open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Giovanni Pastrone

**Giovanni Pastrone**, nado en Montechiaro d’Asti o 13 de setembro de 1883 e finado en Turín o 27 de xuño de 1959, foi un director, guionista e produtor italiano, coñecido tamén como **Piero Fosco**, que desenvolveu a súa obra cinematográfica durante a época do cinema mudo.

## Traxectoria 
Tras facer estudos de administrativo, en 1905 entrou como contador na empresa cinematográfica Rossi & C. de Turín. Dous anos despois converteuse en director administrativo da compañía, que en 1908 cambiou o seu nome por Itala Films.

Traballando co enxeñeiro Sciamengo en melloras técnicas, patentou o "fixitè", un procedemento para previr os posibles escorregóns da película. Creou ademais un circuíto de salas de proxección para asegurar a distribución de centos dos seus filmes. Con todo isto, Itala Films converteuse nunha das produtoras máis importantes de Europa, grazas á produción de *La caduta di Troia* (1911), un ambicioso *peplum* de trinta minutos de duración, comezando a afrontar a realización de filmes de maior alcance e duración, o que influíu en mestres internacionais como David Wark Griffith, director de *Intolerance*.

miniatura|esquerda|220px|Cartel para o filme *Cabiria*.
*Cabiria* (1914) foi a produción máis ambiciosa de Pastrone, un filme de dúas hora que axiña foi coñecida nos Estados Unidos e admirada por Griffith. O filme foi realizado con todas as esixencias do “film d’art”, incluíndo o feito de contratar o máis coñecido escritor italiano da época, Gabriele d’Annunzio, para redactar os intertítulos.

O filme está ambientado nas guerras púnicas e o seu argumento combina tramas bélicas, catástrofes naturais e paixóns. A estrea en Turín fíxose con orquestra e coros teatrais, tentando facer un espectáculo que competise coa ópera e atraese o público burgués e aristócrata que desprezaba o cinema por consideralo un entretemento popular.

En 1919, na cima do seu éxito, abandonou a actividade cinematográfica para dedicarse á investigación médica.

## Filmografía 
miniatura|dereita|250px|Placa na casa natal de Pastrone
* *La glu* (1908)
* *Giordano Bruno eroe di Valmy* (1908)
* *Giulio Cesare* (1909)
* *La caduta di Troia* (1911)
* *Più forte che Sherlock Holmes* (1913)
* *Cabiria* (1914)
* *Tigre reale* (1916)
* *Il fuoco* (1916)
* *Maciste alpino* (1916)
* *La guerra e il sogno di Momi* (1917)
* *Maciste atleta* (1917)
* *Hedda Gabler* (1919)
* *Povere bimbe* (1923)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Comisión Juncker

A **Comisión Juncker** é a Comisión Europea formada en 2014 e presidida polo ex-primeiro ministro luxemburgués Jean-Claude Juncker.

A composición da comisión Juncker foi anunciada nos primeiros días de setembro de 2014.

## Membros da Comisión
* Jean-Claude Juncker. Presidente da Comisión Europea. (PPE, Luxemburgo).
* Frans Timmermans. Primeiro vicepresidente e comisario de Mellor regulamentación, Relacións Interinstitucionais, Gobernanza e Carta de Dereitos Fundamentais. (S&D, Países Baixos).
* Kristalina Georgieva. Vicepresidenta de Facenda e Recursos humanos. (PPE, Bulgaria).
* Maroš Šefčovič. Vicepresidente para a Unión Enerxética. (S&D, Eslovaquia).
* Jyrki Katainen. Vicepresidente de Emprego, Crecemento, Investimento e Competitividade. (PPE, Finlandia).
* Valdis Dombrovskis. Vicepresidente para o Euro e o Diálogo social. (PPE, Letonia).
* Andrus Ansip. Vicepresidente para o Mercado Único Dixital. (ALDE, Estonia).
* Federica Mogherini. Vicepresidenta e Alta Representante para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade. (S&D, Italia).
* Věra Jourová. Comisaria de Xustiza, Consumo e Transportes (ALDE, República Checa).
* Günther Oettinger. Comisario de Economía e sociedade dixital. (PPE, Alemaña).
* Pierre Moscovici. Comisario de Asuntos Económicos e Financeiros, Impostos e Alfándegas. (S&D, Francia).
* Marianne Thyssen. Comisaria de Emprego, Asuntos Sociais, Formación profesional e Mobilidade laboral. (PPE, Bélxica).
* Corina Crețu. Comisaria de Política rexional. (S&D, Romanía).
* Johannes Hahn. Comisario de Veciñanza e Ampliación. (PPE, Austria).
* Dimitris Avramopoulos. Comisario de Migración, Interior, e Cidadanía europea. (PPE, Grecia).
* Vytenis Andriukaitis. Comisario de Saúde e Seguridade Alimentaria. (S&D, Lituania).
* Jonathan Hill. Comisario de Estabilidade financeira e a Unión dos mercados e servizos financeiros. (ECR, Reino Unido).
* Elżbieta Bieńkowska. Comisaria de Mercado Interno, Industria, Emprendedorismo e Pemes (PPE, Polonia).
* Miguel Arias Cañete. Comisario de Enerxía e Cambio climático. (PPE, España).
* Neven Mimica. Comisario de Cooperación internacional e Desenvolvemento. (S&D, Croacia).
* Magrethe Verstager. Comisaria de Competitividade. (ALDE, Dinamarca).
* Violeta Bulc. Comisaria de Transporte. (ALDE, Eslovenia).
* Cecilia Malmström. Comisaria de Comercio. (ALDE, Suecia)
* Karmenu Vella. Comisario de Medio Ambiente, Asuntos Marítimos e Pesca. (S&D, Malta).
* Tibor Navracsics. Comisario de Educación, Cultura, Mocidade e Deporte. (PPE, Hungría).
* Carlos Moedas. Comisario de Investigación, Ciencia e Innovación. (PPE, Portugal).
* Phil Hogan. Comisario de Agricultura e Desenvolvemento rural. (PPE, Irlanda).
* Christos Stylianides. Comisario de Axuda Humanitaria e Xestión das crises. (PPE, Chipre).

A Comisión está formada por 14 comisarios conservadores, 8 socialdemócratas, 5 liberais e 1 pertencente ao grupo dos Reformistas europeos que procede do Partido Conservador británico. Deles, 19 son homes, e 9 mulleres.
Timeo de Tauromenio

**Timeo de Tauromenio**, nado en Tauromenio, a actual Taormina (Sicilia) sobre o -350 e finado en Siracusa sobre o -260, foi un historiador grego.

## Traxectoria 
Era fillo de Andrómaco de Tauromenio. No ano -316 a cidade foi conquistada polo tirano de Siracusa, Agatocles e Timeo viuse obrigado a se exiliar en Atenas, onde se familiarizou coa retórica de Filisco, un discípulo de Isócrates. Comezou alí a confección de obras históricas. Probabelmente regresou a Siracusa en torno ao ano -269, cando a cidade se atopaba baixo a tiranía de Hieron II, e se cadra morreu nesa cidade pouco despois do -260.
## Obra 
Timeo escribiu unha obra de trinta e oito libros sobre a historia dos gregos no Mediterráneo occidental, cuxos cinco primeiros libros estaban dedicados aos demais pobos da zona, entre eles aos romanos. Isto, xunto aos seus escritos sobre as guerras de Pirro, convérteno no primeiro historiador grego coñecido que profundou seriamente na historia romana

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Timeo

* **Timeo de Locri**, filósofo grego do século -V.
* **Timeo**, diálogo platónico no que Platón dá voz ao mesmo Timeo.
* **Timeo de Tauromenio**, historiador grego do período helenístico.
***Timeo**, lexicógrafo grego.
***Timeo de Antioquía**, bispo de Antioquía.
***Timeo**, astrólogo grego.
Nacional RG

**Fábrica Nacional de Automóviles, Aviones y Motores de Aviación** foi un fabricante español de aeronaves, motores de avión e automóbiles con sede en Barcelona de 1948 ata 1949. O nome da marca era **Nacional RG**.

## Historia da compañía 
O cubano Ramón Girona Guillaume, que anteriormente traballara na fábrica francesa de automóbiles, avións e motores de aviación Farman, fundou a empresa en 1948 en Barcelona e comezou a produción. A produción terminou en 1948 ou 1949, moi probablemente, debido as trabas burocráticas e da falta de material daquela época. Tivo que liquidar a empresa, da que queda un rastro case nulo.

## Avións 
A compañía presentou en 1948 na *XIV. Feria Internacional y Official de Muestras* da Cidade Condal dúas pequenas aeronaves de dúas prazas. Para asegurar a produción dos seus propios motores.

## Vehículos 
O único modelo foi un microcoche de '6 HP'. O motor, refrixerado por auga, era un motor bóxer de dous cilindros con 692 cc e 18 hp. A velocidade máxima era de 80&nbsp;km/h. O vehículo era un sedán convertible de dúas portas.

Aínda existe un vehículo no museo do automóbil *Collecció d’Automòbils de Salvador Claret* en Sils.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harald Linz, Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie.* United Soft Media Verlag, München 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8. 
* Nick Georgano: *The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O.* Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 
* David Burgess Wise: *The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles.* Greenwich Editions, 2004, ISBN 0-86288-258-3 
* Walter Zeichner: *Kleinwagen International.* Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1999, ISBN 3-613-01959-6. 

### Ligazóns externas 
* Páxina de Internet de *autopasion18.com* (español con fotos)
Orix

**Orix** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1952 ata 1954.

## Historia da compañía 
Don Juan Ramírez de Barcelona iniciou a produción de coches en 1952. En 1954 detivo a produción. Só se fixeron algunhas unidades. 
 
Este coche do segmento A estaba equipado cun motor bóxer de dous cilindros con 610 cc e 27 CV. Ademais ofrecíase un cupé bipraza. En 1954 presentaron un prototipo cunha carrozaría que se parecía ó Volkswagen Beetle.

Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil *Collecció d’Automòbils de Salvador Claret* en Sils.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Walter Zeichner: *Kleinwagen International*. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1999, ISBN 3-613-01959-0

### Ligazóns externas 
* GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH
Otro Ford

**Otro Ford** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1922 ata 1924.

## Historia da compañía 
A compañía dos irmáns Vizcaya fundouse en 1922 en Barcelona para producir automóbiles. En 1924 terminou a produción. 
 
Os vehículos da empresa fabricáronse sobre a base do Ford T fabricado en Cádiz desde 1920 por Ford. Os vehículos tiñan un motor de catro cilindros.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Harald Linz und Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie.*, United Soft Media Verlag GmbH, München 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8 
* David Burgess Wise: *The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles.* Greenwich Editions, 2004, ISBN 0-86288-258-3
Aristarco de Samotracia

**Aristarco de Samotracia** (en grego Ἀρίσταρχος *Arístrakhos*), nado en Samotracia sobre o -216 e finado en Chipre sobre o -144, foi un gramático e filólogo da escola alexandrina.
## Traxectoria 
Converteuse en cidadán alexandrino, e na cidade exipcia viviu durante o reinado de Tolomeo VI Filométor. Sucedeu ao seu mestre Aristófanes de Bizancio como director da Biblioteca de Alexandría. Foi titor dos infantes da familia real, pero tras asasinar o seu discípulo Tolomeo VIII Evergetes a Tolomeo VII tivo que fuxir a Chipre, onde morreu pouco despois. Segundo Suídas, tiña un carácter adusto e unha aparencia descoidada; só había un poeta entre os seus corenta alumnos, Mosco de Siracusa. Todos estes filólogos tiveron que fuxir tamén ante a persecución desatada por Tolomeo VIII. Segundo a tradición, deixouse morrer de fame en Chipre, por mor de padecer un edema incurábel. O seu nome chegou a facerse proverbial como antonomasia do crítico severo.
## Obra 
Débese a Aristarco a primeira edición crítica historicamente relevante dos poemas homéricos, continuando neste labor os traballos dos seus predecesores Zenódoto de Éfeso e Aristófanes de Bizancio; quixo restablecer un texto orixinal sen engadidos helenístics. Para iso creou o primeiro conxunto filolóxico de signos (aparello crítico) para sinalar as lecturas dubidosas e as interpolacións:
* o óbelo (†) para sinalar os versos considerados como de lectura dubidosa, corrupta ou pouco fiábel.
* o antilambda (>), para sinalar unha nota crítica que expresa un desacordo con Zenódoto.
* o antisigma para sinalar un verso desprazado.
* o asterisco (*) para sinalar repeticións ociosas.
Tamén elaborou os primeiros comentarios continuos dos mesmos, abandonando o carácter solto e puntual dos escoliastas anteriores que prevalecera ata entón. Compuxo ademais monografías soltas, algunhas sobre Hesíodo; a Suda di que foron oitocentos estes opúsculos. Por outra banda estableceu o chamado *Canon alexandrino*, unha serie de autores que poden considerarse puros e clásicos no uso da lingua grega e que xa que logo son dignos de estudo e ensino.

A súa escola crítica conservou influencia ata época romana grazas ao predicamento que lle deron os seus dispersos discípulos. En 1781 redescubriuse unha edición bizantina da *Ilíada* na Biblioteca de San Marcos de Venecia que levaba na marxe os escolios de catro discípulos seus: *Signos críticos* de Aristónico, notas *Sobre a recensión de Aristarco* de Dídimo, e extractos da *Prosodia iliádica* de Herodiano e do *Tratado sobre a puntuación homérica* de Nicanor. Esta edición, a *Venetus Græcus 822*, máis comunmente designada baixo o nome de *Venetus A*, permite reconstituír a achega de Aristarco ao estudo dos textos homéricos e relanzar a chamada Cuestión homérica.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Geoffrey S. Kirk, «Aristarchus and the scholia», en *The Iliad: a Commentary*, vol. I (cantos I-IV), Cambridge: Cambridge University Press, 2005 (1985) p.&nbsp;38-43. ISBN 0-521-28171-7
Maquinaria y Elementos de Transporte

**Maquinaria y Elementos de Transporte** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona, tamén coñecida como **Maquitrans** ou pola abreviatura **MT**.

## Historia da compañía 
Durante os anos 1940 constituíuse esta empresa, filial de Tranvías de Barcelona, cuxa principal dedicación era a de adaptar antigos autobuses para o seu uso como trolebúses, para esquivar a escaseza de combustibles trala guerra civil española. A empresa Maquinaria y Elementos de Transporte, coñecida como MT, localizábase na rúa Luchana en Barcelona, a principios dos anos 1950, cando empezou a fabricar scooters e uns motocarros vendidos como *motriciclos*. En 1957 comezou coa produción de automóbiles, pero no mesmo ano detivo a produción, polo que tan só producíronse uns poucos exemplares. 
 
O único modelo de automóbil foi un triciclo motorizado baseado no mesmo chasis que os motocarros, pero ao que se lle substituíu o guiador por un volante. A carrozaría estaba aberta e provía de espazo suficiente para dúas persoas. Montaba un motor traseiro de fabricación propia dun só cilindro con 175 cc e 6´9 cv a 4500 rpm con arranque eléctrico, o motor se montaba diante da única roda traseira cun deseño de motor central. Tiña rodas de 3´50 x 10, freos hidráulicos diante e mecánico atrás. Alcanzaba os 67 km/hora.

Un primeiro prototipo conservouse ata os nosos días, o que se pode ver na imaxe do artigo. Foi tomado como base para o modelo definitivo, tras engadir un carenado completo na zona traseira do motor, quedando toda a mecánica oculta. Do modelo definitivo fabricáronse unhas 20 unidades, das que só se ten constancia que sobreviva un único exemplar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Walter Zeichner: *Kleinwagen International*, Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1999, ISBN 3-613-01959-0
Joan Rivers

**Joan Alexandra Rosenberg**, nada o 8 de xuño de 1933 en Brooklyn (Nova York) e finada o 4 de setembro de 2014 en Manhattan, foi unha actriz, humorista e cantante estadounidense máis coñecida polo nome artítico de **Joan Rivers**.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ganso do Canadá

miniatura|*Branta canadensis*

O **ganso do Canadá** (***Branta canadensis***), é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae. É o membro do xénero *Branta* máis amplamente distribuído por América do Norte. Aínda se poden atopar bravas as sete subespecies, cinco das cales eran antes asignadas ao ganso de Hutchins (*Branta hutchinsii*).

A situación da especie estivo ameazada, como consecuencia da depredación que se fixo sobre a mesma entre comezos do século XIX e mediados do XX; porén, unha serie de leis conservacionistas e a dedicación das axencias protectoras da vida salvaxe do Canadá e dos Estados Unidos, logrou reverter a situación, chegando a duplicarse en 1974 a cantidade de individuos que había contra 1950.

## Subespecies 
Distínguense sete subespecies de *Branta canadensis*:

* *Branta canadensis canadensis* - Ganso do Canadá atlántico
* *Branta canadensis fulva* - Ganso do Canadá de Vancouver
* *Branta canadensis interior* - Ganso do Canadá interior
* *Branta canadensis maxima* - Ganso do Canadá xigante
* *Branta canadensis moffitti* - Ganso do Canadá de Moffitt
* *Branta canadensis occidentalis* - Ganso do Canadá escuro
* *Branta canadensis parvipes* - Ganso do Canadá miúdo

## Notas 
## Véxase tamén
Ganso de Hawai

O **ganso de Hawai** (***Branta sandvicensis***), tamén coñecido coma **nēnē** na lingua hawaiana, é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae endémica das illas Hawai.

Adaptada a unha vida terrestre entre os paraxes volcánicos, estivo a punto de se extinguir a mediados do século &nbsp;XX pola introdución de porcos, ratas e gatos nas illas (caso común entre todos os endemismos insulares); dunha poboación salvaxe de 25.000 individuos pasouse a só 34 nos anos cincuenta.
Por sorte para a especie é doada a súa reprodución nos zoolóxicos, onde hoxe son máis abundantes que no seu propio medio natural.

## Notas 
## Véxase tamén
Carpa vermella

miniatura|263px|Un *cola de cometa*.
miniatura|263px|Apareamento.

A **carpa vermella**, *Carassius auratus* L., 1758, coñecido tamén cos nomes de peixe xaponés, peixiño dourado ou peixe vermello, é unha especie de pequenos peixes de auga doce pertencente á familia dos ciprínidos (Cyprinidae), á que pertencen todas as carpas. Foi unha das primeiras especies de peixes en ser domesticada e é aínda un dos peixes de acuario máis comúns no mundo enteiro. É unha variedade domesticada dunha carpa cinsenta escura nativa de Asia oriental. Foi domesticada, por vez primeira na China, e foi introducida en Europa a finais do século XVII.

Ten moitas variedades de tamaño, forma, configuración e cor (varias combinacións de branco, amarelo, alaranxado, vermello, marrón e negro). Pode crecer até aos 59 cm e un máximo de 3 kg, aínda que tales valores sexan moi raros: a maior parte dos espécimes non atinxe a metade destas medidas. É ovíparo.

Existen argumentos que defenden que o peixe vermello pode chegar a recoñecer o seu dono (aquel que lle dá comida).

## Cría en acuario 
Aínda que é unha especie moi popular a súa manutención é menosprezada e adoitan criarse en recipientes moi pequenos, por baratos. Cómpre un acuario cun volume mínimo de 120 litros, con 30 litros máis para cada novo peixiño introducido. O peixe pode atinxir até 20 anos de vida se é ben tratado. O pH debe ser moderadamente alcalino, arredor de 7,2 a 7,6.

O acuario ideal para unha carpa vermella debe posuír un sistema de flitraxe máis eficente do normal, cerca de dez veces o volume do acuario por hora, nunca utilizando o filtro biolóxico de fondo, que non supre as altas esixencias de filtraxe desta especie, que produce moita sucidade. Prefírense os modelos de filtraxe externos, independentemente do tipo, sexa "hang-on", "canister", "sump" etc, desde que se observe a eficiencia en litros/hora.

A compaña ideal para este peixe é ningunha. Por seren moi lentos, e teren aletas delicadas, poden sufrir co asedio doutros peixes. Ademais son dos poucos peixes de auga fría dispoñíbeis para acuarismo, aínda que o ideal é sempre utilizar un quentador con termóstato, pois nun acuario poden ocorrer cambios moi bruscos de temperatura, que son prexudiciais para calquera peixe.

Non son aconsellábeis grandes enfeites de acuario, pois xeralmente as carpiñas baten con eles e necesita bastante espazo para nadaren. É esencial ter area grosa ou brita coma substrato, pois adoitan remexer no fondo e poden afogar cos cascallos pequenos.

## Potencial invasor 
Por mor do seu potencial invasor ou a susceptibilidade de se converter nunha ameaza grave por competir coas especies bravas autóctonas, alterar a súa pureza xenética ou os equilibrios ecolóxicos, esta especie foi incluída na Lista Española de Especies exóticas Invasoras, aprobada polo Real Decreto 1628/2011, do 14 de novembro, estando prohibida en España, e polo tanto en Galicia, a súa introdución no medio natural en todo o territorio nacional e nas zonas mariñas xurisidicionais, agás mediante autorización administrativa en recintos illados do medio natural vinculados á actividade humana.

## Notas 
## Véxase tamén
Ricart

**Ricart** (tamén chamado 'Ricart y Pérez') foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1922 ata 1926.

## Historia da compañía 
A empresa *Sociedad Anónima de los Motores Ricart y Pérez* foi fundada en 1922 en Barcelona por Wifredo Ricart e Francisco Pérez Olaguer para a produción de automóbiles. En 1926, cesou a produción de automóbiles, aínda que a compañía continuou existindo e continuaron producindo motores ata 1960. Ese mesmo ano, 1926, Wifredo Ricart fundou a súa propia compañía "Ricart" antes de que en 1928, xunto con Felipe Batlló y Godó, que traballaba en Automóviles España, fundaran Ricart-España. 
 
Produciu sobre todo coches de carreiras. O primeiro modelo tiña un motor de catro cilindros con 1000 cc. En 1926 fixeron tamén un modelo de seis cilindros e 1500 cc, pero non chegaron a producirse en masa.

Un vehículo desta marca é visible na *Col·lecció Ramón Magriñá i Berga* en Masllorenç.
centro|miniatura|Ricart de 1922.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harald H. Linz, Halwart Schrader: *Die große Automobil-Enzyklopädie.* BLV, München 1986, ISBN 3-405-12974-5
* G. N. Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, 1975 

### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20131224093704/https://www.gtue-oldtimerservice.de/automobil/marke/RICART/736/
* Automóbiles e coches Ricart y Pérez
Georges Demenÿ

**Georges Emile Joseph Demenÿ**, nado en Douai (Norte-Paso de Calais) o 12 de xuño de 1850 e finado en París o 26 de outubro de 1917 foi un fotógrafo e inventor francés de orixe húngara, considerado o fundador da educación física científica. Era irmán do poeta Paul Demeny.

## Traxectoria 
Fillo de Adéle Vignron e do músico Philippe Joseph Demenÿ, estudou en Douai e Lille antes de marchar a París, onde comezou a traballar co fisiólogo Étienne-Jules Marey fotografando imaxes de animais e humanos en movemento. Polas súas dificultades económicas viuse obrigado a vender os dereitos do cronofotógrafo a Léon Gaumont, co que este se iniciou no cinema.

En 1903 fundou en París o CSEP (Cour Supérieur d'Education Physique), escola de formación deportiva e médica.

## Obra 
* *L’Éducation physique en Suède*, 1892
* ''Guide du maître chargé de l'enseignement des exercices physiques dans les écoles publiques et privées*, 1900
* *Les Bases scientifiques de l’éducation physique*, 1902
* *Physiologie des professions. Le violoniste, art, mécanisme, hygiène*, 1905
* *Cours supérieur d'éducation physique*, con Jean Philippe et Georges-Auguste Racine, 1905
* *Mécanisme et éducation des mouvements*, 1904; 1905
* *Danses gymnastiques composées pour les établissements d'enseignement primaire et secondaire de jeunes filles*, con A. Sandoz, 1908
* *Les Origines du cinématographe*, 1909
* *Science et art du mouvement. Éducation physique de la jeune fille. Éducation et harmonie des mouvements*, 1911; 1920
* *L’Éducation de l’effort*, 1914
* *Éducation physique des adolescents. Préparation sportive par la méthode synthétique avec l'art de travailler'', 1917

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Textos de Demenÿ na BIUM (Bibliothèque interuniversitaire de médecine et d'odontologie, París). 
* Blog dedicado a Georges Demenÿ. 
* Texto de *L’Éducation de l’effort* online. 
* A cámara de Demenÿ. 
* Who's Who of Victorian Cinema. 
* Os teóricos da Educación Física.
Magnolia de Soulange

A **magnolia de Soulange** (***Magnolia × soulangeana***), tamén chamada magnolia chinesa, é unha especie híbrida da familia das magnolias de folla caediza. É común na xardinaxe galega. 
thumb|240px|Vista da árbore

## Descrición 
Obtida por cruzamento entre *M. denudata* e *M. lilifolia*, é unha árbore de até 6 m de altura ou un arbusto que pode acadar os 5 m de altura, as súas follas caedizas son elípticas e largas con nervadura mediana. De floración temperá, as súas grandes flores abrancazadas posúen tons de cor rosado máis intenso cara a base, aparecen antes que as follas polo que corren o risco de se xear en climas fríos.

## Orixe e variedades 
Este híbrido, que se obtivo por vez primeira en Francia, leva o nome do cabaleiro que o cultivou, Soulange-Bodin. Existen algunhas variedades del frecuentemente utilizadas en xardinaxe. De entre elas cómpre salientar *Alba* (ou alba superba), con flores dun branco puro. *Alexandrina*, con flores precoces, abrancazadas e rosadas na base. *Lennei*, con flores profundamente carmesís ou rosadas e brancas no interior. *Norbertiana*, con grandes flores brancas e unha rechamangueira follaxe púrpura. *Rubra*, flores rosado-avermelladas. *Speciosa*, de flores brancas interiormente e rosado-purpúreas no exterior, é de floración máis serodia ca o resto de variedades da especie e de flores máis miúdas e duradeiras.

## Taxonomía 
*Magnolia soulangeana* foi descrito por Étienne Soulange-Bodin Soulaire e publicado en *Mémoires de la Société Linnéenne de Paris, précédés de son histoire* 1826: 269. 1827. 
;Etimoloxía:
***Magnolia***: nome xenérico outorgado en honra de Pierre Magnol, botanista de Montpellier (Francia).

***soulangeana***: epíteto outorgado en honra do cabaleiro que cultivou a variedade, Soulange-Bodin.
;Sinonimia:
* *Magnolia × brozzonii* Millais	
* *Magnolia conspicua var. alexandrina* Loudon	
* *Magnolia conspicua var. citriodora* Loudon	
* *Magnolia conspicua var. soulangeana* (Soul.-Bod.) Loudon	
* *Magnolia conspicua var. speciosa* Loudon	
* *Magnolia lene* Pepin
* *Magnolia × lenneana* (Lem.) Koehne	
* *Magnolia × lennei* Van Houtte	
* *Magnolia obovata var. soulangeana* (Soul.-Bod.) Ser.	
* *Magnolia × soulangeana var. brozzinii* auct.
* *Magnolia speciosa* Van Geel	
* *Magnolia yulan var. soulangeana* (Soul.-Bod.) Lindl.	
* *Yulania × lenneana* Lem.	
* *Yulania × soulangeana* (Soul.-Bod.) D.L.Fu

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Magnolia* (xénero)
### Bibliografía 
# Lozano-Contreras, G. 1983. Magnoliaceae. 1: 1–119. In Fl. Colombia. Universidad Nacional de Colombia, Santafé de Bogotá.
# Flora of China Editorial Committee. 2008. Flora of China (Menispermaceae through Capparaceae). 7: 1–499. In C. Y. Wu, P. H. Raven & D. Y. Hong (eds.) Fl. China. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
Magnoliales

**Magnoliales** é unha orde de plantas da subclase Magnoliidae, clase Magnoliopsida, división Magnoliophyta (plantas con flores).

No actual sistema APG III 2009 (sucesor de APG II e de APG, coa mesma circunscrición), comprende as 6 familias a seguir:
* Annonaceae, a familia do chirimoio, moi representada e distribuída.
* Degeneriaceae (dúas especies de árbores nas Illas do Pacífico)
* Eupomatiaceae (dúas especies de árbores e arbustos en Nova Guinea e leste de Australia)
* Himantandraceae (dúas especies de árbores e arbustos en zonas tropicais do sueste de Asia e Australia)
* Magnoliaceae (incluíndo *Liriodendron*, os tulipeiros; e *Magnolia*, as magnolias)
* Myristicaceae (incluíndo *Myristica*, os mirísticos ou árbores da noz moscada).

No antigo sistema de Cronquist que foi moi usado nos Estados Unidos comprendía as familias a seguir:
* Magnoliáceas (familia Magnoliaceae).
* Annonáceas (familia Annonaceae).
* Caneláceas (familia Canellaceae).
* Miristicáceas (familia Myristicaceae).
* Winteráceas (familia Winteraceae).
* Degeneriáceas (familia Degeneriaceae).

## Véxase tamén
Porco espiño (homónimos)

O termo **porco espiño** en galego pode designar a diferentes especies animais:

***Ourizo cacho** (*Erinaceus europaeus*).
***Porco espiño**,  nome xenérico de varias especies de mamíferos roedores da suborde dos histricomorfos, especialmente a especie *Atherurus africanus*, propio das zonas de sabana e estepa africanas, que ten o corpo cuberto de longas e fortes pugas, de cor branca e negra.

## Outros 
***Cangrexo porco espiño** (*Neolithodes grimaldii*), unha especie de cangrexo.
Ricart-España

**Ricart-España** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Barcelona de 1928 ata 1929.

## Historia da compañía 
A empresa **Industria Nacional Metalúrgica** foi fundada en 1928 en Barcelona para a producir automóbiles. Os fundadores foron Wifredo Ricart, propietario da compañía Ricart, e Felipe Batlló y Godó, de Automóviles España. En 1929, detívose a produción. 
 
Fabricaron un modelo de seis cilindros e 2.400 cc con carrozaría sedán e convertible. Tamén fabricaron un coche de carreiras.

Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil 'Col·lecció d'Automòbils de Salvador Claret' en Sils.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harald H. Linz, Halwart Schrader: *Die große Automobil-Enzyklopädie.* BLV, München 1986, ISBN 3-405-12974-5 
* G. N. Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, 1975 

### Ligazóns externas 
* [https://web.archive.org/web/20131224093704/https://www.gtue-oldtimerservice.de/automobil/marke/RICART/736/ ]
Loureiro xaponés

O **loureiro xaponés** ou **loureiro pinto** (***Aucuba japonica***), é unha especie de planta fanerógama pertencente á familia Garryaceae. En Galicia pode atoparse como ornamental.

## Descrición 
É un arbusto de 1 a 5 m de altura orixinario dos bosques de vales e montañas do Xapón e a China. *Aucuba japonica* é dioico, é dicir, presenta diferentes plantas para o sexo masculino e feminino. Son plantas de xardín moi populares no Reino Unido e no resto de Europa occidental (incluíndo Galiza). Este arbusto é tamén moi popular nos Estados Unidos, onde é comunmente coñecido como *Gold Dust Plant* (*planta do po dourado*).
thumb|240px|Loureiro xaponés femia.

## Taxonomía 
*Aucuba japonica* foi descrita por Carl Peter Thunberg e publicado en *Nova Genera Plantarum* 3: 62. 1783.
;Sinonimia:
# *Aucuba japonica var. japonica
* *Aucuba luteocarpa* Dombrain	
* *Eubasis dichotoma* Salisb.
## Galería de imaxes 

Image:Spottedlaurelfemale.JPG|clon feminino *Variegata*
File:Garryaceae - Aucuba japonica.JPG|Froito de *Aucuba japonica*
File:Green and yellow plant.JPG|Follas de *Aucuba japonica*
File:Aucuba japonica MHNT.BOT.2007.40.91.jpg|Aucuba japonica - Museum specimen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fell, Derek (1990), *The Essential Gardener*, Michael Freedman Publishing Group.
### Ligazóns externas 
* BBC Gardening *Aucuba Japonica''
Temperamento musical

En música, o **temperamento** é a afinación dos instrumentos musicais adecuando as notas á escala pitagórica, que é a matematicamente exacta, ou a escalas mais tradicionais, nas que dependendo as veces de con que instrumento se estea a tocar ou os tipos de escalas propios de cada cultura unhas notas van máis ou menos altas que outras.

## Temperamento da gaita
Na gaita galega o temperamento faise de tres formas. Por unha banda procura manterse a afinación do instrumento de maneira regular, independentemente da fase da respiración en que estea a persoa que toca. Cando se insufla aire no fol ábrese a válvula do soprete, co que o fol non retén aire dentro, e hai que darlle exactamente a mesma presión que se dá cando non se está a soprar. Amais, segundo a construción da palleta ou o seu grao de humidade, unhas notas soarán mais graves ou agudas. Para rematar, vaise modificando a presión exercida no fol da gaita, xa sexa coa forza do brazo ou cando se insufla co soprete.
## Notas
Laurus

***Laurus***, os **loureiros**, é un xénero de arboriñas sempreverdes da familia das lauráceas. Téñense descrito 331 especies, das cales só 3 son aceptadas; o resto corresponde a 128 sinónimos e 200 táxones taxonomicamente sen arranxar. En Galicia atopamos unha especie silvestre, o loureiro común, con todo xeneticamente o loureiro que atopamos bravo nos regueiros galegos ten certa semellanza xenética con *Laurus azorica* (o loureiro dos Azores).

## Descrición 
Árboriñas e arbustos moi recendentes, a maioría tropicais. As follas perennes, teñen glándulas brillantes de aceite. Polo xeral, as flores están dispostas en cimas axilares; son unisexuais, pequenas e amareladas averdadas. Pétalos en número de 4. Teñen 8-12 estames e o ovario único. O froito é unha baga.

## Especies aceptadas 
* ***Laurus azorica*** (Seub.) Franco, sin. *Persea azorica* Seub. Coñecido como loureiro dos Azores, ou polos seus nomes en portugués *Louro, Loureiro-dos-Açores, Louro-da-terra*, e *Louro-de-cheiro*, é nativo das laurisilvas dos Azores e a Illa de Madeira, e de Marrocos.
* ***Laurus novocanariensis***, o loureiro das Canarias, antes considerada unha variedade da especie anterior, dende 2006 considérase unha especie distinta endémica das Illas Canarias.
* ***Laurus nobilis*** L., o loureiro común, medra bravo en Galicia en cavorcos e lugares húmidos. É a fonte do coñecido condimento. Coas súas franzas facíase a coroa de loureiros na Grecia antiga. 
### Outras 
* ***Laurus chinensis*** Blume
* ***Laurus melissifolia*** Walter

## Orixe 
Os fósiles achados datan de antes das glaciacións wurmienses, mostrando que as especies de *Laurus* se distribuían máis amplamente no Mediterráneo e o norte de África, cando o clima era máis húmido e temperado ca o actual. Acéptase que as secas no Mediterráneo durante as eras glaciais causaron o retroceso de *Laurus* a refuxios climáticos máis temperados, sur de España e as illas macaronésicas. Coa fin da última glaciación, *L. nobilis* recuperou o seu rango no Mediterráneo.

Un estudo recente encontrou que as estacións nativas clasificadas como *L. nobilis* no norte de España (en Galicia por exemplo) estaban máis preto xenética e morfoloxicamente de *L. azorica* que da poboación de *L. nobilis* nativa en Francia e Italia É certo que en Galicia os loureiros acostuman medrar en ambientes moi húmidos, moito máis ca nos que medra o loureiro común mediterráneo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O xénero *Laurus* en *Árboles Ibéricos* (en castelán)
* Fotos de *L. azorica* en Horta UAC
Loureiro dos Azores

O **loureiro dos Azores** (***Laurus azorica***), tamén coñecido nos Azores coma **louro** é unha especie de planta do xénero *Laurus*, na familia Lauraceae. Até recentemente, todas as poboacións de loureiros macaronésicas eran incluídas nesta especie. Actualmente é recoñecida como endémica dos Azores, pertencendo as poboacións de Madeira e as Illas Canarias a outra especie - *Laurus novocanariensis* - tamén endémica da Macaronesia. Os loureiros bravos galegos, tradicionalmente clasificados como *Laurus nobilis*, crese actualmente que son máis achegados a esta especie ca á mediterránea.

## Descrición 
Árbore dioica moi ramificada que acada os 10–18 m de altura, con tronco e pólas de verde a gris; a copa está densamente poboada de follas pecioladas en disposición alterna, lanceoladas, coriáceas, de cor verde intenso e brillante, máis pola face ca polo envés. O froito é unha baga ovoide-globosa cunha soa semente, verde a negra ao madurecer.

## Hábitat e distribución 
Especie característica e nativa dos bosques de laurisilva dos Azores. Está considerada en perigo de extinción pola perdida de hábitat.

## Sinonimia 
* *Persea azorica* Seub. basónimo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* World Conservation Monitoring Centre 1998. *Laurus azorica*. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 22 de agosto de 2007.
Salamanca (automoción)

**Salamanca** foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1902 ata 1907.

## Historia da compañía 
A compañía foi fundada por *Carlos de Salamanca y Hurtado de Zaldívar* (Marqués de Salamanca) en Madrid. Carlos Salamanca nese momento era un importador de Rolls-Royce en España. En 1902 comezaron a produción dos seus propios automóbiles. En 1907 terminou a produción. A empresa centrouse en 1907 só na distribución de vehículos de motor, e funciona agora baixo o nome de *Carlos de Salamanca S.A.* o importador español de Ferrari, Jaguar, Maserati, Bentley, Aston Martin, Land Rover e Harley-Davidson.

## Vehículos 
Os compoñentes como motores, caixas de cambio e diferenciais importábanse de Francia e montábanse nun bastidor de madeira feito e completado a man. Unha característica especial dos vehículos Salamanca foi o desenvolvemento dun refrixerador, que se colocaba en tubos de serpentina verticalmente na parte dianteira dos vehículos.

Un vehículo desta marca atópase no museo de automóbiles 'Col·lecció d'Automòbils de Salvador Claret' en Sils.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina de Internet de autopasión18
R.O.A.

**R.O.A.** foi un fabricante español de motocicletas e motocarros con sede en Madrid de 1952 ata 1967. Chegou a producir tamén un microcoche, aínda que sen éxito, e en colaboración con Barreiros, as furgonetas *Tempo Onieva*.

## Historia da compañía 
A empresa *Industrias Motorizadas Onieva S.A.* de Madrid elaboraba baixo a dirección de Rafael Ariza Onieva motocicletas, desde 1952 coa marca ROA (iniciais do seu nome **R**afael **O**nieva **A**riza). En 1958 na feira comercial en Barcelona presentou un microcoche. A produción de automóbiles terminou a mediados de 1959, aínda que a produción de motocicletas continuou ata 1967.

## Vehículos 
### Motos 
As motocicletas posuían un motor de dous tempos de Hispano Villiers. Montaban motores de 49 cc, 198 cc e 325 cc.

### Automóbiles 
O único modelo de desenvolvemento propio foi un de cabina en forma de ovo con tres rodas, no que o piloto estaba detrás do volante. Era similar ó BMW Isetta, pero, posuía unha distancia entre eixes máis longa e un beiril traseiro máis longo. O interior tiña espazo para dúas persoas. Montaban un motor monocilíndrico de dous tempos Hispano Villiers con 197 cc ou un bicilíndrico de 250 cc de cilindrada e 15 hp. O motor estaba montado na parte traseira e accionaba a roda traseira. Fabricaron só seis unidades, dos cales aínda existe polo menos un.

Ademais, en 1960 creou doce copias dunha camioneta de catro rodas, que parecíase á Farmobil alemá. Un motor BMW de dous cilindros e 600 cc motorizaba o vehículo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harald Linz, Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie.* United Soft Media Verlag, München 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8. 
* George Nick Georgano (Chefredakteur): *The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile.* Volume 3: *P–Z.* Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1. (englisch)
* S. Ewald: *Enzyklopädie des Motorrads.* Bechtermünz Verlag, Augsburg 1999, ISBN 3-8289-5364-6.

### Ligazóns externas 
* Historia e imáxenes de ROA, en Autopasion18
* Fotos de ROA, biografía básica e entrevista con Rafael Onieva
* Imáxenes de ROA
* microcoche ROA, na Web dos Microcoches
Industrias Salvador

**Industrias Salvador** foi un fabricante español de motocicletas e automóbiles con sede en Barcelona de 1922.

## Historia da compañía 
A empresa **Industrias Salvador** foi fundada por Salvador Grau en Barcelona, que anteriormente só producía motocicletas, e comezou en 1922 coa produción de automóbiles. Ese mesmo ano, abandonou a produción.

O seu único modelo foi un cyclecar equipado cun Motor V2 de MAG de 992 cc. A carrozaría aberta podía albergar a dúas persoas.

Un vehículo desta marca atópase no museo do automóbil 'Col·lecció d'Automòbils de Salvador Claret' en Sils.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Nick Georgano: *The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z.* Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 
* *140 Años de Automóvil en España*. Gráficas Valle. Salamanca 2002 

### Ligazóns externas 
* Páxina de Internet de autopasión18
Cronobacter sakazakii

***Cronobacter sakazakii*** é o nome dunha especie bacteriana da familia das Enterobacteriaceae, que antes de 2007 recibía o nome de ***Enterobacter sakazakii*** (xa non válido). Son bacterias gramnegativas, con forma de bacilo, patóxenas. Esta bacteria é ubicua e foi illada en moitos ambientes e alimentos. A maioría de casos de infección por *Cronobacter sakazakii* prodúcense en adultos, e ademais pode causar máis raramente unha infección invasiva en nenos pequenos, que historiacemente chegou a ter taxas de mortalidade elevadas (40–80%).

En nenos pode causar bacteremia, meninxite e enterocolite necrotizante. Algunhas infeccións neonatais por *C. sakazakii* estiveron asociadas co consumo de leite en po maternizado contaminado coa bacteria. Tamén pode contaminar outros produtos como tampóns.

Os casos de meninxite neonatal producidos nos últimos 30 anos nun estudo feito en 6 países débense todos  a unha soa liñaxe xenética da especie *Cronobacter sakazakii* chamada "Secuencia Tipo 4" (ST4)..

Segundo os estudos de análise de secuencias multilocus, *C. sakazakii* orixinouse dentro do xeu xénero hai ~15-23 millóns de anos..

## Taxonomía 
Foi definida como especie, co nome *Enterobacter sakazakii* en 1980 por Farmer *et al.*. Pero posteriormente, os estudos de hibridación ADN-ADN mostraron que *E. sakazakii* estaba relacionada ao 53–54% con especies de dous xéneros diferentes, *Enterobacter* e *Citrobacter*. Porén, Farmer et al. suxeriron que os diversos biogrupos descritos de *E. sakazakii* podían representar en realidade diferentes especies e que se necesitaba máis investigación para aclaralo.

Inicialmente en 2007, no xénero estaba incluída *Cronobacter sakazakii* (que comprendía dúas subespecies), e tres especies máis e unha xenomoespecie. A taxonomía foi revisada en 2008 para incluír unha quinta especie chamada *C. malonaticus*, a cal en 2007 era considerada unha subespecie de *C. sakazakii*. Actualmente (2012), o xénero ten sete especies.

## Notas
Ñandú

**Ñandú** é o nome vulgar galego das dúas especies do xénero: ***Rhea***. Son aves paleognatas endémicas de América do Sur. A verba galega ñandú (en portugués: *nandu*) é un termo de orixe guaraní que significa **araña**. Porén, algúns autores clasifican o ñandú de Darwin (*Rhea pennata*) como *Pterocnemia pennata*.

## Descrición 
Son semellantes á avestruz, porén posúen marcadas diferenzas como un menor tamaño, entre 1,50 e 1,80 metros de altura (a femia é un pouco máis miúda), a presenza de tres dedas en cada pé, mentres que a avestruz só posúe dúas. Hai dimorfismo sexual entre machos e femias, mais non é moi acentuado.

## Bioloxía 
O ñandú non é quen de voar, porén todo o seu corpo está adaptado para correr a gran velocidade se se ve en perigo, é inhábil para saltar mais é bo nadador se necesita cruzar algún regato ou curso de auga. Son animais gregarios, durante o outono e o inverno conforman grandes grupos desde 20 a 30 individuos, aínda que se teñen visualizado até 50 individuos xuntos, estes grupos vanse espallando, en grupos menos numerosos á entrada da época reprodutiva, por mor a que os machos comeza a se disputar entre si, polo dereito do apareamento, estes animais son netamente polígamos, practicando a polixinia e maila poliandria. Logo nas épocas reprodutivas atopamos grupos dun macho con varias femias e grupos non reprodutivos formados por exemplares novos e machos que non puideron obter femias para se aparear.
Son grandes corredoras e un dos animais máis veloces do mundo, podendo chegar en rectas a superar os 80 quilómetros por hora.

A súa dieta consiste en herba, sementes, froitos, insectos, réptiles e até pequenos mamíferos. A súa afección polas serpes e cobras faino especialmente útil. Ten un estómago con encimas moi poderosas, polo que a súa voracidade é moi soada.

Entran en celo entre xullo e agosto. Para a nidificación escollen terreos abertos con pouca vexetación; a femia pon máis de 40 ovos nun intervalo de 6 días, en pequenas depresións do terreo. Os ovos son grandes (9 x 13&nbsp;cm) de cor amarelada, aínda que co tempo se tornan abrancazados. O macho é o único encargado da incubación, que dura arredor de 37 a 38 días, mais con picos mínimos de 30 a 45 días.

## Sistemática e evolución 
As relacións filoxenéticas dos ñandús respecto do resto dos paleognatos é incerta, variando segundo os estudos moleculares e morfolóxicos. As últimas pescudas moleculares colocan aos ñandús como o grupo irmán dun clado conformado polos kiwis, os casuarios e os emús. Por outra banda, o estudo de datos morfolóxicos de Livezey & Zusi (2007) agrupa aos ñandús coma o grupo irmán das avestruces, estando este clado emparentado cos casuarios e mailos emús.

Cladograma baseado en Baker *et al*. (2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeos, fotos e sons de aves en Internet Bird Collection.
Mixobacterias

As **mixobacterias** (ou "**bacterias mucilaxinosas**") son un grupo de deltaproteobacterias gramnegativas que constitúen a orde **Myxococcales**, que viven predominantemente no solo e se alimentan de compostos orgánicos insolubles. As mixobacterias teñen grandes xenomas en relación con outras bacterias, por exemplo de 9–10 millóns de nucleótidos. A especie *Sorangium cellulosum* ten o xenoma bacteriano máis grande (en 2008), con 13,0 millóns de nucleótidos.

É característico das mixobacterias a formación dun corpo frutífero que orixina esporas resistentes (mixosporas). A maioría das mixobacterias son amarelas debido a que conteñen pigmentos carotenoides, que as protexen da luz.

As mixobacterias poden moverse activamente por escorregamento. Móvense tipicamente en *enxames* (tamén chamados *mandas de lobos*) que conteñen moitas células que se manteñen preto unhas das outras por medio de sinais moleculares intercelulares que envían. Os individuos benefícinase desta agregación, xa que esta permite a acumulación extracelular de encimas que se utilizarán na dixestión do alimento, o que incrementa a eficacia na alimentación.

As mixobacterias producen diversos compostos útiles en biomedicina e na industria, como antibióticos, e exportan eses compostos fóra da célula.

## Historia 
Inicialmente pensábase que estes organismos pertencían ao grupo dos chamados "fungos imperfectos". Cando se recoñeceu a súa natureza bacteriana en 1892 denomináronse **Myxobacteriaceae** como un novo grupo dentro dos Schizomycetes, logo na 1ª edición do manual de Bergey denomináronse **Myxobacteriales** (Buchanan 1917) e definíronse como bacterias que escorregan formando corpos frutíferos cheos de elementos de resistencia chamados *mixosporas*. Tamén se lles denominou **Myxobacteria** (Krasilʹnikov 1959). Estes termos xa non son válidos taxonomicamente, pero o termo "mixobacterias" segue utilizándose moito como nome común. Tamén se lles chama mixobacterias escorregantes frutificantes. Hoxe están clasificadas na orde Myxococcales.

## Ciclo de vida 
Cando os nutrientes escasean, as células das mixobacterias agréganse formando *corpos frutíferos* (que non se deben confundir cos corpos frutíferos dos fungos), un proceso que se pensou durante moito tempo que dependía da quimiotaxe, pero que agora se cre que é resultado dunha forma de sinalización dependente de contacto. Estes corpos frutíferos poden ter diferentes formas e cores, segundo a especie de que se trate; poden ser simples formas globosas formadas por unha mucilaxe con mixosporas, ou ter pedúnculo e parede. No xénero *Stigmatella* a luz favorece a formación de corpos frutíferos e a formación dunha feromona lipídica que inicia o proceso de agregación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externaas 
* The Myxobacteria Web Page
* Vídeo: Schwarmentwicklung und Morphogenese bei Myxobakterien
* Vídeo: As mixobacterias forman corpos frutíferos 
* Vídeo: Myxococcus xanthus depredando a unha colonia de E. coli
DOA: Dead or Alive

***DOA: Dead or Alive*** é un filme de artes marciais dirixido por Corey Yuen que se estreou no 2006.

## Sinopse 
Historia de catro fermosas mulleres que comezan como rivais nun concurso de artes marciais ó que só se pode accederse por invitación. Porén, non tardarán en loitar en equipo contra unha forza sinistra e estraña.

## Personaxes 
* Devon Aoki como Kasumi
* Derek Boyer como Bayman
* Sarah Carter como Helena Douglas
* Collin Chou como Hayate
* Steve Howey como Weatherby
* Song Lin como Brad Wong
* Fang Liu como Gen Fu
* Hung Lin como Hitomi
* Kane Kosugi como Ryu Hayabusa
* Matthew Marsden como Maximillian Marsh
* Natassia Malthe como Ayane
* Kevin Nash como Bass Armstrong
* Jaime Pressly como Tina Armstrong
* Eric Roberts como Dr. Victor Donovan
* Robin Shou como Líder pirata
* Silvio Simac como Leon
* Holly Valance como Christie
* Ying Wang como Leifang
* Brian J. White como Zack

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo