open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Columela

**Lucio Xunio Moderado** (en latín, *Lucius Junius Moderatus*), máis coñecido como **Columela**, nado en Gades, Bética o 4&nbsp;d.&nbsp;C. e finado en  Tarento ca. 70&nbsp;d.&nbsp;C., foi un escritor agronómico romano.

## Traxectoria 
Nado na Bética, do mesmo xeito que Séneca, do que foi amigo, estivo un tempo no exército romano e foi tribuno en Siria o ano 35&nbsp;d.&nbsp;C. Despois trasladouse á Península Itálica, onde puxo en práctica os seus coñecementos de agricultura nas súas propiedades de Ardea, Carseoli e Alba.

Da súa obra escrita chegounos *De re rustica* (*Os traballos do campo*), escrito cara ao ano 42,e *De arboribus* (Libro das árbores). Na primeira destas obras, dividida en doce libros, e inspirándose en obras anteriores de Catón o Vello, Varrón e outros autores latinos, gregos e mesmo cartaxineses, trata sobre todos os traballos do campo no máis amplo sentido da palabra: desde a práctica da agricultura, a gandaría e a apicultura, até a cura de animais, pasando pola elaboración de distintos produtos e conservas.

En *De arboribus* trata sobre cultivos arbustivos como a vide, até árbores como a oliveira ou os froiteiros, e mesmo flores como a violeta ou a rosa. A obra de Columela é considerada o repertorio máis amplo e documentado sobre agricultura romana.

O catedrático da Universidade Politécnica de Madrid, Luís Alfonso Gil Sánchez, opina que a familia Columela foi a responsable da introdución dos olmos ‘romanos’ na Península Ibérica.

En 1794, os botánicos José Antonio Pavón y Jiménez e Hipólito Ruiz López puxeron o nome de *Columellia* na súa honra a un xénero peruano de astéridas.

En 1824, Juan María Álvarez de Sotomayor Rubio publicou *De re rustica* en castelán integramente e por primeira vez: *Os doce libros de agricultura que escribiu en latín Lucio Xunio Moderato Columela* (Madrid, Miguel de Burgos, 1824, 2 vols.). O primeiro comprende os sete primeiros libros, e o segundo os outros cinco. Hai tres edicións facsimilares modernas: Santander, Sociedade Nestlé - A.E.P.A, 1979; Extramuros Edición, S.L., 2009; Valladolid: Maxtor Editorial, 2013.

## Obras 
miniatura|*De re rustica*, 1564
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* *De re rustica* en castellano.
* *De re rustica* en Somni
Xaquina Trillo

**Xaquina Trillo Sánchez**, nada en Vilagarcía de Arousa en 1916 e finada en 2004, foi unha mestra e escritora galega.

## Traxectoria 
Filla dun galeguista liberal que foi concelleiro en Vilagarcía de Arousa. Durante a República colaborou como mestra en actividades de extensión cultural. Colaborou na sección "O Recanto da Muller" de *A Nosa Terra*. Despois da guerra tivo varios destino até que aprobou as oposicións e foi destinada a Marineda. Na década dos oitenta afiliouse ao Partido Galeguista. Publicou poemarios pasados os sesenta anos.

## Obras 
* *Ceibos*, 1980.
* *Xanela aberta*, 1981.
* *Tempos idos*, 1983.
* *Védelos ei van*, 1985.
* *A rosa dos ventos*, 1989.
* *Compostela i as camelias*, 1993.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Frank Ntilikina

**Frank Bryan Ntilikina**, nado o 28 de xullo de 1998 en Ixelles, é un xogador francés de baloncesto profesional que xoga no KK Partizan serbio.

## Traxectoria profesional 
En decembro de 2015, Ntilikina asinou un contrato profesional por catro anos co SIG Strasbourg francés. O 15 de outubro de 2015 fixo o seu debut na Euroliga, anotando un punto en 12 minutos de xogo contra o KK Crvena Zvezda.

O 22 de xuño de 2017, Ntilikina foi elixido na 8ª posición do Draft da NBA de 2017 polos New York Knicks. O 5 de xullo de 2017, asinou un contrato cos Knicks. Ntilikina debutou na NBA o 19 de outubro de 2017, na derrota dos Knicks contra os Oklahoma City Thunder.

O 16 de setembro de 2021, Ntilikina asinou cos Dallas Mavericks.

O 5 de agosto de 2023, Ntilikina asinou cos Charlotte Hornets.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Pompeyo Beltrán Camús

**Pompeyo Beltrán Camús**, nado en Cáceres e finado en Valladolid en 1915, foi catedrático de Agricultura e director do IES Otero Pedrayo de Ourense.

## Traxectoria 
Estudou Farmacia na Universidade de Madrid, licenciándose en 1873., en 1891, obtivo a cátedra de Agricultura no Instituto de Ourense, sendo tamén nese ano profesor de Física e Química da Escola de Artes e Oficios Provincial.

No ano 1910 foi nomeado director do Instituto, posto no que estaría ata o ano 1913. Despois dunha breve enfermidade, faleceu no ano 1915.

## Recoñecementos
Na súa memoria, a parte posterior do Instituto chámase *Pompeo*, xa que alí foi onde tivo o seu campo de traballo.
## Obra
**Tratado elemental de industrias* (1895)

## Notas
Ecoembes

**Ecoembes** (**Ecoembalajes España, SA**) é unha empresa sen ánimo de lucro formada por empresas distribuidoras e sede en Madrid. Foi fundada en 1996, antes ca a Lei 11/97 de Envases e Residuos de Envases. Nesta lei establécense unhas obrigas que pretenden a recuperación de residuos dos envases e o seu posterior tratamento e valorización. Ecoembes coordina cos concellos e organizacións de recollida de residuos sólidos urbanos cos colectores amarelos: envases de plástico, latas e briks.

O 60% do accionariado contrólano asociacións e empresas de envases, principalmente grandes compañías de alimentación e bebidas: Campofrío, Bimbo, Danone, Coca-Cola ou PepsiCo. O outro 40% pertence ao sector de materias primas e distribución: Tetra Pak, Carrefour, Alcampo, El Corte Inglés, Mercadona e outras.

Segundo ADEGA, só o 25% dos envases de plástico se recicla, o 50% quéimase  e outro 25% reexpórtase á China.

## Ecoembes en Galiza
Ecoembes e Sogama colaboran na recollida de envases e na súa xestión. Os concellos galegos asociados ao programa de Sogama recollen envases nos colectores amarelos que son seleccionados en Cerceda. Ecoembes paga por este servizo aos concellos e a Sogama. En 2018, Sogama licitou este servizo por 17 227 400 euros máis IVE. En 2017 en Galiza recolléronse 57.000 toneladas de envases.

## Notas
## Véxase tamén 
* Sogama
* Reciclaxe
* Plásticos estándar
Džanan Musa

**Džanan Musa**, nado o 8 de maio de 1999 en Bihać, é un xogador bosníaco de baloncesto profesional. Seleccionado na primeira rolda do Draft da NBA polos Brooklyn Nets, xoga na posición de ala cunha altura de 2,06 m. Tras finalizar a súa etapa na NBA e xogar no Anadolu Efes da Euroliga e no Río Breogán da Liga ACB, foi fichado polo o Real Madrid. Desde xullo de 2025 é parte do cadro de xogadores do Dubai Basketball.

## Traxectoria 
Nado en Bihać, ao noroeste de Bosnia e Hercegovina, Musa comezou a xogar de pequeno ao fútbol antes de decidir dedicarse ao baloncesto. Durante a súa etapa xuvenil formou parte do KK Bosna, do KK Koš de Saraxevo e finalmente, desde 2014, do KK Cedevita croata. O 15 de outubro de 2015 fixo o seu debut na Euroliga con tan só 16 anos, sendo un dos xogadores máis novos en debutar na historia da competición. Neste primeiro encontro, disputado ante o Olympiacos, disputou preto de cinco minutos nos que anotou catro puntos. Durante a súa etapa no equipo croata gañou tres ligas e tres copas croatas e unha Supercopa da Liga do Adriático. A nivel individual en 2018 foi recoñecido no mellor quinteto da Liga do Adriático, así como xogador máis prometedor tanto desa competición como da EuroCup, na que fixo unha media de 10,5 puntos e 3,2 rebotes por encontro.

Tras finalizar a súa estancia en Croacia, Musa presentouse ao Draft da NBA de 2018, sendo escollido o 21 de xuño de 2018 na primeira rolda (29ª posición) polos Brooklyn Nets. Após dúas temporadas no equipo neoiorquino, onde fixo unha media de 4,3 puntos e 1,9 rebotes por partido, o 13 de xaneiro de 2021 volveu a Europa tras asinar co Anadolu Efes SK turco. Tras finalizar a temporada, o 21 de xullo de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Río Breogán da Liga ACB. No equipo de Lugo realizou unha gran tempada e converteuse no primeiro xogador dun club galego en gañar o MVP da ACB, despois de ser o xogador con máis valoración da liga (23,1 de media) e o máximo anotador da competición, cunha media de 20,1 puntos por encontro.

### Equipos 
*  KK Cedevita (HT Premijer liga / ABA / Euroliga, 2015–2018)
*  Brooklyn Nets (NBA, 2018–2020)
*  Anadolu Efes (BSL / Euroliga, 2021)
*  Río Breogán (ACB, 2021–2022)
*  Real Madrid (ACB / Euroliga, 2022–2025)
*  Dubai Basketball (ABA / Euroliga, 2025–presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Golfo de Suez

O **golfo de Suez** (en árabe: خليج السويس; Árabe transliterado: Khalyj as-Suways, anteriormente , '''',  "Mar da calma") é un golfo no extremo norte do Mar Vermello, ao oeste da Península do Sinaí. Situado ao leste da península do Sinaí está o máis pequeno Golfo de Aqaba. O golfo formouse dentro dun relativamente novo pero agora inactivo rift do Golfo de Suez, que data de fai 26 millóns de anos. Esténdese por 300&nbsp;km de norte a noroeste, terminando na cidade exipcia de Suez e na entrada ao Canle de Suez. Ao longo da liña media do golfo atópase a fronteira entre África e Asia. A entrada do golfo atópase encima do xacemento petrolífero e de gas de Gemsa.

## Xeografía 
O golfo ocupa o brazo noroeste do Mar Vermello entre África e a península do Sinaí. É o terceiro brazo do sistema da Tripla unión tectónica, o segundo brazo é o Golfo de Aqaba.

A lonxitude do golfo, desde a súa boca no Estreito de Gubal (nome alternativo: Estreito de Xubal). á súa cabeceira na cidade de Suez, é de 314&nbsp;km., e varía de ancho de 19 a 32&nbsp;km..

### Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional define o límite meridional do Golfo como "Unha liña que vai  desde Ras Muhammed (27°43'N) ata o punto sur da illa Shadwan (34° 02'E) e desde alí cara ao oeste en paralelo (27° 27'N) á costa de África".

## Xeoloxía 
O xacemento Gemsa descubríuse en 1869, pero non se explotou ata 1910. O campo de Hurghada comezou a explotarse en 1913. En 1998, máis de 1900 pozos foran perforados e se identificaron 120 xacementos.

Atópanse tres grandes campos de petróleo no golfo: o xacemento petrolífero de Morgan descuberto en 1964, o xacemento de petróleo de Belayim descuberto en 1955 e o *October Field* descuberto en 1977..

## Véxase tamén
Rodions Kurucs

**Rodions Kurucs**, nado o 5 de febreiro de 1998 en Cēsis, é un xogador letón de baloncesto profesional que xoga no UCAM Murcia da Liga ACB.

## Traxectoria 
En xullo de 2015, Kurucs asinou un contrato de catro anos co FC Barcelona da Liga ACB.

O 21 de xuño de 2018, Kurucs foi elixido na 40ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Brooklyn Nets. O 16 de xullo de 2018, Kurucs asinou un contrato cos Nets. O 29 de xaneiro de 2019, Kurucs foi seleccionado para xogar o Rising Stars Challenge de 2019 co Team World.

O 14 de xaneiro de 2021, Kurucs foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos.

O 19 de marzo de 2021, Kurucs foi traspasado xunto a P. J. Tucker ós Milwaukee Bucks, a cambio de D. J. Wilson, D. J. Augustin e varias futuras eleccións do Draft. O 12 de maio de 2021, foi cortado polos Bucks tras participar cinco partidos.

O 7 de xullo de 2021, Kurucs asinou co KK Partizan serbio.

O 23 de agosto de 2022, anunciouse a fichaxe de Kurucs por unha tempada polo Real Betis Baloncesto da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Furkan Korkmaz

**Furkan Korkmaz**, nado o 24 de xullo de 1997 en Bakırköy, Istanbul, é un xogador turco de baloncesto profesional que xoga no AS Monaco Basket da LNB Pro A francesa.

## Traxectoria profesional 
O 24 de xuño de 2016, Korkmaz foi seleccionado na 26ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Philadelphia 76ers. Tras ser elixido no Draft, decidiu xogar outra tempada máis no Anadolu Efes SK turco.

En decembro de 2016, foi cedido unha tempada ó Banvit BK. Co Banvit chegou á final da Basketball Champions League, onde perderon por 63-59 contra o Iberostar Tenerife.

O 4 de xullo de 2017, Korkmaz asinou cos Philadelphia 76ers. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Delaware 87ers, afiliados dos Sixers na NBA G League.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Golfo de Tomini

O **Golfo de Tomini** (), coñecido tamén como **Baía de Tomini**, é o golfo ecuatorial que separa a península Minahassa (norte) e a península Leste, da illa de Célebes en Indonesia. As illas Togian están preto do seu centro. Cara ao leste, ábrese cara ao Mar das Molucas.

## Extensión 
[esquerda |miniatura| Mapa que mostra as [Illas Togian destacadas no Golfo de Tomini.]]
A Organización Hidrográfica Internacional (IHO) define o Golfo de Tomini como unha das divisións do Arquipélago das Indias Orientais. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48d e define os seus límites do seguinte xeito:

:: As augas ao oeste do límite occidental do mar das Molucas, que se define noutra parte como a liña que vai de "Tg. Pasir Pandjang ()... a través de Tg. Tombalilatoe (123°&nbsp;21′&nbsp;E) na costa oposta".

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* {{citation |ref= |url=https://web.archive.org/web/20181005131902/http://www.iho.int/iho_pubs/standard/S-23/S-23_Ed3_1953_EN.pdf |title=Limits of Oceans and Seas, *3rd ed.* |year=1953 |publisher=International Hydrographic Organization

### Outros artigos
*Mar das Molucas
Furkan Aldemir

**Furkan Aldemir**, nado o 24 de xullo de 1997 en Konak, Esmirna, é un xogador turco de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
Aldemir foi elixido na 53ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Los Angeles Clippers. Nesa mesma noite do Draft, foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre catro equipos. O 13 de xullo de 2013 os seus dereitos foron traspasados xunto a Royce White ós Philadelphia 76ers.

O 15 de decembro de 2014, Aldemir asinou cos Philadelphia 76ers. Ese mesmo día fixo o seu debut na NBA, facendo 2 puntos, 2 rebotes e 1 asistencia na derrota dos Sixers por 105-87 contra os Boston Celtics. O 26 de outubro de 2015, foi cortado polos Sixers.

O 7 de novembro de 2015, Aldemir regresou a Turquía para asinar un contrato de catro anos co Darüşşafaka SK da Basketbol Süper Ligi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Cedi Osman

**Cedi Osman**, nado o 8 de abril de 1995 en Ohrid, é un xogador turco de baloncesto profesional que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 25 de xuño de 2015, Osman foi elixido na 31ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Minnesota Timberwolves. Na mesma noite do Draft os seus dereitos foron traspasados xunto os de Rakeem Christmas e unha futura elección do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio dos dereitos de Tyus Jones.

O 18 de xullo de 2017, Osman asinou cos Cleveland Cavaliers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Ante Žižić

**Ante Toni Žižić**, nado o 4 de xaneiro de 1997 en Split, é un xogador croata de baloncesto profesional que xoga para o Virtus Bologna da Lega Basket Serie A. Cunha altura de 2,11 metros, xoga na posición de pivote. 

## Traxectoria 
O 24 de xuño de 2016, Žižić foi elixido na 23ª posición do Draft da NBA de 2016 polos Boston Celtics. O 1 de xullo de 2017, Žižić asinou cos Celtics. Sen chegar a debutar con Boston, Žižić foi traspasado xunto a Isaiah Thomas, Jae Crowder e unha elección do Draft de 2018 ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Kyrie Irving, o 22 de agosto de 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Perfil en Euroleague.net
Estreito de Macasar

O **estreito de Makassar** é un estreito entre as illas de Borneo e Célebes en Indonesia. Ao norte únese ao Mar de Célebes, mentres que ao sur atopa o Mar de Xava.

O río Mahakam, na illa de Borneo, verte as súas augas no estreito. Os principais portos situados nas súas costas son os de  Balikpapan (780.000  hab. en 2007) e Bontam, en  Borneo, e os de Macasar (1.315.000 hab. en 2004) e Palu (335.297  hab. en 2010) en Célebes. A cidade de  Samarinda, en Borneo, localizada a beiras do Mahakam, atópase uns 48&nbsp;km río arriba.

O estreito é unha ruta de envío común para os buques oceánicos que son demasiado grandes para atravesar o Estreito de Malaca.

## Extensión 
A Organización Hidrográfica Internacional (OHI) define o Estreito de Makassar como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:

A canle entre a costa leste de Borneo e a costa oeste de Celebes está delimitada:

*No norte*. Por unha liña que une Tanjong Mangkalihat, Borneo () e Stroomen Kaap (Cabo Rivers), Celebes ().

*No sur*. Por unha liña desde o extremo suroeste de Celebes (), a través da punta sur de Tana Keke, a o extremo sur da Illa Laut (Laoet) () desde a costa occidental da illa ata Tanjong Kiwi e desde alí cara a Tanjong Petang, Borneo () no extremo meridional do estreito de Laoet.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Mar de Célebes
* Mar de Xava

### Ligazóns externas
Macassar Strait: OS (Oceans) National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
Guadalupe Varela Coello

**Guadalupe Varela Coello**, nada en Caracas o 22 de xaneiro de 1961, é unha avogada e política galega do PPdeG.
## Traxectoria 
Reside en Vigo dende 1966. Licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidenta de Novas Xeracións do Partido Popular en 1986 e secretaria do grupo municipal do PP de Vigo (1987-1989). Nas eleccións autonómicas de 1989  foi elixida deputada no Parlamento de Galicia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Martin Parr

**Martin Parr**, nado en Epsom (Inglaterra) o 23 de maio de 1952 e finado o 7 de decembro de 2025 en Bristol, foi un fotógrafo británico, membro da axencia Magnum dende 1994. Recoñecido internacionalmente polo seu particular achegamento á fotografía de documentación social, a súa obra caracterízase polo sentido do humor e unha irónica mirada sobre o estilo de vida dos británicos.

## Traxectoria 
Naceu en Epsom (Surrey), Parr quería converterse en fotógrafo profesional dende os catorce anos. A súa primeira influencia foi o seu avó, George Parr, un fotógrafo afeccionado e membro da Royal Photographic Society.

Estudou fotografía na Escola Politecnica de Manchester entre 1970 e 1973 cos seus contemporáneos Daniel Meadows e Brian Griffin.

### Magnum Photos 
Martin Parr uniuse a Magnum Photos como membro asociado en 1988. A votación sobre a súa inclusión como membro de pleno dereito en 1994 estivo moi dividida, xa que Philip Jones Griffiths chamou a outros membros para que non fose admitido. Finalmente Parr alcanzou a maioría necesaria de dous terzos por un voto. A membresía de Magnum axudouno a traballar en fotografía editorial, e en fotografía de moda editorial para Paul Smith, Louis Vuitton, Galerie du jour Agnès B. e Madame Figaro.

En 2014, Parr foi elixido presidente de Magnum Photos International, cargo que mantivo durante tres anos e medio, ata 2017.

### Ensinanza 
En 2004 foi nomeado profesor de fotografía na Universidade de Gales, en Newport, e en 2013 na Universidade do Ulster en Belfast. Anteriormente, foi profesor invitado no West Surrey College of Art & Design, hoxe en día coñecido como Universidade para as Artes Creativas.

## Premios 
* 2005: Membro honorario da Royal Photographic Society
* 2006: Mestría honoraria, University for the Creative Arts
* 2006: Premio Dr. Erich Salomon
* 2008: Medalla do centenario da Royal Photographic Society
* 2008: Doutor en Artes, título honorario, Manchester Metropolitan University (MMU)
* 2008: Premio á Traxectoria, PHotoEspaña
* 2008: Premio Internacional da Sociedad Fotográfica do Xapón
* 2014: Logro excepcional en fotografía da revista *Amateur Photographer*
* 2014: Premio Lucie de Fotografía Documental
* 2016: Recoñecemento por unha contribución significativa no campo das artes visuais, Royal Academy of Arts
* 2017: Premio á Contribución Sobresaínte á Fotografía, World Photography Organisation

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Martin Parr
* Martin Parr na páxina de Magnum Photos
Igrexa de San Francisco de Asís (Adén)

A **igrexa de San Francisco de Asís**, antigamente **catedral de San Francisco de Asís**, é unha igrexa católica da cidade de Adén (Iemen).
## Historia 
O templo foi a catedral da vigairía apostólica de Arabia meridional entre 1892 e 1974, ano no que a catedral pasou a ser a de San Xosé de Abu Zabi. Dende entón, o templo pasou a ter clasificación como igrexa parroquial.

Durante a etapa de dominio británico da rexión, a carón da igrexa estaba situada a Escola de Santo Antón, mais logo da independencia o goberno apropiouse dela, e construíu un muro entre o templo e a escola.

miniatura|esquerda|300px|A igrexa en 2013, moi deteriorada e vandalizada
Actualmente está nunha situación moi deteriorada, e as fiestras e a porta principal foron tapiadas. A estatua de Xesús Cristo bendicindo o mar ten sido atacada en varias ocasións, mais permanece no seu lugar.

O templo é administrado por un salesiano, un dos cinco únicos sacerdotes católicos con presenza estable no país. En 1990 encargouse da parroquia o salesiano indio Mathew Uzhunnalil, que permaneceu nela até a súa volta á Bangalore en 2007. O seu irmán máis novo, o párroco Tom Uzhunnalil, foi secuestrado por un grupo islamista o 4 de marzo de 2016, no ataque ao fogar para anciáns da cidade levado polas Misioneiras da Caridade, no que foron asasinadas 16 persoas. O sacerdote foi libertado en setembro de 2017.

## Notas
Engracia Vidal

**Engracia Vidal Estévez**, nada en Cambados en 1930 e finada en Pontevedra o 23 de xaneiro de 2024, foi unha relixiosa e escritora galega.

## Traxectoria 
Naceu en Cambados, onde estaba destinado o seu pai como rexistrador da propiedade. Foi a pequena de tres irmáns. Con nove anos marchou a Pontevedra facer o ingreso no Colexio do Sagrado Corazón dos Praceres. Estudou Historia e Teoloxía en Santiago de Compostela; rematou en Madrid a licenciatura de Historia e diplomouse en Teoloxía. 

Con vinte anos marchou a Roma para participar nunha formación e ingresou na orde do Sagrado Corazón. Volveu a España destinada ao colexio da congregación do Sagrado Corazón de Granada, onde foi profesora catro anos. Despois volveu a Roma para outra formación máis relixiosa. Con 24 anos foi coma directora para o Sagrado Corazón de Praceres. Volveu ser directora do Colexio de Praceres aos 37 anos e despois pasou a ser directora do colexio de Chamartín de Madrid. Dende 1970 foi directora dunha residencia en Santiago de Compostela para rapazas do rural que non podían estudar o bacharelato nas súas localidades e deu clase no Seminario menor de Belvís (a primeira muller profesora). Saíu da congregación e foi profesora en Ferrol e mais no Instituto A Xunqueira de Pontevedra. 

Foi a primeira directora da revista *Encrucillada* en 1977, da que tamén foi secretaria, e onde publicou múltiples colaboracións. Participou activamente nos inicios da Marcha Mundial das Mulleres.

## Obras 
* *Por unha Igrexa tamén feminina* (2000). Ecrucillada, Monográficos. O primeiro ensaio relixioso en galego.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* *Encrucillada*

### Ligazóns externas 
* Engracia Vidal  Estévez na páxina web do proxecto Do gris ao Violeta
* Engracia Vidal Estévez por Ana Santos

* Engracia Vidal Estévez na web do Consello da Cultura Galega
Viruca Yebra

**María Elvira Yebra Villanueva**, coñecida como **Viruca Yebra**, nada en Sarria en 1959, é unha xornalista e escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Ciencias da Información polo Centro Universitario San Pablo C.E.U e diplomada en Relacións Públicas e Márketing pola Cámara de Comercio de Madrid. Comezou a súa carreira xornalística en *El Ideal Gallego* e no diario *Ya*. Colaborou en *Debate Escolar* e *Triunfo*. Traballou no Gabinete de Prensa de UCD en 1979. Foi xefa de Prensa da Escuela para la Democracia, do candidato a presidente do Goberno Landelino Lavilla (1982) e de Gerardo Fernández Albor (1984). En 1986 foi nomeada delegada da Xunta de Galicia en Madrid. Ese ano entrou a traballar para o *ABC* como xefa de sección de Vida social*.* Foi fundadora e primeira presidenta do Club de Periodistas Gallegos en Madrid e directora do Club Internacional de Marbella. Traballou en causas solidarias, asociacións e eventos para recadar fondos para a xente necesitada

## Obras 
* *El fuego del flamboyán (*2016).  Córdoba: Almuzara. 400 páxs. ISBN 9788416776146. Crónica histórica sobre a emigración galega a Cuba.
* *La última condesa nazi* (2021). Espasa Libros. 584 páxs. ISBN 9788467062830. Retrata a época dourada de Marbella e a vida cotiá da jet set.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Igrexa de Nosa Señora do Rosario (Doha)

A **igrexa de Nosa Señora do Rosario** (en ) é unha igrexa católica de Doha (Qatar). Está situada xunto a igrexas doutras confesións cristiás no Complexo Relixioso de Abu Hamur. É a primeira igrexa construída no país dende as conquistas islámicas do século VII.
## Historia 
A construción da igrexa tivo un custo de arredor de 20 millóns de dólares, e foi erixida nun terreo doado polo emir Hamad bin Khalifa. Por mor da lexislación islámica qatarí, a igrexa non amosa símbolos cristiáns no seu exterior.

A igrexa foi dedicada o 14 de marzo de 2008 polo cardeal Ivan Dias, nunha cerimonia á que asistiron o vice-primeiro ministro qatarí Abdala bin Hamad al-Atia, o arcebispo Bulus Munxid al-Haxim, o vigairo apostólico Paul Hinder, o arcebispo Giuseppe Andrea, e outros cargos qatarís.

A igrexa é parte da estrutura da vigairía apostólica de Arabia setentrional, e atende aos arredor de 200.000 católicos en Qatar, moitos deles inmigrantes de Filipinas, a India, e outros países.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
The Keepers

***The Keepers*** é unha serie documental estadounidense que foi estreada en Netflix o 19 de maio de 2017 e foi dirixida por Ryan White.

A serie explora o asasinato sen resolver de Cathy Cesnik, unha monxa que ensinaba inglés e teatro no instituto arcebispal de Keough en Baltimore, e cuxas antigas estudantes cren que foi encuberto polas autoridades, xa que sospeitan que Cesnik sabía que o cura A. Joseph Maskell abusaba sexualmente das estudantes.

## Episodios 
# *The Murder*
# *The School*
# *The Revelation}*
# *The Burial*
# *The Suspects*
# *The Web*
# *The Conclusion*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Magnetorrecepción

miniatura|As liñas do campo magnético terrestre saen do polo norte magnético cara ó polo sur.
A **magnetorrecepción** ou **magnetocepción** é a capacidade que teñen algúns seres vivos de detectar a dirección e sentido do campo magnético, obtendo así información sobre o sentido e latitude. Os primeiros animais nos que se descubriu este sentido foron as pombas mensaxeiras, para as cales é un importante (pero non o único) medio de orientación. Descubriuse logo que tamén o tiñan outras aves, algunhas tartarugas e insectos como as abellas, fungos e até certas bacterias.

Os seres humanos teñen depósitos de materiais magnéticos no óso etmoide do nariz, e hai indicios dunha certa capacidade de magnetorrecepción.

Suponse que tanto nas pombas mensaxeiras como nas troitas, e en certas bacterias, o sensor consiste nuns cristais de magnetita, (óxido de ferro), conectados con outros orgánulos transdutores aínda non ben comprendidos. As bacterias magnetotáticas e os fungos conteñen órganos chamados magnetosomas que conteñen a magnetita. Nas abellas, a magnetita está embutida nas membrana celular de certos grupos de neuronas e crese que cando se reorienta seguindo o campo magnético terrestre induce correntes que modifican a polarización celular. Os únicos magnetorreceptores demostrados atópanse en varias bacterias e fitoplancto, que conteñen cristais, ora de magnetita, ora de greixita, un sulfuro de ferro que tamén é ferrimagnético.

Máis aló dos cristais magnéticos, postuláronse outros medios polos que os seres vivos perciben os campos magnéticos. As quenllas e as raias, os chamados elasmobranquios, teñen canles no interior do seu corpo que funcionan a xeito de cables eléctricos, e cuxo movemento en principio podería servir para detectar a orientación do campo magnético. Outro mecanismo proposto máis recentemente baséase en reaccións bioquímicas.

A influencia de campos magnéticos en reaccións químicas habitualmente é extremadamente débil. Porén, en moitas reaccións redox fotoquímicas a velocidade de reacción está determinada por procesos de transferencia electrónica; en certos casos particulares, os electróns implicados interaccionan durante certo tempo cos xiros nucleares, e esta interacción pode ser enormemente sensible á orientación do campo magnético. Propuxéronse reaccións de criptocromos, moléculas que se atopan nos ollos dalgúns paxaros migratorios, que poderían servir para este fin.

## Notas
Catedral de Santo Isaac o Sirio e San Xurxo (Doha)

A **catedral de Santo Isaac o Sirio e San Xurxo** é unha igrexa ortodoxa baixo o patriarcado de Xerusalén, actualmente en construción, localizada na capital de Qatar, Doha.
## Historia 
Os terreos onde está a igrexa foron doados polo emir Hamad bin Khalifa. A construción comezou en 2009, e está previsto que remate en 2018. A catedral dará servizo aos arredor de 12.000 fieis ortodoxos que viven en Qatar. Está previsto que a nave principal do templo teña capacidade para 700 persoas.

O templo é a sé da arquidiocese de Qatar, parte da Igrexa ortodoxa de Xerusalén, aínda que a xurisdición sobre o país asiático é discutida pola Igrexa ortodoxa de Antioquía. O 13 de decembro de 2013 Makarios Mavrogiannakis foi consagrado como arcebispo de Qatar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina en Facebook da catedral
Dasypsyllus gallinulae

***Dasypsyllus gallinulae*** é unha especie de pulga parasita das aves orixinaria de Suramérica, aínda que agora está espallada por todo o mundo. É unha pulga grande, doadamente identificable porque o macho ten dúas espiñas con forma de corno pesadas nunha das súas solapas xenitais, e a femia ten unha embocadura profunda no sétimo esternito.

## Notas
Amado Granell

**Amado Granell Mesado**, nado en Borriana o 5 de novembro de 1898 e finado en Sueca o 12 de maio de 1972, foi un militar español do século XX. Participou na  guerra civil española formando parte do Exército Republicano Español e pasou posteriormente ó norte de África, enrolándose na Lexión Estranxeira Francesa que combateu á Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial.

Encabezou a columna de vehículos da 9.ª Compañía da 2.ª División Blindada, coñecida como *"La Nueve"*, que, integrada por republicanos españois, foi a primeira unidade militar aliada que entrou en París trala a súa ocupación pola Wehrmacht. Por isto apareceu na portada do diario *Libération* ó seguinte día da Liberación de París, reunido co líder da resistencia francesa Georges Bidault e o prefecto do Sena, malia que no titular indicábase que fora o capitán Raymond Dronne «o primeiro francés que chegou ó Concello» de París.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Torres, Rafael. *El hombre que liberó París. Amado Granell y la última Batalla de la República*. Ediciones Temas de Hoy, S.A., 2007. ISBN 8484606139 
* Trilles, Basilio. *El español de la foto de París*. Inédita Editores, 2009. ISBN 8492400463. 
* García, Cyril. "El valencià que va alliberar París". Austrohongaresa de Vapors, sl. 2016. ISBN 8494519116.
Liadh Ní Riada

**Liadh Ní Riada**, nada en Dublín o 28 de novembro de 1966 é unha política irlandesa que serve como eurodeputada de Irlanda dende 2014. É membro do Sinn Féin, parte do grupo político Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Nórdica Verde no Parlamento Europeo. Foi elixida polo Sinn Féin para participar nas eleccións presidenciais do 26 de outubro de 2018.

## Traxectoria 
Ní Riada naceu en Dublín e medrou en Cork Occidental. Ní Riada é filla do compositor Seán Ó Riada, quen morreu cando tiña catro anos. A súa nai morreu cando tiña 10. É falante nativa de lingua irlandesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Liadh Ní Riada na páxina do Sinn Féin 
*Páxina da campaña presidencial
Tempada 2018-19 da Primeira División Galega de hóckey a patíns

A **tempada 2018-19 da Liga Sénior Masculina Autonómica** comezou o 21 de setembro de 2018 e finalizou o 10 de febreiro de 2019. Na competición tomaron parte un total de 12 equipos, dos cales tres eran o segundo equipo doutro equipo na mesma categoría.

Logo da disputa das 22 xornadas de liga regular o AA Dominicos "A" da Coruña proclamouse campión da categoría e clasificouse para a disputa da OK Liga Bronce xunto co tamén coruñés Compañía María "A" (2º clasificado) e o Escola Lubiáns&nbsp;de Carballo (3º clasificado). O AA Dominicos foi ademais o equipo máis goleador da competición con 176 goles e o menos goleado, encaixando tan só 37 goles, mentres que o HC Borbolla "B" foi o equipo menos goleador (44 goles) e o que máis goles encaixou con 177.

O máximo goleador da competición foi Marcos Martínez Ramilo, do Escola Lubiáns, que anotou un total de 50 goles en 21 partidos.

## Participantes 
## Clasificación 

### Lenda
## Resultados 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da Federación Galega de Patinaxe
Mar de Bohol

O **Mar de Bohol**, tamén chamado o **Mar de Mindanao**, está situado entre as illas  Visayas e Mindanao en Filipinas. Atópase ao sur de Bohol e Leyte e ao norte de Mindanao. Siquijor e Camiguin son ​​as súas dúas principais illas.

As principais cidades ao longo da costa do mar son Cagayan de Oro, Iligan, Butuan, Dumaguete, Ozamiz e Tagbilaran.

O mar se conecta ao mar de Filipinas a través do Estreito de Surigao cara ao Mar de Camotes a través da canle de Canigao e do Estreito de Cebu e ao mar de Sulu a través do estreito entre a Illa Negros e a Península de Zamboanga.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Tempada 2017-18 da Primeira División Galega de hóckey a patíns

A **tempada 2017-18 da Liga Sénior Masculina Autonómica** comezou o 23 de setembro de 2017 e finalizou o 1 de abril de 2018. Na competición tomaron parte un total de 11 equipos, dos cales tres eran o segundo equipo doutro equipo na mesma categoría.
## Sistema de competición 
A liga constou de tres fases, a primeira disputouse en formato de todos contra todos a dobre volta, polo que cada equipo xogou un total de 20 partidos de liga regular. Ao finalizar esta fase os oito primeiros clasificados disputaron unha eliminatoria a dobre partido para definir os catro equipos que se disputarían a liga na final a catro.

## Participantes 
## Liga regular 
### Clasificación 

### Lenda
### Resultados 
## *Play-offs* 
## *Final Four* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da Federación Galega de Patinaxe
Jurassic World: Fallen Kingdom

***Jurassic World: Fallen Kingdom*** é un filme estadounidense de 2018 dirixido por J. A. Bayona. É un filme de aventuras e ciencia ficción e a secuela de *Jurassic World* (2015). Trátase do quinto filme da franquía *Parque Xurásico*, así como o segundo da triloxía *Jurassic World*. Derek Connolly e o director de *Jurassic World* Colin Trevorrow escribiron o guión, sendo Trevorrow e o director orixinal de *Parque Xurásico*, Steven Spielberg, os produtores executivos.

Ambientado na ficticia illa Nublar de América Central, na costa pacífica de Costa Rica, conta como Owen Grady e Claire Dearing tratan de rescatar os dinosauros superviventes dunha erupción volcánica que os destruirá. Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, B. D. Wong e Jeff Goldblum retoman os seus papeis de filmes anteriores da franquía. Rafe Spall, Justice Smith, Daniella Pineda, James Cromwell, Toby Jones, Ted Levine, Isabella Sermon e Geraldine Chaplin únense ó elenco de actores.

A rodaxe fíxose entre febreiro e xullo de 2017 no Reino Unido e Hawai. Producido e distribuído por Universal Pictures, *Fallen Kingdom* estreouse en Madrid o 21 de maio de 2018, e foi estreado internacionalmente en xuño de 2018. Recadou máis de $1,3 billóns en todo o mundo, converténdose no terceiro filme *Xurásico* en superar a barreira do billón de dólares. Foi o terceiro filme con maior recadación de 2018 e o doceavo de tódolos tempos. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou a interpretación de Pratt, a dirección de Bayona, os efectos visuais, a banda sonora de Michael Giacchino e os "sorprendentes momentos escuros", mentres que outros suxiren que seguiu o curso da saga, criticando o guión e a falta de innovación. Unha secuela aínda sen título está prevista para a súa estrea o 11 de xuño de 2021, con Trevorrow de novo como director.

## Personaxes 
* Chris Pratt como Owen Grady
* Bryce Dallas Howard como Claire Dearing
* Rafe Spall como Eli Mills
* Justice Smith como Franklin Webb
* Daniella Pineda como Zia Rodriguez
* James Cromwell como Sir Benjamin Lockwood
* Toby Jones como Gunnar Eversol
* Ted Levine como Ken Wheatley
* B. D. Wong como Henry Wu
* Isabella Sermon como Maisie Lockwood
* Geraldine Chaplin como Iris
* Jeff Goldblum como Ian Malcolm

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Hassiba Boulmerka

**Hassiba Boulmerka** (en ), nada en Constantina o 10 de xullo de 1968, é unha exatleta alxeriana de carreiras de media distancia, campioa olímpica de 1500 m nos Xogos Olímpicos de 1992 e campioa mundial en 1991 e 1995. En 1995 foi galardoada co premio Príncipe de Asturias dos Deportes, para o que o xurado tivo en conta as súas cualidades como atleta e tamén os seus valores humanos.

## Traxectoria 
Comezou a facer atletismo aos dez anos, que recibiu de grupos fundamentalistas islámicos do seu país polo feito de correr en pantalón curto e negarse a usar o veo nos actos públicos, o que segundo eles ía en contra da súa relixión. Isto obrigouna a trasladar a súa residencia a Europa, en concreto a Francia.

O seu maior éxito deportivo chegou nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, onde era unha das grandes favoritas e gañou a medalla de ouro nos 1500 metros nunha chegada moi apertada coa rusa Lyudmila Rogachova. O tempo de Boulmerka foi 3:55,30 mellor marca mundial do ano e mellor de toda a súa vida. Foi a primeira medalla de ouro lograda por Alxeria nuns Xogos Olímpicos, e a segunda medalla de ouro lograda por unha atleta musulmá, despois de Nawal El Moutawakel.

Nos dous anos seguintes o seu rendemento baixou bastante, aínda que logrou unha medalla de bronce nos 1500 metros nos Campionatos do Mundo de Stuttgart 1993. Cando parecía que a súa carreira deportiva estaba en declive, deu a sorpresa gañando a medalla de ouro nos Campionatos do Mundo de Gotemburgo 1995, no que era o seu segundo título mundial. Esa foi a súa única vitoria ao longo da temporada, e foi a súa última gran vitoria.

Participou nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996, mais foi eliminada nas semifinais. Tras non participar nos Campionatos do Mundo de Atenas 1997, a finais desa temporada anunciou a súa retirada do atletismo. Máis tarde foi elixida para a comisión de atletas do Comité Olímpico Internacional.

Trala súa retirada, Boulmerka traballou para promover o deporte entre as mulleres do seu país como unha forma de combater o machismo. Ademais, volveu a Alxeria como muller de negocios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Comité Olímpico Internacional
* Sports Reference
* Premio Príncipe de Asturias dos Deportes 1995
Mar de Visayas

O **Mar de Visayas** é un mar interior de Filipinas, un pequeno mar que xeralmente se considera parte do mar de Filipinas (á súa vez parte do océano Pacífico), situado no interior do arquipélago das illas Visayas, Visayas orientais e Visayas occidentais situadas ao leste e oeste, mentres que o Visayas centrais están situadas ao sur. Está limitada polas illas Masbate ao norte, Leyte ao leste, Cebú e Negros no sur e Panay ao oeste.

## Xeografía 
O mar de Visayas é un mar de Filipinas situado no interior do arquipélago das Visayas. Ten límites:

* Ao norte, a canle Jintotolo, que comunica co mar Sibuyan e a costa sur da illa de Masbate;
* Ao leste, o Mar de Samar e a costa occidental da illa de Leyte;
* Ao sur, o mar de Camotes, a costa setentrional da illa de Cebú, o estreito de Tañón, que comunica co mar de Bohol, e a costa setentrional da illa de Negros;
* Ao oeste, o Estreito de Guimaras, que se conecta co mar de Sulu despois de atravesar o Golfo de Panay e a costa oriental da illa de Panay.

A illa máis grande dentro deste mar é a illa Bantayan.

## Notas 
## Véxase tamén
Makarios Mavrogiannakis

**Makarios** (en ), nado como **Georgios Mavrogiannakis** (en ) en Charakas (Illa de Creta) en 1968, é un eclesiástico ortodoxo grego, dende 2013 arcebispo de Qatar.
## Traxectoria 
Chegou a Xerusalén en 1980, estudando na escola patriarcal. En 1986 entrou na vida monástica e en 1987 foi ordenado diácono. En 1992 foi ordenado sacerdote, e en 1993 nomeado arquimandrita, e posteriormente continuou os seus estudos teolóxicos en Belgrado até 1995. Á súa volta a Xerusalén, foi profesor na escola patriarcal de Sión, vigairo en Gaza e hegúmeno en Al-Fuhais.

En 2004 foi nomeado gardián (*επίτροπος*) do patriarca en Qatar. Alí encargouse da posta en marcha da construción da catedral dos santos Isaac e Xurxo en Doha. Ademais de exercer as labores pastorais para a comunidade ortodoxa qatarí, en 2011 cursou estudos de posgrao en Liturxia na Universidade de Belgrado.

O 19 de febreiro de 2013 foi nomeado arcebispo de Qatar, recibindo a consagración episcopal o 25 de febreiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Saguinus imperator

O ***Saguinus imperator*** é unha especie de primate platirrino que debe o seu nome pola súa semellanza co emperador alemán Guillerme II. Vive no suroeste da conca do Amazonas, no leste do Perú, norte de Bolivia e o oeste dos estados brasileiros de Acre e Amazonas.

Existen dúas subespecies de *Saguinus imperator*:
**Saguinus imperator imperator*
**Saguinus imperator subgrisescens*

## Notas 
## Véxase tamén
Linda Guilala

**Linda Guilala** é unha banda galega de shoegaze procedente de Vigo. O grupo formouse no ano 2005 e no presente está composto por Iván González (batería), Eva M. López (teclados e voz) e Mari Vázquez (guitarra). Ata a data Linda Guilala leva publicados dous álbums de estudio e dous EPs.

## Historia 
Linda Guilala naceu no ano 2005 tras a separación da banda de Ponferrada Juniper Moon, na que tocaban o leonés Iván González (batería) e a ourensana Eva M. López (teclados). No ano 2006 publicaron a súa primeira maqueta coa axuda do baixista arxentino Ignacio Espumado, con quen comparten os arquivos a través de Internet. Este traballo foi escollido segunda mellor maqueta do ano no programa de Radio 3 *Disco Grande*.

O seu primeiro álbum, *Bucles infinitos*, chegou en 2009 editado a través de Elefant Records. O disco foi gravado no seu estudio de Vigo coa axuda de Alejandro Davila e Pancho Suárez de Lis.

En 2011 lanzaron o EP de catro temas *Paranormal*, tamén a través de Elefant. O traballo foi gravado no seu estudio de Vigo, Kaiju Studios. Nesa época entrou na banda Alba para as súas actuacións ao vivo, tocando o baixo e a guitarra. Para os seus directos Linda Guilala fichou á guitarrista pontevedresa Mari Vázquez.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
Olga Díaz Fernández

**Olga Díaz Fernández**, nada en Meira en 1951, é unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria 
Doutora en Psicoloxía. É profesora da Universidade de Santiago de Compostela.

## Obras 
* *Evaluación del potencial de aprendizaje*, 1982.
* *Tratamientos conductuales y cognitivos en trastornos obsesivo-compulsivos*, 1998 (con María del Pilar Pastoriza González).
* *El desarrollo de los más capaces. Guía para educadores*, 1998 (con Luz Pérez Sánchez e Pilar Domínguez Rodríguez).
* *Anorexia nerviosa*, 2000.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Olga Díaz

Co nome de **Olga Díaz** podemos referirnos a:

***Olga Díaz Fernández**, profesora e escritora galega (n. 1951).
***Olga Díaz López**, profesora e escritora galega (n. 1961).
Beatriz Fernández Herrero

**Beatriz Fernández Herrero**, nada en Vigo en 1959, é unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Pedagoxía e doutora en Filosofía e Letras. É profesora da Escola Universitaria de Maxisterio de Lugo da Universidade de Santiago de Compostela.

## Obras 
* *La utopía de América. Teoría, leyes, experimentos*, 1988.
* *Problemas ético-filosóficos de la modernidad. La constitución del sujeto moral*, 1997.
* *Os Dereitos Humanos*, 2007.
* *Bernardino de Sahagún*, 2007.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Henrique o Rei Mozo

**Henrique Plantagenet** tamén coñecido como **Henrique o Rei Mozo**, nado o 28 de febreiro de 1155 e finado o 11 de xuño de 1183, foi o segundo dos cinco fillos varóns do rei Henrique II de Inglaterra e Aliénor de Aquitania e o primeiro que sobreviviu á infancia. A comezos de 1170, foi o rei titular de Inglaterra, duque de Normandía, conde de Anjou e Maine. Henrique foi o único rei de Inglaterra desde a conquista normanda en ser coroado durante o reinado do seu pai, pero pasou o seu reinado frustrado polo rexeitamento do seu pai de outorgarlle un maior poder autónomo. Morreu aos 28 anos, seis antes que o seu pai, deixando ao seu irmán Ricardo como herdeiro ao trono.

## Traxectoria 
### Infancia e mocidade 
Pouco se sabe de Henrique antes dos acontecementos asociados ao seu matrimonio e coroación. Os fillos da súa nai e o primeiro esposo desta, o rei Lois VII de Francia, foron María, condesas de Champaña, e Alix, condesas de Blois. Tivo un irmán máis vello, Guillerme, conde de Poitiers, e os seus irmáns máis novos foron Matilde, duquesa de Saxonia; Ricardo I de Inglaterra; Godofredo II, duque da Bretaña; Lionor, raíña de Castela; Xoana, raíña de Sicilia; e Xoán I de Inglaterra. Á morte de Guillerme en decembro de 1156, converteuse no herdeiro do trono de Inglaterra.

En 1158, foi comprometido a Margarida, a filla máis vella de Lois VII de Francia e a súa segunda esposa, Constanza de Castela. O 2 de novembro de 1160 en Le Neubourg, logo de obter unha dispensa papal por minoría concedida por Alexandre III, o matrimonio dos dous nenos pequenos (el contaba con cinco anos, ela con dous) celebrouse. Esta unión rápida debeuse á vontade de Henrique II para entrar en posesión do dote da súa nora, o Vexin normando.

En 1162, foi enviado a ser educado por Tomás Becket, entón chanceler de Inglaterra. Becket tomoulle o gusto a el, e escribiría que o considerou o seu fillo adoptivo. Con todo, antes de finais de 1163, Becket converteuse en arcebispo de Canterbury, caeu en desgraza co rei, e tutélaa do mozo Enrique retirouse.

En xuño de 1170, Henrique, aos quince anos de idade, foi consagrado –coroado– polo seu pai como rei novo (*rex júnior*), un costume da dinastía francesa dos Capetos adoptada polos reis ingleses Estevo e Henrique II para evitar disputas sucesorias. Un poema en latín escrito por un funcionario da corte para conmemorar a coroación refírese ao carisma do príncipe novo. O poeta descríbeo a Henrique como un mozo encantador de beleza rechamante, alto pero ben formado, de ombreiros anchos e de pescozo longo e elegante, de pel pálida e pecosa, de ollos azuis claros e anchos, e cunha mata de cabelos de cor dourada avermellado característico do seu dinastía.

Henrique e Margarida casaron formalmente na catedral de Winchester o 27 de agosto de 1172, cando Henrique foi coroado rei de Inglaterra por segunda vez, esta vez xunto a Margarida, por Rotrou, arcebispo de Ruan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Día de Trafalgar

O **Día de Trafalgar** (en inglés:*Trafalgar Day*) é a celebración da vitoria da Royal Navy, comandada polo vicealmirante Horatio Nelson, sobre a armada combinada franco-española na batalla de Trafalgar o 21 de outubro de 1805.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Royal Navy
* Horatio Nelson
* Batalla de Trafalgar
* Guerras napoleónicas