Carbonífero

O período **Carbonífero** debe o seu nome ó carbón que se iniciou hai uns 300 millóns de anos. Cando as árbores mortas e outros vexetais caían en pantanos quedaban cubertos de lodo. Co tempo os restos vexetais secáronse e formaron o que chamamos turba. Enterrada baixo capas de terra e rocha a gran profundidade, a turba quedou comprimida e quentouse ata que ó final converteuse en carbón.

## Características
Este período transcorreu entre hai uns 361 e 290 millóns de anos. No carbonífero os dinosauros, os mamíferos e as aves aínda non existían. As plantas que habitaban a terra eran grandes *equisetos*, antigos parentes de pequenas plantas como os fentos de hoxe en día. Neste período formáronse numerosos deltas, especialmente en Europa e en América.

As vastas cordilleiras que formaran durante o Devoniano comezan a desgastarse pola acción do vento e da chuvia. As rochas eran trituradas ata formar unha area fina chamada limo, que se acumulaba cando a auga que as transportaba chegaba ó mar. Esta terra húmida e pantanosa atopábanse en tupidas selvas. 

Este intervalo de tempo coñécese tamén como a **era dos anfibios**, pois as condicións eran as axeitadas para eles. Había moita auga onde podían desovar, pero non podían poñer os ovos no medio terrestre. Ó desenvolver as criaturas ovos con casca solucionouse o problema anterior do desove exclusivo no medio acuático, que permitiu nacer en terra as crías. Foi cando no carbonífero apareceron os primeiros réptiles a partir dun grupo de anfibios e con eles levouse a cabo a definitiva conquista do medio terrestre.

A partir deste momento comezan a aparecer os primeiros **dinosauros**, que chegarían ao seu auxe no Mesozoico. Os primeiros réptiles foron antepasados tanto dos dinosauros coma dos mamíferos. Outros animais máis pequenos vivían tamén no solo do bosque; estes animais pequenos parecíanse moito ás lagartas.

As árbores do período non se parecían ás árbores actuais, pois en realidade eran versións xigantescas dalgunhas plantas que hoxe chamamos equisetos e licopodios. As ramas e as follas das árbores formaban un teito sobre a selva, sumindo o solo na escuridade. Cerca do solo había unha densa maraña de fentos que crecían na húmida terra; esta componse de capas de vexetación descomposta e esmagada.

## Flora e fauna
miniatura|*Aviculopecten*, *Syringothyris*.|esquerda
Os **Lepospóndilos** constituían un grupo de anfibios insectívoros de menor tamaño. O seu nome fai referencia á estruturas das súas vértebras. Estes anfibios evolucionaron durante o período carbonífero e sobreviviron ata finais do Permiano. Durante este período de 100 millóns de anos, desenvolveuse unha variedade de pequenos lepospóndilos, semellantes ás píntegas ou as serpes.

O **Crassigyrinus** viviu a principios do Carbonífero en Europa, concretamente en Escocia, e media 2 metros de lonxitude. Era un ser de aspecto estraño, incluso para un anfibio primitivo. Tiña o corpo alargado, similar ó dun peixe, cunha larga cola e extremidades diminutas. A cabeza medía uns 30&nbsp;cm de lonxitude e as mandíbulas repletas de dentes, que se abrían enormemente. Os ollos eran especialmente grandes e estaban situados moi xuntos un do outro. Estas desusadas características indican que había perdido o uso das súas extremidades e que volvera á vida na auga. Os seus dentes son os dun comedor de peixes e o seu hidrodinámico corpo fai pensar que era un veloz depredador. O tamaño dos seus ollos podía indicar que cazaba en augas escuras e cargadas de sedimentos dos pantanos do Carbonífero, nadando como unha anguía entre e abundante vexetación.

O **Greererpetón** viviu a principios do *Carbonífero* en América do Norte e media 1,5 metros de lonxitude. A forma do seu corpo era ideal para os desprazamentos na auga, con sinuosas ondulacións ó estilo das anguías. A cabeza baixa e achatada, duns 18&nbsp;cm de lonxitude, repousaba sobre un pescozo breve, conectado a un corpo sumamente alargado (con arredor de 40 vértebras dorsais) e terminando nunha larga aleta caudal. As patas eran curtas, cada unha con cinco dedos que lle servían para manobrar e frea na auga. Os sucos abertos ós lados do cranio constitúen un legado dos seus antepasados. Estes sucos marcan a posición, na vida do animal, da liña lateral sensorial capaz de detectar as vibracións transmitidas pola auga. A estrutura do oído deste habitante da auga estaba pouco desenvolvida, a diferenza da que se observaba na dos anfibios terrestres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Extinción masiva
* Historia evolutiva das plantas
* Paleozoico
* Sinápsidos
* Xeoloxía histórica