Melursus ursinus

miniatura|260px|Ilustración de Nodder (1789)
***Melursus ursinus***, xeralmente chamado **oso beizudo**, é unha especie de mamífero carnívoro da familia dous úrsidos e subfamilia dos ursinos, o único representante do xénero *Melursus*.

É un oso insectívoro nativo do subcontinente indio. O oso beizudo evolucionou dun oso pardo (*Ursus arctos*) durante o Plistoceno e adquiriu características que se encontran en mamíferos comedores de insectos por converxencia evolutiva. A poboación illada en Sri Lanka é considerada unha subespecie. Comparados cos osos pardos e negros, os osos beizudos teñen un corpo desamañado, pelame longo, greñudo que forma unha melena arredor da face (similar á melena do león), garras longas con forma de media lúa, e un beizo inferior especialmente adaptado e un padal que usan para succionar insectos. Os osos beizudos reprodúcense durante a primavera e o inicio do verán e dan a luz preto do inicio do inverno. Aliméntanse de térmites, colonias de abellas, e froitas. Os osos beizudos ás veces atacan os humanos que traspasan os seus territorios. Historicamente, os humanos reduciron drasticamente o seu hábitat e fixeron diminuír as súas poboacións pola caza para comelo ou obter produtos como o seu óso peneano ou **báculo** e garras. Estes úrsidos utilizáronse como mascotas para facer exhibicións pola súa natureza domable. O oso beizudo está clasificado como especie vulnerable pola IUCN debido á perda de hábitat e o furtivismo.

## Taxonomía 
### Descrición 
;Xénero
O xénero foi descrito en 1793 polo médico, botánico e zoólogo (ornitólogo e teriólogo) alemán Bernhard Meyer.

### Subespecies 
Dentro da especie, recoñécense dúas subespecies: Os adultos son osos de tamaño medio que pesan uns 130&nbsp;kg como media, aínda que o peso pode variar de 55 a 124&nbsp;kg nas femias e de 80 a 192&nbsp;kg en machos. A altura ata a cruz é de entre 60 e 90&nbsp;cm, e ten unha lonxitude de 1,4 a 1,9&nbsp;m. As femias son menores que os machos e teñen máis pelame entre os ombreiros.

O seu morro é groso e longo, con mandíbulas pequenas e fociño bulboso con amplas ventas nasais. Teñen uns beizos inferiores longos que poden ser estirados sobre o bordo exterior do fociño, e carecen de incisivos superiores, o que lles permite succionar gran cantidade de insectos. Os premolares e molares son máis pequenos que noutros osos, xa que non mastigan moita vexetación. En adultos, os dentes están xeralmente en mal estado, debido á gran cantidade de solo que succionan e mastigan cando se alimentan de insectos.

O seu pelame é completamente negro (oxidado nalgúns espécimes) agás unha marca abrancazada con forma de Y ou V no peito. A mesma característica obsérvase no oso do Himalaia e no oso malaio, e pénsase que serve como unha exhibición de ameaza, xa que as tres especies son simpátricas co tigre. Aínda que parecen lentos e torpes, tanto os individuos novos coma, en menor medida, os adultos son excelentes gabeadores. Gabean para alimentarse e descansar, pero non para escapar dos inimigos, xa que nese caso prefiren manterse firmes no seu lugar. As nais levan ás costas as crías ata os nove meses de idade como método de defensa primario contra os predadores, como tigres, leopardos e outros osos, en vez de facelos gabear a unha árbore. Poden gabear por superficies lisas e colgarse boca abaixo como os preguiceiros suramericanos.

### Relacións con outros animais 
Os grandes dentes caninos do oso beizudo en relación co seu tamaño corporal e co tamaño dos caninos doutros osos, e a súa natureza agresiva poden ser unha defensa contra as interaccións con especies grandes e perigosas como os tigres, elefantes e rinocerontes.

O tigre de Bengala ocasionalmente depreda osos beizudos. Os tigres xeralmente se manteñen afastados dos osos beizudos, aínda que algúns espécimes poden converterse en cazadores habituais destes osos e non é infrecuente ver pelame de oso beizudo nos excrementos dos tigres. Os tigres cázanos normalmente esperándoos preto dos termiteiros, e atácanos polas costas. Informouse dun caso dunha femia de oso coas crías que venceu no enfrontamento contra dous tigres (femia e macho) un detrás doutro. Os osos beizudos poden comer prea das capturas feitas polo tigre. O leopardo indio pode ser tamén unha ameaza para os osos, xa que pode seguir os osos que gabearon polas árbores. Cando os atacan, os dholes intentan impedir que o oso se retire a unha cova.

Os elefantes asiáticos aparentemente non toleran que os osos beizudos estean na súa proximidade. Non se sabe a razón disto, xa que os elefantes manteñen a calma ante os tigres pero cargan contra os osos. O rinoceronte indio ten unha intolerancia similar cara aos osos e carga contra eles.

## Relacións cos humanos 
### Ataques aos humanos 
[miniatura|Hai unha fráxil coexistencia entre o oso beizudo e os humanos no [Santuario do Oso Beizudo de Ratanmahal, Gujarat, India]]
Os osos beizudos probablemente ven os humanos como potenciais predadores que poderían matalos, xa que as súas reaccións ante eles (ruxir, seguido de retirada ou carga) son similares ás que realizan en presenza de tigres ou leopardos.

Segundo Robert Armitage Sterndale, na súa obra *Mammalia of India* (1884, p.&nbsp;62):

Hai moitos casos históricos de ataque a humanos, ben documentados desde o século XIX. R.G. Burton deduciu comparando as estatísticas que os osos beizudos mataron máis persoas que o oso do Himalaia. Entre abril de 1998 e decembro de 2000 ocorreron un total de 137 ataques co resultado de 11 mortes na División forestal de Bilaspur Norte de Chhattisgarh. A maioría dos ataques foron realizados por osos solitarios e ocorreron en xardíns das casas, campos agrícolas e bosques contiguos durante a estación monzónica. En 2016, segundo un funcionario forestal, unha femia de oso matou 3 persoas e feriu outras 5 en Gujarat preto do Santuario de Vida Silvestre de Balaram Ambaji. Inicialmente intentouse capturar o oso nunha gaiola, pero cobrouse a vida dun funcionario, polo que un equipo de funcionarios e policías o mataron a tiros. Ocasionalmente eran cazados con lanza a cabalo.

Os osos danzantes foron historicamente un entretemento popular na India, que databa do século XIII e da era premogola. Os kalandares, que practicaban a tradición de capturar o oso para espectáculos, eran a miúdo empregados nas cortes dos emperadores mogois para espectáculos con osos adestrados.

En 2009, despois dunha campaña de sete anos feita por unha coalición de grupos protectores dos animais indios e internacionais, o último oso danzante de kalandares foi posto en liberdade. Os esforzos de protección incluíron tamén unha axuda aos donos dos osos para atoparen traballos e educación, que lles permitisen reducir a súa dependencia dos ingresos que obtiñan do espectáculo dos osos danzantes.

## Referencias culturais 
No *The Jungle Book* (*Libro da selva*) de Rudyard Kipling, Baloo "o vello oso pardo somnolento" ensina a lei da xungla ás crías de lobo da manda de lobos de Seeonee, e ao seu alumno máis estimulante, a "cría humana" Mowgli. Robert Armitage Sterndale, de quen Kipling obtivo a maioría do seu coñecemento da fauna india, usou a palabra hindustana *bhalu* para varias especies de oso, aínda que Daniel Karlin, que editou a reedición do Libro da selva de 1989, afirmou que, coa excepción da cor, as descricións de Kipling de Baloo son consistentes con que se trate dun oso beizudo, xa que os osos pardos e os osos negros do Himalaia non aparecen na área de Seoni, onde se desenvolve a historia da novela. Mesmo o nome en inglés usado na obra de Kipling, *sloth bear* (oso preguiceiro), cadra ben co carácter somnolento do personaxe. Porén, Karlin tamén sinala que a dieta de Baloo de ".. só raíces, noces e mel" é unha característica máis común do oso do Himalaia que do oso beizudo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Field Trip Earth – Field Trip Earth é unha páxina web sobre educación da conservación da Sociedade Zoolóxica de Carolina do Norte.
* Sloth Bear en *Animal Diversity Web*