Voo 52 de Avianca

O **voo 52 de Avianca** era un voo regular entre Bogotá e Nova York con escala en Medellín. O 25 de xaneiro de 1990 o Boeing 707 que operaba a ruta quedou sen combustible na aproximación ao aeroporto John F. Kennedy e esnafrouse contra unha ladeira na pequena vila de Cove Neck, Nova York, na ribeira norte de Long Island. 8 dos 9 tripulantes e 65 dos 149 pasaxeiros morreron. A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) determinou que o accidente ocorreu debido a que a tripulación de voo non declarou unha emerxencia de falta de combustible axeitadamente, resultando en que o control de tráfico aéreo subestimase a seriedade da situación.

O voo deixou Medellín con combustible máis que suficiente para a viaxe e voou con normalidade cara ao JFK. Mentres estaba en ruta o avión foi colocado en tres patróns de espera. Debido ás pobres comunicacións entre a tripulación de voo e os controladores do tráfico aéreo, ademais dunha administración inadecuada da carga de combustible polos pilotos, o voo quedou cuns niveis criticamente baixos. Esta situación non foi recoñecida como unha emerxencia polos controladores debido á incapacidade dos pilotos de usar a palabra "emerxencia". O avión intentou facer unha aterraxe no aeroporto JFK, pero a mala meteoroloxía, xunto cunha comunicación deficiente e unha mala xestión do aparello obrigou a abortar a manobra. O avión quedou sen combustible antes de que puidese realizar un segundo intento, esnafrándose a uns 32 quilómetros do aeroporto.

Ducias de unidades de servizos de emerxencia chegaron ao lugar do accidente e axudaron a salvar as vítimas. Moitos dos superviventes quedaron gravemente feridos e precisaron meses ou anos para recuperarse. Investigadores da NTSB buscaron os distintos factores que contribuíron ao accidente. Os erros da tripulación de voo foron citados como causa probable do accidente, pero a meteoroloxía, as actuacións dos controladores aéreos, e a xestión do tráfico pola FAA tamén se consideraron como elementos que constribuíron ao sinistro. Esta conclusión foi controvertida, con desacordo entre os investigadores, pasaxeiros e Avianca en canto a quen foi en última instancia responsable. Finalmente o goberno dos Estados Unidos uniuse a Avianca e pagaron os danos ás vítimas e ás súas familias.

## Avión e tripulación 
O voo 52 de Avianca era un Boeing 707-321B con rexistro HK-2016. O avión foi fabricado en xuño de 1967 e Avianca mercoullo a Pan Am en 1977. No momento do accidente o aparello tiña 22 anos e máis de 61&nbsp;000 horas de voo. O 707 estaba equipado con catro motores JT3D-3B modificados cun kit de silencio para reducir a contaminación acústica. Jeff Race, un paramédico membro do Servizo de Emerxencias Médicas de Nova York que vivía a uns centos de metros foi o primeiro rescatador en chegar. Informou de que a meirande parte dos pasaxeiros aínda estaban atrapados nos seus asentos e os superviventes pedían axuda. Os superviventes comentaron posteriormente que os equipos de rescate tardaron uns 30 minutos en chegar. Os informes iniciais dos servizos de emerxencia dicían que se esnafrara un máis grande Boeing 747. O xefe de bombeiros Thomas Reardon da Oyster Bay Fire Company No. 1 estivo ao mando dos primeiros traballos de sacar a xente dos restos. Na súa primeira chamada ao despacho da Comisión de Bombeiros do Condado de Nassau solicitou toda a axuda dispoñible. 37 dotacións de ambulancias e bombeiros, ademais de máis de 700 policías do condado de Nassau, chegaron para axudar. Outras dotacións que non foran chamadas mostráronse voluntarias para axudar. A marea de apoios creou grandes problemas para sacar os superviventes. A néboa tamén deixou en terra os helicópteros de rescate durante dúas horas. Como resultado, moitos feridos críticos non foron evacuados ata as 23:30. Finalmente, catro helicópteros da Unidade de Aviación da Policía de Nova York evacuaron 21 persoas do lugar do accidente. Houbo tamén grandes problemas de comunicación cos rescatadores. As frecuencias de radio saturáronse e as autoridades no lugar foron incapaces de dar ordes nalgúns casos. O director de cirurxía do Nassau County Medical Center estaba presente na escena pero foi incapaz de dirixir os pacientes ás mellores localizacións debido a que moitos rescatadores estaban radiando eles mesmos aos centros para obter consello sobre onde deberían enviar os supervivientes. Os profesionais médicos no lugar informaron que algúns hospitais recibiron a información máis actualizada a través da cobertura dos medios de comunicación. Porén, a pesar deses problemas, só tres dos pasaxeiros atopados con vida morreron polas súas feridas. Bombeiros e médicos levantaron escaleiras ao lado dos restos da fuselaxe que permitiron baixar os pasaxeiros en padiolas e cara ás áreas de triaxe. Nesas áreas os médicos etiquetaban os feridos críticos para a evacuación inmediata. 

## Notas