PVC

O **policloruro de vinilo** ou **cloruro de polivinilo**, tamén chamado **policloroeteno** ou **PVC** (sigla formada a partir do termo inglés ***polyvinylchloride***, ás veces escrito **PvC**) é un termoplástico obtido por polimerización do cloruro de vinilo, quimicamente inerte, que se emprega especialmente en canalizacións e tamén para a fabricación de bombas e dos seus compoñentes. 

Vólvese brando cando se quenta e duro cando se arrefría. Obtense pola polimerización do monómero cloruro de vinilo (cloroeteno) CH 2 =CHCl. O **PVC** pódese facer máis suave e flexible engadindo plastificantes. Os ftalatos úsanse a miúdo para suavizar o PVC deste xeito. 

Os polímeros de vinilo son o tipo de plástico máis común. O "vinilo" é en realidade etileno, un gas que se usa para fabricar eses plásticos, incluíndo o PVC. No uso popular, "**vinilo**" adoita ser abreviatura de PVC, pero hai outros dous polímeros de vinilo que son máis comúns. O máis común é o polietileno, o segundo máis común é o polipropileno. Outro, menos utilizado, é o poliestireno.

O policloruro de vinilo é unha fonte de grandes impactos ambientais, tanto na súa fabricación (emisión de **PVC** ao ambiente e xeración de residuos especiais), coma no seu procesamento (emprego de metais pesados e outras substancias químicas perigosas para o medio) ou na súa incineración (emisións de ácido clorhídrico e derivados organoclorados).

## Historia 
O PVC foi descuberto accidentalmente en dúas ocasións independentes no século XIX, primeiro en 1835 polo francés Henri Victor Regnault e despois en 1872 polo alemán Eugen Baumann. Porén, na década de 1920, o científico Waldo Semon logrou plastificar o PVC, o que permitiu ampliar moito as súas aplicacións. Rapidamente, este material gañou popularidade debido á súa versatilidade e baixo custo, converténdose nun dos plásticos máis utilizados no mundo, desde a construción á fabricación de xoguetes.

## Usos 
[miniatura| O **PVC** úsase a miúdo nas canalizacións de [Augas residuais|sumidoiros debido ao seu baixo custo, resistencia química e facilidade de unión.|esquerda|200x200px]]
O PVC suavizado úsase en roupa, tapicería, illamento de cables eléctricos e outros produtos en lugar de caucho. As tubaxes de PVC son o 66% das novas tubaxes de auga dos Estados Unidos, e o 75% das novas tubaxes de sumidoiros. O PVC é útil polo seu peso lixeiro, alta resistencia e baixa reactividade. Ademais, os tubos de PVC pódense pegar entre si ou conectarse mediante calefacción (semellante á unión de tubos de HDPE, polietilenos de alta densidade). Ambos tipos de conexións fan unións permanentes que non teñen fugas.

## Fabricación 
O PVC fabricase a través dun proceso que involucra tanto sal (ClNa) como etileno. O primeiro paso é a electrólise da salmoira, unha solución saturada de sal en auga. Nesta etapa, a salmoira descompónse, liberando cloro. Este cloro, a continuación, reacciona co etileno, que normalmente se obtén do petróleo para formar dicloruro de etileno, que se polimeriza para crear o PVC.

A relación entre o sal e o etileno é, grosso modo, de 2:1. Isto significa que para cada molécula de etileno utilizada, se precisan dúas de cloruro de sodio (en portugués, cloreto de sódio). En canto ao peso, debido a que o sal é máis pesado que o etileno, a cantidade de sal (por peso) usado no proceso é moito maior que a do etileno. Aínda que o sal é un insumo crítico, fundamental no proceso de fabricación do PVC, o PVC en si non contén sal.

## Reciclaxe 
[dereita|miniatura|184x184px| Código SPI de PVC, para reciclaxe (Sociedade da Industria do Plástico). O carácter [Unicode deste símbolo é U+2675]]
Os plásticos de PVC pódense reciclar. Con todo, a xestión inadecuada destes residuos pode levar á formación de dioxinas e outros compoñentes tóxicos cando se queiman a temperaturas baixas ou en condicións inaxeitadas. As dioxinas son compostos altamente tóxicos que poden ter efectos adversos sobre a saúde humana e ambiental. A falta de tratamento axeitado do PVC, tanto pola industria como polas administracións encarregadas da recollida de lixo, pode aumentar estes riscos. Algúns estudos concluíron que unha mellor monitorización e clasificación dos residuos de PVC xerados é esencial para mellores intervencións nas normativas de tratamento, e que se necesita máis información sobre o uso histórico de diferentes aditivos en produtos de PVC.

## Impactos na saúde 
O PVC pode implicar riscos para a saúde dos seres humanos, especialmente na súa produción e tratamento dos residuos.

**Produción de PVC**: A fabricación do PVC pode liberar compostos orgánicos volátiles (COVs), dioxinas, vinculada con cancros, incluíndo os do fígado e trastornos hematolóxicos, e furanos, potenciais carcinóxenos humanos. O cloruro de hidróxeno é un gas tóxico liberado cando se queima o PVC.

**Aditivos no PVC**: Moitos produtos de PVC contén ftalatos, que se usan como plastificantes. Algúns ftalatos están asociados con disrupción endócrina, afectando o sistema reprodutor.

**Dioxinas e furanos na queima de PVC**: As dioxinas e furanos son compostos tóxicos liberados, especialmente cando o PVC se queima en condicións non controladas.

**Exposición Directa**: A lixiviación de compostos nocivos do PVC, especialmente en xoguetes ou envases, pode representar un risco para a saúde.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Plásticos estándar
* Sogama
* VinylPlus

### Ligazóns externas 
* EUR-Lex - 32008L0098 (europa.eu, en portugués) - Directiva Marco de Residuos; Directiva da UE 2008/98/CE 

* Home | Recovinyl - (Vinyl 2010, iniciativa dos produtores europeos de PVC; en inglés)

* New Report on PVC and Plastics Calls Out Industry’s 'Hubris'  (ceh.org)
* Hospital wall covering with recycled medical PVC exhibited at the Plastic Pavilion - (VinylPlus, continuación de Vinyl 2010)
* Cortizo quere ser a fábrica de PVC máis importante de Europa (lavozdegalicia.es)
* A galega Valtalia invirte 14 millóns na maior planta de reciclaxe de plástico de España (lavozdegalicia.es)