open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Iemen do Norte

A **República Árabe do Iemen**, tamén coñecida como **Iemen do Norte**, foi un país que existiu desde 1962 até 1990 na parte noroeste do que agora é Iemen. A súa capital era a cidade de Sana.

## Historia 
Tras a caída do Imperio Otomán, o norte do Iemen converteuse nun Estado independente co nome de Reino do Iemen. O 27 de setembro de 1962, o rei Muhammad al-Badr foi deposto por revolucionarios inspirados pola ideoloxía panarabista do presidente exipcio Gamal Abdel Nasser; as forzas revolucionarias tomaron o control da capital e instauraron a República Árabe do Iemen.

O golpe de Estado xerou a Guerra Civil do Iemen do Norte que enfrontou as tropas da creada República Árabe do Iemen coas forzas leais ao rei al-Badr. Os republicanos tiveron o apoio da República Árabe Unida (Exipto) mentres que as forzas realistas contaron co apoio de Arabia Saudita e Xordania, que se opoñían á nova república.

A guerra estendeuse desde 1962 até 1970. En 1967 as tropas exipcias retiráronse, aínda que continuaron dando apoio aéreo. En 1968, despois de que os realistas mantiveran sitiada a cidade de Sana durante varios anos (onde os republicanos resistiron grazas ás subministracións aéreas de Exipto e a corredores estratéxicos cara a zonas do seu control), e debido ao estancamento nas frontes de batalla, os líderes de ambos bandos acordaron iniciar negociacións. En 1970 Arabia Saudita recoñeceu a República e estableceuse un alto o fogo.

Paralelamente, os ingleses retiráronse da Federación de Arabia do Sur que posteriormente sería bautizada como Iemen do Sur.

A diferenza do que ocorreu entre a Alemaña Occidental e a Oriental, ou Corea do Norte e do Sur, Iemen do Norte e Iemen do Sur tiveron relacións relativamente amistosas, a pesar de que en varias ocasións sufriron períodos de moita tensión. Desde 1972 producíronse declaracións de ambos bandos que manifestaban a súa vontade dunha unificación no futuro.

A pesar das declaracións, os plans de reunificación víronse obstaculizados en 1979 cando unha guerra entre ambas partes estivo a piques de estalar. A guerra foi previda unicamente grazas á intervención da Liga Árabe. Pouco despois dese episodio, os xefes de estado suriemenita e noriemenita reuníronse nun cumio en Kuwait, que sería o primeiro paso cara á unificación do Iemen.

## Reunificación 
miniatura|290px|dereita|O Iemen do Norte (en laranxa) e o Iemen do Sur (en azul) antes de 1990.
En maio de 1988, os gobernos do Norte e do Sur chegaron a un acordo que reduciu considerablemente a tensión e reanudaba a discusión sobre a reunificación. O acordo permitía que a poboación iemení se puidese mover entre ambos países tan só coa tarxeta de identificación nacional; ademais establecía a desmilitarización da fronteira e unha área conxunta de exploración de petróleo arredor das fronteiras que aínda non foran definidas. A conclusión deste acordo chegou o 22 de maio de 1990, cando ambas repúblicas se uniron para fundar unha soa: a República do Iemen.

A capital desta nación era a cidade de Sana ou Sana'a, a que actualmente é a capital do país.

## Cidades importantes 
* Hodeida
* Sana
HC Oceláři Třinec

O **HC Oceláři Třinec** é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Třinec, República Checa. O club foi fundado en 1929 e actualmente compite na Extraliga Checa, a máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, competición que gañou nunha ocasión (tempada 2010-11). Xoga os seus partidos como local no Werk Arena, un pavillón con capacidade para 5.200 espectadores.

## Historia 
O hóckey sobre xeo chegou a Třinec en 1929-30 con partidos sobre a auga conxeada. O HC Oceláři Třinec fundouse en 1929 baixo o nome de SK Třinec, e posteriormente recibiu os nomes de *SK Železárny Třinec*, *KS Zaolzik*, *SK Železárny Třinec*, *TŽ VŘSR Třinec*, *TŽ Třinec* e *HC Železárny Třinec* ata a adopción do seu nome actual en 1999.

Non foi ata 1976 cando o equipo contou cun pavillón con teito, e tres anos despois, en 1979, o equipo debutaba na segunda división.

En 1995, once anos despois da construción do novo pavillón, o equipo conseguiu o ascenso á primeira división do campionato, onde permaneceu ata a actualidade. Na tempada 1997-98 chegou á final dos *play-offs* polo título, mais caeu na mesma por 3 a 0 fronte ao HC Petra Vsetín. Finalmente, na tempada 2010-11, o club alzou o seu primeiro título de liga tras derrotar nas series finais por 4 a 1 ao HC Vítkovice Steel, nunha tempada na que xa conseguira rematar na 1ª posición na liga regular.

## Palmarés 
* **1 Extraliga Checa:** 2010-11

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Bombardier CRJ100/200

Os **Bombardier CRJ100** e **Bombardier CRJ200** son unha familia de avións rexionais fabricados por Bombardier, e baseados no reactor de negocios Canadair Challenger.

Cara agosto de 2006 un total de 938 CRJ100 e CRJ200 (de todas as variantes) estaban en servizo, con 8 ordes en firme. Os principais operadores do avión son Air Nostrum (35), Air Wisconsin (70), Atlantic Southeast Airlines (110), Comair (40), Jazz Aviation (43), Lufthansa CityLine (26), Mesa Airlines (60), Mesaba Airlines (19), Pinnacle Airlines (145), PSA Airlines (35), Republic Airways Holdings (20) e SkyWest Airlines (159). Outras 20 aeroliñas operan pequenos números do modelo.

## Desenvolvemento 
O avión baseouse no deseño do Canadair Challenger, que Canadair mercou a Bill Lear en 1976.

A ancha fuselaxe do Challenger, que sentaba a 2 pasaxeiros en cada lado do corredor, suxeriu aos enxeñeiros de Canadair que este podería ser estirado para acomodar máis asentos, e iniciouse un plan para un Challenger 610E, que podería levar 24 pasaxeiros. Non se realizaría este estiramento ao ser cancelado o proxecto en 1981, pero a idea non desapareceu.

En 1987 iniciáronse uns estudos máis ambiciosos para unha configuración máis longa, lanzándose formalmente o programa Canadair Regional Jet na primavera de 1989. O nome de "Canadair" mantívose a pesar de que Bombardier mercara a compañía. O primeiro dos tres prototipos para o CRJ100 inicial realizou o seu primeiro voo o 10 de maio de 1991; un dos tres perdeuse nun accidente en xullo de 1993. O modelo obtivo a certificación a finais de 1992, entregándose a primeira unidade a finais dese ano.

### CRJ100 
O deseño do CL-600 alongouse 5,92 metros para crear o CRJ100, coa fuselaxe que se conecta na proa e na popa das ás, dúas saídas máis de emerxencia, e unha á modidificada e reforzada. A configuración típica é de 50 pasaxeiros, cunha capacidade máxima para 52. O CRJ100 ten unha avionica Collins ProLine 4, un rádar meteorolóxico Collins, motores turboventilador GE CF34-3A1, novas ás con máis envergadura, maior capacidade de combustible e unha tren de aterraxe mellorada para maiores pesos. Foi seguido polas variantes CRJ100 ER cun alcance un 20% maior, e CRJ100 LR cun 40% máis con respecto ao CRJ100 estándar. O CRJ100 SE foi producido para satisfacer mellor as necesidades dos operadores executivos.

### CRJ200 
O CRJ200 é idéntico ao modelo 100 agás polos seus motores máis eficientes. Pinnacle Airlines operou algúns con 44 asentos, designado como CRJ440, con armarios na parte diantera da cabina de pasaxe, aínda que se converterían a unha configuración de 50 prazas. Comair operou unha versión de 40 asentos, vendidos a un menor prezo para evitar que a aeroliña se decantase polo máis pequeno Embraer 135.

Hai tamén un CRJ200 de carga, designado CRJ200 PF (Package Freighter), desenvolvido en cooperación con Cascade Aerospace a petición de West Air Sweden.
Jesús Carballo Martínez

**Jesús Carballo Martínez**, nado en Madrid o 26 de novembro de 1976, é un antigo ximnasta olímpico e actual técnico deportivo de orixe galega. Desde o ano 2010 é o presidente da Federación Española de Ximnasia.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de ximnastas: a súa nai foi ximnasta e o seu pai, Jesús 'Fillo' Carballo, foi ximnasta olímpico e seleccionador español dos equipos de ximnasia artística masculina e posteriormente feminina.

Aos 6 anos empezou a practicar a ximnasia, primeiro no equipo do barrio de San Blas, en Madrid, antes de fichar polo CU Las Palmas sendo aínda un pícaro. En 1988, con 12 anos proclamouse campión de España alevín. En 1994 obtivo por primeira o título de campión de España en categoría sénior, título que revalidou en 1995 e en 1996.

Internacionalmente, obtivo a medalla de bronce nos campionatos de Europa de ximnasia en categoría júnior (Praga, 1994), o bronce nas barras paralelas na Copa de Europa de 1995, e finalmente a medalla de ouro en barra fixa nos Campionatos do Mundo de Ximnasia de 1996 celebrados en San Xoán de Porto Rico.

Participou nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, onde caeu na final de barra fixa, que era a proba na que tiña maiores esperanzas de medalla. Ese mesmo ano, e 1996 rompeu o cúbito e o radio nunha caída. En 1997, de novo na competición profesional, obtivo a medalla de ouro nos Xogos do Mediterráneo de Bari en 1997 e a prata nos Campionatos do Mundo de Ximnasia en Lausana na especialidade de barra fixa e unha sétima praza no concurso completo.

Logo dunha operación nos dous xeonllos en 1998, en 1999 revalidou o seu título mundial de barra fixa en Tianjin e quedou sexto na proba de argolas. Unha nova lesión de xeonllos impediulle participar nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney. Nos Mundiais de 2001 volveuse lesionar nos xeonllos, e estivo dezanove meses de baixa. En 2003 abandonou a práctica deportiva profesional e dedicouse primeiro a ser adestrador de ximnasia e posteriormente, a partir de 2010, a ser o presidente da Federación Española de Ximnasia..

## Relación con Galicia 
O seu pai é de Moaña, onde Jesús Carballo pasaba os veráns.

## Notas
HOP!

[miniatura|275px|[Embraer E-170 de HOP! no aeroporto de Vigo]]
**Société HOP!** é unha aeroliña rexional subsidiaria de Air France. É unha fusión de Airlinair, Brit Air e Régional. Esta nova filial, creada no ano 2013, ofrece 530 voos diarios a 136 destinos franceses e europeos. As súas oficinas principais atópanse no Parc tertiaire Silic en Rungis, París. A aeroliña voa diariamente entre a capital francesa e o aeroporto de Vigo.

## Frota 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina da aeroliña  e
Abundancia relativa

No campo da ecoloxía, a **distribución de abundancias relativas** (**RAD**, do inglés *relative abundance distribution*) ou **distribución da abundancia de especies** describe a relación entre o número de especies observadas no campo de estudo como unha función da súa abundancia observada. Os gráficos que se obteñen deste xeito son axústane de xeito habitual á Lei Zipf-Mandelbrot, e que é o estimador que serve como un índice de biodiversidade nos ecosistemas en estudo.

## Véxase tamén
### Bibliografía
2. Bundesliga 2012/13

A tempada **2012–13** da **2. Bundesliga** foi a 39ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Alemaña. A tempada empezou o 3 de agosto de 2012&nbsp;e finalizou o 19 de maio de 2013, cun descanso de invernal entre os fins de semana do 15 de decembro&nbsp;de 2012 ao 2 de febreiro de 2013. O campión foi o Hertha BSC.

## Equipos e estadios 
## Clasificación 
## Resultados 
## Eliminatoria de permanencia 
O 16º clasificado da 2. Bundesliga enfrontouse ao 3º clasificado da 3. Bundesliga nun encontro a dobre partido. O campión ten unha praza na 2. Bundesliga da tempada 2013–14.

O Dynamo Dresden venceu a eliminatoria (2–1) e salvou a categoría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Bundesliga
Eintracht Braunschweig

O **Braunschweiger Turn- und Sportverein Eintracht von 1895**, coñecido como **Eintracht Braunschweig** ou **BTSV**, é un club de fútbol alemán da cidade de Braunschweig. Foi fundado en 1895 e compite na 1. Bundesliga, logo de ascender na tempada 2012–13. O seu campo é o Eintracht-Stadion, con capacidade para 25.540 espectadores.

## Palmarés 
* 1. Bundesliga: 1966–67

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
1. FC Kaiserslautern

O **1. Fußball-Club Kaiserslautern e. V.**, coñecido como **1. FCK**, **FCK**, ou simplemente **Kaiserslautern**, é un club de fútbol alemán da cidade de Kaiserslautern. Foi fundado en 1900 e compite na 2. Bundesliga. O seu campo é o Fritz-Walter-Stadion, con capacidade para 49&nbsp;780 espectadores.

## Palmarés 
* 1. Bundesliga: 1950–51, 1952–53, 1990–91, 1997–98
* DFB-Pokal: 1990, 1996
* DFB-Supercup: 1991
* 2. Bundesliga: 1996–97, 2009–10

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Arquidiocese católica latina de Pamplona e Tudela

A **arquidiocese de Pamplona e Tudela** (en latín: *Archidiœcesis Pampilonensis et Tudelensis*) é unha diocese da Igrexa Católica Latina, erixida no século V como *diocese de Pamplona*. En 1956 a diocese de Pamplona foi elevada a arquidiocese, coas dioceses sufragáneas de San Sebastián, Calahorra e Jaca. En 1984 uniuse á diocese de Tudela.
## Territorio 
O territorio da arquidiocese abrangue a comunidade foral de Navarra. A arquidiocese limita coas diocese de Vitoria ao oeste, Baiona ao norte, Jaca ao leste, Tarazona ao sur, Donostia ao noroeste, Calahorra e La Calzada-Logroño ao suroeste, e coa arquidiocese de Zaragoza ao sueste. O territorio da arquidiocese ten unha extensión de 10.421 km², e está organizado en 737 parroquias.

A sé arcebispal é a cidade de Pamplona, onde está a catedral de Santa María da Asunción. En Tudela está a catedral de Santa María.

## Notas
Diocese católica latina de Baiona

A **diocese de Baiona, Lescar e Oloron** (en latín: *diocesis Baionensis - Lascurrensis et Oloronensis*, en francés *diocèse de Bayonne, Lescar et Oloron*) é unha diocese católica, erixida co nome de *"diocese de Baiona"* no século IV.

## Historia 
A diocese de Baiona foi erixida no século IV. Logo do Concordato de 1801 entre a Santa Sé e Francia que levou a unha reorganización territorial das dioceses neste país, a diocese de Baiona recibiu territorios até entón pertencentes ás dioceses de Comminges, Lescar, Lombez e Tarbes.
O 6 de outubro de 1822 cedeu territorio para o restablecemento das dioceses de Tarbes e Aire.
## Episcopoloxio 
Dende 1909, os bispos diocesanos de Baiona *(Episcopus Baionensis)* teñen tamén o título de bispo de Lescar *(Episcopus Lascurrensis)* e de Oloron *(Episcopus Olorensis)*. Os bispos dende este acontecemento teñen sido os seguintes:

* François-Xavier-Marie-Jules Gieure (1906 - 1933)
* Henri-Jean Houbaut (1934 - 1939)
* Edmund Vansteenberghe (1939 - 1943)
* Léon-Albert Terrier (1944 - 1957)
* Paul Gouyon (1957 - 1963)
* Jean-Paul Vincent (1963 - 1986)
* Pierre Molères (1986 - 2008)
* Marc Aillet (2008 - actualidade)

## Notas e referencias
Lega Pro Seconda Divisione 2012/13

A tempada **2012–13** da Lega Pro Seconda Divisione é a 35ª edición do cuarto nivel do fútbol en Italia, establecido en 1978, e o 5º desde que se lle cambiou o nome á Serie C. A categoría está composta por 36 equipos dividos en 2 grupos.

Os campións, os subcampións e os campións da eliminatoria de promoción de cada grupo ascenden á Lega Pro Prima Divisione. Os tres últimos clasificados, así como os perdedores da promoción de permanencia de cada grupo descenden á Serie D.

## Grupo A
Equipos de Emilia-Romagna, Liguria, Lombardía, Piemonte, Sicilia, Val de Aosta e Véneto.

### Clasificación
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos
**(C)** = Campión; **(D)** = Descendido; **(P)** = Promovido; **(O)** = Campión do play-off; **(A)** = Avanza de rolda.
1 Ao Monza descontáronselle 6 puntos debido ao escándalo do fútbol italiano de 2011.
2 Ao Forlì descontóuselle 1 punto debido á violación do Sistema Nacional de Licenzas.
3 Ao Vallée d’Aoste descontóuselle 1 punto debido a irregularidades financeiras.
4 Ao Fano descontóuselle 1 punto debido a irregularidades financeiras.
5 Ao Casale descontáronselle 5 puntos debido a irregularidades financeiras.

### Promoción de ascenso
#### Semifinais
:*Os partidos de ida xogaranse o 26 de maio; os partidos de volta xogaranse o 2 de xuño de 2013.*

|}

#### Final
:*O partidos de ida xogouse o 9 de xuño; o partido de volta xogarase o 16 de xuño de 2013.*

|}

## Grupo B
Equipos dos Abruzos, Basilicata, Calabria, Campania, o Lacio, Molise, Puglia, Toscana e a Umbría.

### Clasificación
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos
**(C)** = Campión; **(D)** = Descendido; **(P)** = Promovido; **(O)** = Campión do play-off; **(A)** = Avanza de rolda.
1 Ao Chieti descontóuselle 1 punto debido a irregularidades financeiras.
2 Ao Campobasso descontáronselle 2 puntos debido a irregularidades financeiras.

### Promoción de ascenso
#### Semifinais
:*Os partidos de ida xogáronse o 26 de maio; os partidos de volta xogáronse o 2 de xuño de 2013.*

|}

#### Final
:*O partidos de ida xogouse o 9 de xuño; o partido de volta xogarase o 16 de xuño de 2013.*

|}

## Promoción de permanencia
**o campión da final evitará o descenso*
**os outros 3 equipos descenderán á Serie D*

### Semifinais
#### Grupo A 
:*O partido de ida xogouse o 26 de maio; o partidos de volta xogouse o 2 de xuño de 2013.*

|}

#### Grupo B 
:*O partido de ida xogouse o 26 de maio; o partido de volta xogouse o 2 de xuño de 2013.*

|}

### Final
:*O partido de ida xogouse o 9 de xuño; o partido de volta xogarase o 16 de xuño de 2013.*

|}
A.S.D. Città di Giulianova 1924

O **Associazione Sportiva Dilettantistica Città di Giulianova** é un club de fútbol italiano da cidade de Giulianova, nos Abruzos. O club foi refundado en 2012 e actualmente compite na Serie D.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina non oficial
Terry Porter

**Terry Porter**, nado o 8 de abril de 1963 en Milwaukee, Wisconsin, é un adestrador e ex xogador de baloncesto profesional estadounidense que xogou durante dezasete tempadas na NBA. Actualmente é adestrador asistente dos Minnesota Timberwolves. Con 1,91 metros de estatura, xogaba na posición de base.

## Traxectoria deportiva 
### Profesional 
Porter foi elixido no posto 24 do Draft da NBA de 1985 polos Portland Trail Blazers, onde xogou durante dez tempadas, e disputou dúas finais da NBA. Antes do comezo da tempada 1995-96, Porter asinou coma axente libre cos Minnesota Timberwolves, a quen axudou a clasificarse por primeira vez para os Playoffs na tempada 1996-97, e a conseguir a primeira tempada da historia da franquía con récord positivo ó seguinte ano.

Asinou cos Miami Heat antes da tempada 1998-99, e cos San Antonio Spurs antes da 1999-00. Retirouse tras a tempada 2001-02, sen ser traspasado ningunha vez na súa carreira na NBA. En 1.274 partidos, Porter acadou 12.2 puntos, 5.6 asistencias e 1.24 roubos, incluíndo dúas participacións no All-Star Game da NBA (1991, 1993), dúas Finais da NBA (1990, 1992) e 15.586 puntos na súa carreira.

O 16 de decembro de 2008, os Portland Trail Blazers retiraron o dorsal número 30 de Porter.

### Adestrador 
Na primeira tempada da súa etapa coma adestrador, Porter pasou a tempada 2002-03 coma adestrador asistente dos Sacramento Kings.

O 6 de agosto de 2003, foi contratado coma adestrador principal dos Milwaukee Bucks. Adestrou ós Bucks durante dous anos, antes de ser despedido durante a postempada de 2005. Tras unha tempada sen adestrar, fichou polos Detroit Pistons coma adestrador asistente para a tempada 2006-07.

O 9 de xuño de 2008, Porter foi contratado coma adestrador dos Phoenix Suns. O 16 de febreiro de 2009, os Suns despediron a Porter tras 51 partidos.

O 6 de decembro de 2011, foi contratado coma adestrador asistente dos Minnesota Timberwolves.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas de Terry Porter como xogador 
* Estatísticas de Terry Porter como adestrador
Agustín Iglesias Caunedo

**Agustín Iglesias Caunedo**, nado en Oviedo o 10 de febreiro de 1971, é un político asturiano do Partido Popular. Desde xaneiro de 2012 é o alcalde de Oviedo, cargo no que sucedeu a Gabino de Lorenzo, ademais de secretario xeral do Partido Popular de Oviedo. Tamén ten o cargo de director de Ibermutuamur en Oviedo desde 1999, aínda que actualmente está en excedencia. É ademais vicepresidente segundo de Cajastur.

Estudou nas escolas de San Pedro de los Arcos primeiro e no colexio Parque Infantil a continuación, antes de terminar o bacharelato no Colexio Loyola, onde estudaba cando se afiliou ás Novas Xeracións do Partido Popular con 16 anos. Matricoulse en Dereito na Universidade de Oviedo, pero aínda non se licenciou.

Está divorciado de Isabel Pérez-Espinosa.

Obtivo a súa primeira acta de concelleiro na primeira lexislatura de Gabino de Lorenzo. Entre os anos 1991 e 1995 foi concelleiro delegado de Xuventude, Emprego, Promoción Social e Mercados. Logo foi deputado da Xunta Xeral do Principado de Asturias, onde foi portavoz do Grupo Parlamentario Popular. En 2003 regresou ao Concello como edil de Orzamentos e Coordinación.

## Notas
Ananismo insular

[240px|miniatura|Un [Urocyon littoralis|raposo insular (*Urocyon littoralis*), exemplo de ananismo insular. É o raposo máis pequeno de Norteamérica.]]
O **ananismo insular** é un proceso evolutivo que tenden a sufrir as especies animais en contornas pechadas de pequeno tamaño, como as illas, e polo que tenden a desenvolver unha diminución de tamaño para se adaptar á limitación de recursos. O tamaño é unha característica moi variable, que cunha selección de carácter estrita pode aumentar ou diminuír a gran velocidade en comparación cos cambios exercidos por outros procesos evolutivos. O proceso inverso ó ananismo insular é o xigantismo insular, característico dos animais (roedores, lagartos, tartarugas, insectos etc.) que polo xeral son pequenos no continente.

Os exemplos máis clásicos deste efecto son restos de especies extintas de elefantes ananos atopados nalgunhas illas do mar Mediterráneo e da Illa de Flores, en Indonesia; tamén destaca o caso dos mamuts ananos da illa de Wrangel.

Actualmente o caso máis famoso é o dunha nova especie (*Homo floresiensis*) atopada tamén na illa de Flores, que medía aproximadamente 1 metro de estatura e que parece ter evolucionado de poboacións de *Homo erectus* que chegaron á illa hai 800.000 anos.

O ananismo insular foi estudado en hipopótamos e bóvidos, aínda que se dá en multitude de especies animais, incluídos carnívoros como o lobo xaponés (*Canis lupus hodophilax*), o tigre de Balí (*Panthera tigris balica*) ou o crocodilo cubano (*Crocodylus rhombifer*). O rexistro fósil amosa, ademais, que o ananismo en condicións insulares afectou mesmo a algunhas especies de dinosauros durante o período Cretáceo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xigantismo insular
* Xigantismo abisal
Provincia de Catamarca

A **provincia de Catamarca** é unha das 23 provincias da Arxentina sitúada ó noroeste do país. Ten unha poboación de 367.828 habitantes e a súa capital é San Fernando del Valle de Catamarca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Secretaría de Turismo de Catamarca
Gabino de Lorenzo

**Gabino de Lorenzo Ferrera**, nado o 14 de febreiro de 1943 en Oviedo, é un político asturiano que milita no Partido Popular.

## Traxectoria 
Estudou no Colexio dos Irmáns Maristas e máis tarde obtivo o título de enxeñeiro na Escola de Minas de Oviedo e posteriormente o de doutor na Universidade de Oviedo.

A súa vida laboral empezou en Uninsa na Fábrica de Moreda de Xixón, e posteriormente, en Ensidesa (Veriña) e, tanto en Moreda como en Ensidesa, traballou nas oficinas do alto forno.

Afiliouse a Alianza Popular en 1983. No ano 1987 abandonou o exercicio da súa profesión cando foi elixido Concelleiro de Oviedo como cabeza de lista do PP, grupo maioritario da oposición neses momentos. Desde entón até o 2 de marzo de 2013 presidiu a Xunta Local do PP en Oviedo.

Catro anos máis tarde, en 1991, obtivo a alcaldía de Oviedo, cargo que repetiu con maiorías absolutas nas eleccións de 1995, 1999, 2003 e de 2007.

Desde 1995 é membro da Xunta Directiva Nacional do Partido Popular e tamén forma parte do Comité Executivo Rexional e da Xunta Directiva Rexional en Asturias.

Durante os anos da súa alcaldía Oviedo experimentou unha renovación do contorno urbano: foi pioneiro na peatonalización das rúas da cidade e no soterramento das vías férreas no centro. Durante a década dos noventa, a cidade foi remodelada na súa maior parte, dándolle un aspecto uniforme. Estas melloras permitiron que Oviedo se consolidara como un dos destinos turísticos principais da zona central de Asturias, á vez que se consolida como un importante centro de turismo de congresos (sobre todo a raíz da apertura do Auditorio-Palacio de Congresos Príncipe Felipe). Realizou grandes investimentos en limpeza, conseguindo varios premios para a cidade: en 1994 gañou a Vasoira de Prata á cidade máis limpa de España, en 1996 a Vasoira de Ouro, en 2002 e en 2004 a Vasoira de Platino (no 2004 foi pola recollida selectiva de lixo).

En xaneiro de 2008 foi designado cabeza de lista nas eleccións xerais por Asturias ao Congreso dos Deputados. O 9 de marzo de 2008 o PP perdeu as eleccións en número de votos en Asturias e Gabino renunciou á súa acta de deputado «por non acadar os obxectivos que se propuxeran».

Tras vinte anos ostentando de forma ininterrompida a alcaldía de Oviedo con maioría absoluta, o 22 de maio de 2011 de Lorenzo perde dita maioría no concello a causa da irrupción de Foro Asturias no panorama político asturiano: o Partido Popular baixou de 17 a 11 edís, e Arturo González de Mesa, candidato por FAC á alcaldía, conseguiu 7 edís, converténdose na segunda forza política no Consistorio, por diante do PSOE e de IU. Non obstante, Gabino de Lorenzo foi ratificado como alcalde por sexta vez, nesta ocasión para gobernar en minoría.

O 5 de xaneiro de 2012 foi nomeado delegado do goberno en Asturias, tendo que renunciar á súa acta de concelleiro e á alcaldía de Oviedo para asumir as súas novas responsabilidades o día 9 de xaneiro de 2012. Ocupou o cargo até 2018.
## Vida persoal
Está casado e ten dous fillos.

## Notas
Provincia de Chubut

A **provincia de Chubut** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 506.668 habitantes (2010) e a súa capital é Rawson, sendo a cidade máis poboada Comodoro Rivadavia.

Situada na Patagonia, entre os paralelos 42 e 46 de latitude sur, limita polo norte coa provincia de Río Negro, polo leste co mar Arxentino, polo sur con Santa Cruz e polo oeste coa República de Chile.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de Corrientes

A **provincia de Corrientes** (en guaraní, ***Taragui Tetãmini***) é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 992.595 habitantes (2010) e a súa capital é Corrientes.

Limita polo norte coa República de Paraguai; polo leste coa provincia de Misiones, a República Federativa do Brasil e a República Oriental do Uruguai; polo sur coa provincia de Entre Ríos, e polo oeste coas provincias de Santa Fe e Chaco.

O goberno correntino declarou no 2004 o guaraní correntino como "idioma oficial alternativo" da provincia, xunto co castelán. Até 2010 foi a única provincia con ese status, ao sumárselle a provincia do Chaco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Provincia de Entre Ríos

A **provincia de Entre Ríos** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.236.300 habitantes (2010), sendo a sétima provincia máis poboada do país, co 3,1% da poboación total nacional. A súa capital é Paraná.

Forma parte da Rexión Centro, aínda que tamén se inclúe como parte da Mesopotamia conformada polos ríos Uruguai e Paraná, no Litoral arxentino. Limita polo sur coa Provincia de Buenos Aires, polo oeste coa Provincia de Santa Fe, polo norte coa Provincia de Corrientes e polo leste coa República Oriental do Uruguai.

Con 78.781 quilómetros cadrados (distribuídos territorialmente en 66&nbsp;976&nbsp;km² de terra firme e 11&nbsp;805&nbsp;km² de illas e terras anegadizas), é a décima sétima provincia máis extensa do país, ocupando o 2,83 % da superficie total do mesmo.

A miúdo defínese como unha provincia de carácter "insular", por estar rodeada por ríos e arroios. Os seus principais accesos están constituídos por pontes e un túnel subfluvial. A rede de auga superficial e profunda, a través de acuíferos e apta para o consumo inmediato, é até 12 veces maior que en calquera outra provincia arxentina.

A provincia tivo un destacado papel na etapa de organización nacional; sendo Territorio Federal da Capital do país durante a presidencia de Justo José de Urquiza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Sitio de turismo da provincia de Entre Ríos
Provincia de Formosa

A **provincia de Formosa** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 527.895 habitantes (2010) e a súa capital é Formosa.

Situada na Rexión do Norte Grande Arxentino, limita polo oeste coa provincia de Salta, polo sur co Chaco e polo leste e polo norte con Paraguai.

Esténdese entre os paralelos 22° e 27° de latitude sur e os meridianos 57° e 63° de lonxitude oeste de Greenwich. É atravesada, na súa zona norte, polo trópico de Capricornio que a sitúa na rexión tropical do país. Ocupa gran parte do Chaco Central, coñecido até principios de século XX tamén co nome de "Llanos del Manso".

É a provincia arxentina máis pobre, a de menor desenvolvemento humano e a segunda de menor PRB per cápita do país, ao superar a veciña provincia do Chaco.
O 17 % da poboación provincial é indixente, mentres que o 42 % da poboación vive baixo o limiar de pobreza.
Segundo o INDEC, en 2010 a cidade de Formosa tivo o segundo índice de desemprego máis baixo do país cun 2,2 %.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Provincia de Jujuy

A **provincia de Jujuy** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 672.260 habitantes (2010) e a súa capital é San Salvador de Jujuy.

Situada na Rexión do Norte Grande Arxentino, limita polo oeste con Chile pola Cordilleira dos Andes, polo norte con Bolivia, e polo leste e sur coa provincia de Salta.

File:Cerro de los siete colores.jpg|
File:Pucará de Tilcara 01.JPG|
File:Camino a Villa Nougues (Tucumán).jpg|
File:Jujuy-Capital-P3110030.JPG|

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia do Chaco

A **provincia do Chaco** (**El Chaco**) é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1&nbsp;053&nbsp;466 habitantes (2010) e a súa capital é Resistencia.

A súa economía baséase no sector primario, onde destacan os cultivos de algodón, soia, a produción de gando vacún, e a extracción de madeira.

Conta cunha das maiores poboacións aborixes integrada por mataco - guaycurús (wichís, tamén chamados matacos, qom coñecidos como tobas, e mocovís), como tamén por numerosos descendentes de inmigrantes da Europa Central e Oriental; checos, eslovacos, búlgaros, croatas, montenegrinos e italianos.

No 2010, Chaco pasou a ser a segunda Provincia arxentina en adoptar máis dun idioma oficial, ao declarar os idiomas qom (lingua nativa da etnia toba), moqoit (lingua nativa da etnia mocoví) e wichi (lingua nativa da etnia wichi) como *idiomas oficiais alternativos* da Provincia. Así, Chaco sumaríase á súa veciña Provincia de Corrientes como as únicas da República Arxentina en posuír máis dun idioma oficial (á parte do español oficial da Arxentina).

## Notas e referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Provincia da Rioxa

A **provincia da Rioxa** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 331.847 habitantes (2010) e a súa capital é A Rioxa, onde se concentra a metade da poboación provincial.

Situada no noroeste do país, limita polo noroeste con Chile, polo oeste coa provincia de San Juan, polo sur con San Luis, polo leste con Córdoba e polo norte con Catamarca.

Con 89&nbsp;680&nbsp;km² que representa o 3,22% do territorio arxentino, na Rioxa predomina un relevo montañoso de escasa vexetación sen a presenza dun curso de auga permanente.

A súa economía susténtase a partir da agricultura baixo rego artificial, coa produción de vide e oliveiras principalmente, aínda que tamén creceu considerablemente o turismo nos últimos anos, sobresaíndo o Parque Nacional Talampaya, como principal atractivo.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia da Pampa

A **provincia da Pampa** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 316.940 habitantes (2010) e a súa capital é Santa Rosa. Limita ao oeste coa provincia de Mendoza, ao sur co río Colorado que a separa da provincia de Río Negro, ao leste coa de Buenos Aires e ao norte con San Luis e Córdoba. Os límites das provincias da Pampa, Río Negro, Mendoza e Neuquén, atópanse nun punto, na intersección do río Colorado coa traza errónea do meridiano X Oeste de Buenos Aires (68º 15' O).

Trátase dunha das provincias máis novas do país, xa que foi recoñecida politicamente en 1952. Até ese ano foi un Territorio Nacional (Territorio Nacional da Pampa), que debido á lei Nº 14037 sancionada na cámara de deputados, o Territorio Nacional da Pampa, xunto ao Territorio Nacional del Chaco transformáronse en provincias pola promulgación de Juan Domingo Perón (entón presidente da Arxentina).

Sitúase no centro do país, contendo as últimas características da pampa húmida (cara ao noroeste), con signos distintivos da Patagonia cara ao oeste e sur, e entre eles unha gran franxa con orientación noroeste-sueste denominada «caldenal», zona que alberga bosques de caldén, unha árbore que conta nesta provincia co seu centro de dispersión mundial.

## Goberno
### División administrativa 
A provincia atópase  dividida en 22 departamentos, 58 municipios, 21 comisións de fomento e un ente comunal. Os municipios e comisións de fomento son independentes dos departamentos e en xeral abarcan territorios de máis dun, chegando nun caso a catro.
miniatura|350px|División administrativa da provincia da Pampa e a súa capital.
* Atreucó (Macachín)
* Caleu Caleu (La Adela)
* Capital (Santa Rosa)
* Catriló (Catriló)
* Chalileo (Santa Isabel)
* Chapaleufú (Intendente Alvear)
* Chical Co (Algarrobo del Águila)
* Conhelo (Eduardo Castex)
* Curacó (Puelches)
* Guatraché (Guatraché)
* Hucal (Bernasconi)
* Lihuel Calel (Cuchillo-Có)
* Limay Mahuida (Limay Mahuida)
* Loventué (Victorica)
* Maracó (General Pico)
* Puelén (25 de Mayo)
* Quemú Quemú (Quemú Quemú)
* Rancul (Parera)
* Realicó (Realicó)
* Toay (Toay)
* Trenel (Trenel)
* Utracán (General Acha)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de Misiones

A **provincia de Misiones** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.101.593 habitantes (2010) e a súa capital é Posadas. Situada no nordeste do país, é a segunda provincia máis pequena do estado con 29.801&nbsp;km², superando tan só a Tucumán. No 2008 a súa poboación alcanzaba 1.077.981 habitantes.

Misiones debe o seu nome ás misións xesuítas estabelecidas no seu territorio (reducións) e gobernadas por eles até o ano 1767, data na que foron expulsados dos territorios da coroa española.

## Límites 
Misiones limita polo norte e polo leste co Brasil, polo oeste con Paraguai, e polo sur coa provincia de Corrientes.

## Xeografía 
Corrientes está caracterizado polo seu terreo quebrado, aínda que propiamente non é terreo montuoso. Porén os ríos escavaron vales numerosos. Os principais ríos son o Paraná, o Paraguai e o Iguazú, cada un deles provisto de innúmeros afluentes.

O clima é tropical de tipo húmido, con chuvias repartidas ao longo de todo o ano, o que propicia unha abundante vexetación boscosa.

## Principais cidades 
* Posadas (253.000 hab.) 
* Obera (55.000 hab.) 
* Eldorado (54.000 hab.) 
* San Vicente (38.000 hab.) 
* Puerto Iguazú (32.000 hab.)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Provincia de Mendoza

A **provincia de Mendoza** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.741.610 habitantes (2010) e a súa capital é Mendoza.

Situada na Rexión de Cuyo, limita polo norte coa provincia de San Juan, polo leste coa provincia de San Luis, polo sur coa La Pampa e Neuquén, e polo oeste con Chile; este último límite segue a cordilleira dos Andes.

Cunha superficie de 148&nbsp;827&nbsp;km², é a sétima provincia máis extensa do país, polo que ocupa o 5,35% da superficie total do mesmo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Xigantismo insular

[250px|miniatura|A enorme [Harpagornis moorei|aguia de Haast (3 metros de envergadura) cazando dous moas xigantes en Nova Zelandia. Estes dous exemplos de xigantismo insular están extintos.]]
[250px|miniatura|A rata xigante de Tenerife ou *[Canariomys bravoi*.]]
O **xigantismo insular** é unha forma de evolución biolóxica oposta ó ananismo insular. Ó igual que este último proceso de especiación alopátrica, o xigantismo insular dáse en animais que colonizan illas afastadas, pero neste caso as especies afectadas medran co tempo en lugar de encoller. Dado que o tamaño é unha característica altamente variable, o crecemento pode darse con rapidez, obténdose resultados sorprendentes en menos dun millón de anos. As causas deste proceso son fundamentalmente as seguintes:

* Ausencia de depredadores: Moitos roedores e outros animais son pequenos e lixeiros porque iso permítelles fuxir axiña dos seus inimigos e agocharse. Se eses depredadores son inexistentes nunha illa e os recursos son abondosos, esa vantaxe desaparece, e os animais pequenos resultan vulnerables ós animais máis grandes da súa propia especie (que noutras condicións serían eliminados pola selección natural exercida pola depredación).
* Ausencia de competidores: A falta de animais que ofrezan algún *tope* ó tamaño que unha nova especie pode conseguir por ocupar o nicho ecolóxico correspondente pode levar a adaptacións de roles doutras especies. Así, en Nova Zelandia poden encontrarse grilos ápteros xigantes de tamaño e hábitos similares ós dos roedores (ausentes orixinalmente das illas), mentres que en Madagascar (illa carente de primates superiores) houbo un lémure (*Megaladapis*) similar ó indri que chegou a ter o tamaño dun orangután.
* Presenza de presas grandes: Aínda que é moi raro que un carnívoro de certo tamaño consiga cruzar un ancho brazo de mar para colonizar unha illa (o crocodilo mariño sería unha das poucas excepcións), non o é tanto que pequenos depredadores o consigan sobre pólas e troncos á deriva, en especial os de hábitos insectívoros que poden alimentarse dos propios insectos da madeira mentres dura a travesía. Unha vez na illa colonizada, poden encontrarse con toda unha gama de presas novas e unha ausencia de depredadores ou competidores que as cacen. En consecuencia, os carnívoros colonizadores diversifícanse co tempo ocupando todos os nichos posibles, e moitas das especies que xeran medran ata especializarse na captura de animais de tamaño medio-grande.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xigantismo abisal
* Ananismo insular
Provincia de Salta

A **provincia de Salta** é unha das 23 provincias da Arxentina. Cobre unha extensión de 155&nbsp;488&nbsp;km², e posúe unha poboación de 1.215.207 habitantes (2010). A súa capital é a cidade do mesmo nome..

Está situada na Rexión do Norte Grande Arxentino no noroeste do país. Limita polo norte con Jujuy e Bolivia (Tarija), polo leste con Paraguai, Formosa e Chaco, polo sur con Santiago del Estero, Tucumán e Catamarca e polo oeste con Chile.

File:Salta-Square2.jpg
File: Cable Car to the Cerro San Bernardo - Salta - Argentina.jpg
File: Tren a las nubes cruzando Viaducto la Polvorilla.jpg
File: Argentine vineyard and mountains..jpg
File:Tour to the Quebrada de las Conchas.jpg
File: Quebrada de las Flechas - Argentina.jpg
File:Iruya 1.jpg
File: Salinas Grandes 052.JPG
File:Cachi 01.jpg
File:Camino a Cachi.jpg

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de San Luis

A **provincia de San Luis** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 431.588 habitantes (2010) e a súa capital é San Luis.

Situada na Rexión de Cuyo, limita polo norte coa provincia de La Rioja, polo leste coa Córdoba, polo sur coa Pampa, polo oeste con Mendoza e polo noroeste con San Juan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Provincia de Santa Cruz

A **provincia de Santa Cruz** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 273.964 habitantes (2010) e a súa capital é Río Gallegos.

Situada na Patagonia no sur do país, limita polo norte coa provincia do Chubut, polo leste co océano Atlántico e polo sur e oeste coa República de Chile. Cos seus 243&nbsp;943&nbsp;km² de extensión, é a segunda provincia máis extensa do país, só superada pola de Bos Aires, con 307&nbsp;571&nbsp;km². As súas principais cidades son a capital Río Gallegos e Caleta Olivia.

## Xeografía 
Concellos da provincia de Santa Cruz, na Arxentina.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de Santa Fe

A **provincia de Santa Fe** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 3.200.736 habitantes (2010) e a súa capital é Santa Fe.

Situada na Rexión Centro, limita polo norte coa Provincia do Chaco, polo leste coas de Corrientes e Entre Ríos, polo sur coa Provincia de Buenos Aires e polo oeste cas de Santiago del Estero e Córdoba.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de San Juan

A **provincia de San Juan** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 681.055 habitantes (2010) e a súa capital é San Juan.

Situada no centro oeste do país, na Rexión de Cuyo. O seu territorio está dividido en 19 departamentos. Limita polo norte e leste coa Provincia de La Rioja, polo sueste coa de San Luis, polo sur con Mendoza e polo oeste coa República de Chile, cun límite que está determinado pola divisoria de auga da cordilleira dos Andes.

O territorio desta provincia posúe 89&nbsp;651&nbsp;km², onde prima un relevo montañoso intercalado por vales e travesías baixo un clima, predominante, temperado seco, cunha marcada escaseza de cursos hídricos superficiais. Nos vales atópanse os *oasis*, produto do embalsamento e sistematización dos ríos xerados polo desxeo da cordilleira. En ditos espazos é onde se concentra a poboación. Entre estes destaca o oasis do Tulum, onde se empraza o Gran San Juan, núcleo urbano que concentra máis do 60% da poboación total da provincia.

Nos oasis prima a actividade agrícola, destacando a viticultura, actividade que tipifica a provincia. Ademais ten gran protagonismo a olivícola; como tamén unha boa variedade de froitas e hortalizas.
Das dúas primeiras actividades, principalmente, despréndese un complexo agroindustrial coa elaboración de viño, sendo esta provincia a segunda produtora en volume a nivel nacional; posuíndo á súa vez destacados viños. Así mesmo tamén se producen grandes volumes de aceite de oliva.

Ademais da actividade agrícola nos oasis, tamén destaca unha crecente e importante actividade mineira. Na provincia extráese e procésase unha diversidade importante de minerais, tanto metalíferos como ouro e prata, e non metalíferos, como a calcaria para a produción do cal.

No que respecta ao turismo, os atractivos internacionais máis importantes son o montañismo, co cerro Mercedario e, desde un punto de vista científico, Ischigualasto, un importante xacemento paleontolóxico de estrañas xeoformas, que data do período triásico. O turismo enolóxico creceu considerablemente nos últimos anos; así como tamén os deportes de aventura como o rafting e o windcar, practicado este último nun lugar coñecido como a Pampa del Leoncito, entre outros. Tamén é bastante coñecida polo turismo relixioso, co moi visitado Oratorio da Defunta Correa.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Provincia de Santiago del Estero

A **provincia de Santiago del Estero** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 896.461 habitantes (2010) e a súa capital é Santiago del Estero.

Situada na Rexión do Norte Grande, limita polo noroeste coa Provincia de Salta, polo norte e nordeste coa Provincia do Chaco, polo sueste coa Provincia de Santa Fe, polo sur coa Provincia de Córdoba e polo oeste coa Provincia de Catamarca e Tucumán. É, detrás de Formosa, a segunda provincia con menor desenvolvemento humano e a terceira de menor PBX por cápita do país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Tucumán

A **provincia de Tucumán** é unha das 23 provincias da Arxentina. Ten unha poboación de 1.448.200 habitantes (2010) e a súa capital é San Miguel de Tucumán.

Situada na rexión xeográfica do Noroeste Arxentino, formando tamén parte da Rexión do Norte Grande Arxentino, limita polo norte coa provincia de Salta, polo leste e sur coa de Santiago del Estero e polo oeste e sur coa de Catamarca.

Foi escenario do Congreso de Tucumán entre os anos 1816 e 1820 que, entre outras cousas, declarou a Independencia do Vicerreinado do Río da Prata a España, o 9 de xullo de 1816. É a provincia de menor extensión da Arxentina, ou a segunda máis pequena se non se contan os territorios en disputa de Terra do Fogo como parte desta.
## Notss
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web oficial
Risco laboral

O **Risco Laboral**, corresponde a un concepto que se relaciona coa saúde laboral. Representa a magnitude do dano que un factor de risco pode causar con ocasión do traballo, con consecuencias negativas na súa saúde. Estes riscos si non son tratados e controlados, existe a probabilidade de que se produza o que se define como accidentes e enfermidades profesionais, de diversas índoles e gravidade no traballador.

## Factores
Os factores de riscos laborais son aqueles que se relacionan directamente coa actividade exercida no lugar de traballo e mediante esta información clasificar cal foi a razón do accidente mediante traballo multidisciplinario de distintos profesionais en materia de: hixiene, medicina do traballo, ergonomía e a psicoloxía, co obxecto de poder mitigar a estes no lugar de traballo favorecendo a seguridade no mesmo.

### Clasificación
Dependendo o lugar de traballo e do tipo de actividade exercida nestes, clasifícanse en:

*Seguridade: Onde se estudan e intentan reducir os riscos de tipo físico
*Factor de orixe: O cal determínase por medio axentes atopados no ambiente de traballo os cales son; Axentes físicos, Axentes Químicos, Axentes Biolóxicos.
*Características do Traballo: Clasificados os factores de tipo ergonómicos.
*Organización do Traballo: Os cales estúdanse os riscos de tipo psicolóxicos.

## Avaliación
O proceso para poder identificar e poder actuar sobre estes factores que para así previr as consecuencias destes sobre os traballadores, para isto se utilizan distintas metodoloxías que se empregan nas diversas disciplinas co fin de determinar a magnitude do risco exposto, un destes corresponde o método de causalidade, o cal inténtase recompilar a maior cantidade de feitos producidos nun accidente, para así ver a causa que desencadea o sinistro.

## Normativa en España
A Lei 31/1995 de 8 de novembro, de Prevención de Riscos Laborais é o tronco principal da normativa preventiva española. Aplica a todas aquelas empresas que dispoñan de traballadores por conta allea e regula as principais obrigacións de empresas e traballadores.

Existen regulamentos que a desenvolven: Real Decreto 486/1997, de 14 de abril, polo que se establecen as disposicións mínimas de seguridade e saúde nos lugares de traballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Conceptos básicos sobre riscos laborais .
Vesoul

**Vesoul** é unha cidade francesa, capital do departamento do Alto Saona, na rexión Franco Condado. No ano 2006, a cidade contaba con 15.000 habitantes.

## Véxase tamén