open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Telmatoscopus niger

|- bgcolor="#D3D3A4" id="133"
! id="134" | Nome binomial
|- id="138" style="text-align:center;"
| id="139" | ***Telmatoscopus niger ***
(Banks, 1894)    
|- id="157"
|- id="159" style="text-align:center; background:#D3D3A4;"
! id="160" | Sinónimos
|- id="164"
| id="165" style="padding: 0 .5em;" |
* *Psychoda snowhilli  * (Rosario, 1936)
|}

***Telmatoscopus níxer*** é unha especie de insecto díptero pertencente á familia dos psicódidos.

## Distribución xeográfica 
Atópase en América do Norte: de Minnesota a Nova York,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 

* Duckhouse, D. A., 1974. Redescription of the neotropical *Psychodidae* (*Diptera*, *Nematocera*) described by Knab, Dyar and Coquillet. Journal of Entomology Series B, Taxonomy, 42: 141-152. http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1365-3113.1974.tb00067.x/abstract?systemMessage=Wiley+Online+Library+will+be+disrupted+3+Mar+from+10-13+GMT+for+monthly+maintenance
* Hardy D. E., 1942. Notes on *Diptera* in Snow Entomological Collection. Journal of the Kansas Entomological Society. 15:643–645. 
* Ježek, J., 1989. Contribution to the taxonomy of the genus *Telmatoscopus* Eat. (*Diptera*, *Psychodidae*). Acta Musei Nationalis Pragae. 44B:75-104.
* Quate, L. W., 1960. Note on synonymy of an American and Japanese species of *Psychodidae* (*Diptera*). Pan-Pacific Ent. 36: 156.

### Ligazóns externas 
* Encyclopedia of Life (en inglés)
* Arctos (en inglés)
* GBIF (en inglés)
* ZipCodeZoo (en inglés)
* Myers, P., R. Espinosa, C. S. Parr, T. Jones, G. S. Hammond, e T. A. Dewey, 2012. O Animal Diversity (en liña) (en inglés)
* ION (en inglés)
* ITIS (en inglés)
* Discover Life (en inglés)
El Villalbés (Buenos Aires)

***El Villalbés*** foi unha publicación editada en Buenos Aires entre 1927 e 1933.

## Historia e características 
Subtitulado *Publicación oficial del Centro Villalbés de Buenos Aires*, apareceu en decembro de 1927. Estaba dirixido por Ramiro Díaz Verdes. publicábase o cuarto domingo de cada mes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
El Gato

***El Gato*** foi un periódico editado en Vilalba entre 1919 e 1921.

## Historia e características 
Subtitulado *Publicación casual, amena e independiente*, apareceu en abril de 1919. O seu obxectivo era polemizar con *A Xusticia*, pois ao lado do título figuraba o debuxo dun gato camiñando detrás dun rato sobre un periódico co título *A Xusticia*. A redacción e administración estaba na casa de Francisco Cascudo Leiras. José Enríquez Chanot foi un dos seus redactores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
### Ligazóns externas 
* Xosé Luís García Mato (2013) "Apuntes para un ensayo sobre el periodismo en Villalba (II)"
Catedral de Vic

A **Catedral de San Pedro Apóstolo de Vic** (en ) é a sede catedralicia da diocese católica latina de Vic. Amosa unha mestura de estilos que van dende o románico até o neoclásico. O campanario é románico, o claustro e o altar maior son de estilo gótico e a capela de Sant Bernat é barroco. De 1781 a 1803, a catedral foi transformada e ampliada seguindo o estilo neoclásico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Francisco Coimbra

**Francisco Javier Calvo del Olmo**, coñecido literariamente como **Francisco Coimbra**, nado en Madrid en 1986, é un escritor español en lingua galega.

## Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica na Universidade Complutense de Madrid, doutorouse posteriormente en Tradución pola Universidade Federal de Santa Catarina. Ademais fixo estadías de investigación en Pisa e Montpellier. Foi profesor de lingua española na Universidade Federal do Paraná, en Curitiba. Dende 2022 vive en Múnic, Baviera (Alemaña), e continúa a ensinar as linguas románicas na Ludwig-Maximilians-Universität.

Como investigador ten publicado artigos sobre lingüística ou estudos culturais en publicacións internacionais.

Durante a súa mocidade viviu un tempo en Santiago de Compostela e Ourense.

## Obra
* *Crónicas córnicas* (2016). Vigo: Edicións Xerais), finalista do Premio Xerais de novela. 280 páxs. ISBN 978-84-9121-117-4. ePub: ISBN 978-84-9121-116-7.
* *Unha saca de patacas* (2023). Vigo: Xerais. 136 páxs. ISBN 978-84-1110-364-0. ePub: ISBN 978-84-1110-372-5.
### Como investigador
* *De la creación de «vuestra merced» a la desaparición de «tú»: Un estudio contrastivo de los pronombres de tratamiento en las lenguas iberorrománicas* (2012). Editorial Académica Española.
* *Línguas em português: a Lusofonía numa visão crítica* (2020). U. Porto-Press.
* *Português língua não materna: contextos, estatutos e práticas de ensino numa visão crítica* (2022). U. Porto-Press.

## Notas
Víctor Cucurull

**Víctor Cucurull Miralles**, nado en Rubí, Barcelona, é un pseudohistoriador catalán, membro do secretariado da Assemblea Nacional Catalana (ANC), membro do Institut Nova Història e Presidente da Fundación Sociedad y Cultura. En 1980, foi candidato ó parlamento de Cataluña pola circunscrición de Barcelona, ocupando o Nº 17 na lista do partido Unión de Centro Democrático, baixo o nome de "Centristas por Cataluña". Posteriormente foi xirando cara a unha ideoloxía máis catalanista. Como membro da ANC, foi o ideólogo da manifestación masiva do 11 de setembro de 2014 na que se formou unha V en Barcelona, reclamando a independencia de Cataluña.

En xaneiro de 2020 foi un dos primeiros asinantes do manifesto en apoio a Quim Torra titulado *manifest en suport al MHP Quim Torra i a les institucions de Catalunya*, cuxa redacción proclamaba que «o presidente non se toca».

## Teorías sobre a historia de Cataluña 
Fíxose famoso polas súas apacicións en actos da ANC e por impartir varias conferencias, baixo o patrocinio do Institut Nova Història, nas que divulga unhas teorías "extravagantes" sobre a súa visión catalanista da historia ("as orixes da nación catalá remóntanse ó século VII a. C." e que foi "a primeira nación do mundo", "os Tartessos teñen a súa orixe na cidade tarraconense de Tortosa", "Roma non comezou a ser a capital que foi, ata que non entraron os cataláns", "o descubrimento de América non se levou a cabo por españois, senón por cataláns", "Cataluña foi a nación máis importante do mundo dende finais de século XV até a metade do século XVI", "O Quixote foi escrito inicialmente en catalán"...), así como de personaxes históricos (San Ignacio de Loyola, Cristovo Colón, Américo Vespucio, Miguel de Cervantes e Santa Tareixa de Xesús entre outros).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Ōkamiden

***Ōkamiden***, coñecido como  no Xapón, é un videoxogo de 2010 de acción e aventuras desenvolvido por Mobile & Game Studio, Inc. e publicado por Capcom para Nintendo DS. É a secuela directa de *Ōkami*, un xogo lanzado para PlayStation 2, Wii e PlayStation 3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Ōkami*
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Santuario de Nosa Señora de Nazaré

O **Santuario de Nosa Señora da Nazaré** (en ) atópase na vila de Nazaré. No seu interior, gárdase a sagrada imaxe de Nosa Señora da Nazaré, unha Virxe negra, esculpida en madeira, traída de Mérida no ano de 711. A historia desta imaxe é contada na Lenda da Nazaré.

No sitio existen aínda os tres santuarios onde se venerou, e venera, a imaxe dende que alí chegou no ano de 711, levada por frei Romano, monxe do convento de Cauliniana. Após a derrota do exército cristián na batalla de Guadalete, o monxe fuxiu dos invasores musulmáns, na compaña de Don Rodrigo, o derradeiro rei visigodo, fuxitivo após a derrota do seu exército. A escolla do destino, no litoral Atlántico, xustifícase pola existencia nas proximidades dun mosteiro visigótico, do cal subsiste a igrexa de São Gião, clasificada como Monumento Nacional en 1986.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Brito, Frei Bernardo de; *Monarquia Lusitana*, tomo II; Lisboa, 1609.
*Alão, Manoel de Brito; *Antiguidade da Sagrada imagem de Nossa Senhora de Nazareth*; Lisboa,1628.
*Boga, Padre Mendes; *D. Fuas Roupinho e o Santuário da Nazaré*, 1ªed; Lisboa, 1929.
*Marggraf, Rainer; *Os azulejos de Willelm Van der Kloet em Portugal*, Lisboa, 1994.
*Penteado, Pedro, coord.; *Santuário da Senhora da Nazaré*; Lisboa, 2002.
Ōkami

é un videoxogo de acción e aventuras desenvolvido por Clover Studio e publicado por Capcom. Foi estreado para PlayStation 2 de Sony Computer Entertainment no 2006, no Xapón e en América do Norte, e no 2007 en Europa e Australia. Malia o peche da Clover Studio uns meses despois do lanzamento inicial do xogo, unha versión para a consola Wii de Nintendo foi desenvolvida e producida por Ready at Dawn, Tose e Capcom, que se estreou en América do Norte en abril de 2008, en Europe en xuño de 2008, e no Xapón en outubro de 2009.

Ambientado no Xapón clásico, o xogo combina mitos e lendas xaponesas para contar a historia de que como a terra foi salvada da escuridade pola deusa do Sol xintoista, chamada Amaterasu, que toma a forma dun lobo branco. Incorpora un estilo baseado inspirado no sumi-e e o no pincel celestial, un xesto co rato do computador que fai milagres.

*Ōkami* foi un dos derradeiros xogos de PlayStation 2 escollidos para a súa estrea antes do lanzamento de PlayStation 3. Malia que sufriu polas escasas vendas, o xogo recibiu a aclamación da crítica, conseguindo o título de "Xogo do ano" de 2006. A popularidade do xogo medrou co tempo, e hoxe está considerado como un dos mellores xogos xamais realizados, así como un exemplo pioneiro da expresión artística nos videoxogos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Ōkamiden*
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Cilicio

[220px|miniatura|Cilicio de [Lois IX de Francia, conservado na igrexa de Sant Aspais en Melun.]]
miniatura|220px|Cilicio de ferro da segunda metade do século XIX.
Un **cilicio** é un accesorio empregado para provocar á mantenta dor ou incomodidade en quen o viste. O seu uso estivo estendido durante moito tempo nas diversas comunidades cristiás como xeito de mortificación, buscando así combater as tentacións e, sobre todo, a identificación con Xesús de Nazaret nos padecementos que sufriu na Paixón e os froitos espirituais que dela se derivan.

## Emprego actual 
Hoxe en día, só unhas poucas ordes continúan a empregalo; os cartuxos e as carmelitas son os únicos que prescriben o seu emprego na regra, mentres que noutras ordes o cilicio e as disciplinas resérvanse ó uso voluntario ou prescrito individualmente. En lugar da camisa de pelo ou metal, emprégase tamén unha cadena ou cinto metálico dotado de puntas que se ata firmemente á coxa ou a axila; as feridas provocadas polo cilicio non dan lugar a sangrado pero deixan marcas visibles. No Opus Dei a recomendación ós numerarios é usalo diariamente durante dúas horas, agás domingos e festivos.

## Notas
Santuario Nacional de Cristo Rei

[250px|miniatura|Monumento ao [Sagrado Corazón de Xesús, Pragal, Almada.]] 
O **Santuario Nacional de Cristo Rei** (ou, sinxelamente, **Cristo Rei**) é un santuario e monumento relixioso adicado ó Sagrado Corazón de Xesús que se atopa na freguesía do Pragal, no concello de Almada, na Área Metropolitana de Lisboa, en Portugal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Santuario de Cristo Rei - Sitio Oficial
Edificio Curbera

O **Edificio Curbera** é unha construción racionalista situada no número 30 da rúa García Barbón, no centro da cidade de Vigo. Construído en 1939 polo arquitecto vigués Francisco Castro Represas, foi un dos edificios máis altos de Galicia e de España na súa época cos seus trece andares e 50 metros de altura, sendo daquela toda unha revolución construtiva.

## Historia 
O Edificio Curbera é unha das obras máis senlleiras da arquitectura viguesa do século XX, froito do desenvolvemento da actividade conserveira dos anos 30 na cidade. O promotor do edificio foi o soado empresario José Curbera, que encargou a finais dos anos trinta do pasado século o deseño dun edificio de vivendas e oficinas a Castro Represas, acorde coas necesidades e moda construtivas da década dos anos 30, que supuxo a eclosión dos rañaceos en toda Europa e especialmente en América do Norte. O edificio supón o segundo rañaceos de Galicia, despois do edificio do Banco Pastor da Coruña, de 40 metros de altura e construído nos anos vinte. Trátase do mesmo estilo (racionalista) que Castro Represas emprega noutras obras súas previas coma o edificio Sanchón ou o edificio Ribas. Nun principio proxectouse para ter dez andares no canto dos trece actuais, mais durante os traballos decidiuse engadir tres andares máis. Modificouse tamén a distribución do número de vivendas por andar, que pasou de tres a dúas. A fachada ficou inalterada. Os traballos remataron en 1939.

## Construción e estilo 
Trátase dun edificio entre medianeiras; a fachada, impoñente, ten unha altura de 50 metros e unha largura de 25,5 metros, practicamente non ten ornamentación, agás na porta de acceso e no ástrago. Construtivamente, trátase dun edificio de formigón, con placas (ou forxados) no mesmo material. Posúe unha planta terrea a xeito de zócolo onde se atopan os locais comerciais, coa porta de acceso no medio e medio da mesma. O entresollado é o andar de oficinas e salienta por ter unha fiestra grande corrida. Tanto a planta terrea coma o entresollado fican algo máis afundidas ca o resto de andares, e recóbrense con placas de granito escuro, ao igual ca o centro de todo o edificio. A partir do entresollado érguense 12 andares cunha marcada verticalidade por mor do eixo de simetría e mais os elementos verticais de cor cinsenta. A disposición dos vans que forman as fiestras achegan horizontalidade, e xunto cos balcóns rematados cara ao eixo central en curva, demostran a linguaxe moderna da construción. Todos os laterais da fachada, incluíndo os balcóns, recóbrense de granito galego, mentres que, como xa se dixo, a faixa central enfatíase verticalmente coa mesma pedra fusca ca o baseamento. A fachada coróase con lousas macizas a xeito de pérgolas e mais un triángulo escalonado de certa inspiración *art déco*..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Edificio Albo
Estufa Fría de Lisboa

miniatura|250px|Estufa Fría de Lisboa.
A **Estufa Fría** é un xardín invernadoiro que se atopa no Parque Eduardo VII, entre a Alameda Engenheiro Edgar Cardoso e a Alameda Cardeal Cerejeira, en Lisboa.

O seu nome provén da súa orixe como unha zona de abrigo de plantas diversas sen usar, na zona fría, sistema de quecemento.

## Descrición 
Consta de tres partes en preto de 1,5 hectáreas; a Estufa Fría propriamente dita, a Estufa Quente e a Estufa Doce. A área fría, a maior das tres con preto de 8&nbsp;100 m², está cuberta cunha armazón de listóns de madeira que controla de xeito natural a temperatura e a luz no interior. Alberga especies como a azalea (*Rhododendron* spp.) ou a camelia (*Camellia japonica*), provenientes de diversos recunchos da Terra.

A zona da Estufa Quente ocupa preto de 3&nbsp;000 m² e alberga especies tropicais como a cafeeira (*Coffea* sp.) ou a mangueira (*Mangifera indica*).

A Estufa Doce conta con especies pertencentes á familia dos cactos, e outras plantas suculentas, como o Áloe vera (*Aloe vera*).

Toda a Estufa está ornamentada con pequenos lagos e fervenzas e tamén estatuas.

## Notas
Stefan Johansen

**Stefan Marius Johansen**, nado en Vardø o 8 de xaneiro de 1991, é un futbolista internacional noruegués que xoga como centrocampista para o Fulham.

## Traxectoria 
### Bodø/Glimt 
Aos catorce anos entrou no FK Bodø/Glimt.   Entrou no primeiro equipo en 2007 canda Anders Ågnes Konradsen e debutou na primeira rolda da Copa de Noruega dese ano contra o Hammerfest. Johansen xogou seis partidos na Adeccoligaen cando o Bodø/Glimt subiu á máxima categoría, a Tippeligaen en 2007, e non foi ata o 10 de agosto de 2008 cando se estreou na Tippeligaen nun encontro contra o Viking substituíndo a Jan Derek Sørensen no minuto 85.

Na tempada 2009 fixo catro aparicións, xogando regularmente na Adeccoligaen na tempada seguinte. Johansen xogou 18 partidos na Adeccoligaen na súa última tempada en Bodø/Glimt. Tras a volta de Mohammed Abu ao Manchester City, converteuse en xogador regular no equipo principal  e en agosto de 2012 gañou o premio Statoil ao talento.  En 2013, Johansen axudou ao Stromsgodset a gañar o seu primeiro primeiro título de liga en 43 anos e votárono como o centrocampista do ano na liga norueguesa.

### Celtic 
O 15 de xaneiro de 2014, pasou ao celtic para xogar na Scottish Premiership por unha transferencia de 2 millóns £. Johansen firmou por tres anos e medio co club, converténdose no cuarto noruegués en xogar co Celtic tras Harald Brattbakk, Vidar Riseth e Thomas Rogne. Levou o número 25, coma levaran anteriormente Ľubomír Moravčík e Shunsuke Nakamura.  O seu primeiro gol co equipo fíxoo o 22 de marzo de 2014 contra o St. Mirren, abrindo o marcador que quedou finalmente nun 3–0.

### Fulham 
O 26 de agosto firmou co Fulham.

### Carreira internacional 
Johansen fixo o seu debut con Noruega o 8 de agosto de 2006 no equipo sub-15 contra Polonia.

Na selección absoluta xogou 15 veces, e marcou o seu primeiro gol no seu debut, contra Suecia en Estocolmo o 14 de agosto de 2014.

## Notas
Palácio Nacional de Belém

O **Palácio Nacional de Belém** é a actual residencia do presidente da República Portuguesa e foi un dos principais pazos da familia real portuguesa ó longo dos séculos XVIII e XIX.

Foi construído no ano 1559 polo aristócrata portugués Manuel de Alburquerque, e atópase no suroeste de Lisboa, na freguesía de Belém. Amais do edificio, o recinto palatino posúe importantes xardíns á beira do río Texo.

Atópase aberto ó público de forma parcial malia continuar coa función de residencia principal do presidente de Portugal.

## Notas
Sant Feliu de Codines

**Sant Feliu de Codines** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O municipio atópase no límite occidental da comarca do Vallès Oriental, e sitúase xusto por debaixo da cadea rochosa dos *cingles del Bertí*. O concello esténdese na zona máis plana das concas do río Tenes e a riera de Caldes.
O municipio atópase rodeado de bosques, o que tradicionalmente fixo que moitos dos seus habitantes vivisen das diversas formas de explotación forestais. Hoxe en día o municipio ten un carácter marcadamente residencial, o que fixo que estes oficios tradicionais fosen en gran medida abandonados.

## Historia e Patrimonio
O nome de Sant Feliu xa aparece nomeado no ano 1059. A vila tivo unha considerable importancia durante a Idade Media, gañando dito título xa na Idade moderna no ano1793. Xa no século XX, grazas ó seu clima e a proximidade con outros núcleos de poboación, a vila pasou a ser residencial. Coma exemplo de visitantes ilustres, citar ó arquitecto Antoni Gaudí, o doutor Bartomeu Robert, o filólogo Pompeu Fabra ou o político Francesc Cambó.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Canta Claro (Cospeito)

***Cantaclaro*** foi un periódico editado en Cospeito en 1933.

## Historia e características 
Apareceu en febreiro de 1933. De periodicidade mensual, foi voceiro do Partido Republicano Gallego. Estaba dirixido por José Otilio Díaz de Verdes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* *Cantaclaro*

* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
El Villalbés

***El Villalbés*** foi o nome de dúas publicacións:

****El Villalbés***, periódico publicado en Vilalba en 1925.
****El Villalbés***, periódico publicado en Buenos Aires entre 1927 e 1933.
Joy (EP)

***Joy*** é un EP de tres temas da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, publicado en agosto de 1981. Gravado non moito despois da edición do seu primeiro EP, *Paranoid Time*, trátase do primeiro traballo que o grupo editou a través do seu propio selo New Alliance Records.

O EP tamén aparece como parte do casete *My First Bells* e do CD *Post-Mersh Vol. 3*, ámbolos dous lanzados por SST Records. SST reeditou o EP en 1987 pouco despois de mercarlle New Alliance Records a Mike Watt. Cando SST tomou control de New Alliance e do seu catálogo, o selo cambiou a data do copyright do EP para 1987, causando que algúns seguidores da banda cresen que o EP contiña material non editado anteriormente. *Joy* foi tamén reeditado en vinilo de 10" coloreado e en 1988 coo un CD de 3".

Segundo o libreto do disco todo o traballo foi gravado en cinco horas.

## Listaxe de cancións 
;Cara 1
#"Joy" (Hurley, Watt)
#"Black Sheep" (Hurley, Watt)

;Cara 2
#"More Joy" (Boon, Cadena, Watt)
Saeberht de Essex

**Saeberht** (ou **Sebert** ou **Sabert**), finado c. 616, foi rei de Essex aproximadamente entre os anos 604 e 616.

## Traxectoria 
Era sobriño do rei Aethelberht de Kent e converteuse ao cristianismo no 604. Foi bautizado por San Melito, bispo de Londres. Con todo, os seus fillos regresaron ao paganismo e, tras a morte de Saeberht, expulsaron de Londres a Melito.

### Familia 
As xenealoxías e as listas de reinado son unánimes ao describiren a Sæberht como o fillo de Sledda, que pode ser considerado como o fundador da dinastía dos saxóns orientais.  Segundo Beda, a nai de Sæberht foi Ricula, unha irmá do rei Aethelberht de Kent . 
Beda omite os nomes dos fillos de Sæberht, pero o manuscrito MS Add. 23211 dános os nomes de dous: Sexred e Saeward.

### A conversión e a sucesión 
En 604, o clérigo galo Melito foi consagrado por Agostiño de Canterbury como bispo na provincia dos saxóns do leste, que tiña capital en Londres, converténdose no primeiro bispo desta cidade. 
Beda di que Sæberht se converteu ao cristianismo en 604 e foi bautizado por Melito, mentres que os seus fillos permaneceron pagáns. Sæberht logo permite que se estableza o bispado. A igrexa episcopal que se construíu en Londres foi fundada probabelmente por Aethelberht, mellor que por Sæberht, malia que unha carta que di ser unha doazón de terras de Aethelberht a Melito é unha falsificación.

### Morte 
Tanto  Aethelberht como Sæberht morreron en 616, deixando a misión Gregoriana sen patrocinadores fortes.  Os fillos pagáns de Sæberht expulsaron a Melito de Londres. De acordo coa explicación de Beda, isto sucedeu porque Melito se negou á petición dos irmáns para probar o pan sacramentado. A tradición medieval conta que o rei Sæberht e a súa esposa Ethelgoda fundaron a igrexa que precedeu á Abadía de Westminster, e qye foron enterrados nela. Máis tarde o rei Henrique III erixiu unha tumba para os seus supostos restos preto da entrada das capelas reais.

Crese que unha tumba achada en Prittlewell, Essex, en 2003 puido ser a verdadeira cámara funeraria de Saeberht. Varias láminas en forma de cruz confirmarían a aceptada historia da conversión de Saeberht ao cristianismo. Outros obxectos funerais atopados, tales como cuncas de cristal e de cobre, indicarían unha continuación de crenzas pagás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Higham, N.J. *The Convert Kings. Power and Religious Affiliation in Early Anglo-Saxon England*. Manchester, 1997.
*Kirby, D.P. *The Earliest English Kings*. Londres, 1991.
*Yorke, Barbara. "The Kingdom of the East Saxons." *Anglo-Saxon England* 14 (1985): 1-36.
*Yorke, Barbara. *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*. Londres, 1990.
*Thornbury, Walter. ''Westminster Abbey: Chapels and royal tombs', Old and New London: Volume 3 (1878), pp.&nbsp;431–450.
Celote

Os **celotes** eran grupos radicais no Israel do século I fundados por Xudas o Galileo pouco despois da nacemento de Xesús de Nazaret. O nome, en hebreo קנאים *Qannaïm*, fai referencia ó celo relixioso gardado polos seus membros. O seu obxectivo era unha Xudea independente do Imperio Romano mediante a loita armada tal como sucedeu na Gran Revolta Xudía do 66-70 durante a cal tomaron o control de Xerusalén e masacraron a gornición romana, ou durante o asedio de Masada.

Os celotes foron a facción máis radical do xudaísmo da súa época, e enfrontouse frecuentemente a outras faccións como os fariseos ou saduceos, razón pola que o termo *celote* pasou a ser sinónimo en diversas linguas de intransixencia ou radicalismo militante. Para algúns historiadores están considerados como un dos primeiros grupos terroristas da historia, xa que empregaban o secuestro e o homicidio de civís que ó seu entender colaboraban co goberno romano, para disuadir ós outros de facer o mesmo. Unha facción radicalizada coñecida como os sicarii distinguíronse pola súa particular virulencia e sectarismo.

No Novo Testamente é coñecido o capítulo no cal a liberdade de Barrabás, un líder celote preso, é preferida por unha multitude á liberdade de Xesús de Nazaret, testemuñando a popularidade deste movemento na súa época. Especulouse que dous dos apóstolos, Xudas Iscariote e Simón o celote podían ter participaso ou simpatizado con este movemento.

## Notas
Sant Fost de Campsentelles

**Sant Fost de Campsentelles** é un concello español  da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.

## Xeografía
O concello atópase no extremo sur da comarca, facendo fronteira a través da Serra Mariña coas comarcas do Barcelonés e do Maresme. O concello limita cos municipios, algúns de poboación considerábel, de Tiana, Badalona, Montcada i Reixac, La Llagosta, Mollet del Vallès, Martorelles e de Santa María de Martorelles. O núcleo principal de poboación é o de Sant Fost, existindo outros núcleos en forma de urbanizacións.

## Historia e Patrimonio
A zona foi xa frecuentada polos iberos e despois polos romanos. A primeira mención escrita de Sant Fost como poboación data do ano 967. Só no século XX comezou a agruparse a poboación, sendo ata daquela unha vila cunha poboación completamente dispersada. Ata os anos 50 do século XX o lugar foi eminentemente agrícola. A partir de entón comezou unha forte industrialización que dura ata ben entrado o século XXI.

Existen importantes mostras de arquitectura civil coma o *Mas Po-Canyadó* ou a casa Bastinos. Mencionar tamén o Ateneo e a igrexa de San Cebrián.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
8-Oxoguanina

A **8-oxoguanina** (ou **8-hidroxiguanina**, **8-oxo-Gua**, ou **OH8Gua**) é unha base nitroxenada que se forma como unha das lesións no ADN máis comúns causada polas especies reactivas do oxíxeno  e pode orixinar un apareamento incorrecto coa adenina, o que ten como resultado substitucións de G a T e de C a A no xenoma. Nos humanos, é reparada fundamentalmente pola ADN glicosilase OGG1. Pode orixinarse pola acción da radiación ionizante en conexión co metabolismo oxidativo. Pode formar os nucleósidos 8-oxoguanosina e 8-oxo-2'-desoxiguanosina, cando se une, respectivamente, á ribosa ou á 2-desoxirribosa.

[miniatura|left|A 8-oxo-dG (*syn*) nun [par de bases de Hoogsteen con dA (*anti*).]] 
miniatura|esquerda|180px|Para a comparación velaquí un par de bases estándar (non mutaxénico) GC con ambas as bases na configuración *anti* do enlace entre a base e o azucre.

## En fluídos corporais 
O incremento das concentracións de 8-oxoguanina nos fluídos corporais asociouse cun incremento do risco de mutaxénese e carcinoxénese.

Os ensaios con 8-oxoguanina deben facerse con moito coidado debido á facilidade coa que pode ser oxidada durante a extracción e os procedementos do ensaio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* 8-Oxo-2'-desoxiguanosina
* 8-Oxoguanosina
Jerian Grant

**Holdyn Jerian Grant**, nado o 9 de outubro de 1992 en Silver Spring, Maryland, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no Panathinaikos BC grego.

## Traxectoria profesional 
Grant foi elixido na 19ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Washington Wizards. Os seus dereitos foron traspasados primeiro ós Atlanta Hawks, e despois ós New York Knicks a cambio de Tim Hardaway, Jr..

O 22 de xuño de 2016, Grant foi traspasado xunto a José Calderón e Robin Lopez ós Chicago Bulls, a cambio de Derrick Rose, Justin Holiday e unha elección da segunda rolda do Draft de 2017.

O 7 de xullo de 2018, Grant foi traspasado ós Orlando Magic nun traspaso entre tres equipos. O 30 de xuño de 2019, os Magic non ofreceron a renovación a Grant, e o xogador converteuse en axente libre.

O 1 de xullo de 2020, Grant asinou cos Washington Wizards.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Praça do Comércio

[miniatura|Arco Triunfal da Rua Augusta e Estatua de D. [Xosé I de Portugal|Xosé I, na Praça do Comércio.]]

A **Praça do Comércio** (*Praza do Comercio*, máis coñecida por ***Terreiro do Paço***), foi o terreo onde se asentou o Palacio Real de Lisboa durante máis de 200 anos. É unha das máis importantes prazas de Lisboa, cunha gran vista ao estuario do río Texo, ademais de ser o centro neurálxico da cidade.

## Historia 
En 1511, D. Manuel I cambiou a súa residencia desde o Castelo de San Xurxo a este lugar á beira do Texo. Este palacio e a súa biblioteca con máis de setenta mil volumes foi destruído polo Terremoto de Lisboa. Na reconstrución, a praza converteuse en elemento fundamental dos plans do Marqués de Pombal. Os novos edifícios, con arcadas rodeando a praza están ocupados por ministerios. 

Despois da Revolución de 1910 os edifícios foron pintados de rosa, a cor republicana, en contraposición ao amarelo real en que estaban pintados. O lado sur, coas súas dúas torres cadradas, está a mirar ao Texo. Esa foi sempre a mellor entrada de Lisboa, onde chegaban os embaixadores e a realeza. Para desembarcar utilizaban uns chanzos de mármore. Aínda é posible ver esa entrada a Lisboa. Hoxe o que destaca da praza é o intenso tráfico da avenida da Ribeira, que pasa entre a praza e o río. No centro da praza pódese ver a estatua ecuestre de D. Xosé I, erixida en 1775 por Machado de Castro, o principal escultor portugués do século XVIII. Co paso dos anos, a estatua de bronce foi tornándose a cor verde, sendo este cor o que presenta hoxe en día. No lado norte da praza atópase o impresionante Arco Triunfal da Rua Augusta, que é a entrada á Baixa. 

O 1 de febreiro de 1908, o rei D. Carlos e o seu fillo Lois Filipe foron atacados cando atravesaban a praza. En 1974 a praza foi o escenario da Revolución dos Caraveis, que derrubou ao goberno de Marcelo Caetano nunha revolución sen violencia. A área foi utilizada como aparcadoiro durante moitos anos, aínda que hoxe este vasto espazo é utilizado para eventos culturais e espectáculos.

## Acontecementos históricos 
* Antes do terremoto de 1755, estivo o Palacio Real, en cuxa biblioteca se gardaban 70&nbsp;000 volumes e centos de obras de arte, incluíndo pinturas de Tiziano, Rubens e Correggio. Todo quedou destruído. Os arquivos reais cos documentos relativos á exploración do océano, incluíndo, por exemplo cartas numerosas a partir do descubrimento do Brasil e outros documentos antigos tamén se perderon.

* O 1 de febreiro de 1908, o rei Carlos e o seu fillo Lois Filipe, foron asasinados cando pasaron pola praza.

* O 25 de abril de 1974, a praza foi testemuña da rebelión do Movemento das Forzas Armadas, que derrocou ao goberno de Marcello Caetano e o Estado Novo, unha revolución sen derramamiento de sangue.

* O 11 de maio de 2010, o Papa Bieito XVI na súa visita pastoral a Portugal, celebrou unha misa na praza.

## Véxase tamén 
* Pazo da Ribeira

### Ligazóns externas 
* Praça do comércio vista desde o espazo
Spencer Dinwiddie

**Spencer Gray Dinwiddie**, nado o 6 de abril de 1993 nos Ánxeles (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Lakers da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 26 de xuño de 2014, Dinwiddie foi elixido na 38ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Detroit Pistons. O 21 de xullo, asinou un contrato de tres anos cos Pistons. Durante as súas dúas primeiras tempadas na NBA, foi asignado en varias ocasións ós Grand Rapids Drive, afiliado dos Pistons na NBA Development League.

O 17 de xuño de 2016, Dinwiddie foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio de Cameron Bairstow. O 7 de xullo foi cortado polos Bulls, pero foi contratado de novo o 28 de xullo. O 21 de outubro de 2016, foi cortado outra vez polos Bulls.

O 6 de agosto de 2021, Dinwiddie foi traspasado ós Washington Wizards nun traspaso entre tres equipos. Dinwiddie asinou cos Wizards un contrato por tres anos e 54 millóns de dólares.

O 10 de febreiro de 2022, Dinwiddie foi traspasado xunto a Dāvis Bertāns ós Dallas Mavericks, a cambio de Kristaps Porziņģis e unha elección protexida da segunda rolda do Draft de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Grutas da Moeda

As **Grutas da Moeda** son covas calcarias que se atopan en São Mamede, na freguesía de São Mamede, no concello de Batalha, no distrito de Leiria, en Portugal.

## Historia 
As grutas foron descubertas en 1971 por dous cazadores que andaban na procura dun raposo. A curiosidade levounos a explorar o algar en toda a súa extensión, logo unha sala - a "Sala do Pastor", chea de formacións calcarias. Durante preto de dous meses, os dous homes continuaron a escavar as estreitas fendas que saían da primeira cova, abrindo camiño pouco a pouco ás demais salas e galerías que hoxe se inclúen no percorrido visitable.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Castelo de San Xurxo de Lisboa

miniatura|Castelo de San Xurxo.
miniatura|Castelo de San Xurxo de Lisboa, iniciado polos musulmáns.
Coñécese como **Castelo de San Xurxo** (en ) ás ruínas dun castelo no outeiro de San Xurxo (), en Lisboa. Primitivamente coñecido simplemente como **Castelo dos Mouros**, érguese en posición dominante sobre o máis alto outeiro do centro histórico, proporcionando aos visitantes unha das máis fermosas vistas sobre a cidade e sobre o estuario do río Texo, polo que o goberno portugués fai grandes esforzos en conservalo.

O recinto do castelo conta con aproximadamente 6&nbsp;000 m². A edificación consta de varias torres e garitas, un foso e dous patios grandes.

## Características 
O castelo defende a antiga cidadela árabe, ou Alcázar, abríndose nos seus muros con ameas doce portóns, sete deles polo lado da igrexa de Santa Cruz do Castelo. Polo exterior, un pano de muralla dá acceso a unha torre barbacana. Dezaoito torres de sustentación reforzan os muros. Polo *Portal Sul*, a través da rúa de Santa Cruz do Castelo, accédese á *Praza de Armas*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto Português de Arqueología
Joe Strummer

**John Graham Mellor**, nado en Ankara, Turquía o 21 de agosto de 1952 e finado o 22 de decembro de 2002 en Broomfield (Somerset) Inglaterra foi un músico inglés-turco, coñecido artisticamente como **Joe Strummer**. Coñecido principalmente por ser o vocalista do grupo punk rock The Clash até 1986, da banda celtic punk The Pogues e dos proto-punk The 101ers.
## Notas
Germán Anllo Vázquez

**Germán Anllo Vázquez**, nado en Cospeito o 11 de xuño de 1925 e finado en Madrid o 28 de outubro de 1993, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Madrid, foi funcionario do Corpo Técnico de Aduanas. Fundou a revista *Aduanas* con Jesús Polanco. Foi subdirector e director xeral de Aduanas (1973-1978). En 1978 foi nomeado Subdirector Xeral do Banco Exterior de España.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Necrolóxica en *El País*
Endonuclease UvrABC

A **endonuclease UvrABC** é un complexo multiencimático da bacteria *Escherichia coli* implicado na reparación do ADN por reparación por escisión de nucleótidos, e denomínase tamén excinuclease. Este proceso de reparación por UvrABC, ás veces chamado proceso de parche curto, implica a eliminación de doce nucleótidos nos sitios onde se produciu unha mutación xenética seguida da acción dunha ADN polimerase, que substitúe eses nucleótidos anormais polos nucleótidos correctos, completando así a  reparación do ADN. As subunidades que constitúen este encima están codificadas nos xenes *uvrA*, *uvrB* e *uvrC*. Este complexo encimático pode reparar moitos tipos de danos no ADN, incluíndo a formación de dímero de ciclobutilo.

## Mecanismo 
O mecanismo segue a seguinte secuencia:
# Dúas proteínas UvrA forman un dímero e ambas as dúas teñen actividade de ATPase/GTPase.
# O dímero UvrA únese a un dímero UvrB e forma un complexo que pode detectar os danos no ADN. O dímero UvrA funciona como a unidade responsable para a detección de danos no ADN, probablemente por medio dun mecanismo de detección de distorsións na dobre hélice do ADN.
# Despois da unión do complexo UvrA2B2 a un sitio cun suposto dano, o ADN rodea a UvrB.
# O dímero UvrA libérase e vaise, e seguidamente chega a proteína UvrC, que se une a UvrB, formando un novo complexo UvrBC.
# UvrC é responsable da clivaxe de nucleótidos a ambos os lados da zona do ADN danado. Este complexo corta un enlace fosfodiéster situado a catro nucleótidos de distancia *augas abaixo* do dano no ADN, e corta tamén outro enlace fosfodiéster situado a oito nucleótidos *augas arriba* do sitio do dano, e créase así un segmento de doce nucleótidos escindido.
# A ADN helicase II (ás veces chamada UvrD) chega despois e retira o segmento escindido eliminando o apareamento de bases. O UvrB aínda permanece no lugar incluso se nese estadio o UvrC xa se disociou, xa que o UvrB pode estar implicado na prevención do reapareamento de bases (*reannealing*) do ADN escindido.
# A ADN polimerase I entra agora e enche a secuencia de nucleótidos correcta, expulsando a UvrB no proceso, e a ADN ligase completa o último enlace fosfodiéster.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Reparación do ADN
*Endonuclease
*Reparación por escisión de nucleótidos
*ADN

### Ligazóns externas 
*
Mod (videoxogos)

Un ***mod***, do inglés *modification* (en galego, modificación), é a alteración do contido dun videoxogo co propósito de facer que funcione dunha forma diferente á da versión orixinal. Os *mods* adoitan crearse para todo tipo de xéneros de videoxogos, sendo especialmente populares nos de FPS, rol e estratexia en tempo real. Estes *mods* non son software autosuficiente por si mesmos e requiren os videoxogos orixinais dos que parten para funcionar. Os *mods* adoitan incluír novos obxectos, armas, personaxes, inimigos, niveis ou reconversións do modo de xogo. Os que engaden novo contido ó xogo orixinal adoitan denominarse "conversións parciais", mentres que os crean novos xogos case por completo chámanse "conversións totais".

Lawrence Lessig describiu a creación de *mods*, chamada *modding*,  como parte da "cultura remix". Os mods poden axudar a dar continuación ó éxito comercial do xogo orixinal, aínda cando este xa se considera anticuado.
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Inside In/Inside Out

***Inside In/Inside Out*** é o primeiro álbum do grupo inglés The Kooks. Foi lanzado o 23 de xaneiro de 2006 por Virgin Records. Contén os sinxelos, "Eddie's Gun", "Sofa Song", "You Don't Love Me", "Naïve", "She Moves in Her Own Way" e "Ooh La". Foi producido por Tony Hoffer do selo discográfico Virgin Records.

## Listaxe de cancións
Konk (álbum)

***Konk*** é o segundo álbum do grupo inglés The Kooks. Foi lanzado o 11 de abril de 2008 por Virgin Records. Producido por Tony Hoffer, o álbum leva o nome do estudio de Londres onde foi gravado, que é propiedade de Ray Davies.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Sigeric de Essex

**Sigeric de Essex** foi rei de Essex.

## Traxectoria 
Era fillo de Saelred de Essex e reinou desde 758 ata que abdicou en 798, facendo unha peregrinación a Roma e uníndose a un mosteiro romano. Do mesmo xeito que os seus predecesores non era un gobernante independente senón que estaba sometido ao Reino de Mercia.

## Notas
Junk of the Heart

***Junk of the Heart*** é o terceiro álbum do grupo inglés The Kooks. Foi estreado en Europa o 9 de setembro de 2011, e no Reino Unido o 12 de setembro de 2011 por Virgin Records. O primeiro sinxelo, "Is It Me", foi estreado o 4 de setembro de 2011 e o segundo, "Junk of the Heart (Happy)" o 6 de novembro de 2011. Foi o derradeiro álbum co batería Paul Garred, que foi substituído no 2012 por Alexis Nunez. A canción "Mr. Nice Guy" aparece no videoxogo de 2012 *Sleeping Dogs*.

## Listaxe de cancións
A Feira do Monte, Sistallo, Cospeito

**A Feira do Monte** é unha vila da parroquia de Sistallo, no concello lugués de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE,  en 2019 tiña 434 habitantes (205 homes e 229 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 2015, cando tiña 457 habitantes.

É a capital do concello de Cospeito. Constitúe parroquia eclesiástica de seu.
## Patrimonio 
*Capela da Virxe do Monte.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sistallo
### Parroquias de Cospeito
## Notas
John Birmelin

**John Birmelin**, nado en Longswamp o 31 de outubro de 1873 e finado en Allentown o 3 de setembro de 1950,  foi un escritor norteamericano en alemán de Pensilvania.

## Traxectoria 
Birmelin naceu no condado de Berks, de nai alemá de Pensilvania e pai alemán orixinario de Baden. Estudou música de novo e aos once anos era organista na igrexa local. En 1896 estableceuse en Allentown, no condado de Lehigh e en 1901 aceptou un traballo como o organista e director do coro da Igrexa do Sagrado Corazón de Xesús de Allentown, posición que mantivo ata o seu retiro, unhas semanas antes da súa morte. Foi tamén profesor de música no instituto católico de Allentown desde 1926 ata 1936.

Non obstante escribir algunha poesía na súa mocidade, non volveu escribir ata os últimos anos da súa vida. En 1935 publicou o seu primeiro poema na sección "S Pennsylvaanisch Deitsch Eck" do xornal *The Morning Call*. O seu principal éxito popular foi *Mammi Gans: The Dialect Nursery Rhymes of John Birmelin*, unha tradución ao alemán de Pensilvania de diferentes cancións infantís. A poesía de Birmelin a miúdo trata aspectos da vida e da historia dos alemáns de Pensilvania. Entre as súas poesías máis salientables están  "Gwendeltee", unha das súas primeiras composicións, é sobre unha fermosa rapaza dunha granxa. "Regina Hartmann" sobre o regreso dunha moza alemá de Pensilvania tras quedar prisioneira na guerra franco-india. "Der Laaf Kaaf", composición situada no século XVIII.

"Mei Land, ich sing vun dir" é a tradución da canción patriótica "My Country, 'Tis of Thee" frecuentemente coñecida simplemente como "America",  cantábase e aínda se canta nas Fersommling e outros eventos asociados coa cultura dos alemáns de Pensilvania.

## Obra 
### Teatro 
* *Der Gnopp* (1935, baseada na obra *Ein Knopf* de Julius Rosen)
* *M Dr. Helfrich sei Office Schtunn* (tamén coñecida como *Em Docktor Folge sei offis schtunn*, comedia representada en 1935 baseada na farsa de Adolf Reich *Dr. Kranichs, sprechstunde*

### Coleccións e antoloxías 
* *Gezwitscher* (colección de poemas, publicados en 1938 como parte do anuario da Pennsylvania German Folklore Society)
* *Later Poems of John Birmelin* (1951)

## Notas
Listen (álbum de The Kooks)

***Listen*** é o cuarto álbum do grupo inglés The Kooks. Foi lanzado o 8 de setembro de 2014 a través de Universal. É o primeiro álbum do grupo co novo batería Alexis Nunez, que se uniu no 2012 en substitución de Paul Garred. Foi precedido polos sinxelos "Down", "Around Town", "Bad Habit" e "Forgive & Forget".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Florentino Blanco Trejo

**Florentino Blanco Trejo**, é un psicólogo español.

## Traxectoria 
Profesor de psicoloxía na Universidade Autónoma de Madrid, ten publicados varios traballos sobre psicólogos españois, como o galego Juan Vicente Viqueira, e sobre a historia da psicoloxía en España.

## Notas
Elevador de Santa Justa

miniatura|356x356px|Elevador de Santa Justa, imaxe frontal.
miniatura|300x300px|Vista de noite da estrutura neogótica.
O **Elevador de Santa Justa**, tamén chamado **Elevador do Carmo**, é un ascensor que une os barrios da Baixa Pombalina e o Chiado en Lisboa, Portugal. Érguese sobre a rúa de Santa Justa e enlaza este céntrico paseo coa *Praza do Carmo*, xunto ao *Museo Arqueolóxico do Carmo.*
Este ascensor foi deseñado por Raoul Mesnier de Ponsard, que tamén se responsabilizou, nesta mesma cidade, da construción do Elevador do Lavra. Non está probada a relación deste enxeñeiro co famoso Gustave Eiffel. Só se sabe que o enxeñeiro Raoul Mesnier e o arquitecto francés Louis Reynaud aplicaron nestes *elevadores* algunhas das técnicas e materiais xa utilizados en Francia.

## Historia 
A construción do ascensor comezou en 1900 e rematou en 1902, sendo inaugurado o 10 de xullo. Inicialmente funcionaba con vapor, sendo substituída a maquinaria orixinal o 6 de novembro de 1907 por motores eléctricos.

## Descrición 
A súa altura é de 45 metros. A estrutura metálica, enteiramente de ferro, foi construída por unha empresa con sede en Junqueira. A decoración é de estilo neogótico, cun deseño diferente en cada un dos seus niveis. Os dous ascensores do seu interior están revestidos de madeira e poden albergar 24 persoas cada un. Ao último nivel accédese a través dunha escaleira helicoidal que remata nunha terraza desde onde se pode admirar unha panorámica da cidade como o Castelo de San Xurxo de Lisboa, a praza do Rossio e o barrio da Baixa. Este ascensor é un dos exemplos máis representativos deste tipo de arquitectura en Portugal.

## Operación 
A estrutura perdeu a súa funcionalidade práctica como medio de transporte, permanecendo como unha atracción turística lisboeta. A estación de metro *Baixa - Chiado* uniu os dous barrios mediante un sistema de escaleiras mecánicas que pode ser utilizado sen billete.

O Elevador de Santa Justa distínguese dos demais *elevadores* por ser o único configurado como ascensor urbano vertical. Os outros *elevadores* lisboetas: o *Elevador dá Glória*, o *Elevador dá Bica* e o *Elevador do Lavra* son en realidade funiculares, pequenos tranvías que permiten ascender e descender as pronunciadas pendentes da cidade.

## Imaxes 

Elevador P1000525.JPG|A pasarela de ingreso superior.
Lisboa - Cabina do Elevador de Santa Justa.jpg|Interior da cabina.
Lisbon 09882 Lisboa Praça don Pedro 2006 Luca Galuzzi.jpg|Rossio vista dende o elevador.
Engines of Elevador de Santa Justa.jpg|Os motores.
Elevador de Santa Justa Início sec XX Foto Paulo Guedes 1.jpg|O elevador ao comezo do século XX. Nótese o fume proveniente do motor de vapor; logo foi substituído por un motor eléctrico.