open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gerardo Díaz Ferrán

**Gerardo Díaz Ferrán**, nado o 27 de decembro de 1942 en Madrid, é un empresario español de orixe galega. Entre 2007 e 2010 foi presidente da Confederación Española de Empresarios (CEOE).

## Vida e traxectoria profesional 
Nado en Madrid, pero de familia luguesa, este importante enxeñeiro industrial e empresario mantivo sempre forte o vencello co tecido económico galego.

En 1967 fundou a empresa de autobuses Trapsa, co que se inicou no mundo económico. Despois, canda o empresario Gonzalo Pascual iniciou unha traxectoria polo mundo das empresas turísticas, hostaleiras e de transportes, e de feito foi presidente de grupos como Teinver, Hotetur, Aebal, Air Plus Comet, Aerolíneas Argentinas, Pullmantur e Tiempo Libre (Mundicolor). Tamén foi vicepresidente de Viajes Marsans e de Trapsatur, e conselleiro de Spanair e de Caja Madrid. O 13 de febreiro de 2006 foi escollido presidente da Confederación Española de Empresarios (CEOE).

Tamén desempeñou cargos en diversas organizacións: foi presidente da cámara de comercio de Madrid, vicepresidente do Consello Superior das Cámaras, e presidente da patronal madrileña e da patronal do transporte de viaxeiros por estrada, Asintra. Ademais, foi presidente da Asociación de Empresarios Galegos en Madrid (Aegama).

## Procesos xudiciais 
Tras a quebra de todas as súas empresas, o 29 de novembro de 2010 o Xulgado do Mercantil número 5 de Madrid ditou o concurso necesario de acredores de Xerardo Díaz Ferrán.

Era o presidente e máximo responsable de Viajes Marsans cando esta empresa foi declarada en quebra e deixou sen pagar a acredores, clientes e empregados.

Está sendo investigado por unha presunta estafa na emisión de vales de Nueva Rumasa.

Está en trámite unha querela por apropiación indebida presentada por catro empresas acredoras de Viajes Marsans contra Díaz Ferrán e os seus socios.

O 3 de decembro de 2012 foi detido en Madrid por presunto delito de ocultación de bens.

## Galardóns 
* Medalla de Ouro ao Mérito Turístico (1996).
* Medalla de Ouro da Asociación Española de Compañías Aéreas (2001).
* Medalla de Prata ao Mérito no Traballo (1999).
* Home de negocios do ano para a Cámara de Comercio de Madrid (2000).
* Cruz ao Mérito Aeronáutico con Distintivo Branco (2001).
* Premio Raíña Cristina de Suecia (2004).
* Cabaleiro da Imperial Orde de Carlos V.
* Premio Victoriano Reinoso (2006).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Heinrich Rickert

**Heinrich Rickert**, nado en Danzig en 1863 e finado en Heidelberg en 1936, foi un filósofo alemán.

## Traxectoria 
Foi profesor na Universidade de Friburgo desde 1891, onde tivo como alumno a Martin Heidegger. Sucedeu en 1916 a Wilhelm Windelband na cátedra de filosofía en Heidelberg.

Integrado na escola neokantiana de Baden, desenvolveu unha "filosofía dos valores" como *a prioris* nos que fundar unha conceptualización científica no campo das ciencias culturais. Desta forma Rickert pensaba superar o relativismo historicista e completar ó mesmo tempo a reflexión kantiana sobre as ciencias da natureza. Os valores terían un rango ontolóxico propio diferente das realidades físicas e tamén psíquicas, pero podendo residir nun obxecto, transformándoo nun *ben*, ou nos actos dun suxeito, converténdoo en algo *valorable*.

O obxectivo das ciencias culturais consistiría en poñer en relación os feitos por elas estudados con algún valor. Agora ben, non concibe a valoración do investigador como unha arbitrariedade guiada subxectivamente, senón como unha actividade na que se debe constatar os valores que *de feito* actúan social e historicamente. É dicir, non se trata dunha valoración práctica (Ética), senón dunha valoración teórica (Ciencia). Pódese dicir que Rickert se sitúa a medio camiño entre as filosofías naturalistas e as filosofías vitalistas que dominaron as primeiras décadas do século XX.

Como obras salientables mencionaremos *Ciencias culturais e ciencias naturais* (1899), *Os límites da conceptualización naturalista* (1896-1902) e *Filosofía da vida* (1920).
Semíramis

miniatura|**Semíramis** nunha ilustración italiana do XVIII

**Semíramis** (en grego antigo Σεμίραμις} / *Semíramis*) foi unha raíña lendaria de Asiria, cunha historia da que a fonte principal foran Diodoro de Sicilia e Ctesias. É probabelmente identificábel coa raíña babilonia Shammurámat ou Sammu-ramat, esposa do rei Shamshiadad V e rexente do seu fillo Adadnirari III (século IX a.C.)

Cóntase dela que era luxuriosa, mesmo incestuosa co propio fillo.

## Traxectoria 
Filla de Derceto, unha deusa medio muller, medio peixe, que vivía nun lago próximo a Ascalon, e máis de Caystros, suposto fillo de Aquiles e Pentesilea. Logo de nacer Semíramis, Derceto asasinou a Caystros, e despois escondeuse no lago e abandonou a filla. Foi entón criada por pombas, que, para alimental, roubaban leite e queixo a campesiños e pastores da zona. Descuberta por pastores, que andaban intrigados por aquel manexo das aves, foi entregada ao seu xefe, que lle impuxo o nome de Semíramis ("que vén das pombas" en siríaco).
 
Feita xa moza, foi desposada por Onnés, un conselleiro do rei Ninos de Nínive, do cal tivo dous fillos, Hyapaté e Hydaspé. Semíramis aconsella ao marido tan habilmente que este ten éxito na totalidade das empresas que realiza. Con ocasión dunha expedición a Bactriana, acompaña ao seu home, e póndose á cabeza dun grupo de soldados, toma a cidadela de Bactres. O rei, Ninos, namórase de Semíramis e Onnés suicídase. O rei casa con ela e teñen un fillo, Ninyas. Pouco tempo despois, Ninos morre e Semíramis sucédelle nun longo reinado de 42 anos.

Segundo a lenda, Semíramis fundou Babilonia, rechamante polo seu tamaño, onde crea, no seu pazo occidental, os famosos xardíns colgantes. Raíña guerreira, apoderouse de Armenia, Media, toda Asia ata o Indo, onde foi derrotada, e aínda dominou Exipto e Etiopía. Cando consulta o oráculo de Amón, este indícalle que será apartada do número dos vivos cando o seu fillo Ninyas conspirase contra ela. De volta da súa expedición á India, sabe que o seu fillo conspira cos eunucos do pazo. Daquela abandona o poder e desaparece. A lenda conta que foi transfigurada en pomba e elevada ao ceo para converterse nunha divindade.

## Referencias culturais 
Cóntase a súa vida na *Xeral Estoria* de Afonso X. Seguindo a historia de Paulo Orosio, é presentada como unha conquistadora intrépida, sabia, fundadora dunha Babilonia esplendorosa e con costumes luxuriosos.

## Notas
Lar (Buenos Aires)

***LAR*** foi unha revista primeiramente bimensual (despois trimestral e finalmente anual) da Asociación Galega de Beneficencia e Mutualidad, adscrita ao «Hospital Gallego» de Buenos Aires (1934-1963).

## Historia e características 
Tivo personalidade xurídica por Superior Decreto de 25 de setembro de 1935, estando inscrita no Rexistro Nacional de Mutualidades baixo o número 19, e no Rexistro da Propiedade Intelectual co número 346.294.

Esta revista, na que colaboraron ilustres personalidades arxentinas e galegas, «nace coa gratísisma misión de difusión cultural», o que lle mereceu os máis cálidos eloxios da prensa internacional. Estivo dirixida por Roxelio Rodríguez Díaz, ao que sucederon Manuel Roel e Ramón D. Villar. Ofrecía información sobre a sociedade e as súas actividades e tamén prestou moita atención á literatura publicando colaboracións dos intelectuais máis destacados.
## Colaboradores 

* Albino Núñez Domínguez
* Alberto Vilanova
* Antón Fraguas
* Baldomero Cores
* Domingo García-Sabell
* Florentino López Cuevillas
* Xosé Ramón Fernández-Oxea
* Xoán Rof Carballo
* Leandro Carré Alvarellos
* Paulino Pedret
* Ricardo Carballo Calero
* Ramón Menéndez Pidal
* Ramón Otero Pedrayo
* Salvador de Madariaga
* Valentín Paz-Andrade

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* *Lar (Galicia)*
Lingua galesa media

O **galés medio** (*Cymraeg Canol* en galés) é o xeito de denominar á lingua galesa desde o século XII ata o século XIV. Desta etapa da lingua quedan máis restos que da anterior. Esta forma de galés desenvolveuse a partir do galés antigo.

O galés medio é a lingua de case todos manuscritos antigos superviventes dos Mabinogion, aínda que os contos en si mesmos son moito máis antigos. É tamén a lingua da maior parte dos manuscritos da lei galesa. O galés medio é razoabelmente intelixíbel, con algo de traballo, para un falante moderno de galés.
Lingua britónica do suroeste

O **britónico sudoccidental** é un dos dous dialectos nos que se dividiu a lingua britónica a partir da Batalla de Deorham en 577. O outro dialecto **britónico occidental**, que despois evolucionaron ata o galés e o cúmbrico.

É o devanceiro común do córnico e o bretón, que na opinión dalgúns (como Schrijver) non se converteron en linguas distintas antes do século XII, os termos "córnico antigo" e "bretón antigo" serían máis xeográficos ca lingüísticos.

Algúns dos cambios fonéticos que distinguen o britónico suroccidental do galés serían:

* a elevación de */(g)wo-/ a */(g)wu-/ en sílaba pretónica (elevación que non existiu en galés).
* o paso de */ɔː/ a /œː/ (en galés ditongou en /aw/).
* o paso de */a/ a */e/ ante */iː/ ou */j/ nunha sílaba final antiga (en galés ditongou en /ei/).

Outras diferenzas significativas atópanse en innovacións galesas nas que non participou o britónico suroccidental, como o desenvolvemento da fricativa lateral alveolar xorda /ɬ/.

Houbo certo interese recentemente nesta lingua, especialmente en Devon, e de aí xurdiu un estudo como *A Handbook of West Country Brythonic: The Forgotten Celtic Tongue of South West England C.700 A.D. (Old Devonian)* autopublicado por Joseph Biddulph. A obra de Biddulph foi recibida con críticas por non ter un teor suficientemente académico e por tratarse dunha lingua construída máis que da reconstrución dunha lingua seguindo o método comparativo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Jackson, Kenneth: Language and History in Early Britain. Edimburgo. Edinburgh University Press. 1953.
* Schrijver, Peter: Studies in British Celtic Historical Phonology. Ámsterdan. Rodopi. 1995. ISBN 90-5183-820-4.
Josefina Castellví

**Josefina Castellví**, nada en Barcelona o 1 de xullo de 1935 e finada o 2 de febreiro de 2026, foi unha bióloga dedicada ó campo da oceanografía. Foi a primeira muller en dirixir unha base na Antártida.

## Traxectoria 
Naceu durante a República, un ano antes do estalido da Guerra Civil española. Filla dun médico e dunha ama de casa, estudou no Instituto Montserrat.  Licenciouse en Bioloxía na Universidade de Barcelona en 1957 e entón marchou a Francia, onde en 1960 especializouse en oceanografía e fixo algúns cursos prácticos na  Universidade da Sorbona. Doutorouse en ciencias biolóxicas pola Universidade de Barcelona en 1969. 

Desde 1960 traballa no Instituto de Investigacións Pesqueiras (desde 1987 chamado Instituto de Ciencias do Mar) do Consello Superior de Investigacións Científicas, foi directora os anos 1994-1995 e delegada en Cataluña. Foi pioneira da presenza catalá na Antártida e en 1984 foi a primeira muller de España a participar nunha expedición internacional na Antártida colaborando, dunha maneira relevante, na organización da investigación xunto con Antoni Ballester e  Nolla. E dirixiu a instalación da Base Antártica Española Juan Carlos I na illa  Livingston, da que foi xefa de 1989 a 1997. Todo iso propiciou que España entrase como membro do Tratado Antártico (1988).  

## Recoñecementos 
Na península Hurd, da illa Livingston, preto de onde instalaron a base Antártica, atópase o pico Castellví, nomeado así na súa honra. 

En 1994, recibiu a Medalla de Ouro da Cidade de Barcelona e en 2003 recibiu a Cruz de Sant Jordi. En 2007 foi a encargada de realizar o pregón das Festas da Mercè, cun discurso no que reivindicou unha Barcelona máis próxima ao mar. Desde 2010 é a presidenta da Universidade de Verán de Andorra. Foi vicepresidenta do Consello Asesor para o Desenvolvemento Sostible de Cataluña. O 8 de outubro de 2013, gañou o Premio de Cultura da Xeneralidade de Cataluña e o 13 de maio de 2014 foi nomeada catalá do ano. O 5 de marzo de 2015 recibiu a Medalla  August  Pi i  Sunyer da Facultade de Medicina da  UB, no marco da conmemoración do Día Internacional das Mulleres. A investigadora Josefina  Castellví foi a primeira muller que recibe esta distinción. En 2016, outorgóuselle a Medalla de Honra da Rede Vives de Universidades. En xullo de 2019 do Instituto de Ciencias do Mar rendeulle unha homenaxe, co descubrimento dunha placa conmemorativa da aula Pepita Castellví. En marzo de 2018 un instituto público de Viladecans cambiou oficialmente o seu nome a Instituto Josefina  Castellví e  Piulachs en recoñecemento á súa carreira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 2021, *Cuentos de buenas noches para nuestras niñas rebeldes.* Barcelona: Editorial Destino. ISBN 9788408241676

### Ligazóns externas
* *A ciencia ten nome de muller* (en Wikibooks)

* Josefina Castellví no blog Mujeres con ciencia
*Josefina Castellví  na páxina web No me cuentes cuentos.
* Imaxes de Josefina
Lar

**Lar** pode referirse a:

*O lugar onde se fai o lume na casa, ou **lareira**.
*Os deuses **lares** da mitoloxía romana, divindades domésticas.
*O **lar** é unha forma especial de se referir á casa ou os asuntos relacionados con ela.
*O grupo terrorista **LAR** (Loita Armada Revolucionaria), grupo independentista galego de finais da década de 1970.
*A cidade de **Lar**, en Irán.
*A **Editorial Lar** (A Coruña 1924-1928).

## Prensa
***Lar*** é o nome co que se coñeceron diversas publicacións galegas:
****Lar***, publicación literaria editada na Coruña entre 1924 e 1928.
****Lar***, publicación editada en Buenos Aires entre 1934 e 1963.
****Lar***, publicación franquista editada na Habana entre 1940 e 1941.
****Lar***, publicación oficial da Casa de Galicia de Valladolid aparecida entre 1957 e 1958.
San Valentín

Como topónimo **San Valentín** pode referirse a:

;En Galiza
***San Valentín**, parroquia do concello de Fene;
****San Valentín**, lugar de dita parroquia.
Lingua galesa antiga

O **galés antigo** (*Hen Gymraeg* en galés) é a denominación que se lle dá á lingua galesa desde o momento en que se desenvolveu a partir do britónico, momento que xeralmente se sitúa entre mediados do século VI e mediados do século VII, ata principios do século XII, cando se converteu en galés medio.

Téñense preservado bastantes poemas e algo de prosa deste período, aínda que algúns constan en manuscritos posteriores, por exemplo o texto de *Y Gododdin*. O texto máis antigo conservado integramente en galés antigo é probabelmente o dunha lápida que se conserva hoxe na igrexa de Tywyn, que dataría de principios do século VIII. Un texto do *Libro de San Chad* pénsase que foi escrito a finais do século VIII e inicios do IX, pero podería ser copia dun texto do século VI ou VII.

O galés antigo só é intelixíbel para un falante de galés actual coa axuda de abundante aparato de notas.

## Notas 
* Glanville Price e Edward Arnold (editor), *The Languages of Britain*, 1985. ISBN 0-7131-6452-2.
A Frieira, Quintela, Crecente

**A Frieira** é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2009 tiña de 42 habitantes (24 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 102 habitantes.
 
É unha poboación da ribeira do río Miño, fronte a Cevide, a localidade máis setentrional de Portugal, e fronte ao lugar da Frieira, na parroquia de Desteriz (Padrenda). Tivo un aumento de poboación durante a construción do encoro da Frieira, e tamén pola proximidade da estación da Frieira, na liña Monforte de Lemos - Vigo. Entre 1913 e 1923 editouse na aldea o periódico *Tierra Libre*, fundado e dirixido por Marcelino Gómez Arias.

## Galería de imaxes 

Encoro da Frieira.jpg|Encoro da Frieira
Estación da Frieira.jpg|Estación de ferrocarril
Estación da Frieira 2.jpg|Estación de ferrocarril
Estación da Frieira 4.jpg|Estación de ferrocarril
Estación da Frieira 3.jpg|Vista da aldea desde a estación
Paso a nivel A Frieira.jpg|Paso a nivel

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Quintela 
### Parroquias de Crecente
Ingrid Thulin

miniatura|dereita|Ingrid Thulin
**Ingrid Thulin**, nada en Sollefteå (Ångermanland) o 27 de xaneiro de 1926 e finada en Estocolmo o 7 de xaneiro de 2004, foi unha actriz sueca e unha das preferidas do realizador cinematográfico Ingmar Bergman.

## Biografía 
Foi bailarina na súa mocidade, e ingresou no Teatro dramático Real de Estocolmo en 1948. Traballou durante décadas co director Ingmar Bergman, co que desenvolveu o seu peculiar estilo, no que acentuaba unha peculiar intensidade neurótica, en filmes como *Amorodos salvaxes* (1957), *No umbral da vida* (1958), pola que sería premiada en Cannes, nese ano, como a mellor actriz do certame, *O silencio* (1963) ou *Gritos e murmurios* (1972). Chegaría a ser apreciada como a terceira gran actriz sueca despois de Greta Garbo e Ingrid Bergman.

Estivo casada con Harry Schein, fundador do Instituto Sueco do Filme, máis de 30 anos, ata 1989, aínda que en realidade viviron moitos anos separados antes de divorciarse.

Nos últimos anos viviu en Roma. Volveu a Suecia para tratarse dun cáncer, falecendo en Estocolmo.
Amigos de As Pontes

**Amigos de As Pontes** (**ADAP**) é un partido político de ámbito local, presente no concello das Pontes de García Rodríguez.

O partido fundouse no ano 1983 coma unha asociación, pasando a ser partido político no ano 1986. Presentouse por primeira vez ás eleccións municipais no ano 1987.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Amigos de As Pontes
ADAP

**ADAP** pode referirse á:

* A lingua **Adap**, falada en Bután.
* O partido político **Amigos de As Pontes (ADAP)**, de ámbito local no concello das Pontes de García Rodríguez.
Ministerio de Defensa (España)

O **Ministerio de Defensa de España** é o departamento da Administración Xeral do Estado responsable da preparación, o desenvolvemento e a execución da política de defensa determinada polo Goberno de España, e de xestionar a Administración militar. Baixo a dirección do titular deste departamento atópanse as Forzas Armadas de España, coas súas tres compoñentes: o Exército de Terra, o de Aire e a Armada.

A ministra de Defensa é Margarita Robles.

## Funcións
[250px|miniatura|[Goberno Militar de Pontevedra|Delegación do Ministerio de Defensa en Pontevedra.|esquerda]]Segundo a Constitución Española de 1978 o Rei é o comandante en Xefe de todos os exércitos e o que pode declarar a guerra e facer a paz previa autorización do Congreso dos deputados, sendo este acto debidamente referendado polo presidente do goberno; pero correspóndelle ao poder civil representado polo Ministro de Defensa determinar:
* As políticas de defensa.
* As grandes alianzas militares.
* A condución da guerra.
* A xestión das cantidades destinadas polos Orzamentos Xerais do Estado.
No Congreso dos Deputados o Ministro de Defensa séntase ao carón do vicepresidente do Goberno por ser considerado o herdeiro do ministerio español máis antigo.

## Estrutura orgánica
[miniatura|300px|Sede principal do Ministerio de Defensa ([Madrid).]]

### Órganos superiores
Os órganos superiores do Ministerio de Defensa de España, dependentes directamente do ministro son:
*Secretaría de Estado de Defensa
*Subsecretaría de Defensa
*Secretaría Xeral de Política de Defensa (con rango de Subsecretaría)
*Forzas Armadas

### Estrutura orgánica básica
A estrutura orgánica básica

## Lista cronolóxica dos Ministros de Defensa de España 
* (1977 - 1979): Manuel Gutiérrez Mellado (militar)
* (1979 - 1981): Agustín Rodríguez Sahagún (UCD)
* (1981 - 1982): Alberto Oliart (UCD)
* (1982 - 1991): Narcís Serra (PSOE)
* (1991 - 1995): Julián García Vargas (PSOE)
* (1995 - 1996): Gustavo Suárez Pertierra (PSOE)
* (1996 - 2000): Eduardo Serra (independente, nun goberno do PP)
* (2000 - 2004): Federico Trillo (PP)
* (2004 - 2006): José Bono (PSOE)
* (2006 - 2008): José Antonio Alonso Suárez (PSOE)
* (2008 - 2011): Carme Chacón (PSOE)
* (2011 - 2016): Pedro Morenés (independente, nun goberno do PP)
* (2016 - 2018): María Dolores de Cospedal (PP)
* (Desde 2018): Margarita Robles (independente, nun goberno do PSOE)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Sitio web do Ministerio de Defensa de España.
Greta Garbo

**Greta Garbo**, nada en Estocolmo en 1905 e finada en Nova York en 1990, era o pseudónimo de Greta Lovissa Gustafson, actriz norteamericana, de orixe sueca. Está considerada como un dos grandes mitos da cinematografía mundial, pola súa beleza e a súa enigmática personalidade. Foi coñecida como "A Divina".

Logo de obter un clamoroso éxito en Suecia con *Gösta Berlings saga*, trasladouse aos Estados Unidos en 1925, onde realizou unha intensa carreira como actriz ata 1941, no que realiza o seu último filme, e colle a nacionalidade norteamericana.

## Filmografía 
* 1920 *Herr och fru Stockholm* (literalmente: Señor e Señora Stockholm) de Ragnar Ring
* 1921 *Konsum Stockholm Promo* (Publicidade dos almacéns Konsum Stockholm) de Ragnar Ring 
* 1921 *En Lyckoriddare* (O cabaleiro da felicidade) de John W. Brunius 
* 1922 *Kärlekens ögon* (Os ollos do amor) de John W. Brunius
* 1922 *Luffarpetter* (Pedro o vagabundo) de Erik A. Petschler
* 1924 *Gösta Berlings Saga* de Mauritz Stiller
* 1925 *Die Freudlose Gasse* de G. W. Pabst
* 1926 *Torrent* de Monta Bell 
* 1926 *The Temptress* de Fred Niblo
* 1926 *Flesh and the Devil* de Clarence Brown
* 1927 *Love* de Edmund Goulding
* 1928 *The Divine Woman* de Victor Sjöström 
* 1928 *The Mysterious Lady* de Fred Niblo 
* 1928 *A Woman of Affairs* de Clarence Brown
* 1929 *Wild Orchids* de Sydney Franklin
* 1929 *The Single Standard* de John Robertson
* 1929 *The Kiss* de Jacques Feyder
* 1930 *Anna Christie* de Clarence Brown
* 1930 *Romance* de Clarence Brown
* 1931 *Inspiration* de Clarence Brown
* 1931 *Susanne Lenox, Her Rise and Fall* de Robert Leonard
* 1931 *Mata Hari* de George Fitzmaurice
* 1932 *Grand Hotel* de Edmund Goulding 
* 1932 *As You Desire Me* de George Fitzmaurice 
* 1933 *Queen Christina* de Rouben Mamoulian
* 1934 *The Painted Veil* de Richard Boleslawski
* 1935 *Anna Karenina* de Clarence Brown
* 1936 *Camille* de George Cukor
* 1937 *The Conquest* de Clarence Brown
* 1939 *Ninotchka* de Ernst Lubitsch
* 1941 *A muller das dúas caras* de George Cukor
Panteras Grises

Os **Panteras Grises** (en inglés *Gray Panthers*) é unha organización estadounidense defensora dos dereitos das persoas maiores fundada por Maggie Kuhn, en 1970, como reacción ao seu retiro forzoso. O nome e a inspiración están tomadas da organización afroamericana dos Panteras Negras.
Relacionado cos movementos polos Dereitos Civís, loitou entre outras cousas pola mellora do sistema sanitario e a necesidade da educación pública ao longo de toda a vida. Acolleron tamén no seu ideario a loita polos dereitos dos traballadores, así como un compromiso ecoloxista e pacifista, comprometéndose politicamente contra a Guerra do Vietnam.

A organización combateu a "teoría do desarraigo", que implica que a unha idade avanzada é necesaria unha separación do resto da sociedade como preludio da morte. Ao mesmo tempo criticaron a tendencia xeral da xerontoloxía que identificaba ás persoas maiores como incapaces e como unha carga económica para a sociedade. Ao mesmo tempo levaron a polémica á sociedade estadounidense cando Maggie Kuhn se atreveu a tratar abertamente o tema da sexualidade na xente de idade avanzada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Panteras Brancas

### Ligazóns externas
* A páxina oficial das Panteras Grises
Boinas marróns

Os** Boinas Marróns** coñecidos en inglés como **Brown Berets** e en castelán como **Boinas cafés** foi unha organización nacionalista chicana estadounidense, inspirada nos Panteras Negras para loitar pola igualdade social e facer fronte á brutalidade policial. Ao contrario dos Panteras Negras nunca entraron en combate salvo en enfrontamentos puntuais coa policía.
Entre as súas accións pódese contar o apoio ás revoltas estudantís dos Ánxeles en marzo de 1968, a prol dun ensino igualitario e de calidade, un compromiso político que nunca descoidaron como organización. Tamén se movilizaron contra a Guerra do Vietnam organizando en 1970 unha marcha de 20.000 chicanos na que, a consecuencia dun ataque policial, perderon a vida tres persoas, o xornalista Rubén Salazar e dous dos seus membros. En 1972  tomaron a Illa de Santa Catalina, en California, reivindicando a soberanía mexicana do territorio. A súa actividade social máis importante foi porén, a creación nese mesmo ano da Benito Juárez Health Clinic, unha clínica gratuíta para a xente máis desfavorecida.
Richard Aoki

**Richard Aoki**, nado en San Leandro, California, en 1938 e finado o 15 de marzo de 2009, foi un activista pro-dereitos civís estadounidense de ascendencia xaponesa, un dos primeiros membros dos Panteras Negras.

## Traxectoria 
Nado en San Leandro, California, en 1938, foi trasladado en 1942, xunto coa súa familia, a un campo de concentración, até que rematou a segunda guerra mundial. Máis tarde mudáronse para Oakland (California). Aoki estivo durante oito anos no exército norteamericano, máis tarde asistiu ao Merritt College, onde fixo amizade con Huey P. Newton e Bobby Seale, cofundadores dos Panteras Negras. En 1968 graduaríase en Socioloxía, pola Universidade de California en Berkeley. A pesar de que houbo moitos militantes de orixe asíatica nos Panteras Negras, Aoki foi o único que chegou a ostentar un cargo de importancia.
Yoko Ono

miniatura|250px|Levando flores á tumba de J. Lennon. Strawberry Fields, Central Park, NYC.

, nada en Tokyo (Xapón) o 18 de febreiro de 1933, é unha artista estadounidense.

## Traxectoria 
Pasou a ser coñecida tras a súa relación con John Lennon con quen casou en Xibraltar, Reino Unido en 1969.
A súa obra como artista, marcada sempre polo experimentalismo atinxiu a arte plástica e tamén á música pop. Os seus discos en colaboración con John Lennon inclúen *Unfinished Music 1: Two Virgins*, *Unfinished Music 2: Life With The Lions*, *Wedding Album*, *Sometime In New York City: Live Jam*, *Double Fantasy* e o póstumo *Milk & Honey*.

## Discografía 
* 1968: Unfinished Music No.1: Two Virgins (& John Lennon)
* 1969: Unfinished Music No. 2: Life with the Lions (& John Lennon)
* 1969: Wedding Album (& John Lennon)
* 1969: Live Peace in Toronto 1969 (& John Lennon)
* 1970: Yoko Ono/Plastic Ono Band (& Plastic Ono Band)
* 1971: Fly 
* 1972: Some Time in New York City (& John Lennon)
* 1973: Approximately Infinite Universe 
* 1973: Feeling the Space 
* 1973: Welcome: The Many Sides of Yoko Ono (Promo, Japan)
* 1974: A Story (Veröffentlicht 1997)
* 1980: Double Fantasy (& John Lennon)
* 1981: Season of Glass 
* 1982: It’s Alright (I See Rainbows) 
* 1984: Milk and Honey (& John Lennon)
* 1984: Every Man Has a Woman (Tribute-Album) 
* 1985: Starpeace 
* 1992: Onobox (6-CD-Box) 
* 1992: Walking on Thin Ice 
* 1995: Rising 
* 1995: New York Rock (Musical)
* 1996: Rising Mixes 
* 2001: Blueprint for a Sunrise 
* 2007: Yes, I’m a Witch (Remix-Album) 
* 2007: Open Your Box (Remix-Album)
* 2009: Between My Head and the Sky (& Plastic Ono Band)
* 2012: Onomix (Remix-Retrospektive) (Download)
* 2012: YOKOKIMTHURSTON (Yoko Ono, Kim Gordon & Thurston Moore)
* 2013: Take Me to the Land of Hell (& Plastic Ono Band)
-399

## Acontecementos 
## Nacementos 
## Mortes 
* Sócrates, filósofo grego (n.-469).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Panteras Brancas

Os **Panteras Brancas** (*White Panthers*, en inglés) é unha organización política estadounidense fundada en 1968 por Lawrence (Pun) Plamondon e John e Leni Sinclair.
## Traxectoria 
Nace como resposta a unhas declaracións do cofundador das Panteras Negras Huey P. Newton, cando durante unha entrevista se lle preguntou se os brancos poderían formar parte da súa organización. A resposta foi que se cadra debían fundar un Partido da Pantera Branca. Inspirados por esas palabras, e polo exemplo dado pola organización afroamericana, varias persoas decidiron fundar as Panteras Brancas e dedicarse á revolución cultural e a "loitar por un planeta máis limpo e pola liberación dos prisioneiros políticos".

### Ideario 
O seu ideario baseouse nun manifesto similar aos dez puntos dos Panteras Negras.
    
*Absoluta adhesión e apoio ao programa dos dez puntos dos Panteras Negras; 
*Asalto total á cultura en calquera sentido, incluíndo rock'n roll, maría e foder nas rúas.
*Libre intercambio de enerxía e materiais-reclamamos a fin do diñeiro!; 
*Que sexan de balde a comida, a roupa, a maría, a música, os corpos, a atención médica - todo de balde para todo o mundo!; 
*Libre acceso aos medios de comunicación - tecnoloxía gratis por parte dos bichos avarentos!
*Tempo e espazo libres para todos os seres humanos - acabar con todos os límites contranaturais; 
*Liberar todas as escolas e todas as estruturas das directrices; darlle a volta aos edificios sobre a xente dunha vez!
*Liberar todos os presos en calquera lugar - son os nosos irmáns. 
*Liberar todos os soldados dunha vez - que non se recruten máis exércitos; 
*Liberar toda a xente dos seus "líderes" - os líderes apestan - todo o poder para toda a xente, liberdade significa que todos e cada un sexamos libres.

O colectivo manifestouse especialmente activo na zona de Míchigan, especialmente nas cidades de Detroit e Ann Arbor. Nesa última cidade parece clara a conexión de Lawrence (Pun) Plamondon e John Sinclair cun atentado contra unha oficina da CIA, en 1969. Este suceso levou ao primeiro a exiliarse en Europa e África, concretamente en Alxeria, onde entrou en contacto co tamén exiliado Huey P. Newton. Tras volver de incógnito a Estados Unidos foi detido nun control de tráfico. John Sinclair, pola súa parte tamén estivo preso por diversos delitos relacionados coa posesión e o tráfico de marihuana, aínda que sería liberado en 1971, tras celebrarse un concerto de dous días na Universidade de Míchigan pola súa liberación, coa participación de artistas como John Lennon, Yoko Ono e Stevie Wonder. De calquera xeito a detención de Lawrence (Pun) Plamondon supuxo a fin operativa da organización, aínda que esta continuase existindo.
Central térmica das Pontes

miniatura|Cheminea da central das Pontes. Comparación coa Torre Eiffel de París.
A **central térmica das Pontes** é unha central térmica de carbón situada no concello das Pontes de García Rodríguez, pertencente á empresa eléctrica Endesa. Construíuse e púxose en funcionamento entre os anos 1972 e 1976. Consta de catro grupos de xeración de enerxía de 350 MW cada un, os cales se agruparon nun só grupo de 1400 MW entre os anos 1976 e 1979.

Orixinalmente deseñada para consumir exclusivamente o lignito local extraído da mina, a central foi adaptada entre os anos 1993 e 1996 para consumir unha mestura de lignito e carbón de importación en proporcións do 50%-50%.

O parque de carbóns da central ocupa unha superficie de 10 Ha, o equivalente a 12 campos de fútbol. A súa capacidade de almacenamento é de 250.000 toneladas.

A cheminea da central ten unha altura de 356 m, cun diámetro na base de 36 m e 18 m no pico, sendo unha infraestrutura única no mundo. Aparece no Libro Guinness dos Récords como a cheminea de maior volume de todo o mundo, e é a segunda cheminea máis alta de Europa.

A planta de tratamento de efluentes líquidos (*Planta T.E.L.*) depura a auga procedente da mina, do vertedoiro, da central e do parque de carbóns. A planta está deseñada para tratar caudais de auga que poden oscilar entre 0,45 e 30 m3/s.

Actualmente a central está sufrindo un proceso de adaptación ó maior poder calorífico da hulla debido á fin da extracción do lignito na mina local. 
Atópase en fase de probas outra central térmica de ciclo combinado que usa o gas coma combustible e produce de 800 MW de potencia entre as súas tres turbinas: dúas  de gas e unha de vapor. O vapor que utiliza esta última prodúcese aproveitando a calor dos gases de escape das turbinas de gas.

## Datos técnicos
### Xerador de vapor
miniatura|Torre de refrixeración da central.
* Fabricante: Foster Wheeler Corporation 
* Circulación natural, tipo torre 
* Combustión tanxencial 
* Produción de vapor: 1.091 TM/h 
* Presión do calderín: 183&nbsp;kg/cm² 
* Temperatura vapor sobrequentado: 540&nbsp;°C 
* Presión vapor requentado: 40,5&nbsp;kg/cm² 
* Temperatura vapor requentado: 540&nbsp;°C 

### Turbina
* Fabricante: Mitsubishi Heavy Industries 
* Potencia: 350 MW 
* Velocidade: 3000 r.p.m. 
* Presión vapor sobrequentado: 169&nbsp;kg/cm² 
* Presión de escape: 0,069&nbsp;kg/cm²
* Temperatura vapor sobrequentado: 538&nbsp;°C 
* Temperatura vapor requentado: 538&nbsp;°C

### Alternador
* Fabricante: Westinghouse 
* Potencia nominal: 369 MVA 
* Potencia activa nominal: 350 MW 
* Intensidade nominal: 11.836 A  
* Tensión nominal: 18 kV 
* Factor de potencia: 0,95 
* Refrixerado por hidróxeno: 4,22&nbsp;kg/cm²
* Excitatriz: tipo brushless

## Galería de imaxes

Ficheiro:Térmica das Pontes1.JPG
Ficheiro:Central Termica Endesa As Pontes.jpg
Glicerio

**Glicerio**, nado no 420 e finado despois do 480, foi emperador de Occidente, sucesor de Anicio Olibrio. Foi coroado polo príncipe burgundio Gundobado o 5 de marzo de 473.

## Traxectoria 
### Acceso ao trono 
Glicerio foi nomeado emperador no 473. O remate da guerra civil entre o emperador Antemio e Ricimer deixaba o trono en mans de Anicio Olibrio, pero só durou uns meses á fronte do Imperio. Pero mentres tanto Ricimer morre e no seu lugar queda Gundobado, que se apresura a nomear novo emperador na persoa de Glicerio, quen até entón era *comes domesticorum*, ou sexa, comandante dunha unidade de elite da garda imperial. Segundo as fontes, foi nomeado entre o 3 o 5 de marzo do 473 en Rávena co apoio do exército.

### Reinado 
Glicerio reside a maior parte do tempo no Norte de Italia, segundo as cuñaxes de moeda, e pouco se coñece do seu reinado. Non foi recoñecido como emperador por León I, o emperador do Imperio Oriental. Trata de conciliar o seu nomeamento, aceptando que o infante León sexa nomeado cónsul dos dous imperios, pero León I nomea o comandante das forzas do Imperio Oriental en Dalmacia, Xulio Nepote, como novo emperador de Occidente, en xullo do 474. Pero, mentres tanto, León I fina en Constantinopla, e o elixido é o seu neto León II, quen, debido á súa curta idade, nomea *Augustus* ao seu pai Zenón.

Vívese naquel entón unha situación crítica, con tres emperadores no trono e outro nomeado, pero que aínda non tomara posesión. Por outra banda, os visigodos aproveitan este estado para tomar as cidades de Arles e Marsella. Así mesmo, o rei Vidimer, cos ostrogodos, tenta de invadir Italia, pero de novo se recorre aos visigodos, que envían un exército para a protección, pero que de seu significa a invasión e toma de Italia polos exércitos de Eurico; é o final ficticio do Imperio Romano.

### Deposición 
Pero mentres tanto, Xulio Nepote e con motivo da morte de León I, deixara até a primavera do 474 a súa entrada en Italia. En xuño do 474, desembarca en Ostia e Glicerio entrega o poder sen loita nin resistencia. Inmediatamente, Xulio Nepote é nomeado emperador. Glicerio é nomeado bispo de Salona, e no ano seguinte, cando Xulio Nepote abandone Italia camiño da Dalmacia, levará a Glicerio como bispo persoal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Glycerius", *De Imperatoribus Romanis*
Cladística

A **cladística** (do grego κλάδος *kládos* = 'rama') é unha rama da bioloxía que define as relacións evolutivas entre os organismos baseándose en similitudes derivadas. É a máis importante das sistemáticas filoxenéticas, que estudan as relacións evolutivas entre os organismos. A cladística é un método de análise rigoroso que emprega as "propiedades derivadas compartidas" (sinapomorfias) dos organismos que se están a estudar. A análise cladística forma a base da meirande parte dos sistemas modernos de clasificación biolóxica, que buscan xuntar aos organismos polas súas relacións evolutivas. En contraste, a fenética agrupa os organismos baseándose na súa similitude global, mentres que os enfoques máis tradicionais tenden a basearse en caracteres clave. Willi Hennig (1913 - 1976) é amplamente considerado como o fundador da cladística.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nomenclatura filoxenética
Xosué

**Xosué**, **Joshua** ou **Yehoshua** (hebreo: **יְהוֹשֻׁעַ**, israelí: **Yəhoshúa,***Yehōšua*, lit.: *Iavé é salvación*) foi un xefe israelita que sucedeu a Moisés. A súa historia é narrada na Biblia, en concreto no *Libro do Éxodo*, no *Libro dos Números*, e máis no *Libro de Xosué*, segundo os cales foi escollido por Iavé para suceder a Moisés como líder dos israelitas durante a conquista de Canaán. Conquistou a maior parte do territorio da Terra Prometida e distribuíuno entre as Doce tribos de Israel.

O seu nome de nacemento, segundo o *Libro dos Números*, era **Oseas** ( *Hōšēa*), pero foi cambiado polo seu predecesor e mestre, Moisés. O relato bíblico sitúase cronoloxicamente arredor do 1230–1210 a. C..

É venerado polo Xudaísmo, o Cristianismo e o Islam.

## Traxectoria 
Segundo a tradición bíblica, Xosué pertencía á tribo de Efraím e foi un dos doce espías enviados por Moisés para explorar Canaán. Tras a morte deste, recibiu de Deus o encargo de guiar o pobo e levar a cabo a conquista, incluída a célebre caída das murallas de Xericó.
[esquerda|miniatura|Xosué pregando a Deus que pare o curso do Sol, por [Gustave Doré.]]
Na tradición xudía e cristiá é considerado un profeta e un exemplo de fidelidade á *lei mosaica*. 

No cristianismo, a súa figura tamén é interpretada como un precedente simbólico de Xesús de Nazaret, dado que comparten a mesma etimoloxía do nome (*Yehoshua/Yeshuá*).

A súa memoria é celebrada en distintas tradicións relixiosas, e o *Libro de Xosué* constitúe a primeira parte da chamada *Historia Deuteronomista* dentro do Antigo Testamento.

## Cultura contemporánea 
No ámbito cultural moderno, o nome aparece en obras de arte, literatura e mesmo na música contemporánea. A *Joshua tree* (*Yucca brevifolia*) é unha especie de iuca arbórea do deserto de Mojave, nos Estados Unidos, bautizada polos colonos mormóns en referencia bíblica a Xosué, e deu nome ao disco *The Joshua Tree* da banda irlandesa U2, que emprega a referencia de forma simbólica.

## Notas 
## Véxase tamén 
* *Libro de Xosué*
* Xosué (nome)
* Moisés
* Xericó
* Xesús
* Joshua Tree (homónimos)
* *The Joshua Tree* (álbum)
* *Jossua Tree* (filme)
* *Yucca brevifolia*
Tai Chi Chuan

**Tai chi chuan** (en , *Tàijí quán*), ás veces abreviado como Tai Chi, é unha arte marcial interna chinesa. Este estilo de arte marcial é recoñecido tamén como unha forma de meditación en movemento.

## Principios 
miniatura|esquerda|200px|Tai Chi con abanico

Os principios filosóficos do Tai Chi Chuan remiten ao Taoísmo e á Alquimia Chinesa. 
A relación de Yin e Yang, os Cinco Elementos, o Ba Gua (Oito Trigramas), o Libro das Mutacións (I Ching) e o Tao Te Ching de Lao Zi son algunhas das principais referencias para a comprensión dos seus fundamentos.

:Os textos clásicos escritos polos mestres orientan a:
:* Vencer o movemento a través da quietude (Yi Jing Zhi Dong) 以靜制動
:* Vencer a dureza a través da suavidade (Yi Rou Ke Gang) 以柔克剛
:* Vencer o rápido a través do lento (Yi Man Sheng Kuai) 以慢勝快

A pesar de ter as súas raíces na antiga China, o Tai Chi Chuan é actualmente unha arte practicada en todo o mundo.
É apreciado no occidente especialmente pola súa relación coa meditación e coa promoción da saúde, ofrecendo aos que viven no ritmo veloz das grandes cidades unha referencia de tranquilidade e equilibrio, así como de melloras para diversos problemas da saúde.

Os creadores do Tai Chi Chuan basearon a súa arte na observación da Natureza. Non só na observación dos animais, tamén no estudo dos principios da interacción entre os diversos elementos naturais.

Como somos parte desta natureza, o coñecemento destes principios e de como actúan dentro de nós, estudados pola Medicina Tradicional Chinesa, revelan o Tai Chi como unha fonte efectiva de enerxía que se encontra no noso interior, situada na rexión do corpo nomeada polos chineses de Dantian, e que está situada dous dedos por debaixo do embigo.
miniatura|240 px|esquerda|Maratón de Tai Chi en Barcelona
miniatura|centro|Mans no *Dantian*

## Notas
Fronte de Liberación Gai

A **Fronte de Liberación Gai**, en inglés **Gay Liberation Front** **(GLF)** foi o nome tomado por distintos grupos que reivindicaban os dereitos dos homosexuais. O primeiro deles foi fundado na cidade de Nova York en 1969 a raíz dos enfrontamentos de Stonewall.

A base da ideoloxía da Fronte de Liberación Gay foi a loita pola liberdade sexual das persoas, tocando tamén temas conexos a ese, como o cuestionamento da noción de familia tradicional, dos roles de xénero, ou o sentido das institucións estabelecidas na sociedade contemporánea. Ao mesmo tempo, a maioría dos militantes da Fronte compartían un ideario antimilitarista, antirracista e contrario ás posturas sexistas. Durante o desenvolvemento da súa actividade entraron en contacto con distintos grupos que loitaban polos dereitos civís, como os Panteras Negras, dos cales recibiron mostras de solidariedade. A Fronte cesou a súa actividade en 1972, tras múltiples disputas e disensións internas.

## Historia da GLF en Nova York 
Desde moi pronto existiron diferenzas na organización sobre se se debía apoiar outras organizacións de esquerda como por exemplo os *Black Panther Party*. En 1970, Jim Owles e Marty Robinson fundaron fóra da GLF unha nova organización, a *Gay Activists Alliance* (GAA), que se definía como «unha organización homosexual militante (pero non violenta) a favor dos dereitos civís» e que, ao contrario da GLF, quería evitar «calquera participación en accións que non teñan relación directa cos homosexuais».

Tras a marcha dos activistas moderados, a GLF definiuse abertamente como unha organización revolucionaria. Nunha entrevista cos membros da GLF de Nova York aparecida no *San Francisco Free Press*, respóndese a pregunta de que é a GLF do seguinte xeito:

Ao ano da súa fundación, a GLF, á parte da xunta plenaria dos domingos pola tarde, que estaba formada por unhas 70 a 80 persoas, estaba formada por 19 células ou grupos de acción, doce grupos para sensibilización, un encontro para homes o mércores pola tarde, un encontro para mulleres o domingo pola tarde, antes da xunta plenaria, tres vivendas comuna e o *Radical Study Group* (grupo de estudos radical). Ademais a GLF editaba a revista *Come Out!* e as vivendas comuna da Rúa 17 editaban a revista *Gay Flames*.

## A GLF noutras cidades 
Seguindo o exemplo do grupo en Nova York, formáronse outros grupos co nome *Gay Liberation Front* en varias cidades, como en San Francisco e Londres. O grupo de Londres —fundado por Aubrey Walter e Bob Mellors— estendeu posteriormente as súas actividades a todo o país. En 1972 fundouse un *Gay Liberation Front* en Colonia, que na actualidade é a asociación gai alemá máis antiga que aínda está activa.
Partido temático

Os **partidos temáticos** son organizacións políticas estruturadas en torno á consecución de determinados fins (en certa forma, os partidos relixiosos e os partidos protesta poderían estar incluídos nesta epígrafe). Partidos deste estilo son os partidos ecoloxistas, agraristas], animalistas ou o Partido Pirata. En calquera caso, nos seus programas, xunto ás ideas emblemáticas que teñen o seu acubillo no tema que lles soe dar nome, necesitan dar tamén cabida a propostas sobre outros temas, nos que se poden orientar nas esquerdas, nas dereitas ou nunha mestura de ambas.

Unha lista dalgúns temas que dan lugar a partidos temáticos é:

* Agraristas
* Animalistas
* Anticorrupción
* Antiglobalización
* A favor das drogas
* Feministas
* Indixenistas
* LGTBQ
* De pensionistas
* Piratas
Międzyrzec Podlaski

**Międzyrzec Podlaski** é unha cidade de Polonia cunha área urbana duns 17.300 habitantes. Está atravesada polo río Krzna.
Escuela del Trabajo

***Escuela del Trabajo*** foi unha revista pedagóxica mensual publicada en Ourense pola Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (A.T.E.O.) entre 1932 e 1934.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista mensual de educación de la ATEO*, apareceu en xaneiro de 1932. O seu primeiro director foi Albino Núñez Domínguez, tamén presidente da A.T.E.O. De tendencia socialista, pretendía aglutinar aos mestres ourensáns para tratar «todos aqueles temas de acento profesional que non quebranten a cordialidade da clase, nin ataquen as últimas conquistas do espírito liberal levadas a cabo nos territorios laicos do ensino». O entrecomillado corresponde ao editorial do primeiro número da publicación, onde se engade: «Os nosos colaboradores poden traer a ela, atentos ás anteriores limitacións, aqueles problemas de ámbito científico que, sen estar directamente ligados aos foros da Pedagoxía, sinalen unha posición solvente e unha inquietude en trámite». Como pode apreciarse, o propósito inicial caracterízase pola moderación e a profesionalidade. Incluíu artigos de carácter político e educativo, denunciou o auxe do fascismo, realizou unha defensa da paz e da escola campesiña e criticou as relacións entre política e relixión.

### Desenvolvemento da revista 
O 17 de xullo de 1932, nunha Asemblea da A.T.E.O., o membro do Consello de Redacción Eligio Núñez "tacha a actuación do Director de «Escuela del Trabajo» de moderada, respectuosa e personalista. Intervén Albino Núñez Domínguez para rectificar o devandito, negando a verdade de tales acusacións". Presenta a súa dimisión cando o número de agosto estaba en prensa. A partir de aquí, a revista pasou a denominarse ***Escuela de Trabajo***, dirixida por Baltasar Vázquez. Os contidos radicalízanse e iso xera certo desacougo nalgúns sectores da docencia. Así mesmo prodúcense alternancias na Dirección e no Consello de Redacción. Coa dimisión de Baltasar Vázquez, pasaron a coordinar a publicación Luís Soto, Eligio Núñez e Manuel Luís Acuña. En maio de 1934, anunciouse que Albino Núñez Domínguez volvería facerse cargo da dirección da revista, pero esta non volveu editarse debido aos problemas políticos do momento.

Cesou a súa publicación co número 26, en marzo de 1934.

### Colaboradores 
Nela colaboraron, entre outros:

* Albino Núñez Domínguez
* Abel Carvajales Gutiérrez
* Baltasar Vázquez
* Delia Osorio Otero
* Concepción Ramón Amat
* Manuel Sueiro Iglesias
* Antonio Couceiro Freijomil
* Luís Soto
* Raúl González Gómez
* Amadeo López Bello
* Félix Salgado del Moral
* Manuel Vázquez Nóvoa
* Celso Baratta Ojea

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
### Ligazóns externas 
* Cid Fernández, X. (1986). "El debate político en la escuela del trabajo de Orense" *Historia de la educación*, 5. p. 415-421 .
* Hemeroteca dixital Fundación Luís Tilve.
Partido Pirata

O **Partido Pirata** é un partido político que comezou a súa andaina en Suecia que busca a reforma das leis de propiedade intelectual e industrial, como o copyright e as patentes. No 2012 Pirata.gal preséntase ás eleccións galegas, con candidaturas en Pontevedra e Ourense.

## Características 
A súa plataforma política tamén apoia o reforzo do dereito de privacidade, tanto en Internet como na vida real. O partido non se pronuncia sobre outros temas polo que resulta imposible situalo en termos de dereita ou esquerda. Fundado o 1 de xaneiro de 2006, o partido contaría a principios de xullo con 7.326 afiliados. Este rápido crecemento débese en parte ao protagonismo que tivo esta formación nas protestas contra a pechadura do servidor de intercambio P2P Pirate Bay por parte da policía sueca. Ante a perspectiva de que sectores do electorado novo apoiasen o Partido Pirata nas eleccións, algúns partidos tradicionais, como o Partido Verde, o Partido Moderado e o Partido de Esquerda víronse forzados a cambiar as súas posicións sobre o copyright.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partido Pirata Español (PIRATA)
* Rickard Falkvinge

### Ligazóns externas 
* Pirat partiet 
* Declaración de Principios Declaración de Principios (PDF) 
* Partido Pirata Español  

### Fontes 
http://www.xunta.es/dog/Publicados/2012/20120925/AnuncioC3C1-240912-0004_gl.html Candidatura de Piratas.Gal nas galegas 2012