open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Galería de imaxes de Gomesende

**Galería de imaxes** do concello de Gomesende na provincia de Ourense.

## Gomesende 

Ficheiro:Situacion Gomesende.PNG|Mapa coa localización.
Ficheiro:Concello de Gomesende.JPG|Casa do concello.
Ficheiro:Placa altimétrica no concello de Gomesende.jpg|Placa altimétrica.
Ficheiro:Centro de Saúde de Gomesende.JPG|Centro de saúde.

## Parroquias 
### A Guía 

Ficheiro:Santuario de Santa María da Guía.JPG|Igrexa da Guía

### O Pao 

Ficheiro:Igrexa O Pao, Gomesende 6.jpg|Igrexa e paisaxe do Pao.
Ficheiro:Imaxe Igrexa do Pao, Gomesende.jpg|Igrexa parroquial do Pao.
Ficheiro:Cruceiro Igrexa do Pao, Gomesende.jpg|Cruceiro na igrexa parroquial do Pao.
Ficheiro:Igrexa O Pao, Gomesende 3.jpg|Igrexa e cemiterio.
Ficheiro:Gomesende, O Pao, Gomesende.jpg|Gomesende.
Ficheiro:Couto, O Pao, Gomesende.jpg|Couto.

### Penosiños 
### Poulo 

Ficheiro:Paredes, Poulo, Gomesende.jpg|Lugar de Paredes.
Ficheiro:Igrexia Poulo, Gomesende.jpg|Igrexa parroquial.
Ficheiro:Fachada Igrexia Poulo, Gomesende.jpg|Fachada da igrexa parroquial.
Ficheiro:Os Chaos, Poulo, Gomesende.jpg|Lugar dos Chaos.
Ficheiro:Escudo, Igrexa Poulo, Gomesende.jpg|Escudo na igrexa de Poulo.
Ficheiro:Sobrado, Poulo, Gomesende.jpg|Capela da Inmaculada de Sobrado.

### San Lourenzo de Fustáns 

Ficheiro:Dornelas, Fustáns, Gomesende.jpg|Vista do lugar de Dornelas.
Ficheiro:Cruceiro Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Cruceiro na igrexa parroquial de Fustáns.
Ficheiro:Escultura Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Escultura de San Lourenzo na fachada da igrexa parroquial de Fustáns.
Ficheiro:Fachada Igrexa Fustáns, Gomesende 2.jpg|Fachada da igrexa parroquial de Fustáns.
Ficheiro:Fachada Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Detalle da fachada da igrexa parroquial de Fustáns.
Ficheiro:Garabelos, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende.jpg|Garabelos.

### O Val 

Ficheiro:Fachada igrexa O Val, Gomesende 3.jpg|Fachada da igrexa parroquial do Val
Ficheiro:Detalle cruceiro O Val, Gomesende.jpg|Cruceiro na igrexa parroquial
Ficheiro:Igrexa, O Val, Gomesende.jpg|Lateral da igrexa parroquial
Ficheiro:Antiga casa peregrinos O Val, Gomesende.jpg|Antiga casa de peregrinos

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Gomesende
*Eleccións municipais en Gomesende
*Galería de imaxes da comarca da Terra de Celanova
La Ilustración de La Coruña

***La Ilustración de La Coruña*** foi un xornal editado na Coruña entre 1860 e 1865.

## Historia e características 
Subtitulado *Diario de literatura, mercantil y avisos*, apareceu a principios de xaneiro de 1860. Cambiou o seu título por ***Ilustración de la Coruña*** en febreiro de 1860 e a partir de 1864 volveu chamarse *La Ilustración de la Coruña*. Estivo dirixido por Gonzalo Brañas Sánchez-Boado, Eladio Fernández Miranda e Domingo Camino. Contiña información local e xeral e preocupouse pola chegada do ferrocarril a Galicia. Cesou a súa edición en 1865.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Redondela TV

***Redondela TV*** é un medio de comunicación local da vila de Redondela en formato de portal de televisión. Ten varias canles, todas elas adicadas ao ámbito local, como a música, a gastronomía ou historia do concello. Ademais, Redondela TV adoita retransmitir en streaming todos os plenos do concello.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Redondela
* Televisión
### Ligazóns externas 
* Portal de Redondela TV
* Redondela TV na TVG
### Notas
Nou Castàlia

O **Nou Castàlia**, denominado **Estadio Skyfi Castalia** por motivos de patrocinio, é un estadio de fútbol da cidade de Castelló de la Plana, na Comunidade Valenciana. É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Club Deportivo Castellón, equipo que milita actualmente na Segunda División. Foi inaugurado den 1987, substituíndo o antigo Castàlia. O partido inaugural foi o 17 de abril de 1987 contra o Atlético de Madrid. Ten capacidade para 15.500 persoas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do estadio na web do CD Castellón
Alfonso Trabazo

**Alfonso Trabazo Lorenzo**, nado en Silleda o 18 de decembro de 1926 e finado no mesmo concello o 28 de decembro de 1975, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Trabazo González e irmán de Antonio Trabazo Lorenzo, que fora alcalde nos anos da II República Española, Trabazo foi concelleiro de Silleda dende 1968 e primeiro tenente alcalde. A finais de xaneiro de 1974 foi nomeado alcalde de Silleda para substituír o falecido Benito Rivas Fondevila. Permaneceu no cargo ata a súa morte en decembro de 1975.

## Recoñecementos 
Unha rúa da vila de Silleda leva o seu nome.

## Notas
Selo de Tampa

O **Selo de Tampa** é o selo oficial do goberno de Tampa. Este selo fíxoo Val Antuono en Italia, na década de 1920.

## Deseño
No centro do selo está a (historicamente inexacta) representación do barco de vapor *Mascotte*, que posuía Henry B. Plant e que recibiu o seu nome da ópera La mascotte, de Edmond Audran.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Bandeira de Tampa

### Ligazóns externas
*A Historia de Tampa
Bandeira de Tampa

miniatura|dereita|250px|Bandeira da cidade de Tampa

A **bandeira de Tampa** é unha bandeira que representa o crecemento e as características de Tampa. Deseñado por F. Grant Whitney, adoptouse como a bandeira oficial o 1 de xullo de 1930.

## Deseño
A bandeira devTampa combina elementos da bandeira estadounidense estrelas, da bandeira de España, da Union Jack, da bandeira de Italia, e da tricolor francesa, xa que todos estes países colaboraron no desenvolvemento da cidade e do estado de Florida.

A "H" simboliza ao Condado de Hillsborough.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Selo de Tampa

### Ligazóns externas
*Historia de Tampa
Cambeo, Cambeo, Coles

** Cambeo** é un lugar da parroquia de Cambeo no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 356 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 168 eran homes e 188 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cambeo 
### Parroquias de Coles 
## Notas
Psidium

As **goiabeiras** (***Psidium*** spp.) son un xénero dunhas cen especies de árbores tropicais e árbores miúdas na familia Myrtaceae, nativas do Caribe, América Central, América do Norte e o norte de América do Sur. As follas son contrarias, simples, elípticas a ovais, de 5 a 15 centímetros de longo. As flores son brancas, con cinco pétalos e numerosos estames.

A froita das goiabeiras son comestíbeis, redondas ou en forma de pera, de 3 a 10&nbsp;cm de diámetro (até 12&nbsp;cm en cultivos selectos). Teñen unha pela magra e delicada, de cor verde pálida a amarela na etapa madura nalgunhas especies, ou rosa a vermella noutras. A polpa branca, cremosa ou alaranxada con moitas semes miúdas duras e cun forte recendo característico. Ricas en vitaminas A, B e C.

## Composición química da froita 
Media por 100: auga 78; proteínas 0.9; graxa 0.40; azucres 7.70; hidratos de carbono 2.70; fibra bruta 8.50; acidez en ácido tánico 1.00; cinsa 0.80; calorías 43.24; a goiaba contén vitaminas A, B1, e C.

Por cada 100 gramos de goiabas hai arredor de 0,5 gramos de substancias antioxidantes, segundo un estudo realizado na India, proporción tres veces maior que outras froitas.

## Cultivos e usos 
thumb|left|350px|Goiabeira común con froitos aínda verdes.
As goiabeiras cultívanse en moitos países da zona intertropical subtropical polos seus froitos comestíbeis. Varias especies cultívanse comercialmente. Os máis importantes están no cadro á dereita. A froita cómese toda, coma unha mazá, ou rebanda e servida con azucre e crema como sobremesa.

En Asia, a goiaba crúa mergúllase en sal ou po de ameixa pasa. A goiaba fervida tamén é usada extensivamente para facer doces, xeleas, marmeladas (*goiabada*) e zumes. É unha das froitas con maiores niveis de vitamina C, por gramo contén unhas 6 ou 7 veces máis que a laranxa, o que a converte nun antigripal natural. As follas e a casca son adstrinxentes intestinais, especialmente nas diarreas dos nenos, pois son ricas en tanino, 30 g de follas por 150 ml de auga, o cocemento é empregado para lavar úlceras. A casca e a raíz da goiabeira son un bo reconstituínte que cura a anemia e fraquezas nerviosas, tomando o cocemento con frecuencia. O seu contido natural de produto fresco son 273 unidades en 100 g (véxase tamén vitamina C).

thumb|left|goiaba "Thai Maroon".
As plantas son sensíbeis ás xeadas, por iso non se adoitan dar na Galiza interior. Nalgunhas rexións tropicais, incluíndo Hawai, algunhas especies convertéronse en arbustos invasivos. Tamén é de interese para os cultivadores domésticos en áreas de clima temperado, como unha das poucas froitas tropicais que se poden desenvolver até dar froita de interior.

## Sinonimia 
* *Calyptropsidium* O. Berg
* *Guajava* Mill.
* *Mitropsidium* Burret
* *Psidiopsis* O. Berg

## Especies 
Preto de 400. No Brasil coñécense coma *araçás*. Entre elas:

## Véxase tamén 
* Goiabeira
* Arazá
* Feixoa (*Acca sellowiana*)
* Manga, e mangueira
* Papaia

## Notas 
### Bibliografía 
* "Manual de Cultivos Orgánicos y alelopatía" Editor: Grupo Latino LTDA. pag.563

### Ligazóns externas
Cadea J

[miniatura|Inmunoglobulina M (IgM) pentámera (formada por 5 unidades e unha cadea J).1:&nbsp;unidade básica. 2:&nbsp;[cadea pesada das inmunoglobulinas.3:&nbsp;cadea lixeira das inmunoglobulinas.4:&nbsp;**cadea J**.5:&nbsp;pontes disulfuro intermoleculares.]] 
[miniatura|dereita|180 px|Inmunoglobulina IgA dímera (consta de dúas unidades, unha cadea J e un compoñente secretor).1: cadea pesada.2: cadea lixeira.3: **cadea J**.4: [compoñente secretor.]]

A **cadea J** é un compoñente proteico dos anticorpos IgM e IgA. Trátase dun polipéptido de 137 residuos de aminoácidos, O seu nome procede do inglés *joining chain*, cadea de unión.

## Estrutura 
O peso molecular da cadea J é de aproximadamente 15 kDa e consta de 137 residuos de aminoácidos. Presenta unha estrutura de pregamento de inmunoglobulina estándar de dúas láminas β-pregadas de catro fitas dobradas unhas sobre as outras. Ten 8 residuos de cisteína. Dous destes residuos únense coa cadea pesada α da IgA ou coa cadea pesada μ da IgM por medio de pontes disulfuro, servindo para ligar as dúas rexións Fc do anticorpo.

Segundo os estudos comparativos realizados a cadea J mostra un alto grao de homoloxía entre as aves e os humanos, o que indica a importancia da súa función.

Como as IgM e IgA son os dous únicos tpos de anticorpos que se polimerizan, formulárase unha hipótese inicial que dicía que a cadea J era un requisito imprescindible para a polimerización. Porén, posteriormente viuse que a IgM pode polimerizarse en ausencia da cadea J tanto como pentámero coma en forma de hexámero; de todos modos, estas dúas formas polimerizadas aparecen en menores cantidades nos organismos que carecen de cadeas J, e tamén teñen poucos dímeros de IgA.

## Notas
Shute Shield

A **Shute Shield** é unha liga de rugby que enfronta ós principais clubs da zona de Sydney, en Australia. Por tradición, trátase da competición doméstica máis importante do país, malia que non é unha competición nacional, senón rexional. Foi creada a comezos do século XX, e refundada en 1923. Até 1995 esta competición era unha das ligas de rugby máis importantes do mundo, pero coa chegada do profesionalismo e a creación do torneo de franquías Super Rugby, a Shute Shield pasou a ocupar o segundo chanzo dentro da estrutura competitiva do rugby australiano, converténdose nalgo semellante á canteira dos NSW Waratahs, o equipo profesional representativo do estado de Nova Gales do Sur. Paralelamente á Shute Shield, dispútanse a Queensland Premier Rugby e a Dewar Shield nos veciños estados de Queensland e Victoria.

A liga adoita disputarse na segunda metade do ano, e conta con 12 clubs participantes, a maioría deles moi antigos. O campión da Shute Shield disputa dende 1982 o Australian Club Championship fronte ó campión da Queensland Premier Rugby, e o gañador é considerado oficiosamente campión de Australia.

## Equipos 
* Eastern Suburbs RUFC (7 títulos)
* Eastwood RC (4 títulos)
* Gordon RFC (8 títulos)
* Manly RUFC (7 títulos)
* Northern Suburbs RC (6 títulos)
* Parramatta RC (3 títulos)
* Penrith RC (0 títulos)
* Randwick DRUFC (28 títulos)
* Southern Districts RC (1 título como St George)
* Sydney University FC (24 títulos)
* Warringah RC (1 títulos)
* West Harbour RFC (2 títulos)

## Palmarés 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* A Shute Shield na páxina web oficial da NSW Rugby Union 
* Equipos da Shute Shield
Lirio (homónimos)

**Lirio** pode designar os seguintes conceptos:
* **Lirio**, planta de hábitos húmidos, da familia das iridáceas, con variedades cultivadas e silvestres, follas longas en forma de espada e flores en acio terminal brancas, violetas, azuis etc. Igualmente designa a propia flor, á que tamén se coñece como *lis*.
* **Lirio**, micromamífero roedor (*Eliomys quercinus*), de cor gris e rabo peludo, leirón.
* **Lirio**, especie de rata de hábitats campestres ou fluviais, semellante á común, de cor negra pero de cola máis curta (*Arvicola sapidus*).
* **Lirio**, un dos nomes da rata común (*Rattus norvegicus*).
* **Lirio**, peixe da familia dos gádidos (*Micromesistius poutassou*) semellante ó bacallau, pero máis pequeno.
Lirio (peixe)

miniatura|300px|Lirios.
O **lirio** ou **mexete** (*Micromesistius poutassou*, Risso, 1827) é un peixe da familia dos gádidos.

## Descrición 
A cor do dorso é gris azulenta, atenuándose gradualmente ata a cor branca no ventre, cunha pequena mancha negra na base da aleta pectoral ás veces ausente. A lonxitude máxima habitual é duns 22&nbsp;cm, aínda que se atoparon exemplares de 50&nbsp;cm (FishBase). A liña lateral é continua ó longo de todo o corpo.

Tres aletas dorsais moi separadas, sen espiñas pero con 24-28 radios brandos; a separación entre a segunda e terceira aletas dorsais é maior que a lonxitude da base da primeira dorsal, e esta característica permite diferenciar esta doutras especies de gádidos. A aleta anal posúe 33-39 radios brandos.

## Hábitat e bioloxía 
miniatura|dereita|300px|Distribución da especie
Trátase dunha especie batipeláxica (propia das zonas máis profundas do mar) e oceanódroma (migratoria só en augas salgadas). Vive a profundidades de entre 150 e 3.000 m, aínda que o habitual é entre 300 e 400 m, en augas temperadas do Atlántico Norte, e entre os 79° e os 26° de latitude Norte.

Aliméntase fundamentalmente de pequenos crustáceos, aínda que os individuos de maior tamaño tamén son depredadores de pequenos peixes e cefalópodos.

O lirio é obxecto de pesca e aproveitamento comercial, se ben acadan prezos relativamente baixos. Segundo a Plataforma Tecnolóxica da Pesca *Pesca de Galicia.com* http://www.pescadegalicia.com as capturas de lirio foron moi irregulares nos últimos anos, alcanzando cifras de descarga nas lonxas galegas de 17.000 toneladas en 2009, 9.000 en 2010, só 1.270 en 2011 para volver ascender ata case as 6.000 toneladas en 2012. Os prezos en lonxa oscilaron ó redor de 1 euro/kg durante todos estes anos.

## O lirio en Galicia 
miniatura|esquerda|Selo das illas Feroe representando un banco de lirios.
Ríos Panisse descarta que o nome veña da planta chamada *lirio* ou do roedor do mesmo nome. Supón que procederá do galego *lirio* co significado de viscosidade, limo, sucidade, e que o nome do peixe sería unha elipse de *peixe de lirio* (é dicir, peixe do limo).

Eladio Rodríguez cita a crenza errónea de Cornide de que o lirio era o salmón desovado, ó que chamaba *zancudo*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha FishBase
* Ficha ITIS
Tieira, Borrifáns, Oza-Cesuras

**Tieira** é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres), o que supón un aumento en relación a 2011, cando tiña 2 habitantes.

Está situado xunto á Tieira da Baiuca (Cabrui, Mesía).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Borrifáns
### Parroquias de Oza-Cesuras
## Notas
Tieira

Como topónimo **Tieira** pode referirse a:

;En Galiza
***Tieira**, lugar da parroquia de Borrifáns, no concello de Oza-Cesuras;
***A Tieira da Baiuca**, lugar da parroquia de Cabrui, no concello de Mesía;
***A Tieira Grande**, lugar da parroquia de Cabrui, no concello de Mesía;
***A Tieira Pequena**, lugar da parroquia de Cabrui, no concello de Mesía.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Mollo de soia

miniatura|Mollo de soia
O **mollo de soia** ou **salsa de soia** (醤油　***shōyu*** en xaponés, 醤油 ***jiàng yóu*** en chinés) é un mollo fabricado a partir dunha mestura de grans de soia fermentados polos microrganismos *Aspergillus oryzae* e *Aspergillus soyae*, un cereal torrado, auga e sal mariño.

É común na gastronomía oriental, especialmente para acompañar o suxi.
## Véxase tamén 
* Soia
## Notas
A Ameixeira, Dordaño, Oza-Cesuras

**A Ameixeira** é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Dordaño 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
Lavandeira, Coles, Coles

** Lavandeira** é un lugar da parroquia de Coles no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 27 habitantes (14 homes e 13 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Coles 
### Parroquias de Coles 
## Notas
J. J. Hickson

**James Edward "J. J." Hickson Jr.**, nado en Atlanta (Xeorxia) o 4 de setembro de 1988, é un ex xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Washington Wizards da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria 
Hickson foi elixido na 19ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Cleveland Cavaliers. No seu debut cos Cavs anotou catro puntos contra os Charlotte Bobcats. Tras a pretempada de 2010, os Cavaliers decidiron exercer a súa opción de renovar un cuarto ano a Hickson.

O 30 de xuño de 2011, Hickson foi traspasado ós Sacramento Kings a cambio de Omri Casspi e unha elección de primeira rolda do Draft.

En outubro de 2011, durante o lockout da NBA, fichou polo Bnei HaSharon da Ligat HaAl de Israel. Porén, Hickson deixou o equipo tras xogar un só partido.

O 19 de marzo de 2012, Hickson foi cortado polos Kings no último ano do seu contrato de rookie. O 21 de marzo de 2012, os Portland Trail Blazers ficharon a Hickson.

O 11 de xullo de 2013, Hickson asinou cos Denver Nuggets. O 19 de febreiro de 2016, os Nuggets cortaron a Hickson.

O 25 de febreiro de 2016, Hickson asinou cos Washington Wizards.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Goiabeira

A **goiabeira** (***Psidium guajava*** L.) é unha pequena árbore froiteira tropical, nativa de toda a América, agás Canadá. O froito é coñecido como goiaba

No Brasil é coñecida polo nome de *araçá*.

Presenta tres variedades: 
* *Psidium guajava* var. *cujavillum* (Burman) Krug & Urb. 1894
* *Psidium guajava* var. *guajava*
* *Psidium guajava* var. *minor* Mattos 1976

## Distribución e hábitat 
É un arbusto ou arboriña natural da América tropical. Moi cultivada para a produción de froitos, en pomares domésticos ou comerciais, medra espontaneamente en todo o Brasil. Hoxe atópase brava noutras zonas tropicais do planeta, coma en África do Sur. É considerada planta invasora nos EUA.

## Descrición 
Pequena árbore semidecidua de até 6 m de altura.

thumb|left|120 px|Tronco
Tronco tortuoso, pólas novas cuadrangulares e pubescentes. A madeira é dura, a casca, lisa, con taninos e de cor cinsenta, escama con frecuencia e presenta manchas.

Follas ovais, opostas, sinxelas, cartáceas, de até 12&nbsp;cm de longo e cor verde clara.
thumb|left|120 px|Flor
Flores pequenas, brancas, solitarias ou en pequenos acios, formadas na primavera.

Os froitos son bagas verdes ou amarelas de pela rugosa, con polpa suculenta doce acidulada aromática, branca, rósea, avermellada ou arroxada, con moitos "carozos" (sementes). Madurecen no verán.
thumb|left|120 px|Goiaba
Os catro sépalos da flor persisten na extremidade da goiaba.

Na natureza, a goiaba é case sempre atacada polo *bicho da goiaba*, larva da mosca do xénero *Anastrepha*.

## Usos 
As goiabas consómense principalmente frescas ou en forma de doces (*goiabada*), compotas, xeleas, zumes e sorbetes. Úsanse moito na industria.

Son ricas en vitamina C, con de 180 a 300 miligramos de vitamina por 100 gramos de froita (mais cá laranxa ou o limón). Ten cantidades razoábeis de vitaminas A e do complexo B, alén de sales minerais, como calcio, fósforo e ferro.

### Uso medicinal 
En etnofarmacoloxía a raíz é usada para diarreas na infancia. A infusión, en gargarexos ou gargarismos, é usado para inflamacións da boca e da gorxa ou en lavaduras de úlceras e na leucorrea.

As follas teñen un aceite volátil rico en sesquiterpenos, entre eles o bisaboleno, alén do dietoximetano e dietoxetano que dan o aroma dos froitos. O principal compoñente do aceite das sementes é o ácido linoleico.

O extracto acuoso do "ollo" (gromo) da goiabeira ten unha intensa actividade contra *Salmonela*, a *Serratia* e *Staphylococcus*, grandes responsábeis das diarreas de orixe microbiana. A actividade é máis forte na variedade de polpa vermella, e máis fraca nas follas adultas e na casca

## Notas 
## Véxase tamén 
* Psidium
* Arazá
Moure, Gueral, Coles

** Moure** é un lugar da parroquia de Gueral no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 3 habitantes (3 homes) no ano 2014 segundo datos do INE e do IGE. Isto supón un descenso con respecto ao ano 2011 cando tiña 7 habitantes.

miniatura|dereita|220px|Hórreo en Moure, Gueral.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gueral 
### Parroquias de Coles 
## Notas
A Canle, Refoxos, Cortegada

**A Canle** é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado.  

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Refoxos 
### Parroquias de Cortegada 
## Notas
Refoxos, Refoxos, Cortegada

** Refoxos** é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Refoxos 
### Parroquias de Cortegada 
## Notas
Fender Lead

A **Fender Lead** é unha serie de guitarras eléctricas producida por Fender, formada polos modelos Lead I, Lead II e Lead III. Tamén existe un baixo eléctrico da mesma serie, o Lead Bass.

## Historia 
O concepto orixinal para a serie de guitarras Lead, incluído seu nome, é de Dennis Handa, o entón director de mercadotecnia de Fender Guitars. A idea era ter unha guitarra que fose máis barata que a Stratocaster e fose atractiva para os guitarristas debido á sensación do seu mastro ademais de polas opcións das pastillas. O caravilleiro máis pequeno e o mastro foron modelados a partir de mastros previos da marca. Orixinalmente Steve Morse, dos Dixie Dregs, foi o primeiro probador da guitarra e estreouna nunha mostra da NAMM en Atlanta, Xeorxia. As guitarras Lead foron fabricadas entre 1979 e 1982 pola Fender Musical Equipment Co. baixo a dirección de Gregg Wilson e Freddie Tavares. Gregg Wilson foi substituído por John Page, que finalmente dirixiu a Fender Custom Shop. A serie Lead ten elementos da Stratocaster e da Telecaster no seu deseño cun corpo que é lixeiramente máis pequeno e cunha forma lixeiramente diferente á da Stratocaster, un mastro e un caravilleiro ao estilo dese mesmo modelo, e cunha ponte semellante á da Telecaster.

O caravilleiro da serie Lead era máis pequeno que os da Stratocaster dese tempo, e semellante aínda que non idéntico ao deseño da Stratocaster de 1954. Os modelos de Stratocaster da época da serie Lead lanzada a finais de 1979 aínda usaba o deseño de caravilleiro máis grande ata a introdución da Dan Smith Stratocaster en 1981.

A serie Lead foi fabricada na planta de Fender de Fullerton (California), e custaba menos que os modelos de Stratocaster da época (uns 495 dólares). Foi finalmente substituída na liña de produción pola Fender Japan Squier JV en 1982 cando a compañía expandiu as súas operacións creando Fender Japan.
Antóns

O topónimo **Antóns** pode referirse a:

;En Galiza
***Antóns**, lugar da parroquia de Tortoreos, no concello das Neves;
***Os Antóns**, lugar da parroquia de Rabiño, no concello de Cortegada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
CD23

miniatura|dereita|Fragmento Fc do receptor de baixa afinidade II da IgE (CD23).
O **CD23** (*cluster* de diferenciación 23), tamén chamado **Fc épsilon RII**, ou **FcεRII**, é o receptor de "baixa afinidade" (tipo II) das IgE (anticorpos implicados na alerxia e a resistencia aos parasitos), e é importante na regulación dos niveis de IgE. A diferenza da maioría dos outros receptores de anticorpos, o CD23 é unha lectina de tipo C. O CD23 encóntrase na superficie de células B maduras, macrófagos activados, eosinófilos, células dendríticas foliculares, e plaquetas.

Hai dúas formas de CD23: CD23a e CD23b. O CD23a está presente nas células B foliculares, mentres que, pola súa parte, o CD23b require IL-4 para expresarse en células T, monocitos, células de Langerhans, eosinófilos, e macrófagos.

## Función 
O CD23 ten un papel de transporte na regulación de retroalimentación de anticorpos. Os antíxenos que entran na circulación sanguínea son capturados por anticorpos IgE específicos para o antíxeno. Os inmunocomplexos formados coa IgE únense a moléculas de CD23 na superficie dos linfocitos B, que os transportan aos folículos de células B do bazo. O antíxeno é despois transferido desde as células B CD23+ ás células presentadoras de antíxenos CD11c+. As células CD11c+ á súa vez presentan o antíxeno a células T CD4+, o que pode orixinar unha potenciación da resposta de anticorpos.

## Importancia clínica 
O alérxeno responsable da alerxia ao ácaro do po Der-p-1 pode clivar (cortar) o CD23 da superficie das células. Cando o CD23 está en estado soluble pode moverse libremente e interaccionar coas células no plasma. Recentes estudos mostraron que o incremento dos niveis de CD23 soluble causan o recrutamento de células B non sensibilizadas para a presentación de péptidos antixénicos a células B específicas para o alérxeno, incrementando deste xeito a produción de IgE específicas para o alérxeno. As IgE, á súa vez, regulan á alza a expresión de CD23 e de Fc épsilon RI (o receptor de IgE de alta afinidade).

En citometría de fluxo, o CD23 é útil na diferenciación de leucemia linfocítica crónica, que é CD23 positiva, da leucemia de células do manto, que é CD23 negativa (o manto é a zona dos ganglios linfáticos que rodea os centros xerminais). Pode tamén demostrarse a presenza de CD23 en células B dos centros xerminais foliculares utilizando inmunohistoquímica, pero non está presente nas células en repouso da zona do manto que as rodea. Os linfomas orixinados na zona do manto son xeralmente negativos para o CD23, pero a maioría das leucemias linfomocíticas crónicas de células B e os linfomas de células B de baixo grao son positivas, o que permite distinguir por inmunohistoquímica estas dúas doenzas, que, por outra parte, teñen unha aparencia similar. As células de Reed-Sternberg son xeralmente positivas para o CD23.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *cluster* de diferenciación (CD)

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Prago

O **prago** ou **pargo** (*Pagrus pagrus*, Linnaeus 1758; antes *Sparus pagrus*) é un peixe mariño da familia dos espáridos (Sparidae), propio do Atlántico. O nome procede do grego *Pagrus*, nome do dentón, outra especie da mesma familia.

## Morfoloxía 
É un peixe de corpo ovalado, alto e comprimido, que pode alcanzar tamaños de ata 91&nbsp;cm de lonxitude e os 7,72&nbsp;kg de peso (Fish Base), aínda que os talles habituais son moito máis reducidos, entre 30 e 35&nbsp;cm. O perfil da cabeza baixa de súpeto desde os ollos á boca. Esta é pequena pero provista dunha potente dentadura formada por numerosos dentes afiados.

Posúe unha aleta dorsal, con 12 radios espiñosos e 10 brandos, e unha anal, con 3 raios espiñosos e 8 brandos. Presenta escamas patentes e é de cor rosada cos flancos prateados e o ventre abrancazado; presenta tamén bandas nos costados de cor amarelenta. A base da cola é abrancazada pero a aleta caudal é dun vermello escuro. As aletas son rosadas ou vermellas.

Semella ó ollomol, pero non ten a mancha negra sobre a aleta pectoral, característica desta especie.

## Hábitat e bioloxía 
miniatura|dereita|300px|Dúas robalizas e un prago, cociñados ó forno.
Habita o océano Atlántico (incluíndo o Mediterráneo), entre os paralelos 55º Norte e 43º Sur, desde as Illas Británicas ata a Arxentina, con preferencia polas augas subtropicais. Críase tamén en piscifactorías.

Vive sobre fondos de area e pedras, entre os 20 e os 40 m de profundidade, se ben pode alcanzar os 250 metros.

Aliméntase preferentemente de pequenos crustáceos.

## Interese pesqueiro 
As descargas nas lonxas galegas roldan nos últimos anos os 15.000-20.000&nbsp;kg anuais, cifra que ascendeu a 38.556&nbsp;kg en 2011.

## Sinonimia 
Ríos Panisse recolleu para esta especie os nomes de *prago* (ou *pragho*), xunto a *pargo* (ou *pargho*); tamén o diminutivo *pragueta* (e *pragheta*). Outras denominacións locais son *maceta* e *machote*, que explica como posible deformación popular de *mazote*, un dos nomes da dourada, da mesma familia; e *testuda* e *testudo* (en Muros e Mogor, Marín, respectivamente), en alusión ó abrupto perfil da cabeza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco*. Xunta de Galicia 1999.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha FishBase
El Ejemplo

***El Ejemplo*** foi un xornal editado na Coruña entre 1873 e 1875.

## Historia e características 
Subtitulado *Diario de La Coruña*, apareceu 16 de xullo de 1873. Publicación de tendencia conservadora fundada por José Hernández Grandal. Foi o seu director Alonso Rey, e entre os seus colaboradores figuraba Ricardo Acevedo Fullós. Incluíu novas de carácter xeral, un boletín xudicial e un apartado dedicado á economía. O gobernador civil ameazou con suspender a súa edición en 1874 polas súas críticas ó ferrocarril. Cesou a súa edición co número 659, o 30 de setembro de 1875.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Lista de cidades dos Estados Unidos de América por poboación

{{Image label begin|image=United States Administrative Divisions Cities.png|width={}|float={}}}
{{Image label|x=0.040|y=0.650|scale={}|text=As dez cidades máis poboadas dos Estados Unidos}}
{{Image label small|x=0.590|y=0.250|scale={}|text=(3 Chicago}}
{{Image label small|x=0.020|y=0.280|scale={}|text=(10 San Xosé}}
{{Image label small|x=0.0200|y=0.415|scale={}|text=(8 San Diego}}
{{Image label small|x=0.200|y=0.440|scale={}|text=(6 Phoenix}}
{{Image label small|x=0.015|y=0.370|scale={}|text=(2 Os Ánxeles}}
{{Image label small|x=0.829|y=0.220|scale={}|text=(1 Nova York}}
{{Image label small|x=0.520|y=0.565|scale={}|text=(4 Houston}}
{{Image label small|x=0.390|y=0.515|scale={}|text=(7 San Antonio}}
{{Image label small|x=0.470|y=0.470|scale={}|text=(9 Dallas}}
{{Image label small|x=0.795|y=0.290|scale={}|text=(5 Filadelfia}}

A seguinte táboa contén datos dos lugares máis poboados nos Estados Unidos. Segundo o censo realizado en 2010 pola Oficina do Censo dos Estados Unidos (véxanse as cidades máis poboadas segundo a estimación de poboación de 2011 para os datos estimados de 2011).

### Galería 
## Porto Rico 
Na seguinte táboa móstranse as cidades con máis de 100.000 habitantes en Porto Rico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* United States Government
* United States Census Bureau
* United States Office of Management and Budget
Noli me tangere

[miniatura|*Noli me Tangere* por [Antonio Allegri da Correggio, c. 1534.]]
***Noli me tangere*** é unha locución latina que significa literalmente 'non me toques' ou 'non me queiras tocar'. Estas palabras díxollas Xesucristo a María Madalena despois da súa resurrección. A cita corresponde ao versículo 17 do capítulo 20 do Evanxeo de Xoán. A expresión orixinal en grego (Μή μου ἅπτου) suxire unha acción que continúa no tempo, por iso a tradución máis axeitada sería: "non me reteñas".

Ademais, *Noli me tangere* é un dos cadros máis coñecidos do pintor italiano Antonio Allegri da Correggio. Está realizado en óleo sobre unha táboa; foi pintado cara ao 1518 e foille regalado a Filipe IV de España polo príncipe Ludovisi. Actualmente encóntrase no Museo do Prado en Madrid. Este episodio da Resurreción de Xesús foi un tema recorrente na iconografía tardomedieval e no Renacemento. Ademais inspirou a varios pintores, entre eles Duccio di Buoninsegna ou Paolo Veronese en Italia e Hans Memling ou Hans Holbein na área flamenga e alemá. A pintura de Correggio foi famosa dende a súa chegada a España, e Alonso Cano realizou unha interpretación libre da mesma que se conserva actualmente no Museo de Belas Artes de Budapest.

## Galería de imaxes

Ficheiro:IVANOV YAV HRISTA MARI1.jpg|*Aparición de Xesús a María Magdalena despois da resurrección*, Alexander Ivanov, 1835
Ficheiro:Fra bartolomeo 09 Noli Me Tangere.jpg|*Noli me tangere*, por Fra Bartolomeo c. 1506
Ficheiro:Flag of the Alabama Secession Convention (reproduction, reverse).svg|Reverso da bandeira de 1861 Alabama 
Ficheiro:Paolo Veronese 015.jpg|*Noli me tangere* de Paolo Veronese.
Ficheiro:Hans Memling 058.jpg|*Noli me tangere* de Hans Memling.
Ficheiro:Alonso Cano - Noli me Tangere - WGA3999.jpg|*Noli me tangere* recreación de Alonso Cano.
Ficheiro:Duccio di Buoninsegna 001.jpg|*Noli me tangere* de Duccio di Buoninsegna.
Ficheiro:Lelio Orsi Noli me tangere.jpg|Lelio Orsi

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Recompilación de usos na prensa escrita
La Nacionalidad

***La Nacionalidad*** foi un semanario editado en Ourense en 1870.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico católico-monárquico*, apareceu a principios de 1870. Fundado por Celedonio Osorio Lafuente, Venancio Moreno Pablos e Urbano Ferreiroa Millán. Entre os seus colaboradores estaban Juan Antonio Saco y Arce e Emilia Pardo Bazán. Incluíu notas informativas breves e artigos de opinión sobre a orixe divina do poder, a monarquía e a necesidade de que a Igrexa participara na política. Destacou pola súa tendencia carlista e a defensa dos intereses eclesiásticos. Mantivo polémicas con *El Eco del Liceo*, de carácter liberal. Cesou a súa publicación non antes de setembro de 1870.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Gemini 3

**Gemini 3** foi a primeira misión tripulada do programa Gemini. A tripulación da Gemini 3 estaba formada por Virgil Grissom e John W. Young, sendo a tripulación de apoio Walter M. Schirra e Thomas P. Stafford.

## Desenvolvemento da misión 
Gemini 3 foi a primeira misión tripulada do programa Gemini. O seu obxectivo era demostrar a capacidade das cápsulas Gemini para levar unha tripulación a bordo, a avaliación das capacidades da cápsulas polos astronautas e probar a rede mundial de seguimento de misións tripuladas da NASA, o sistema de propulsión de control en órbita, o control da traxectoria de reentrada e o punto de amaraxe, os sistemas da nave e a recuperación da mesma. Como obxectivos secundarios atopábanse estudar os efectos das oscilacións a baixo nivel do foguete lanzador durante a engalaxe, a realización de tres experimentos e a realización de fotografías desde órbita.

Gemini 3 foi lanzada o 23 de marzo de 1965 ás 14:24:00.064 UTC (9:24 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e inserido nunha órbita inicial de 161,2&nbsp;km de perixeo e 224,2&nbsp;km de apoxeo. Ao final da primeira órbita Grissom realizou a primeira manobra orbital, baixando a órbita a unha de 158 x 169&nbsp;km. Durante a segunda órbita Grissom cambiou a inclinación orbital en 0,02 graos. Cara ao final da terceira órbita, a 4 horas, 21 minutos e 23 segundos do inicio da misión (ás 13:45:23 EST), o perixeo da órbita foi baixado ata só 84&nbsp;km para permitir un decaemento natural da órbita en caso de fallo dos retrofoguetes encargados de facer reentrar a cápsula. Pouco despois, a 90&nbsp;km de altura e ás 4 horas, 33 minutos e 23 segundos do inicio da misión (13:57:23 EST) a tripulación disparou manualmente os retrofoguetes, que funcionaron segundo o previsto. Durante a reentrada inxectáronse 7&nbsp;kg de auga na envoltura de plasma que rodeaba á nave, mellorándose as comunicacións con terra, que habitualmente se cortan debido ao plasma.
miniatura|Recuperación da Gemini 3 tras o amaraxe.
A amaraxe tivo lugar ás 14:16:31 EST (4 horas, 52 minutos e 31 segundos despois do inicio da misión) no océano Atlántico, a 22,43° N e 70,85° O. Debido a unha menor sustentación da cápsula do planeada durante a reentrada, o punto de amaraxe atopábase a 111&nbsp;km do previsto. Durante a espera na cápsula os astronautas mareáronse debido ó movemento do mar, polo que quitáronse os traxes e saíron da cápsula sobre as 15:00 EST. Foron recollidos por un helicóptero e levados ó U.S.S. Intrepid, onde chegaron ás 15:28. A cápsula foi recuperada ás 17:03. Dous dos tres experimentos de a bordo foron levados a cabo con éxito. A cobertura fotográfica planeada desde órbita só foi levada a cabo parcialmente debido a unha lente non adecuada colocada na cámara de 16&nbsp;mm. O resto de obxectivos foron cumpridos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Programa Gemini
* Gemini 1
* Gemini 2
* Gemini 4
* Gemini 5
* Gemini 6
* Gemini 7
* Gemini 8
* Gemini 9
* Gemini 10
* Gemini 11
* Gemini 12
CD5

miniatura|dereita|Molécula CD5.
O **CD5** é un *cluster* de diferenciación (CD), é dicir, unha glicoproteína de membrana que aparece durante a diferenciación celular, concretamente nun grupo de linfocitos B que segregan anticorpos IgM chamados células B-1, e tamén nos linfocitos T. As células B-1 teñen un receptor de células B (BCR) con diversidade limitada debido á súa carencia do encima desoxinucleotidil transferase terminal (TdT) e son potencialmente autorreactivas (autoinmunidade). O CD5 serve para mitigar os sinais activadores do BCR para que as células B-1 poidan só ser activadas por estímulos moi fortes (como as proteínas bacterianas) e non polas proteínas normais dos tecidos. O CD5 usouse como un marcador das células T ata que se desenvolveron os anticorpos monoclonais contra o CD3.

Nos humanos, o xene que codifica esta proteína está localizado no cromosoma 11. Non hai un ligando claramente confirmado para este CD, aínda que o CD72, unha lectina de tipo C, considérase un posible ligando.

As células T expresan maiores niveis de CD5 ca as células B. O CD5 está regulado á alza nas células T tras unha activación forte. No timo, hai unha correlación entre a expresión de CD5 e a forza da interacción das células T cos péptidos propios.

## Inmunohistoquímica 
O CD5 é un bo marcador inmunohistoquímico para as células T, aínda que non é tan sensible como o CD3. Arredor do 76% dos neoplasmas de células T expresan CD5, e tamén se encontra nas células de leucemia linfocítica crónica, tricoleucemia, e linfoma de células do manto. Normalmente pérdese no linfoma de células T cutáneo, e a súa ausencia pode usarse como un indicador de malignidade nesta doenza. A ausencia de CD5 na leucemia linfoblástica aguda de células T, aínda que é relativamente rara, está asociada cun mal prognóstico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *cluster* de diferenciación

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* MeshName - CD5+Antigen http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=CD5+Antigen
Bob Buckhorn

**Bob Buckhorn**, nado en Evanston (Illinois)  o 29 de xullo de 1958, é un político estadounidense. Foi alcalde de Tampa, polo partido demócrata entre 2011 e 2019.

## Traxectoria
Graduouse en 1980 na Penn State University, chegando a Tampa en 1982. Despois de traballar para unha compañía, involucrouse activamente na política nacional e local, dirixindo a campaña de John Glenn para presidente do Condado de Hillsborough, Florida.

En 2011, Buckhorn anunciou que se presentaría ás eleccións para a alcaldía de Tampa, para suceder a Pam Iorio, que rematara o seu mandato. Recibiu o 62,86 % dos votos e tomou posesión do cargo o 1 de abril de 2011.

## Notas
Celedonio Osorio Lafuente

**Celedonio Osorio Lafuente**, nado en Ponte Castrelo (Castrelo de Miño) o 17 de febreiro de 1847 e finado en Ourense o 8 de febreiro de 1899, foi un escritor e político galego.

## Traxectoria 
Defensor dos ideais católicos, foi deputado provincial en Ourense. Fundou o semanario *La Nacionalidad*, xunto con Venancio Moreno Pablos e Urbano Ferreiroa Millán. Escribiu unha serie de monografías sobre os filósofos do século XIX, publicadas no semanario *Soluciones Católicas*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Gianluigi Buffon

**Gianluigi** "**Gigi**" **Buffon**, nado en Carrara (Massa-Carrara) o 28 de xaneiro de 1978, é un futbolista italiano, que xoga de porteiro no Parma. 

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira deportiva no Parma, no que ingresou aos 13 anos, debutando profesional co primeiro equipo en 1995. Tras permanecer seis tempadas no equipo parmesano, co que gañou unha Copa Italia, unha Supercopa e unha Copa da UEFA, foi traspasado á Juventus de Turín en 2001. Militou durante 17 tempadas consecutivas no club piemontés, gañando dezanove títulos a nivel nacional (nove Series A, unha Serie B, catro Copas Italia e cinco Supercopas de Italia), ademais de disputar tres finais da Liga de Campións.

En 2018 fichou polo Paris Saint-Germain, co que conquistou a liga francesa e a Supercopa de Francia, antes de regresar á Juventus, coa que gañou tres títulos máis (unha liga, unha Copa e unha Supercopa). No 2021, xa con 43 anos de idade, volveu ao seu primeiro club, o Parma, na Serie B. 

Foi 176 veces internacional coa selección italiana, coa que participou en catro Eurocopas e en cinco Mundiais. Proclamouse campión na Copa do Mundo de 2006 tras derrotar na quenda de penaltis da final á selección francesa.

En 2004, foi incluído na lista de xogadores FIFA 100 elaborada polo exfutbolista Pelé a petición da FIFA. Foi nomeado mellor porteiro do mundo cinco veces pola Federación Internacional da Historia e Estatística de Fútbol. Así mesmo, obtivo diversos títulos individuais como o Premio Lev Yashin, o Balón de Prata ou o premio ao porteiro do ano na Serie A, entre outros. Foi elixido como "Mellor Porteiro do Mundo do Cuarto de Século" e "Mellor Porteiro do Mundo durante a 1ª década do século XXI" pola IFFHS.

Con 657 partidos na Serie A, é o xogador con máis partidos na historia da competición, despois de superar en 2020 os 647 de Paolo Maldini.

## Palmarés 
### Club 
;Parma
* **Copa Italia (1):** 1998–99.
* **Supercopa de Italia (1):** 1999.
* **Copa da UEFA (1):** 1998–99.

;Juventus
* **Serie A (9):** 2001–02, 2002–03, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2019–20.
* **Serie B (1):** 2006–07.
* **Copa Italia (5):** 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2020–21.
* **Supercopa de Italia (6):** 2002, 2003, 2012, 2013, 2015, 2020.
**Paris Saint-Germain**

* **Ligue 1 (1):** 2018–19.
* **Supercopa de Francia (1):** 2018.

### Internacional 
;Italia
* **Copa do Mundo (1):** 2006.

;Italia sub-21
* **Eurocopa s****ub-21 (1):** 1996.
* **Xogos Mediterráneos (1):** 1997.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en fifa.com
CD2

[[Ficheiro:CD2 antigen.png|miniatura|dereita|Estrutura da proteína CD2 (de PDB 1hnf).]]
O **CD2** (*cluster* de diferenciación 2) é unha molécula de adhesión celular proteica atopada na superficie das células T e células asasinas naturais (NK). 
Tamén recibiu o nome de antíxeno de superficie de células T T11/Leu-5, LFA-2, receptor LFA-3, receptor de eritrocitos e receptor roseta.

Está codificado nun xene do cromosoma 1 humano.

## Función 
Interacciona con outras moléculas de adhesión celular, como o antíxeno-3 asociado a función de linfocitos (LFA-3/CD58) en humanos, ou CD48 en roedores, que se expresan nas superficies doutras células.

Ademais das súas propiedades adhesivas, o CD2 tamén actúa como unha molécula coestimuladora nas células T e NK.

### Importancia diagnóstica 
O CD2 é un marcador específico para as células T e NK, e, xa que logo, pode utilizarse en inmunohistoquímica para identificar a presenza de tales células nos cortes histolóxicos. A gran maioría dos linfomas de células T e das leucemias tamén expresan o CD2, facendo posible usar a presenza do antíxeno para distinguir estas doenzas dos neoplasmas de células B.

## Clasificación 
Debido ás súas características estruturais, o CD2 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas. Posúe dous dominios de tipo inmunoglobulina na súa porción extracelular. Lck e PSTPIP1.

## Notas 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* MeshName - CD2+Antigen http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=CD2+Antigen
* Mapa de antíxenos CD de rato
* Mapa de antíxenos CD humanos
Aceite de argán

300px|right|miniatura|Plantación de árbores do argán

O **aceite de argán** ou **óleo de argán** é un aceite producido coas sementes da árbore do argán (*Argania spinosa*), endémica de Marrocos, que é moi resistente á seca. É unha especie en perigo de extinción e está protexida pola UNESCO. Esta árbore medra brava en solos semiáridos.

## Óleo 
Produción tradicional do óleo de argán|miniatura|300px
O aceite do argán é a base fundamental da cultura dos bérberes. Cultivárono e aplicárono tanto na súa alimentación como na súa pel e cabelos, dende hai séculos. As mulleres bérberes, producen o aceite de argán para as necesidades alimentarias da poboación local, mais tamén no uso tradicional de atención pola súa pel e o cabelo.

Os bérberes tiraban as sementes do argán dos excrementos das cabuxas, que rubían polas árbores e comían os froitos. Hoxe en día xa non se apañan así, senón directamente das árbores. O aceite obtense esmagando (O rendemento de óleo é do 43% das carabuñas) e tamén con solventes en caso de uso industrial.

Tómase esparexido no pan, para preparar cuscús, ensaladas etc. Hai cooperativas só de mulleres bérberes que producen o óleo de argán.

## Propiedades e beneficios na cosmética 
O aceite de argán é rico en ingredientes naturais que desempeñan un papel na renovación e rexeneración celular.
Na farmacopea tradicional marroquí , o aceite de argán adóptase para os tratamentos corporais para combater os estragos da idade e o clima: funciona perfectamente nas engurras e sequidade da pel, reduce as pegadas visíbeis deixadas polos grans do acne, secuelas da varicela, e outras lesións da pel ou irritacións de ditas marcas de estrías. Tamén en queimaduras e gretas, eccemas, psoríase ou calquera alteración que garde relación coa pel. Emprégase tamén para o coidado do coiro cabeludo tornando o brillo ao cabelo, iluminándoo de novo a través da súa alta capacidade nutricional e fortalece as unllas crebadizas. Por último, o aceite de argán alivia a dor nos artellamentos sendo moi popular para as masaxes corporais.

## Propiedades 
Principios activos: Ácido oleico (45%), ácido linoleico (35%). O insaponificábel do óleo contén alcois triterpénicos e esterois derivados do cicloartano. As tortas conteñen saponósidos, bidesmósidos de ácidos polihidroxilados das series do oleanano.

Indicacións: O óleo obtense das sementes.

Outros usos: O froito tense usado tradicionalmente na alimentación do gado. O óleo emprégase na cosmética do xeito descrito anteriormente.

## Composición 
O ácido linoleico (poliinsaturado): 35%
O ácido oleico (monoinsaturado): 45%
Tocoferois: 62&nbsp;mg. / 100 g.
Polifenois: 5,6&nbsp;mg. / 100 g.
Caroteno: 300&nbsp;mg. / 100 g.
Esterois: 160&nbsp;mg. / 100 g.
Alcohois terpénicos: 150&nbsp;mg. / 100 g.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rachida Nouaim: L'arganier au Maroc: entre mythes et réalités. Une civilisation née d'un arbre, une espèce fruitière-forestière à usages multiples. París, L'Harmattan (2005) ISBN 2-7475-8453-4

### Outros artigos 
* Árbore do argán