open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La memoria de las mariposas

***La memoria de las mariposas*** é un filme documental peruano-portugués de 2025 escrito, coproducido e dirixido por Tatiana Fuentes Sadowski no seu debut como directora. O filme documenta as historias perdidas de Omarino e Aredomi que emerxen das sombras da febre do caucho e o xenocidio do Putumayo. É unha viaxe a través de arquivos amazónicos que conecta a investigación, a especulación e a historia familiar da cineasta. 

Foi escollido na sección Fórum da edición número 75 do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde se proxectou por vez primeira o 16 de febreiro de 2025.

## Sinopse 
A través da foto de Omarino e Aredomi, dous nenos indíxenas peruanos levados á forza a Europa, unha cineasta indaga nas súas historias e no desenvolvemento da febre do caucho. Os seus pasados entrelázanse, unha viaxe persoal que mestura a realidade cos soños, a historia coa imaxinación. Esta viaxe trascendental explora as interrelacións entre poder, lembranza, responsabilidade e legado, todo iso ambientado entre os vestixios de tempos pasados e desenvolvendo unha homenaxe ás vítimas do comercio do caucho no Perú.

## Produción 
O filme fíxose co apoio de fondos outorgados polo Instituto de Cinema e Audiovisual de Portugal, a Dirección do Audiovisual, a Fonografía e os Novos Medios (DAFO) do Perú, a Fundación Ford e Tambo Films.

## Estrea 
*La memoria de las mariposas* tivo a súa estrea mundial na sección Fórum da edición 75 do Festival Internacional de Cinmae de Berlín o 16 de febreiro de 2025.

## Galardóns e recoñecementos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenocidio do Putumayo
Pobo tuscarora

O **pobo tuscarora** (en ) é un pobo indíxena do nordeste dos Estados Unidos e o Canadá. Son un pobo iroqués e das Primeiras Nacións. A Nación Tuscarora, unha tribo recoñecida federalmente nos Estados Unidos, ten a súa sede en estado de Nova York, e a Primeira Nación Tuscarora é unha das Seis Nacións do Gran Río, en Ontario. As súas terras foron anexionadas por colonos ingleses en Carolina do Norte.

## Nome 
O autónimo dos tuscarora, *skarù:ręˀ*, pode traducirse como "recolectores de cánabo" ou "xente con camisa".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Patrick Keith, *Through Colonialism and Imperialism: The Struggle for Tuscarora Nationhood in Southeastern North Carolina*, M.A. Thesis, 2005, University of Arizona
* John R. Swanton, "The Indians of the Southeastern United States", Smithsonian Institution, *Bureau of American Ethnology Bulletin 137* (Washington, D.C., 1946)
* Bruce G. Trigger, ed., *Northeast*, vol. 15 of *Handbook of North American Indians*, ed. William C. Sturtevant (Washington: Smithsonian Institution, 1978)
* Anthony F. C. Wallace, "The Modal Personality Structure of the Tuscarora Indians", Smithsonian Institution, *Bureau of American Ethnology Bulletin 150* (Washington, D.C., 1952)
* Anthony F. C. Wallace, *Tuscarora: A History* (Albany: SUNY Press, 2012)
Emilio Núñez Cabana

**Emilio Núñez Cabana**, coñecido como **Da Horta**, nado na Horta (Agüeira, Becerreá) o 9 de febreiro de 1914, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Ingresou no Depósito de Becerreá o 28 de abril e condicida a Prisión de Lugo o dia seguinte. Procesado na causa 190/37 xunto con Abel Valcárcel Puente, Jesús Salvador García Vázquez, Luis García Vázquez, Ricardo García Santín, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Emilio Núñez foi condenado a cadea perpetua. Entre o 30 de abril e o 9 de outubro  de 1938 estivo no Hospital Municipal de Santa María. Foi trasladao á Prisión Sanatorio de Porta-Coeli (Valencia) o 10 de xaneiro de 1941 de onde saíu en liberdade provisional en febreiro de 1942.

Instalouse en Vilavexe (Santo André, As Nogais). Volveu ser detido o 14 de febreiro de 1946. Foi trasladado á Prisión da Coruña o 15 de marzo de 1946 encartado na causa 75/46 xunto con José Arroyo Otero, Valentín Parajuá Rodríguez, Ramón Díaz Bao, Ginés López Arias, Eulogio Ulloa Regueiro, José Santiso Pereira, José González Rivero, Balbino López Núñez, Antonio Santamaría Becerra, Horacio López García, Gabino Fernández Díaz e Primitivo Díaz Allende.

## Vida persoal 
Casou con Higinia Fernández.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente procesual de Emilio Núñez Cabana
* Expediente procesual de Emilio Núñez Cabana
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Andrés García de Quiñones

**Andrés García de Quiñones**, nado en Santiago de Compostela o 9 de agosto de 1709 e finado en Salamanca o 15 de novembro de 1784, foi un arquitecto e escultor galego, coñecido polas súas achegas ao estilo barroco na cidade de Salamanca durante o século XVIII. A súa obra consolidou a identidade arquitectónica da cidade, e o seu legado no urbanismo de Salamanca é particularmente relevante na Praza Maior e outras edificacións relixiosas e civís.

## Traxectoria 
Andrés García de Quiñones desenvolveu gran parte da súa carreira en Salamanca, consolidando o estilo barroco na cidade. A súa obra máis recoñecida é a conclusión da Praza Maior e as Casas Consistoriais, finalizadas en 1755, cuxa construción inicial estivo a cargo de Alberto de Churriguera. García de Quiñones achegou ao deseño da praza medallóns con personaxes históricos e detalles ornamentais de estilo rococó nos pavillóns, dándolle un carácter monumental e simétrico. Entre estes salientan o *Pavillón Real*, con efixies de reis españois, o *Pavillón de San Martiño* con heroes militares, e o *Pavillón de Petrineros*, que contén figuras de personalidades culturais. Orixinalmente, proxectáronse dúas torres no pavillón do Concello, aínda que non se construíron por problemas estruturais.

En 1777, deseñou a portada do convento das Úrsulas e contribuíu á renovación da igrexa da Clerecía, onde tamén realizou varios retablos e completou as torres e a espadana. En 1768, dirixiu a renovación do Colexio da Madalena, un proxecto ambicioso que foi destruído durante a ocupación napoleónica en 1810-11. Tamén deseñou a casa Reitoral, agora Casa-museo de Unamuno, situada na rúa Libreros xunto ás Escolas Maiores da Universidade.

O estilo de García de Quiñones caracterízase por unha ornamentación complexa e monumental, con influencias do rococó francés e unha sobriedade simétrica que achega equilibrio ás súas construcións. Ademais da Praza Maior, o seu legado esténdese a edificacións emblemáticas como A Clerecía, cuxo deseño enriqueceu con elementos innovadores para a época. O seu traballo consolidou o estilo barroco na arquitectura urbana de Salamanca e estabeleceu un modelo arquitectónico que perdura como símbolo cultural na cidade e fóra dela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
O duque (filme de 2020)

***O duque*** é un filme británico de 2020 dirixido por Roger Michell, cun guión de Richard Faba e Clive Coleman. Baséase na historia real do roubo do *Retrato do Duque de Wellington* por Kempton Bunton en 1961. Está protagonizado por Jim Broadbent, Helen Mirren, Fionn Whitehead, Anna Maxwell Martin e Matthew Goode. Foi o penúntimo filme de Michell antes da súa morte o 22 de setembro de 2021.

Estreouse en galego o 18 de xuño de 2025 a través da TVG.

## Personaxes 
* Jim Broadbent como Kempton Bunton
* Helen Mirren como Dorothy Bunton
* Fionn Whitehead como Jackie Bunton
* Matthew Goode como Jeremy Hutchinson
* Anna Maxwell Martin como Mrs Gowling
* Jack Bandeira como Kenny Bunton
* Aimée Kelly como Irene
* Joshua McGuire como Eric Crowther
* Charlotte Spencer como Pammy
* John Heffernan como Neddie Cussen
* Andrew Havill como Philip Hendy
* James Wilby como Carl Aarvold
* Heather Craney como Debbie
* Richard McCabe como Rab Butler
* Charles Edwards como Joseph Simpson]]
* Sian Clifford como Dr Unsworth
* Austin Haynes como Scruffy Little Boy

## Notas
Galguiñeira de Sturm

A **galguiñeira de Sturm** (***Botaurus sturmii***) é unha especie de ave da familia Ardeidae, que está amplamente distribuída na África subsahariana evitando só as rexións moi áridas. Esta especie, segundo as distintas clasificacións, é situada no xénero *Botaurus* ou no *Ixobrychus*.

## Taxonomía 
A galguiñeira de Sturm foi descrita formalmente en 1827 polo naturalista alemán Johann Georg Wagler co nome binomial *Ardea sturmii* e asignoulle como localidade tipo Senegambia. O adxectivo específico escolleuse en honra do artista ornitolóxico alemán Johann Sturm, quen proporcionou a Wagler un espécime. Despois, a especie foi anteriormente situada no xénero *Ixobrychus*. Porén, estudos de xenética molecular atoparon que este xénero era parafilético con respecto a *Botaurus*. Para resolver a non-monofilia do xénero *Ixobrychus*, este foi fusionado co xénero *Botaurus*, o cal tiña prioridade. Non obstante, nalgunhas obras segue figurando no xénero *Ixobrychus*, como por exemplo nas páxinas web da IUCN, co nome ***Ixobrychus sturmii***. É unha ave vagante rara no Paleártico occidental (que comprende Europa, Norte de África e Oriente Próximo), con varios avistamentos nas illas Canarias. Observáronse dous individuos na illa de Fuerteventura no verán de 2017.

## Descrición 
É unha pequena galguiñeira do mesmo tamaño que a galguiñeira común, coa cal está estreitamente emparentada.

## Conservación 
A IUCN designa o seu estado de conservación como Preocupación menor (pouco preocupante).

## Notas
Ianis Târbă

**Ianis Târbă**, nado en Mollerussa (provincia de Lleida) o 4 de xullo de 2006, é un xogador hispanorumano que xoga como extremo no Celta de Vigo Fortuna de Primeira Federación. É tamén internacional coa selección de fútbol de Romanía sub-19. Ten nacionalidade romanesa.

## Traxectoria
Târbă comezou no fútbol base do FC Barcelona. Na tempada 2022-23 incorporouse á categoría de Cadete no Celta de Vigo. Disputou os seus primeiros minutos co filial celeste o 14 de marzo de 2025, nun empate 1-1 fronte ao Sestao.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ianis Tarba Estatísticas do xogador en Sofascore.
Benjamín Troitiño Beiro

**Benjamín Troitiño Beiro**, nado en Cerdedo cara a 1899 e finado en Santiago de Compostela o 4 de xuño de 1937, foi un xornaleiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Xornaleiro veciño de Liñaio (Negreira), traballaba como canteiro na construción dun pantano no Tambre. Membro da Sociedad de Oficios y Profesiones Varias de Negreira e A Baña da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela en consello de guerra o 30 de marzo xunto con Elena Suárez Suárez, Jesús Lens Patiño, Ramón Pose Suárez, Juan Barros Manteiga e outros veciños de Negreira, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Santiago de Compostela o 4 de xuño de 1937 xunto con Juan Barros Manteiga, Jesús Lens Patiño, Ramón Pose Suárez, Manuel Fagín Páramos, José María Nieto Crego e Alfredo Paz Lemus. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cented Academy Football School

O **Cented Academy Football School** é un club de fútbol da cidade de Ourense. Recibe o seu nome da escola de formación deportiva Cented, fundada en 2014 por Manuel López Cerón. Na tempada 2025-26 compite no grupo II da Preferente Galicia.

## Escudo e cores 
O escudo de Cented Academy FS constitúese por dous círculos concéntricos azuis, cunha parte central composta por unha cuncha branca sobre un fondo vermello. En horizontal, unha franxa amarela coas palabras "Escola Oficial de Técnicos Deportivos".

As cores da camisola son fundamentalmente granate con detalles brancos.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Celta Academy
* Ourense CF
* UD Ourense
### Ligazóns externas
* centedacademy.com Páxina oficial.
Encerrada

***Encerrada*** (en ) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por D. J. Caruso, escrito por Melanie Toast e protagonizado por Rainey Qualley, Jake Horowitz, Luciana VanDette e Vincent Gallo. *Shut In* é o primeiro filme orixinal de *The Daily Wire* e o terceiro que se estrea na súa plataforma de streaming, DailyWire+. *The Daily Wire* organizou unha proxección especial do filme o 10 de febreiro de 2022 na canle de YouTube da compañía. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.

Estreouse en galego o 19 de xuño de 2025 a través da TVG.

## Personaxes 
* Rainey Qualley como Jessica Nash
* Jake Horowitz como Rob
* Vincent Gallo como Sammy
* Luciana VanDette como Lainey Nash
* Aidan Steimer como Mason Nash

## Notas
A maxia do chocolate

***A maxia do chocolate*** (en ) é un filme canadense de 2021 dirixido, producido, editado, e coescrito por Jonathan Keijser. Baséase na historia real dos Hadhads, unha familia de Siria que vai ao Canadá como refuxiados por mor da guerra civil siria, asentándose en Antigonish, Nova Escocia e creando a tenda de chocolate artesanal "Peace by Chocolate". Está protagonizado por Hatem Ali como o patriarca Issam Hadhad e Ayham Abou Ammar como Tareq Hadhad. Foi o derradeiro papel de Ali antes da súa morte en decembro de 2020. En Lavazza, foi un dos dous gañadores do Premio do Xurado, xunto co filme de Hong Kong *Septet: The Story of Hong Kong*. Estreouse en galego o 20 de xuño de 2025 a través da TVG.

## Notas
José María Fátima Ben-Alí

**José María Fátima Ben-Alí**, nado na Habana (Cuba) cara a 1891, e finado en Lugo o 4 de febreiro de 1941, foi un xornaleiro e político cubano.

## Traxectoria 
Residía en Santander. En xullo de 1936 estaba en Becerreá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 28 de agosto. Procesado na causa 190/37 xunto con Abel Valcárcel Puente, Jesús Salvador García Vázquez, Luis García Vázquez, Ricardo García Santín, Emilio Núñez Cabana, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; José María foi condenado a pena de morte conmutada por cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión de Lugo, onde morreu o 4 de febreiro de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, e foi condenado ao pago de 100 pesetas de multa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente procesual de José María Fátima Ben Alí
* Peza separada de responsabilidade civil contra José María Fátima Ben Alí
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Jesús Salvador García Vázquez

**Jesús Salvador García Vázquez**, coñecido como **Fletita** e **Suso Salvador**, nado en Becerreá en 1902, foi un tenor e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Jesús García Rodríguez e Otilia Vázquez. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela, sen rematar a carreira. Marchou a Madrid onde iniciou a carreira de cantante. Discípulo de Miguel Fleta, era coñecido como **Fletita**. Debutou en 1927 e actuou no Teatro Principal de Lugo en marzo. Viaxou a Italia para ampliar estudos. De regreso a Madrid continou os estudos con Iribarne. Actuou en Bordeos, Berlín e Barcelona. Tamén utilizou como nome artístico o apellido **García-Iró**.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 26 de xullo e ingresou no Depósito de Becerreá. Trasladado ao Cárcere de Lugo o 13 de decembro. Foi procesado na causa 190/37 xunto co seu irmán Luis García Vázquez, Abel Valcárcel Puente, Emilio Núñez Cabana, Ricardo García Santín, Isidro Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Jesús Salvador foi condenado a pena de morte polo delito de rebelión, pero conmutáronlle a pena pola de reclusión perpetua. En decembro de 1938 abríronlle expediente de responsabilidade civil, e foi condenado ao pago dunha multa de 100 pesetas o 1 de xullo de 1940. O 6 de setembro de 1939 foi trasladado á Prision Provincial de Las Palmas de Gran Canaria de onde saíu en liberdade provisional en marzo de 1944. Na cadea fixo amizade con Henry Torrès. O 11 de abril de 1945 concedéronlle a liberdade definitiva.

Retomou a súa carreira como tenor en 1945 facendo varias actuacións por Galicia usando o nome artístico **Suso Salvador**. Tamén actuou en Santander en agosto de 1946. Domiciliado en Pontevedra, en 1946 o xulgado de instrución da cidade abríulle a causa 381/46 por estafa; nunha requisitoria de marzo de 1947 solicítase a súa comparecencia ante o xulgado. Marchou a Francia, onde foi acollido por Henry Torrès, e deu un concerto na Salle Gaveau de París.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente procesual de Jesús Salvador García Vázquez, "Fletita"
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Peza separada de responsabilidade civil contra Camilo García González, David Cercedo Fernández, Pedro Gutiérrez Gutiérrez e outros
* Fletita, de la Paramount a la cárcel
Gaivotón de cabeza negra

O **gaivotón de cabeza negra**  (***Ichthyaetus ichthyaetus***) é unha grande especie da familia dos láridos. Como ocorría con moitas gaivotas, esta especie estivo tradicionalmente incluída no xénero *Larus*.

## Distribución 
miniatura|en Kutch, India
Esta especie reprodúcese en colonias en marismas e illas do sur de Rusia ata Mongolia. É unha ave migratoria, que inverna no leste do Mediterráneo, Península Arábiga e India. Nidifica no chan, poñendo entre dous e catro ovos.

No oeste de Europa só pode aparecer como ave vagante. En Gran Bretaña unha revisión recente só recoñeceu unha soa aparición en 1859 como único rexistro aceptable. A especie tamén pode chegar errante a varias partes do océano Índico, ao sur do seu territorio normal, e ao longo das costas norte e leste de África, onde fai visitas anuais pero de forma irregular.

## Descrición 
É unha gaivota moi grande, de feito é a gaivota de cabeza negra máis grande do mundo e a terceira especie de gaivota máis grande do mundo, despois do gaivotón atlántico e do gaivotón hiperbóreo. Mide 55-72 cm de lonxitude cunha envergdura alar de 142 a 170 cm. O seu peso varía de 0,96 a 2,1 kg, cunha media de 1,6 kg en machos e 1,22 kg en femias. Entre as medidas estándar, a corda alar é de 43,5  a 52 cm, o bico é de 4,7 a 7,3 cm e o tarso é de 6,5 a 8,4 cm. Os adultos no verán son inconfundibles, xa que ningunha outra gaivota deste tamaño ten a cabeza negra. Os adultos teñen ás e dorso grises, con "espellos" brancos ben visibles nas puntas das ás. As patas son amarelas e o bico é amarelo-laranxa con punta vermella.

En todas as outras plumaxes, a presenza dunha máscara escura que cruza os ollos indica os vestixios que quedaron da cabeza negra. A chamada é un profundo grallar *aargh*. As aves novas cambian as partes ventrais a gris na súa maior parte bastante rapidamente, mais tardan catro anos en atinxir a madureza.

## Ecoloxía 
Esta ave fai unha chamada en voo profunda e bastante nasal que lembra á da gaivota escura. Aínda que son ruidosos nas colonias, están silenciosas o máis do tempo cando se reproducen.

Son aves predadoras que capturan peixes, crustáceos, insectos e mesmo pequenos mamíferos.

É unha das especies ás que se aplica o *Acordo para a Conservación das Aves Acuáticas Migratorias Africano-Eurasiáticas* (AEWA).

Ficheiro:Larus ichthyaetus MWNH 0348.JPG|Ovo de gaivotón de cabeza negra na colección do Museo de Wiesbaden, Alemaña.
Ficheiro:Larus ichtyaetus 3.png|Adulto cun pito, en Kalmykia, Rusia.
Ficheiro:Larus ichthyaetus.jpg|Individuo xuvenil.
Ficheiro:Pallas's gull (Larus ichthyaetus) adult with juvenile Danube delta.jpg|Adulto cun xuvenil en Romanía
Ficheiro:Pallas's Gull first wintering.jpg|Exemplares no seu primeiro inverno na India.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Abel Valcárcel Puente

**Abel Valcárcel Puente**, coñecido como **Chantela de Saa**, nado en Becerreá cara a 1907, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Saa (Cadoalla). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 2 de agosto de 1937. Procesado na causa 190/37 xunto con Luis García Vázquez, Jesús Salvador García Vázquez, Emilio Núñez Cabana, Ricardo García Santín, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Nicomedes Lamas Díaz, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Abel foi condenado a pena de morte por adhesión á rebelión. A pena foi conmutada por 30 anos de reclusión perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1938, e foi sancionado cunha multa de 200 pesetas. Saíu en liberdade condicional o 13 de febreiro de 1944.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Expediente de responsabilidade política contra Nicomedes Lamas Díaz, Abel Valcarce Puente e Luis García Vázquez
* Peza separada de responsabilidade civil contra Nicomedes Lamas Díaz, Abel Valcarce Puente e Luis García Vázquez
Papavermes azul siberiano

O **papavermes azul siberiano**  (***Larvivora cyane***) é un pequeno paseriforme que inicialmene fora clasificado como pertencente á familia Turdidae, mais que agora adoita considerarse membro da familia Muscicapidae. Antes estaba clasificado como *Luscinia cyane*. Investigacións recentes indican que esta especie e algúns outros parentes asiáticos deberían clasificarse nun novo xénero, *Larvivora*, xunto con *Larvivora akahige* e *Larvivora komadori*. O nome do xénero *Larvivora* procede do neolatín *larva*, 'eiruga' e *-vorus*, 'devorar', e do latín *cyane*, 'azul escuro'.

É unha ave migratoria insectívora que se reproduce no Paleártico oriental desde Siberia ao norte de Mongolia, noroeste da China, Corea e Xapón. Inverna no sur e sueste asiático e Indonesia.

O seu hábitat reprodutor son bosques de coníferas con denso sotobosque, xeralmente a carón de ríos ou nos bordos dos bosques. Aliméntase no chan pero deambula moito. En inverno, esta ave tamén tende a permanecer entre a vexetación densa.

É unha especie meirande que o paporrubio. O macho reprodutor é inconundible coas súas partes dorsais azuis e ventrais brancas. A femia é moito máis apagada, con partes dorsais marróns e ventrais abrancazadas. O seu ollo escuro destaca contra o fondo marrón máis claro da cara.

Esta especie é unha ave errante moi rara en Europa, e pode aparecer como vagante ata Paquistán.

O papavermes azul siberiano foi antes situado no xénero *Luscinia*. Un gran estudo de filoxenia molecular publicado en 2010 atopou que *Luscinia* non era monofilético. O xénero foi entón dividido, e varias especies, incluído o papavermes azul siberiano, foron trasladadas ao xénero *Larvivora*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
*
Vaga de incendios forestais de 2025 en Galicia

A **vaga de incendios forestais de 2025 en Galicia** foron unha serie de incendios forestais que afectan a boa parte de Galicia en agosto de 2025, especialmente na provincia de Ourense.

## Principais focos 
### Provincia de Ourense 
* A Rúa - Larouco: comezou o 14 de agosto. Superficie queimada: 44 879 ha. Considerado o peor incendio na historia de Galicia. Nivel de perigosidade máximo acadado: 2. Estado actual: Activo.
* Manzaneda - Chandrexa de Queixa: comezou o 8 de agosto. Superficie queimada: 30 949 Ha. Nivel de perigosidade máximo acadado: 2. Estado actual: Activo.
* 21 de agosto: A Plataforma por un Monte Galego con Futuro convocou unha manifestación en 28 vilas e cidades de toda Galicia en contra da política forestal do goberno de Alfonso Rueda na Xunta de Galicia.

## Galería 

Ferreira_(Montefurado,_Quiroga)_07.jpg|Casas ardidas en Ferreira (Montefurado, Quiroga)
Camións_recollendo_madeira_ardida_en_Montefurado,_Quiroga.jpg|Camións recollendo madeira ardida en Montefurado, Quiroga
Manifestación en Vigo contra a política forestal da Xunta de Galicia.jpg|Manifestación en Vigo contra a política forestal da Xunta de Galicia.
Manifestación no Obelisco da Coruña contra a política forestal da Xunta de Galicia 2.jpg|Manifestación no Obelisco da Coruña contra a política forestal da Xunta de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *O que arde*, filme de 2019 dirixido por Óliver Laxe.
* Vaga de incendios forestais de 2006 en Galicia
* Vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia
* Incendios forestais de 2017 na Península Ibérica
* Incendios en Galicia
Ignacio Francisco Caneda Deza

**Ignacio Francisco Caneda Deza**, nado en Portonovo (Sanxenxo) en 1915 e finado en Aitzoain (Berriobeiti) o 1 de novembro de 1936, foi un mariñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Caneda Lores, do Grove, e Rosa Deza Cordo, de Portonovo, onde naceu Ignacio en 1915. Mariñeiro do Grove de ideas anarquistas. Foi xulgado en Pontevedra o 7 de febreiro de 1934 xunto con José Domínguez Martínez e Elisa Martínez Araújo por encubridores dun roubo cometido o 14 de xullo de 1933, e condenado a unha multa de 1.000 pesetas. Xulgado en Pontevedra polo Tribunal de Urxencia o 9 de xullo de 1934 xunto con José Domínguez Martínez por un delito de atentado cometido na cadea de Pontevedra o 3 de xuño de 1934, foi condenado a 4 anos, 7 meses e un día de prisión menor. Volveu ser xulgado en Pontevedra o 29 de agosto de 1935 xunto con José Domínguez Martínez por roubo e agresión en Pazos de Borbén o 4 de xullo de 1933, Ignacio foi condenado a 14 anos e 8 meses de reclusión. Cumpriu condena no Forte de San Cristovo onde ingresou o 28 de xuño de 1936. Foi asasinado onda outros presos en Aizoáin o 1 de novembro tras fuxir do Forte de San Cristovo. En agosto de 2025 os seus restos foron devoltos á familia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Los presos del penal de Ezcaba.
* Ficha no Fondo Documental de la Memoria Histórica de Navarra
Patrick Rodríguez

**Patrick Rodríguez González**, nado en Esperanzo (San Paio de Araúxo, Lobios) o 20 de maio de 1999, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Fillo de emigrantes retornados da Alemaña. Formou parte, como número dous, da candidatura do PSdeG-PSOE en Lobios nas eleccións municipais de 2023 e foi elixido concelleiro. Obtiveron tres edís, a tan só seis votos do cuarto, dun total de nove, fronte aos seis concelleiros que acadou o Partido Popular. Dende o comezo do mandato, foi nomeado voceiro do grupo municipal socialista e exerce como líder da oposición.

En abril de 2025, apoiou ao alcalde de Taboadela e voceiro na Deputación de Ourense, Álvaro Vila Araújo, nas primarias á secretaria provincial do PSdeG-PSOE de Ourense, nas que Vila resultou gañador. Porén, após do V Congreso Provincial dos socialistas ourensáns, celebrado o 18 de maio, foi nomeado voceiro provincial do PSdeG-PSOE de Ourense.

## Deporte 
* Foi xogador e capitán da canteira do Ourense CF (antigo Ponte Ourense CF) ao longo de moitos anos. Deixou o fútbol por unha grave lesión no nocello.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Lobios.
Donges

**Donges** (en ; en galó: *Donj*) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía
Asasinato ritual

Os **asasinatos rituais** ou os crimes rituais existiron e aínda existen hoxe e cométense de xeito individual ou colectivamente contra grupos minoritarios vulnerables; os albinos, por exemplo, constitúe en África un grupo particularmente impactado e vulnerable.

As acusacións ou cargos xeralmente atribúense a minorías determinadas e socialmente rexeitadas con acusacións de asasinatos contra membros do grupo maioritario, con maior frecuencia nenos. Calumniando a quen ela proclama como autores, provoca e xustifica a opresión e a persecución. Os seus propoñentes aproveitan os secuestros que non se puideron aclarar, accidentes e mortes e para explicalos, propoñen unha chiba expiatoria. Tales actos non son só o resultado de lendas populares, arraigadas na superstición, senón que, co propósito de propaganda, tamén son construídas e coidadosamente utilizadas por grupos de interese relixiosos, políticos, rexionais ou locais e poden adoptar a forma dunha teoría da conspiración. Os pogromos, linchamentos e asasinatos camuflados en xuízos son a miúdo o resultado. Un asasinato ritual debe distinguirse do sacrificio humano, este último perpetrado coa aprobación da sociedade a diferenza do asasinato ritual, considerado como un crime.

## Visión xeral 
Os actos de infanticidio ritual, sacrificio humano e canibalismo foron levados a cabo por diferentes pobos e relixións da Antigüidade contra minorías étnicas e relixiosas estranxeiras, sexa por xenofobia ou para xustificar xuízos.

Aos ollos dos xudeus, o infanticidio e o canibalismo caracterizaban aos pobos estranxeiros idólatras. No período helenístico, os gregos e romanos, afeitos a prácticas de infanticidio, reportaron contra o xudaísmo rumores análogos, que logo se aplicaron ao cristianismo. En contraste, no século I, o historiador Tácito mesmo describe como excéntrico o costume dos xudeus de non querer eliminar ningún infante.

No cristianismo, dirixíronse reproches semellantes primeiro a certas seitas como os gnósticos ou cristiáns heterodoxos como os montanistas. Cara aos xudeus, o reproche oíuse moi raramente na Antigüidade serodia e logo, aludiu ao dogma xa estabelecido de deicidio de persoas.

É só dende comezos da Idade Media que as acusacións de asasinatos rituais se estenderon na Europa dominada pola Igrexa católica e logo se converteron no elemento principal para perseguir outras conviccións relixiosas: a maioría das veces xudeus, mais tamén contra herexes e bruxas. Máis tarde algúns católicos tamén atribuían a protestantes e masóns tales prácticas, e aos puritanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sacrificio humano
Minoría étnica

[miniatura|253x253px|*Mozos xitanos*, obra de [William-Adolphe Bouguereau. Os xitanos son unha das principais minorías étnicas de Europa, principalmente no leste.]]
Unha **minoría étnica** é un sector da sociedade que se distingue pola súa lingua, dialecto, relixión, cultura ou orixe histórica. Estas diferenzas a miúdo, constitúen o motivo para que sexan, ou se sentan discriminados pola sociedade maioritaria. Os grupos étnicos minoritarios poden identificarse con certos territorios, poden ter ou non unha estrutura organizada, ou a súa cohesión pode estar baseada só nas relacións propias da súa calidade como grupo étnico.

Existen grupos étnicos minoritarios recoñecidos oficialmente polo goberno dun país, como os va, da República Popular da China. Minorías históricas repartidas por todo o mundo, como os menonitas, ou os xitanos, unha das máis antigas de Europa.

No caso de que a minoría étnica practique unha relixión minoritaria, devandita correlación pode exacerbar aínda máis os problemas de marxinación, segregación relixiosa e outros tipos de discriminacións por motivos relixiosos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Minoría sexual
A mazá dourada

***A mazá dourada*** (en ) é un filme español-portugués de 2023 dirixido por Jaime Chávarri e inspirada na novela *Ávidas pretensiones* de Fernando Aramburu. Rodouse integramente en Ourense.

Estreouse en galego o 24 de xullo de 2025 a través da TVG.

## Sinopse 
A chegada dun convidado inesperado desestabiliza as Xornadas Poéticas que cada ano reúnen nun illado convento do noroeste peninsular a distintas tendencias da poesía española. Durante unha fin de semana acelerada, mentres os poetas escriben, recitan e se vixían, perseguindo un premio dourado, sucederanse unha sospeita de plaxio, a batalla pola presenza nunha futura antoloxía, a irreverencia dun rapeiro, os aniversarios dun poeta centenario, uns cogomelos velenosos, os imprevistos cruzamentos sexuais e o espertar de amores tardíos, que culminarán nunha noite treboenta despois do triunfo insospeitado dunha nova estrela da poesía contemporánea.

## Personaxes 
* Adrián Lastra como Eugenio Alpuente
* Marta Nieto como La Nívea
* Vicky Peña como Manolita como Leda
* Abelo Valis como Federica

## Notas
Nicomedes Lamas Díaz

**Nicomedes Lamas Díaz**, nado en Eixibrón (Tortes, Becerreá) cara a 1900, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Veciño do Mosteiro (Cervantes). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Ingresou na prisión de Lugo o 14 de agosto de 1937. Procesado na causa 190/37 xunto con Luis García Vázquez, Jesús Salvador García Vázquez, Emilio Núñez Cabana, Ricardo García Santín, Isidro Valentín Gómez Gerbolés, Pedro Gutiérrez Gutiérrez, Abel Valcárcel Puente, José González Rivero, José María Fátima Ben-Alí, José M. Freijo López, Nicolás Freijo López e José Poy Arrojo, foron xulgados en consello de guerra o 16 de febreiro de 1938; Abel foi condenado a pena de morte por adhesión á rebelión. A pena foi conmutada por 30 anos de reclusión perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en decembro de 1938, e foi sancionado cunha multa de 50 pesetas. Revisada a súa condena en 1940, foi reducida a 20 anos de prisión. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Lugo, de onde saíu en liberdade condicional en febreiro de 1944.

Volveu ser detido o 13 de febreiro de 1946 ingresando na Prisión de Lugo. Foi trasladado o 1 de marzo á Prisión Provincial da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Expediente procesual de Nicomedes Lamas Díaz

* Expediente procesual de Nicomedes Lamas Díaz

* Expediente de responsabilidade política contra Nicomedes Lamas Díaz, Abel Valcarce Puente e Luis García Vázquez

* Peza separada de responsabilidade civil contra Nicomedes Lamas Díaz, Abel Valcarce Puente e Luis García Vázquez
André Fernández de Castro

[miniatura|250px|Escudo da [casa de Castro.]]
**André Fernández de Castro**, nado no Reino de Galicia a comezos do século XIII e finado en abril de 1265, foi un nobre galego, señor de Lemos e Sarria, pertigueiro maior de Santiago e adiantado maior do Reino de Galicia. 

## Traxectoria 
Era fillo de Fernán Gutiérrez de Castro e da súa primeira esposa Milia Íñiguez de Mendoza, quen á súa vez era filla do magnate castelán Íñigo López de Mendoza. Participou na reconquista de Sevilla (1247-1248) como «cabaleiro de mesnada», segundo figura no repartimento posterior polo cal recibiu, no termo de Aznalfarache, «cien arançadas e veinte yugadas en Ruxuxena Harat Aljena, a que puso el Rey nombre Campesina».

O seu nome e persoa, en calidade de fiador, aparece nunha carta real de xaneiro de 1253, pola cal Afonso X o Sabio revogou a Munio Ferrández de Rodero o cargo de meiriño maior «que tovo del rey don Ferrando».

André foi señor de Lemos e Sarria, pertigueiro maior da Terra de Santiago entre 1250 e 1255 e logo, por nomeamento de Afonso X, adiantado maior de Galicia, cargo que ocupa en decembro do ano 1260. Ademais, César Olivera Serrano considérao o responsable indirecto da fundación da vila de Monterrei.

A súa morte parece ter orixe na «sinraçón» de Rodrigo Alfonso, «fillo de ganancia do rei don Alonso de León», e debe datarse entre o mes de abril de 1265, data na cal aparece confirmando un decreto como «indeantado in Gallecia», e comezos de maio, cando no protocolo final doutro diploma se constata a frase «endeantado in Gallecia vacante domno Andrea Fernandi».

## Matrimonio e descendencia 
Na bibliografía xenealógica actual pasou desapercibida esta cuestión. Porén, segundo o *Livro de Linhagens* (1340) do conde de Barcelos, André Fernández de Castro contraeu matrimonio con «Mécia Rodrigues Girâo, filha de [D.] Rui Gonçalves [Girâo]», o sea, Mencía Rodríguez Girón. Con ela tivo dúas fillas:

* Milia André de Castro, que casou con Martín Gil de Riba de Vizela —fillo de Gil Martins de Riba de Vizela, nobre en tempos de Afonso III de Portugal e Dinís de Portugal, e tivo a Martín Gil, II conde de Barcelos, e María Anes de Riba de Vizela, casada con Pedro Ponce de León (quen foi señor de Cangas, Tinéu e de Puebla de Asturias, mordomo maior do rei Fernando IV de Castela, adiantado maior da fronteira de Andalucía e adiantado maior de Galicia.
* María André de Castro, que casou con Juan Fernández Cabellos de Oro, neto de Afonso IX de León, meiriño maior de Galicia durante o reinado de Afonso X e adiantado maior da fronteira de Andalucía e mordomo maior xa en tempos de Sancho IV. Non houbo descendencia desta unión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pertegueiro maior de Santiago
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*
Castelo novo de Manzanares el Real

O **castelo novo de Manzanares el Real**, coñecido tamén como **castelo dos Mendoza** ou, sinxelamente como **castelo de Manzanares el Real**, é un palacio-fortaleza de orixe baixomedieval que se atopa no concello de Manzanares el Real (Madrid, España), ao pé da serra de Guadarrama e xunto ao río Manzanares, que nese treito é retido no encoro de Santillana.

Edificado no século XV sobre unha igrexa románica-mudéxar, que quedou integrada dentro da estrutura, foi concibido como a residencia palaciana da Casa de Mendoza, unha das liñaxes máis influentes de Castela durante a Baixa Idade Media e o Renacemento. Substituíu un castelo anterior, que estaba situado nun enclave próximo, propiedade igualmente da devandita familia.

Na súa construción participou o arquitecto Juan Guas (1430-1496), quen empregou trazos gótico isabelinos, con influencias hispanomusulmás. Considérase como o precedente do Palacio do Infantado (Guadalaxara), obra clave da arquitectura renacentista española, onde o citado autor deixou definido o prototipo palaciano do reinado dos Reis Católicos.

Grazas a sucesivas restauracións, presenta un excelente estado de conservación. Até o seu peche ao público, albergaba un centro de interpretación sobre o medievo, ademais dunha colección de tapices, pinturas, armaduras e mobles dos séculos XVI a XIX. Foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1931. É propiedade do Ducado do Infantado. Até xaneiro de 2025, a súa administración e uso correspondía á Dirección Xeral de Turismo da Comunidade de Madrid, que permitía a súa visita e a celebración de actos de carácter público e institucionais dentro do recinto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares
Tito Lusiardo

**César Lusiardo**, coñecido como **Tito Lusiardo**, nado en Ferrol o 13 de setembro de 1896, e finado en Buenos Aires, Arxentina, o 25 de xuño de 1982, foi un actor de radio, teatro, cinema e televisión arxentino de orixe galega. Tivo unha prolongada actividade artística, foi moi amigo de Carlos Gardel, era un excelente bailarín de tango e estaba considerado como un prototipo do porteño tanguero.

## Traxectoria 
O seu pai foi Francisco Lusiardo, oriúndo do Uruguai, quen era dono dunha fábrica de toldos e a súa nai Elvira Amoedo, era galega. Dende moi pequeno viviu cos seus pais nun casarón da rúa Venezuela 300 no barrio porteño de Monserrat. Foi o máis vello de seis irmáns: César, Hortensia (Titina, que faleceu sendo nena), Esther, Angélica, Mario e Francisco (Alejandro), e estudou no colexio de San Ignacio.

### Comezos no teatro 
Ingresou a traballar no Teatro Nacional como utilero, ou sexa que o seu labor consistía en mover e acomodar todos os obxectos da actividade teatral dentro e fóra do escenario pero xa en 1918 actuou na obra *El cabaret*, de Carlos Mauricio Pacheco, suplindo a un bailarín ausente, bailando un tango xunto a Concepción Sánchez para o que usou o esmoquin que lle prestou o actor Luis Vittone. Seguiu cun papel en *Tu cuna fue un conventillo*, de Alberto Vaccarezza, estreada no mesmo teatro o 21 de maio de 1920, en cuxo terceiro acto recitaba un poema.

A partir de alí actuou en moitas obras. No teatro Nacional traballou en *Mateo* de Armando Discépolo estreada o 14 de marzo de 1923 pola compañía de Pascual Carcavallo no papel de Narigueta. Tamén trabalolu noutras pezas, tales como *Al tango hay que saberlo bailar*, *Mujercitas de lujo*, xunto ás grandes compañías da época, como a que encabezaban Enrique Muiño e Elías Alippi; tamén tería unha presenza permanente nos teatros de revistas.
 
En 1933, Lusiardo foi convocado para cubrir como actor e bailarín algúns papeis na obra *De Gabino a Gardel (Crónica cómica de la canción nacional a través de los años)*, de Ivo Pelay, estreada o 23 de marzo. 

Dende entón estivo sempre presente no teatro, e como actor e bailarín de tangos, tivo por parellas de baile a Tita Merello, Olinda Bozán e Beba Bidart.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* Centro de Estudios Gardelianos. http://www.quienesgardel.com.ar : "Tito Lusiardo" y "La partida de nacimiento de Tito Lusiardo", de Eduardo visconti
* 
*
Le Cinéma Club

**Le Cinéma Club** é unha páxina web de difusión de cinema. Cada semana ofrece a visualización dun filme diferente. Foi creado por Marie-Louise Khondji en xullo de 2015. O repertorio da web é variado respecto ao país de orixe, mais tamén ao xénero: hai tanto ciname clásico como independente e experimental. Tamén é heteroxéneo na duración, xa que amosa tanto longametraxes como curtametraxes.

Ademais, no apartado "In the Cinema Club of...", recóllense recomendacións de cineastas e cinéfilos de renome. Entre outros, colaboraron personalidades como Isabelle Huppert, Bong Joon-ho, Lynne Ramsay, Robert Pattinson, Wes Anderson e Joachim Trier. O filme muda cada venres.

## Notas
Movemento retrógrado e prógrado

O **movemento prógrado** é un movemento na mesma dirección que un movemento de referencia dado. O contrario chámase **movemento retrógrado** . Estes termos úsanse en astronomía para referirse ao movemento da órbita dun corpo arredor doutro ou á rotación dun corpo arredor do seu eixo. Nun sistema de referencia dado, o movemento retrógrado xeralmente significa movemento contrario á rotación do corpo primario, o corpo central do sistema. A rotación determínase en relación a un sistema de referencia inercial, como as estrelas fixas. as asd asd asd asd asda a asd as asd asd asd as as as as as as as a s

No Sistema Solar, todos os planetas, planetas ananos e a maioría dos corpos menores (agás moitos cometas) orbitan o Sol en dirección prograda, é dicir, na mesma dirección ca a rotación do Sol. A maioría dos planetas tamén rotan en dirección prograda, agás Venus e Urano, que rotan en dirección retrógrada. Os satélites regulares dos planetas teñen órbitas progradas. (No caso dos satélites de Urano, isto significa que orbitan na mesma dirección que a rotación de Urano, que é retrógrada en relación co Sol). Os satélites irregulares teñen órbitas tanto progradas como retrógradas, e son probablemente corpos que foron capturados gravitacionalmente polos seus planetas, formándose mentres orbitaban o Sol.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Retrograde-rotating exoplanets experience obliquity excitations in an eccentricity-enabled resonance, Steven M. Kreyche, Jason W. Barnes, Billy L. Quarles, Jack J. Lissauer, John E. Chambers, Matthew M. Hedman, 30 de marzo de 2020
* 
* 
* 
* How large is the retrograde annual wobble? , N. E. King, Duncan Carr Agnew, 1991.
* 
* Dynamical Effects on the Habitable Zone for Earth-like Exomoons, Duncan Forgan, David Kipping, 16 de abril de 2013
* What collisional debris can tell us about galaxies, Pierre-Alain Duc, 10 de maio de 2012
* The Formation and Role of Vortices in Protoplanetary Disks, Patrick Godon, Mario Livio, 22 de outubro de 1999
Intensidade de radiación

miniatura|Radar do Museo das Forzas Aéreas de Israel para detectar a intensidade radiante.
En radiometría, a **intensidade radiante** é a medida da potencia (ou fluxo de enerxía) da radiación electromagnética emitida por unha fonte case puntual, por unidade de ángulo sólido, nunha dirección determinada.

A intensidade radiante é distinta da irradiancia e a emitancia, que a miúdo se denominan intensidade en ramas da física distintas da radiometría. Na enxeñaría de radiofrecuencia, a intensidade radiante ás veces tamén se denomina **intensidade de radiación**.

## Definición matemática 
A intensidade radiante, denotada *I*e,Ω ("e" para "enerxético", para evitar confusión con cantidades fotométricas, e "Ω" para indicar que se trata dunha cantidade direccional), defínese como

: I_{\mathrm{e},\Omega} = \frac{\partial \Phi_\mathrm{e}}{\partial \Omega},

onde

* ∂ é o símbolo de derivada parcial;
* Φe é o fluxo radiante emitido, reflectido, transmitido ou recibido;
* *Ω* é o ángulo sólido.

Ao calcular a intensidade radiante emitida por unha fonte, Ω refírese ao ángulo sólido no que se emite a luz. Ao calcular a radiancia recibida por un detector, Ω refírese ao ángulo sólido subtendido pola fonte como se ve dende ese detector.

## Enxeñaría de radiofrecuencia 
A intensidade radiante utilízase para caracterizar a emisión de radiación por unha antena:

: I_{\mathrm{e},\Omega} = E_\mathrm{e}(r) \, r^2,

onde

* *E*e é a irradiancia da antena;
* *r* é a distancia dende a antena.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Radiación: Actividade e Intensidade  Centro de Recursos para Ensaios Non Destrutivos e Ensaios Non Destrutivos
Erbray

**Erbray** (en ; en galó: *Aèrbraéy*) é un concello do departamento do Loira Atlántico, na rexión administrativa dos Países do Loira e na Bretaña histórica, no noroeste de Francia.

## Demografía
Preferente Galicia 2025/26

A tempada **2025–26** da Preferente Galicia foi a 86ª edición deste campionato. 

## Participantes
### Grupo Norte
* SD Pol
* Burela
* Puebla FC
* Cidade de Ribeira CF
* Negreira
* CF Dumbría
* SD Dubra
* SD Sofán
* Sigüeiro FC
* SDC Ordes
* San Tirso SD
* UD Paiosaco
* Victoria CF
* AD Miño
* Cultural Maniños
* SD O Val
* Betanzos CF
* CD Lalín
### Grupo Sur
* UD Atios
* CP Alertanavia
* Antela FC
* CD Cultural Areas
* Tyde FC
* Cented Academy Football School
* Atlético Arnoia
* Sporting Celanova
* Umia CF
* Pontevedra B
* Porriño Industrial
* CD Valadares
* Portonovo SD
* Vilalonga FC
* Cultural Deportiva Beluso
* CD Moaña
* CD Choco
* Club Lemos

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeira División 2025–26
* Primeira División 2025–26
* Primeira División 2025–26
* Primeira División 2025–26
* Primeira División 2025–26
* Primeira División 2025–26

### Ligazóns externas 
*Páxina da Federación Galega de Fútbol
Instituto Nacional de la Vivienda

[miniatura|Placa do INV no barrio [Madrid|madrileño de Canillejas  ]]
O **Instituto Nacional de la Vivienda** (**INV**) foi un organismo español creado durante a ditadura franquista o 19 de abril de  1939 e suprimido en 1980 co obxectivo de fomentar a vivenda e asegurar o uso da mesma. Durante a súa existencia construíronse millóns de vivendas protexidas.

Durante a súa existencia pasou por diferentes ministerios, como o Ministerio de Acción e Organización Sindical ou o de Traballo. Na década de 1950 pasou a pertencer ao novo Ministerio de Vivenda.

O instituto, sempre baixo a tutela do Ministerio de Mariña e Defensa, foi instrumentalizado polo réxime para, mediante as vivendas adxudicadas, encher zonas conflitivas con policías e militares.

## Historia 
miniatura|Placa nun edificio de Santiago de Compostela construído pola Delegación Nacional de Sindicatos en 1955
O INV, creado por Pedro González-Bueno y Bocos no seo do Ministerio de Acción e Organización Sindical, tiña unha personalidade xurídica propia e autónoma para administrar o seu patrimonio. Anos máis tarde pasou a pertencer á Organización Sindical, despois ao Ministerio de Traballo e por último ao Ministerio de Vivenda cando se creou en 1957.

Nos seus primeiros anos de existencia estivo baixo a dirección do pamplonés Federico Mayo Gayarre, enxeñeiro de minas nomeado capitán de Enxeñeiros durante a guerra civil. Ocupou o cargo de director xeral do INV até a súa morte en 1954. 

Algunhas das tarefas máis importantes que realizaba eran:

* Impor sancións.
* Ditar ordenanzas de construcións protexidas e aprobar e cualificar os seus proxectos de construción.
* Vixiar o uso e bo aproveitamento das vivendas.
* Inspeccionar os proxectos aprobados.

## Notas