Lista de nomes masculinos en galego

Esta é unha **lista** alfabética **de nomes masculinos en galego**, indicándose en cada un deles a súa orixe e significado.

## A 

* **Aarón**. Exipcio. Alta montaña, de grande nome.
* **Abdón**. Hebreo. Servo de Deus.
* **Abel**. Hebreo. Fillo, efémero.
* **Abelardo**. Hebreo + xermano. Fillo nobre e forte.
* **Abilio**. Latín. Esperto.
* **Abrahán**. Hebreo. Pai da multitude, das xentes.
* **Abril**. Do latín aprilis, nome que os romanos daban os fillos nados no mes de abril.
* **Abundio**. Latín. Abundante, pletórico.
* **Acacio**. Grego. Bo.
* **Acisclo**. Latín. Canteiro ou martelo pequeniño.
* **Adalberto**. Xermano. Totalmente nobre. 
* **Adán**. Hebreo. Feito de terra.
* **Adelardo**. Xermano. Nobre e forte.
* **Adolfo**. Xermano. Lobo ou guerreiro ilustre.
* **Adonis**. Grego. Señor.
* **Adrán**. Celta ou etrusco a través do latín *Hadrianus*, sobrenome dunha estirpe romana da cidade de Hadria (Italia), tamén orixe do nome do Adriático. A orixe parece ser etrusca. Podería estar tamén ligada a un Ariainn das linguas célticas (divindade relacionada co pastoreo e a agricultura). Variantes: Adrao, Adrián, Adriano, Hadrián, Hadriano.
* **Afonso**. Xermano. Preparado para o combate.
* **Afrodisio**. Grego. Amoroso.
* **Agapito**. Grego. Amábel, digno de ser amado.
* **Agatón**. Grego. Home bo.
* **Agostiño**. Latín. Xentilicio derivado de Augusto, consagrado polos augures.
* **Agripino**. Latín. Da familia romana de Agripa, que naceu de pé.
* **Airas**. Galaico-xermánico. Antigo nome galego, frecuente na época medieval, pero de orixe escura. Para uns deriva dun topónimo Airas (procedente de areas, ‘currais das casas’, ou de agras); para outros, está relacionado coa raíz prelatina *ar-*, ‘val’, ou con *anas*, ‘río’. Variante: Arias.
* **Aitor**. Vasco. Pai.
* **Aladino**. Árabe. Posuído pola fe.
* **Alan**. Celta. Harmonía.
* **Alarico**. Xermano. Riquísimo.
* **Alban**. Latín. Natural de Alba Longa, zona de Italia.
* **Albano**. Latín. Natural de Alba Longa, zona de Italia.
* **Alberte**. Xermano. Brillante pola súa nobreza ou totalmente nobre.
* **Albino**. Latín. Branco. / Xermano. Amigo dos Elfos.
* **Alceo**. Grego. Forte.
* **Alcibiades**. Grego. Vida forte.
* **Aladair**. Celta. Carballeira.
* **Aldán**. Xermano-galego. Da parroquia de Aldán, nomeada así polo posuidor medieval das terras. Pode significar "tempo, época" ou "vello".
* **Aleixo**. Grego. Defensor, protector.
* **Alén**. Latín. De alí.
* **Alexandre**. Grego. Home que defende algo, defensor, que rexeita o inimigo.
* **Alexis**. Grego. Defensor, protector.
* **Alfeo**. Grego. O primeiro.
* **Alfredo**. Xermano. Gobernante pacífico; consello dos Elfos, protectores bos.
* **Álvaro**. Xermano. Moi atento; nobre gardián.
* **Amable**. Latín. Amábel, digno de ser amado.
* **Amadeu**. Latín. Que ama a Deus.
* **Amadis**. Latín. Devoto.
* **Amado**. Latín. Amado.
* **Amador**. Latín. Que ama.
* **Amancio**. Latín. Que debe ser amado.
* **Amando**. Latín. Digno de ser amado.
* **Amaro**. Celta. Inmortal. Ou latín: Mouro; da Mauritania.
* **Ambollo**. Galaico. Nome céltico-galaico lucense masculino (aparecido en inscricións).
* **Ambrosio**. Grego. Inmortal, de natureza divina.
* **Amede**. Galaico. De etimoloxía escura, talvez relacionada coa palabra grega mammé, ‘nai’. Por etimoloxía popular asociouse ao vocábulo latino mamma (‘mama, teta’), de aí que Santo Amede se convertese en avogado das amas de cría. Variante: Amedio, Mamedio, Mamede. 
* **Américo**. Xermánico. "Haims" ‘vila, país natal’ e *"rikaz" ‘poderoso
* **Amilcar**. Fenicio. Irmán do deus Melkar, o rei da cidade.
* **Amir**. Árabe. Príncipe.
* **Amos**. Hebreo. Deus protexeute.
* **Anacleto**. Grego. Invocado.
* **Anastasio**. Grego. Resurrección.
* **Anatolio**. Grego. Oriental.
* **Andeca**. Galaico. Antigo nome galego de orixe prerromana descoñecida. Foi nome dun dos reis suevos de Galicia no século VI.
* **André**. Grego. Viril.
* **Aniano**. Latín. Consagrado a Anna Perenna, deusa do ano.
* **Aniceto**. Grego. Invicto, non vencido.
* **Anisio**. Grego. Perfumado; que ole como o fiúncho.
* **Ansur**. Galaico. Antigo nome galego co significado de uro (especie de bóvido xa extinguida) de Deus’, quizais en referencia a un animal sagrado. Tamén hai quen o considera un nome indíxena relacionado con Suario e de onde derivaron Sueiro e Suárez.
* **Anselmo**. Xermano. Helmo protector, helmo divino; que ten protección divina.
* **Antenor**. Grego. Que combate cos homes.
* **Anteo**. Grego. Adversario, contrincante.
* **Antero**. Grego. Que reflicte amor.
* **Antíoco**. Grego. Que resiste contra; que está firme en...
* **Antoíño**. Grego (a través do latín). Florido.
* **Antonio**. Grego (a través do latín). Florido.
* **Antón**. Grego (a través do latín). Florido.
* **Anxelo**. Grego. Mensaxeiro.
* **Anxo**. Grego. Mensaxeiro.
* **Aparicio**. Latín. Aparición.
* **Apilo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Apolinario**. Grego. Consagrado a Apolo.
* **Apolo**. Grego. Forte, potente, dador de vida.
* **Apolodoro**. Grego. Regalo do deus Apolo.
* **Apolonio**. Grego. Consagrado a Apolo.
* **Aquiles**. Grego. Lobo espantoso.
* **Aquilino**. Latín. Relativo á familia de Aquiles; da natureza da aguia.
* **Arcadio**. Grego. Natural da Arcadia, provincia grega do Peloponeso.
* **Arcuo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Arduíno**. Xermano. Amigo forte.
* **Ares**. Grego. Deus da guerra.
* **Arias**. Galaico-xermánico. Antigo nome galego, frecuente na época medieval, pero de orixe escura. Para uns deriva dun topónimo Airas (procedente de areas, ‘currais das casas’, ou de agras); para outros, está relacionado coa raíz prelatina *ar-*, ‘val’, ou con *anas*, ‘río’. Variante: Airas.
* **Ariel**. Hebreo. León de Deus.
* **Aristides**. Grego. O mellor.
* **Aristóbulo**. Grego. Moi distinguido no consello.
* **Arquilo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Arlindo**. Xermano. Forte e doce.
* **Armando**. Xermano. Home valoroso, ousado.
* **Arnaldo**. Xermano. Aguia forte.
* **Arnolfo**. Xermano. Aguia forte.
* **Arnulfo**. Xermano. Aguia e lobo; gobernante e guerreiro.
* **Arsenio**. Grego. Viril, propio de homes.
* **Artai**. Celta-galaico. Fillo de Brigo, primeiro poboador ártabro. Na historia mítica galega (popularizada por historiadores decimonónicos coma Benito Vicetto) foi o fillo máis vello do primeiro poboador de Galicia, Brigo. Disque el foi o proxenitor do pobo dos ártabros, que se espallou polas mariñas betanceiras cara ao cabo de Fisterra, e que lle deu nome á vila de Arteixo. Tivo unha filla chamada Celt, proxenitora da raza celta. Variantes: Artei, Arteigo.
* **Artur**. Celta ou latín. Coidador da constelación da Osa. De orixe moi discutida, relacionouse con palabras celtas como *artos*, ‘oso’, ou *art*, ‘pedra’; outros estudosos apuntan a unha orixe latina no nome dunha gens chamada Artorios, Arctorius ou Arcturius.
* **Artús**. Grego. Coidador da constelación da Osa.
* **Arximiro**. Xermano. De nobre berce.
* **Asdrúbal**. Fenicio. Regalo do deus Baal.
* **Astor**. Xermano. Lanza.
* **Atanasio**. Grego. Inmortal.
* **Ataúlfo**. Xermánico. Lobo nobre.
* **Ático**. Grego. Natural da Ática.
* **Atilano**. Xermano. Propio de Atila, pai, rei dos Hunos.
* **Augusto**. Latín. Consagrado polos augures ou adiviños.
* **Aureliano**. Latín. Brillante como un sol.
* **Aurelio**. Latín. Brillante, da cor do ouro.
* **Avelino**. Xermano. Desexado ardentemente.
* **Axel**. Escandinavo. Significado descoñecido.

## B 

* **Balbino**. Latín. Pertencente á familia romana Balba; tatexo, que balbucea.
* **Baldomero**. Xermano. Audaz ou valente protector.
* **Balduíno**. Xermano. Amigo valente.
* **Baltasar**. Asirio. Que o deus Baal protexa ao rei.
* **Bardo**. Celta. Poeta.
* **Bartolomeu**. Hebraico. Moi engurrado; fillo de Tolomeo. Variantes: Bertomeu, Bartolo.
* **Baruc**. Hebreo. Bendito.
* **Basileo**. Grego. Rei.
* **Basilio**. Grego. Rei, real.
* **Basiliano**. Grego. Relativo ao rei.
* **Bastián**. Grego. Venerábel.
* **Baudilio**. Celta e latín. Vencedor.
* **Bautista**. Grego. O que bautiza.
* **Belarmino**. Xermano. Protector decidido.
* **Beltaine**. Celta. Lume brillante.
* **Beltrán**. Xermano. Famoso defensor.
* **Benigno**. Latín. Bondadoso.
* **Benedito**. Latín. Ben nomeado, bendito.
* **Benvido**. Latín. Benvido.
* **Benxamín**. Hebreo. Fillo predilecto.
* **Berenguel**. Xermano. Lanceiro; guerreiro preparado.
* **Berenguer**. Xermano. Lanceiro; guerreiro preparado.
* **Bernabeu**. Hebreo. Fillo da profecía, profeta.
* **Bernal**. Xermano. Oso forte.
* **Bernaldino**. Xermano. Oso forte.
* **Bernaldo**. Xermano. Oso forte.
* **Berto**. Xermano. Ilustre, famoso, brillante.
* **Bertomeu**. Hebraico. Moi engurrado; fillo de Tolomeo.
* **Bertrán**. Xermano. Escudo brillante, escudo famoso. Do xermánico *Berhtram* ou *Berahthraben*, de *berht*, ‘brillo’, e *hramn* ou *hra- ben*, ‘corvo’, latinizado despois en Bertranus. Na mitoloxía xermánica, os corvos acompañaban a Odín e simbolizaban a memoria e a intelixencia. Variante: Beltrán.
* **Bieito**. Latín. Ben nomeado, bendito.
* **Boaventura**. Latín. Bo augurio, boa sorte.
* **Bonifacio**. Latín. Benfeitor, que fai o ben.
* **Boris**. Ruso. O que conquista a gloria combatendo.
* **Borno**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* '*Borxa*. Árabe. Torre.
* **Brais**. Latín. Tatexo, que tatexa ou balbucea.
* **Bran**. Celta-galaico. Deus mitolóxico galaico.
* **Brandán**. Celta-galaico. Personaxe lendario que emigra mar adiante. Do celta *Brenainn*, nome dun santo irlandés do século VI, latinizado como *Brendanus* e *Brandanus*. Variante: Barandán.
* **Brandomil**. Xermano. Célebre.
* **Brath**. Galaico. Pai de Breogán, segundo as sagas célticas. El foi quen logrou establecerse no territorio galego, despois de loitar coas tribos existentes no país. Variante: Brath.
* **Braulio**. Xermano. Lume, espada.
* **Breixo**. Latín. Moi certo.
* **Bréixome**. Latín. Moi certo.
* **Breogán**. Celta-galaico. Xefe dos celtas, habitantes de Galiza.
* **Brian**. Celta. O forte.
* **Britón**. Xermano. Orixinario da Bretaña.
* **Bruño**. Xermano. De cor escura, tendente a negra.

## C 

* **Cadrolón**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Caelo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Caetano**. Latín. Relativo a Caio, alegre. Variantes: Quitián, Quitán, Quiatán, Caitán, Caetán.
* **Caio**. Latín. Alegre. / Etrusco. Gabián.
* **Caitán**. Latín. Relativo a Caio, alegre.
* **Calímaco**. Grego. Belísimo combatente.
* **Calisto**. Grego. Belísimo, o máis belo.
* **Calveno**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Camalo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Camilo**. Etrusco. Ministro de Deus, sacerdote.
* **Campio**. Grego. Que dá alegría / Latín. Labrego, campesiño.
* **Cándido**. Latín. Branco, sen malicia.
* **Canuto**. Escandinavo. Vencello, nó; atrevido, valente.
* **Caralampio**. Grego. Que dá alegría.
* **Carlos**. Xermano. Home libre, home, viril.
* **Carmelo**. Hebreo. Viña, xardín. / Latín. Canto ou poema.
* **Casandro**. Grego. O que axuda ao home.
* **Casiano**. Latín. Distinguido, esplendoroso.
* **Casildo**. Árabe. Cantiga.
* **Casimiro**. Xermano. O que impón a paz.
* **Casio**. Latín. Excelso, ilustre.
* **Casto**. Latín. Puro, virtuoso, casto.
* **Castor**. Latín. Castor, animal.
* **Catulo**. Latín. Perspicaz, intelixente.
* **Caturón**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Cecilio**. Latín. Cego, curto de vista.
* **Ceferino**. Latín. Relativo ao vento Céfiro, o que porta a vida.
* **Celestino**. Latín. Do ceo.
* **Celidonio**. Grego. Parecido á andoriña.
* **Celio**. Latín. Relativo ao ceo.
* **Celso**. Latín. Relativo ao ceo.
* **César**. Latín. Con moito pelo.
* **Cesáreo**. Latín. Relativo ao César.
* **Cibrán**. Latín. Habitante de Chipre.
* **Cibrao**. Latín. Habitante de Chipre.
* **Cidre**. Grego. Derivación do nome grego *Isídoros*, ‘don da deusa Isis’. Variantes: Sidre, Sidro, Isidro.
* **Cilistro**. Latín. Pertencente ou relativo ao ceo.
* **Ciríaco**. Grego. Derivado de Ciro, sol ou señor.
* **Cirilo**. Grego. Divino.
* **Ciro**. Persa. Sol, deus.
* **Claudio**. Latín. Da familia Claudia, coxo.
* **Clemente**. Latín. Clemente.
* **Clemenzo**. Latín. Clemente.
* **Cleofás**. Grego. De glorioso pai.
* **Cleto**. Grego. Invocado.
* **Clodio**. Latín. Da familia Claudia, coxo.
* **Columbano**. Latín. Pertencente á familia Colombo, pombo.
* **Conan**. Celta. Piadoso.
* **Conrado**. Xermano. Consello de ousado ou atrevido.
* **Constante**. Latín. Firme, inquebrantábel.
* **Constantino**. Latín. Moi constante, perseverante.
* **Cornelio**. Latín. Abundante.
* **Cosme**. Grego. Universo; disposto en orde.
* **Cosmede**. Grego. Universo; disposto en orde.
* **Covade**. De *Cucuphate*, nome de orixe escura, quizais derivado de Cucufa, ‘cofia’, co significado de ‘que leva cofia, encapuchado’.
* **Crisanto**. Grego. Flor dourada.
* **Crisóstomo**. Grego. De boca de ouro.
* **Crispín**. Latín. De cabelo crecho.
* **Cristián**. Latín. Cristián, unxido, discípulo de Cristo.
* **Cristovo**. Latín (do grego). Portador de Cristo.
* **Cucufate**. Latín. Encarrapuchado.
* **Custodio**. Latín. O anxo gardián, coidador.

## D 

* **Daciano**. Latín. Orixinario da Dacia.
* **Dacio**. Latín. Orixinario da Dacia.
* **Dagaredo**. Galaico-xermánico. Antigo nome galego de orixe xermánica, de dags, ‘día’, e reths, ‘consello’. 
* **Dagoberto**. Xermano. Día brillante.
* **Dalmacio**. Latín. Orixinario da Dalmacia.
* **Dalmiro**. Xermano. Ilustre pola súa beleza.
* **Dámaso**. Grego. Domado, amansado.
* **Damián**. Grego. O que domina, dominador.
* **Daniel**. Hebraico. Deus é o meu xuíz.
* **Dante**. Latín. Firme, duradeiro.
* **Darío**. Persiano. Activo, posuidor do ben.
* **David**. Hebraico. Estimado.
* **Delfín**. Grego. Golfiño; besta feroz.
* **Delio**. Grego. Orixinario da illa de Delos.
* **Demetrio**. Grego. Devoto de Demeter, deusa da agricultura.
* **Denís**. Grego. Consagrado a Dioniso, divindade do viño, das festas e da alegría.
* **Deogracias**. Latín. Grazas a Deus.
* **Desiderio**. Latín. Desexábel, aspiración.
* **Devin**. Celta. Poeta.
* **Diego**. Hebraico. O segundo, o fillo segundo. Variantes: Xácome, Xacobe, Tiago, Iago, Xaime, Santiago.
* **Digno**. Latín. Digno.
* **Dimas**. Grego. Que está a morrer, feble.
* **Dinís**. Grego. Consagrado a Dioniso.
* **Dino**. Grego. Forte.
* **Diodoro**. Grego. Regalo de Deus.
* **Diomedes**. Grego. Pensamento de Deus.
* **Dióxenes**. Grego. Nacido de Xúpiter; xerado por Deus.
* **Domiciano**. Latín. Domesticado.
* **Domingos**. Latín. Pertencente ao señor.
* **Domitilo**. Latín. Domesticador.
* **Donato**. Latín. Dado a Deus, dedicado a Deus.
* **Doroteo**. Grego. Regalo de Deus.
* **Dositeo**. Grego. Regalo de Deus.
* **Dovilo**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Duardos**. Xermano. Glorioso gardián.
* **Duarte**. Xermano. Caudillo, gardián glorioso.

## E 

* **Ecequiel**. Hebreo. Deus dá as forzas.
* **Edelmiro**. Xermano. Famoso pola súa nobreza.
* **Edesio**. Latín. Digno de respecto.
* **Edmundo**. Xermano. Protector da riqueza ou da vitoria.
* **Efraín**. Hebreo. Vizoso, abundante.
* **Efrén**. Hebreo. Vizoso, abundante.
* **Eleazar**. Hebreo. Deus axuda, Deus veu na nosa axuda.
* **Eleuterio**. Grego. Liberador, libre.
* **Elías**. Hebreo. Referencia á divindade, Iahvé é Deus.
* **Elisardo**. Xermano. Forte.
* **Eliseu**. Hebreo. Deus é a miña salvación.
* **Elixio**. Latín. Elixido.
* **Eloi**. Francés-xermano. O elixido.
* **Elpidio**. Grego. Portador de esperanza.
* **Emeterio**. Latín. Defensor, rexeitador, recompensado.
* **Emiliano**. Latín. Pertencente á familia romana Emilia, imitador.
* **Emilio**. Latín. Pertencente á familia romana Emilia, imitador.
* **Eneas**. Grego. Glorioso.
* **Epifanio**. Grego. Aparición, manifestación.
* **Erasmo**. Grego. Amado, desexado.
* **Ernesto**. Xermano. Firme, tenaz.
* **Ero**. Xermano-galaico. Espada; monxe do mosteiro da Armenteira.
* **Estanislau**. Polaco. Gloria eminente.
* **Estevo**. Grego. Coroado de loureiro; vitorioso.
* **Etelvino**. Xermano. Nobre vitorioso.
* **Eudosio**. Grego. De boa opinión, recto.
* **Eufemio**. Grego. Favorábel, eloxioso, de bo agoiro.
* **Eufrasio**. Grego. Alegría, ledicia, bo humor.
* **Euloxio**. Grego. Que fala ben.
* **Eusebio**. Grego. Respectuoso cos deuses.
* **Eustaquio**. Grego. Ben construído, fecundo.
* **Eutelo**. Grego. Forte, liberador. Variante: Outelo.
* **Euxenio**. Grego. Ben nacido, nobre. Variante: Uxío, Euxeo.
* **Euxeo**. Grego. Ben nacido, nobre. Variante: Uxío, Euxenio.
* **Evaristo**. Grego. Servizal, bo entre os mellores.
* **Evencio**. Latín. Famoso polo seu éxito.
* **Exidio**. Grego. Cabrito.
* **Exiquio**. Latín. Culto, cerimonia.
* **Exuperancio**. Latín. Abundancia.
* **Ézaro**. Prerromano. ‘Mover(se) impetuosamente, rapidamente’
* **Ezequiel**. Hebreo. Forza de Deus.

## F 

* **Fabián**. Latín. Da familia Fabia; faba.
* **Fabiano**. Latín. Da familia Fabia; faba.
* **Fabio**. Latín. Da familia Fabia; faba.
* **Fabricio**. Latín. Artesán.
* **Facundo**. Latín. Elocuente, falador.
* **Farruco**. Xermano. O que quere ser libre.
* **Faustino**. Latín. Relativo a Fausto; favorábel, feliz.
* **Fausto**. Latín. Favorábel, feliz.
* **Faxildo**. Xermano. Imposto.
* **Fedro**. Grego. Ilustre.
* **Feliciano**. Latín. Que ten felicidade ou sorte, contento; fértil. Variantes: Fiz, Fins, Felicio.
* **Felicio**. Latín. Que ten felicidade ou sorte, contento; fértil. Variantes: Fiz, Fins, Feliciano.
* **Fernán**. Xermano. Intelixente ou atrevido na paz.
* **Ferreol**. Latín. Ferro.
* **Fidel**. Latín. Fiel.
* **Filemón**. Grego. Moi amábel, moi afectuoso.
* **Filiberto**. Xermano. Moi ilustre, ilustrísimo.
* **Filipe**. Grego. Amigo dos cabalos.
* **Filomeno**. Grego. Amigo dos cantos; rousinol.
* **Filoteo**. Grego. Que ama a Deus.
* **Fineas**. Celta. Oráculo.
* **Fins**. Latín. Feliz, contento; fértil. Variante: Fiz, Félix.
* **Firmín**. Latín. Firme, seguro.
* **Firmino**. Latín. Firme, seguro.
* **Fiz**. Latín. Feliz, contento; fértil. Do latín *felix, felicis*, ‘frutífero, fértil, fecundo’ e despois ‘favorito dos deuses’, de onde se derivou o significado de ‘feliz’. Variantes: Fins, Félix.
* **Flaviano**. Latín. Louro.
* **Flavio**. Latín. Louro.
* **Floreal**. Francés. Florido.
* **Florencio**. Latín. Florecente, brillante, resplandecente.
* **Florentino**. Latín. Brillante.
* **Florián**. Latín. Pertencente á deusa Flora.
* **Fluvio**. Latín. Rubio, louro.
* **Fortunato**. Latín. Afortunado.
* **Francisco**. Xermano. O que quere ser libre.
* **Franquila**. Xermano. Pertencente ao pobo dos Francos.
* **Frederico**. Xermano. Príncipe da paz, que domina coa paz.
* **Froilán**. Xermano. Terra do señor.
* **Froitoso**. Latín. Vizoso, abundante, fértil.
* **Fuco**. Xermano. O que quere ser libre.

## G 

* **Gabino**. Latín. Da cidade de Gabio, no Lacio.
* **Gabriel**. Hebraico. Home de Deus; forza de Deus.
* **Gael**. Galés. Ser mitolóxico.
* **Galez**. Galaico. Xentilicio dos galaicos.
* **Galo**. Latín. Poderío./ Xermano. Home da tribo dos Galos; da Galia.
* **Galván**. Do bretón *Gwualchmei*, adaptado ao francés antigo como *Gauvain*. A forma primitiva deste nome era irlandesa, *Coemgen*, ‘nacemento feliz’. O que naceu feliz ou contento.
* **Gaspar**. Persiano. Administrador do tesouro.
* **Gastón**. Xermano. Estranxeiro, inimigo.
* **Gaudencio**. Latín. Gozar, estar alegre, sentir pracer.
* **Glauco**. Grego. Verde, da cor do mar.
* **Glen**. Celta. Val estreito e boscoso, cavorco.
* **Godofredo**. Xermano. Amizade de Deus, pacto con Deus.
* **Gonzalo**. Xermano. Home disposto para a loita.
* **Gordon**. Celta. Outeiro.
* **Gorecho**. Grego. Vixiante.
* **Goter**. Do xermánico *walthari*, ‘que manda no exército’. Variantes: Goterre, Gualterio.
* **Gracián**. Latín. Cheo de graza.
* **Gregorio**. Grego. Vixiante, esperto.
* **Gualterio**. Xermano. O que manda o pobo na guerra. Variante: Goter.
* **Guido**. Xermano. Tronco, foresta; vital.
* **Guillén**. Xermano. Helmo protector.
* **Guillerme**. Xermano. Helmo protector.
* **Guimar**. Galaico-xermano. Nome medieval procedente do xermánico *Wimara*, de significado pouco claro, quizais ‘cabalo de batalla’. Variantes: Guímara, Vímara, Vimar, Vimarasio.
* **Gumersindo**. Xermano. Home forte.
* **Gundar**. Xermano. Loitador forte. Probablemente do antigo nome xermánico *Guntard*, composto do verbo *gunthi, ‘loitar’, Variante: Gondar.
* **Gustavo**. Xermano. Cetro do rei, báculo dos Godos.
* **Guterre**. Xermano. Que goberna o exército.
* **Gutier**. Xermano. Que goberna o exército.

## H 

* **Hades**. Grego. Invisíbel.
* **Hadrán**. Latín. Nacido na Hadria.
* **Hadrao**. Latín. Nacido na Hadria.
* **Hadrián**. Latín. Nacido na Hadria.
* **Hadriano**. Latín. Nacido na Hadria.
* **Haníbal**. Fenicio. Graza, favor do deus Baal.
* **Haroldo**. Xermano. Guía do exército.
* **Heitor**. Do grego *Héktor*, que, tradicionalmente, se interpreta como ‘rexedor (do pobo)’. Tamén podería significar ‘persoa formada’.
* **Heladio**. Grego. Nativo da Hélade, Grecia.
* **Helenio**. Grego. Facho.
* **Heli**. Hebreo. Deus é grande.
* **Helio**. Grego. Sol.
* **Heliodoro**. Grego. Regalo do sol.
* **Henrique**. Xermano. Rico en leiras, señor na súa patria. O segundo elemento que o forma é *rik*, ‘poderoso’, ‘señor’, pero sobre o primeiro hai dúas hipóteses: podería ser *haim* (‘casa’, ‘terra’) e daquela significaría ‘dominador da súa terra’, ou ben *ein* (‘único’ ou ‘sempre’) e daquela significaría ‘señor único’ ou ‘que é sempre señor’. A primeira hipótese xustifica as formas con hache inicial que atopamos en diferentes linguas, en tanto que a segunda xustifica as formas sen hache.
* **Heraclio**. Grego. Descendente de Heracles, forzudo.
* **Heráclito**. Grego. Descendente de Heracles, forzudo.
* **Hércules**. Latín. Correspondente ao deus grego da forza; Heracles.
* **Heriberto**. Xermano. Exército famoso.
* **Hermenexildo**. Xermano. Potente, valoroso e prudente.
* **Hermes**. Grego. Mensaxeiro.
* **Herminio**. Xermano. Grande, forte.
* **Hermóxenes**. Grego. Da familia do deus Hermes; xerado por Hermes.
* **Herodes**. Grego. Gobernante.
* **Herve**. Xermano. Activo no combate.
* **Hidacio**. Grego. Pedra preciosa.
* **Hilario**. Grego. Ledo, alegre.
* **Hilarión**. Grego. Ledo, alegre.
* **Hipólito**. Grego. O que libera os cabalos.
* **Hixinio**. Grego. Vigoroso, san.
* **Hogán**. Celta. Novo, de pouca idade.
* **Homero**. Grego. Cego.
* **Honesto**. Latín. Honorábel, honrado, virtuoso.
* **Honorato**. Latín. Honrado, apreciado.
* **Honorio**. Latín. Honorábel.
* **Honorino**. Latín. Honorábel.
* **Horacio**. Latín. Servo de Deus.
* **Hugo**. Xermano. Intelixencia, bo sentido.
* **Humberto**. Xermano. Famoso oso xigante.

## I 

* **Iago**. Hebraico. O segundo, o que ven detrás. Podería derivar tamén do medieval Diago/Diego, pero parece máis verosímil que sexa unha das evolucións galegas de Iacob, cuxo significado máis probable é ‘Deus protexeu’. Variantes: Xácome, Xacobe, Santiago, Tiago, Xaime, Diego.
* **Ifixenio**. Grego. Forte desde o seu nacemento.
* **Ignacio**. Grego. Relacionado co lume, ardente, fogoso.
* **Igor**. Xermano. Espada afiada.
* **Ildefonso**. Xermano. Totalmente preparado para o combate.
* **Imaro**. Xermano. Glorioso.
* **Indalecio**. Xermano. Forza.
* **Inocencio**. Latín. Inocente, puro, sen culpa.
* **Inocente**. Latín. Inocente, puro, sen culpa.
* **Íñigo**. Vasco. Caeira do monte.
* **Ireneu**. Grego. Dedicado á deusa da paz.
* **Isaac**. Hebreo. Rapaz alegre, que Deus te considere con benevolencia.
* **Isacio**. Grego. Igualdade.
* **Isaías**. Hebreo. Iahvé salva, Iahvé é a salvación.
* **Isidoro**. Grego. Regalo da deusa exipcia Isis.
* **Isidro**. Grego. Regalo da deusa exipcia Isis.
* **Ismael**. Hebreo. Deus escoita.
* **Israel**. Hebreo. Forza de Deus.
* **Ítalo**. Latín. De Italia.
* **Itamaro**. Xermano. Guerreiro ilustre.
* **Ite**. Gaélico. Nome celta tomado da mitoloxía irlandesa e aceptado na historia mítica de Galicia. É un dos fillos de Breogán, que divisou Irlanda desde o máis alto do faro de Brigantia (A Coruña) e embarcou cara a ela. Variante: Ith.
* **Ith**. Gaélico. Un dos fillos de Breogán. Variante: Ite.
* **Iván**. Hebreo (a través do ruso). Deus é bondadoso.
* **Ivo**. Xermano ou celta. Teixo, glorioso. Adaptación latina dun nome de orixe céltica formada por *ivos*, ‘madeira de teixo (árbore sacra)’, ou ben de orixe xermánica *ihwa-*, co mesmo significado.

## L 

* **Ladislau**. Eslavo. Que domina, que impera con gloria.
* **Laertes**. Grego. Levantador de pedra.
* **Lamberto**. Xermano. Patria famosa, ou famoso na súa patria.
* **Lancelote**. Xermánico. Adaptación galega do francés *Lancelot*, da forma xermánica *lanzo*, derivado da raíz *landa*, ‘país’. Variante: Lanzarote.
* **Landelino**. Xermano. Propio do seu país.
* **Laureano**. Latín. Coroado de loureiro.
* **Lauro**. Latín. Triunfador.
* **Lázaro**. Hebreo. Deus axuda, Deus veu na nosa axuda.
* **Leandro**. Grego. Home do pobo, home forte como un león.
* **Ledo**. Latín. Alegre.
* **León**. Latín. León, home valente.
* **Leonardo**. Xermano. León forte, que ten a forza dun león.
* **Leoncio**. Latín. León, que ten a forza do león.
* **Leonides**. Grego. Valente como o león.
* **Leopoldo**. Xermano. Valoroso entre o pobo, pobo valente.
* **Leovixildo**. Xermano. Guerreiro armado.
* **Lesmes**. Xermano. Protector, helmo nobre.
* **Leucipo**. Galaico. Cabalo branco.
* **Leuco**. Grego. Puro.
* **Leuter**. Grego. Liberador.
* **Levi**. Hebreo. Vencello.
* **Libián**. Latín. O que ofrece en sacrificios.
* **Liborio**. Latín. Consagrado aos deuses.
* **Licinio**. Latín. Feito de luz.
* **Lino**. Grego. Fillo de Apolo / Latín. Unxido.
* **Livio**. Latín. Unxido.
* **Llounguís**. Xermano. Famoso na guerra, ou sabio no combate. Variante de Luís.
* **Locaio**. Grego. Orixinario da illa grega de Leucas.
* **Lois**. Xermano. Famoso na guerra, ou sabio no combate. Latinización do nome xermánico *Hlodwig*, ou *Hlodowig* que significaba ‘glorioso na batalla’. Variante: non está claro se Lois e Luís son o mesmo nome, mais o uso conságraos como sinónimos.
* **Lopo**. Latín. Lobo. Do alcume latino *Lupus*, ‘lobo’. Augura a quen leva tal nome as calidades positivas deste animal. Variante: Lupo.
* **Lourenzo**. Latín. Loureiro. Do xentilicio latino *Laurentius*, ‘da cidade de Laurentum’
* **Lucas**. Latín. Luminoso.
* **Luciano**. Latín. Luminoso.
* **Lucio**. Latín. Luminoso, luz.
* **Lucrecio**. Latín. Que dá beneficio e ganancia.
* **Luís**. Xermano. Glorioso no combate. Latinización do nome xermánico *Hlodwig*, ou *Hlodowig* que significaba ‘glorioso na batalla’. Variante: non está claro se Lois e Luís son o mesmo nome, mais o uso conságraos como sinónimos.

## M 

* **Macario**. Grego. Bo, feliz.
* **Macías**. Hebraico. Deus proverá, home de Deus. Variante: Matías. 
* **Maeloc**. Bretón-Galaico. Bispo bretón-galaico do século V. Nome celta que talvez significase ‘grande’. Variante: Mailoc.
* **Malaquías**. Hebraico. Anxo, mensaxeiro.
* **Mamede**. Grego-Galaico. De etimoloxía escura, talvez relacionada coa palabra grega mammé, ‘nai’. Por etimoloxía popular asociouse ao vocábulo latino mamma (‘mama, teta’), de aí que Santo Amede se convertese en avogado das amas de cría. Variante: Amedio, Mamedio, Amede.
* **Manases**. Hebraico. O que esquece o mal.
* **Manfredo**. Xermano. Amigo dos homes, amigo de Deus.
* **Manilán**. Latín ou xermánico. De orixe descoñecida, quizais do latín *Manilius*, nome relacionado con *manes* (‘ánimas’, ‘almas dos mortos’), ou do xermánico *Manila*, diminutivo do gótico *Manna* (‘home’). Variante: Mánila.
* **Manoel**. Do hebraico *Immanu’el* (‘Deus connosco’, ‘Deus está connosco’), que pasou ao latín como *Emmanuel*. Variante: Manuel.
* **Manso**. Latín. Entregado, confiado.
* **Manuel**. Do hebraico *Immanu’el* (‘Deus connosco’, ‘Deus está connosco’), que pasou ao latín como *Emmanuel*. Variante: Manoel.
* **Marcelino**. Latín. Dedicado ao deus Marte, martelo.
* **Marcelo**. Latín. Dedicado ao deus Marte, martelo.
* **Marcial**. Latín. Marcial, guerreiro; nacido baixo o signo de Marte; martelo.
* **Marciano**. Latín. Dedicado ao deus Marte; martelo.
* **Marco**. Latín. Dedicado ao deus Marte; martelo. Variante: Marcos.
* **Mariano**. Hebraico. Dedicado a María.
* **Mariño**. Latín. Referente ao mar.
* **Mario**. Hebraico. Dedicado ao servizo de María, señora.
* **Marlon**. Celta. Pequeno falcón.
* **Maro**. Hebraico. Amargue.
* **Martiño**. Latín. Dedicado á veneración do deus Marte; home belicoso, guerreiro. Variante: Martín.
* **Marvin**. Celta. Xefe.
* **Mateo**. Hebraico. Don de Deus, home de Deus. Variante: Mateu, Mateus.
* **Mateu**. Do hebraico *Matithyah*, ‘don de Iavé’, que tamén lle dá orixe ao nome Matías. Variantes: Mateo, Mateus.
* **Mateus**. Hebreo. Don de Deus, home de Deus. Variante: Mateu.
* **Matías**. Hebraico. Deus proverá, home de Deus. Variante: Macías.
* **Maturo**. Galaico. Nome céltico-galaico lucense masculino (aparecido en inscricións).
* **Mauricio**. Latín. Nacido na Mauritania; mouro, escuro.
* **Mauro**. Celta, inmortal. Ou latín, nacido na Mauritania; mouro, escuro.
* **Maximiliano**. Latín. O máis grande, o maior.
* **Maximino**. Latín. O máis grande. Variante: Máximo.
* **Máximo**. Latín. O máis grande. Variante: Maximino..
* **Maxín**. Latín. Pode proceder do nome latino *Maginus*, e daquela ter o significado de ‘meigo, feiticieiro’, ou ben ser unha deformación de Maximus, que en orixe significaba ‘o fillo máis vello.
* **Medardo**. Xermano. Forte no poder.
* **Melchor**. Hebraico. Rei da luz.
* **Melitón**. Latín. Propio do mel, doce como o mel.
* **Melquiades**. Hebraico. Deus é o meu rei.
* **Menandro**. Grego. Home firme.
* **Menardo**. Xermano. Home glorioso.
* **Mendo**. Xermano. Valoroso e potente.
* **Mercurio**. Latín. Mercador, deus do comercio.
* **Merlín**. Bretón. Forte do mar.
* **Metodio**. Grego. Estudoso, que segue un camiño.
* **Miguel**. Do hebraico: *Mikha’el*, Quen como Deus...? ou Deus é xusto.
* **Milcíades**. Grego. O de cabelo roxo.
* **Millán**. Latín. Pertencente á familia latina Emilia; imitador. Variante: Millao.
* **Millao**. Latín. Pertencente á familia latina Emilia; imitador. Variante: Millán.
* **Miro**. Xermano. O máis famoso. Do gótico *Mereis*, ‘o que é máis grande, famoso, poderoso’. Variante: Mirón.
* **Modesto**. Latín. Moderado, con mesura.
* **Moisés**. Hebraico. Salvado das augas.
* **Morgan**. Celta. Persoa do mar.
* **Muriel**. Gaélico. Brillante como o mar.

## N 

* **Nabor**. Arameo. Amigo de Deus.
* **Nadal**. Do latín *Natalis*, tomado de *dies natalis*, ‘día do nacemento’, Nadal.
* **Nadir**. Árabe. Oposto.
* **Napoleón**. Latín. León.
* **Narciso**. Grego. Flor, preguiceiro.
* **Natan**. Hebreo. Don de Deus.
* **Nazario**. Hebreo. Orixinario de Nazaret, consagrado, coroado.
* **Neftali**. Hebreo. Loita.
* **Nemesio**. Latín. Devoto de Némese, deusa da xustiza.
* **Néstor**. Grego. O que volve sempre ben, o que retorna felizmente.
* **Nereu**. Do grego *Neréus*, derivado de *narós*, ‘que escorrega’. Variane: Nereo, Nerea (feminino).
* **Nicanor**. Grego. Vencedor de homes.
* **Nicasio**. Grego. Vencedor, vitorioso entre o pobo.
* **Nícer**. Galaico. Príncipe dunha tribo galaica.
* **Niceto**. Grego. Vencedor, vitorioso.
* **Nicodemo**. Grego. Vencedor entre o pobo.
* **Nicolao**. Grego. Vencedor do pobo, co pobo. Variantes: Nicolau, Nicolás, Colás.
* **Nicomedes**. Grego. O que vence co consello.
* **Nivardo**. Xermano. Valoroso e diferente.
* **Noé**. Do nome persoal hebreo *Noah*, que posiblemente significaba ‘apracible’, ‘manso’. Tamén podería significar ‘de longa vida’.
* **Noel**. Do latín *Natale*, ‘día de Nadal’ ou ‘día do nacemento’, a través do francés *Noël* (Nadal).
* **Norberto**. Xermano. Home famoso que veu do norte.
* **Norman**. Xermano. Home do norte.
* **Nuno**. De orixe incerta, se cadra do latín *nonnus*, ‘monxe’, ou, máis probablemente, voz da linguaxe infantil para designar o marido da ama de cría (e, de aí, o actual italiano *nonno*, ‘avó’). De aquí chegaría, co tempo, a ser unha forma respectuosa para designaren os frades novos aos vellos. Moi común na Galiza medieval, deu lugar ao apelido galego Nunes (castelanizado coma *Núñez*)

## O 

* **Obdulio**. Árabe. Servo, escravo.
* **Octaviano**. Latín. Oitavo, pertencente ao número oito.
* **Octavio**. Latín. O que facía o número oito, oitavo.
* **Odilo**. Xermano. Posesión ou riqueza.
* **Odón**. Xermano. Posesión, riqueza.
* **Odorico**. Xermano. Señor das riquezas.
* **Olavo**. Xermano. Que provén, proveniente de nobre familia. Do noruegués antigo *Anleifr*, ‘legado dos antepasados’. Variante: Olaf.
* **Olegario**. Xermano. Pobo antigo.
* **Olimpio**. Grego. Relativo ao monte Olimpo, residencia dos deuses.
* **Olindo**. Xermano. Lanceiro da illa.
* **Oliveiros**. Noruegués. Legado dos devanceiros.
* **Oliver**. Do latín *Olivarius*, ‘oliveira’. É un nome simbólico, xa que a oliveira representa a paz. Variante: Oliveiros, Oliverio.
* **Oliverio**. Noruegués ou latino. Legado dos devanceiros, oliveira.
* **Olivio**. Latín. Oliva.
* **Omar**. Árabe. O que constrúe, construtor.
* **Onésimo**. Grego. Útil.
* **Onofre**. Exipcio. Podería ser o epíteto do deus Osiris resucitado, que significaría ‘o que é sempre feliz’.
* **Ordoño**. Xermano ou vasco. Porco bravo; espada do xigante. Do latín medieval *Ordonius*, de orixe escura, probablemente vasca, que podería estar relacionado con *urde*, ‘xabaril’. En Galicia foi un nome relativamente frecuente na Idade Media.
* **Orencio**. Latín. Oriental.
* **Orente**. No latín houbo un nome *Orientius* de significado ‘oriental’, ‘procedente do leste’. Unha variante moi próxima deste nome debeu de ser na Galia *Oriens*, *Orientis*. Do primeirio deriva Orencio e do segundo, Orente (e, quizais por confusión con ouro, Ourente). Variantes: Ourente, Orencio.
* **Orestes**. Grego. Montañés.
* **Orlando**. Xermano. O que ten fama de ousado.
* **Orosio**. Grego. Que é moi falador; que ten moita boca.
* **Óscar**. Xermano. Lanza de Deus.
* **Osián**. Celta. Cervo pequeno. Para algúns procede do gaélico *oisin*, ‘cerviño’. Tamén é posible que teña que ver coa exclamación hebrea *Hoxianna! * (latinizada *Hosanna*).
* **Osorio**. Vasco. Cazador de lobos.
* **Osvaldo**. Xermano. Potencia da divindade.
* **Otón**. Do xermánico *Oto* ou *Otho*, procedente de *aud-*, ‘posesión, riqueza’. Variante: Odón.
* **Ouriol**. Latín. Dourado.
* **Outelo**. Grego. Forte, liberador. Variante: Eutelo.
* **Ovidio**. Latín. Pastor de ovellas.

## P 

* **Paciano**. Latín. Pacífico.
* **Pacomio**. Grego. De costas anchas e robustas.
* **Paio**. Do latín *Pelagius* e este do grego *Pelagios*, ‘mariño, home de mar’. Variante: Pai.
* **Palmiro**. Latín. Referido ao domingo de Palmas.
* **Pancracio**. Grego. Omnipotente, que posúe todo o poder.
* **Pánfilo**. Grego. Amigo de todos, que ama todo.
* **Pantaleón**. Grego. Forte como un león, en todo un león.
* **Paris**. Grego. Igual, equivalente.
* **Pascasio**. Latín. Pertencente á Pascua.
* **Pascual**. Hebreo. Pertencente á Pascua.
* **Pastor**. Latín. Pastor. Home que coida do rabaño.
* **Patricio**. Latín. De nobre berce, da patria.
* **Patroclo**. Grego. Gloria do pai.
* **Paulino**. Latín. Miúdo, pequeno.
* **Pauliños**. Do latín *Paulinus*, forma latina derivada de Paulo. Variante: Paulino.
* **Paulo**. Latín. Miúdo, pequeno.
* **Paulos**. Latín. Miúdo, pequeno.
* **Pedro**. Latín. Pedra firme como a rocha.
* **Pelaxio**. Grego. Pertencente ao mar, mariñeiro.
* **Peregrino**. Latín. Que vai polo campo.
* **Perfecto**. Latín. Perfecto.
* **Perpetuo**. Latín. Constante, eterno, perpetuo.
* **Petronio**. Latín. Duro como un coio, como unha pedra.
***Pexerto**. Significado descoñecido
* **Pío**. Latín. Piadoso, devoto.
* **Platón**. Grego. Ancho de costas.
* **Plinio**. Latín. Que ten moitos dons.
* **Plutarco**. Grego. Gobernante rico.
* **Policarpo**. Grego. Que produce moitos froitos.
* **Pompeio**. Latín. Pomposo, fastoso.
* **Ponciano**. Latín. Pertencente ao mar.
* **Poncio**. Latín. Pertencente ao mar.
* **Porfirio**. Grego. Purpúreo, da cor da púrpura.
* **Prácido**. Latín. Tranquilo, apracíbel.
* **Praxedes**. Grego. Acontecemento.
* **Priamo**. Grego. Comprador.
* **Primitivo**. Latín. Primitivo, orixinario.
* **Primo**. Latín. Primeiro, o primeiro fillo.
* **Priscilio**. Latín. Venerábel, vello.
* **Prisciliano**. Latín. Moi venerábel.
* **Prisco**. Latín. Venerábel.
* **Procopio**. Grego. Que camiña cara a adiante.
* **Próspero**. Latín. Próspero.
* **Prudencio**. Latín. Previsor, que prevé.
* **Tolomeo**. Grego. Combate.
* **Publio**. Latín. Do pobo, pertencente ao pobo.

## Q 

* **Quintiliano**. Latín. Pertencente ao quinto mes do ano.
* **Quintín**. Latín. Pertencente ao quinto, o quinto fillo.
* **Quinto**. Latín. Quinto, o quinto fillo.
* **Quirico**. Grego. Derivado de Ciro; sol, señor.
* **Quitián**. Do latín *Caietanus*, xentilicio que designa a un ‘habitante da Caieta (hoxe Gaeta, en Italia)’ e que se volveu cognome latino, ‘da familia de Caio’. Variantes: Quitán, Quiatán, Caitán, Caetán, Caetano.

## R 

* **Rafael**. Hebreo. Deus nos garde.
* **Raimunde**. Xermano. Divina protección, conselleiro.
* **Raimundo**. Xermano. Conselleiro, protector.
* **Rainerio**. Xermano. Conselleiro do pobo.
* **Ramiro**. Xermano. Ilustre, famoso, de fama clara.
* **Ramón**. Do xermánico *Raginmund*, quizais a través do catalán *Raimón*. Significa ‘a protección do consello divino’. Conselleiro, protector; ilustre, famoso.

* **Raúl**. Xermano. Astuto consello de lobo vitorioso. De *Raoul*, forma francesa do xermánico *Radulf*, formado con *rad *(‘consello, conselleiro’) e *(w)ulf* (‘lobo’).
* **Raziel**. Hebreo. O meu segredo é Deus.
* **Reimunde**. Xermano. Conselleiro protector.
* **Reinaldo**. Xermano. Que goberna polo consello, que goberna potentemente.
* **Remixio**. Latín. Remedio, menciña.
* **Renán**. Celta. Foca.
* **Renato**. Latín. Nacido para unha nova vida.
* **Restituto**. Latín. Restituído á fe, á salvación.
* **Reveriano**. Latín. Que é respectuoso, reverente.
* **Rexinaldo**. Xermano. Caudillo que aconsella. Do xermánico *Raginald*, ‘o que goberna co consello dos deuses’ ou ‘o que goberna con poder (de deuses)’. Variante: Reinaldo.
* **Ricardo**. Xermano. Rico e poderoso.
* **Roberto**. Xermano. Ilustre pola súa fama; glorioso e famoso.
* **Robustiano**. Latín. Moi forte.
* **Rodolfo**. Xermano. Glorioso lobo, famoso lobo.
* **Rodrigo**. Xermano. Rico en gloria, príncipe glorioso.
* **Roi**. Xermano. Rico en gloria. Do godo *Hrôthrîkes*, latinizado en *Rodericus*. Segundo o lingüista Ramón Lorenzo, debe levar acentuación aguda: Roí. Variante: Rui.
* **Roibén**. Galego. Nome poético. Substantivo feminino que se refire ás cores diversas do atardecer ou do nacente.
* **Rolando**. Xermano. Que ten fama de ousado.
* **Roldán**. Xermano. De terra gloriosa.
* **Román**. Latín. Natural de Roma.
* **Romano**. Latín. Natural de Roma.
* **Romeu**. Grego. Romano, habitante de Roma; peregrino.
* **Romualdo**. Xermano. Totalmente glorioso, que manda gloriosamente.
* **Roque**. Xermano. Aturuxo de guerra / Latín. Como unha rocha. De etimoloxía moi discutida, probablemente a forma medieval *Rochus* é latinización dunha raíz xermánica. Podería ter relación con *hruc/hroks* (‘corvo’), co baixo alemán *rôke* (‘coidado, atención’) ou co antigo nórdico *hrókr* (‘home grande e forte’).
* **Rosendo**. Xermano. Que vai camiño da fama.
* **Roxelio**. Xermano. Vitorioso e esperto, lanza gloriosa.
* **Roxer**. Xermano. Vitorioso e esperto, gloriosa lanza.
* **Roxerio**. Xermano. Vitorioso e esperto, lanza gloriosa.
* **Rubén**. Hebreo. Deus viu a miña aflición. Nome hebreo que se asocia tradicionalmente coa exclamación da bíblica Lía cando naceu o primeiro fillo que tivo con Xacob: *Raá beonyí*, ‘Deus viu a miña aflición’. Tamén pode ser unha derivación de *Ri-bal*, ‘león’ ou ‘lobo’.
* **Rufino**. Latín. Pertencente á familia Rufa, roxo, de pelo roxo.
* **Rufo**. Latín. Roxo, de pelo roxo.
* **Rui**. Xermano. Rico en gloria.
* **Ruperto**. Xermano. Glorioso.

## S 

* **Sabas**. Latín. Nome romano de Arabia.
* **Sabino**. Latín. Orixinario do país dos Sabinos, Italia.
* **Sadurniño**. Latín. Dedicado ao deus Saturno.
* **Saladino**. Árabe. De fe moi pura.
* **Salomón**. Hebreo. Pacífico, feliz.
* **Salustiano**. Xermano. Que goza de boa saúde.
* **Salvador**. Latín. Salvador, que salva.
* **Salvio**. Latín. Salvado.
* **Samuel**. Hebreo. O que leva o nome de Deus; escoitado por Deus.
* **Sansón**. Hebreo. Sol pequeno; fillo do sol.
* **Santiago**. Latín + hebraico. Santo segundo. Variantes: Xácome, Xacobe, Tiago, Iago, Xaime, Diego.
* **Santos**. Latín. Santos.
* **Sargón**. Asirio. Lexítimo rei.
* **Saturio**. Latín. Que está na abundancia, sementador, pai.
* **Saturno**. Grego. Farto, saciado, saturado.
* **Saúl**. Hebreo. O desexado.
* **Sebaschán**. Do latín *Sebastianus*, derivado do grego *sebastós*, ‘digno de respecto, venerable’. *Sebastós* era, como *Augustus*, título que se lles daba ao emperador e aos membros da súa familia. Variantes: Sebastián, Bastián.
* **Sebastián**. Grego. Venerado, augusto. Variantes: Sebaschán, Bastián.
* **Secundino**. Latín. Segundo.
* **Segundo**. Latín. Segundo, o segundo fillo.
* **Senén**. Grego. Deus Xúpiter.
* **Senín**. Grego. Deus Xúpiter.
* **Serafín**. Hebreo. Purificador.
* **Serapio**. Grego. Sol, procedente de divindades exipcias.
* **Servando**. Latín. Ecuánime.
* **Serxio**. Latín. Gardián.
* **Severiano**. Latín. Persoa forte, severa, inflexíbel.
* **Severino**. Latín. Persoa forte, severa, inflexíbel.
* **Severo**. Latín. Severo.
* **Sexismundo**. Xermano. Que asegura a protección pola vitoria.
* **Sidre**. Grego. Don da divindade.
* **Sigfrido**. Xermano. Pacificador vitorioso.
* **Silvano**. Latín. Selvático, do bosque.
* **Silverio**. Latín. Selvático, silvestre.
* **Silvestre**. Latín. Selvático, silvestre.
* **Silvino**. Latín. Pertencente ao bosque, á selva.
* **Silvio**. Latín. Pertencente ao bosque, silvestre.
* **Simeón**. Hebreo. Deus escoitoume.
* **Simón**. Hebreo. Deus escoitoume.
* **Simplicio**. Latín. Simples, non complicado.
* **Sinesio**. Grego. Prudente.
* **Sinforiano**. Grego. Acompañante.
* **Siro**. Latín. Orixinario de Siria.
* **Sixto**. Latín. O sexto, o sexto fillo.
* **Sócrates**. Grego. San e forte.
* **Sotero**. Grego. Salvador.
* **Sueiro**. Algúns entendidos afirman que ten que ver con Osorio e, daquela, a súa orixe estaría no vasco *otso*, ‘lobo’, ou no latín *ursus*, ‘oso’. Outros relaciónano coas formas medievais *Sugerius/Sudarius/Suarius* do latín *sus*, ‘porco’.
* **Sulpicio**. Latín. Pertencente á familia romana Sulpicia; xofre.
* **Suso**. Hipocoristico de Xesús 

## T 

* **Tadeu**. Aramaico. Don, regalo de Deus.
* **Tancredo**. Xermano. Conselleiro pensativo.
* **Tarsicio**. Grego. Valente.
* **Telémaco**. Grego. Que combate lonxe.
* **Telesforo**. Grego. Decisivo, omnipotente; que leva a boa fin.
* **Telmo**. Xermano. Protección / Grego. Desexado.
* **Teodomiro**. Xermano. Pobo insigne.
* **Teodoro**. Grego. Regalo de Deus.
* **Teodorico**. Xermano. Príncipe do pobo.
* **Teodosio**. Grego. Regalo de Deus.
* **Teófanes**. Grego. Resplandor de Deus.
* **Teófilo**. Grego. Amigo de Deus.
* **Teolindo**. Xermano. Escudo do pobo.
* **Terencio**. Latín. Tenro.
* **Teresiano**. Grego. Cazador.
* **Tiago**. Hebraico. O segundo, o que ven detrás. Variantes: Xácome, Xacobe, Santiago, Iago, Xaime, Diego.
* **Tiberio**. Latín. Nacido á beira do río Tíber; lugar pantanoso.
* **Tiburcio**. Latín. Procedente dun barrio romano, Tívoli.
* **Timoteu**. Grego. Temeroso de Deus.
* **Tirso**. Grego. Caxato ritual. Variante: Tiso.
* **Tiso**. Do latín *Thyrsus*, procedente do grego *Thirsos*. Este era o emblema de Dionisio, que consistía nunha vara adornada con follas de parra coa figura do deus como un cetro e que se usaba nas bacanais cun carácter máxico-relixioso. Variante: Tirso.
* **Tito**. Latín. Protexido, honrado.
* **Tobaldo**. Xermano. Pobo audaz, ousado.
* **Tobías**. Hebreo. Deus é bo.
* **Tolomeo**. Grego. Guerreiro.
* **Tomé**. Aramaico. Xemelgo. Do latín eclesiástico *Thomas, -ae*, que reproduce o grego neotestamentario *Thomâs* e este, pola súa vez, transliteración do aramaico *tô’am.m*, ‘xemelgos’, e do árabe *tau’am, tu’âm*, ‘xemelgo’. A terminación en –é da forma tradicional galega posiblemente vén dun antigo xenitivo.
* **Torcuato**. Latín. Retorto.
* **Toribio**. Grego. Ruidoso, movido.
* **Torsino**. Galaico. Nome céltico-galaico lucense masculino (aparecido en inscricións).
* **Trifón**. Grego. Delicado, que vive moi ben.
* **Tristán**. Galés-céltico. Ruído, tristeiro.
* **Trocado**. Do latín *Torquatus*, ‘adornado cun torque’. Variantes: Tocrado, Torcato, Torcado, Torgado.

## U 

* **Ubaldo**. Xermano. Intelixente e valoroso.
* **Ulises**. Latín. Que está irritado, que está irado.
* **Ulpiano**. Latín. Procedente de Ulpio, raposo.
* **Ulrico**. Xermano. Señor de posesións herdadas.
* **Urbán**. Latín. Habitante da cidade, cortés, educado. Do latín *Urbanus*, ‘cidadán, pertencente á cidade (particularmente a Roma)’ e despois ‘educado, puído’.
* **Uxío**. Do grego: *Eughenios*. Ben nacido, nobre, de boa
caste’. Variantes: Euxenio, Euxeo.
* **Uziel**. Hebreo. Deus é forte.

## V 

* **Valdo**. Do Xermano *Wald*, palabra de múltiples significados: ‘bosque’, ‘exército’, ‘pobo’ e, especialmente, ‘gobernante’.
* **Valente**. Latín. Do latín *Valentem*, ‘forte, san’.
* **Valentín**. Latín. Valoroso, que vale. Variante: Valentiño.
* **Valentiño**. Do latín *Valentinus*, derivado de *valens*, ‘que ten forza, saúde’. Variante: Valentín.
* **Valeriano**. Latín. Que ten forza, san, que prevalece.
* **Valerio**. Latín. Forte, que prevalece.
* **Valterio**. Xermano. O que manda o pobo na guerra.
* **Vasco**. De orixe escura, talvez ibérica, ou relacionada co vasco *bela*, ‘corvo’. Tamén se ten interpretado como procedente do éuscaro *Belasko* (‘do prado na ladeira baixa dun monte’).
* **Vecio**. Galaico. Nome céltico-galaico lucense masculino (aparecido en inscricións).
* **Venancio**. Latín. Que pode ser vendido; cazador.
* **Venceslau**. Do antigo checo *veçeslav*, ‘moi glorioso’, a través do latín eclesiástico *Venceslaus*.
* **Venerando**. Latín. Digno de ser venerado.
* **Ventín**. Latín. Valoroso, que vale.
* **Ventura**. Latín. Felicidade.
* **Verísimo**. Latín. Moi verdadeiro.
* **Vermudo**. Xermano. Príncipe, señor.
* **Veroblo**. Galaico. Nome céltico-galaico lucense masculino (aparecido en inscricións).
* **Vicente**. Latín. Vencedor, que vence. Variante: Vicenzo.
* **Vicenzo**. Significa ‘o vencedor, o vitorioso’. Procede do latín *vencentem*, participio presente do verbo uinco, ‘vencer’. Variante: Vicente.
* **Vidal**. Latín. San, vital, con ansia de vivir.
* **Vigo**. Xermánico. Combate.
* **Vinicius**. Latín. Amante do viño.
* **Vintil**. Do xermánico *wini*, ‘amigo’, en latinización diminutiva *Wintilus*. Variantes: Vintile, Vintila.
* **Viriato**. Galaico. Nome céltico-galaico bracarense masculino (aparecido en inscricións).
* **Virxilio**. Latín. Vara, rama.
* **Virxinio**. Latín. Virxinal.
* **Vitiza**. Xermano. Sabio.
* **Vito**. Latín. Vital.
* **Vítor**. Latín. Vencedor.
* **Vitoriano**. Latín. Vencedor.
* **Vivencio**. Latín. Vital, que vive.
* **Vivián**. Do latín *Vivianus*, derivado do xentilicio *Vibius*, correspondente ao etrusco*Vipi*. Por etimoloxía popular, foi relacionado co verbo *vivere*, ‘vivir’, e interpretado como nome augural cristián. Variante: Bibián.
* **Vladimiro**. Eslavo. Señor do mundo; célebre polas súas propiedades.

## X 

* **Xabier**. Vasco. Casa nova.
* **Xacinto**. Grego. Flor.
* **Xacobe**. Hebraico. O segundo, o que ven detrás. Variantes: Xácome, Tiago, Santiago, Iago, Xaime, Diego.
* **Xácome**. Hebreo. O segundo, o que ven detrás. Variantes: Xacobe, Santiago, Iago, Tiago, Xaime, Diego.
* **Xaime**. Hebreo. O segundo, o que ven detrás. Variantes: Xácome, Xacobe, Santiago, Iago, Tiago, Diego.
* **Xairo**. Hebreo. Deus queira lucir.
* **Xalo**, Galaico. Topónimo do monte Xalo.
* **Xandre**. Nome creado sobre o feminino Xandra (Alexandra). Variante: Alexandre.
* **Xaneiro**. Latín. Nome que se lles aplicaba aos nenos nacidos no mes de xaneiro. Procede do italiano *Gennaro* e este, pola súa vez, do latín *Ianuarius*, ‘xaneiro’. Variante: Xenaro.
* **Xaquín**. Do hebreo *Yohaquim*, ‘Deus endereita, pon no bo camiño’. Variante: Xoaquín.
* **Xan**. Hebraico. Hipocorístico de Xoán.
* **Xasón**. Grego. Portador de saúde.
* **Xavier**. Vasco. Casa nova. Variante: Xabier
* **Xedeón**. Hebreo. Manco, que lle falta unha man.
* **Xelasio**. Grego. Risoño.
* **Xelo**. Grego. Hipocorístico de *Anxelo*.
* **Xelmiro**. Xermano. Arqueiro sublime.
* **Xenaro**. Latín. Porteiro. Nome que se lles aplicaba aos nenos nacidos no mes de xaneiro. Procede do italiano *Gennaro* e este, pola súa vez, do latín *Ianuarius*, ‘xaneiro’. Variante: Xaneiro.
* **Xeneroso**. Latín. Nobre, de boa familia.
* **Xenxo**. Do latín *Genesius*, nome da época cristiá, procedente pola súa vez do grego *Genesios*. Orixinariamente, era un adxectivo que significaba ‘natalicio’, pero só se aplicaba ás divindades. Variantes: Xes, Xens.
* ***Xepe***. Hipocorístico galego de Xosé.
* **Xerardo**. Xermano. Forte coa lanza, valente gardián.
* **Xeremías**. Hebreo. Deus defende, ergue.
* **Xermán**. Xermano. Irmán, home do exército.
* **Xerome**. Grego. Nome santo. Do latín *Hieronymus*, que procede do grego *Hyerónymos*, ‘nome sagrado’. Variante: Xeromo.
* **Xeromo**. Grego. Nome santo. Variante: Xerome.
* **Xerson**. Hebreo. Peregrino.
* **Xervasio**. Xermano. Agudo como un *venablo.
* **Xes**. Grego. Orixe, nacemento. Variante: Xens, Xenxo.
* **Xesús**. Do hebreo *Yeshua*, a través do grego *Iesoûs* e do latín *Iesus*. Significa ‘Deus salva, Deus é salvación’.
* **Xián**. Latín. Xentilicio da familia *Iulia*, dedicado a Xúpiter. Procede nuns casos do latín *Iulianus*, pero neste nome conflúe tamén un nome xermánico, frecuente no galego medieval, nas formas *Egila* e *Egilanus*, e que significaba ‘puñal’. Variantes: Xiao, Xillao, Xullán, Xulián, Xuiao.
* **Xiao**. Latín. Xentilicio da familia *Iulia*, dedicado a Xúpiter. Procede nuns casos do latín *Iulianus*, pero neste nome conflúe tamén un nome xermánico, frecuente no galego medieval, nas formas *Egila* e *Egilanus*, e que significaba ‘puñal’. Variantes: Xián, Xillao, Xullán, Xulián, Xuiao.
* **Xil**. Grego. Protector. A través do francés *Gilles*, que procede do latín tardío *Aegidius*, e seguramente de orixe grega, aínda que non moi clara: podería ter que ver con *aigidion* (‘cabuxo’), *aigis* (‘tempestade’) ou *aigidos* (‘escudo’). Outra hipótese faino proceder de *Aigidion* co significado de ‘fillo do Exeo’. Variante: Exidio.
* **Xilberte**. Xermano. Arqueiro famoso.
* **Xilberto**. Xermano. Arqueiro famoso.
* **Xildás**. Bretón - celta. Protector, valente.
* **Ximeno**. Hebreo. Deus escoitoume.
* **Xiraldo**. Xermano. Forte coa lanza, valente gardián.
* **Xinés**. Grego. Orixe, nacemento.
* **Xoán**. Hebreo. Deus é propicio ou misericordioso.
* **Xoaquín**. Do hebreo *Yohaquim*, ‘Deus endereita, pon no bo camiño’. Variante: Xaquín.
* **Xob**. Do hebreo *Iyyobh* (‘o perseguido, o aflixido’), que pasou ao grego como *Io’b* e ao latín como *Iob*. 
* **Xocas**. Hebreo. Deus construirá.
* **Xoel**. Hebreo. Iahvé é Deus.
* **Xofre**. Xermano. Pacificador.
* **Xonás**. Hebreo. 
* **Xorxe**. Grego. Que traballa a terra, labrego. Variante: Xurxo.
* **Xordán**. Hebreo. Río, os dous ríos.
* **Xosafat**. Hebreo. Xulgar, facer xustiza.
* **Xosé**. Hebreo. Regalo de Deus, sentado á dereita de Deus.
* **Xosué**. Hebreo. Deus salva e axuda.
* **Xudas**. Hebreo. O xudeu, o hebreo.
* **Xulián**. Latín. Xentilicio da familia Iulia, dedicado ao deus Xúpiter.
* **Xulio**. Latín. Xentilicio da familia Iulia, dedicado ao deus Xúpiter.
* **Xurxo**. Grego. Que traballa a terra, labrego.
* **Xustiniano**. Latín. Moi xusto, moi recto.
* **Xusto**. Latín. Recto, xusto.
* **Xuvenal**. Latín. Xuvenil, mozo.
* **Xuventino**. Latín. O que posúe xuventude ou mocidade.

## Z 

* **Zacarías**. Hebreo. Deus lémbrase de ti.
* **Zanín**. De orixe escura, quizais relacionado co grego *Zen*, acusativo de *Zeus*. Variantes: Senén, Senín.
* **Zaqueo**. Hebreo. Deus lembrouse.
* **Zenón**. Grego. consagrado a Zeus.
* **Zeus**. Grego. Deus supremo.
* **Zoilo**. Grego. Vital, vivaz.
* **Zósimo**. Grego. Vigoroso, vital, vivaz.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de apelidos galegos
### Bibliografía 
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
* O wiki dos nomes galegos .
* Nomes galegos de muller e de home. A Mesa pola Normalización Lingüística.
* Nomes galegos de hoxe e onte. Antropónimos galegos e galaicos da asociación Fillos de Galicia.