open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Calidade dos alimentos

250px|miniatura|Alimentos conservados con boa aparencia 
A **calidade dos alimentos** é o conxunto de calidades que fan aceptable os alimentos aos consumidores. Estas calidades inclúen tanto as percibidas polos sentidos (calidades sensoriais): sabor, cheiro, cor, textura, forma e aparencia, tanto como as hixiénicas e químicas. A calidade dos alimentos é unha das calidades esixidas aos procesos de manufactura alimentaria, debido a que o destino final dos produtos é a alimentación humana e os alimentos son suceptibles en todo momento de sufrir calquera forma de contaminación. Moitos consumidores requiren que os produtos sexan manipulados de acordo con certos estándares, particularmente desexan coñecer os ingredientes que posúen, debido a unha dieta, requirimentos nutricionais (kosher, halal, vexetarianos), ou condicións médicas (como pode ser a diabetes, ou simplemente alerxias).

A calidade dos alimentos ten como obxecto non só as calidades sensoriais e sanitarias senón tamén a rastrexabilidade dos alimentos durante os procesos industriais que van dende a súa recolección, ata a súa chegada ao consumidor final.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Potter, Norman N. e Joseph H. Hotchkiss (1995). *Food Science.* 5th Edition. Nova York: Chapman

### Ligazóns externas
*http://www.hyfoma.com/ Hyfoma - Food Quality Laws, Standards and legislation
*http://www.ehedg.org EHEDG international standard
*http://www.asq.org/fdc  American Society of Quality Food, Drug, and Cosmetic Division
*https://web.archive.org/web/20060829174023/http://www.iftqa.org/ Institute of Food Technologists Quality Assurance Division
*https://web.archive.org/web/20070514114437/http://foodquality.wfp.org/ United Nation's World Food Programme Food Quality Control
Hobart

**Hobart** (antes Hobartown) é a capital do estado insular de Tasmania, Australia. No ano 2006 tiña 200.525 habitantes. Atópase na desembocadura do río Derwent ao pé do monte Wellington cunha altura de 1.270 m.

## Economía 
miniatura|200px|Porto de Hobart, con vista cara ao centro da cidade e cara ao Monte Wellington. 
A parte do turismo e a actividade portuaria existe unha importante industria secundaria de madeira, de fabricación de catamaráns e da produción de zinc.

## Historia 
Tras Sydney, Hobart é a cidade máis antiga de Australia. Foi fundada en 1804 polo coronel David Collins con 300 prisioneiros, uns cantos mariños e uns 30 colonos libres. Durante moitos anos a poboación estaba formada por convictos e capataces, ademais de baleeiros e cazadores de focas.

Xa ao principio do século XX estaba dotada de tranvías eléctricos que uniron a estación de ferrocarril central cos entón suburbios de New Town, Queensborough, Wellington, Glenorchy, Risdon e Bellerive.

## Puntos de interese 
miniatura|400px|Monte Wellington. 
* Salamanca Place. 
* Oficina central da Australian Antartic Division. 
* Battery Point. 
* Zona do Porto de Hobart. 
* Museo Marítimo de Tasmania. 
* Reais Xardíns Botánicos de Tasmania. 
* Tasmanian Museum e Art Gallery.

## Personalidades 
* O actor Errol Flynn naceu en Hobart segundo as súas propias palabras. 
* Mary Donaldson (desde 2004, princesa de Dinamarca)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Hobart
Mofo

[miniatura|O mofo que ataca ao [pan é extremadamente común]]
O **mofo** ou **balor** é un fungo filamentoso que medra sobre a materia orgánica, tanto ao aire libre como en interiores. Existen moitas especies de fungos; estímase que pode haber decenas de miles, quizais máis de trescentas mil.

## Características 
[miniatura|Imaxe do mofo do pan visto con [microscopio electrónico.]]
O mofo crece mellor en condicións cálidas e húmidas pero tamén o fai en condicións adversas, como no interior dun frigorífico. De feito, as esporas do mofo poden sobrevivir en condicións ambientais moi variables, mesmo en extrema sequidade, aínda que non favorecen o crecemento normal do mofo. O mofo medra no pan e noutros tipos de alimentos, facéndoos ás veces incomestibles para a xente en xeral e os alérxicos en particular. 

Ademais, algúns tipos de mofo, como *Penicillium roqueforti* e *Penicillium camemberti*, son fundamentais na produción de queixos como o queixo azul, o queixo Roquefort e o queixo Camembert.

Os fungos son un grupo de organismos bastante comúns que teñen unha importante función nos ecosistemas. 

A penicilina, un antibiótico que salvou moitas vidas, obtense a partir do mofo *Penicillium*. Outro grupo de microorganismos ascomicetos, como os mofos, son os lévedos, entre as que se pode cita-lo fermento.

## Notas
Características organolépticas

miniatura|300px|Apreciando as tonalidades dun bo viño
As **propiedades organolépticas** son o conxunto de descricións das características físicas que ten un alimento apreciables mediante os órganos dos sentidos, como por exemplo o seu aspecto, gusto, textura, cheiro e cor.
Todas estas sensacións producen ao comelo unha experiencia agradable ou desagradable.

## Algunhas propiedades 
Resumo dalgunhas calidades organolépticas:
* Sabor
** Doce
** Acedo
** Amargo
** Salgado
* Aroma
** Retrogusto: regusto ou persistencia da mestura sabor máis olor.
* Textura
** Adstrinxencia
** Untuosidade

A apreciación das características organolépticas dos alimentos ten un importante papel á hora da súa elección no momento da compra ou do seu consumo. O aspecto do alimento -normal ou alterado-, o seu cheiro agradable ou desagradable, a presenza de secrecións normais ou anormais, a cor característica ou alterada etc. son todos eles elementos de xuízo que nos van indica-lo grao de frescura ou alteración dos alimentos. E, como consecuencia, van servirnos para rexeitar aqueles que non presenten as características de frescura propias do alimento.

Hai casos nos que a valoración destes caracteres organolépticos non se corresponde co estado do alimento senón que se trata de cuestións de gusto persoal. Así, o cheiro de certos queixos de pasta azul é un factor de calidade, por desagradable que poida resultar a algúns. A acidez no leite indica unha alteración, pero no iogur é un obxectivo tecnolóxico.

Cando se trata de alimentos frescos, como a carne, peixe, moluscos, verduras, froitas etc., a determinación do grao de frescura ou alteración baséase precisamente nas características organolépticas que presente, e son elas as que van determina-la súa aptitude para o consumo ou o seu comiso e destrución). Outro tipo de probas posibles, físicas ou químicas, serían tamén posibles pero non se recorre a elas (salvo casos moi particulares, como recursos ante un caso de destrución) por razóns económicas ou porque ofrecen demasiado tarde resultados fiables.
Acordo de Belfast

**O Acordo de Belfast** (ou **Acordo do Venres Santo**) foi asinado en Belfast o 10 de abril de 1998 entre os gobernos irlandés e británico e diferentes partidos políticos (entre eles o *Sinn Féin*). Por aprobalo fíxose un referendo tanto en Irlanda do Norte como na República de Irlanda. Entre os puntos máis importantes do Acordo hai:

* O recoñecemento do gaélico en Irlanda do Norte.
* O desarmamento dos grupos paramilitares.
* A creación do Consello Británico-irlandés con representantes de todas as partes das Illas Británicas.
* A creación dunha Asemblea Lexislativa en Irlanda do Norte.
* Un compromiso de paz dos partidos políticos da rexión.
* A liberación dos presos que pertenzan a organizacións que acorden a alto o fogo.
* A intención de que o futuro constitucional en Irlanda do Norte será determinado polo desexo democrático da poboación.

O acordo significou que o IRA Provisional abandonara as súas actividades armadas. O IRA Auténtico, o Oficial e o IRA da Continuidade non asinaron este acordo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto completo do acordo de paz
Belmopán

**Belmopán** (oficialmente en inglés *Belmopan*), é a capital do país centroamericano de Belize. Cunha poboación estimada de 14&nbsp;590 habitantes en 2006, é unha das capitais de estado máis pequenas do mundo.

## Toponimia 
O nome da cidade é un acrónimo dos ríos Belize e o seu afluente o Mopán, que practicamente se unen ao pé da capital.

## Historia 
Belmopán foi edificada logo de que Belize City, situada na costa caribeña, fose destruída de feito por un Ciclón tropical en 1961. En 1962 elixiuse a localización da nova cidade nun planalto próximo ao val do río Belize, a unha altitude de só 76 metros, a 82&nbsp;km cara ao interior da antiga capital. Para a elección do lugar tívose en conta que estivese ao abrigo de furacáns e que as temperaturas eran máis suaves que no litoral.

O goberno foi desprazado para Belmopán en 1970, mais, nos primeiros tempos, a poboación de Belize City non o seguiu, pois a creación da nova cidade *ex nihilo* pareceu utópica. Felizmente, numerosos países decidiron colocar a súa embaixada en Belmopán, o que animou un tanto a vida da pequena cidade. Hoxe en día, hai instaladas en Belmopán arredor de 200 empresas, feito facilitado pola creación dunha zona industrial de máis de 80 ha, a fin de atraer poboación.

## Sitios a ver 
Tendo en conta o pequeno tamaño e a pouca idade de Belmopán, a cidade non posúe un verdadeiro patrimonio arquitectónico e cultural. Pódese salientar o edificio da Asemblea Nacional inspirado en templos maias. Téntase atraer o turismo creando vastos espazos verdes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cidade de Belize

## Notas
Pico Victoria, Belize

miniatura|275px|Pico Victoria.

O **Pico Victoria** ou **Victoria Peak** pertencente aos Montes Maia é a segunda cima máis alta de Belize, en América Central, con 1.120 msnm. O Victoria érguese no suroeste do país.

Durante certo tempo creuse que o Pico Vitoria era a maior altura do país, mais en realidade corresponde ao Doyle's Delight, con 1.124 m, que está situado a 57&nbsp;km ao suroeste. O Victoria érguese no parque Cockscomb Basin Wildlife Sanctuary.

## Ascensos 
As primeiras exploracións e o ascenso do Pico Victoria ocorreu durante expedicións efectuadas en 1888 e 1889, aínda que parece que escalaron outro pico que tomaron polo Victoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Xaguar
Monosacárido

Os **monosacáridos** son os hidratos de carbono máis simples, constituídos por unha cadea de átomos de carbono na que está presente un grupo funcional aldehido (-COH) ou cetona (-CO). No primeiro caso denomínanse *aldosas*; no segundo, *cetosas*.

Segundo o número de átomos de carbono, de 3 a 8, os monosacáridos poden ser triosas, tetrosas, pentosas, hexosas etc. Desde o punto de vista nutritivo, as que máis nos interesan son as hexosas: glicosa, galactosa e frutosa.

* Glicosa: ou dextrosa (C6H12O6), presente nas froitas e verduras, é a principal fonte de enerxía das células e constitúe o compoñente principal de polímeros estruturais, como a celulosa , e de reserva enerxética, como o amidón.
* Galactosa: rara na súa forma libre, está presente na lactosa ou azucre do leite, sendo o leite a principal fonte de galactosa da dieta. A lactosa é un disacárido formado por unha molécula de galactosa e outra de glicosa. Tamén se atopa formando outras moléculas complexas, como os glicolípidos e as glicoproteínas das membranas celulares.
* Frutosa: tamén chamada levulosa ou azucre de froitas. Está presente, xunto coa glicosa, nas froitas e no mel (no que é o compoñente principal).

## Estrutura química 

Imaxe:Beta-D-Glucose.svg|Glicosa
Ficheiro:Galaktoza.svg|Galactosa
Imaxe:Fructose.svg|Frutosa

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Carbohidrato
* Disacárido
* Oligosacárido
* Polisacárido
Disacárido

Os **disacáridos** son hidratos de carbono formados pola combinación de dous monosacáridos unidos por enlace O-glicosídico. Interésannos especialmente os presentes nos alimentos:

* Maltosa: formada por dúas moléculas de glicosa. Non existe como tal na natureza pero obtense na fermentación da malte (como tal, na elaboración da cervexa), por hidrólise do amidón presente nos grans de cereais xerminados.
* Sacarosa: formada por unha molécula de glicosa máis outra de frutosa. É o azucre común, presente en tódalas froitas, na remolacha e na cana de azucre (de onde se obtén para a elaboración do azucre de mesa).
* Lactosa: formada por unha molécula de glicosa máis outra de galactosa. Presente no leite (é o único disacárido de orixe animal), aínda que nos produtos lácteos fermentados, coma o iogur, transfórmase en boa parte en ácido láctico.

Outros disacáridos menos comúns son: isomaltosa, celobiosa, turanosa, xentiobiosa, alolactosa etc.

## Estrutura química 

Ficheiro:Maltose2.png|Maltosa
Ficheiro:Saccharose.png|Sacarosa
Ficheiro:Lactose(lac).png|Lactosa
Academia Sueca

A **Academia Sueca** (*Svenska Akademien* en sueco) foi fundada o 20 de marzo de 1786 polo rei Gustavo III de Suecia, co obxecto de fomentar o uso do idioma sueco seguindo como modelo a Academia francesa (mesma academia sobre a que se modela a Real Academia Española). Consta de 18 membros, as súas funcións eran inicialmente similares á súa homóloga francesa.

## Historia e caracteísticas 
O seu lema é *"Talento e Gusto"* (*Snille och Smak* en sueco). O seu obxectivo principal consiste en servir *a pureza, o vigor e a maxestade* da lingua sueca. Publica desde este punto de vista dous dicionarios:
* Svenska Akademiens ordlista (SAOL).: unha obra nun único volume
* Svenska Akademiens ordbok (SAOB).: unha obra publicada en varios volumes Desde 1901.

A Academia sueca designa todos os anos ao laureado do Premio Nobel de Literatura, un dos premios instaurados por Alfred Nobel no seu testamento. A Academia reúnese no edificio de Börshuset que posúe na cidade vella de Estocolmo. É aquí onde se anuncia todos os anos o nome dos laureados cos diferentes Premios Nobel.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Svenska Academien - Páxina oficial da Academia Sueca
Galeusca (homónimos)

Cando falamos de **Galeusca**, ou **Galeuzca** e outras variantes, podémonos referir a:
***Galeuzca** ou **Galeusca** e outras grafías, nome de  varios pactos entre partidos e políticos nacionalistas de Cataluña, o País Vasco e Galicia dende 1923.
***Galeusca-Pobos de Europa**, coalición nas Eleccións ao Parlamento Europeo de 2004.
***Galeuzca** ou **Galeusca**, congreso anual e rotatorio das tres asociacións de escritores das tres linguas.
***Tribuna Galeuscat**, asociación, impulsada dende Galicia, Euskadi e Cataluña, que pescuda o recoñecemento da plurinacionalidade do estado español.
****Galeuzca***, revista mensual editada en Buenos Aires de agosto de 1945 a xullo de 1946.
Leite (homónimos)

* Leite, un líquido nutritivo segregado polas glándulas mamarias das femias dos animais mamíferos.
* O zume branco do coco, aínda que non teña o valor nutritivo do leite animal, úsase tamén na cociña.
* Substitutos non procedentes de animais, tales como leite de soia, de améndoa ou de arroz.

Cómpre advertir que, de acordo coa lexislación vixente na Unión Europea, o termo "leite" só pode aplicarse á primeira destas tres acepcións. O uso na linguaxe común de "leite de coco", "leite de soia" etc. non está permitido na etiquetaxe destes produtos.
Tino di Camaino

miniatura|200px|*Personificación da Virtude*, da fachada de Santa Maria del Fiore, Museo dell'Opera del Duomo (Florencia), ca. 1320

**Tino di Camaino**, nado en Siena contra o 1280 e finado en Nápoles contra o 1337, foi un escultor italiano do período gótico.

## Biografía 
### Primeiros anos 
Fillo de Camaino di Crescentino, arquitecto sienés, foi discípulo de Giovanni Pisano, a quen axudou na realización dos relevos da fachada do Duomo de Siena. Seguiu o seu mestre cando se trasladou a Pisa, onde foi nomeado mestre de obras da Catedral (1311). Executou nese período o *Monumento fúnebre de Henrique VII* (1315). Alí mesmo en Siena, onde estivo entre 1315 e 1320, realizou tamén, en 1317, outro monumento funerario, o do cardeal Petroni. O seu *Monumento fúnebre do bispo Orso* foi executado para o Duomo de Florencia despois de 1321. 
miniatura|esquerda|200px|Madonna coa raíña Sancha e anxos, T. di Camaino, ca. 1355, National Gallery, Washington

### En Florencia 
Outras obras famosas do seu período fiorentino son a *Madonna* do Museo Nacional do Bargello e máis a *Caridade* do Museo Bardini, ademais da *Tumba de Gastone della Torre*, conservada no Museo da basílica da Santa Croce.

### En Nápoles 
Desde 1323 traballou en Nápoles, ao servizo de Roberto d'Angiò, onde realizou numerosos monumentos funerarios: en 1323 o de Catarina de Austria na San Lorenzo Maggiore; arredor de 1325 o da raíña María de Hungría na Santa Maria Donnaregina. Para Santa Clara, xa nos últimos anos da súa vida, realizou os sepulcros de Carlo de Calabria e de María de Valois.

## Véxase tamén
Doyle's Delight

O monte **Doyle’s Delight** é, cunha altura de 1124 metros, a maior elevación montañosa de Belize, en América Central. Está situado no suroeste do país.
Durante moito tempo o Pico Victoria foi considerado o cumio máis elevado de Belize, mais novas medicións mostraron que o Doyle's Delight era 4 metros máis alto. Como o Pico Vitoria, pertence aos Montes Maia, nos lindes entre as provincias de Toledo e Cayo.

## Nome
O nome de Doyle’s Delight xurdiu en 1989, da expedición de Sharon Matola, a partir dunha cita do libro de Arthur Conan Doyle, *The Lost World* (*O Mundo Perdido*) de 1912, por analoxía do salvaxe e marabilloso nun país como aquel. O nome foi amplamente aceptado.
Victoria, Australia

**Victoria** ou **Vitoria** é o estado máis pequeno de Australia, sen contar con Tasmania. Atópase no sueste do continente. A súa poboación estímase en 5 millóns, coa maior densidade do país. A súa capital é Melbourne no fondo da baía de Port Phillip. Ocupa a franxa costeira adxacente ao estreito de Bass, fronte á illa de Tasmania.

## Historia 
Despois de que se fundase a colonia de Nova Gales do Sur en 1788, o continente australiano foi dividido en dúas partes, a oriental pasou a chamarse Nova Gales do Sur e a occidental Nova Holanda. Baixo a administración colonial de Sydney, creouse o primeiro asentamento en Vitoria, Portland. Melbourne fundouse en 1835.

En 1851 descubriuse ouro en Ballarat. Co paso do tempo fóronse realizando máis descubrimentos ao longo de toda Vitoria. As minas eran tan importantes, que a poboación e a economía creceron desmesuradamente. Ese mesmo ano concedeuse a independencia de Nova Gales do Sur. En 1901 Vitoria deixou de ser colonia e converteuse en Estado de Australia. Melbourne foi a capital mentres se construía Canberra.

## Goberno 
A forma política está recollida na Constitución de 1855, aínda que foi emendada en varias ocasións. Desde a unión a Australia, as relacións entre Vitoria e os demais estados están reguladas pola Constitución de Australia.

O sistema usado é o de Westminster. un goberno parlamentario baseado no modelo do Reino Unido. O poder lexislativo radica no Parlamento de Vitoria, que está composto pola coroa (representada polo gobernador) e por dous cámaras.

## Economía 
A economía de Vitoria baséase nas minas de ouro e carbón así como nas extraccións de petróleo. Fóra de Melbourne, onde predominan as manofacturas, o resto do territorio está dedicado á agricultura e a gandería, especialmente a ovina.

## Xeoloxía e xeografía 
A fronteira norte de Vitoria é a ribeira meridional do río Murray. Ao oeste atópase Australia Meridional. Hai moitas diferenzas topográficas, xeolóxicas e climáticas, desde o tépedo e húmeno clima de Gippsland ata os Alpes de Vitoria onde os picos de ata 2 mil metros de altitude están cubertos por unha capa de neve. Ao noroeste atópanse planicies semidesérticas.

Hai varios sistemas fluviais en Vitoria debido ás importantes precipitacións. O máis importante é o río Murray, aínda que tamén son destacables os ríos Ovens, King, Campaspe, Loddon, Wimmera, Elgin, Barwon, Thompson, Snowy, Latrobe, Yarra, Maribyrnong, Mitta e Kiewa.

Melbourne reúne a case o 70% da poboación total dominando á súa vez a economía, os medios de comunicación e a cultura.

## Cambio climático 
miniatura|esquerda|330px|Echuca: Temperatura diaria media do aire en casa meteo, de 1881 a 1992; en NASA

É remarcable, que a Estación Meteorolóxica local posúe datos de termometría do aire, a 15 dm do chan, desde 1881 a 1992, sen acceso á "mancha de calor" urbana, clásica doutras Estacións invadidas pola illa de calor da urbanización.

## Turismo 
Os destinos turísticos máis importantes son: 
* Beechworth 
* Bendigo 
* Buchan Caves 
* Echuca 
* Fairy penguin 
* Geelong 
* Gippsland Lakes 
* Gliding 
* Great Ocean Road 
* Maldon 
* Grampians 
* Philip Island

## Notas
-1098

## Acontecementos 
* Comezo do reinado de Marduk-nadin-ahhe (até -1081), en Babilonia.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Ceto

[miniatura|250px|Antiga vasilla mostrando a [Perseo, Andrómeda e Ceto.]]

Na mitoloxía grega, **Ceto** (en grego Κητώ *Kētō*, 'peixe grande' e en particular 'balea', de aí «cetáceo») era un espantoso monstro acuático, filla de Gaia e Ponto.

Era a personificación dos perigos do mar, os terrores descoñecidos e as criaturas estrañas. A palabra «ceto» terminou sendo unha abreviatura para calquera monstro mariño, e segue usándose así.

O seu marido foi Forcis e con el tivo moitos fillos, coñecidos colectivamente como Fórcides.

Na arte grega era representada como un peixe con forma de serpe. Ceto tamén deu nome á constelación Cetus.
## Consortes e descendencia 
* Forcis.
** Equidna.
** Gorgonas:
*** Esteno.
*** Euríale.
*** Medusa.
** Greias:
*** Dino.
*** Enio.
*** Pefredo.
** Hespérides:
*** Aretusa.
*** Egle.
*** Eritia.
*** Hespera.
** Ladón.
** Sereas

## Fontes 
* Apolodoro, *Biblioteca* (I, 2, 6)
* Hesíodo, *Teogonía* (v. 238, 270, 333, 336)
## Véxase tamén 
* Deuses do mar da mitoloxía grega
## Ligazóns externas 
* Keto
-1081

## Acontecementos 
* Finaliza o reinado de Marduk-nadin-ahhe en Babilonia (desde -1098).

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1236

## Acontecementos 
* Iníciase en Exipto o reinado do faraón Mernptah (até -1223), como sucesor de Ramsés II, falecido no ano anterior.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1237

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Ramsés II, faraón de Exipto desde -1304.

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1300

## Acontecementos 
### América 
* Desenvolvemento da cultura pre-maia no xacemento de Cuello, no Iucatán, con cerámica e arquitectura sobre plataformas.

### Oriente Próximo 
* O faraón exipcio Ramsés II emprende unha campaña exitosa en Palestina, chegando até o actual Nahr el-Kelb, onde manda erguer unha estela conmemorativa.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Nereidas

[miniatura|*As Nereidas* de [Gaston Bussiere.]]
Na mitoloxía grega, as **Nereidas** (en grego antigo Νηρείδες *Nêreídes* ou Νηρηίδες *Nêrêídes*, en singular Νηρείς *Nêreís* ou Νηρηίς *Nêrêís*, de νέειν *néein*, 'nadar') eran as cincuenta fillas de Nereo e de Doris.

Considerábanas as ninfas do mar, posto que vivían nas profundidades do océano; no en tanto emerxían á superficie para axudar os mariñeiros que asucaban os procelosos mares, sendo os argonautas os máis famosos entre os que socorreron mentres viaxaban en procura do vélaro de ouro. Aparécense aos homes do mar montadas en golfiños e outros animais mariños. Os gregos adorábanas en altares nas beiras de mares e cantís, onde lles ofrendaban leite, aceite e mel.

Representaban todo aquilo que houbese de fermoso e amable no mar. Cantaban con voz melodiosa e bailaban ao redor do seu pai. Represéntanse coroadas por ramas de coral e portando o tridente de Poseidón, de cuxo séquito formaban parte.

As máis importantes eran Tetis (muller de Peleu e nai de Aquiles), Galatea (amante de Acis e que namorou ao ciclope Polifemo) e Anfitrite (muller de Poseidón).

Na arte clásica atópanse habitualmente con golfiños, monstros mariños e ata algún hipocampo.

## Catálogo das Nereidas 
A relación de nereidas aparece nas obras de varios autores clásicos, diferindo dunha a outra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Ninfa (mitoloxía)

### Ligazóns externas 
* Nereids 
* Nereides 
* As Nereidas dos mosaicos romanos
-1296

## Acontecementos 
* O faraón Ramsés II emprende unha nova campaña militar en Palestina e Canaán, atacando e tomando as cidades de Dapur e Ascalón.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Manuel Casás Fernández

**Manuel Casás Fernández**, nado na Coruña o 17 de agosto de 1867 e finado na mesma cidade o 30 de xullo de 1960, foi un avogado, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi redactor do semanario *El Danzante* e ademais foi alcalde da Coruña en tres ocasións: 1916-1917, 1917-1919 e 1925-1930. Foi fundador e presidente do Instituto de Estudios Gallegos. Ingresou na Real Academia Galega o 13 de marzo de 1936 co discurso *Concepción Arenal y su apostolado*, contestado por Félix Estrada Catoira. Foi o quinto presidente da Academia, exercendo este posto dende 1937 ata o seu falecemento.

[miniatura|Tumba de Manuel Casás no [cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]

## Obras 
* *El Regionalismo en Galicia*, 1893.
* *El factor económico en la delincuencia de los menores*, 1921.
* *Proceso del catalanismo. Antecedentes históricos, literarios y políticos*, 1932.
* *Concepción Arenal y su apostolado*, 1936.
* *Los delincuentes en la literatura y en el arte*, 1953.
* *Episodios Gallegos*, 1953, Ediciones Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* Manifesto aos electores, 1915, por Manuel Casás Fernández.
-1231

## Acontecementos 
* Invasión dunha amálgama de pobos libios en Exipto, que é repelida polo faraón Mernptah, da dinastía XIX.

## Nacementos 
* Ramsés III, faraón de Exipto desde -1198 (m. -1166).

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1193

## Acontecementos 
* Exipto é invadido, novamente por unha aliaxe de pobos libios, que son vencidos e rexeitados para o seu país, polo faraón Ramsés III, da dinastía XX.

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1190

## Acontecementos 
* O faraón Ramsés III derrota unha coalición de Pobos do Mar, que dsembarcados na costa tentaban invadir Exipto.

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1187

## Acontecementos 
* Exipto é invadido, unha vez máis, por unha aliaxe de pobos libios, dirixidos por un tal Keper, o faraón Ramsés III, da dinastía XX, non pode rexeitalos decontado. Fican no país durante varios anos, saqueando os campos e cidades importantes como Menfis ou Kerben.

## Outros 
*

Historia ano a ano
Laguardia

**Laguardia** (en éuscaro: *Guardia*) é un municipio situado no sur da provincia de Álava, a 64&nbsp;km da capital Vitoria, que pertence á comunidade autónoma do País Vasco. Está situado na comarca da Rioxa Arabesa.

Áchase nun cotarelo e está rodeada por unha muralla que mandou levantar o rei Sancho o Forte de Navarra. Aínda se conservan cinco portas de acceso á cidade. Os seus nomes son: Mercadal, Carnicerías, Páganos, San Juan, e Santa Engracia. As súas rúas e recunchos conservan un gran sabor medieval. A súa economía está baseada na industria do viño, con elaboración propia e numerosas adegas.

## Topónimo 
Durante a Idade Media recibiu nomes como *Leguarda, Gardia, Guardia, Guoardia, Lagarde, Lagardia* e *Laguoardia* até que chegou ao actual **Laguardia**.

Existe certa controversia sobre o nome éuscaro da localidade. A finais do século XIX estendeuse a crenza de que antes da concesión da carta de vila en 1164, a poboación de Laguardia chamábase **Biasteri**. Moitos viron en Biasteri un topónimo de orixe éuscara e utilizouse até datas recentes como nome en éuscaro da localidade, mais nos últimos anos do século XX filólogos e historiadores chegaron á conclusión de que Biasteri fora o nome antigo da veciña localidade de Viñaspre, non de Laguardia e que polo tanto non cabía realizar dita asociación. Na actualidade a Euskaltzaindia considera que o nome correcto en éuscaro da localidade é **Guardia**.
-828

## Acontecementos 
### Oriente Próximo 
* Rebelión interna en Asiria contra Salmanasar III, encabezada por un dos seus fillos (até -824).
* Ishpuini sobe ao trono de Urartu, (até -805), como sucesor de Sarduri I, que reinaba desde -844. Nese mesmo ano o rei asirio Salmanasar III ataca Urartu e somete a tributo ao príncipe Datana, no país de Khubuchkia (actual Jelemerk).

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Sarduri I, rei de Urartu (desde -844).

## Outros 
*

Historia ano a ano
-464

## Acontecementos 
* Grecia: Forte rebelión dos hilotas contra o dominio espartano, aproveitndo a confusión provocada polas Guerras Médicas e o terremoto que danou ese ano a Esparta. O seu levantamento non será dominado até -454.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*Metrodoro de Lámpsaco, filósofo presocrático.

## Outros 
*

Historia ano a ano
-454

## Acontecementos 
* Esparta con axuda de varias polis, logra dominar a rebelión dos hilotas (á que se sumaran periecos) iniciada en -464.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Pariasis, poeta épico grego, asasinado.

## Outros 
*

Historia ano a ano
-2300

-2301 < **-2300** < -2299

## Acontecementos 
* Emprego de machados de cobre nos exércitos de Sumer.
* Comezo do poboado de Los Millares, no sur da Península Ibérica (até -1800).

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-693

## Acontecementos 
* Para combater contra Elam, o rei Senaquerib, de Asiria, fai construír unha frota con axuda de fenicios e chipriotas.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-1468

## Acontecementos 
* Batalla de Mexido: Tutmés III, faraón de Exipto, vence unha coalición siria.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Nevers

**Nevers** é un concello francés de 40.932 habitantes, capital do departamento de Nièvre, na rexión da Borgoña. Foi a capital do antigo Nivernais.
## Xeografía
A cidade está situada na confluencia do río Nièvre co Loira. O xentilicio en francés é neversois.

Antiga tradición de Nevers é a elaboración de porcelana. É un importante nó ferroviario. POla vila pasa o Camiño de Santiago.
Froilán

**Froilán**, nado no Regueiro dos Hortos (actual barrio do Carme) en Lugo no ano 833 e finado en León o 5 de outubro do 905, foi un relixioso anacoreta galego e bispo de León. Nomeado santo, é patrón da diocese de Lugo e da cidade do mesmo nome.

## Traxectoria 
### Monxe 
Viviu como anacoreta na gruta de Ruitelán no Bierzo, agora convertida en ermida, e continou despois con idéntica vida nas montañas de Curueño. A súa vida de meditación, oración e hospitalidade, déronlle sona de home santo. Moitos acudían a el en busca de consolo e alento e para todos tiña unha verba acertada e acolledora. Predicaba entre montañeses e labregos. Tradicións populares dan testemuño da súa presenza na Virgen del Camino, Virgen de Velilla, Liébana e Valdera.

Xunto con Atilano, un presbítero de Tarazona, comezou a organizar aos ermitáns dos montes dos Ancares e dos montes de León en comunidades monásticas. Vivían unha vida de pobreza, traballo manual, obras de caridade e oración. Atribúeselle a fundación do mosteiro de Valdecésar, trala súa morte, moi favorecido polos reis de Galicia Ordoño II e Elvira Menéndez.

Co avance da repoboación cristiá no occidente peninsular, estableceron comunidades no val do Esla no mosteiro de Távora e no mosteiro de Moreruela.miniatura|Igrexa de San Froilán de Lugo.|esquerda|267x267px
### Bispo 
Morto o bispo de León, Vicente, o pobo unanimemente reclama do rei Afonso III o nomeamento de Froilán como bispo. Como aínda non era sacerdote, na cerimonia recibiu antes o sacramento da orde. O toma do báculo fíxose perante a corte do monarca de Oviedo e con aclamación de todo o pobo. Exerceu como bispo con xustiza e benevolencia, defendendo aos pobres, os febles e os doentes. No ano 905, morreu en loor de santidade. Foi soterrado na catedral antiga e posteriormente foron trasladados os seus restos, por orde do rei de Ordoño II, reinando xa en León, á nova Catedral.

Del contáronse prodixios como que amansaba os lobos e curaba os enfermos.

A súa festa celébrase o 5 de outubro, día do seu pasamento.

Represéntase vestido de monxe ou de bispo, con mitra e báculo. Pode acompañarse cun lobo manso, que leva unha bolsa coa Biblia.

## San Froilán na cultura popular galega 
* *San Froilán, mete a rella e tira o pan* (recomenda comezar cos labores da arada e sementeira do centeo).
miniatura|Tumba de Froilán en León.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
* 
* 
### Outros artigos 
* Festas de San Froilán de Lugo
* Froilán (nome)
Dijon

**Dijon** é unha cidade de Francia, capital (préfecture) do departamento de Côte-d'Or e cabeza da rexión de Borgoña-Franco Condado. A poboación de Dijon en 2008 era de 151.576 habitantes, segundo estimacións do INSEE, organismo francés de estatísticas, cifra que a convertía na 17ª cidade máis populosa do país.

Posuidora dun rico patrimonio artístico e cultural, «capital dos duques de Borgoña», é unha cidade turística, gastronómica e comercial, "cidade verde", goza dunha viva tradición de intensa vida cultural. Ë tamén unha cidade universitaria e de congresos. Ademais goza dun tecido industrial diversificado, especialmente no sector de servizos.

Os seus habitantes son denominados, en francés, os *dijonnais*.

## Xeografía 
Dijon sitúase no nordeste de Francia, a uns 300&nbsp;km ao sueste de París, na confluencia do río Ouche (afluente do Loira) e o seu afluente o Suzon. Un pequeno rego o Raine é tamén tributario do Ouche. A cidade está atravesada tamén polo canle de Borgoña.

O clima de Dijon é oceánico, mais, dado o seu afastamento do mar, un tanto continentalizado.

## Lugares de interese 
* **Porte Guillaume**, do século XVIII, situada na praza Darcy.
* **Catedral de Saint-Bénigne** (século XIV), flanqueada por unha antiga abadía, actualmente **Museo Arqueolóxico**.
* Os **tellados borgoñóns**, compostos de tellas multicolor (verdes, negras, amarelas e castañas) decoran moitas edificacións do centro urbano.

### Museos 
* **Museo de Belas Artes**, situado Pazo dos Estados e dos Duques de Borgoña.
* **Museo da vida borgoñoa Perrin de Puycousin**, acolle reconstrucións de escenas da vida cotiá tradicional e de antigos oficios.
* **Museo François Rude**, dedicado á vida do escultor romanticista Rude.
* *Exposicións Florissimo*, cada 4 anos, cita mundial das persoas afeccionadas ás flores.
* '''Xardín de l'Arquebuse''', arrodea o Museo de Historia Natural.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Dijon_Arc_de_Triomphe.jpg|Arco de Triunfo, Porta Guillaume
Ficheiro:Dijon_Rue_vieille.jpg|Rúa típica no centro de Dijon
Ficheiro:Cathédrale St Bénigne - Dijon.jpg|Catedral de St Bénigne

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Dijon
Mâcon

**Mâcon** é unha cidade de Francia, capital do departamento de Saona e Loira, na rexión da Borgoña. É capital tamén de distrito e de cantón.

O seu termo municipal ten 27 km², cunha poboación de 36.068 habitantes en 2007. Está sita a beiras do río Saona (afluente do río Ródano), entre a rexión de Bresse, ao leste, e os montes do Beaujolais, a oeste.

Entre os seus monumentos compre salientar Catedral de Saint-Vincent, o **Museo de Belas Artes** (antigo convento das ursulinas) e o pazo ou *hôtel de Senecé* (**Museo Lamartine**).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Mâcon
Pesadelo

[thumb|*O pesadelo*, de [Henry Fuseli, describe un demo (incubus) tendido no peito dunha muller mentres durmía, c. 1802.]]
O **pesadelo** é unha parasomnia que ten lugar durante a fase REM (movementos oculares rápidos) do soño.

## Características 
Caracterízanse por espertares repetidos durante o período de soño maior ou en sestas diúrnas provocadas por soños extremadamente terroríficos e prolongados que deixan lembranzas vívidas, xa que no seu contido acostuma haber ameazas á propia supervivencia, seguridade e autoestima. Os espertares acostuman ocorrer na segunda metade do período de soño.

Ao espertar do soño terrorífico, a persoa recupera rapidamente o seu estado de vixilia e orientación, a diferenza dos terrores nocturnos.
Guadalaxara

O topónimo **Guadalaxara** (ou *Guadalajara*) pode referirse a:

* **Guadalaxara**, unha cidade española na provincia de Guadalaxara, Castela-A Mancha.
* **Provincia de Guadalaxara** unha española provincia da comunidade autónoma de Castela-A Mancha.
* **Guadalaxara**, unha cidade mexicana, capital do estado de Xalisco.
* **Guadalajara de Buga**, unha cidade colombiana, coñecida como Buga.
* **Río Guadalajara**, un río en Colombia.
Adelaida

**Adelaida** (en inglés: *Adelaide*) é a quinta maior cidade de Australia, sendo capital e a cidade máis poboada do estado de Australia Meridional, cunha poboación de máis de 1&nbsp;200&nbsp;000 habitantes.

É unha cidade costeira situada na parte sur do océano Pacífico nos Altos de Adelaide, ao norte da península de Fleurieu, entre o golfo de San Vicente e as Montañas Lofty Ranges. É unha cidade bastante lineal. Adelaida está considerada como a terceira cidade de importancia en Australia, por detrás de Sydney e a capital, Canberra.

## Historia 
O territorio onde se asenta a cidade actual foi o fogar do pobo kaurna ata a chegada dos europeos. A provincia de Australia Sur foi oficialmente establecida o 28 de decembro de 1836, e a cidade foi fundada en 1837, e nomeada Adelaida en honra á Raíña Adelaida, a esposa do Rei Guillerme IV de Inglaterra. O coronel William Light, un dos "pais" da formación da cidade, deseñou a cidade e a súa localización estratéxica, cerca do río Torrens. Light deseñou Adelaida con grandes espazos, grandes prazas e parques e edificios fermosos.

Adelaida axiña se converteu na cidade das liberdades, con liberdade de elixir relixión, progresismo político e liberdades civís, que liderou as grandes reformas mundiais. Hoxe en día, Adelaide é coñecida como a cidade da cultura en Australia, con moitos festivais, teatros… así como o viño da rexión, arte e deportes.

Centro dunha colonia pensada para inmigrantes libres, baseada na liberdade de relixión, atraeu a inmigrantes alemáns, xa no ano 1840 a cidade tiña 6&nbsp;500 habitantes.

## Economía 
miniatura|Edificio do Parlamento suraustraliano en Adelaida
miniatura|Edificios de Adelaida 
miniatura|localización de Adelaida
miniatura|Adelaida
Adelaida é o centro gobernativo, comercial e cultural de Sur Australia. Adelaida é o sitio de moitos gobernos e empresas financeiras. Moitos destas empresas e traballos concéntranse no centro da cidade, desde o Boulevard Cultural de North Terrace ata os distritos financeiros da cidade.

A economía está baseada na industrias (materiais de construción, manufactura de compoñentes eléctricos, fabricación de automóbiles e refinado de petróleo). Produce cereais, la, froita e viño.

## Cultura 
O seu urbanismo foi moi coidado, cos distritos residenciais separados da área comercial polo río Torrens. Destacan amplas rúas como King Willian e North Terrace, e belísimos edificios como o do Parlamento, a sede do Goberno, a Catedral Católica, as universidades, o Observatorio, o Museo e a Galería de Arte.

## Medios de comunicación 
Ten 6 canles de televisión, 9 estacións de radio e 2 xornais.

## Lingua 
* Inglés 81,4%;
* Italiano 3,5%;
* Grego 2,3%;
* Chinés 1,1%;
* Alemán 0,7%;
* Polaco 0,7%;
* Árabe 0,4%.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de  .
Baraona

**Baraona** (ou **Barahona**) é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 183 habitantes (INE 2012) e ocupa unha área de 116,59 km².

En 2005 tiña 211 habitantes, o que daba unha densidade de 1,81 hab/km².
Garray

**Garray** é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 629 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 76,24 km².

Dedicada a súa poboación á agricultura e gandería, hoxe a súa fonte de ingresos principal é o turismo.

## Historia 
No seu termo municipal, non demasiado lonxe do núcleo de poboación, erguíase a soada cidade arevaca de Numancia.

Durante a Idade Media foi repoboada con navarros. Era unha das *mugas* ou fronteiras de Navarra en tempos do monarca Sancho III o Maior.

## Núcleos de poboación 
* Canredondo de la Sierra
* Chavaler
* Dombellas
* Finca de Garrejo
* Garray
* Santervás de la Sierra
* Tardesillas

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Territorio da Capital Australiana

O **Territorio da Capital Australiana** (TAC) é un distrito federal de Australia. Comprende un enclave sen saída ao mar no estado de Nova Gales do Sur, a 320&nbsp;km ao suroeste de Sydney. O goberno australiano adquiriuno formalmente o 1 de xaneiro de 1911; o Territorio ten unha superficie de 2.432&nbsp;km². A súa única cidade, Canberra, é a capital nacional e a sede do goberno federal australiano.

O Territorio Federal da Capital ten unha poboación (segundo o censo de 2007) superior aos 339.900 habitantes. Unha gran parte da poboación de Canberra compona funcionarios públicos. O 11 de maio de 1989 o Territorio obtivo o autogoberno; dous membros e dous senadores represéntano na Cámara de Representantes federal.

Á rexión que hoxe ocupa o Territorio chegaron por primeira vez os europeos en 1820, pero miles de anos antes xa fora habitada polos nativos aborixes. En 1824 comezou o asentamento europeo.
Covaleda

**Covaleda** é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 1.202 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 104,36 km².

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Territorio da Baía Jervis

O **Territorio da Baía Jervis** (inglés: **Jervis Bay Territory**) é un territorio de Australia. Foi adquirido polo goberno ao estado de Nova Gales do Sur en 1915 para que a capital federal de Canberra tivese acceso ao mar. Formou parte do Territorio da Capital Australiana ata 1989, ano en que esta obtivo autogoberno, logo do cal converteuse nun territorio separado administrado polo Ministro para os Territorios (*Minister for Territories*). Con todo, segue formando parte de Canberra no que atinxe aos asuntos electorais federais. A capital é Sussex Inlet. 

A Baía Jervis leva o nome do almirante británico John Jervis, primeiro conde de St Vincent.
Circulación xeral atmosférica

[dereita|miniatura|350px|Circulación xeral na [atmosfera terrestre. A célula de Hadley subtropical, a célula de Ferrell e a célula polar.]]

A **circulación xeral atmosférica** trátase dun movemento de aire a grande escala na atmosfera da terra o cal é afectado polo efecto de Coriolis. Esta circulación de aire está formado principalmente por tres células en constante movemento.

## Funcionamento 
Este movemento global de aire presente tanto no hemisferio norte como no hemisferio sur funciona dende que se quece o aire no ecuador producindo unha ascensión do aire, que se despraza ata chegar os 30º de latitude (zonas subtropicais). Alí é onde arrefría descendendo, formando unha célula que se volve dirixir cara ao ecuador repetindo outra vez este proceso.

Entre os 30º e 60º de latitude atópase outra célula onde predominan as baixas presións que orixinan ventos suaves que se dirixen do oeste cara aos polos chamados ventos do oeste ou *westerlines* debido ao seu desprazamento.

Por último dende os 60º de latitude en diante atópase unha última célula que forma os chamados ventos polares, que proveñen do leste nos dous hemisferios.

## Esquema 
# Circulación xeral atmosférica
#* Célula de movemento de aire entre os 0º-30º de latitude.
#** Ventos alisios do nordeste
#* Célula de movemento de aire entre os 30º-60º de latitude.
#** Ventos do oeste
#* Célula de movemento de aire entre os 60º en diante de latitude.
#** Ventos polares do leste
#** Chorro polar
Illas Bounty

miniatura|dereita|Situacón das illas Bounty en relación con Nova Zelandia, e outras illas periféricas.
A **Illas Bounty** son un pequeno grupo de 13 illotes e numerosas rocas no sur do océano Pacífico que forma parte de Nova Zelandia. Están localizadas entre 47°44'35" e 47°46'10" de latitude sur, e 179°01' e 179°04'20" de lonxitude este, 650 quilómetros ao sueste da Illa Sur de Nova Zelandia. O arquipélago está deshabitado, pero densamente poboado polos pingüíns e os albatros. Durante o século XIX, era unha zona de caza de focas.

O arquipélago ten tan só 5 quilómetros no seu eixo máis longo, e comprende tres subgrupos, o Grupo Principal cara ao NW, o Grupo Central e o Grupo do Leste. A área total é só 1'3&nbsp;km², e o punto máis alto é de 73 metros sobre o nivel do mar, na illa Funnel. As illas Bounty foron descubertas polo Capitán William Bligh en 1788 e chamadas así polo seu barco, meses antes do coñecido motín do Bounty.

**As 13 illas**

*Grupo Principal (): 
**Illa Depot (a máis grande) 
**Illa Lion 
**Illa Penguin 
**Illa Proclamation 
**Illa Ranfurly 
**Illa Ruatara 
**Illa Spider 
**Illa Tunnel 
*Grupo Central (): 
**Illa Castle 
**Illa Funnel (illote principal) 
**Illa Prion 
*Grupo do Leste (): 
** Illa Molly Cap (illote principal) 
** Roca North

As illas están nas antípodas de Bouillé-Ménard, na rexión do País do Loira, en Francia.
Polisacárido

Os **polisacáridos** son hidratos de carbono formados por combinación dun número variable de monosacáridos (entre dez e varios miles). Polo seu interese na alimentación cómpre destaca-los seguintes:
* Amidón: constitúe a principal reserva de hidratos de carbono nos alimentos de orixe vexetal. O amidón almacénase en forma de gránulos de forma e tamaño diversos, propios de cada especie vexetal. O amidón é insoluble en auga, polo que non se pode dixerir sen un tratamento térmico adecuado previo: a cocción dos alimentos ricos en amidón (como a pataca ou a fariña) faino dixerible.
* Glicóxeno: unicamente presente en alimentos de orixe animal, nos que constitúe unha forma de reserva de glicosa equivalente á do amidón nos vexetais. O glicóxeno localízase no músculo e no fígado.
* Celulosa: formada por miles de moléculas de glicosa, atópase na membrana das células vexetais. Resulta indixerible para o home e os animais carnívoros mentres que os herbívoros contan cunha flora intestinal capaz de degradala e asimilala.
* Fibra alimentaria: constituída pola combinación de diversos polisacáridos (como a celulosa, pectina e outros) xunto á lignina, que non é un hidrato de carbono. A fibra alimentaria dá a estrutura fibrosa característica das verduras, froitas ou cereais. Non é asimilable pero resulta imprescindible para un correcto funcionamento do aparato dixestivo.

Outros polisacáridos presentes nos alimentos son os que constitúen as *gomas hidrocoloidais*, de diversa composición e características.

miniatura|Estrutura química do glicóxeno|centro