open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vulcanoloxía

miniatura|dereita|Volcán fotografado en 1985
thumb|280px|Un vulcanólogo mostrando lava empregando un martelo de pedra e un balde de auga
[thumb|Erupción do [Stromboli (Illas Eolias / Italia), ca. 100m (vertical). Exposición de varios segundos. As traxectorias guionadas son o resultado de pezas de lava cun lado quente brillante e un lado escuro e frío que xira no aire.]]

A **vulcanoloxía** é o estudo de volcáns, lava, magma e todo o relacionado con fenómenos xeolóxicos [[xeofísicos] e xeoquímicos (vulcanismo), presentes e pasados.

O termo *vulcanoloxía* deriva da palabra latina *vulcano*. Vulcano foi o antigo deus romano do lume.

Un vulcanólogo é un xeólogo que estuda a actividade eruptiva e a formación de volcáns e as súas erupcións actuais e históricas. Os vulcanólogos frecuentemente visitan volcáns, especialmente os activos, para observar as erupcións volcánicas, recoller produtos eruptivos incluíndo piroclasto (como [[cinzas volcánicas | cinzas] ou pedra pómez), mostras de rocha e lava. Un dos principais focos de investigación é a predición de erupcións. Actualmente non hai un xeito preciso de facelo, pero prever erupcións, como prever terremotos, podería salvar moitas vidas.

## Características 
Un dos principais obxectivos aplicados da vulcanoloxía é a previsión das erupcións e dos seus efectos, para a preparación de planos de emerxencia e, sempre que for posíbel, aviso ás poboacións da posibilidade de erupcións.

Algúns procesos volcánicos constitúen un perigo natural enorme, mentres outros son altamente benéficos para a sociedade. Os volcáns e as súas erupcións, con todo, son soamente a expresión á superficie de procesos magmáticos que se inician en profundidade na Terra. Así, o estudo do vulcanismo, é inevitabelmente interdisciplinar, altamente ligado á xeofísica, a outros ramos da xeoloxía tales como a petroloxía e a xeoquímica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* European Volcanological Society
Hervé Bazin

**Hervé Bazin**, pseudónimo de **Jean-Pierre Hervé-Bazin**, nado en Angers o 7 de abril de 1911 e finado na mesma cidade o 17 de febreiro de 1996, foi un escritor francés. Foi presidente da Academia Goncourt dende 1973.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia burguesa e xa na infancia se opuxo á súa autoritaria nai, fuxindo varias veces na súa adolescencia. Ademais, rexeitou o ensino católico. Cando chegou á maioría de idade, rompeu coa súa familia.

En 1946 fundou a revista poética *Le Coquille*, da que só saíron oito números. O seu primeiro poemario, *Jour*, obtivo o premio Apollinaire. Tras publicar varios poemarios decántase pola narrativa por consello de Paul Valéry. A súa primeira novela, *Vipère au poing* (1948), baséase na relación coa súa nai. A novela tivo un éxito inmenso, ao que seguiron outras, tamén baseadas na súa propia vida e centradas na rebeldía xuvenil e en familias desestruturadas.

## Obras 
* *Vipère au poing* (1948)
* *La Tête contre les murs* (1949)
* *La Mort du petit cheval* (1949)
* *Lève-toi et marche* (1951)
* ''Qui j'ose aimer* (1955)
* *Au nom du fils* (1959)
* *Le Matrimoine* (1966)
* *Le Cri de la chouette* (1971)
* *Madame Ex'' (1974)
Santo Estevo de Budiño, Salceda de Caselas

**Santo Estevo de Budiño**, ou **Budiño de Baixo**, é unha parroquia encravada no Val da Louriña e moi ligada ao Porriño, aínda que pertence ao concello de Salceda de Caselas na comarca de Vigo.  

Segundo o INE, en 2025 tiña 702 habitantes (361 homes e 341 mulleres), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación a 2011, cando tiña 700 habitantes. 

## Historia 
A súa orixe está ligada á veciña parroquia de San Salvador de Budiño, aínda que xa no século XIII se menciona a parroquia co seu nome actual. Durante a Idade Media e até o século XIX formou parte da xurisdición de Budiño (formada polas dúas parroquias que levan o nome) baixo a forma de "couto veciñal", onde os propios habitantes podían escoller os seus cargos públicos.

A actual igrexa parroquial é de mediados do século XIX, e atópase na entidade de Barral. Procedente desta igrexa atópase actualmente no Museo Diocesano de Tui unha imaxe da Virxe do Libramento do século XIV. As festas na honra da virxe celébranse o segundo domingo de setembro.

Comparte unha parte das Gándaras de Budiño, espazo natural protexido pola Rede Natura 2000.

Dentro dela tamén se atopa o centro industrial do Cerquido, o de maior importancia de todo o concello.

## Patrimonio 
* Conxunto parroquial de Santo Estevo de Budiño: Formado pola igrexa, construída entre os anos 1849 e 1850, aínda que conserva no seu interior un arco pertencente a antiga igrexa, de posíbel factura románica; a casa reitoral e o *via crucis* que rodea o conxunto.
* Calvario do Barral: Conxunto de tres cruces situadas no alto dunha rocha, que formaba parte do vía crucis que partía desde a igrexa.
* Cruceiro do Coto: Erguido en 1701, conserva a seguinte inscrición: D JOSEPH / LO IZO / OS 1701 / DEPAI AN, que pode ser traducida como Don Joseph Deapi fíxoo no ano 1701.
* Cruceiro da Lomba: Cruz alta que se localizaba nun cruzamento de camiños no lugar da Lomba, e que se sitúa actualmente nunha propiedade privada preto da súa localización orixinal.
* Aceas ao longo de varios regatos:
** No río da Becerreira e levadas que parten da mesma: muíño de Timóns (en estado ruinoso) e muíño do Cerquido (restaurado).
** No regato de Loureiro: muíño de Veliños ou de Loureiro, muíño da Bouza Panda, muíño da Revolta (case desaparecido), muíño das Quintas, muíño do Regueiro (todos eles en estado ruinoso). No tramo final do regato sitúanse o muíño Novo, o muíño do Cubo, o muíño da Tol, o muíño do Médio e o muíño do Campo, que xuntamente coa fonte do Regueiro, foron restaurados para conformar o Parque Etnográfico do Regueiro.

## División eclesiástica 
Eclesiasticamente, pertence ó arciprestado da Louriña, na diocese de Tui-Vigo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Salceda de Caselas, Budiño, igrexa.jpg|Lateral da igrexa.
Ficheiro:Salceda de Caselas, Budiño, detalle.jpg|Lintel.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santo Estevo de Budiño 
### Parroquias de Salceda de Caselas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salceda de Caselas
### Ligazóns externas 
* Santo Estevo de Budiño na páxina da Diocese de Tui-Vigo.
Partido Socialista de Albania

O **Partido Socialista de Albania** (**Partia Socialiste e Shqipërisë** (PSSH) en albanés) é dende a súa fundación en 1991 o sucesor legal do Partido Albanés do Traballo (o antigo partido único), actualmente é o segundo partido político de Albania co 39,1% dos votos e 42 deputados no parlamento sobre un total de 140. Gobernou Albania entre 1997 e 2005.

Membro da Internacional Socialista, estivo dirixido por Fatos Nano dende a súa creación ata o 1 de setembro de 2005, tras perder as eleccións. Fíxose cargo do partido Edi Rama.
O diario *Zëri i Popullit*, que se publica dende 1942, é o órgano oficial do partido.

## Ligazóns externas
*Sitio oficial do PSSH (en albanés e inglés) 
*Zëri i Popullit (en albanés)
Giuseppe Bazzani

miniatura|Visión de San Romualdo.
**Giuseppe Bazzani**, nado en Mantua o 23 de setembro de 1690 e finado o 17 de agosto de 1769 no mesmo lugar, foi un pintor italiano.
## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de ourives, foi discípulo de Giovanni Canti e realizou as súas primeiras obras, como *A anunciación*, nun estilo próximo ao que se estaba a realizar en Venecia, pero a partir de 1720 a súa fonte de inspiración vai vir das obras de Rubens e Paolo Veronese. Dende 1752 foi profesor na Academia de Belas Artes de Mantua, e as súas obras cada vez presentan un maior manierismo.
René Bazin

**René François Nicolas Marie Bazin**, nado en Angers en 1853 e finado en París en 1932, foi un escritor francés, membro da Academia francesa dende 1903.

## Traxectoria 
Estudou dereito en París e ao rematar converteuse en profesor de dereito na Facultade Libre de Angers. Escribiu en xornais parisienses, sobre todo en *La Revue des Deux Mondes*, sobre temas costumistas e descricións de viaxes. A obra que o fixo coñecido foi ''Une tache d'encre* (1888), aínda que foi *Les Oberlé* (1903) a súa obra máis famosa.

## Obra 
:1892 : *La Sarcelle bleue*
:1894 : *Les Italiens d'Aujourd'hui*
:1898 : *Histoire de vingt-quatre sonnettes*
:1899 : *La terre qui meurt*
:1899 : *Les personnages de roman*
:1899 : *Croquis de France et de l'Orient*
:1901 : *Le guide de l'Empereur*
:1901 : *Les Oberlé*
:1902 : *L'enseigne de vaisseau Paul Henry*
:1903 : *Donatienne*
:1904 : *Récits de la plaine et de la montagne*
:1905 : *Le duc de Nemours*
:1905 : *L'Isolée*
:1906 : *Questions littéraires et sociales*
:1906 : *Croquis italiens*
:1907 : *Le blé qui lève*
:1908 : *Mémoires d'une vieille fille*
:1909 : *Le mariage de Mademoiselle Gimel*
:1910 : *La Barrière*
:1911 : *Douce France*
:1912 : *Davidée Birot*
:1913 : *Nord-Sud, notes de voyage*
:1914 : *Gingolph l'abandonné*
:1915 : *Pages religieuses*
:1916 : *Aujourd'hui et demain*
:1917 : *La Campagne et la Guerre. Notes d'un amateur de couleur*
:1917 : *La Closerie de Champdollent*
:1919 : *Les nouveaux Oberlé*
:1921 : *Charles de Foucauld*
:1922 : *Il était quatre petits enfants*
:1924 : *Le conte du triolet*
:1926 : *Baltus le Lorrain*
:1926 : *Paysages et pays d'Anjou*
:1928 : *Pie X*
:1929 : *Le roi des archers*
:1931 : *Magnificat''
Augustin Bea

**Augustin Bea**, nado en Riedböhringen en 1881 e finado en Roma en 1968, foi un cardeal da Igrexa católica.

## Traxectoria 
Estudou na súa localidade natal ata 1893 no que se traslada a Sasbach, posteriormente pasa a Constanza e Rastatt. En 1900 pasou a estudar teoloxía na Universidade de Friburgo e entrou como novizo na Compañía de Xesús. En 1906 estudou filosofía nos Países Baixos, e en 1912 foi ordenado sacerdote na Compañía de Xesús. Nomeado superior da residencia xesuíta de Aquisgrán.

En 1917 foi nomeado profesor de esexese bíblica do Colexio Ignaciano de Valkenburg (Países Baixos) e en 1921 provincial da provincia xesuíta de Alemaña setentrional con sede en Múnic. En 1924 accedeu ao posto de director do Instituto de Altos Estudos Eclesiásticos da Compañía de Xesús en Roma e profesor de teoloxía bíblica na Universidade Gregoriana.

Entre 1930 e 1949 foi reitor do Instituto Pontifical Bíblico. En 1959 Xoán XXIII fíxoo cardeal e dende 1960 foi presidente do Secretariado para a Unión dos Cristiáns que posteriormente daría orixe ao Consello Pontificio para a Promoción da Unidade dos Cristiáns.

## Obra 
* 
* 
* 

## Premios e distincións 
Foi nomeado doutor honoris causa en Teoloxía pola Universidade Católica de América en 1963.
Partido Republicano de Albania

O **Partido Republicano de Albania** (**Partia Republikane e Shqipërisë** en albanés) é un partido político conservador de Albania.

Fundado por Sabri Godo e dirixido por Fatmir Mediu dende 1997. 
Nas eleccións de 2001 formou parte da coalición Unión para a Vitoria (*Bashkimi për Fitoren*) co Partido Democrático de Albania e outros. 
Nas eleccións de 2005 conseguiu 11 escanos na Asemblea de Albania, o que o converte na terceira forza do país e forma parte do actual goberno de Albania, o seu líder é ministro de defensa.
George Wells Beadle

**George Wells Beadle**, nado en Wahoo, Nebraska, o 22 de outubro de 1903 e finado en Chicago o 9 de xuño de 1989, foi un biólogo norteamericano. Premio Nobel de Fisiloxía e Medicina de 1958 compartido con Edward Lawrie Tatum polo seu descubrimento de que os xenes actúan regulando procesos bioquímicos dentro da célula.

## Traxectoria 
Beadle naceu en Wahoo, Nebraska, licenciouse en ciencias na Universidade de Nebraska en 1928 e doutorouse na Universidade de Cornell en 1931. Traballou con Thomas Hunt Morgan no Instituto de Tecnoloxía de California ata 1936 e traballou como profesor nas universidades de Harvard, Stanford e Pasadena.Presidiu a *American Association for de Advancement os Science* en 1956 e de 1961 a 1968 foi reitor da Universidade de Chicago. En 1966 publicou *The Language of Life*.

Os seus traballos con Tatum centráronse nas transmisións hereditarias dos caracteres bilolóxicos dos mofos, en concreto do *Neurospora crassa* ou mofo do pan, chegando a controlar a súa bioquímica en certa medida, modificando os seus xenes.
Partido Socialdemócrata de Albania

O **Partido Socialdemócrata de Albania**, ou **Partia Socialdemokrate e Shqipërisë** en albanés, é un partido político socialdemócrata de Albania, membro da Internacional Socialista.
## Historia
Fundouse en 1991. Nas eleccións de 2001 obtivo o 3.6% dos votos e 4 parlamentarios e nas eleccións de xullo de 2005 aumentou ata o 12.74% dos votos 7 deputados na Asemblea de Albania.

Dirixe o partido Skënder Gjinushi, que foi ministro de educación entre 1987 e 1991.
Dinky

O termo **DINKY** ou **dinki** é un acrónimo acuñado no Reino Unido nos anos 80 polo sociólogo Millward Brown  que corresponde ás palabras inglesas "*double income, no kids yet*" (en galego "dobre salario, sen fillos aínda"). Utilízase para referirse ao grupo social constituído por parellas de entre 25 e 35 anos, con ingresos elevados e que delongan a súa paternidade de forma indefinida para poderen adicarse ás súas carreiras laborais.

## Duración e causas
A etapa *dinki* pode considerarse nalgúns casos coma un período de transición antes de optar por ter un fillo, ou ben pode converterse nunha forma permanente de vida en parella. A aparición desde fenómeno está asociada con distintas causas, coma poden ser certas motivacións ideolóxicas (o ambientalismo, a preocupación pola superpoboación mundial) ou o cambio de roles que tivo lugar na sociedade nas últimas décadas.

## Perfil das parellas
Segundo estudos sociolóxicos, as parellas *dinkies* caracterízanse por seren profesionais moi ambiciosos e por manteren uns hábitos de vida un tanto selectos. Por mor da súa condición, adican moito máis tempo a viaxar e invisten máis cartos en afeccións culturais que o resto da poboación. Por outra banda, dado que nun elevado número de casos non se trata dunha unión oficial, a opción do alugueiro é a preferida por este tipo de parellas á hora de compartir vivenda.

Esta filosofía de vida, que se dá tanto en parellas homosexuais coma heterosexuais, é en ocasións duramente criticada pola Igrexa católica, por considerala unha visión egoísta, que propicia o consumismo e fai prevalecer o éxito profesional por diante dos valores familiares.

## Notas
Periodismo fotográfico

miniatura|300px|Fotoxornalista no Reino Unido en 2016.
Dende a aparición da fotografía, o **xornalismo fotográfico** empregouse para deixar constancia de calquera feito memorable en publicacións escritas. Obtivo unha importancia moi considerable a partir dos anos 20 en diante, cando se crean axencias xornalísticas baseadas nas reportaxes fotográficas.

## Historia e características 
Ata tal punto se implantou a fotografía na prensa escrita, que hoxe en día é habitual que o que se chama "mancha" sexa un 70% do xornal. Esa "mancha" é a superficie de imaxe con respecto ó total do papel. 
Cabe destacar que na maioría das noticias, desprázase só o fotógrafo, xa que a noticia en si obtense de axencia ou de memorando.

A fotografía cobra especial importancia no xornalismo e fai chegar ó público máis cantidade de información, facendo realidade a frase "vale máis unha imaxe ca mil palabras". Moitos autores reflexionan, dende os tempos da orixe da fotografía, sobre a súa importancia social. Susan Sontag afirma que *Coleccionar fotografías é coleccionar o mundo*. Así mesmo, engade que a fotografía "xustifica".

Así a todo, non hai que esquecer que quen fai unha fotografía plasma unha parte da realidade dunha determinada maneira, e dende un punto de vista en concreto. Non podemos pensar polo tanto que a fotografía é un fiel reflexo da realidade, senón a plasmación* dunha parte da mesma. Non só hai que pensar naquilo que a fotografía recolle, senón tamén no que puidese ficar fóra.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Jorge Mahfud (2005). "El huracán Katrina y la hiperrealidad de la imagen"
Alan Bean

**Alan Bean**, nado en Wheeler (Texas) o 15 de marzo de 1932 e finado 26 de maio de 2018. Foi un astronauta, o cuarto home en pisar a lúa, en novembro  de 1969.

## Traxectoria
Estudou enxeñería aeronáutica na Universidade de Texas, da que se licenciou en 1955. Piloto de probas da mariña norteamericana, foi o instrutor de Pete Conrad, o que despois sería o seu comandante no Apollo 12. En 1963 a NASA seleccionouno como para un dos seus grupos. En 1967, logo da morte de Clifton Williams nun accidente, Bean substituíuno como suplente da tripulación do Apollo 9.

Bean foi o piloto lunar do Apollo 12, e Bean e Pete Conrad aluaron o 14 de novembro de 1969 no Océano das Tormentas, exploraron a superficie lunar, realizaron experimentos e instalaron a primeira estación xeradora de enerxía nuclear na Lúa para proverse de enerxía.

Bean foi tamén o comandante do Skylab 3 en 1973. En 1975 retirouse da Mariña norteamericana, pero continuou traballando na NASA ata 1981, e a partir de entón dedicouse a pintar.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* http://www.alanbean.com/
Retrato fotográfico

miniatura|Retrato fotográfico de 1893.
O **retrato fotográfico** é un xénero onde se reúnen toda unha serie de iniciativas artísticas que xiran en torno á idea de mostrar as calidades físicas ou morais das persoas que aparecen nas imaxes fotográficas.

A súa práctica encóntrase xa nos inicios da fotografía onde destaca o labor realizado polos fotógrafos ambulantes, os fotógrafos comerciais dos estudios parisienses, os primeiros retratos psicolóxicos, o retrato popular presentado pola fotografía academicista, así como a obra documental de David Octavius Hill.

Os representantes principais do retrato fotográfico nos seus inicios son  Nadar, Disdéri, Julia Margaret Cameron, Lewis Carroll, Gustave Lle Gray, Etienne Carjat, Antoine Samuel Salomon, Pierre Petit ou Lady Clementine Hawarden.

Con posterioridade o xénero foi evolucionando de forma paralela ó devir da historia da fotografía razón pola cal, xunto a fotógrafos que se dedican en exclusiva ó que poderiamos entender como a forma máis ortodoxa do retrato fotográfico, nos encontramos con fotógrafos adscritos a movementos concretos que se achegan ó retrato fotográfico co emprego das ideas e técnicas propias destas correntes.

Figuras de interese no campo do retrato fotográfico son Richard Avedon, Brassaï, Walker Evans, August Sander, entre outros.

Dentro do campo do retrato fotográfico desenvólvese con forza, durante o século XIX e principios do século XX,un subxénero propio coñecido como a fotografía de defuntos, no cal destaca a obra do fotógrafo español Fernando Navarro.
Robert Venturi

**Robert Charles Venturi**, nado en Filadelfia o 25 de xuño do 1925 e finado na mesma localidade o 18 de setembro de 2018, foi un arquitecto estadounidense da escola de Filadelfia.

## Traxectoria 
Traballou baixo as ordes de Eero Saarinen e Louis Kahn antes de crear a súa propia firma xunto a John Rauch. Como membro da facultade da Universidade de Pensilvania, Venturi atopou á súa futura muller, a arquitecta e urbanista Denise Scott Brown, a cal entrou na firma no ano 1967. Logo da dimisión de Rauch no 1989, o estudo tomou o seu propio estilo e pasouse a chamar *Venturi, Scott Brown e Asociados*. Robert Venturi gañou o Premio Pritzker no ano 1991.

Venturi foi un crítico moi controvertido coa puritana fuincionalidade da ortodoxa arquitectura moderna, e foi considerado un "contrarevolucionario". Publicou o seu manifesto, Complexidade e Contradición na Arquitectura, no 1966.

Graduouse summa cum laude na Universidade de Princeton no 1947.

### Traballos 
Algúns dos seus traballos máis importantes:

* Ala Sainsbury, *National Gallery*, Londres
* Edificio Provincial Capito, Tolosa, Francia
* Casa Guild, Filadelfia, Pensilvania
* Casa Vanna Venturi, Filadelfia, Pensilvania. Esta casa foi recoñecida como Obra Mestra da Arquitectura Americana polo Servizo Postar dos Estados Unidos en maio do 2005.
Lomografía

miniatura|250px|Cámara LOMO LC-A.
miniatura|250px|Lomografía.

A **lomografía** é un fenómeno fotográfico de culto estendido a nivel mundial. Os seus inicios débense a dous estudantes austríacos de viaxe en Praga no ano 1991 que encontraron nun mercado algunhas cámaras compactas da marca LOMO modelo Lomo LC-A. A sigla é un acrónimo que identifica o seu lugar de orixe: *Leningradskoye Optiko-Mekhanicheskoye Obyedinenye*.

As características particulares desta cámara fotográfica compacta encóntranse no obxectivo xa que cunha focal de 32&nbsp;mm se poden asimilar a un gran angular medio. O obxectivo, proxectado por un enxeñeiro óptico soviético é copia do Minotar 32, montado sobre a Minox, é máis, a propia LOMO é unha copia da cámara Minox. A particularidade do obxectivo consiste sobre todo na súa relativa luminosidade (f:2,8), que unida ás pequenas dimensións da lente ofrece imaxes extremadamente saturadas e cun viñeteado de subexposición ó redor, o que crea unha especie de efecto "túnel". Dado o seu baixo custo orixinal estaba moi difundida na antiga URSS. Os dous estudantes austríacos, movidos pola súa afección fotográfica, a pesar de recoñecer os seus defectos considerárona moi interesante e sobre todo incontrolable por parte dos profesionais da fotografía. Co emprego desta cámara inician un fenómeno que, despois de varios anos, se estendeu por todo o mundo coa creación de Lomoembaixadas, Lomomisións e Lomoconcursos.

Debido á súa popularidade, as cámaras seguiron chegando ás tendas de fotografía, inda que non a prezos soviéticos, existindo novas variacións sobre a orixinal producidas en diferentes países como Rusia ou China. A filosofía da Lomografía pódese condensar nesta frase: "¡NON PENSES, DISPARA!"

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Fotografía
* Historia da fotografía

### Ligazóns externas
*LomoSpain
*Sociedade Lomográfica Internacional
*Sitio web da actual compañía LOMO
*LomoEmbaixada Chilena
Fotografía academicista

Baixo o nome de **Fotografía academicista**, tamén coñecida como fotografía artística ou pictorialista -que non hai que confundir co pictorialismo fotográfico de finais do século XIX e principios do século XX-, coñécese unha corrente, que se desenvolveu na segunda metade do século XIX, que pretende a identificación da fotografía coa arte tratando de incorporar a esta disciplina elementos propios da pintura.

Este movemento fotográfico xorde como reacción ás críticas que negaban o valor artístico da fotografía. Os seus integrantes son fotógrafos que reivindican o papel artístico da fotografía buscando inspiración na pintura academicista, da que toman sobre todo os seus temas e xéneros (temas mitolóxicos, feitos históricos etc.).

Xunto a isto tamén defenden a artisticidade da fotografía buscando que as fotos sexan o máis laboriosas ou complicadas de realizar e o menos mecánicas posibles. É por iso que primeiro se realiza un bosquexo previo, logo se utilizan decorados, disfraces, recórrese á composición de negativos (fotomontaxe)... e o resultado fotográfico final vén a ser froito de múltiplos procesos.

Os primeiros fotógrafos adscritos a esta corrente traballaban co daguerrotipo, pasando despois a empregar outros métodos fotográficos máis actuais.

Entre os artistas adscritos a esta corrente destacan André Adolphe Eugène Disdéri -quen foi incluso un teórico do movemento coa súa obra *A arte da fotografía*, 1862-, Fernando Navarro, Oscar Gustav Rejlander, Henry Peach Robinson e Julia Margaret Cameron.
Fotografía de defuntos

miniatura|Pais posando coa súa filla falecida, simulando que esta viva.

A **fotografía de defuntos** foi unha práctica que, basicamente, consistía en vestir un cadáver recente coas súas roupas persoais e facelo partícipe dun último retrato grupal, cos seus compañeiros, familiares ou amigos.
## Historia
A fotografía de defuntos é unha práctica que nace case coa mesma fotografía (un 19 de agosto de 1839) en París, pero logo esténdese rapidamente cara a outros países. Había diferentes escenografías, como defuntos á mesma mesa cos familiares vivos, meniños na cama ou xente maior coa roupa de gala.

Esta era unha práctica moi común, e en Galicia levárona a cabo fotógrafos como Virxilio Viéitez, Joaquín Pintos, Francisco Zagala, Maximino Reboredo, Ramón Caamaño, José Moreira, Raniero Fernández ou Pedro Brey.

## Na cultura 
Na película *The Others* (de Alejandro Amenábar e interpretada por Nicole Kidman), a protagonista descobre que os seus criados son fantasmas porque atopa un destes retratos de defuntos no que aparecen os tres personaxes xa mortos.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Retrato fotográfico
### Bibliografía
*
Paleolítico medio

O **Paleolítico medio** é un período da prehistoria caracterizado polo predominio da cultura musteriana e da técnica Levallois, que consisten en obter unha ou varias lascas de forma predeterminada, a partir dunha preparación particular do núcleo lítico. Abrangue aproximadamente entre os anos 130000 e 33000 a.C.

## Visión lineal 
Ao primeiro definiuse o Paleolítico medio pola existencia do Homo neanderthalensis, que se supuña unha especie intermedia entre o Homo erectus e o Homo sapiens sapiens. Posteriormente descubriuse que a evolución do xénero Homo ata o sapiens foi máis complexa, e que o H. neanderthalis no antecedeu ao a H. sapiens, senón que foi unha especie de orixe europea e que durante máis de 150 mil anos tivo unha existencia paralela co H. sapiens, orixinario de África. Non houbo pois un proceso lineal de evolución e a visión do Paleolítico medio resultou só ser certa para Europa e o norte de África.
Heráldica

A **heráldica** é unha das ciencias auxiliares da historia e da arte. Ocúpase do estudo da composición e do significado dos escudos de armas ou brasóns.

## Historia 
A disciplina nace arredor do século XII e ten nos seus comezos unha aplicación práctica: permite identificar por debaixo da súa armadura o guerreiro que porta un determinado escudo e adscribilo a algún dos bandos enfrontados nun lance. Co tempo, a heráldica foi estendendo o seu ámbito para abranguer a identificación non só de persoas, senón tamén de corporacións, poboacións, entidades públicas etc.

Fronte a outras simboloxías, a heráldica caracterízase pola asunción dun conxunto de normas ríxidas para a composición dos escudos de armas e a transmisión das armarías a través de xeracións como elemento identificador da liñaxe. En efecto, a heráldica posúe as súas propias leis, como a da prohibición de que nun escudo figure metal sobre metal ou cor sobre cor. Ó longo da historia, estas leis fixéronse tan complexas que nin os señores que detentaban un escudo determinado podían interpretalo correctamente, polo que se crea a figura do rei de armas, un funcionario que se encarga de deseñar e interpretar os escudos heráldicos.

## Características 
Os escudos de armas constan das seguintes compoñentes:

* **Campo**: é a superficie do escudo no seu interior, que dará ó brasón a súa forma redonda, ovalada, apuntada etc. O campo pódese dividir en partes iguais ou desiguais.
* **Figuras**: son os obxectos ou seres representados no campo. Poden ser naturais (seres que existen no mundo real ou a representación dalgunha das súas partes) ou artificiais (seres fantásticos, obxectos comúns ou específicos da simboloxía da heráldica).
* **Fondo** con **esmaltes**: son as cores ou os metais que cobren o campo, as figuras e calquera adorno do escudo. As cores só poden ser cinco: sabre (negro), goles (vermello), azur (azul), sinople (verde) e púrpura. Os metais poden ser ouro ou prata. Algúns autores inclúen tamén aquí os forros.

Os escudos de armas poden ter adornos arredor, denomínanse timbres e son de diferentes tipos:
* Os helmos e as coroas representan diferentes graos de nobreza, desde o fidalgo ata o rei.
* Os tenantes son figuras que se sitúan ós lados do escudo, como sosténdoo.
* Mantos e insignias. 
* Lambrequíns (especie de encaixes que caen desde a parte superior do escudo por ambos lados).
* Motes e lemas.

O lado esquerdo da composición heráldica denomínase "sinistra" e o dereito "destra". O escudo descríbese coma se mirásemos un espello; isto é, a esquerda é a dereita do observador.

Por exemplo, un escudo que levase pintado un carballo de cor verde, nun fondo branco cunha banda vermella desde unha punta a outra do campo, e que estivese sostido por un unicornio branco empinado á esquerda do observador e por un grifón verde á dereita, describiríase así:

"En campo de prata, unha banda de goles. En abismo, un carballo de sinople. Teñen o escudo á destra un grifón de sinople e á sinistra un unicornio rampante de prata".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bordura
* Carga heráldica
* Flags of the World
* Vexiloloxía
Atalanta

**Atalanta** é unha personaxe da mitoloxía grega. Existen dúas versións sobre a súa historia.
Na versión arcadiana, é filla de Iasos, rei do Peloponeso. Como Iasos desexaba un home, enfureceuse cando soubo que tivera unha filla e decidiu expor a acabada de nacer no bosque Pelión para que morrese. Mais, unha osa apiadouse da criatura e protexeuna até que uns pastores a recolleron para criala. Cos anos, Atalanta chegou a ser unha magnífica cazadora e distinguiuse especialmente na cacería do xabaril de Calidón. Como Artemisa, deusa tamén cazadora, Atalanta fixo voto de virxindade, de modo que polas súas frechas pereceron os centauros Hileo e Reco que intentaran abusar dela. Foi a única muller que formou parte da expedición dos argonautas.[miniatura|*Atalanta e [Hipomenes*, de Guido Reni.|esquerda]]Na versión beocia, Atalanta é filla do rei Xoeneo. O seu pai quería casala, mais ela desexaba permanecer virxe, polo que argallou un plan para evitar o matrimonio: só tomaría como esposo aquel que conseguise vencela nunha carreira pedestre, e os que intentasen a proba e fracasasen serían executados. Así morreron moitos pretendentes. Non obstante, un día apareceu o mozo Hipomenes disposto a conseguir a man da princesa grazas á axuda de Afrodita. A deusa obséquiao coas tres mazás de ouro que Heracles roubara no xardín das Hespérides. Durante a carreira, Atalanta adiantou a Hipomenes en tres ocasións pero, en cada unha delas, o rapaz lanzaba unha das mazás por diante da súa opoñente que, chea de curiosidade, se agachaba para recollelas e era adiantada polo seu rival. Despois deste episodio, os recentemente casados cometeron un sacrilexio no templo de Démeter, que os transformou en leóns e os xunguiu ó seu carro. Son os leóns da fonte da Cibeles en Madrid.
Exemplos de algoritmos en varias linguaxes

Este artigo ilustra algúns exemplos en varias linguaxes de programación para ilustrar a sintaxe de cada unha. O algoritmo implementado é simplemente facer a suma entre dous valores.

### C/C++/Java/C# 
```cpp
int SumaDeDousValores (int A, int B)
 {
   return ( A + B );
 }
```

### Visual Basic 
```vb
function SumaDeDousValoresEnteiros(a as integer, b as integer) as integer
   SumaDeDousValores=a+b
 end function
```

### Pascal 
```pascal
function SumaDeDousValoresInteiros( A, B: Integer ): Integer;
 var Resultado : Integer;
 begin
   Resultado := A + B;
   SumaDeDousValoresInteiros := Resultado;
 end;
```

### Delphi 
```delphi
function SumaDeDousValores( A, B: Integer ): Integer;
 begin
   Result := A + B;
 end;
```

### Python 
```python
def SumaDeDousValores (a, b):
   return a + b
```

### Scheme 
```scheme
(define Suma (lambda (x y)  (+ x y)) )
```

### Haskell 
```
suma :: Integer -> Integer -> Integer -- (asinatura)
suma a b =  a + b
```

### Logo 
```
defina "SumaDeDousValores a b [escriba suma :a :b]]
```

### Action Script 
```actionscript
function sumaDeDousValores (a, b){
	trace(a + b);
};
```

### PHP 
```php
function SumaDeDousValores($VlrA, $VlrB)
{
   return ($VlrA + $VlrB);
}
```
Tamal

O **tamal** (do náhuatl *tamalli*) é un prato típico de México de orixe indíxena que se remonta a antes da conquista española. Posteriormente estendeuse ó Perú, Colombia e América Central. Consiste nunha pasta de millo cocida con carne, vexetais, pementos, froitas, mollos e outros ingredientes. Elabórase envolto en follas de millo ou de bananeiro, e cócese en auga ou ó vapor. Poden ter sabor doce ou salgado.

## Orixe 
Existe probas de que as culturas predominantes en México que levaron o millo a outras culturas e rexións tamén levaron consigo pratos e formas de cociñalo millo. Como o tamal é un método sinxelo de cocción do millo, é posible que fose levado dende México a América Central e do Sur. Porén, segundo os arqueólogos Karl Taube, William Saturno e David Stuart, os tamais datan do ano -100. Eles atoparon referencias pictóricas no Mural de San Bartolo, en Petén, Guatemala. Aínda que os tamais puideron terse trasladado dun país a outro, non hai evidencia de cara onde foi a migración do mesmo.

Os tamais son descritos en México por frei Bernardino de Sahagún na súa *Historia general de las cosas de Nueva España* a comezos do século XVI. 

Sahagún e outros autores fan referencia ó tamal non só como comida da xente común, senón dos nobres, dos sacerdotes en cerimonias especiais de xaxún.

A evidencia arqueolóxica amosa o tamal como parte da vida cotiá dalgunhas culturas de México na época prehispánica, ademais de usarse en rituais relixiosos, en ofrendas e tumbas. No caso dos maias, hai esculturas e pinturas dos períodos maias clásico e posclásico temperán.

## Notas
Ribeirão Preto

**Ribeirão Preto** é unha importante cidade situada no norte do estado de São Paulo non moi distante da fronteira con Minas Xerais, no sueste do Brasil. Con máis de 500.000 habitantes (novena cidade do estado de São Paulo en poboación total), é unha importante cidade industrial (especialmente en fábricas de equipamentos médicos e fármacos, alimentos e bebidas, caucho e plásticos), comercial e de servizos, e importante centro da agroindustria de cana de azucre, soia, café e laranxa. Debido á riqueza xerada pola súa fruticultura, é coñecida polo cariñoso alcume de *a California brasileira*.

A cidade posúe unha universidade pública: o *campus* da Universidade de São Paulo (USP) de Ribeirão Preto. Hai tamén algunhas outras universidades particulares, o que converte a cidade nun importante centro de vida universitaria. Para este gran número de estudantes, a cidade ofrece variadas opcións de lecer, como bares e vida nocturna.

miniatura|esquerda|245px|Centro da cidade de Ribeirão Preto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Prefeitura Municipal de Ribeirão Preto
Fusión nuclear

A **fusión nuclear** é un proceso físico durante o que se xuntan dous ou máis átomos e forman outro átomo de maior número atómico. A fusión nuclear só acontece a temperaturas de varios millóns de graos e vai seguida dunha enorme liberación de enerxía.

O principal tipo de fusión que ocorre no interior das *estrela*s é o de hidróxeno en helio, onde catro átomos de hidróxeno se xuntan para formar un átomo de helio. Mais como a masa dun átomo de **He** é lixeiramente menor que a dos catro átomos de **H**, esa diferenza é compensada liberándose enerxía, de acordo coa famosa ecuación E=mc² de Einstein.

A reacción de fusión nas estrelas iníciase coa combinación de catro núcleos de hidróxeno-1 (protóns) para crear dous de hidróxeno-2. Como resultado, son liberados dous positróns (electróns positivos) e dous neutrinos. Estes dous núcleos xúntanse con outros dous núcleos de hidróxeno-1, creando así dous núcleos de helio-3 liberando, simultaneamente, radiación gamma. Os dous núcleos de helio así formados son inestábeis neste estado e, subsecuentemente, sofren outra reacción nuclear de fusión que resulta nun núcleo de helio-4 e dous de hidróxeno-1.

Vale resaltar que hai conservación de enerxía e, polo tanto, pódese calcular a masa dos catro protóns e o núcleo de helio, e subtraer a suma das masas das partículas iniciais da masa do produto desta reacción nuclear para calcular a masa/enerxía emitida.

Utilizando a ecuación E=mc², pódese calcular a enerxía liberada, derivada da diferenza de masa. Unha vez que o valor do "c" é moi grande (3 · 1010 cm/s), mesmo unha masa moi pequena corresponde a unha enorme cantidade de enerxía. Este feito levou moitos enxeñeiros e científicos a iniciar proxectos para o desenvolvemento de reactores de fusión para xerar electricidade. (Por exemplo, a fusión duns poucos cm3 de deuterio, un isótopo de hidróxeno, produciría unha enerxía equivalente á producida pola queima de 20 toneladas de carbón).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fisión nuclear
* Confinamento magnético
Mesolítico

O **Mesolítico** (*pedra intermedia*) é un período da prehistoria situado entre o Paleolítico e o Neolítico, e presente (ou polo menos, con duración razoábel) apenas nalgunhas rexións do mundo onde non houbo transición directa entre os dous períodos citados. As rexións que sufriran maiores efectos das glaciacións tiveron Mesolíticos máis evidentes.

Iniciouse co fin do Plistoceno, a preto de 10 mil anos atrás, e rematou coa introdución da agricultura, en épocas que varían de acordo coa rexión.

## Culturas mesolíticas 
Culturas mesolíticas son as que xorden na transición entre as que aínda representan unha economía de produción. Un fenómeno que aparece con carácter xeral nas culturas mesolíticas é a tendencia para as formas microlíticas e xeométricas na industria lítica e a desaparición gradual da industria ósea. Estas culturas non xorden en todos lados ao mesmo tempo nin teñen idéntica duración. Na Europa continental e nórdica o desenvolvemento das culturas mesolíticas procede da degradación gradual da cultura magdaleniense do Paleolítico superior, á medida que as novas condicións climáticas orixinaban unha diminución e transformación da fauna ao ritmo da diminución progresiva do glaciar escandinavo. As culturas mesolíticas do norte de Europa son en gran parte tributarias da anterior tradición magdalenense.

## Enterro de Theviec - Museo de Tolosa 
En Francia, o proceso de degradación do Paleolítico dá lugar á aparición da cultura acilense na zona pirenaica, con extensión pola zona cantábrica da Península Ibérica, cultura de transición sen grandes novidades e que continúa as antigas técnicas paleolíticas. Porén, en Francia pódense atopar vestixios da cultura tardenoisense (nome derivado de Tardenois, onde se sitúa o xacemento de Fère), característica dos terreos baixos e zonas de dunas. No Mesolítico adquiren grande importancia os concheiros portugueses das marxes do Texo, onde está asentada unha poboación que vai evolucionando lentamente e na cal aparecen xa moitos elementos raciais mistos. Os principais xacementos son Cabezo da Amoreira, Cova da Onza e Fonte do Padre Pedro. A este ciclo cultural pertencen tamén as oficinas de traballo manual de sílex, ao aire libre, que existen na rexión tarraconense.

## Galería 

File:Sépulture de Teviec Global.jpg
File:Sépulture de Teviec (5).jpg
File:Sépulture de Teviec (2).jpg
File:Téviec_Crane_Profil_Droit_II.jpg
Onda gravitacional

**Onda gravitacional** é a onda que transmite enerxía por medio de deformacións no espazo-tempo, ou sexa, por medio do campo gravitacional. A teoría xeral da relatividade predí que as masas aceleradas poden causar este fenómeno, que se propaga coa velocidade da luz. En febreiro de 2016 voceiros do experimento LIGO anunciaron a detección de ondas gravitacionais xeradas pola colisión de dous buratos negros.

## Historia 
No ano 1905 Henri Poincaré publicaba un artigo titulado “Sur la dynamique d’ l’électron" onde resumía a teoría da relatividade (especial) de Einstein e postulaba que a gravidade se transmitía por unha onda a que chamou "onde gravifique".

No ano 1915 faise pública a Teoría Xeral da Relatividade, onde Einstein incorpora a súa concepción da gravidade. Aínda así non seria até 1936 cando Einstein e Rosen publican un artigo na revista Journal of the Franklin Society titulado "On gravitational waves" onde rematará recoñecendo a posibilidade real de ondas gravitatorias e xerando unha solución matemática no espazo euclidiano.

## Estudo 
As ondas gravitacionais comezaron a estudarse xa no século XXI. O seu estudo pode dar froito en diversos campos, como para analizar os primeiros momentos do universo, máis lonxe aínda no tempo que a información que pode dar o fondo cósmico de mircroondas.

## Notas
Colapso da función de onda

En certas interpretacións da mecánica cuántica, o **colapso da onda** é un dos dous procesos polo cal un sistema cuántico evolúe aparentemente de acordo coas leis da mecánica cuántica.  Isto é tamén coñecido como *colapso do vector de estado*.

## Características 
A existencia do colapso da función de onda e necesario:

* na versión da interpretación de Copenhaguen onde a función de onda é real
* na denominada interpretación transaccional
* na "interpretación espiritual" na cal a consciencia causa o colapso.

Por outra banda, o colapso non ocorre en:
 
* na versión da interpretación de Copenhaguen onde a función de onda non é real
* na interpretación baseada en historias consistentes
* na interpretación de moitos mundos
* na interpretación de Bohm.

No xeral, sistemas cuánticos existen como a superposición de estados fundamentais, e evolúen no tempo segundo a ecuación de Schrödinger, a cal é un dos dous procesos mencionados no comezo deste artigo – un proceso incluído en todas as interpretacións.  A contribución de cada estado fundamental para toda función de onda chámase amplitude.  Con todo, cando colapsa a función de onda, o cal é outro proceso, na perspectiva dun observador o estado parece "pular" para un dos estados fundamentais e unicamente adquirir o valor das propiedades medidas que son asociadas con aquel estado fundamental en particular.

Tendo realizado a medición de nun sistema observábel *A*,  a probabilidade de colapsar para un autoestado particular de *A* é  directamente proporcional a  raíz cadrada do modulo da amplitude (xeralmente complexa) asociada coa el.  Por consecuente, en experimentos tales como dupla fenda cada fotón individual chega a un punto discreto da tea, mais como máis e máis fotóns son acumulados, eles forman un padrón de interferencia xeral. Após o colapso, o sistema evoluirá de acordo coa ecuación de Schrödinger.

O grupo de fenómenos descrito pola expresión *colapso da función de onda* é un problema fundamental na interpretación da mecánica cuántica como problema da medición. O problema non foi realmente confrontado pola interpretación de Copenhaguen a cal simplemente postula que esta é unha característica especial do proceso de "medición".   A interpretación de moitos mundos  de Everett  contornou o problema descartando o proceso de colapso, pola reformulación da relación entre o aparato de medición e o sistema.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Experimento de Afshar
*o gato de Schrödinger
Charles A. Beard

**Charles Austin Beard**, nado en Knightstown en 1874 e finado en New Haven en 1948, foi un historiador norteamericano.

## Traxectoria 
Estudou na Universidade DePauw e perfeccionou os seus estudos en Oxford (1898-1900), volveu aos Estados Unidos par casar coa tamén historiadora, Mary Ritter e volveu a Inglaterra. En 1904 volveu aos Estados Unidos para dar clase na Universidade de Columbia. Contrario á entrada dos Estados Unidos na primeira guerra mundial, en 1917 deixou o seu posto de profesor como protesta contra a Lei de Espionaxe que consideraba anticonstitucional. Beard apoiou o continentalismo, argumentando que os Estados Unidos non tiña intereses vitais en Europa.

Foi un dos historiadores norteamericanos máis influentes de comezos do século XX. Líder da escola historiográfica norteamericana coñecida como progresista, introduciu temas de intereses económicos e conflitos económicos na historia, como o conflito entre os industriais do nordeste, os granxeiros no Mediooeste e os terratenentes do sur que el vía como a causa da Guerra Civil Americana.

## Obra 
En 1913 publicou *An Economic Interpretation of the Constitution of the United States*, no que expuña que a Constitución dos Estados Unidos fora produto dos intereses económicos como terratenentes dos seus redactores.

En colaboración coa súa dona, escribiu:

* *The Rise of American Civilization* (1927),
* *America in Midpassage* (1939)
* *The American Spirit* (1943).
Novo Partido Democrático

**Novo Partido Democrático** pode referirse a varios partidos políticos:

*  — Novo Partido Democrático
*  — Novo Partido Democrático
*  — Novo Partido Democrático, o cal foi unha excisión do Partido do Crédito Social.
*  — Novo Partido Democrático
*  — Novo Partido Democrático
Novo Partido Democrático (Albania)

:*Este artigo é sobre un partido político de Albania. Para partidos doutros países con igual nome véxase Novo Partido Democrático*

O **Novo Partido Democrático** (**Partia Demokrate e Re**) é un partido político albanés dirixido por Genc Pollo, escición do Partido Democrático de Albania, que forma parte da Alianza para a Liberdade, Xustiza e Benestar. Nas eleccións parlamentarias de 2005 conseguiu catro deputados no Parlamento albanés.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web oficial do partido (en albanés)
Interpretación de Copenhaguen

A **Interpretación de Copenhaguen** é a interpretación máis común da mecánica cuántica e foi desenvolvida por Niels Bohr e Werner Heisenberg que traballaban xuntos en Copenhague en 1927.

## Teses 
Pode ser condensada en tres teses:

# As previsións probabilísticas feitas pola mecánica cuántica son irredutíbeis no sentido en que non son un mero reflexo da falta de coñecemento de hipotéticas variábeis escondidas. No lanzamento de dados, usamos probabilidades para prever o resultado porque non posuímos información suficiente a pesar de considerarmos que o proceso é determinístico. As probabilidades son utilizadas para completar o noso coñecemento. A interpretación de Copenhague defende que en Mecánica Cuántica, os resultados son indeterminísticos. 
# A Física é a ciencia dos resultados de procesos de medida. Non ten sentido especular para alén daquilo que se pode medir. A interpretación de Copenhague considera sen sentido preguntas como "onde estaba a partícula antes de que a súa posición fose medida?".
# O acto de observar provoca o "colapso da función de onda", o que significa que, aínda que antes da medición o estado do sistema permitise moitas posibilidades, apenas unha delas foi escollida aleatoriamente polo proceso de medición, e a función de onda modifícase instantaneamente para refletir esa escolla.

A complexidade da mecánica cuántica (tese 1) foi atacada pola experiencia (imaxinaria) de Einstein-Podolsky-Rosen, que pretendía mostrar que teñen que existir variábeis escondidas para evitar "efectos non locais e instantáneos á distancia". A desigualdade de Bell sobre os resultados dunha experiencia deste xeito foi derivada do presuposto de que existen variábeis escondidas e non existen "efectos non locais". En 1982, Aspect levou a cabo a experiencia e descubriu que a desigualdade de Bell era violada, rexeitando as interpretacións que postulaban variábeis escondidas e efectos locais. Esta experiencia foi albo de varias críticas;  novas experiencias, realizadas por Weihs e Rowe, confirmaron os resultados de Aspect.

Moitos físicos e filósofos notábeis teñen criticado a Interpretación de Copenhaguen, con base tanto no feito de non ser determinista como no feito de propor que a realidade é criada por un proceso de observación non físico. As frase de Einstein  "Deus non xoga aos dados" e "Pensas mesmo que a Lúa non está aló cando non estás a ollar para ela?" ilustran a posición dos críticos. A experiencia do Gato de Schrödinger foi proposta para mostrar que a Interpretación de Copenhague é absurda. A alternativa principal á Interpretación de Copenhague é a Interpretación de Everett dos mundos paralelos.

## Notas 
* G. Weihs et al., Phys. Rev. Lett. 81 (1998) 5039
* M. Rowe et al., Nature 409 (2001) 791.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Interpretacións da mecánica cuántica

### Ligazóns externas 
* Physics FAQ section about Bell's inequality
Movemento Socialista para a Integración

O **Movemento Socialista para a Integración** (**Lëvizja Socialiste për Integrim**) é un partido político albanés que xurdiu en 2004 como unha escisión do Partido Socialista de Albania encabezada polo ex-primeiro ministro Ilir Meta que acusaba a Fatos Nano de non favorecer a integración en Europa e de falta de transparencia. Nas eleccións de xullo de 2005 conseguiu 5 escanos na Asemblea de Albania co 8.5% dos votos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alianza Macedonia pola Integración Europea