open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Yayo Daporta

**Yayo Daporta**, nado en Cambados en 1975 e asentado no Grove, é un cociñeiro galego, chef do seu restaurante Yayo Daporta, que o rexenta xunto coa súa irmá a sommelier Esther Daporta. Ten unha estrela Michelín e dous soles da Guía Repsol.

## Carreira 
### Inicios 
Yayo Daporta espertou as súas ganas de cociñar despois de traballar no restaurante Casa Solla de Pepe Solla, e a partir de entón traballou en Alejandro, un restaurante de Almería, e El Amparo, restaurante de Carmen Guasp de Madrid. A súa familia adícase ao marisqueo, tendo depuradoras de marisco na Ría de Arousa. 

### Restaurante de seu 
En 2005 abriu o seu propio restaurante e gañou un récord Guinness para o chef máis novo da historia en conseguir unha estrela Michelín.

### Presentador de TV 
En 2014, presentou, xunto a Susi Díaz e Alberto Chicote, o programa de televisión *Top Chef*. Estivo activo na segunda tempada e deixou o programa para centrarse no seu restaurante. 

## Notas 
## Véxase tamén
Manuel Díaz López "Mataovellas"

**Manuel Díaz López**, coñecido como **Mataovellas**, nado en Ribas de Sil cara a 1911 e finado en Lugo o 11 de maio de 1937, foi un sindicalista galego.

## Traxectoria 
Membro da Sociedade de Oficios Varios de Ribas de Sil. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de outubro de 1936. Xulgado en Lugo en consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a cadea perpetua. Foi fusilado en Lugo, nas tapias do cuartel da Garda Civil o 11 de maio de 1937, con Toribio Rodríguez Torres, Bienvenido Bao Fernández, José Darriba Puente, Bautista Martínez Fernández, Dionisio García Fraga, Rogelio Padín París, Albino Núñez Rodríguez, Nemesio Prieto Ferreiro, Enrique Martínez Franco e Manuel Álvarez Martínez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Manuel Díaz López

***Manuel Díaz López**, mestre, comerciante e falanxista galego (m. 1938).
***Manuel Díaz López**, político galego de Ribas de Sil (1911-1937).
***José Manuel Díaz López**, empresario de festas galego (m. 2020).
***Ángel Manuel Díaz López**, futbolista e músico galego (m. 2022).
Xoán Xosé de Austria

Non confundir con ***Xoán de Austria***
**Xoán Xosé de Austria** nado en Madrid o 7 de abril de 1629 e finado na mesma cidade en 1679, foi un militar e administrador real que chegou a ser Vicerei de Cataluña ( 1652 - 1656 ).

## Orixes familiares 
Era fillo natural do rei Filipe IV de Castela e da actriz de orixe nobre María Calderón, chamada *La Calderona*, naceu en Madrid o 7 de abril de 1629. Era irmán do seu pai, tamén do rei Carlos II de Castela.

## Infante de Castela 
Ao nacer foi enviado a Ocaña, Toledo, para ser educado. En 1643 foi recoñecido legalmente como Infante de Castela polo rei Filipe IV.

## Carreira militar 
En 1647, sendo Gran Prior de Castela e León da Orde de San Xoán, recibiu o trato de *Generalísimo del Mar* ( Generalísimo del Mar ), loitando contra os rebeldes napolitanos de Masaniello sendo nomeado Vicerrei de Nápoles en 1648, sendo relevado por Íñigo Vélez de Guevara o mesmo ano nomeado vicerrei de Sicilia, desde onde reconquistou Piombino, tomada por Francia en 1646.

Participou na Guerra dos Segadores, logrando a rendición da cidade de Barcelona en 1652, tras 15 meses de asedio permanente .  Poucos meses despois de acordarse a capitulación, foi nomeado vicerrei de Cataluña . Serviu desde o 15 de febreiro de 1653 até o 2 de marzo de 1656, cando foi nomeado gobernador dos Países Baixos pola dimisión do arquiduque Leopoldo Guillermo de Habsburgo, cargo que ocupou até 1659, cando renunciou tras a súa incapacidade para facer as paces co rebeldes flamengos.

En 1665 foi derrotado na Guerra da Restauración Portuguesa, pola recuperación do Reino de Portugal pola monarquía española, sendo exiliado a Consuegra e perdendo os favores reais. Catro anos máis tarde recuperou a súa influencia na corte, e despois foi nomeado primeiro ministro e conselleiro do seu irmán Carlos II de Castela. No seu traballo enfrontouse abertamente á raíña viúva María Ana de Austria (esposa de Filipe IV) polo seu excesivo protagonismo na Corte e confinándoa a Toledo. Foi o propio Xoán Xosé quen acordou o matrimonio entre o rei de Castela e María Luísa d'Orleans, sobriña de Lois XIII de Francia.

Xoán Xosé de Austria morreu en Madrid o 17 de setembro de 1679.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Unión de Armas
* Guerra dos Segadores
* Guerra de Restauración Portuguesa
Dólar de prata do bicentenario de Abraham Lincoln

O **dólar de prata do bicentenario de Abraham Lincoln** é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2009 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 109-285, do 27 de setembro de 2006, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda na honra de do décimo sexto presidente dos Estados Unidos, Abraham Lincoln (1809-1865), en conmemoración do bicentenario do seu nacemento.
miniatura|Escultura de Daniel Chester French sita no Lincoln Memorial, de Washington, na que se inspira o retrato de Lincoln no anverso deta moeda conmemorativa.
Pola súa banda, o reverso, obra da gravadora *da US Mint* Phebe Hamphill, reproduce as 43 derradeiras palabras do famoso Discurso de Gettysbourg, pronunciado por Lincoln durante a Guerra Civil, o 19 de novembro de 1863: WE HERE / HIGHLY RESOLVE / THAT THESE DEAD / SHALL NOT HAVE DIED / IN VAIN - THAT THIS / NATION, UNDER GOD, / SHALL HAVE A NEW / BIRTH OF FREEDOM - AND / THAT GOVERNMENT OF / THE PEOPLE, BY THE / PEOPLE, FOR THE / PEOPLE, SHALL NOT / PERISH FROM THE EARTH ("Resolvemos que estes mortos non morreron en van; que esta nación, baixo Deus, ha ter un renacemento de liberdade, e que o Goberno do pobo, polo pobo, para o pobo, non desaparecerá da Terra". O discurso aparece rodeado por unha coroa de loureiro. Na parte inferior, un pergameo ten inscrita a sinatura de Lincoln, así como o valor facial da moeda e o lema E PLURIBUS UNUM; e na parte superior a lenda indica o nome do país emisor.

Consonte a lei que autorizou o dólar de prata conmemorativo do bicentenario de Abraham Lincoln, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Comisión do Bicentenario de Abraham Lincoln, para mromover o traballo de planificación da súa celebración e o estudo continuo da vida de Lincoln.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "2009 Abraham Lincoln Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com*)
Tratato de Aquisgrán (1748)

miniatura|307x307px| Europa despois do Tratado de Aquisgrán
O **Tratado de Aquisgrán de 1748**, tamén chamado **Tratado de Aquisgrán** ou **Tratado de Aachen** ou de **Aix-La Chapelle** foi asinado en Aquisgrán o 18 de outubro de 1748, ao remate das negociacións que comezaron o 24 de abril do mesmo ano, e que puxo fin á Guerra de sucesión austríaca.

## A guerra de sucesión de Austria 
A guerra de sucesión austríaca estivo motivada por unha complexa situación sucesoria: o emperador xermánico Carlos VI de Habsburgo, que non tiña fillos varóns, coa Pragmática Sanción de 1713 regulou a sucesión imperial en beneficio da súa filla María Teresa. A pesar da aprobación previa das potencias europeas, á morte de Carlos VI, o 19 de outubro de 1740, naceu un conflito europeo, desencadeado polos proxectos de anexión de Federico II de Prusia, Reino de España, o Reino de Sardeña e as aspiracións á coroa imperial do electorado de Baviera, Carlos VII e Augusto III de Saxonia; o conflito tamén implicou a Francia e as colonias españolas, atacadas por Gran Bretaña.

## O tratado de paz 
En base ao Tratado de Aquisgrán, que puxo fin ao conflito, confirmouse a Pragmática Sanción de 1713 e recoñeceuse a parella imperial formada por María Teresa e Francesco Stefano di Lorena. Francia devolveu os Países Baixos do Sur (é dicir, a actual Bélxica) a Austria e aceptou o restablecemento do *status quo* nos territorios de ultramar (intercambio de Madrás coa Fortaleza de Louisbourg; extensión por catro anos do asiento a favor da Gran Bretaña). O estado que obtivo maior vantaxe foi Prusia, que se anexionou definitivamente a rica rexión de Silesia, arrincada de Austria. O tratado tamén atribuía:

* o Ducado de Parma, Piacenza e Guastalla a Filipe de Parma, fillo de Filipe V de España e Isabel de Farnesio;
* os condados de Angera, Vigevano, Voghera e Bobbio, antigamente parte do Ducado de Milán, ao rei Carlo Emanuel III de Sardeña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Paz
* Guerra
* Guerra de sucesión española
* Guerra de sucesión austríaca
* Guerra de sucesión polaca
* Guerra da orella de Jenkins
* Guerra anglo-española
* Asiento
* Asiento de negros
* Compañía dos Mares do Sur
* Tratado de Worms 
### Ligazóns externas 
* http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b8625375d/f1 *"Traité de paix entre le Roi, le Roi de la Grande Bretagne, et les Etats genéraux des Provinces-unies des Pays-Bas, conclu à Aix-la-Chapelle le 18 octobre 1748; avec les accessions du Roi Catholique de la Reine de Hongrie et de Bohême, impératrice, du Roi de Sardaigne, du Duc de Modène et de la République de Gênes"*
Los Ángeles Negros

**Los Ángeles Negros** son unha banda chilena formada en San Carlos de Chile en 1968. 

## Estilo 
Fan unha mestura de boleros, rock psicodélico, funk e rock, instaurando así a chamada *Balada Rockmántica*.

## Membros 
;Membros actuais 
* Mario Gutiérrez&nbsp;– guitarra (1968–actualmente)
* Luis Astudillo&nbsp;– batería, percusión (1974–1980; 1986–actualmente)
* Eddy Martínez&nbsp;– vocais (1983–actualmente)
* Horacio Medina&nbsp;– baixo (1993–actualmente)
* Alejandro Muñoz&nbsp;– teclados (1993–actualmente)
* Antonio Saavedra&nbsp;– vocais (2001–actualmente)

; Formación principal
* Germaín de la Fuente&nbsp;– vocais (1968–1974)
* Osvaldo Jose Astudillo   vocais -(1993-2002)
* Mario Gutiérrez&nbsp;– guitarra (1968–actualmente)
* Jorge González&nbsp;– teclados (1969–1985; 1989–1992)
* Miguel Ángel "Nano" Concha&nbsp;– baixo (1969–1992)
* Luis Ortiz&nbsp;– batería, percusión   (1969–1973; 1981–1986)

;Membros anteriores
* Cristián Blasser&nbsp;– teclados (1968–1969)
* Federico Blasser&nbsp;– batería, percusión   (1968–1969)
* Sergio Rojas&nbsp;– baixo (1968–1969)
* Ismael Montes&nbsp;– vocais (1974–1976)
* Oscar Seín&nbsp;– vocais (1977)
* Micky Alarcón&nbsp;– vocais (1977–1981)
* Guillermo Lynch&nbsp;– vocais (1981–1983).
* Enrique Castillo&nbsp;– vocais (1981–1983).
* Gastón Galdames&nbsp;– vocais (1994–2001).
*Osvaldo Jose Astudillo  - vocais (1997-2003).

## Discografía 
; Álbuns de estúdio

* *Porque Te Quiero* (1969)
* *Y Volveré* (1969)
* *Te Dejo La Ciudad Sin Mí* (1970)
* *Esta Noche La Paso Contigo* (1971)
* *La Cita* (1971)
* *El Tren Hacia El Olvido* (1972)
* *Déjenme Si Estoy Llorando* (1973)
* *Quédate En Mis Sueños* (1973)
* *Aplaude Mi Final* (1973)
* *Mi Vida Como Un Carrusel* (1974)
* *Despacito* (1976)
* *Bolerísimo* (1976)
* *Instrumental* (1976)
* *Serenata Sin Luna* (1977)
* *Pasión y Vida* (1978)
* *Será Varón, Será Mujer* (1979)
* *Tu Enamorado* (1980)
* *Volverás* (1981)
* *Siempre Románticos* (1982)
* *Maldito Piano*/*Locamente Mía* (1983)
* *Con Alas Nuevas* (1984)
* *Prohibido* (1985)
* *El Esperado Regreso* (1990)
* *De Aquí En Adelante* (1991)
* *Toda Una Vida* (1996)
* *Metamorfosis* (2003)

## Notas
## Véxase tamén
Los Pasteles Verdes

**Los Pasteles Verdes** foi un grupo de pop latino máis popular na década de 1970. Orixináronse en Chimbote, Perú, pero actuaron durante moitos anos en México.
## Historia 
Los Pasteles Verdes foi fundado polos irmáns Acuña: o guitarrista Víctor Hugo Acuña e o teclista Cesar Acuña; antes tocaran xuntos en The Jeekstones e Los Benkers. En 1973 forman Los Pasteles Verdes cos cantantes Aldo Guibovich e German Laos, o batería Jorge Luis Principe, o baixista Miguel Moreno e o percusionista Juan Vásquez. O seu primeiro éxito, un éxito en toda América Latina, foi *"Angelitos Negros"*, que precedeu ao lanzamento do seu debut *Recuerdos de Una Noche*. Durante parte das décadas de 1970 e de 1980 estiveron asentados fóra de México. Fixeron unha xira polo Xapón en 2007.

## Formación 
### Actual 
* Hugo Acuña
* Dubbie Acuña
* Richie Acuña
* Kike Gámez
* Victor Hugo Acuña Jr.

### Antiga 
* German Laos
* Luis Alberto Rios
* César Acuña
* Tommy Lamas
* Tito Cerna
* Jorge Luis Príncipe
* Miguel Moreno
* Juan Vasquez
* Adan Zavaleta
* Guillermo Araujo
* Raul Padilla
* Aldo Guibovich
* Fernando Arias
* Linker Sánchez

## Notas
Píntame angelitos negros

***Pintame angelitos negros*** é un famoso poema convertido en canción (normalmente como ***Angelitos negros***), orixinal do poeta venezolano de orixe galega Andrés Eloy Blanco Meaño.

## Historia 
Este poema foi considerado como un himno contra a discriminación racial. O poema foi incluído nunha escolma titulada *La Juanbimbada*  (1940/1944), que recolle moitos poemas espallados de diferentes épocas da súa vida. *Juan Bimba* é un personaxe de ficción do folclore venezolano, que alude ao prototipo do home humilde da vila.

### Como letra de canción 
O poema fíxose moi coñecido en todo o mundo de fala hispana a través dun bolero cuxa música pertence ao actor e compositor mexicano Manuel Álvarez Rentería, tamén coñecido polo alcume de Maciste, e interpretado nun primeiro momento polo actor e cantante mexicano Pedro Infante e polo cubano de orixe galega Antonio Machín, e foi especialmente popular en España e América Latina. Na súa adaptación ao ritmo do bolero, a extensión da poesía foi reducida eliminando o diálogo inicial e algúns venezolanismos, para facela máis axeitada á duración da obra musical. Aparece no filme do mesmo título de 1948. Aínda que moita xente lembra a canción polo mundo, moi poucos saben que está baseada nun poema de Andrés Eloy Blanco.

#### Intérpretes 
O dúo uruguaio Los Olimareños tamén interpreta esta canción, pero como joropo do folclore venezolano. Así mesmo, foi versionada en lingua inglesa polas cantantes estadounidenses Eartha Kitt, Cat Power e Roberta Flack, esta última cunha canción incluída no seu álbum de 1969, *First Take*.

Outros artistas que interpretaron a canción son Agustín Lara, Toña la Negra, Robertha, Conchita Piquer, Nana Mouskouri, Niña Pastori, Celia Cruz, Lola Flores, Javier Solís, Manuel López Ochoa, Los Pasteles Verdes, Carlo Buti, Claudio Villa, Fausto  Leali, Los Angeles Negros, Julia Zenko, Imelda Miller, Buddy Richard, Emilio Solo e Chavela Vargas, Los Políticos, entre moitos outros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Andrés Eloy Blanco
### Bibliografía 
* Blanco, Andrés Eloy (1940/1944).*La Juanbimbada*. Obras de Andrés Eloy Blanco. 1.er. Ed. Venezuela: Editorial Cordillera, Caracas.
* Francisco Escamilla Vera. Andrés Eloy Blanco (1896 - 1955). Barcelona: *Biblio 3W - REVISTA BIBLIOGRÁFICA DE GEOGRAFÍA Y CIENCIAS SOCIALES* (Serie documental de Geo Crítica), UAB. Vol. IX, nº 550, 5  de decembro de 2004.
Fundación Terra e Tempo

A **Fundación Terra e Tempo** é unha fundación, de interese galego, constituída en xullo de 2004 pola Unión do Povo Galego, coincidindo co corenta aniversario do nacemento do partido político.

## Finalidade 
miniatura|
Os obxectivos da fundación son promover, difundir, recuperar e estudar toda a documentación producida polo movemento nacionalista galego. A fundación edita a revista *Terra e Tempo*.

## Notas
Platon Artemiuk

**Platon Artemiuk** (en ), nado como **Pavlo Fedorovych Artemiuk** (en ) o 18 de xuño de 1891 en Nosów (no distrito de Konstantynów, gobernación de Siedlce, Imperio Ruso) e finado o 15 de agosto de 1951 en Toronto (Canadá), foi un eclesiástico ortodoxo ucraíno.

## Traxectoria 
Naceu o 18 de xuño de 1891 en Nosów, unha aldea do distrito de Konstantynów preto de Biała Podlaska (entón parte da gobernación de Siedlce do Imperio Ruso, dende 1999 parte do Voivodato de Lublin de Polonia). En 1910 graduouse polo seminario de mestres en Biała Podlaska, e exerceu tres anos como mestre. Coa ofensiva do Exército Vermello para recapturar os territorios da RSS de Ucraína, fuxiu de Rivne a Varsovia o 14 de xaneiro de 1944, e foi nomeado secretario do Sínodo dos Bispos da Igrexa, cargo no que permaneceu até que finalizou a guerra. En 1951 trasladouse a Toronto, onde finou.

## Notas
Parlamento Saami de Noruega

miniatura|Foto aérea do parlamento.
O **Parlamento Saami de Noruega** (en , en , en saami de Lule e , en , en , en ) é unha cámara representativa para o pobo saami de Noruega. Actúa como unha institución de autonomía cultural para os membros deste pobo.

O Parlamento creouse o 9 de outubro de 1989. A sede está na aldea de Kárášjohka, no concello de Karasjok, no condado de Troms og Finnmark. Conta con 39 representantes, que son elixidos cada catro anos por voto directo de 7 circunscricións. As últimas eleccións foron en 2021. A diferenza de Finlandia, as 7 circunscricións abranguen toda Noruega. A actual presidenta é Silje Karine Muotka, que representa a Asociación Saami Norueguesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
A verba viva

***A verba viva. Ribeira Sacra. Paisaxe cultural e patrimonio lingüístico*** é un documental de 2021, producido por Chantada Comunicación S.L. e realizado por Lorena Gallardo e Humberto Novoa.

É unha viaxe pola fala, a paisaxe e a cultura da Ribeira Sacra galega.
[miniatura|Estrea do documental en [Chantada no Cinema Palleiriso en outubro de 2021]]

## Características 
Foi unha iniciativa realizada ao abeiro do Fondo de Proxectos Culturais Xacobeo 21, coa colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia dentro da Rede de Dinamización Lingüística.

Faise unha viaxe pola paisaxe cultural da Ribeira Sacra na que os ribeiraos e ribeirás van achegando o léxico, os traballos, a cultura das ribeiras do Sil e do Miño. A paisaxe das muras ou socalcos en pendente, a cultura arredor do cultivo das viñas e a elaboración do viño e a augardente, a olaría, a carpintería, as barcas típicas vanse achegando aos ollos do espectador ao longo do filme. Segundo o Portal da Lingua Galega "*A verba viva* pretende, ademais de entreter e guiar o espectador, promocionar a Ribeira Sacra e afondar no seu patrimonio lingüístico co obxectivo de recoller, recuperar e divulgar a lingua e os termos propios do xeito de vida da ribeira: artesáns e artesás, viticultores ou viticultoras con herdanza familiar e amantes do río e da terra".

O documental pode verse en aberto no Portal da Lingua Galega e na canle Youtube.

No remate dedícase o filme:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *A verba viva* en YouTube
Masacre de Haximu

O **masacre de Haximu**, tamén coñecido como o **masacre ianomami**, foi un conflito armado no Brasil ocorrido en 1993. O masacre ocorreu nas aforas de Haximu, no Brasil, preto da fronteira con Venezuela, e comezou a mediados de xuño ou xullo de 1993. Dezaseis Esta estrada iniciou a chegada de mineiros de ouro, incluíndo os que chegaron durante unha febre do ouro que comezou en 1987.

Os estudosos que analizaron a historia das febres do ouro en Haximu notaron un patrón recorrente de actividades entre os mineiros e os ianomami, ao que Bruce Albert chamou a "trampa da minería do ouro". o cal se demostrou posteriormente como falso.

Ademais, os informes dos principais medios esaxeraron o número de ianomami que foron asasinados, baseándose no relato do primeiro brasileiro que visitou a vila. Afirmou nunha rolda de prensa que viu alí varios corpos decapitados, foi un xenocidio [...] Foi unha decisión unánime tomada durante a sentenza do Recurso Extraordinario (RE) 351487.

Comentando o caso, a ONG Survival International dixo:
"A convención da ONU sobre o xenocidio, ratificada polo Brasil, estabelece que o asasinato "con intención de destruír, total ou parcialmente, un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso" é xenocidio. A sentenza do Tribunal Supremo é moi significativa e envía unha importante advertencia a aqueles que seguen cometendo crimes contra os pobos indíxenas no Brasil".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Crise humanitaria ianomami
Dólar de prata da desegregación da Little Rock Central High School

O '*dólar de prata da desegregación da *Little Rock Central High School'''* é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2007 e cuñada pola Ceca de Filadelfia.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 109-146, do 22 de decembro de 2005, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda que recoñecese e rendese homenaxe á determinación amosada polos estudantes negros nos acontecementos da *Littele Rock Central High School*, en Little Rock, Arcansas, no outono de 1957, en conmemoración do seu quincuaxésimo aniversario. Estes feitos supuxeron un pulo na desegregación racial no ensino público dos EEUU.

No anverso da moeda, deseñado por Richard Masters e gravado por Charles Vickers, represéntanse os pés dos "nove de Little Rock", escoltados por un soldado para entrar na escola. Trátase dos primeiros rapaces negros que entraron nesa escola de secundaria no curso 1957-1958 logo de que o Tribunal Supremo dos Estados Unidos declarase inconstitucional a segregación racial. Por riba desta escena hai nove estrelas, que aluden aos nove alumnos, e a palabra LIBERTY ("Liberdade"); e por baixo, a lenda DESEGREGATION IN EDUCATION ("Desegregación na educación") e o lema IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicional das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda.

[miniatura|[Fachada principal da *Little Rock Central High School*, en Little Rock, Arcansas, reproducida no reverso da moeda conmemorativa.]]

Pola súa banda, o reverso, obra de Don Everhart, reproduce unha imaxe da fachada principal da escola de secundaria de Little Rick no aspecto que presentaba en 1957. O edificio foi declarado Sitio Histórico Nacional dos Estados Unidos en 1998 e continúa funcionando como centro educativo. Na parte superior do reverso indícase en letra o valor facial da moeda e engádese o lema E PLURIBUS UNUM, en tanto que na parte inferior se expresa o nome do país e a lenda LITTLE ROCK CENTRAL HIGH SCHOOL. 

A súa produción foi de 66.093 moedas na súa condición estándar e 124.678 en versión con acabamento especial (*proof*) o que fai un total de 190.771 exemplares.

A moeda comercializouse aos prezos de 35 dólares en condición estándar e 39 en *versión proof*, e consonte a lei que autorizou a súa emisión, o beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Secretaría de Interior, para o mantemento do Sitio Histórico Nacional da *Little Rock Central High School* e o desenvolvemento dos seus programas educativos e dos seus proxectos de preservación histórica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "2007 Little Rock Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com'')
Dólar de prata March of Dimes

O '*dólar de prata *March of Dimes'''* é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 2015 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de West Point.

Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 112-209, do 18 de decembro de 2012, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda que recoñecese o labor da entidade sen ánimo de lucro *March of Dimes*, dedicada ao coidado da saúde das nais e dos bebés, en conmemoración do 75 aniversario da súa fundación por Franklin D. Roosvelt en 1938. entre os que se escolleron os que finalmente se chegaron a cuñar.

No anverso da moeda, deseñado por Paul C. Balan e gravado por Michael Gaudioso, represéntanse os retratos de Franklin D. Roosvelt, fundador da *entidade March of Dimes* e do doutor Jonas Salk, creador da vacina contra a poliomielite. Á súa dereita amósanse impresos os lemas LIBERTY ("Liberdade") e IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicionais das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda.

Pola súa banda, o reverso, obra de Don Everhart, reproduce a imaxe dun bebé durmindo sobre a man da súa nai, en alusión aos fins que persegue a Fundación, xunto coa lenda MARCH OF DIMES. O nome do país emisor, o valor facial e o lema E PLURIBUS UNUM completan as lendas do reverso.

A moeda comercializouse aos prezos de 48,95 dólares en condición estándar e 51,95 en *versión proof*, e consonte a lei que autorizou a súa emisión, unha parte do beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Fundación *March of Dimes* para axudar a financiar a investigación, a educación e os servizos encamiñados á mellora da saúde das nais e dos bebés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "2015 March of Dimes Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com'')
Ely do Amparo

**Ely do Amparo**, coñecido simplemente como **Ely**, nado en Paracambi o 14 de maio de 1921 e finado no Río de Xaneiro o 9 de marzo de 1991, foi un futbolista brasileiro, que xogaba como defensa. Foi internacional coa selección brasileira, coa que disputou dúas Copas do Mundo (1950 e 1954).

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira no America, en 1939, pasando en 1940 ao Canto do Rio, no que militou durante cinco anos.

En 1945 fichou polo Vasco da Gama, o equipo do Vasco que conquistou varios títulos nas décadas de 1940 e comezos de 1950. Disputou un total de 367 partidos co club e gañou cinco veces o Campionato Carioca (en 1945, 1947, 1949, 1950 e 1952). En 1948 proclamouse campión do histórico Campionato Suramericano de Clubs, considerado o antecesor da Copa Libertadores. Foi parte do equipo brasileiro no Mundial de 1950, onde foi titular no partido inaugural do seu equipo ante México, formando liña defensiva xunto con Augusto e Juvenal. Non disputou máis partidos naquel torneo, no que o seu equipo acabou segundo despois de perder ante o Uruguai no Maracanazo.

Formou parte do equipo que gañou o Campionato Panamericano en 1952. Acudiu coa selección tamén ao Mundial de 1954, pero non chegou a xogar ningún encontro. 

## Palmarés 
;Vasco da Gama
* **Campionato Carioca (5):** 1945, 1947, 1949, 1950, 1952.
* **Torneo Octogonal Rivadávia Corrêa Meyer (1):** 1953.
* **Campionato Suramericano de Clubs (1):** 1948.

;Sport
* **Campionato Pernambucano (2):** 1953, 1955.

;Selección do Brasil
* **Copa América (1):** 1949.
* **Campionato Panamericano (1):** 1952.

## Notas
Valerii Voronin

**Valerii Ivanovich Voronin** (en ), nado en Moscova o 17 de xullo de 1939 e finado na mesma cidade o 22 de maio de 1984, foi un futbolista soviético. Considerado un dos centrocampistas máis completos da década de 1960, militou durante toda a súa carreira no Torpedo Moscova e foi 63 veces internacional coa selección soviética. En ocasións xogaba tamén como defensa central.

## Traxectoria 
### Comezos 
Comezou a xogar ao fútbol en 1952, no equipo infantil no club da fábrica Kauchuk, e máis tarde entrou no FShM, equipo xuvenil do que saíron outros destacados futbolistas como Igor Chislenko ou Vladimir Fedotov. 

### Torpedo Moscova 
En 1958 debutou co Torpedo Moscova na Primeira División da Unión Soviética. Dous anos despois foi un dos artífices da conquista por parte do equipo tanto da liga como da Copa da URSS, tras derrotar na final desta última ao Dinamo Tbilisi. Repetiu título de liga na tempada 1965.

Militou no club moscovita ata 1969, sendo elixido futbolista soviético do ano en dúas ocasións, en 1964 e 1965. Neses dous anos foi tamén incluído pola revista *France Football* na súa lista dos 10 mellores futbolistas de Europa, no décimo e no oitavo lugar respectivamente.   

### Selección soviética 
Foi 63 veces internacional coa selección soviética, coa que debutou en 1960, nun partido contra Hungría. Disputou co equipo da URSS as Copas do Mundo de 1962 e 1966, sendo elixido no Once Ideal do torneo en ámbalas ocasións. Disputou a Eurocopa de 1964 e foi titular na final, onde perdeu ante España.    

Voronin estaba considerado un individualista que ás veces entraba en conflito coa ética da selección soviética. Foi expulsado do equipo nacional en 1968 polo seleccionador Mikhail Yakushin, por ter violado o regulamento da selección.  

Trala súa retirada definitiva abusou do alcohol e en maio de 1984 foi atopado asasinado á beira dunha estrada, cun golpe na cabeza. A investigación do seu asasinato nunca atopou culpables.

## Palmarés 
;Torpedo Moscova
* **Primeira División da Unión Soviética (2):** 1960, 1965.
* **Copa da Unión Soviética (2):** 1960, 1965.

miniatura|Panteón de Voronin no cemiterio de Danilovskii

## Notas
Vickers Valiant

O **Vickers Valiant** foi un bombardeiro a reacción de grande altitude británico deseñado para levar armas nucleares, e nos anos 50 e 60 foi parte da forza de disuasión estratéxica de bombardeiros V da Royal Air Force. Foi desenvolvido por Vickers-Armstrongs en resposta á Especificacción B.35/46 publicada polo Ministerio do Aire para un bombardeiro a reacción con armas atómicas. O Valiant foi o primeiro dos bombardeiros V en estar operativo, e foi seguido polo Handley Page Victor e o Avro Vulcan. O Valiant foi o único bombardeiro V en lanzar armas nucleares (en probas).

En 1956 Valiants operando dende Malta realizaron misións de bombardeo convencionais sobre Exipto na Operación Musketeer durante a guerra de Suez. Dende 1956 ata principios de 1966 a principal forza de Valiant usouse no rol de disuasión nuclear na confrontación entre as potencias da OTAN e do Pacto de Varsovia. Outros escuadróns realizaron tarefas de abastecemento en voo e guerra electrónica.

En 1962, en resposta aos avances na tecnoloxía soviética de mísiles terra-aire (SAM), a frota da forza V cambiou de voos a grande altitude a voos a baixa cota para evitar ataques de SAM que poderían recibir se voaban a moita altura. En 1964 descubriuse que os Valiants amosaban fatiga e corrosión cristalina nas pezas forxadas de fixación do longueiro traseiro da á. A finais de 1964 estaba un marcha un programa de reparación, pero un cambio no goberno levou a que o novo ministro de defensa Denis Healey decidise que o Valiant debería retirarse do servizo, feito que ocorreu a principios de 1965. Os bombardeiros V Victor e Vulcan permaneceron en servizo ata os anos 80.

## Notas 
## Bibliografía 
* Blackman, Tony e Anthony Wright. ''Valiant Boys: True Stories from the Operators of the UK's First Four-Jet Bomber''. Grub Street Publishing, 2015. .
Bristol Type 159

O **Bristol Type 159** foi un deseño británico dun bombardeiro pesado cuadrimotor realizado por Bristol Aeroplane Company. Construíuse unha maqueta, pero o proxecto cancelouse e non se chegou a fabricar ningún avión.

## Deseño e desenvolvemento 
En marzo de 1939 o Ministerio do Aire británico emitiu a especificación B.1/39 para un bombardeiro pesado para substituír os Avro Manchester, Short Stirling e Handley Page Halifax. Bristol enviou o Type 159, ás veces coñecido como *Beaubomber*, que era un monoplano de á baixa cunha cola dobre, usando principalmente compoñentes usados polo Bristol Beaufort. Tiña un tren de aterraxe en triciclo e toda a súa carga de 6 800 kg de bombas dentro da parte interior das ás. Catro Bristol Hercules foron os motores propostos coa posibilidade de intercambialos por Rolls-Royce Griffon. A tripulación, agás o bombardeiro, estaría aloxada nunha estrutura monocasco blindada cunha torreta dorsal e outra ventral. Escolléronse os deseños do Type 159 e do Handley Page HP.60, unha variante do Halifax, e a intención era pedir dous prototipos de cada un para avalialos. O Type 159 pasou polo túnel de vento para probar a súa estabilidade e baixa resistencia e co deseño ben avanzado unha maqueta a tamaño real estivo lista a principios de 1940.

Pretendíase construír un avión a media escala para probas de voo, pero co Ministerio de Produción Aeronáutica concentrándose na produción de cazas, detivéronse os traballos no Type 159 e a maqueta desmontouse en maio de 1940.

## Notas 
## Bibliografía 
*
Racialización

A **racialización** é un termo do campo da socioloxía que fai referencia ao proceso polo cal, no contexto dunha sociedade particular, os individuos son asignados a unha raza (entendido como un construto social). Os criterios para adaptar os individuos a unha raza poden ser variados, xeralmente a aparencia, como a cor da pel, pero tamén o vestido, a lingua ou mesmo a relixión. Ao falar de persoas *racializadas*, adoitas facerse fincapé nos efectos negativos que sofren estas persoas no contexto da sociedade na que se desenvolve este proceso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Racismo
* Regra dunha gota
* Raza e etnia no censo dos Estados Unidos
Bandeira kapok

A **bandeira kapok** é un dos símbolos que representa as provincias de Guangdong no sur da China, a súa lingua, cultura, nacionalismo e separatismo. Porén, a bandeira é dificilmente recoñecíbel e non é utilizado oficialmente na provincia de Guangdong ou noutras provincias da China continental. É unha bandeira tricolor composta por franxas horizontais de cor verde, marrón e azul.

## Deseño e simbolismo 
A bandeira consta de tres franxas horizontais e unha imaxe estilizada dunha flor kapok no centro. *Bombax ceiba* coñécese literalmente como "flores da árbore de algodón" en cantonés. É a flor oficial de Guangzhou, a capital da provincia de Guangdong. O uso de flores como símbolos nacionais é popular na rexión de Asia Oriental (o crisantemo xaponés, o hibisco surcoreano, a flor de ameixa taiwanés e a orquídea nobre manchú). O verde representa liberdade, paz e vitalidade. O marrón representa a cultura cantonesa. O azul representa a democracia e o océano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira do Tíbet
* Bandeira de Turquestán Oriental
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Carelia

A **bandeira da República de Carelia** (en , en ) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. É unha bandeira tricolor con tres franxas horizontais iguais de cor vermella, azul celeste e verde. A relación altura/lonxitude é de 2:3.

## Bandeiras históricas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Khakassia

A **bandeira de Khakassia** é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. Consta dun tricolor horizontal azul-branco-vermello cunha banda vertical verde no polipasto que contén un dispositivo solar amarelo tradicional. A proporción da bandeira é 1:2 e foi adoptada o 25 de setembro de 2003.

## Bandeiras históricas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bandeira de Karachay-Cherkessia

A **bandeira de Karachay-Cherkessia** (en , en , en ) é un dos símbolos oficiais desta república federal rusa. Foi adoptado oficialmente o 26 de xullo de 1996.

## Descrición 
A bandeira consta de tres barras de igual tamaño, de arriba a abaixo nas cores azul clara, verde e vermella. O azul claro simboliza a paz, a amabilidade e a tranquilidade. O verde representa a natureza, a fertilidade e a riqueza. O vermello é para a calor e a unidade do pobo de Karachay-Cherkessia. No centro da barra verde hai un círculo branco que contén o sol que sae detrás dunha montaña, que representa a paisaxe da república. Un símbolo semellante atópase na bandeira de Kabardino-Balkaria.

## Esquema de cores 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Kabardino-Balkaria
### Ligazóns externas 
*
María López Suárez

**María López Suárez**, nada en Ferrol en 1977, é unha filóloga galega vinculada ao mundo editorial.

## Traxectoria 
É licenciada en Filoloxía galega pola Universidade de Santiago de Compostela, cun posgrao en Teoría da literatura e literatura comparada. Estuda así mesmo o grao de Filosofía pola UNED.

Traballou como correctora editorial para editoriais como Kalandraka e Edicións Xerais. Como editora, foi coordinadora editorial de narrativa para Edicións Xerais  entre marzo de 2019 e novembro de 2020, editorial para a cal tamén fixo labores de tradución.

## Tradución 
* *A cara norte do corazón*, de Dolores Redondo (Xerais, 2019)
* *O infinito nun xunco*, de Irene Vallejo (Xerais, 2021), finalista dos Premios Follas Novas do Libro Galego na categoría de Tradución

## Notas
Moedas do milenario de Leif Eriksson

As **moedas do milenario de Leif Eriksson** responden a unha emisión conxunta dos Estados Unidos e da República de Islandia para conmemorar o milenario da descuberta do Novo Mundo polo explorador viquingo Leif Eriksson (970-1020). 

Trátase de dúas moedas de prata de características métricas idénticas, ambas producidas pola *US Mint* na súa Ceca de Filadelfia, cos valores faciais dun dólar e de 1.000 coroas, respectivamente. pola que se dispuxo a devandita emisión conxunta.

Pola súa banda, o reverso, deseñado e gravado por James Ferrell, representa un clásico barco viquingo a toda vela que se achega ao Novo Mundo, con Leif Eriksson ao temón. Na parte superior aparece a lenda FOUNDER OF THE NEW WORLD ("Fundador do Novo Mundo") e na inferior UNITED STATES OF AMERICA; á esquerda do barco o lema E PLURIBUS UNUM e á súa dereita o valor facial en letra, ONE DOLLAR.

A moeda comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en *versión proof.*

## 1.000 coroas de Islandia 
A moeda islandesa desta serie foi cuñada tamén na Casa da Moeda de Filadelfia, aínda que neste caso carece de marca de ceca. A súa tiraxe máxima autorizada foi de 150.000 exemplares,

Pola súa banda, o reverso, obra do mesmo deseñador e do gravador T. James Ferrell, está caracterizado por unha estilización dos catro elementos que se integran no escudo de armas de Islandia, tamén presente noutras emisións dese país, que son os catro espíritos protectores tradicionais dos puntos cardinais do país: o touro Griðungur, a aguia Gammur, o dragón Dreki e o xigante Bergrisi. Na parte superior a lenda indica o valor facial e na inferior o nome do país emisor. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda dun dólar estadounidense
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* "2000 Leif Ericson Silver Dollar" (*ModernCommemoratives.com*)
* "2000 Leif Ericson Commemorative Silver Dollars " (*CoinNews.net*)
Bandeira da República dos Komis

A **bandeira da República dos Komis** (en ) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. A bandeira é unha tricolor horizontal cunha proporción de 2:3. A bandeira estaba composta por tres barras de arriba a abaixo de cores azul, verde e branco.

Antes de 1991, a República de Komi existía como a República Socialista Soviética Autónoma dos Komis. A bandeira da RSSA dos Komis corresponde á bandeira da SFSR rusa con inscricións adicionais.

## Simbolismo 
A bandeira representa a riqueza natural da República dos Komis. O azul representa o esplendor e amplitude do ceo setentrional. O verde representa a natureza, a súa bondade e a taiga. O branco representa a cor da neve, a pureza da natureza no norte, a sinxeleza e a austeridade, ademais de ser un país no norte. Segundo unha interpretación diferente, o branco representa a igualdade e a unidade das persoas e culturas que viven na república.

## Cores da bandeira 
miniatura|dereita|Especificacións da bandeira dos komis.
A lei da República dos Komis só di que as cores da bandeira son "azul", "verde" e "branco". Non especifica as cores exactas da bandeira. Porén, na práctica, as bandeiras oficiais adoitan utilizar as seguintes cores:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
*
Zenobia

O antropónimo feminino **Zenobia** pode referirse a:
***Zenobia de Armenia**, princesa do reino de Iberia no século I;

***Zenobia de Palmira**, raíña do Imperio de Palmira no século III; 
***Zenobia Camprubí**, escritora, tradutora e lingüista catalá (1887-1956).
Charro!

***Charro!*** é un filme estadounidense de 1969 dirixido, producido e escrito por Charles Marquis Warren. Está protagonizado por Elvis Presley e foi rodado no Apacheland Movie Ranch e Old Tucson Studios, en Arizona. Este foi o único filme de Presley no cal non cantou en pantalla, e tampouco contou con ningunha canción, agás o tema principal, que foi interpretado nos créditos iniciais. Tamén foi o único filme no que Presley levou barba.

Ina Balin, Victor French, Barbara Werle e Solomon Sturges forman parte do elenco. Foi o derradeiro filme do director Charles Marquis Warren. O filme obtivo beneficios, mais non foi un grande éxito, e segue a ser unha das películas menos vistas de Presley a pesar de ser considerada entre as súas mellores en canto a unha actuación "directa" (non musical).

## Personaxes 
* Elvis Presley como Jess Wade
* Ina Balin como Tracey Winters
* Victor French como Vince Hackett
* Barbara Werle como Sara Ramsey
* Solomon Sturges como Billy Roy Hackett
* Lynn Kellogg como Marcie
* Paul Brinegar como Opie Keetch
* Harry Landers como Heff
* Tony Young como Tenente Rivera
* James Almanzar como Sheriff Ramsey
* James Sikking como Gunner

## Notas
El Toro, Zulia

**El Toro** é unha localidade venezolana situada na illa de Toas, é a capital do municipio de Almirante Padilla do estado Zulia. O nome do municipio foi posto en homenaxe ao militar José Prudencio Padilla.

## Situación 
thumb|esquerda|Sede da alcaldía
El Toro está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela. 

## Historia 
Foi fundada en 1774 como parte do proceso de colonización levado a cabo polo Imperio español nas ribeiras do lago, para entón formaba parte da antiga Provincia de Maracaibo. 

## Economía 
Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.

A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra cacaria, *granzón* e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Zulia
* Lago de Maracaibo
* Coquivacoa
Buscando vinganza

***Buscando vinganza*** (en ) é un filme de 2013 dirixido por Niall Johnson.

## Sinopse 
Durante o verán de 1882, Charlotte Locktown e o seu marido David, un rico matrimonio británico que se estabelece nunha illa ao sur de Nova Zelandia, fundan unha familia ao ter ao seu primeiro fillo. Uns meses despois, unha noite, tres descoñecidos entran na súa casa, matan a David e secuestran o seu neno. Devastada pero decidida, e ante a impotencia da policía, Charlotte decide atopar o seu fillo pola súa conta. Despois de recibir unha foto súa cunha demanda de rescate, participa na febre do ouro que se apodera do país para obter pistas que a conducirán ao home responsable da morte do seu marido e do secuestro do seu fillo.

## Personaxes 
* Alice Eve como Charlotte Lockton
* Graham McTavish como Bully
* Jack Davenport como Joshua McCullen
* Richard O'Brien como Russell
* Cohen Holloway como Hunter
* Gillian MacGregor como Heather
* Glen Levy como un bandido
* Mikaela Rüegg como Flamenco
* Stig Eldred como Klaus
* Stan Walker como Matai
* Lukas Hinch como David Lockton
* Emily Corcoran como Honey
* Ella Hope-Higginson como Betty 
* Susannah Kenton como Mrs. Jones
Lingua khakas

A **lingua khakas** (tamén coñecida como **xakas**, e cuxo endónimo é хакас тілі, *khakas tįlį*, тадар тілі, *tadar tįlį*) é unha lingua turca falada polo pobo khakas, o cal vive na república siberiana meridional de Khakassia, en Rusia. Os khakas son unhas 73&nbsp;000 persoas, as cales 42&nbsp;000 falan a lingua khakas. A maioría dos falantes de khakas son bilingües co ruso.

Tradicionalmente, a lingua khakas divídese en varios dialectos estreitamente relacionados, os cales toman os seus nomes de diferentes tribos khakas: Sagay, Kacha, Koybal, Beltir e KyzylDe feito, estes nomes representan antigas unidades administrativas en lugar de grupos tribais ou lingüísticos. As persoas que falan todos estes dialectos simplemente se referían a si mesmas como Tadar (é dicir, tártaro).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Almirante Padilla

**Almirante Padilla** é un municipio de Venezuela. O seu nome é unha homenaxe ao almirante José Prudencio Padilla. 
## Administración 
Almirante Padilla é un dos 21 municipios do Estado Zulia en Venezuela. 
### Poboación 
En 2011, a poboación era 11 929 habitantes.
### Capital 
A súa capital e sede da alcaldía é El Toro, Toas. 
### Subdivisións 
O municipio está formado por dúas parroquias civís cada unha encabezada por unha capital (entre parénteses):
* Illa de Toas (El Toro, sede da alcaldía)
* Monagas (San Carlos)
miniatura|esquerda|
## Xeografía 
O municipio está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela. 

Ademais das illas de Toas e Monagas, con cadansúa capital, integran o concello as illas de Zapara, Pescadores, Pájaros, Maraca e Bajo Pedro Colina, ademais doutros illotes menores.

## Historia 
### Século XVII 
O cacique Nigale, líder da resistencia do pobo añú e paraujano de Coquivacoa, caeu en combate contra os invasores da coroa de Castela na illa Zapara, un 23 de xuño de 1607. 

### Século XIX 
Por decreto do Presidente da República, Dr. Raimundo Andueza Palacio, o 3 de maio de 1890; se declárase ao Zulia e Falcón en posesión das respectivas soberanías. En xullo do mesmo ano incorpóranse ao Zulia as illas de Toas e San Carlos, confiándoselle a súa organización civil, e son integradas ao distrito Mara.

### Século XX 
Despois de máis dun século de pertencer ao distrito Mara, o 26 de maio de 1989 pasa a conformar un municipio independente co nome do prócer da independencia colombiana, o almirante José Prudencio Padilla.

### Século XXI 
O 7 de setembro de 2015 o presidente venezolano Nicolás Maduro, declarou parcialmente un estado de excepción no Estado fronteirizo do Zulia, pola crise diplomática con Colombia polos acontecementos ocorridos no Estado Táchira, sendo esta entidade municipal un dos tres municipios afectados pola medida presidencial.

## Economía 
Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.
A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca no Lago de Maracaibo, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra calcaria, *granzón* e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* José Prudencio Padilla
* El Toro, Zulia
* Zulia
* Lago de Maracaibo
* Coquivacoa
* Golfo de Venezuela
Maria Sakkari

**Maria Sakkari**, nada o 25 de xullo de 1995 en Atenas, é unha tenista profesional grega. Chegou ó terceiro posto da clasificación da Women's Tennis Association o 21 de marzo de 2022, sendo a tenista grega en acadar esa posición na Open Era.

## Torneos de Grand Slam 
### Clasificación en torneos de Grand Slam 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Perfil na Women's Tennis Association 
* Perfil na International Tennis Federation
Bandeira de Praga

A **bandeira de Praga**, oficialmente a **bandeira da cidade capital de Praga** é un dos símbolos de Praga, xunto co escudo de armas de Praga.
Galegos en Alemaña

miniatura|*Consejos para trabajadores españoles empleados en la República Federal de Alemania*, 1963.
Os **galegos en Alemaña** son os inmigrantes galegos, e os seus descendentes, que se asentaron en Alemaña. No ano 2016, eran 17&nbsp;023 habitantes, concentrados principalmente na cidade de Hamburgo, onde viven máis de 4&nbsp;000, e en menor medida, noutras zonas do país.

## Historia 
Historicamente, Galicia foi un exportador neto de poboación para o resto de España e a inmigración galega foi masiva entre finais do século XIX e comezos do século XX. Entre 1900 e 1981, a saída neta de persoas de Galicia foi de máis de 825&nbsp;000. Tamén tivo un factor importante a guerra civil española, a caída da Segunda República Española e a chegada de Francisco Franco ó poder. Isto motivou unha nova onda de emigración cara a fóra de Galicia a outros países europeos, sobre todo a Francia, Suíza, Alemaña e, en menor medida, no Reino Unido.

A emigración galega en Alemaña foi especialmente intensa na década de 1960, e estivo vinculada á necesidade de man de obra pouco cualificada nese país, como por exemplo no sector da construción.
Moitos dos traballadores galegos que marcharon a Alemaña fixérono contratados a través da Oficina Federal de Colocación e do IEE. Porén, calcúlase que un de cada tres emigrantes galegos en Alemaña fixérono de maneira "irregular" buscando transporte, traballo e aloxamento polos seus propios medios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Muñoz Sánchez, Antonio (2012). "Una introducción a la historia de la emigración española en la República Federal de Alemania (1960-1980)" *Iberoamericana* (en castelán). XII, número 46. pp. 23–42.
### Outros artigos 
* Diáspora galega