezasete apóstolos de Linneo.

### Etimoloxías 
#### Xénero 
O nome científico do xénero, *Acanthisitta*, está formado polos elementos do grego antigo ἀκάνθις *akánthis* "xílgaro", e σιττα *sitta* "agatuña troncos".

#### Especie 
O epíteto específico, *chloris*, é unha adaptación ao latín científico do grego antigo χλωρός *chlōrós* "de cor verde pálido amarelado".

### Subespecies 
Na especie recoñécense na actualidade dúas subespecies:
* *Acanthisitta chloris chloris* (Sparrman, 1787) .
* *Acanthisitta chloris granti* Mathews & Iredale, 1913.

## Características 
É unha ave moi pequena, a máis pequena de Nova Zelandia, xa que mide tan só uns 8 cm de lonxitude, e pesa entre os 6 e os 7 g. 

O macho é dunha cor amarela verdosa polas partes superiores, coa parte inmeditamente anterior á cola, a rabadilla, de cor verde; os flancos son amarelos e as partes inferiores, brancas; na cabeza mostra unha *cella * branca.

## Bioloxía 
É unha especie sedentaria, que defende un territorio permanente, e que adoita emparellarse de por vida. A chegada dos europeos supuxo a perda dunha boa parte do seu hábitat, e o declive das súas poboacións e, aínda que segue a ser unha especie moi común, a súa área de distribución está moi fragmentada.

Aliméntase sobre todo de invertebrados e, en ocasións, de pequenos froitos. Busca a súa comida nas pólas e o troncos das árbores, baixando pouco ao chan.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC) considera que esta especie ten unha área de distribución moi grande e que, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel e, a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse a ditos limiares. Non se cuantificou o tamaño da poboación, pero non se cre que se achegue ao limiar de vulnerábel, segundo o criterio do tamaño da poboación (máis de 10 000 individuos maduros cunha diminución continua estimada en menos do 10 % en dez anos ou tres xeracións. Por estas razóns, o status da especie avalíase como *LC* (pouco prerocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* del Hoyo J., Elliott A. & Christie D. A. (2004): *Handbook of the Birds of the World. Volume 7. Jamacars to Woodpeckers*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-437-7.
* Sparrman, A. (1787): *Museum Carlsonianum, in quo novas et selectas aves, coloribus ad vivum brevique descriptione illustratas, suasu et sumtibus generosissimi possessoris, fasc. II., pl. 25–50*. Holmiae (Estocolmo): Ex Typographia Regia.

### Outros artigos 
* Acantisítidos

### Ligazóns externas 
* Sons e mapa de distribución de *Acanthisitta chloris* en Xeno-canto.
* *Acanthisitta chloris* na ADW.
* Rifleman. *Acanthisitta chloris'' (Sparrman 1787) na EOL.