open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Margarita Murillo

**Margarita Murillo**, nada en 1958 e finada o 27 de agosto de 2014, foi unha activista lenca dos dereitos humanos hondureña. Era unha defensora do medio ambiente e unha icona da defensa campesiña polas súas terras.

Foi catequista na comunidade eclesiástica de base.

Murillo estaba afiliada á Unión de Trabajadores del Campo (UNC). A súa vida estivo dedicada á loita polo acceso á terra das mulleres campesiñas hondureñas.  Na tradición lenca, nos ríos residen os espíritos femininos e as mulleres son as súas principais gardiás, por iso Murilllo foi unha das líderes do movemento contra o outorgamento dos ríos a empresas privadas e a construción de plantas hidroeléctricas, polo seu impacto ambiental e cultural en terras historicamente habitadas por indíxenas.
Foi unha das fundadoras da Central Nacional de Traballadores do Campo (CNTC) nos '80. 
Durante a década dos 80, mentres militaba no movemento insurreccional Lorenzo Zelaya, Murillo foi secuestrada e torturada por motivos políticos polos escuadróns da morte de Gustavo Álvarez Martínez, cando se mantiña a Doutrina da seguridade nacional.
Este feito levouna a exiliarse. Murillo foi unha das fundadoras e coordinadora de Fronte Nacional de Resistencia Popular (FNRP) despois do golpe de estado de 2009. Murillo liderou a toma do parque central de San Pedro Sula.

En 2013, foi candidata a Deputada do Congreso Nacional, por Cortés, nas eleccións internas do Partido LIBRE (Libertad y Refundación) coordinado polo expresidente Manuel Zelaya.

En 2014, volvera ao campo despois de presentarse nas campañas electorais. Padecía de diabetes.
Foi asasinada, dun disparo na fronte logo de defenderse, por un sicario, mentres estaba a traballar a terra na Costa Norte de Honduras, no Planón, Villaneuva, Cortés. Murillo estaba a legalizar a propiedade da súa parcela en El Venado.

A fiscal a cargo da investigación da súa morte, Marlene Banegas, coordinadora da Fiscalía de Delitos contra a Vida, e a fiscal Patricia Eufrahio, foron tamén asasinadas o 10 de outubro de 2014, mentres investigaban o seu asasinato.

David Edgardo Ordoñez, suposto sicario, foi asasinado asfixiado mentres estaba detido na policía.

A Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH), instou o Estado hondureño, o 17 de setembro de 2014, a realizar unha investigación con debida dilixencia sobre o seu asasinato, pero ao día de hoxe o seu caso permanece impune. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Blanca Jeannette Kawas
* Berta Cáceres
* Lesbia Urquía
### Ligazóns externas 
* Margarita Murillo
Lesbia Urquía

**Lesbia Yaneth Urquía**, nada en Marcala, A Paz en 1967 e finada o 6 de xullo de 2016, foi unha activista lenca dos dereitos humanos en Honduras. Era unha defensora do medio ambiente.

## Traxectoria 
Ela era unha dirixente comunitaria do Consello Cívico de Organizacións Populares e Indíxenas de Honduras, Copinh, a mesma organización á que pertencía Berta Cáceres. Urquía opúñase ás privatizacións dos ríos, porque son desviados e deixan de dar auga ás comunidades indíxenas. Ademais as represas promoven a deforestación destas zonas polas empresas e afectan á flora e fauna destas terras. Ela combatera a construción dunha presa hidroeléctrica de investidores internacionais na Paz. Os lencas consideraban que as presas afectarían o seu acceso a auga, comida e materiais para medicinas, polo que o seu modo de vida tradicional sería posto en perigo. A construción desta presa fixo que o río Gualcarque deixase de fornecerlles auga.

O 6 de xullo de 2016 atoparon o seu cadáver na cidade de Marcala, cerca do vertedoiro.  Foi asasinada dun machetazo na cabeza por dous sicarios. O Consello responsabilizou pola morte ao goberno, especificamente á presidenta do Partido Nacional e o seu esposo.

Urquía tiña tres fillos e 49 anos ao momento de ser asasinada.

Entre 2006 e 2016 foron asasinados 114 activistas ambientais en Honduras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Blanca Jeannette Kawas
* Berta Cáceres
* Margarita Murillo
### Ligazóns externas 
* COPINH
Karen Alexander

**Karen Ruth Alexander**, nada en 1948, é unha ambientalista australiana. É unha das fundadoras de The Wilderness Society en Australia.

## Traxectoria 
Alexander é aborixe de Melbourne. Tivo unha mestura de educación pública e privada, os seus últimos cinco anos nunha escola media local preto de Sherbrooke Forest. Estudou matemática na Universidade de Monash antes de estudar xeoloxía en Tasmania, e finalmente recibiu unha Licenciatura en Ciencias Aplicadas en Canberra. Foi cofundadora da Rama Melbourne da Sociedade de Desertos de Tasmania, dedicada a facer campaña en contra da proposta do Encoro Franklin de Tasmania. Bob Brown descríbea como a "forza impulsora en Melbourne de virar a campaña estadual sobre o río Franklin e o proxectado encoro, nunha cuestión nacional". Cando a Wilderness Society estableceuse nacionalmente, Alexander foi designada codirectora. 

Durante 1988, traballou co Programa Ambiental de Nacións Unidas, despois do cal se converteu en xerente ambiental para a Australian Conservation Foundation. Máis tarde completou a súa mestría na Universidade de Australia Occidental. Involucrada nos Verdes Australianos, foi presidenta de Bush Heritage Australia, de 2000 a 2004. 

En 2005, asumiu a súa posición actual na Victorian National Parks Association.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Ecofeminismo
* Anarquismo
Evadne

Co nome de **Evadne** coñécense as seguintes mulleres da mitoloxía grega:

* **Evadne**, unha filla de Poseidón e Pitane
* **Evadne**, filla de Ifis e esposa de Capaneo, un dos heroes dos Sete contra Tebas
* **Evadne**, filla de Estrimón e Neera. Casou con Argos, un fillo de Zeus.
* **Evadne**, filla de Pelias e esposa de Canes, rey de Fócide.
Ikal Angelei

**Ikal Angelei**, nada en Kitale, é unha política e ecoloxista kenyana. Foi galardoada co Premio Ambiental Goldman en 2012, en particular pola súa denuncia en nome das comunidades indíxenas de Kenya sobre as implicacións ambientais do encoro Gilgel Gibe III, ao longo do río Omo,.

Desde 2009 é a fundadora da organización Friends of Lake Turkana, onde loita pola xustiza ambiental, económica e social na rexión ao redor do lago Turkana. Este lago é Patrimonio Mundial da Humanidade da UNESCO e as autoridades etíopes impulsaron o proxecto da presa sen consultar ás comunidades indíxenas. Reuniuse coas autoridades e parlamentarios kenyanos e avogou no Banco Mundial, o Banco Europeo de Investimentos e o Banco Africano de Desenvolvemento para convencelos da desestimación do financiamento solicitado polos gobernos de Kenya e Etiopía.

## Notas
Virna Cedeño Escobar

**Virna Alexia Cedeño Escobar**, nada en Quito o 25 de novembro de 1967, é unha bióloga, profesora universitaria e política ecuatoriana, candidata á vicepresidencia de Ecuador nas eleccións presidenciais de 2021 pola organización política Pachakutik.

## Traxectoria 
Virna estudou bioloxía na Universidade de Guayaquil e obtivo o seu doutoramento en biotecnoloxía molecular pola Universidade de Montpellier. Foi coordinadora académico-científica do programa de biotecnoloxía da Universidade de Guayaquil, onde promoveu a creación da primeira mestría en biotecnoloxía molecular de Ecuador. Ademais, é propietaria de Concepto Azul, unha empresa de biotecnoloxía ecolóxica para o desenvolvemento agrícola e acuícola.

Doutra banda, participou en programas de rescate de menores en situación difícil e durante oito anos desenvolveu na Penitenciaría do Litoral un programa escola sobre acuicultura e agricultura social. En 2017 foi unha dos membros da Comisión Anticorrupción no núcleo Guayas.

## Notas
Evadne (filla de Poseidón)

Na mitoloxía grega, **Evadne** foi unha filla de Poseidón con Pitane (filla do deus-río Eurotas. Pitane estaba casada con Épito, rei de Arcadia.

Pitane abandonou a meniña, que foi atopada e criada por Épito, aínda que outra tradición afirma que o argallou para que fose recollida por el.

Tamén foi posuída por Apolo, con quen tivo un fillo, Iamo e ó que tamén abandonou, aínda que foi coidado por dúas serpes, que o alimentaron con mel. Cando Evadne soubo que sobrevivira, recuperou ó fillo. Co tempo, este Iamo sería un afamado adiviño (como corresponde a un fillo de Apolo) e pai dunha saga de sacerdotes tamén adiviños, os Iámidas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Wendy Bowman

miniatura| Paisaxe do val de Hunter.
**Wendy Bowman**, nada en Sidney, c. 1934 e finada o 26 de xullo de 2023, foi unha agricultora e ambientalista australiana de Nova Gales do Sur. Grazas á súa campaña, puido evitar que a empresa carboeira chinesa Yancoal Australia desenvolvese a minería do carbón na rexión do val de Hunter. Non só conseguiu manter a súa granxa familiar, senón que protexeu a comunidade local dos efectos da contaminación e a degradación ambiental. En recoñecemento aos seus esforzos, en abril de 2017 foi unha dos seis ecoloxistas, e a única muller, en recibir o Premio Ambiental Goldman.

## Traxectoria 
Nada na década de 1930 en Sidney, Wendy Bowman pertencía a unha familia que, por parte do seu pai, chegou a Australia en 1798, e que por parte da súa nai se instalou no val de Hunter no século XIX. Despois de graduarse en arte, casou co granxeiro do val de Hunter, Mick Bowman. Cando el morreu en 1984, ela fíxose cargo da granxa. Tivo que mudarse en 1988 como consecuencia das explotacións mineiras ao descuberto.

En 1988, os seus cultivos fracasaron cando a minería contaminou con metais pesados a auga que irrigaba o seu campo. Como consecuencia do po de carbón na herba, o seu gando negouse a comer. Desde 1990, primeiro a través de MineWatch e logo a través do Hunter Environment Lobby, axudou os agricultores locais a emprender accións políticas en Nova Gales do Sur. Despois de mudar a súa granxa unha vez, en 2005 déronlle seis semanas de prazo para recolocarse co fin de dar paso a outra mina. Instalouse en Rosedale en Camberwell.

A propia granxa de Bowman, Rosedale, viuse ameazada en 2010 cando a compañía chinesa Yancoal proxectou unha ampliación da mina Ashton South East Open Cut até un dos principais afluentes do río Hunter. A maioría dos agricultores da zona venderan a súa propiedade a principios de 2015. Bowman, cuxas terras abarcaban máis da metade do carbón na mina proposta, negouse a vender mentres buscaba protexer a zona da devastación. En decembro de 2014, o Tribunal de Terras e Medio Ambiente ditaminou que Yancoal só podía continuar coa mina se Bowman accedía a vender. A pesar das ofertas de millóns de dólares, continuou negándose, o que puxo fin aos esforzos de Yancoal.

En recoñecemento aos seus esforzos, en abril de 2017 recibiu o Premio Ambiental Goldman.

## Notas
Evadne (filla de Ifis)

Na mitoloxía grega, **Evadne** era a filla de Ifis, un dos heroes que protagonizaron a guerra dos Sete contra Tebas. 
miniatura|Capaneo, o home de Evadne, escala os muros da cidade pero es morto por un raio de Zeus (c. 340 a.C., Vila Getty, California)
Ifis casou con Capaneo , que tamén participou -e morreu- no fracasado intento de conquistar Tebas. Capaneo quixo entrar na cidade gabeando a muralla cunha escaleira pero Zeus matouno cun raio; isto fixo ver ós tebanos que Zeus estaba con eles, polo que se armaron de valor e saíron da cidade, facendo fuxir ós arxivos. 

Cando se organizaron os ritos fúnebres polos xefes mortos na batalla, todos foron incinerados nunha gran pira excepto Capaneo, pois a tradición esixía que, ó ser morto por un raio, fose enterrado separado dos demais, nunha tumba valada. Pero entón, Evadne, a muller de Capaneo, botouse sobre a pira común e queimouse viva .

Evadne e Capaneo tiñan un fillo, Esténelo, que formou parte da expedición coñecida como os Epígonos, formada polos fillos dos sete capitáns mortos na anterior campaña. Neste caso, a guerra rematou coa toma e destrución de Tebas. Este Esténelo herdou o reino de Ifis, que morreu sen fillos vivos .

## Notas
Adjany Costa

**Adjany Costa**, nada en Huambo en 1989, é unha bióloga mariña e conservacionista angolana que desempeñou o cargo de Ministra de Cultura, Turismo e Medio Ambiente do seu país.

## Traxectoria 
Costa ten un máster universitario e está a traballar para obter o seu doutoramento na Universidade de Oxford.

En abril de 2020, Costa foi nomeada Ministra de Cultura, Turismo e Medio Ambiente de Angola, converténdose na ministra máis nova na historia do seu país.

## Recoñecementos 
Costa foi a gañadora en 2019 do premio Novos Campións da Terra en representación do continente africano do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente. Ese mesmo ano, recibiu a Primeira Orde do Mérito Civil angolano en recoñecemento ao seu traballo de conservación comunitaria en colaboración co pobo Luchaze das terras altas orientais de Angola e o delta do Okavango.

## Notas
Vicente Martínez de la Riva

**Vicente Martínez de la Riva Andrés**, nado en Santiago de Compostela en 1808 e finado na mesma cidade  o 13 de xuño de 1889, foi un médico, profesor, escritor e político galego.

## Traxectoria 
Filo de Ángel Martínez de la Riva que procedía de Ortigosa de Cameros e emigrou a Compostela, onde exercía como "comerciante mayorista con giro". Vicente estudou medicina e foi catedrático de anatomía da Universidade de Santiago de Compostela e decano da facultade de Medicina da USC. Foi director do Hospital de San Roque. Foi un dos socios máis destacados da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago na que desempeñou os cargos de vicesecretario (1844-1850), secretario (1850-1861), vicedirector (1865-1867), director (1867 e 1871-1873) e dende 1873 censor da Xunta de Oficiais. Foi fundador e primeiro presidente do Museo Histórico-Arqueolóxico da Sociedade de Amigos do País. Foi concelleiro e alcalde de Santiago de Compostela en 1870,

En 1864, no Congreso Agrícola convocado pola Sociedade Económica de Amígos do País sobre o sistema foral, xunto con Luís Rodríguez Seoane, Paz Novoa e Montero Ríos promoveu unha moción para que as deputacións galegas financiasen a elaboración da *Historia de Galicia* de Manuel Murguía. Foi promotor da Exposición Rexional celebrada en Santiago de Compostela no ano santo de 1875. Colaborou en *Gaceta de Galicia* e *Galicia Diplomática*.

## Obras 
* *Discurso leído en la Universidad de Santiago en la solemne inauguración del curso acadèmico de 1869 a 1870*, 1869.

## Vida persoal 
Casou con Leocadia Vilar Calderón e foi pai de Ángel Martínez de la Riva Vilar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
SkySat

**SkySat** é unha constelación de satélites artificiais comerciais para observación terrestre en alta resolución desde órbitas polares.

## Características 
Os dous primeiros prototipos, SkySat 1 e 2, foron lanzados en 2013 e 2014 a bordo dun foguete Dnepr e dun Soiuz-2-1b Fregat. Tiñan unha masa de 83 kg, non tiñan propulsión e foron construídos por Skybox Imaging. Cada un levaba a bordo un telescopio tipo Ritchey-Chretien cunha distancia focal de 3,6 m e tres detectores CMOS de 5,5 Mpixel, conseguindo unha resolución duns 1,1 m.

Os satélites operativos teñen maior masa, uns 120 kg, propulsión e unha resolución maior que os prototipos. Lanzáronse 19 satélites SkySat operativos a bordo de variedade de foguetes, como o PSLV-XL, o Vega, o Minotaur C e o Falcon 9.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Dnepr
*Soiuz-2-1b Fregat
*PSLV-XL
*Vega
*Minotaur C
*Falcon 9
Roscón de Caldas

O **Roscón de Caldas** é un doce tradicional do concello de Caldas de Reis. Malia que os ingredientes son similares ao roscón (ou rosca) convencional, o método de elaboración artesán, a presentación antropomórfica e o feito de ser elaborado durante todo o ano, confírenlle unhas características propias.

## Características propias 
O principal trazo diferenzador desta sobremesa é a presentación con dúas figuras antropomorfas: unha grande, que fai de base, e outra moito máis pequena coroando, chamada "Santiño". Para elaborar ambas, enrólanse dúas tiras alongadas de masa até que semellan dous brazos e dúas pernas. Son múltiples as interpretacións realizadas para explicar a orixe desta disposición, entre elas as que a atribúen á Natividade, mais non existe consenso na materia.

A diferenza do que é habitual nos roscóns e roscas de Pascua e Reis, amplamente difundidos nas xeografías galega e estatal, o Roscón de Caldas non posúe adornos de froita confeitada na súa receita orixinal. Unicamente se engade unha capa de ovo e de azucre sobre a masa antes do enfornado.

Malia que se preparaban durante todo o ano, as fins de semana, as vodas, o Domingo de Ramos e os días nos que se realizaba a matanza, eran os momentos máis comúns para o seu consumo. No lugar de Follente (Bemil) era costume durante a Romaría das Dores (primeira semana de setembro) a colocación dun roscón como parte da decoración do "Ramo", unha pequena estrutura de madeira con herbas, flores, froitos e demais motivos. A durabilidade destas pezas permitía tradicionalmente o seu consumo ao longo de até dúas semanas.

## Historia e situación actual 
Até mediados do século XX era habitual a súa cocción nos fornos da vila de Caldas de Reis e, cando menos, das parroquias de Carracedo e Bemil, sendo distribuídos nas panadarías locais, ou directamente elaborados para autoconsumo. 

Nas últimas décadas a súa elaboración foi relegada progresivamente á venda nas panadarías e pastelarías do concello, cun risco real de perda definitiva da receita. Por ese motivo, en 1995 comezouse a celebrar a Festa do Roscón, con presenza de parte das reposteiras e hostaleiras da vila. As dificultades e os conflitos internos limitaron esta celebración, que rematou por desaparecer en 2001, 6 anos despois de iniciarse. Tras algún intento esporádico de recuperar o evento, pódese afirmar que a tradición do Roscón de Caldas segue completamente nas mans das persoas que continúan a elaborar día tras día este doce. 

O Roscón de Caldas distribúese na actualidade en media ducia de establecementos do concello, que na súa maioría realizan unha fornada semanal debido á súa durabilidade. Tradicionalmente, este doce distribuíuse tamén en feiras e mercados doutros concellos da contorna, da man de resposteiras caldenses.

## Notas
Canada Songs

***Canada Songs*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Daughters, publicado o 29 de xullo de 2003 a través do selo Robotic Empire. 

No ano 2016 Robotic Empire reeditou unha edición limitada de *Canada Songs* en casete. Nesta edición tamén se inclúen os catro temas do EP de estrea do grupo, *Daughters*, como cancións extra. 

## Listaxe de cancións 
## Notas
The Pigeon Is the Most Popular Bird

***The Pigeon Is the Most Popular Bird*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Six Finger Satellite, publicado o 23 de agosto de 1993 a través do selo Sub Pop Records.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Star

***Star*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Belly, publicado o 25 de xaneiro de 1993 a través dos selos Sire Records e Reprise Records. O disco tivo un éxito inesperado e o 21 de febreiro de 1994 foi certificado ouro pla RIAA tras vender máis de 500 000 copias. 

## Listaxe de cancións 
## Notas
Espiral dourada

[miniatura|Espiral áurea construída a partir da evolución dun [rectángulo dourado.]]
[miniatura|As espirais áureas son autosimilares. A forma repítese indefinidamente cando se amplía. ([Fractal|Fractais)]]
A **espiral dourada** (denominada tamén **espiral áurea**) é unha espiral logarítmica asociada ás propiedades xeométricas do rectángulo dourado. A razón de crecemento é Φ, é dicir a razón dourada ou número áureo. Aparece esta espiral representada en diversas figuras da natureza (plantas, galaxias espirais), así como na arte.

## Desenvolvemento matemático 
A ecuación polar que describe a espiral dourada é a mesma que calquera outra espiral logarítmica, pero co factor de crecemento (b) igual Φ, isto é:

: r = ae^{b\theta}\,

ou, da mesma forma 

: \theta = \frac{1}{b} \ln(r/a),

Sendo **e** a base do logaritmo natural, a é unha constante real positiva e b é tal que cando o ángulo θ é un ángulo recto:

: e^{b\theta_\mathrm{recto}}\, = \phi

Por tanto, b atópase determinado por

: b = {\ln{\phi} \over \theta_\mathrm{recto}}.

O valor numérico de b depende de se o ángulo θ é medido en graos ou radiáns; como b pode tomar valores positivos ou negativos segundo o signo de θ o máis sinxelo é indicar o seu valor absoluto:
[dereita|miniatura|Unha [Sucesión de Fibonacci|espiral de Fibonacci aproxímase á espiral dourada cando se inscribe en cadrados cuxos lados responden á sucesión de Fibonacci:  1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34...]]

: |b| = {\ln{\phi} \over 90} = 0.0053468\,  para θ en graos

: |b| = {\ln{\phi} \over \pi/2} = 0.306349\,para θ en radiáns

Unha fórmula alternativa para a espiral dourada obtense en:

: r = ac^{\theta}\,

onde a constante c está determinada por:

: c = e^b\,

para a espiral dourada os valores de c son:

: c = \phi ^ \frac{1}{90} \doteq 1.0053611

se θ se mide en graos sexaxesimais, e

: c = \phi ^ \frac{2}{\pi} \doteq 1.358456.

se θ se mide en radiáns.

miniatura|370px|Espirais douradas verdadeiras e aproximadas: a espiral verde está formada por cuartos de circunferencias inscritas en cadrados; a espiral vermella é unha espiral dourada, un tipo particular de espiral logarítmica. Ao solaparse as dúas espirais, obtense a espiral amarela

## Aproximacións á espiral dourada 
Existen aproximacións á espiral dourada, que non son iguais. Este tipo de espirais, a miúdo confúndense coa espiral dourada. Un exemplo é a espiral de Fibonacci que resulta ser unha aproximación á espiral dourada.

## Galería 

Ficheiro:JH spirala1.jpg|Mediante convolución de rectas
Ficheiro:Nautilus Shell.jpg|Cuncha dun *Nautilus*
Ficheiro:Golden triangle and Fibonacci spiral.svg|Espiral no triángulo e a súa serie de Fibonacci
Ficheiro:LT-2007-10litų-Aušros_vartai-b.png|A moeda de ouro máis pequena do mundo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Número áureo

### Ligazóns externas 
* Método de construción a partir dun cadrado
* Vídeo que apoia o uso da espiral áurea nas artes 
* Vídeo que critica a espiral áurea como un mito no deseño gráfico
Skynet (satélites)

miniatura|Un Skynet 5.
**Skynet** é unha serie de satélites de comunicacións xeoestacionarios militares do Reino Unido que tivo o seu comezo en 1969.

## Características 
Os satélites Skynet foron os primeiros en dar servizos de comunicación ao exército británico. Os primeiros estabilizábanse mediante xiro e formaron parte da iniciativa estadounidense IDCSP de satélites de comunicacións.

## Skynet 2A e 2B
Os dous satélites Skynet 2 foron construídos por Marconi Space and Defence Systems con axuda de Philco-Ford. Tiñan unha masa duns 240 kg, eran cilíndricos e estabilizábanse mediante xiro. Usaban, ao igual que os Skynet 1, dous canais de comunicacións, un a 20 MHz e outro a 2 MHz. Skynet 2A foi lanzado o 19 de xaneiro de 1974, pero non chegou a órbita por un problema no seu foguete lanzador, un Delta 2313 que si conseguiu poñer no espazo a Skynet 2B o 23 de novembro de 1974.

## Skynet 4A, 4B, 4C, 4D, 4E e 4F
Os satélites Skynet 4 foron a terceira xeración de satélites Skynet. Usaban un transpondedor en SHF e un en UHF con dous canais, así como un tranpondedor en EHF a bordo de Skynet 4A para experimentos de propagación. Foron construídos por British Aerospace. Tiñan unha masa de entre 1250 e 1500 kg, estabilizábanse nos tres eixos e tiñan unhas dimensións de 2,1 x 1,4 m con paneis solares que lles daban unha envergadura de 16 m e producían 1200 W de potencia. Os seis foron lanzados con éxito entre 1990 e 2001 a bordo de foguetes Titan 3, Ariane 4 e Delta 7925, todos con éxito.

## Skynet 5A, 5B, 5C e 5D
Os satélites Skynet 5 melloran á anterior xeración proporcionando máis potencia e cobertura. Teñen masas de arredor de 4700 kg, estabilízanse nos tres eixos e usan o bus Eurostar 3000S. Os catro foron lanzados a bordo de foguetes Ariane 5 con éxito entre 2007 e 2012.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Delta M
*Delta 2313
*Delta 7925
*Titan 3
*Ariane 4
*Ariane 5
Go Forth

***Go Forth*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Les Savy Fav, publicado o 2 de outubro de 2001 a través do selo Frenchkiss Records. Foi mesturado en xuño de 2001 no estudio de Magic Shop en Manhattan, e masterizado por John Loder nos Abbey Road Studios de Londres.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ateneo Catalán da Clase Obreira

O **Ateneo Catalán da Clase Obreira** foi unha institución fundada en Barcelona (España) o 2 de febreiro de 1862 por membros e simpatizantes cataláns do Partido Progresista coa finalidade de agrupar aos obreiros da cidade e proporcionarlles unha formación. Os socios pagaban 4 reais mensuais de cota e alí dábanse clases de cultura xeral. 

En 1862, tiña 240 alumnos e 151 en 1865, que cursaban as materias de lectura-escritura, gramática, aritmética e xeografía. Estivo en funcionamento até o golpe de Pavía de xaneiro de 1874.

## Traxectoria 
Entre a súa fundación en 1862 e a Revolución de 1868 que puxo fin ao reinado de Isabel II, o Ateneo foi unha institución "onde as correntes do pensamento radical non atoparon lugar". Os seus protectores progresistas, como subliñou Josep Termes, imaxinaban que "proporcionando algúns coñecementos xerais a uns poucos traballadores, podería  se converter nunha entidade moderadora e rexeneradora da clase traballadora". Esta idea reflectiuna M. Paxot no prólogo do *Calendario Popular del Ateneo Catalán de la Clase Obrera. Año 1864* no que, despois de afirmar que o profesor de historia era "un amante do país, un idólatra das franquicias e da orde pública, un inimigo das quimeras e sobre todo cristián", continuaba:

### Despois da *Gloriosa* 
Non obstante, despois do triunfo de *La Gloriosa*, o Ateneo evolucionou no seu sentido radical. De aí xurdiu o núcleo da sección barcelonesa da Primeira Internacional, que promoveu a fundación da Federación Rexional Española no Congreso Obreiro de Barcelona de 1870, e que foi precedido por outro celebrado dous anos antes.

Os membros da FRE -AIT non pagaban as clases. Josep Termes destacou o gran número de enxeñeiros entre o profesorado, que ensinaba matemáticas, física, química, principios da construción e aplicaba a ciencia ás artes e á industria. Un avogado impartía clases de economía política e estatísticas, mentres que outros ensinaban lectura, escritura e gramática en español, contabilidade, teoría do tecido, francés, historia mundial, hixiene, caligrafía ... Tamén había clases elementais para traballadoras.

Na viaxe a Barcelona, ​​Estanislao Figueras, o presidente do poder executivo da Primeira República Española, visitou o Ateneo a principios de marzo de 1873 e foi nomeado membro de honra. Como mostra do seu apoio, Figueras concedeu ao Ateneo o antigo convento de San Felipe Neri para que o empregase para desenvolver as súas actividades.

Entidades similares existían noutras cidades españolas, como o *Fomento das Artes* de Madrid (fundado en 1847), *La Filantrópica Artística* de Valladolid, *El Porvenir* de Zaragoza, *El Círculo de Artesanos* de Alacant, *El Casino Artístico* de Albacete, *El Círculo de Artesanos* de Cáceres, ou o *Ateneo Manresano de la Clase Obrera* de Manresa (fundado en maio de 1864).

O Ateneo desapareceu despois do golpe de estado de Pavía en xaneiro de 1874 que puxo fin á República Federal. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Orixes do movemento obreiro en España
Rally Terras Altas de Lorca

O **Rally Tierras Altas de Lorca** é unha proba de rally organizada polo Automóvil Club de Lorca dende 2012 na localidade de Lorca, na Rexión de Murcia. É puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys e anteriormente foino para o Campionato de España de Rallys da Terra 

## Historia 
Aínda que xa existiu unha proba en Murcia en 1993, tamén puntuable para o nacional de terra, baixo o nome de Rally de Lorca, o Automóvil Club de Lorca non naceu ata 1996, creado por un grupo de amigos co obxectivo de promover o mundo do motor na comarca de Guadalentín. Dende entón o club organizou probas de carácter rexional, pero no 2012 decidiron crear o Rally Tierras Altas de Lorca, facendo a preinscrición para o Campionato de España de Rallys de Terra, conseguindo entrar no ano 2012, e abrindo o calendario a partir da tempada 2014.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Antonio Gómez Fernández

**Antonio Santiago Gómez Fernández,** máis coñecido como **Antonio Gómez,** nado en Vigo o 13 de xullo de, 1957, é un adestrador e exfutbolista galego.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Tras comezar no Areosa e xogar no Gran Peña, subiu ao Celta de Vigo en 1976 xunto co gardameta Alemany. Debutou en Primeira División o 17 de outubro contra o Real Betis no Benito Villamarín. Disputou 27 partidos co Celta esa tempada, na que o equipo acabou baixando a Segunda, e formou parte do equipo que logrou o ascenso na campaña seguinte. Ao remate desta foi facer o servizo militar a Barbastro e mentres, foi cedido ao Zaragoza para a tempada 1978/79, máis só disputou dous partidos co club aragonés. A continuación regresou a Vigo, permanecendo nas filas celestes ata 1984 e vivindo varios descensos e ascensos entre Primeira e Segunda B.

### Selección española 
Foi internacional nunha ocasión coa selección española sub-21, coa que disputou un encontro fronte a Iugoslavia no estadio Maksimir de Zagreb en 1976.

### Como adestrador 
Unha vez que colgou as botas, deu o salto aos bancos, aínda que xa levaba adestrando equipos infantís e xuvenís dende antes de debutar como futbolista profesional. Adestrou o Areosa e en 1987 pasou ao Xuvenil de Ponteareas, co que logrou o ascenso á Terceira División, e quedou subcampión da Copa Galicia.

En 1988 volveu ao Celta para coller as rendas do filial, o Turista, co que acabou campión da Rexional Preferente, ascendendo tamén a este equipo a Terceira, por primeira vez na historia do equipo. Continuou tres campañas máis no filial céltico, logrando ascender a Segunda B na tempada 1992/93.

No verán de 1993 asinou co Pontevedra CF, de Segunda B, onde permaneceu dúas tempadas e media, clasificando o equipo para unha promoción de ascenso na segunda delas.

En decembro de 1996 substituíu a Javier Yepes no CD Numancia, conseguindo ascender o equipo soriano ata a  Segunda división, máis foi cesado en febreiro de 1998. A continuación adestrou a catro equipos da Segunda B: Valladolid Promesas, Cultural Leonesa (dúas veces), Ourense e Benidorm. 

Entre 2007 e 2010 adestrou en Rexional Preferente, primeiro no Choco e despois no Céltiga. En 2010 foi contratado polo Real Murcia para dirixir o filial en Terceira. En 2011 converteuse no adestrador do Porriño Industrial, na Primeira Autonómica.

En xuño de 2012, os dirixentes do Coruxo  oficializaron a contratación como novo adestrador do equipo verde para a tempada 2012/13 de Segunda B, sucedendo a Josiño Abalde. O 23 de outubro de 2013 foi destituído, sendo substituído por Rafa Sáez. O 26 de decembro de 2015 uniuse á AD Mérida como novo adestrador tras a destitución de Ángel Luis Alcázar.

O 22 de xuño de 2017 pasou a adestrar o Gran Peña, que durante a tempada 2017/18 competiu na primeira autonómica. O 6 de novembro de 2019, o Gondomar CF anunciou a súa fichaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Guillena

**Guillena** é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.

Ten unha área duns 226,63 km² e unha poboación de 12.903 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 55,8&nbsp;hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 28&nbsp;m e a 21&nbsp;km da capital provincial, Sevilla.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Guillena - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
* Patrimonio cultural de Guillena na Guía Dixital do Patrimonio Cultural de Andalucía. IAPH
Enrique Chaneton

**Enrique J. Chaneton**, falecido en 2019, foi un ecoloxista arxentino. 

## Traxectoria
Terminou a súa licenciatura en Ciencias Biolóxicas en 1986, estudou na Universidade de Buenos Aires e completou unha mestría en 1995, traballando con Rolando León.  Logo trasladouse á Universidade de Londres e fixo un doutoramento con John Lawton, onde se graduou en 1998. A súa investigación centrouse na estrutura e dinámica das comunidades vexetais nas pampas ou pasteiros da Arxentina. Dentro deste sistema, estudou a perturbación biolóxica e, especificamente, a invasión biolóxica. Traballou como editor asociado da revista *Biological Invasions*. Foi un pioneiro no uso de experimentos de campo, nun momento en que o estudo observacional era máis común. Chaneton tamén realizou algunhas investigacións nas estepas arxentinas e nos bosques patagóns. Impartiu cursos de posgraduado na Universidade de Buenos Aires, na Facultade de Agronomía, onde foi profesor asociado. Tamén presidiu o programa de posgraduado da Facultade de Agronomía no momento da súa morte á idade de 56 anos.

## Notas
Pauline Dube

**Opha Pauline Dube**, nada en Botswana en 1960, é unha científica ambiental de Botswana, coautora do Informe Especial sobre Quecemento Global de 1,5 °C. É unha dos quince científicos responsables de crear o Informe de Desenvolvemento Sustentable Global 2023 para a Organización das Nacións Unidas.

## Traxectoria 
Dube naceu en 1960 e graduouse na Universidade de Queensland. Durante a década de 1990 obtivo o seu doutoramento grazas a unha colaboración entre a Universidade de Botswana e a Universidade de Queensland organizada pola Organización de Investigación Científica e Industrial da Commonwealth. O traballo consistiu en investigar se os métodos baseados na teledetección utilizados nos rangos australianos poderían aplicarse para vixiar a degradación da terra en Botswana.

En 2012, obtivo unha bolsa de investigación no Centro Nacional de Investigación de Adaptación ao Cambio Climático de Australia (NCCARF) na Universidade de Griffith e novamente en 2018 ocupou un posto similar no Instituto de Cambio Ambiental da Universidade de Oxford. A Organización Mundial da Saúde cre que a incorporación dunha análise baseada no xénero "proporcionaría unha mitigación máis eficaz do cambio climático". Dube participou na redacción de informes importantes para o GICC, incluído o Informe especial sobre o quecemento global de 1,5&nbsp;°C.

## Recoñecementos 
O Goberno de Australia outorgoulle un *Australia Award* , cando foi recoñecida como a "Alumna do ano".En 2007 recibiu un Certificado do Premio Nobel da Paz en recoñecemento ao seu traballo co GICC.

En 2019, foi nomeada unha das 100 persoas máis influentes no cambio climático. En outubro de 2020 foi designada polo Secretario Xeral da ONU para ser unha dos quince científicos que crearían o Informe de Desenvolvemento Sustentable Global 2023 para as Nacións Unidas.

## Publicacións seleccionadas 
* Frank Biermann, Xuemei Bai, Ninad Bondre, Wendy Broadgate, Chen-Tung Arthur Chen, Opha Pauline Dube, Jan Willem Erisman, Marion Glaser, Sandra van der Hel, Maria Carmen Lemos, Sybil Seitzinger, Karen C. Seton (2016). *Down to earth: Contextualizing the Anthropocene*. Global Environmental Change, 39, 341–350. 
* Yiheyis Taddele Maru, Mark Stafford Smith, Ashley Sparrow, Patricia F.Pinho e Opha Pauline Dube (2014). *A linked vulnerability and resilience framework for adaptation pathways in remote disadvantaged communities. Global Environmental Change*, 28, 337–350. 
* Allen, M.R., O.P. Dube, W. Solecki, F. Aragón-Durand, W. Cramer, S. Humphreys, M. Kainuma, J. Kala, N. Mahowald, Y. Mulugetta, R. Perez, M.Wairiu, e K. Zickfeld, 2018: *Framing and Context*. En: Global Warming of 1.5&nbsp;°C. An IPCC Special Report on the impacts of global warming of 1.5&nbsp;°C above pre-industrial levels and related global greenhouse gas emission pathways, in the context of strengthening the global response to the threat of climate change, sustainable development, and efforts to eradicate poverty [Masson-Delmotte, V. et al. (eds.)]. In Press.

## Notas
Enrique Blanco Cruz

**Enrique Blanco Cruz**, de nome artístico **Miquique**, nado no Barco en 1942 e finado en Almuñécar o 5 de maio de 2021, foi un sociólogo, profesor universitario, pintor e escritor galego.

## Traxectoria 
Naceu no Barco, mais emigrou a Alemaña onde desenvolveu a súa vida profesional. Licenciado en Ciencias políticas, en Medicina e Socioloxía, foi profesor asociado na Universidade Médica de Hannover a finais da década de 1970. Foi tamén catedrático de Medicina social na Universidade de Ciencias Aplicadas de Frankfurt. Con vínculos con Granada e coa comunidade alemá en Almuñécar, chegou a apoiar un partido político de xermanófonos nuns comicios municipais. 

Como pintor afeccionado, foi coñecido como Miquique.

## Obra
* *Von der Volkskrankheit zur Krankheit des Teufels: Volksmedizin in Peru* (Vervuert, 1978). ISBN 9783921600368
* *Jugendwahn und Altersangst* (Athenaum, 1988). Obra colectiva con iring Fetscher, Erich Fried, Ursula Lehr, Armand Mergen, Paul Parin, Leopold Rosenmayr, Rita Süssmuth e Herausgeber Hilman Hoffman.
* *Ausländerfeindlichkeit. Eine Antwort auf die Krise des Kapitalismus in Westdeutschland?* (1984)
* *AIDS. Ein antisexuelles Phänomen?* (Manolau, 1988)
**Los curanderos, psicoterapeutas populares* (1992)
* *¡Por qué los cristianos somos racistas! Xenofobia y racismo en Alemania y España* (Manolau, 2002)

### Novela 
* *El odio de la envidia* (Manolau, 1988)

## Notas
Felix Finkbeiner

**Felix Finkbeiner**, nado o 8 de outubro de 1997, é un ecoloxista alemán, fundador da iniciativa Plant-for-the-Planet.

## Traxectoria 
Fillo do empresario e membro do Club de Roma Frithjof Finkbeiner e da enxeñeira téxtil Karolin Finkbeiner, Felix creceu nas cidades bávaras de Pähl e Uffing am Staffelsee. Estudou na Escola Internacional de Múnic desde cuarto curso até a súa gradación en 2015. Despois de vivir tres anos en Londres, graduouse en relacións internacionais pola Escola de Estudos Orientais e Africanos en 2018. Desde setembro do mesmo ano é estudante de doutoramento en ciencias ambientais na Escola Politécnica Federal de Zúrich.

En xaneiro de 2007, cando contaba con tan só nove anos, Finkbeiner deu en clase unha presentación sobre o quecemento global, en cuxo transcurso suxeriu aos seus compañeiros esparexer a iniciativa de que os nenos do mundo plantasen un millón de árbores en cada país. Finkbeiner e os seus compañeiros decidiron poñelo en práctica plantando a primeira árbore o 28 de marzo de 2007, ao que seguiu o lanzamento oficial de Plant-for-the-Planet. Tras tres anos, a iniciativa completou o seu primeiro millón. Felix foi convidado a falar no Parlamento Europeo con 10 anos e na Asemblea Xeral das Nacións Unidas con 13.

## Recoñecementos 
[dereita|miniatura|Felix Finkbeiner recibindo a [Orde do Mérito da República Federal de Alemaña.]]

* 2009: Medalla do estado de Baviera por méritos ecoloxistas.
* 2011: Declarado por *The Guardian* como un dos seus 20 Xigantes Verdes.
* 2011: Declarado pola revista *Focus* como un dos 100 alemáns máis influentes.
* 2013: Premio Cultural Cidadán do Parlamento de Baviera.
* 2014: Premio Cultural Alemán
* 2015: Europeo do Ano segundo ''Reader's Digest*.
* 2016: Declarado pola Cámara Júnior Internacional como un dos Dez Mozos Máis Destacados do Mundo.
* 2018: Orde do Mérito da República Federal de Alemaña, concedida polo presidente de Alemaña Frank-Walter Steinmeier.
* 2018: Premio da revista *Focus'' á persoa máis influente dos últimos 25 anos.

## Notas
Monica Frassoni

**Monica Frassoni**, nada o 10 de setembro de 1963 en Veracruz (México), é unha política italiana de orientación ecoloxista, que pertenceu a diversos partidos verdes europeos.

## Primeiros anos 
Diplomada en Ciencias políticas, comeza a súa actividade política en 1983 no seo do Movemento Federalista Europeo, e en 1987 é elixida Secretaria-xeral europea dos JEF (Mozos Europeos Federalistas), a sección de mozos do movemento.

## Traxectoria política 
Desde 1990 até xuño de 1999, Frassoni foi conselleira do Grupo dos Verdes no Parlamento Europeo onde se encargou dos temas institucionais, de regulamento interno e inmunidade.

En 1999 foi elixida eurodeputada por primeira vez polo partido francófono belga *Ecolo*.

En 2004 presentouse de novo ás eleccións europeas, esta vez en Italia xunto á Federación dos 200s (pertencente ao Partido Verde Europeo) pola circunscrición Noroeste. Durante esa lexislatura foi co-presidenta do grupo parlamentario Verdes/ALE xunto a Daniel Cohn-Bendit, até 2009. O 15 de xaneiro de 2007 foi candidata a presidir o Parlamento, quedando en segundo lugar con 145 votos, por detrás do candidato PPE-PSE Hans-Gert Poettering.

Desde 2010 forma parte do padroado da Fundación Equo en España. Actualmente os mozos verdes italianos piden a súa dimisión como copresidenta do partido verde europeo pola súa candidatura como independente con SEL, mentres que os Verdes italianos apostaron pola coalición Revolución Cívica.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Monica Frassoni: páxina persoal
* *Europa y España, entre infraestructuras de transporte y desarrollo* El País. Tribuna Mónica Frassoni e Gianluca Solera, 17/12/2003. Consultado o 17 de decembro de 2009.
* *La Directiva de Retorno* El País, 27/06/2008. Consultado o 17 de decembro de 2009.
Fibromialxia

A **fibromialxia** é unha doenza crónica caracterizada sola presenza de dor persistente e crónica que pode chegar a ser invalidante, especialmente en localizacións específicas do corpo denominadas *tender points* ou puntos sensíbeis ou zonas gatillo. A etioloxía da enfermidade é descoñecida aínda que se cre que pode ter unha orixe autoinmune, neurolóxica ou psiquiátrica. É unha doenza complexa que abrangue as esferas social, biolóxica e psicolóxica (enfoque biopsicosocial).

A súa prevalencia en España é do 2,37%, con claro predominio en mulleres de entre 30 e 55 anos. 

O 12 de maio celébrase o *Día Mundial da Fibromialxia e da Síndrome de Fatiga Crónica*, en homenaxe á data de nacemento de Florence Nightingale, enfermeira británica, considerada precursora da enfermería profesional contemporánea .

## Síntomas
Os síntomas da fibromialxia son inespecíficos e poden solaparse cos síntomas doutras doenzas. Entre as manifestacións máis frecuentes atópanse:
* Dor xeneralizada en varios puntos do corpo, coñecidos como zonas gatillo ou puntos sensíbeis (tender points). Existen 18 puntos sensíbeis. 
* Fatiga ou cansazo.
* Trastornos do sono: insomnio, hipersomnolencia, mal descanso nocturno.
* Trastornos psíquicos: ansiedade, depresión, irritabilidade.
* Dor de cabeza (cefalea tensional).
* Trastornos do ritmo intestinal como estrinximento ou diarrea (síndrome de colon irritable).
* Hipersensibilidade á dor (hiperalxesia) ou ao tacto (alodinia).
* Cambras musculares (parestesias).

## Diagnóstico
Non existe ningunha proba que permita realizar o diagnóstico de fibromialxia.

## Tratamento
Non existe un fármaco ou tratamento específico para tratar a fibromialxia. As terapias que existen están enfocadas a paliar os síntomas e mellorar a calidade de vida das persoas con fibromialxia. 

Entre as opcións terapéuticas para tratar esta doenza destacan:
* **Tratamento médico**:
**Antidepresivos: amitriptilina, duloxetina, paroxetina, fluoxetina.
**Relaxantes musculares: ciclobenzaprina, benzodiacepinas.
**Analxésicos: opioides (tramadol, tapentadol, morfina, buprenorfina, fentanilo), paracetamol, antiinflamatorios esteroideos (corticoides), antiinflamatorios non esteroideos (ibuprofeno, metamizol).
**Anticomiciais: pregabalina, gabapentina.
**Outros: pramipexol, nabilona, oxibato sódico, hormona do crecemento, ketamina, cánnabis, lidocaína..
* **Tratamento psicolóxico**:
** Terapia cognitivo condutual (TCC).
** Terapia condutual operante (TCO).
*Outras recomendacións:
* Exercicio físico, sobre todo de tipo aeróbico e de fornecemento muscular.
* Exercicios de relaxación.
* Terapia manual ou fisioterapia.
* Acupuntura.

### Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Síndrome de fatiga crónica
* Cefalea tensional
* Síndrome do colon irritábel
* Cistite intersticial
Jane Davidson

**Jane Davidson**, nada en Birmingham o 19 de marzo de 1957, é unha política británica que foi membro do Partido Laborista na Asemblea Nacional de Gales, electa por Pontypridd como Ministra de Medio Ambiente, Sostibilidade e Vivenda no Goberno de Gales. Tamén foi a Vicepresidenta galesa da asociación Ramblers, posto do que se retirou cando foi elixida como Ministra en 2007. En 2008 anunciou que non se volvería a presentar para a reelección cara á asemblea en 2011.

## Carreira profesional 
Antes do seu paso pola Asemblea de Gales, foi membro do Concello da cidade de Cardiff. Na asemblea, foi a ministra de Medio Ambiente, Sostibilidade e Vivenda entre 2007 e 2011. Davidson foi a responsable no Goberno de Gales de facer do desenvolvemento sustentable como o seu principio central na organización. Antes de ocuparse deste ministerio foi Ministra de educación e aprendizaxe permanente. Foi a encargada de introducir o novo curso de inicio entre as idades de 3 a 7 anos, o bacharelato galés e a materia de educación para o desenvolvemento sustentable e a cidadanía global.

En 2011, despois da súa carreira como ministra mudouse ao oeste de Gales, Davidson tomou o mando do Instituto Galés para a Sostibilidade como directora, situado na University Trinity St. David, onde se tenta introducir o concepto de sostibilidade na experiencia de cada estudante desde 2013.

## Contribucións á política pública 
Davidson foi a terceira persoa ambientalista máis influente no Reino Unido para *The* Independient *on Sunday* en 2009, e foi o número un e dous na *Resource magazine* en 2009 e 2010 polo seu traballo en residuos. Davidson foi recoñecida coa bolsa honorífica do Chartered Institute of Waste (CIW), e é membro do consello de Embaixadores Globais do World Wildlife Fund no Reino Unido. Formou parte do xurado nos Green Awards en 2011 e é membro do equipo ''Telegraph's summit'' escribindo sobre economía verde na carreira cara a Río+20.

## Notas
Ska Keller

**Franziska Maria «Ska» Keller**, nada en Guben, Brandeburgo, o 22 de novembro de 1981, é unha política alemá de Alianza 90/Os Verdes, deputada no Parlamento Europeo desde 2009 dentro do grupo político de Grupo dos Verdes/Alianza Libre Europea. Portavoz entre 2005 e 2007 da Federación de Mozos Verdes Europeos (FYEG), de 2007 a 2009 exerceu de coportavoz da federación estatal verde de Brandeburgo.

Ska Keller estudou Estudos Islámicos, Turcos e Xudeus na Universidade Libre de Berlín e fala seis idiomas. Está casada co activista finlandés Markus Drake.

## Política 
Desde 2001 foi membro de *Grüne Jugend* (Mozos Verdes) e desde 2001 até 2004 pertenceu ao seu Comité Executivo Nacional. De 2005 a 2007 foi portavoz da Federación de Mozos Verdes Europeos (FYEG).

En 2002 uniuse ao partido Bündnis 90/Die Grünen e en 2005 entrou ao Comité Executivo de Die Grünen no Estado de Brandeburgo. Entre 2005 e 2009 foi tamén directora executiva da agrupación de distrito verde de Spree-Neiße. En novembro de 2007 foi elixida xunto con Axel Vogel como coportavoz da federación verde de Brandeburgo. Neste cargo estivo particularmente involucrada nun referendo a nivel nacional contra as novas minas a ceo aberto en Brandeburgo, iniciado conxuntamente por partidos, organizacións ecoloxistas e o instituto sorbio Domowina.

No Congreso de Delegados de Dortmund de 2009, Keller foi elixida para o posto 7 da lista de Die Grünen para as eleccións europeas. Baixo a lema "Non só o avó para Europa" conseguiu o escano o 7 de xuño de 2009. As prioridades da política de Keller son a migración e as relacións da Unión Europea con Turquía. Como deputada do grupo parlamentario Verdes-Alianza Libre Europea, pertenceu á Comisión de Desenvolvemento e agora traballa na Comisión de Comercio Internacional e na Delegación UE-Turquía.

Nas primarias abertas pan-europeas do Partido Verde Europeo de 2014, Ska Keller foi elixida, xunto ao francés José Bové, como co-candidata á presidencia da Comisión Europea para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014. En 2019 repetiu como candidata do Partido Verde a presidir a CE.

De cara ás eleccións de 2019 repetiu como *Spitzenkandidat* do Partido Verde Europeo, esta vez facendo tándem co neerlandés Bas Eickhout.

En xullo de 2019, Keller anunciou que sería candidata para a Presidencia do Parlamento Europo, que obtivo David-Maria Sassoli da S&D cun apoio de 345 dun total de 667 MEPs.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Biografía por CIDOB  (en español)