Venera 3

**Venera 3** foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 16 de novembro de 1965 mediante un foguete Molniya M desde o cosmódromo de Baikonur para a exploración de Venus.

## Características 
Venera 3 foi a única sonda de tipo 3MV-3 lanzada pola Unión Soviética e tiña unha masa duns 960 kg. A estrutura da sonda estaba composta polo bus e un aterrizador en forma de esfera de 90 cm de diámetro e de 310 kg de masa acaroada ao bus. O aterrizador contiña paracaídas, dous transmisores de radio en lonxitude de onda de 32 cm e varias antenas e funcionaba con baterías. A bordo levaba instrumentos para medir parámetros da atmosfera de Venus como a presión, a temperatura, a densidade, a composición, a acidez e a conductividade eléctrica. O bus tiña forma aproximadamente cilíndrica cuns 1,1 m de diámetro e 2,7 m de longo (3,6 m co aterrizador acaroado), cun tronco de cono nun dos extremos. Dous paneis solares cunha superficie total de 2,6 m2 e 4,4 m de envergadura proporcionaban a alimentación eléctrica, que se almacenaba en baterías de níquel-cadmio. O motor principal da sonda era un KDU-414 con 2 kN de impulso e situado no extremo aposto ao aterrizador. As comunicacións tiñan lugar medianta unha antena parabólica de 1,7 m de diámetro e en tres posibles frecuencias: 6000, 3750 e 922,776 MHz. A sonda tiña tamén dúas antenas de baixa ganancia polas que recibía os comandos desde terra, a 768,96 MHz. Os datos podíanse gardar nunha cinta magnética a bordo. O control de actitude conseguíase mediante propulsores de gas frío e xiroscopios, usando sensores solares, terrestres e estelares para situarse no espazo. O control térmico conseguíase mediante un circuíto de refrixeración doble usando líquido e gas que usaba dúas semiesferas nos extremos dos paneis solares como radiadores. Un compartimento presurizado contiña un sistema de imaxe e un conxunto doutros instrumentos científicos.

## Instrumentos 
Venera 2 levaba os seguintes instrumentos no bus de sobrevoo:

*Espectrómetros para a liña Lyman alfa do hidróxeno e o oxíxeno atómicos.
*Un magnetómetro triaxial de porta de fluxo.
*Un detector de raios cósmicos
*trampas de ións fixas e moduladas.
*Detectores de descarga de gas e estado sólido.

O aterrizador levaba os seguintes instrumentos:

*Sensores de temperatura, presión e densidade.
*Analizadores químicos, medidores de conductividade e acidez.
*Nivel de mercurio e fotómetro de resplandor atmosférico.
*Contador de raios gamma.

## Desenvolvemento da misión 
A Venera 3 engalou o 16 de novembro de 1965 a bordo dun foguete Molniya xunto cunha plataforma de lanzamento orbital coa que quedou nunha órbita terrestre. A etapa propulsora acendeuse máis tarde, poñendo a Venera 3 en camiño cara Venus, cunha corrección de traxectoria o 26 de decembro de 1965. Durante a viaxe tiveron lugar 63 sesións de comunicacións. O contacto coa nave perdeuse o 16 de febreiro de 1966, posiblemente debido ao sobrequecemento da sonda. Estímase que o aterrizador separouse do bus de maneira autónoma e que impactou en Venus o 1 de marzo de 1966, aínda que non se recibiu ningunha comunicación dela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Molniya (foguete)
*Programa Venera
*Venera 1
*Venera 2
*Venera 4
*Venera 5
*Venera 6
*Venera 7
*Venera 8
*Venera 9
*Venera 10
*Venera 11
*Venera 12
*Venera 13
*Venera 14
*Venera 15
*Venera 16
*Venera-D
*KDU-414
*Zond 2
*Zond 3