Ratites

Os **ratites** son un diverso grupo de aves non voadoras, principalmente grandes e de patas longas da infraclase Palaeognathae. Isto implica que a perda do voo é un trazo que evolucionou independentemente múltiples veces en diferentes liñaxes de ratites. As avestruces estaban presentes en Asia aínda no Holoceno, aínda que se cre que o xénero se orixinou en África. Porén, a orde das avestruces puido ter evolucionado en Eurasia. Se os xeranóididos eran ratites, estaban tamén presentes en América do Norte.

## Especies 
### Formas vivas 
A avestruz africana é o ratite máis grande vivo, e algúns exemplares chegan a ter unha altura de case 2,8&nbsp;m e a pesar 156&nbsp;kg Lesson (1831) engadiu os kiwis aos Ratitae. Huxley (1867) recoñece as semellanzas no padal de ratites e tinamús, pero seguiu clasificando os tinamús como Carinatae. Pycraft (1900) creou o taxon Palaeognathae e rexeitou a clasificación Ratitae-Carinatae que separaba os tinamús dos ratites e considerou que os ratites eran aves que perderan secundariamente a capacidade de voar. Estableceu sete ordes de paleognatos recentes vivos e fósiles: Casuarii, Struthiones, Rheae, Dinornithes, Aepyornithes, Apteryges e Crypturi (neste último estaban encadrados os tinamús).

Na clasificación de Sibley e na da IUCN este grupo era encadrado na orde única Struthioniformes e os distintos grupos de ratites eran agrupados en familias. Na clasificación taxonómica actual o grupo dos ratites corresponde a diferentes ordes, que evolucionaron independentemente, e que son:
*Struthioniformes, en sentido estrito, as avestruces (actualmente só en África).
*Rheiformes, os ñandús de América do Sur.
*Casuariiformes, os casuarios e emús de Austaralasia.
*Apterygiformes, os kiwis de Nova Zelandia.
*Aepyornithiformes, as extintas aves elefante de Madagascar.
*Dinornithiformes, as extintas moas de Nova Zelandia.
Por outra parte, os Tinamiformes, segundo recentes estudos filoxenéticos, estarían tamén relacionados cos ratites.

## Evolución 
A idea máis duradeira sobre a evolución dos ratites foi que compartían un antepasado común non voador que vivira en Gondwana, cuxos descendentes foron transportados pola deriva continental ás súas localizacións actuais. Apoiaban esta idea algúns estudos baseados en morfoloxía, inmunoloxía e secuenciación do ADN que parecían indicar que os ratites eran monofiléticos. O ratite fósil máis antigo coñecido data do Paleoceno, hai uns 56 millóns de anos (por exemplo, *Diogenornis*, un posible parente antigo dos ñandús). Porén, outras masas de terra como América do Sur e Europa mantiveron múltiples liñaxes de ratites non voadoras que evolucionaron independentemente, o que socava esta hipótese de exclusión competitiva.

Máis recentemente, estudos sobre a diverxencia xenética e morfolóxica e distribución de fósiles mostran que as aves paleognatas no seu conxunto probablemente tiveron a súa orixe no hemisferio norte. As paleognatas do hemisferio norte do Cenozoico temperán como *Lithornis*, *Pseudocrypturus*, *Paracathartes* e *Palaeotis* parecen ser os membros máis basais do clado. (pola mesma ruta pola que se pensa que os marsupiais chegaron a Australia) e despois alcanzasen Nova Zelandia e Madagascar por medio de dispersións casuais a través dos océanos. O xigantismo evolucionaría despois das dispersións transoceánicas. Pero a eficiencia enerxética pode só axudar a explicar a perda do voo cando os beneficios de voar non son esenciais para sobrevivir.

Investigacións en rálidos non voadores indican que a condición non voadora evolucionou en ausencia de predadores. Ademais, as aves predadoras tenden a converterse en predadores xeneralistas nas illas cunha baixa riqueza de especies, en oposición a especializarse na predación de aves. Un incremento no tamaño das patas compensa a redución na lonxitude das ás nas aves insulares que non perderon o voo ao proporcionarlles unha panca máis longa para incrementar a forza xerada durante o impulso inicial necesario para engalar. e, finalmente, teñen un padal palaeognato.

### Galería de especies vivas 

Ficheiro:Autruche Thoiry 19801.jpg|Avestruz común (*Struthio camelus*)
File:Somali ostrich.jpg|Avestruz de Somalia (*Struthio molybdophanes*)
Ficheiro:Nandu Rhea americana Tierpark Hellabrunn-1.jpg|Ñandú da especie *Rhea americana*
Ficheiro:Darwin-Nandus.jpg|Ñandú da especie *Rhea pennata*
Ficheiro:Double-wattled Cassowary.jpg|Casuario da especie *Casuarius casuarius*
Ficheiro:Casuarius unappendiculatus -Northern Cassowary -head to toe.jpg|Casuario da especie *Casuarius unappendiculatus*
Ficheiro:Mooruk-Wolf.jpg|Casuario da especie *Casuarius bennetti*
Ficheiro:Dromaius novaehollandiae qtl1.jpg|Emú (*Dromaius novaehollandiae*)
Ficheiro:Apteryx haastii.jpg|Kiwi da especie *Apteryx haastii*
Ficheiro:Apteryx owenii 0.jpg|Kiwi da especie *Apteryx owenii*
Ficheiro:Kiwifugl.jpg|Kiwi da especie *Apteryx mantelli*
Ficheiro:Okarito kiwi 2.jpg|Kiwi da especie *Apteryx rowi*
Ficheiro:Tokoeka.jpg|Kiwi da especie *Apteryx australis*

## Comportamento e ecoloxía 
### Alimentación 
Os polos de ratites adoitan ser máis omnívoros ou insectívoros; as semellanzas nos adultos acaban coa alimentación, xa que todos varían en dieta e en lonxitude do tracto dixestivo, o cal está relacionado coa súa dieta. As avestruces, cos tractos máis longos, de 14nbsp;m, son principalmente herbívoras. Os tractos dos ñandús son os seguintes en lonxitude e teñen entre 8 e 9&nbsp;m de longo e presentan tamén un cego intestinal. Son tamén principalmente herbívoros, concentrándose en plantas de folla ancha. Porén, comen tamén insectos se teñen a oportunidade. Os emús teñen tractos de 7&nbsp;m de longo e unha dieta máis omnívora, na que inclúen insectos e outros pequenos animais. Os casuarios teñen os tractos máis curtos entre as especies grandes, de 4&nbsp;m. Finalmente, os kiwis teñen os tractos máis curtos e comen miñocas, insectos e outras criaturas similares.

Algúns ratites extintos puideron ter estilos de vida raros, como os xéneros de peteiro estreito *Diogenornis* e *Palaeotis*, comparables cos litornítidos limícolas, e isto podería indicar dietas animalívoras.

### Reprodución 
Os ratites diferéncianse das aves voadoras en que necesitan adaptarse ou desenvolver características para protexer as súas crías. O máis importante é o grosor das cascas dos seus ovos. As crías eclosionan máis desenvolvidas que na maioría das aves, xa que poden correr ou andar moi pouco despois. Ademais, a maioría dos ratites teñen niños comunais, nos que varios individuos comparten as tarefas de incubación. As avestruces son os únicos ratites nos que as femias chocan os ovos; comparten tamén os traballos de incubación con outros individuos, e os machos incuban de noite.  Os casuarios e emús son poliandros, e neles os machos incuban os ovos e crían os pitos sen que haxa unha contribución obvia das femias. As avestruces e ñandús son polixinos e cada macho cortexa varias femias. Os machos de ñandú son responsables da construción do niño e da incubación, mentres que os machos das avestruces só chocan os ovos de noite. Os kiwis son a excepción polas súas estratexias reprodutivas monógamas nas que tanto o macho en solitario coma ambos os sexos incuban un só ovo.

}}

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* sitios web con información sobre ratites