open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Richard Rogers

[miniatura|[Edificio Lloyd's (Londres, 1984)]]

[miniatura|[Estadio Millenium (Londres, 1999)]]
[miniatura|Terminal 4 do [Aeroporto de Barajas (Madrid, 2005)]]

**Richard George Rogers**, nado en Florencia o 23 de xullo de 1933 e finado en Londres o 18 de decembro de 2021, foi un arquitecto británico coñecido ao redor do mundo polos seus modernos e funcionais deseños. Estudou na *Architectural Association School of Architecture* de Londres, antes de obter o graduado na Escola de Arquitectura da Universidade Yale no 1962. Entre outros moitos recoñecementos, recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura no 2007.

## Traxectoria 
Na Universidade de Yale coñeceu a Norman Foster, co cal formaría no seu retorno á Inglaterra o grupo de practicas *Team 4* (Equipo de catro) e mais coas súas respectivas mulleres, Sue Rogers e Wendy Cheesman. Non pasou moito tempo para que comezaran a gañar reputación e fama polos seus deseños industriais *high-tech*.

No 1967, logo de rematar o seu período de prácticas, únese ao arquitecto Renzo Piano. Un dos seus primeiros encargos foi unha casa e estudo para Humphrey Spender preto de Maldon, Essex. Tratábase dun cubo de vidro cunha estrutura feita na súa meirande parte con vigas de aceiro en I. A súa carreira colleu pulo cando gañou o concurso para o deseño do Centro Pompidou de París o 13 de xullo de 1971 xunto con Renzo Piano e Peter Rice. Neste deseño establecíase un dos sinais máis recoñecíbeis do que logo será o seu estilo. Trátase de deixar visíbeis ao exterior a maioría das instalacións do edificio, como a instalación de auga, calefacción e escaleiras, deixando deste xeito os espazos interiores baleiros e cun certo orde.

Aínda que o Centro Pompidou é agora un dos espazos máis visitados e admirados da capital francesa, non se librou dunha certa controversia por parte dos críticos nos primeiros anos logo da súa inauguración, poñendo en dúbida o novidoso estilo "inside-out" (o de dentro para fóra).

## Proxectos 
* Casa Roger, Wimbledon, Reino Unido (1967)
* Casa e estudo de Humphrey Spender, Essex, Reino Unido (1968)
* Pavillón italiano na exposición universal de Osaka, Xapón (1970)
* Centro comercial de Fitzroy street, Australia (1970)
* Centro Pompidou, París, Francia (1972–78)
* Centro PATS, Cambridge, Reino Unido (1975)
* Edificio Lloyd's, Londres, Reino Unido (1979–84)
* Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos, Estrasburgo, Francia (1984)
* Estadio Millenium Londres, Reino Unido (1999)
* *Y Senedd*, novo edificio da Asemblea Nacional de Gales, Cardiff, Reino Unido (2006)
* Aeroporto de Barajas Terminal 4, Madrid, España (2005)
* 88 Wood Street Londres, Reino Unido (1993-2001)
* Courts of Law, Antuerpen, Bélxica (2005)
* Hotel Hesperia Tower, Barcelona, España (2006)
* Bodegas Protos, Peñafiel, España (2007)
* Centro tecnolóxico Palmas Altas, Sevilla, España (2009)
* Torres Atrio, Bogotá, Colombia (en construción)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura
* Premio Pritzker
### Ligazóns externas 
* Richard Rogers (páxina oficial)
Aelbert Cuyp

300px|dereita|miniatura|*Vacas na auga*, Museo de Belas Artes, Budapest.
**Aelbert Jacobsz Cuyp**, nado en Dordrecht o 20 de outubro de 1620 e finado na mesma localidade o 15 de novembro de 1691, foi un dos máis importantes pintores paisaxistas neerlandeses do século XVII.

## Traxectoria 
Discípulo do seu pai Jacob Gerritsz. Cuyp, Aelbert foi o máis famoso dunha familia de pintores, sendo especialmente coñecido polas vistas de lugares do seu país ao amencer ou ao serán.
## Estilo 
A luz solar é acentuada nas súas pinturas por pequenos detalles punteados de luz dourada. En conxunto, os panoramas atmosféricos da campiña, a luminosidade dos talos de herba nunha pradeira, as crinas dun tranquilo cabalo, o corno dunha vaca leiteira inclinada sobre un rego, ou o tope do chapeu dun labrego, están todos envoltos nun baño de luz ocre-amarela. A calidade do pintado nunha obra de Cuyp é dunha mestría sen erros. O rico vernizado refracta os raios da luz como unha xoia a disolve. As paisaxe de Cuyp están baseadas na realidade e na súa propia invención do encantador que unha paisaxe podería ser. 
 
[miniatura|dereita|300px|*O Mosa en Dordrecht* ([National Gallery of Art, Washington DC.]] 
Os debuxos de Cuyp revélano como un debuxante superior. Tentaba conseguir unha obra de arte plena cos seus debuxos, de modo que con frecuencia a mesma sección dun esbozo, pode encontrarse en varias pinturas diferentes.

Asinaba as súas obras, mais raramente as databa, de xeito que a cronoloxía da súa carreira non é satisfactoria. Aínda que un elevado número de obras lle foran atribuídas, bastantes puideron ser doutros paisaxistas, tal e como **Abraham Calraet** (1642–1722), cuxas iniciais *A.C.* poden confundirse coas de Cuyp. Porén non sempre a súa arte foi apreciada, sendo aínda recentemente cualificada como "blandenguería de caixa de chocolate".
Meindert Hobbema

miniatura|300px|*O camiño de Middelharnis* (1689).
**Meindert Lubbertszoon Hobbema**, nado en Ámsterdam o 31 de outubro de 1638 e finado o 7 de decembro 1709, foi un pintor holandés de paisaxes.

## Traxectoria 
Meindert Hobbema casou a idade de 30 anos, o 2 de novembro de 1668 na Oude Kerk (*Igrexa vella*) de Ámsterdam cunha cociñeira, Eeltje Vinck de Gorcum. Foron padriños, o irmán da noiva, Cornelius Vinck e o pintor Jacob van Ruisdael, de quen era discípulo Hobbema. O matrimonio tivo catro fillos entre 1668 e 1673. Por influencias da súa muller foi nomeado inspector de viños da cidade de Ámsterdam (1669), cargo no que se mantivo durante corenta anos. Durante ese tempo a pintura non foi para el xa outra cousa que un segundo oficio. A parella viviu en Rozengracht, non lonxe da morada de Rembrandt. En 1704 faleceu a súa dona, e cinco anos despois, o 14 de decembro de 1709, morreu o pintor, que está inhumado na Armenfriedhof der Westerkerk (Cemiterio de pobres da Westerkwrk) en Ámsterdam.

Para algúns é o máis grande dos pintores paisaxistas holandeses xunto con Jacob van Ruisdael. Hobbema é famoso polo seu impactante cadro "O camiño de Middelharnis" (*Het Laantje van Middelharnis*), 1689, na actualidade exposto na National Gallery de Londres.
Willem Claeszoon Heda

[miniatura|Natureza morta ([Frans Hals Museum, Haarlem)|300px]]
**Willem Claeszoon Heda**, quen asinaba abreviando o seu nome en **Claez.**, nado en 1594 en Haarlem e morto arredor de 1680 na súa cidade natal, foi un pintor holandés especializado en naturezas mortas.

## Traxectoria 
A súa pintura mostra a súa excelencia na plasmación de reflexos e na calidade na reprodución da superficie dos obxectos. As naturezas mortas de Heda presentan frecuentemente unha composición en forma de triángulo, no que os obxectso máis en alto son colocados nun lado. Heda utiliza unha paleta de cores restrinxida, de xeito que as súas pinturas semellan, a primeira vista, case monócromas. Curiosamente parece utilizar os mesmos obxectos en cada composición. Nas súas obras anteriores a 1635 mostra o influxo de Pieter Claesz (1596 ou 1597-1660), así como de Floris Van Dyck (1575-1651).

O Rijksmuseum de Ámsterdam, o museo Boijmans Van Beuningen de Rotterdam e o Museum voor Schone Kunsten de Gante posúen arredor de 70 obras de Heda.

Heda traballou toda a súa vida en Haarlem e foi presidente da Sint Lucasgilde (confraría de San Lucas), que agrupaba aos pintores, máis o final da súa vida non o coñecemos. Heda tivo numerosos discípulos, entre eles o seu fillo Gerrit Willemz Heda (activo entre 1642-1702).

## Véxase tamén
Tótem

[miniatura|200px|Poste tótem en [Stanley Park, Vancouver.]]
Un **tótem** é un obxecto, ser ou animal sobrenatural, que nas mitoloxías dalgunhas culturas se toma coma emblema da tribo ou do individuo; este pode incluír unha diversidade de atributos e significados.

No totemismo, enténdese tamén coma o principio ou orixe dun determinado grupo humano, que se cre descendente dese tótem, animal, vexetal ou obxecto inanimado. Neste senso, aínda que o termo provén da cultura ojibwa, orixinaria de América do Norte, o totemismo pódese observar ao longo da evolución das sociedades humanas noutros continentes e eras.

## Os postes Tótem 
Os **postes Tótem** son esculturas monumentais entalladas en grandes árbores, especialmente de especies do Cedro Vermello, que realizan certas culturas de pobos indíxenas de América localizadas na zona noroeste da costa do Pacífico de América do Norte. A palabra "tótem", tomada en galego do inglés, deriva do Ojibwe *odoodem*, "seu totem, seu grupo familiar" (raíz *-oode*).

## Significado e fins 
O significado da elaboración de postes tótem son tan variadas como as culturas que os producen. Poden contar lendas familiares, liñaxes de clans ou acontecementos notábeles. Algúns postes son erguidos para celebrar crenzas culturais, mentres outros tentan máis ser unha presentación artística. algúns deles forman parte de estruturas funerarias, incorporando caixas-sepulturas para o que se excaba o poste ou tronco, para poder colocar a caixa adecuadamente. Outros postes poden ilustrar historias, conmemorar personaxes históricas, representar poderes xamánicos ou fornecer obxectos de ridículo público.

Porén os postes tótem non foron nunca obxectos de culto. A asociación deles cun "culto idolátrico" era unha idea de misioneiros cristiáns. A mesma suxestión foi feita polos primeiros exploradores europeos, mais exploradores posteriores como Jean-François de La Pérouse percatáronse de que os postes tótem non eran xamais tratados reverencialmente; só se usaban así para crear alusións ou ilustrar algunhas narración, pero de feitos os postes eran deixados apodrecer cando se abandonaba a aldea.

## Postes tótem fóra de América do Norte 
Postes semellantes aos tótem áchanse noutras partes do mundo. Debido as semellanzas foron descritos e nomeados como se fosen tales. As culturas que mostran exemplos de obxectos de uso similar son a dos maorís de Nova Zelandia, e a dos ainus do norte do Xapón e illas setentrionais.

## Notas
Lajta

:*Para buscar información sobre o río Lajta, véxase **Río Leitha**, o nome alemán deste curso de auga que comeza en Austria e desemboca no Danubio húngaro*.

O **lajta** (pronunciado *lallta*), é un queixo húngaro, semifresco, de forma rectangular e producido con leite de vaca. Caracterízase por ter unha carapa laranxa e húmida, bastante grosa, e un interior de cor amarela pálida e cheo de buraquiños pequenos e irregulares, pero de perfil máis ou menos oval. Ten unha maduración de entre catro e seis semanas, e un contido de graxa do 50 por cento.
Iemelián Ivánovich Pugachev

miniatura|Iemelián Pugachev.
**Iemelián Ivánovich Pugachev** (en ruso **Емелья́н Ива́нович Пугачёв**), nado en Moscova en 1712 e finado na mesma cidade o 21 de xaneiro de 1775, foi un líder cosaco que loitou contra os austríacos na Guerra dos Sete Anos (1756 - 1763).

En 1774, desgustado co goberno da tsarina Catalina a Grande de ascendencia xermana, iniciou unha revolución dos cosacos do Don e do baixo Ural, dándose a coñecer como o falecido Pedro o Grande. O levantamento de Pugachev chegou a pór en perigo a estabilidade do goberno imperial. As principais razóns do levantamento segundo parece eran as míseras condicións dos cosacos, que pasaran a un segundo plano social. Obtivo importantes vitorias, xa que a maioría das tropas rusas atopábanse en zona turca, intentando abrir unha saída ao mar polo porto de Azov. A súa vaga revolucionaria chegou a ocupar Kazán e puido ser repelido en Tsaristin. A fin das hostilidades co Imperio Otomán permitiu ás tropas rusas estacionadas no sur repeler o levantamento. Pugachev foi traizoado e executado publicamente en Moscova.
Maison Carrée

miniatura|dereita|Maison Carrée en 1958.
A **Maison Carrée** é un templo romano, un dos templos antigos mellor conservados, que se encontra sito en Nîmes (a antiga *Nemausus*), na Occitania, país de Francia meridional.

Foi construído entre o 19 e o 16 a.C. por Marco Vipsanio Agripa, aínda que hai autores que o datan concretametne entre o 2 e o 5 da nosa era.Foi dedicado aos fillos do mesmo Agripa e de Xulia, filla de Augusto: Gaio e Lucio César, mortos ambos aínda novos. O texto da inscrición dedicada foi reconstruído polo erudito local Jean-François Séguier, en 1758, a partir dos furados deixados polas letras de bronce orixinais; dicía : "*A Gaio César, fillo de Augusto, cónsul; a Lucio César, fillo de Augusto, cónsul designado; príncipes da mocidade*".

O templo debe o seu óptimo estado de conservación ao feito de haber sido reutilizado como igrexa cristiá no século IV. Pasou por varios usos durante toda a súa historia o que comportou grandes transformacións: foi sede de diversas institucións públicas cidadás; de novo, en 1691, os monxes agostiños reciben a Maison como doazón, e instalan a súa igrexa; foi mesmo corte de gando durante a Revolución francesa; finalmente, de 1819 a 1825, foi restaurada para se converter, desde 1823, nun museo que, hoxe en día, alberga exposicións temporais.

O seu nome en francés, é adoptado no século XVI, e significa literalmente "*Casa cadrada*", debido a que, no francés arcaico, empregábase o termo *carré* co significado de "cuadrangular", é dicir con aspecto de "rectángulo", con clara alusión á planta do edificio.

## Características 
esquerda|miniatura
Pese ás súas dimensións (mide 13,54 metros de largo e 26,42 metros de longo e 17 m de alto), este pequeno templo romano, alzado sobre un elevado podio, de 2,85 m de altura, dominaba a zona sur do foro, corazón económico e administrativo da antiga Nemausus.

É un templo pseudoperíptero hexástilo, con pronao particularmente profundo (cerca dun terzo da lonxitude total da edificación). Presenta seis columnas na fachada (de aí hexástilo) e tres columnas libres nos lados, que continúan con oito semicolumnas laterais e na traseira da cella. Un pórtico, do que aínda se poden observar as bases das columnas, arrodeaba a Maison Carrée, estendíase cara ao Norte e marcaba o lugar do foro nemausiano. Accedíase ao podio por unha escalinata de 15 chanzos, reconstruída con algúns restos antigos conservados. No fronstipicio figuraba unha antiga inscrición reconstruída en 1835 (ver arriba).A súa arquitectura estaba inspirada na do templo de Apolo en Roma, como o testemuñan as súas dimensións, con manifesta influencia grega. Sostense sobre columnas, con fuste acanalado e capiteis corintios, con cornixa, apoiada sobre ménsulas, que abriga un friso historiado en tres dos lados.

No interior a cella está revestida con letras de mármore.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Maison Carrée
* Información da Maison Carrée en *Nemausensis.com*
* Sitio da fundación culturespaces con fotos e información
Marie Simon-Pierre

**Marie Simon-Pierre**, de nome real descoñecido, é unha monxa francesa católica, nada en Rumilly-en-Cambrésis en 1963. A súa sona débese a que curou do párkinson que padecía grazas, presuntamente, á actuación do defunto papa Xoán Paulo II.

## A enfermidade 
A monxa pertence á orde das Freiriñas das Maternidades Católicas, onde ingresou con 21 anos, e traballaba na maternidade L'Étoile, en Puyricard, preto de Aix-en-Provence (Occitania).

En 2002 diagnostícanlle párkinson temperán, unha enfermidade neurodexenerativa e incurábel. O mal aféctalle na mobilidade da metade esquerda do seu corpo. Supostamente, a enfermidade foi avanzando malia o tratamento médico e tivo que deixar as súas tarefas habituais na maternidade para ocuparse de traballos administrativos.

## O milagre 
O 13 de maio de 2005, o papa católico Bieito XVI abre o proceso de beatificación do seu predecesor Xoán Paulo II, que tamén padecía párquinson. A partir dese día ela mesma e as demais monxas da congregación comezan a rezarlle a Xoán Paulo II pedíndolle pola curación. Porén, e sempre segundo a versión dela mesma, a enfermidade continuaría velozmente o seu progreso.

O 2 de xuño solicítalle á súa xefa que a releve de todas as súas responsabilidades. Esta négase e pídelle que escriba nunha folla de papel o nome de *Xoán Paulo II*. Marie Simon-Pierre, que é manicha e a quen o párkinson lle afecta a metade esquerda, non pode facelo. Porén, esa mesma noite, a freira ponse a escribir e conségueo, polo que deduce que sanda supetamente. A hipótese da curación é apoiada polo seu propio neurólogo.

Outras hipóteses médicas apuntan a posibilidade de que o párkinson fose mal diagnosticado, e que os síntomas fosen producidos por unha depresión, pola inxesta de menciñas que provocan eses síntomas, por simulación consciente ou por simulación inconsciente debida á histeria.

O seu milagre resulta unha peza fundamental do proceso de beatificación de Xoán Paulo II, que ten que achegar como proba algún milagre. O informe, conducido polo bispo polaco Sławomir Oder, determinou que a curación se debera á intercesión do anterior papa, pero correspóndelle ao actual Bieito XVI determinar se existe ou non milagre.

Na actualidade Marie Simon-Pierre traballa na clínica Saint-Félicité, en París.

## Reerencias
Freiriñas das Maternidades Católicas

As **Freiriñas das Maternidades Católicas** son unha pequena congregación católica feminina francesa. O seu labor está relacionado co mantemento de maternidades.

A orde foi fundada en 1933 en Bourgoin-Jallieu, polo arcebispo de Cambrai Émile Guerry e pola monxa Marie Jean-Baptiste Lantelme. Recibiu o dereito pontifical en 1982, de mans do papa Xoán Paulo II. Na actualidade teñen a propiedade de cinco maternidades, catro delas en Francia e unha máis no Senegal.

A esta orde pertence a monxa Marie Simon-Pierre, supostamente curada de párquinson por un defunto papa Xoán Paulo II.

## Ligazón externa
*Web da congregación
Bonn

**Bonn**, ás veces escrito en galego **Bon**, é unha cidade do oeste de Alemaña, situada no Land do Renania do Norte-Westfalia. Ten unha poboación de 331.885 habitantes (estimación de 2021).

Foi capital da Alemaña do Oeste desde 1949 a 1990, logo foi sede do goberno alemán ata o 1998, cando se iniciou a transferencia de parte das oficinas administrativas para Berlín. É un importante núcleo cultural, político e comercial. Ten incorporadas outras dúas pequenas cidades: Bad Godesberg e Beuel, coas que forma unha única aglomeración urbana. Ocupa o 19° posto na clasificación das cidades máis populosas de Alemaña aínda que está moi influenciada pola proximidade da cidade de Colonia.

## Cidades irmandadas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
Milagre

miniatura|dereita|320px
Un **milagre** é un feito extraordinario, sobrenatural, atribuído a algunha orixe divina, e que realiza ou ben esta divindade ou ben unha persoa intermediaria (un santo, un pastor, un profeta...). A interpretación dos milagres non é científica e depende sempre de cuestións de fe relixiosa. Sitúase pois no ámbito das crenzas, e non da realidade.

## Historia e interpretación 
O milagre nace dun acontecemento que é difícil explicar cos coñecementos científicos dunha época dada. Así, en distintos cultos as eclipses foron milagres, ou o contacto con novas poboacións de tribos distintas, as curacións súbitas de individuos supostamente enfermos... É complexo explicar de xeito científico moitos destes milagres doutro tempo, principalmente porque a maioría dos milagres son relatos escritos, sobre os que non se conservan testemuñas vivas.

Os milagres son obxecto de controversia por esta razón, e opóñense ao seu redor os pensamentos relixiosos e esotéricos, dunha banda, e os racionalistas, doutra. En esoterismo, manéxanse dous conceptos diferentes:
* o milagre realízase grazas ao poder da relixión, do sacerdote (teurxia),
* e o prodixio realízase grazas ao poder da maxia, do mago (taumaturxia).

Os milagres, coñecidos con este ou outros nomes, hainos en múltiples crenzas relixiosas, tanto politeístas coma monoteístas. Así, son milagres as transformacións propias dos deuses gregos, como as operadas por Narciso ou por Leda, ao igual có son as dez pragas de Exipto, o dioivo, a resurrección de Lázaro, a multiplicación dos pans e dos peixes ou outros famosos exemplos da tradición xudeucristiá ou unicamente cristiá.

Na actualidade, e no contexto da relixión católica, os milagres son elementos imprescindíbeis nos procesos de beatificación e santificación, é dicir, nas vías polas que unha persoa, xa defunta, pasa a engrosar a lista dos venerábeis que merecen adoración como transmisores do catolicismo.

## Tipos 
Ademais de pola súa crenza, os milagres poden clasificarse nalgúns grande tipos que comparten características e procedementos:
* As aparicións, fundamentalmente da Virxe María.
* As transformacións.
* As reencarnacións.
* Os fenómenos operados sobre a natureza: dioivos, secas, eclipses...
* As curacións.
## Véxase tamén
Iris Cochón

**Iris Cochón Otero**, nada en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1968, é unha teórica e crítica literaria galega.
## Traxectoria 
Filla de Luis Cochón. Licenciada en Filoloxía Hispánica e Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesora asociada da área de Teoría da Literatura e Literatura Comparada (TLLC) na Universidade de Santiago de Compostela. Formou parte do consello editorial da colección *Ablativo Absoluto*.
## Obra 
### Ensaio 
* *Con pólvora e magnolias de X. L. Méndez Ferrín*. Xerais, 1997.

### Tradución 
* *Un Ganges de palabras* (Colección Puerta del mar, CEDMA, Málaga, 2003). Antoloxía bilingüe galego-español de Chus Pato.
* *Unha puta recorre Europa* (Caballo de Troya, 2008). Tradución ao castelán da novela *Unha puta percorre Europa* de Alberto Lema.
* *Sidecar* (Caballo de Troya, 2010). Tradución ao castelán da novela *Sidecar* de Alberto Lema.

### Obras colectivas 
* *Cadernos (1938-1948): escolma* de Castelao. Galaxia, 1993.
* *Diccionario da literatura galega. I Autores*. Galaxia, 1995.
* *Upalás: escolma*. Xerais, 1998. Antoloxía do Grupo Rompente. Coeditora con Helena González
* *Diccionario da literatura galega*. Galaxia, 1995-2000.
* *Elementos de crítica literaria*. Xerais, 2005.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Ficha autor* en Xerais
Milagre (homónimos)

Coa palabra **milagre** podemos estarnos a referir a:
* un acontecemento sobrenatural no marco dunha determinada crenza relixiosa: milagre.
* o santuario dos Milagres, en Baños de Molgas.
* un nome de muller: Milagres.
Rakvere

**Rakvere** (en alemán *Wesenberg* ou *Wesenbergh*) é unha vila do norte de Estonia capital do Condado de Lääne-Viru, 20 km ó sur do Golfo de Finlandia.

## Historia
A cidade é coñecida polo seu histórico castelo de pedra, atopado no alto de Vallimägi. O castelo construíuse antes de 1226, no lugar que ocupaban o forte dos antigos vironianos, coñecida como *Rakovor* (Раковор) segundo fontes rusas. Rakvere obtivo o estatuto de cidade o 12 de xuño de 1302. O compositor Arvo Pärt pasou a súa infancia en Rakvere.

## Galería de imaxes 

Rakvere linnuse varemed vallikraaviga1.jpg
Rakvere linnuse varemed vallikraaviga2.jpg
Rakvere kirik 05-06-2012.jpg
Rakvere mõisa park.jpg
Vallimäe tuuleveski.jpg
Rakvere mõisa peahoone ja teatrihoone.jpg

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Kohtla-Järve

**Kohtla-Järve** é a cuarta maior cidade *(linn)* de Estonia. Está situada ó nordeste do país, no Condado de Ida-Viru. A cidade fundouse en 1924 e tiña en 2004 46&nbsp;346 habitantes dunha orixe moi diversa (máis de 40 grupos étnicos). A maioría da poboación fala o ruso, aínda que a partir de 1990 o estoniano pasou a ser a lingua máis empregada na vida cotiá. A cidade está moi industrializada e posúe unha considerábel actividade petroleira.

## Xeografía 
esquerda|miniatura|400px|Distritos de Kohtla-Järve
A cidade divídese en cinco distritos *(linnaosad)*:

# Järve (15.656 habitantes)
# Ahtme (15.602)
# Oru (996)
# Sompa (754)
#Kukruse (467)
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial (en estoniano e ruso)
* Historia e demografía da cidade
A Calvela, Ferreiros, Baralla

**A Calvela** é un lugar da parroquia de Ferreiros, no concello lucense de Baralla. Segundo o IGE en 2015 tiña 14 habitantes  (6 homes e 8 mulleres), catro menos ca en 2007 (8 homes e 10 mulleres) e un menos ca en 2006.

Forma un único núcleo xunto coa Calvela (Vilartelín), a 3&nbsp;km da capital do concello, na aba oeste da montaña que conduce ó alto da Caleira.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ferreiros 
### Parroquias de Baralla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Xosé Peña Fraga

**Xosé Peña Fraga**, coñecido como **Pepet**, nado en Ortigueira cara 1893 e finado nos anos setenta dese século, foi un actor de cinema galego. Sábese moi pouco da súa vida, a pesar de que interpretou como secundario máis de trinta filmes en Hollywood e outros trinta en México.

## Carreira 
Debeu comezar como cómico en España e a finais dos anos vinte emigrou á costa occidental dos Estados Unidos, a Hollywood, para continuar a súa carreira como actor secundario. Trala desaparición do chamado Hollywood hispano (onde se gravaban para a exportación segundas versións de filmes comerciais con actores españolfalantes), como consecuencia da mellora das técnicas de dobraxe, a finais dos anos trinta, marchou a México. Alí participaría no seu primeiro filme en 1944, e chegou a rodar con Luis Buñuel, Carlos Velo ou con Cantinflas. Tamén fixo esporádicos labores de guionista en *Cuando lloran los valientes* (1947) e en *Escándalo de estrellas* (1944).

## Filmografía 
### En Hollywood 
* 1930.*Charros, gauchos y manolas*
:*El dios del mar*
* 1931. *El comediante*
:*El Tenorio del harem*
:*La mujer X*
:*La jaula de los leones*
:*El código penal*
:*¡Hola, Rusia!*
* 1932. *Soñadores de gloria*, versión hispana de *Dreamers of Glory*
* 1933. *Yo, tú y ella*
:*No dejes la puerta abierta*, versión hispana de ''Don't Leave the Door Open*
:*El príncipe gondolero*, versión hispana de *The Gondolier Prince*
* 1934.*El pulpo humano*, versión hispana de *The Human Octopus*
:*Granaderos del amor*, versión hispana de *Grenadiers of Love*
* 1935. *Rosa de Francia*, versión hispana de *Rose of France*
:*Piernas de seda*, versión hispana de *Silk Legs*
:*Angelina o el honor de un brigadier*
:*Julieta compra un hijo *, versión hispana de *Juliet Buys a Baby*
:*Asegure a su mujer*, versión hispana de *He Trusted His Wife*
:*Señora casada necesita marido*, versión hispana de *A Married Woman Needs a Husband*
* 1936. *El capitán Tormenta*
:*Contra la corriente*, versión hispana de *Against the Current*
:*El crimen de media noche*, versión hispana de *The Crime at Midnight*
* 1937. *No matarás*, versión hispana de *Thou Shalt Not Kill*
* 1938 *Mis dos amores*
:*Castillos en el aire*
* 1939. *El rancho del pinar*

### En México 
* 1944. *Escándalo de estrellas*
* 1955. *Sólo para maridos*
:*Ensayo de un crimen*
* 1957. *La esquina de mi barrio*
:*El buen ladrón*
* 1958. *El gran espectáculo*
:*Sucedió en México*
:*A media luz los tres*
* 1959. *Flor de canela*
:*Señoritas*
* 1960. *Por ti aprendí a querer*
* 1961. *El analfabeto*
* 1962. *Cuanto vale tu hijo*
* 1963. *Cri Cri el grillito cantor*
* 1964. *Así amaron nuestros padres*
* 1968. *Cinco de chocolate y uno de fresa*, dirixida por Carlos Velo
:*Los caudillos'' (televisión)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* José Peña, o primeiro galego en Hollywood 

* El coruñés que dominó el segundo plano
Mar de Okhotsk

O **mar de Okhotsk** (do ruso *Ojótskoe more*, Охотское море) é a parte máis occidental do océano Pacífico, que se atopa rodeado pola Península de Kamchatka e as disputadas Illas Kuriles polo leste; a illas xaponesa de Hokkaido polo sur; e a illa de Sakhalin, a provincia de Amur en Siberia e Siberia oriental dende as illas Sahantar até Ojotsk polo oeste.

Cobre unha superficie de 1&nbsp;583&nbsp;000&nbsp;km², cunha profundidade media de 821 metros e máxima de 3.521 . A maior parte do mar, excepto a área que rodea as illas Kuriles, está conxelado durante todo o inverno. A única illa que non se atopa preto das costas é a diminuta Illa de San Xonás. En verán, os iceberg derrétense e o mar volve ser navegable.

En xaponés o nome do mar chámase *Ohotsukukai* (オホーツク海) polo préstamo do nome ruso.

## Notas 
## Véxase tamén
Illas Kuriles

250px|miniatura290px|dereita|miniatura|Situación das illas Kuriles no Pacífico occidental.
As **illas Kuriles** (en en ruso Кури́льские острова, ''/Kuril'skie ostrova/*), esténdense en dirección noroeste dende Hokkaido, no Xapón, até Kamchatka, separando o Mar de Okhotsk do océano Pacífico Norte. Forman parte do óblast ruso de Sakhalin.

As illas tamén son coñecidas en xaponés como 千島列島 (/*Chishima rettō*/ Arquipélago das Mil Illas ou o クリル列島 - /*Kuriru rettō*/, Arquipélago Kuril).

Os ainus habitaron as illas dende tempos remotos até a súa expulsión polos rusos no século XVIII. O Xapón quedou con elas en 1875 (Tratado de San Petersburgo) a cambio de ceder Sakhalin a Rusia. Rusia reclamoullas tras a segunda guerra mundial (Tratado de San Francisco), pero o Xapón mantén a reivindicación sobre as catro illas máis meridionais, coñecidas no Xapón como *Territorios do Norte'' (Conflito das Illas Kuriles).

As illas son famosas pola súa néboa. Son ricas en algas e mais en peixe. A illa máis setentrional, Atlasov, é un cono volcánico case perfecto.

## Illas 
Nesta táboa lístanse as illas Kurís en dirección Nordés-Suroeste (NE-SO). Alén destas illas existen unha ducia de illotes e penedos menores.

## Notas
Luar

[miniatura|dereita|200px|Luar en [Hobart, Tasmania.]]
O **luar** é a luz que chega á Terra desde a Lúa. Esta luz non se orixina na Lúa, senón que esta reflicte a que lle chega do Sol.

## Características 
A superficie lunar aborbe o 93% da luz que recibe do sol polo que, aínda que a intensidade do luar varía en grande maneira dependendo da fase lunar, durante a lúa chea ilumina apenas con 0,2 lx, o que representa 500.000 veces menos que o sol. Cando se mira a lúa desde bastante altitude ou desde latitudes tropicais, a iluminancia pode chegar a 1 lx. A luz do luar non permite nin ler nin distinguir as cores, pero si orientarse e mesmo fotografar a paisaxe.

A cor do luar, en especial durante a lúa chea, aparece tinxida de azul ao ollo humano comparado coa maioría das fontes de luz artificiais.

Para os astrónomos é unha molestia, xa que o luar ilumina as partículas que se achan en suspensión no aire, provocando un resplandor no ceo que vela as placas fotográficas durante as exposicións prolongadas.

[miniatura|dereita|200px|*Dous homes a contemplar a Lúa*, de [Caspar David Friedrich.]]

O luar considérase moitas veces un tipo de luz moi romántica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Albedo
Microsoft Access

**Microsoft Access** é un programa de base de datos creado pola empresa Microsoft. Como outros programas deseñados para a mesma función e baseados na programación orientada a obxectos, traballa con táboas e consultas, aínda que que as súas unidades máis básicas son os chamados campos e rexistros. Permite establecer as propiedades e procedementos para os seus obxectos e posúe asistentes para a creación de moitos dos seus elementos. Aínda que relativamente doado de usar ata certo nivel de complexidade, tén a limitación de que para ulteriores cálculos debe traballarse con código de programación: no caso de Access, trátase dunha modificación restrinxida de VisualBasic aplicada a Access. Outras características de Access son a existencia de formularios, macros, páxinas de acceso a datos e módulos, así coma a posibilidade de relacionar os seus elementos con outras aplicacións de Microsoft.
Infinitivo conxugado

O **infinitivo conxugado**, **infinitivo persoal** ou **infinitivo flexionado** é unha flexión verbal que se forma engadindo morfema de persoa e número ao infinitivo. É unha das características máis orixinais do galego-portugués, aínda que existen formas similares no napolitano do século XV e vestixios no leonés antigo, o que, xunto coa influencia do portugués, pode explicar a súa presenza no mirandés. Tamén se usa hoxe na lingua húngara.
## Características
O infinitivo conxugado fórmase engadindo ao infinitivo impersoal os morfemas -es, -mos, -des, -en (que coinciden cos do futuro de subxuntivo, agás nos verbos irregulares):

#cantar -
#cantar**es**
#cantar -
#cantar**mos**
#cantar**des**
#cantar**en**

Úsase nos seguintes casos:
 
*Cando o infinitivo ten un suxeito distinto ao do verbo principal: (ti) *Dille que o limpe antes de **volver**(**mos**) ; *Ai, morte, canto xa tardas en me **levares** contigo!*

*Cando o suxeito do infinitivo vai expreso, pero a distancia do verbo principal: *O rapaz saudou aos turistas ao **pasaren** xunto del* ; *Ao **estaren** tan contentos, eu marchei caladiño para a cama*.

*Cando o infinitivo vai introducido por preposición: *Para **falares** con el, tes que pedir cita*.

Non se emprega nos seguintes casos:

*Cando o infinitivo é o verbo auxiliado dunha perífrase verbal: **Débesllo dicir agora mesmo*.

*Cando se constrúe con verbos do tipo: querer, poder, saber, deixar... porque neste caso o suxeito éo de todo o complexo verbal: **Queremos mercar un coche deportivo''.

Non se debe confundir co futuro de subxuntivo, co que coincide nos verbos regulares e difire nos irregulares:
 
*Inf. conx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
*Fut. subx. regular: comer, comeres, comer, comermos, comerdes, comeren.
*Inf. conx. irregular: querer, quereres, querer, querermos, quererdes, quereren.
*Fut. subx. irregular:quixer, quixeres, quixer, quixermos, quixerdes, quixeren.

## Notas
## Véxase tamén
* Infinitivo
* Formas non finitas do verbo

### Bibliografía
*
Armodafinil

O **Armodafinil** (de nome comercial **Nuvigil**®) é unha droga producida pola compañía farmacéutica Cephalon Inc. Trátase dun novo fármaco, aínda en proceso de aprobación, que é r-enantiómero do modafinilo, polo que se espera que actuará de forma similar, cos mesmos efectos, pero cunha duración máis ampla co modafinilo Cando sexa arprobado, seguramente clasificarase na listaxe IV de substancias controladas.

## Véxase tamén 
* Adrafinil
* Modafinilo

## Ligazóns externas 
### En inglés 
* Arquivos da empresa Cephalon sobre novas aplicacións da droga Nuvigil 
* Sito Web da empresa Cephalon
Adrafinil

O **Adrafinil** é unha suave droga estimulante do sistema nervioso central empregada en aliviar o insomnio escesivo e as distracións en pacientes maiores de idade. Tamén a usan persoas que poden ter fatiga ou traballadores nocturos ou aqueles que precisan estar en alerta por longos períodos de tempo. Os efectos do consumo amósanse entre os 45-60 minutos cando se toman oralmente nun estómago baleiro.

Esta droga non está aprobada nos EUA, porén úsase en Francia e noutros lugares de Europa. A droga foi creada pola compañía farmaceútica francesa Lafon no 2001, usandoa baixo a marca rexistrada *Olmifon*.

## Véxase tamén 
* Modafinilo

## Ligazóns externas 
## En inglés 
* Sito Web da empresa Cephalon
* *Adrafinil: A Novel Vigilance Promoting Agent* by Norton W. Milgram, Heather Callahan, and Christina Siwak of the University of Toronto at Scarborough, CNS Drug Reviews, Vol. 5, No. 3, pp. 193-212  (PDF)
Árbore de levas

miniatura|180px|Animación dunha árbore de levas

A **árbore de levas** é un eixo con resaltos que, ao xirar, abre e fecha as válvulas dunha máquina, principalmente dun motor de combustión interna. O eixo é accionado directamente pola máquina, conectándoo á cambota, xirando en sincronía con esta, ás mesmas revolucións nun motor a dous tempos e á metade nun motor a catro tempos.
Motor a catro tempos

framed|dereita|Ciclo a catro tempos
Un **motor a catro tempos** ou motor de **ciclo a catro tempos** é un motor de combustión interna alternativo. Foi definido por Beau de Rochas e implementado con éxito polo enxeñeiro alemán Nikolaus Otto en 1876, e posteriormente por Étienne Lenoir e Rudolf Diesel. O ciclo a catro tempos é mais eficiente e con combustión menos poluente que o ciclo a dous tempos, mais require considerabelmente máis partes móbeis e máis habilidade do construtor e resulta nun motor maior e máis pesado que un motor de dous tempos coa mesma potencia.

Un motor a catro tempos pode funcionar seguindo o ciclo Otto ou de **motor con acendido provocado**, ou o ciclo Diésel ou de **motor con acendido por compresión**.

## Pasos do ciclo 
O ciclo consta dos seguintes pasos:

# **Admisión**: entrada de ar e ou combustíbel pola baixada do pistón. Nesta etapa, tamén chamada de primeiro tempo, a válvula de escape permanece cerrada e a da admisión aberta, e a súa carreira é descendente.
# **Compresión**:  a válvula de admisión acábase cerrando, e a de escape permanece obturada, polo que o gas contido na cámara comprímese polo ascenso do pistón, polo que neste segundo tempo a súa carreira é ascendente.
# **Combustión** ou explosión: espontánea ou por unha faísca da buxía, o gas, polo aumento de temperatura, alcanza a presión máxima e é onde se obtén o traballo. Neste terceiro tempo as válvulas atópanse fechadas e a carreira é descendente.
# **Exhaustión** ou escape: baleirado do cilindro, saíndo os gases a través da válvula escape, empuxados polo pistón no seu movemento ascendente. Neste tempo, péchase a válvula de escape é ábrese a da admisión, volvendo a empezar o ciclo de novo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* How Cars Work  - Información sobre o funcionamento dos automóbiles 
* Como funciona o motor dun coche 
* Barsanti & Matteucci official web site
* Motores animados: catro tempos 
* Vídeo: catro tempos  
* The Fuel and Engine Bible 
* 4-stroke engine cycle 
* Racejuice.org
The Human Condition

***The Human Condition*** (*A condición humana*) e un libro da filósofa alemá Hannah Arendt publicado no ano 1958. Obra de grande orixinalidade, nela analiza a diminución da acción humana e da liberdade política dende unha perspectiva histórica. Aborda tamén o paradoxo que se dá ao convivir o aumento de poder humano a través das investigacións tecnolóxicas e a capacidade cada vez máis pequena de controlar as súas consecuencias. Finalmente, ofrece algunhas consideracións sobre o declive paulatino e imparable da privacidade das persoas.
Castelo de Edimburgo

miniatura|dereita|Castelo de Edimburgo visto dende abaixo.
O **castelo de Edimburgo** é unha antiga fortaleza situada no cumio do *Castle Rock* que domina as alturas da cidade de Edimburgo, o castelo constitúe o monumento máis visitado de Escocia. As primeiras construcións do castelo datan do século IX a.C, pese a isto poucas das estruturas actuais do castelo datan do século XVI.

## Historia e características 
Como tódolos castelos, o castelo de Edimburgo foi un centro de actividade militar. Hoxe en día o castelo constitúe a única fortaleza dentro do Reino Unido cunha guarnición militar, aínda que só a emprega para cerimonias. O castelo tamén é a sede do *Royal Regiment of Scotland* e alberga o museo reximental da *Scots real* e *Royal Scots Dragoon Guards*. O gobernador militar do castelo é Euan Buchanan Loudon, comandante xeneral da segunda infantaría da segunda división da Armada británica. O ministerio británico de defensa, levou a cabo a administración do castelo ata 1923, cando a armada mudou cara aos *Redford Barracks* da cidade. Pese a isto o castelo segue a ter unha forte conexión coa armada inglesa.

### Actualidade 
Na actualidade o castelo está nas mans da *Historic Scotland*. *Historic Scotland* é unha axencia pertencente ó executivo escocés que trata de levar a cabo a explotación sostíbel do castelo, conservandoo e converténdoo nun atractivo turístico da cidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina sobre o Castelo
Viacrucis

[miniatura|300px|Primeiras estacións do Viacrucis do Casal, [Estacas, Cuntis|Estacas, Cuntis]]

Un **viacrucis** (do latín , "camiño da cruz") é unha representación das diferentes etapas ou momentos vividos por Xesucristo desde o momento en que foi aprehendido ata a súa crucifixión e sepultura.

## Características 
### Etapas 
As etapas do viacrucis denomínanse *estacións* e tradicionalmente cóntanse 14, que son as seguintes:
* Primeira estación: Xesús é condenado a morte
* Segunda estación: Xesús é cargado coa cruz.
* Terceira estación: Xesús cae por primeira vez
* Cuarta estación: Xesús atopa a súa Nai María
* Quinta estación: Simón o Cireneo axuda a Xesús a levar a cruz
* Sexta estación: A Verónica limpa o rostro de Xesús
* Sétima estación: Xesús cae por segunda vez
* Oitava estación: Xesús consola ás mulleres de Xerusalén
* Novena estación: Xesús cae por terceira vez
* Décima estación: Xesús é desposuído das súas vestiduras
* Undécima estación: Xesús é cravado na cruz
* Duodécima estación: Xesús morre na cruz
* Décimo terceira estación: Xesús é descendido da cruz e posto en brazos de María
* Décimo cuarta estación: Xesús é sepultado

### Imaxes 
As seguintes imaxes pertencen ó Viacrucis do Monte de Santa Trega, na Guarda.

Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-02a.jpg|Primeira estación
Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-04.jpg|Terceira estación
Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-07.jpg|Sexta estación
Ficheiro:Guarda Viacrucis 01-12a.jpg|Undécima estación

## Realización e actualización 
miniatura|dereita|Exemplo de representación de estación (XII), dentro dunha igrexa
É normal facer un percorrido grupal que pode ser dentro do templo ou polas rúas, deténdose en cada estación e facendo unha oración en cada unha, unha lectura dalgunha pasaxe do evanxeo, ou tamén un canto. É unha práctica que fundamentalmente se realiza o Venres Santo. Tamén é costume esta práctica nos venres de coresma

Recentemente, e baixo o auspicio do Papa Xoán Paulo II, creouse un novo Viacrucis, con 15 estacións, baseadas todas en momentos do Novo Testamento, xa que o anterior recollía moitas pasaxes dos Evanxeos apócrifos. Este novo Viacrucis comeza coa oración de Xesús no horto de Xetsemaní e finaliza coa Resurrección de Cristo.

Tamén se chama Viacrucis ao conxunto de 14 cruces, case sempre acompañadas de cadros, que adoitan estar en todos os templos católicos, e que representan as 14 estacións arriba citadas. É costume que un sacerdote franciscano as bendiga, por ser a Orde Franciscana a encargada de custodiar a Terra Santa. A Igrexa ensina que o rezo do Viacrucis ante estas estacións está enriquecido cunha Indulxencia plenaria.

Por extensión, esta expresión úsase adoito para expresar todo tipo de dificultades que se presentan na vida cando se queren alcanzar certos obxectivos.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vía Dolorosa
### Ligazóns externas 
* Viacrucis bíblica do Papa (sitio do Vaticano)
* Saggio storico sulla devozione alla Via Crucis
Daniël de Ridder

**Daniël Robin Frederick de Ridder**, coñecido como **Daniel de Ridder**, nado en Ámsterdan o 6 de marzo de 1984, é un futbolista neerlandés. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Grasshopper-Club Zürich.

## Traxectoria 
Formado na prolífica canteira do Ajax de Ámsterdan, debutou no primeiro equipo do conxunto holandés o 21 de xaneiro de 2004, con 19 anos, nun partido ante o Roda JC. Nesa a súa primeira tempada co equipo laranxa (2003/2004) é nomeado mellor debutante da Liga.

Debutou na Liga de Campións en setembro de 2004, e dous meses despois marcou o seu primeiro gol na máxima competición europea de clubs ante o Maccabi Tel Aviv. Fichou polo primeiro equipo do Celta de Vigo na tempada 2005/2006, cun contrato por dous anos prorrogábeis por outros tres.

Vestiu a camisola celeste por primeira vez nun partido disputado en Balaídos ante o Sevilla CF o 25 de setembro de 2005 correspondente á quinta xornada de Liga, onde gañaron os vigueses por 2-1. Nesa primeira tempada como celeste case non xogou na primeira volta, mentres que na segunda, en troques, tivo unha participación moito maior e fíxose habitual nas aliñacións de Fernando Vázquez. Marcoulle o primeiro gol na xornada 30 ao Atlético de Madrid, na vitoria visitante do Celta por 0-3.

A tempada 2006-07 non comezou ben para De Ridder: unha tendinite no tendón rotuliano mantívoo apartado dos terreos de xogo durante varios meses. Cando o Celta descendeu a segunda división, fichou polo Birmingham City.

## Características 
Trátase dun centrocampista que xoga tanto no lado dereito como no esquerdo, pero tamén pode ocupar posicións máis avanzadas como dianteiro. É un extremo dun marcado carácter ofensivo que destaca pola súa calidade técnica e creatividade. Gústalle xogar pegado á banda e o seu punto forte é o un contra un, xa que dispón dunha gran variedade de caneos, e centra coa dereita. Aínda que é destro domina ben o balón e pode xogar indistintamente por ambas bandas.

## Palmarés 
* En 2006 proclámase campión de Europa sub-21 coa selección neerlandesa.
* En 2007 proclámase campión de Europa sub-21 coa selección neerlandesa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina sobre o xogador
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Miguel Ángel Muñoz

**Miguel Ángel Muñoz** é un actor e cantante español, nado en Madrid o 4 de xullo de 1983.

## Traxectoria 
### Formación 
Muñoz debutou como actor con 9 anos, interpretando un pequeno papel no filme *El palomo cojo*. Tamén tivo algunhas pequenas aparicións en series de televisión españolas, como *Al salir de clase*, *Periodistas* ou *Hospital Central*. En 2003 fixo algúns traballos de dobraxe e aparicións en filmes pouco difundidos.

### Un paso adelante 
Chegou á popularidade en 2002 interpretando o personaxe de *Rober Arenales* na teleserie *Un paso adelante*. Esa serie, ambientada nunha escola de danza, valeulle para darse a coñecer tamén como cantante. Fixo primeiro diversas xiras e actuacións co grupo de intérpretes da serie, chamado UPA Dance, e logo en solitario (2006) publicou un álbum baixo o nome de *M.A.M.*.

## Discografía 
### En UPA Dance 
* 2002: *Upa Dance*
* 2003: *Upa Dance Edición Especial*
* 2003: *Live* (concerto de Almería)
* 2005: *Contigo*

### Como solista 
* 2006: *Miguel Ángel Muñoz*, do que se estraíu o sínguel *Dirás que estoy loco*.

## Véxase tamén 
### Ligazón externa 
* Web oficial do artista
Jacinto Santiago

**Jacinto Eloy Santiago García**, nado en Arzádegos (Vilardevós) o 11 de xuño de 1894 e finado en Vilariño Frío (Montederramo) o 1 de novembro de 1936, foi un mestre, xornalista e político republicano.

## Traxectoria 
Foi mestre da Escola Normal e da Escola de Artes e Oficios de Ourense, onde entrou como profesor de Matemáticas en 1925.

No ano 1919 xa comezara a publicar nos semanarios *La República* e *La Zarpa*, do que chegou a ser director, canda Roberto Blanco Torres. Cando reaparece *La República* en 1930, convértese no seu primeiro director. Tamén colaborou con distintos medios de prensa. Militou no Partido Republicano Radical Socialista, do que foi elixido presidente da executiva de Ourense en xaneiro de 1933.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ourense o 7 de agosto e ingresou na Prisión Provincial de Ourense. De aí levárono a Celanova. O 1 de novembro sacárono da prisión para fusilalo en Vilariño Frío (Montederramo), onde finou, non se sabe se a consecuencia dos disparos ou dun ataque ao corazón momentos antes de ser fusilado.

## Vida persoal 
Casou en Sanín (Ribadavia) con Amparo García en 1932.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Corsica Nazione

**Corsica Nazione** é un movemento político nacionalista corso fundado en 1992 baixo a influencia d’A Cuncolta Naziunalista, coa unión dos grupos Accolta Naziunale Corsa (ANC) e os Verdes corsos *(I Verdi corsi)*. O seu líder é o avogado Jean-Guy Talamoni.

Corsica Nazione loita "*por acadar para a comunidade nacional corsa o seu desenvolvemento en materia económica, social e cultural*".