open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luís Baltar Tojo

**Luís Baltar Tojo**, nado en Santiago de Compostela en 1931 e finado na mesma cidade o 10 de decembro de 1999, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor na Facultade de Medicina da USC e xefe do Servizo de Cirurxía do Hospital de Conxo.

## Vida persoal 
Casou con Annick Boilève-Guerlet e foi pai de Javier e David Baltar Boilève.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fernando Baltar Tojo

**Fernando Baltar Tojo**, nado en Santiago de Compostela en 1937 e finado na mesma cidade o 9 de setembro de 2010, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón Baltar Domínguez. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Presentou a súa tese de doutoramento *Considerazion i sulla Síndrome de Munchmeyer* na Facultade de Medicina da Universidade de Boloña en 1963. Foi xefe do servizo de traumatoloxía do Hospital Provincial e director do Hospital Provincial.

## Vida persoal 
Casou con Asunción Martínez de la Riva de la Gándara e foi pai de Ángel, María e Pablo Baltar de la Riva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
PEN International

**PEN International** (coñecido como **International PEN** ata 2010), tamén chamado **PEN internacional** ou **PEN Club**, é unha asociación de escritores fundada en Londres en 1921 para promover a amizade e a cooperación intelectual entre os escritores de todo o mundo. Outros obxectivos inclúen promover a literatura, defender a liberdade de expresión e crear unha comunidade internacional de escritores. En 2010, a organización estaba composta por 145 centros en 104 países. Cada centro funciona de xeito autónomo e mantén ligazóns cos demais a través do secretariado internacional PEN. En canto aos membros, están abertos a todos os escritores que publicasen.

Dende outubro de 2015, a presidenta é Jennifer Clement, escritora mexicano-estadounidense que foi presidenta de PEN México. É a primeira muller presidenta da organización. PEN é cofundador do premio PEN/Faulkner, creado en 1981.

## Historia 
[miniatura|[Catherine Amy Dawson Scott, cofundadora de PEN International]]
O PEN International foi fundado o 5 de outubro de 1921 pola escritora inglesa Catherine Amy Dawson Scott. O novelista e dramaturgo inglés John Galsworthy foi o primeiro presidente da organización. Entre os seus primeiros membros estaban Joseph Conrad, Elizabeth Craig, George Bernard Shaw e H. G. Wells.

PEN orixinalmente era un acrónimo de "Poetas, Ensaístas, Novelistas", mais actualmente significa "Poets, Playwrights, Editors, Essayists, Novelists" ("Poetas, Dramaturgos, Editores, Ensaístas, Novelistas"), e inclúe escritores en calquera forma de literatura, como xornalistas e historiadores.

Entre os antigos presidentes de PEN International están Alberto Moravia, Heinrich Böll, Arthur Miller, Mario Vargas Llosa, Homero Aridjis, Jiří Gruša e John Ralston Saul.

## Comités 
* Comité de Escritores Presos.
* Comité de Tradución e Dereitos Lingüísticos.
* Comité de Escritores pola Paz.
* Comité de Mulleres Escritoras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Barreiro, Santa María de Cexo, Verea

**Barreiro** é un lugar da parroquia de Santa María de Cexo, no concello ourensán de Verea, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE, en 2023 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa María de Cexo 
### Parroquias de Verea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Verea
Domo-kun

na Estación de Shibuya, Tokyo.]]
 é un personaxe de ficción e a mascota oficial da cadea de televisión xaponesa NHK. Comezou a aparecer en viñetas de 30 segundos creadas moitas veces usando o estilo de animación *stop motion*. O personaxe debutou na televisión xaponesa o 22 de decembro de 1998.

As curtas con Domo foron dirixidas polo animador xaponés Tsuneo Gōda. Gōda di que, usando este proceso, pódese "crear unha obra chea de sentimento".

Domo é unha pequena criatura ovípara de cor marrón coa aparencia dun estraño monstro, ten os ollos negros e a boca aberta que revela os seus dentes afiados. Naceu dun ovo e vive nunha cova subterránea co avó Usajii (do xaponés, "Usagi" = coello, "Oyaji" = home maior), un coello sabio ao que lle encanta ver a televisión e beber té. Tamén nesa cova vive con dous morcegos: Shinobu, que ten un problema de alcohol, e a súa filla Morio. Outro personaxe da serie curta é Tashanna, unha comadrexa moza de 17 anos que soña con ser modelo en Tokyo.

## Orixe do nome 
O nome de Domo-kun vén do segundo episodio do programa, no que se escoita a un presentador de televisión dicindo as palabras: "Dōmo konnichiwa", que se pode traducir como "boa tarde" o "moi ola" e *Kun*, que é o honorífico usado para referirse a machos novos en xaponés.

## Impacto cultural do personaxe 
Domo converteuse nunha icona da sociedade xaponesa (recoñecida polo 90% dos escolares) desde a que se venden todo tipo de artigos.

Nickelodeon transmitiu a serie nas súas pausas comerciais dobradas ao español en América Latina, sendo lanzada nesa rexión o 23 de xuño de 2008.

En 2013, NHK, cumprindo 60 anos de televisión, fixo unha proxección especial preto da súa sede, protagonizada por Domo.
Monte Penagache

miniatura|Penagache.
O **monte de Penagache**, de 1.226 metros de altitude, está situado na Serra do Laboreiro. Fai de linde entre os concellos de Verea e Quintela de Leirado.

## Historia 
Na época de posguerra foros moitos os veciños adicados ao estraperlo que, aproveitando a súa proximidade coa Raia Seca, atravesban a Serra do Laboreiro por aquí para chegar a Castro Laboreiro. Estas viaxes facíanse pola noite, moitas veces con condicións climatolóxicas adversas, tales como neve, choiva, vento e frío de montaña. Os produtos cos que máis se comerciaba eran o café, as pedras de chisqueiro e o bacallau salgado (denominado na zona como *bacalao*). Debido a isto, construíuse máis tarde un cuartel da Garda Civil na zona. Antes da inclusión de España na Unión Europea, todos os anos, acudían ao Concello alcaldes e diversos funcionarios dos concellos da raia galego-portuguesa para revisar os lindes entre a Galiza e Portugal.
Museo dos Traballadores Werstas

O **Museo dos Traballadores Werstas** (en finés *Työväenmuseo Werstas*), é un museo nacional especializado situado na cidade de Tampere, Finlandia. Werstas abriu as súas portas o 12 de novembro de 1993. Dende principios de 2014 o Museo dos Traballadores Werstas tamén administra o Museo Lenin, situado na Casa dos Traballadores de Tampere.

Cunha superficie de en torno a 2&nbsp;000 m², Werstas é o segundo museo máis grande de Tampere e o museo gratuíto máis grande de Finlandia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do museo
Trofeo Teresa Herrera 1979

O **Trofeo Teresa Herrera de 1979** foi a 34ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1979. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Sporting de Gijón, logrando o seu sexto título.

O alemán Uli Stielike, do Real Madrid, foi elixido mellor xogador do torneo. Recadáronse máis de 40 millóns de pesetas coa venda de entradas, cuns beneficios de 10 millóns, dos cales 3 foron destinados ao fútbol modesto coruñés.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Imaxe do partido do Real Madrid fronte ao Honvéd. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
El Pueblo Vasco

***El Pueblo Vasco*** foi un xornal español editado en Bilbao entre 1910 e 1938.

## Traxectoria 
Tiña unha periodicidade diaria e estaba editado en castelán na cidade biscaíña de Bilbao e o seu primeiro número datouse o 1 de maio de 1910. 

Nos seus inicios foi unha publicación de ideoloxía monárquica e tendencia maurista. O xornalista guipuscoano Juan de la Cruz Elizondo foi o seu  primeiro director, cargo que exerceu durante vinte e oito anos —entre 1910 e 1938—. O xornal, de ideoloxía conservadora, apoiou o golpe de estado de xullo de 1936 e tralo estalido da Guerra civil deixou de se publicar, aínda que reapareceu en 1937 trala entrada das tropas franquistas na cidade.

Cesou de se editar definitivamente o 12 de abril de 1938 cando se fusiona con *El Correo Español* para dar lugar á cabeceira conxunta *El Correo Español-El Pueblo Vasco*.

En San Sebastián, editouse tamén unha publicación coa mesma cabeceira: *El Pueblo Español*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
* 
*
O Cuarto Estado

***O Cuarto Estado*** (en italiano: *Il quarto stato* ) é unha pintura ao óleo sobre tea (293×545 cm) do pintor Giuseppe Pellizza da Volpedo (1868-1907),concluída en 1901 e conservada no Museo do Novecento en Milán.

## Descrición 
*O Cuarto Estado* describe un grupo de traballadores marchando en protesta nunha praza, presuntamente a Malaspina de Volpedo. A imaxe do desfile non é violenta, se non lenta e segura, para suxerir unha sensación de inevitábel vitoriaː foi intención de Pellizza dar vida a "unha masa popular, de traballadores da terra, que intelixentes, fortes, robustos, unidos, marchan como torrente esmagadora de calquera obstáculos que xorden para atinxir o lugar onde encontrar o equilibrio».

Variado é tamén o significado da pintura, que se destaca do das obras anteriores *Embaixadores da fame* e *Torrente*; mentres nestas Pellizza so quixo representar unha manifestaçión de rúa, como acontecera con outras obras contemporáneas (entre as cales *La piazza Caricamento* de Plinio Nomellini e ''L'oratore di sciopero* de Emilio Longoni), neste caso o autor pretende sinalar a ascensión da clase traballadora, o "cuarto estado", ao lado da clase burguesa.dereita|miniatura|Detalle do Cuarto EstadoEn primeiro plano, na fronte da multitude en protesta, están tres figuras, dous homes e unha muller cun neno no colo. A muller, á que Pellizza deu o trazo da súa esposa Teresa, está descalza, e encita cun xesto elocuente con sensación de movemento mostrada nas dobreces do seu vestido. Á dereita da muller segue aquel que é probabelmente o protagonista da escena, un "home de cerca de 35 anos, orgulloso, intelixente, traballador" (como di o propio Pellizza) que, cunha man no peto e a outra suxeitando a chaqueta ao ombro, avanza con desenvoltura, grazas á solidez do cortexo. Á dereita deste vai outro home que avanzar en silencio, pensativo, coa chaqueta caída sobre o ombro esquerdo.
A cuarta personaxe contituída polo resto dos manifestantes disponse nun plano frontal: estes últimos dirixen o ollar en direccións distintas, o que suxire que teñen o control pleno da situación. Todos os paisanos teñen xestos moi naturais: algúns levan aos nenos pola man ou ao colo, outros colocan a man sobre os ollos para protexerse do sol e outros simplemente miran de fronte.

As figuras dos paisanos están dispostas horizontalmente, de acordo cos ditames da composición paratáxica: por un lado recorda ao clasicismo do friso, por outro evoca de forma contundente unha situación moi realista, como é unha manifestación. Deste xeito, Pellizza combina "valores referentes á civilización clásica antiga coa consciencia moderna dos dereitos civís"; esta combinación tamén se manifesta nas reminiscencias renacentistas da obra, que se inspira na expresividade das figuras directamente de obras-primas como a *Escola de Atenas'' de Rafael

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Aurora Scotti. «Il linguaggio universale del Quarto Stato». Oltre. Cent'anni di Quarto Stato (70). Voghera: Edizioni Oltrepo&nbsp;
* 
* w

### Outros artigos 
* Proletariado
* Revolución industrial
* Malthusianismo
Jason Maxiell

**Jason Dior Maxiell**, nado o 18 de febreiro de 1983 en Chicago, Illinois, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
Maxiell foi seleccionado na 26ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Detroit Pistons. O 5 de xullo de 2005, asinou o seu contrato de rookie cos Pistons. O 31 de outubro de 2008, ampliou o seu contrato cos Pistons por catro anos máis. O 29 de xuño de 2012, Maxiell exerceu a opción do xogador no seu contrato para continuar en Detroit a tempada 2012-13.

O 18 de xullo de 2013, Maxiell asinou un contrato de dous anos cos Orlando Magic. O 4 de xullo de 2014, foi cortado polos Magic.

O 28 de setembro de 2014, Maxiell asinou cos Charlotte Hornets.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Trofeo Teresa Herrera 1980

O **Trofeo Teresa Herrera de 1980** foi a 35ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 8 e o 10 de agosto de 1980. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Sporting de Gijón, logrando o seu sétimo título, o terceiro consecutivo.

O porteiro do Sporting Jesús Castro, que parou tres lanzamentos dende os nove metros na quenda de penaltis contra o Flamengo (aínda que un deles tivo que ser repetido), foi elixido mellor xogador do torneo. 

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O alcalde coruñés Domingos Merino entregando o trofeo a Benito, capitán do Real Madrid. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
Monte de piedade

O **monte de piedade** é unha institución benéfica adicada á concesión de préstamos a baixo interese con garantía de xoias, roupas ou outros efectos (crédito pignoraticio).   
miniatura|*Le Mont de Piété.* Jean Béreaud

## Nacemento 
A súa orixe remóntase á Idade Media, cando os altos xuros dificultaban o crédito. Seguindo á Biblia, que xa no Antigo Testamento a censuraba (como no Éxodo 22, 22), Igrexa católica condenou a usura e escolásticos como Anselmo de Canterbury, Boaventura de Bagnoregio e Tomé de Aquino foron moi críticos con esta práctica. Mais, aínda que no III Concilio de Letrán (1179) se chegou a privar de comuñón e sepultura aos logreiros, a usura continuou sendo común. Foi así que en 1462 os franciscanos Bernabé de Terni e Michele Carcano fundaron o primeiro Monte de Piedade en Perugia. O obxectivo era que aquel que o precisase puidese obter cartos mediante a entrega de prendas: as prestacións serían feitas polos veciños ricos da cidade e poderían ser recuperadas sen interese a cambio de ofrecer sufraxios a Deus. Aínda que os dominicos, rivais dos franciscanos nesa época, cuestionaron o interese do préstamo, o apoio do papa León X fixo que os montes de piedade se difundiran por Francia e a Península Ibérica. A mediados do século XVI, fundouse o primeiro en España, en Dueñas (Palencia) baixo o patrocinio do Conde de Buendía. En 2009, Bieito XVI na súa encíclica *Caritas in veritate*, louvounos como exemplos de microfinanciamento.    

## Evolución 
Considérase que os montes de piedade son os precedentes históricos das caixas de aforro e en moitos países fóronse asimilando, de feito, en España estas entidades financeiras adoitaron empregar o nome de "caixa de aforro e monte de piedade". En 2020, o Monte de Piedade de Afundación condeceu 3 500 créditos por un valor total dun millón de euros. Nese ano, en España os montes de piedade fixeron créditos que ascendían a máis de 152 millóns de euros. Hoxe en día tamén existen montes de piedade en Malta, México e Bélxica, onde teñen o monopolio legal en materia de empeños. A nivel internacional, a Asociación Internacional de Establecementos Públicos de Crédito Pignoraticio fundouse en Milán en 1957 e agrupa a 54 entidades.    

## Notas
Lastenkulttuurikeskus Rulla

O **Lastenkulttuurikeskus Rulla** (en galego *Centro Cultural Infantil Rulla*) é un espazo cultural infantil da cidade de Tampere, Finlandia. Rulla está situado no centro da cidade, no edificio da antiga biblioteca, onde se encontra tamén o Centro Cultural Laikku. Tratase dun museo de titularidade municipal de entrada gratuíta cuxo obxectivo é producir actividades culturais facilmente accesibles a nenas e nenos, así como a familias. Ademais de presentar exhibicións para nenas e nenos, Rulla organiza obradoiros, actuacións e eventos para este público. O espazo ofrécelle ás nenas e nenos o seu propio escenario de actuación.

Antes da ocupar a súa localización, Rulla estivo situado na zona industrial de Finlayson, e en 2020 trasladouse temporalmente a un espazo na estación de autobuses de Tampere en Hatanpään valtatie debido ás obras que se iniciaron na súa localización actual.

## Galería 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Rulla
Regato de Balín

O **regato de Balín** establece o linde entre o concello de Verea (parroquia de Sanguñedo) e o concello de Rairiz de Veiga (parroquia de Candás). Nace ao sur de Balín e ao oeste dos Casares, desemboca no regato de Sanguñedo no propio lugar de Sanguñedo. O curso do rego atravesa os lugares de Balín, Fontefría, A Venda e Outeiro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parroquia de Candás
* Parroquia de Sanguñedo
* Rairiz de Veiga
* Verea
Pokémon FireRed e LeafGreen

e  son dous videoxogos de 2004 producidos como remakes mellorados  dos xogos orixinais de 1996 *Pokémon Red* e *Blue*. Foron desenvolvidos por Game Freak e publicados por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Game Boy Advance. *FireRed* e *LeafGreen* foron lanzados no Xapón en xaneiro de 2004, e en América do Norte e Europa en setembro e outubro dese ano respectivamente. Os xogos forman parte da terceira xeración da franquía de videoxogos *Pokémon* e manteñen a distinción de ser os primeiros remakes mellorados de xogos anteriores dentro da franquía. Foron dous dos xogos máis vendidos de Game Boy Advance, con 12 millóns de copias vendidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  .
CoroCoro Comic

miniatura|240px|Logo da revista.

 é unha revista manga xaponesa de periodicidade mensual publicada por Shogakukan e estabelecida o 15 de maio de 1977. O seu público principal son os estudantes de escola primaria, lectores máis novos cós de manga shōnen. Algunhas das súas propiedades, como *Doraemon* ou a serie de videoxogos de *Pokémon*, convertéronse en fenómenos culturais do Xapón.

O nome provén de  que quere dicir "rodando" e tamén representa ó esférico, regordecho ou pequeno, xa que se supón que ós nenos lles gustan ese tipo de cousas. A revista ten un formato A5, uns 6&nbsp;cm de grosor, e cada número ten 750 páxinas. *CoroCoro Comic* publícase mensualmente cada día 15 (ou un pouco antes se o día 15 cadra en fin de semana).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Videoxogo multixogador

Un **videoxogo multixogador** é un videoxogo no cal máis dunha persoa pode xogar no mesmo ambiente de xogo á vez, ben sexa de forma local (como no xogo *New Super Mario Bros. Wii*) ou en liña a través de Internet (como en *World of Warcraft*, *Call of Duty*). Os videoxogos multixogador polo xeral requiren que os xogadores compartan os recursos dun só sistema de xogo ou o uso de tecnoloxía de redes para xogar xuntos unha distancia maior; os xogadores poden competir contra un ou máis participantes humanos, traballar cooperativamente cun compañeiro humano para lograr un obxectivo común ou supervisar a actividade doutros xogadores. Os videoxogos multixogador permiten ós xogadores interactuar con outras persoas en sociedade, competencia ou rivalidade, achegándolles unha comunicación social ausente nos xogos para un só xogador.

## Multixogador asíncrono 
O multixogador asíncrono é unha forma de xogo na que os xogadores non precisan xogar ó mesmo tempo.

## Notas
Perspectiva aérea

miniatura|*Paisaxe nos arredores de Boloña*, de Frans Koppelaar. Esta pintura amosa o efecto que a perspectiva aérea produce en montañas afastadas.
A **perspectiva aérea** ou **perspectiva atmosférica** é o método polo cal se produce unha sensación de profundidade nunha pintura, imitando o efecto do espazo que fai que os obxectos aparezan máis pálidos, máis azuis e nebulosos ou menos distinguibles a distancia.

O termo foi acuñado por Leonardo da Vinci, mais a técnica utilizouse en antigos murais grecorromanos de Pompeia. Descubriuse que o po e a humidade do ambiente provocaban a dispersión da luminosidade. A luz pode ser luz de lonxitude de onda máis curta (azul) máis dispersa e luz de lonxitude de onda longa (vermella) menos dispersa.

Os pintores italianos da época de Leonardo empregaron o procedemento; e tamén foi explotada no século XV por artistas do norte de Europa e máis tarde por Joseph Mallord William Turner

Na arte chinesa e xaponesa practicábase un tipo de perspectiva aérea chamada fukinuki yatai, sen teitos nin tabiques. A orixe está na dinastía Tang da China. Exemplos disto inclúen as covas de Mogao, obras do Xapón de finais da era Heian como *Genji Monogatari* e o acto 10 de *A Treasure of Loyalty* de Hokusai Katsushika.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Virtual Console

[miniatura|O logotipo da Virtual Console para a [Nintendo 3DS.]]
[miniatura|O logotipo da Virtual Consoler para a [Wii U.]]

, tamén coñecido como **VC**, é un servizo de descarga de videoxogos clásicos ofrecido por Nintendo para as súas videoconsolas Wii, Nintendo 3DS e Wii U. Segundo palabras do daquela presidente de Nintendo, Satoru Iwata, a consola virtual supón para os videoxogos o que iTunes Store de Apple supón para a música. O servizo ofrece ó usuario xogos para descargar das antigas videoconsolas de Nintendo (NES, Super Nintendo e Nintendo 64) e tamén de Sega Mega Drive, Neo-Geo, TurboGrafx-16 e Sega Master System, así como dos ordenadores Commodore 64 e MSX e xogos de antigas portátiles (Game Gear, Game Boy, Game Boy Color, Game Boy Advance e Nintendo DS).

Reggie Fils-Aimé, presidente de Nintendo Of America, confirmou durante o Electronic Entertainment Expo 2018 que o servizo non chegará a Nintendo Switch, sendo substituído polo servizo Nintendo Switch Online, que comezou a estar operativo en setembro de 2018.

## Notas
Super Game Boy

O  é un accesorio que permite que os cartuchos de Game Boy poidan ser xogados na consola Super Nintendo Entertainment System. Lanzado en xuño de 1994, comercializouse por 59,99 dólares nos Estados Unidos e por 49,99 libras no Reino Unido.

## Características 
Este periférico permite que os xogos monocromáticos de catro tons de gris sexan compatibles cun marco deseñado nos bordos da pantalla ou deseñar un marco propio empregando o control estándar ou o rato, ademais de liñas de código máis avanzadas que as da Game Boy estándar, como máis paletas de cores, maior velocidade e máis resolución. Un exemplo célebre foi o xogo ''The King Of Fighters '95* que aproveitou estas funcións cando se xogaba co Super Game Boy. Aínda cando Nintendo orixinalmente pensou lanzar ó mercado unha versión de Super Game Boy en consola e un adaptador para Super Nintendo / Super Famicom, só saíu ó mercado esta última e segunda versión da mesma.

### Super Famicom 

Ficheiro:SuperGameboy.jpg
Ficheiro:Super-Gameboy-2-apel.JPG

### Super Game Boy 2 
No Xapón saíu un accesorio máis avanzado, *Super Game Boy 2'', cuxa mellora máis salientable foi a inclusión dunha saída para conectar o cable link e así xogar o modo multixogador e incluía un led verde indicando conexión co cable Link e un led vermello indicando o acendido. O motivo principal foi a febre Pokémon.
Ficheiro:SuperGameboy2.jpg
Ficheiro:SuperGameBoy Usage.jpg

## Notas 
## Véxase tamén
IGN

***IGN*** (abreviatura do nome ***Imagine Games Network***) é unha páxina web estadounidense de videoxogos e entretemento operada por **IGN Entertainment Inc.**, unha subsidiaria de Ziff Davis, á súa vez propiedade de j2 Global. A sede da compañía atópase en San Francisco e está dirixida polo seu antigo editor en xefe, Peer Schneider. A páxina web de IGN foi obra do emprendedor Chris Anderson e foi lanzada o 29 de setembro de 1996. Os seus contidos céntranse en videoxogos, filmes, televisión, banda deseñada, tecnoloxía e outros medios. Orixinalmente unha rede de páxinas web, *IGN* agora tamén se distribúe en plataformas móbiles, con programas de consola en Xbox e PlayStation, FireTV, Roku, e a través de YouTube, Twitch, Hulu e Snapchat.

Nun principio, IGN era o buque insignia de IGN Entertainment, unha páxina web que posuía e operaba outras páxinas web orientadas ós intereses, xogos e entretemento dos xogadores, como Rotten Tomatoes, GameSpy, *GameStats*, *VE3D*, TeamXbox, Vault Network, FilePlanet e AskMen, entre outros. IGN foi vendido á compañía Ziff Davis en febreiro de 2013 e dende entón opera como unha subsidiaria de J2 Global.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
GameRankings

**GameRankings** foi un portal web de valoración de videoxogos fundado en 1999 e propiedade de CBS Interactive. Contiña máis de 315&nbsp;000 artigos sobre máis de 14&nbsp;500 videoxogos. GameRankings deixou de existir en decembro de 2019, sendo todo o seu material integrado no portal Metacritic o 9 de decembro de 2019.

No momento do peche do portal en decembro de 2019, sete xogos tiñan unha puntuación do 97% ou superior: *Super Mario Galaxy*, *The Legend of Zelda: Ocarina of Time*, *Super Mario Odyssey*, *Super Mario Galaxy 2*, *The Legend of Zelda: Breath of the Wild*, *Grand Theft Auto IV* e *Grand Theft Auto V*.

## Notas
Universo de Pokémon

O **universo de Pokémon** é un universo ficticio no que está ambientado a franquía *Pokémon*, a cal inclúe as historias e as obras ficticias producidas por The Pokémon Company, Nintendo, Game Freak e Creatures, Inc. O concepto do universo *Pokémon*, tanto nas obras de ficción como no mundo xeral de non ficción de *Pokémon*, provén da afección de coleccionar insectos, un popular pasatempo que o creado de *Pokémon*, Satoshi Tajiri, practicaba sendo neno. Os xogadores da serie de videoxogos son designados como adestradores Pokémon, e teñen dous obxectivos principais (como na maioría de xogos de *Pokémon*): completar a Pokédex conseguindo tódalas especies de Pokémon presentes na rexión ficticia na que está ambientada o xogo e adestrar un equipo de poderosos Pokémon para batallar con outros adestradores e converterse no máis forte: o campión Pokémon. Estes temas de coleccionar, adestrar e loitar están presentes na maioría das versións de xogos da franquía Pokémon, así como na serie anime, no manga, nos filmes e en Pokémon Trading Card Game.

Malia que as batallas Pokémon entre adestradores é un tema popular no universo *Pokémon*, a serie tamén salienta a harmonía entre os humanos e os Pokémon. As batallas Pokémon son consideradas como unha competición deportiva na que tanto os Pokémon como os humanos se divirten. Os Pokémon rara vez sofren feridas fatais durante esas batallas e ademais poden obter remedios nos centros Pokémon, os hospitais especializados en Pokémon.

## Rexións principais 
## Notas
Muíños de Caíde

Os **muíños de Caíde** son un grupo de catro muíños de auga situados en Sanguñedo (Verea), no curso do regato do Sobradiño. 
## Historia
Foron empregados dende mediados do século XVII ata a mecanización do moído. Crese que en orixe eran propiedade do abade de Casal de Abade. Dentro dos muíños hai gravados nas pedras cuxa intencionalidade era a de afastar as malas ánimas e espíritos da colleita.
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Interior dun muíño en Caíde (Casal de Abade, Verea).jpg|Interior dun muíño.
Ficheiro:Muíños de Caíde (Casal de Abade, Verea).jpg|Vista da zona.
Ficheiro:Mellor muíño de Caíde (Casal de Abade, Verea).jpg|Entrada de auga ou traída.
Casa Cortés

A **casa Cortés** é un edificio situado no Ensanche da cidade da Coruña.

## Historia 
Inicialmente o proxecto constaba de dúas partes, unha de vivendas con entrada pola esquina, e outra de oficinas con entrada pola rúa de Ferrol. Finalmente, reformouse o proxecto cunha única entrada pola praza de Galicia.

## Descrición 
A casa Cortés é un edificio de estilo ecléctico situado nunha parcela de 957,8 m2. Ten vivendas de diferentes tamaños, a maior delas na esquina do edificio.

A decoración, como noutras obras de Rodríguez-Losada, concéntranse en zonas como os capiteis, as balaustradas ou nos remates. Ten elementos singulares como galerías e a cúpula.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Turgalicia
*
The Pokémon Company

é unha empresa xaponesa responsable da xestión, produción, mercadotecnia e licenzas da franquía *Pokémon*, consistente en software de videoxogos, un xogo de cartas, unha serie de televisión anime, filmes, manga, produtos de entretemento caseiro e outros. Estabeleceuse a través dun investimento conxunto das tres empresas que posúen os dereitos de autor de Pokémon: Nintendo, Game Freak e Creatures. Comezou a súa actividade en 1998 e adoptou o sobrenome Pokémon Ltd. en outubro de 2000. A compañía ten a súa sede en Mori Tower en Minato, Tokyo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Encontro aleatorio

Un **encontro aleatorio** é un recurso comumente usado en varios xogos de RPG no cal os encontros de combate con personaxes non xogables (NPC) inimigos ou outros perigos ocorren esporadicamente e de forma aleatoria, normalmente sen o inimigo ser fisicamente detectado previamente. En xeral, os encontros aleatorios son usados para imitar os desafíos asociados co feito de ser nun ambiente de risco, tales como un deserto infestado de monstros ou un alxube, cunha frecuencia de ocorrencia e composición incerta (en oposición a un encontro "colocado"). Os encontros aleatorios son comúns en videoxogos de RPG xaponeses como *Dragon Quest*, *Pokémon*, e a serie *Final Fantasy*.

## Notas
Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team e Red Rescue Team

***Pokémon Mystery Dungeon: Blue Rescue Team*** e ***Pokémon Mystery Dungeon: Red Rescue Team*** son dous videoxogos de 2005 da serie de videxogos de *Pokémon* para a Nintendo DS e Game Boy Advance, respectivamente. Os videoxogos foron desenvolvidos por Chunsoft, sendo publicados por The Pokémon Company e distribuídos por Nintendo. *Red Rescue Team* foi o derradeiro xogo de *Pokémon* lanzado para a consola Game Boy Advance. As dúas versión son case idénticas, con *Blue Rescue Team* aproveitando as funcións de pantalla dual e o aumento das capacidades gráficas e de son da Nintendo DS. O xogo ten seis Pokémon exclusivos para cada versión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Pokémon Mystery Dungeon*

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Pokémon Mystery Dungeon
Miguel Ángel Botana

**Miguel Ángel Botana Castro**, nado en Sanxenxo en 1924 e finado o 29 de xaneiro de 2021, foi un procurador e político galego.

## Traxectoria 
De familia cambadesa, foi fillo de Antonio Botana, que fora secretario do xulgado de Sanxenxo. Profesionalmente foi procurador en Santiago de Compostela inicialmente, e a partir de 1962 cargo que ocupou durante catro anos ata 1973. Durante o seu mandato ergueuse a escultura ao aviador Piñeiro e a escultura á Madama, que preside o paseo marítimo de Sanxenxo. Tamén impulsou a construción de edificios de varias alturas no frontal marítimo do concello.

## Recoñecementos 
* Medalla de Prata ao Mérito na Xustiza.

## Notas
Kyle Alexander

**Kyle John Solomon Alexander**, nado o 21 de outubro de 1996 en Scarborough, Ontario, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Hapoel Tel Aviv BC israelí.

## Traxectoria 
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2019, Alexander uniuse ós Miami Heat para a Liga de Verán da NBA de 2019. O 15 de xaneiro de 2020, Alexander asinou cos Heat. Debutou na NBA o 6 de agosto de 2020, xogando un minuto na derrota de Miami por 130-116 contra os Milwaukee Bucks.

O 2 de decembro de 2020, Alexander asinou co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB.

O 2 de decembro de 2020, Alexander asinou co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Serra (xeografía)

Unha **serra** (do idioma latín ), é un conxunto de montañas dentro doutro conxunto máis grande, como é unha cordilleira cuxa liña de cumes ten forma aserrada ou crebada, que pola súa forma recorda unha serra. Polo xeral é máis longa que alta e o seu eixo central denomínase eixo orográfico.
As serras poden ter dimensións que exceden o centenar de quilómetros. Dentro dunha serra pódense atopar algúns macizos, que se diferencian pola mesma agrupación de cimas cunha maior altitude respecto ao resto de montañas ou porque se elevan dunha forma singular entre un espazo relativamente plano (por exemplos o macizo de Montserrat).

## Serras de España 
Os sistemas montañosos de España divídense en serras. Por exemplo, o Sistema Central na serra de Gredos, serra de Guadarrama, Somosierra e serra de Ayllón, enlazando co Sistema Ibérico en Serra Ministra. Este á súa vez comprende, ao norte, a serra de Atapuerca, a serra de la Demanda ou a serra do Moncayo; e ao sur a serra de Albarracín, entre outras.
Noutras ocasións a totalidade da serra, como é o caso de Serra Morena, sen prexuízo de que tamén se subdivida noutras serras máis reducidas, como a (serra de Aracena ou a serra dos Pedroches. O caso de Serra Nevada é lixeiramente distinto, posto que non se identifica tanto coa totalidade da súa cordilleira (a Penibética) como co seu parte central e máis elevada, e xunto coa serra dos Filabres denomina o complexo nevado-filábride, o complexo tectónico máis baixo do conxunto de mantos da zona interna da cordilleira.

Co nome de «serranía» denomínanse moitas comarcas: Serranía de Guadalaxara, Serranía de Cuenca, Serranía de Rolda, etc.

Co nome de «serrano» (equivalente a montañés) denomínase aos habitantes das comarcas serranas, serras e serranías. Deu orixe a un apelido español. Serranilla é o nome dun xénero de poesía, nomeado así polas «serranas», que asaltaban aos viaxeiros (A Serrana da Beira).

Hai unha Serrezuela en Segovia e unha Serrota en Ávila. Serreta é unha denominación común para moitos topónimos.
centro|miniatura|800x800px|Cara sur da Serra de Gredos desde Oropesa (Toledo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cordilleiras
* Montañas
* Meseta
* Chairas
* Altiplano
Natalia Sanmartín Fenollera

**Natalia Sanmartín Fenollera**, nada no ano 1970 na Estrada é unha xornalista e escritora galega.

## Traxectoria  
Aínda que de pequena quería ser bibliotecaria pola súa afección á lectura, licenciouse en Dereito na Universidade da Coruña e realizou un máster en Xornalismo na Escola de Xornalismo do diario *El País*.

En 2013 publicou *El despertar de la Señorita Prim*. A novela foi traducida a once linguas e chegou a máis de 75 países. O libro xurdiu da necesidade de escribir unha historia que falase do valor das cousas sinxelas que se perderon no camiño cara ao progreso e a modernidade.As monxas beneditinas da abadía de Notre-Dame de l'Annonciation du Barroux (Francia), pedíranlle á autora que escribise un conto para ler no refectorio, duranto o Nadal. 

É Xefa de Opinión do diario económico *Cinco Días*.

## Notas
Ramón Guisasola

**José Ramón Guisasola Gorrity**, nado en 1935 e finado o 1 de novembro de 2011, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi alcalde de Sanxenxo en dúas ocasións. Na primeira foi designado polo gobernador civil en 1963, e continuou até xaneiro de 1969. Substituído por Miguel Ángel Botana nese ano, ao finais da década, e xa finado o ditador Franco, encabezou a candidatura de Coalición Democrática nas primeiras eleccións municipais, en 1979, e foi elixido concelleiro.

En 1983 encabezou a candidatura de Alianza Popular e foi elixido alcalde. Revalidou a alcaldía en 1987, logrando a maioría absoluta. En 1988 foi procesado por prevaricación por unha licenza de obras, o cal sumado a máis escándalos urbanísticos, supuxo que en xullo de 1989 os seus compañeiros de partido forzasen a súa dimisión, sendo sucedido polo tamén concelleiro popular Elisardo Balboa. Continuou como concelleiro ata 1991. En 1995 encabezou a candidatura do Partido Principal de Galicia, se ben non consigueu representación. 

## Notas
Knesset

A **Knesset** (en hebreo: הַכְּנֶסֶת *haˈkneset,* a reunión ou a asemblea) é o poder lexislativo do Estado de Israel. É un parlamento unicameral composto por 120 membros escollidos cada catro anos.

## Orixes 
O 14 de maio de 1948, o día antes da declaración de Independencia de Israel, constituíuse o Consello Estatal provisional de Israel. Un órgano con competencias lexislativas e executivas baixo a dirección de David Ben-Gurion pero integrado por diferentes partidos. Logo da Guerra árabe-israelí, en xaneiro de 1949 celebráronse as primeiras eleccións lexislativas en Israel, e quedou constituída o 14 de febreiro, como unha asemblea constituínte. Nesas primeiras sesións adoptou o nome de Knesset, escolleu a Chaim Weizmann como primeiro presidente de Israel e confirmou o primeiro goberno de David Ben-Gurion.

## Funcionamento 
As competencias da Knesset son as de elaborar, discutir e aprobar as leis, confirmar o goberno e controlar a súa acción executiva, ademais de escoller o presidente do Estado. O funcionamento do parlamento de Israel están regulada pola primeira das leis básicas de Israel (1958). Os seus 120 membros, gozan de inmunidade e deben ser escollidos por sufraxio universal da cidadanía israelí maior de idade en voto secreto e mediante un sistema proporcional. Os membros do parlamento intégranse en comités para facer o seguimento das diferentes políticas do Estado.

## Edificio 
Durante os primeiros anos de existencia do Estado de Israel, diferentes edificios de Xerusalén albergaron a súa sede. Mais a Lei Básica: A Knesset (1958) establece no seu artigo segundo que a sede debe estar localizada en Xerusalén, polo que finalmente foi construído un edificio para albergar o parlamento israelí. O predio está localizado no barrio de Givat Ram nun terreo arrendado ao patriarcado ortodoxo grego de Xerusalén e foi custeado por James de Rothschild, xudeu británico.

O edificio foi inaugurado en 1966. No interior destaca a sala do pleno que está presidida pola tribuna central ocupada polo presidente da Knesset e a palestra para os oradores. Fronte á presidencia, sentan os deputados, cuxa disposición se inspira na forma da menorá. As paredes da sala, de pedra calcaria de Galilea, contan cun baixorrelevo de Dani Karavan inspirado no versículo 6, "Saudade así a Xerusalén" do salmo 122. Tamén hai un retrato de Theodor Herzl, fundador do sionismo.miniatura|Visita do vicepresidente dos Estados Unidos, M. Pence á Knesset.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Presidente do Estado de Israel
* Primeiro Ministro de Israel
* Tribunal Supremo de Israel

### Ligazóns externas 
*Web oficial da Knesset
Helmo

[miniatura|*[Galea (helmo)|galea*, helmo dos lexionarios romanos]]
miniatura|Helmo alemán dos séculos XII ou XIII
Un **helmo** é un tipo de casco, unha parte da armadura deseñada para protexer a cabeza durante o combate.

## Historia 
Os cascos están entre as formas máis antigas de equipos de protección individual e sábese que os acadios ou os sumerios os empregaron no século XXIII&nbsp;a.C., os gregos micénicos dende o século XVII&nbsp;a.C., os asirios arredor do 900&nbsp;a.C., os antigos gregos e os romanos e ao longo da Idade Media e ata finais do século XVII. Os materiais e a construción foron máis avanzados a medida que as armas foron cada vez máis poderosas. Inicialmente eran construídos de coiro e latón, e logo de bronce e ferro durante as idades de bronce e ferro. Axiña se fixeron enteiramente de aceiro forxado en moitas sociedades despois do 950&nbsp;d.C. Naquel tempo, eran puramente equipos militares, protexendo a cabeza de golpes con espadas, frechas voadoras e mosquetes de baixa velocidade. Os cascos de ferro despregáronse na cabalería do Imperio Malí para protexer os cabaleiros e a súa montura.

O uso militar de cascos diminuíu despois de 1670 e as armas de fogo remataron co seu uso por soldados a pé despois de 1700,

A Gran Guerra e o seu maior uso da artillaría renovaron a necesidade dos cascos de aceiro, sendo o casco francés Adrian e o casco británico Brodie os primeiros cascos modernos de aceiro empregados no campo de batalla, seguidos da adopción de cascos similares de aceiro, como o Stahlhelm, polas outras nacións en guerra. Tales cascos ofrecían protección á cabeza contra a metralla.

Os militares actuais adoitan empregar cascos de alta calidade feitos de materiais balísticos como o kevlar e o twaron, que ofrecen unha protección mellorada. Algúns cascos tamén teñen boas calidades de protección non balísticas contra ameazas como as ondas de choque provocadas polas explosións.

Moitos dos cascos de combate actuais adaptáronse aos modernos requirimentos de guerra e actualizáronse con guías STANAG para actuar como plataforma para montar cámaras e envoltorios VAS para a montaxe de lentes de visión nocturna (NVG) e dispositivos de visión nocturna monoculares (NVD).

A comezos do século XX, os cascos de combate a miúdo foron equipados con fundas para ofrecer unha maior camuflaxe. Houbo dous tipos principais de fundas: antes as redes de malla eran moi empregadas, mais a maioría dos cascos modernos empregan fundas de tea de camuflaxe.

A finais do século XX, a partir das décadas de 1970 e 1980, os novos materiais comezaron a substituír o aceiro como o material principal dos cascos de combate, nun esforzo por mellorar o peso, a protección balística e a protección contra as lesións na cabeza causadas por explosións. Esta práctica continuou no século XXI, con máis avances e perfeccionamentos nas fibras empregadas, deseño e forma do casco e maior modularidade. Os primeiros sistemas de cascos deste novo deseño foron o estadounidense PASGT, o español MARTE, o italiano SEPT-2 PLUS e o británico Mk6.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Modern military helmets
* Indian Armour Ballistic Helmet
Regato de Sanguñedo

O **regato de Sanguñedo** nace no monte de Bande, por riba dos Casares, e desemboca no regato do Sobradiño preto de Outerio. O curso do rego pasa preto dos lugares dos Casares e Outeiro.

## Toponimia 
O nome do regato vén dado por nacer e transcorrer exclusivamente pola parroquia homónima. Sanguñedo é un fitotopónimo, vén do nome sanguiño, un arbusto. ''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parroquia de Sanguñedo
* Verea
O Carballo do Pazo, Beade, Vigo

**O Carballo do Pazo** é un lugar da parroquia de Beade, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 622 habitantes (302 homes e 320 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Beade 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vigo
Game Link Cable

[miniatura|300x300px|De esquerda a dereita, un Game Link Cable de [Game Boy Advance, un FireWire 400, un Universal Game Link e unha entrada de cable de Game Boy Pocket.]]
O **Game Link Cable** de Nintendo é un accesorio para a liña de consolas Game Boy que permite ós xogadores conectar Game Boys de tódolos tipos para xogar en modo multixogador. Dependendo dos xogos, un Game Link Cable pode ser usado para conectar dous xogos do mesmo título, como *Tetris*, ou dos xogos diferentes compatibles como *Pokémon Red* e *Blue*. Os xogos poden vincularse para competencia cara a cara, xogo cooperativo, intercambiar artigos, desbloquear funcións ocultas, etc.

O deseño do conector do cable Game Link influíu no deseño do IEEE 1394/FireWire.

## Notas
O Carregal, Alcabre, Vigo

**O Carregal** é un lugar da parroquia de Alcabre, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2024 tiña 319 habitantes (158 homes e 161 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín  (de raíz *) co sufixo derivativo .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Alcabre 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vigo
Monumentos romanos e románicos de Arles

**Monumentos romanos e románicos de Arles** (francés: *Arles, monuments romains et romans*)  é unha zona que contén unha colección de monumentos no centro da cidade de Arles, Francia, que está catalogada como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1981 .

A breve descrición oficial deste sitio como Patrimonio da Humanidade é: 
Arles é un bo exemplo da adaptación dunha cidade antiga á civilización medieval europea. Ten algúns impresionantes monumentos romanos, dos que os primeiros (a area, o teatro romano e o cryptoporticus) (galerías subterráneas) datan do século I a.C. Durante o século IV Arles experimentou unha segunda época dourada, como testemuñan os baños de Constantino e a necrópole de Alyscamps. Nos séculos XI e XII, Arles volveuse a converter nunha das cidades máis atractivas do Mediterráneo. Dentro das murallas da cidade, Saint-Trophime, co seu claustro, é un dos principais monumentos románicos de Provenza.  

A área protexida abarca 65 ha. Os seguintes edificios atópanse dentro desta área: 
* Anfiteatro de Arles
* Teatro romano
* Cryptoporticus e  foro romano
* As termas de Constantino
* Murallas do campamento romano
* Os Alyscamps
* Igrexa de San Trófimo e o seu claustro
* Exedra romana (patio do Museo de Arles)

## Notas
## Véxase tamén
Regato do Sobradiño

O **regato do Sobradiño** nace no monte de Bande, por riba dos Casares e desemboca no regato de Quintela entre Casal de Abade e As Laceiras, atrás da Ponte do Cubo. Nel atópanse o pozo Mimón e os muíños de Caíde. O curso do regato atravesa os lugares de Sanguñedo e Casal de Abade.

## Toponimia 
A orixe etimolóxica do topónimo Sobradiño non está de todo clara. Pode que sexa un fitotopónimo referido á sobreira (*Quercus suber*) ou masa arbórea de sobreiras (sobreiral). Outros autores sinalan que poder ser un tautotopónimo, nesta caso a orixe de Sobradiño viría da voz latina *seperatu* ou *superatu* que significa "altura" ou "que está sobre ou enriba". A evolución do termo sería a seguinte: *Superatum* -> *Seperatu* ou *Superatu* -> S*uperado* -> *Suberado* -> *Soberado* -> *Sobrado* -> *Sobradiño*.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Ruta do Briñal, Casal de Abade.jpg|O rego por Casal de Abade.
Ficheiro:Muíños de Caíde (Casal de Abade, Verea).jpg|Muíño en Caíde.
Ficheiro:Pozo Mimón (Casal de Abade, Verea).jpg|Pozo Mimón.
Ficheiro:Fervenza no regato do Sobradiño (Casal de Abade, Verea).jpg|O regato.
Ficheiro:Regato do Sobradiño (Verea).jpg|Fervenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parroquia de Sanguñedo
* Verea
Primeiro ministro de Israel

miniatura|Bandeira do Primeiro Ministro de Israel
O **Primeiro ministro de Israel** é o xefe do goberno do Estado de Israel. É a figura política máis importante do país e a *Lei Básica de Israel: o goberno* (1968, emendada en 2001) regula as súas responsabilidades así como o funcionamento do executivo. Tanto a súa oficina como a residencia oficial están en Xerusalén. Dende 2021 exerce o cargo Naftali Bennett. O primeiro en exercer o cargo foi David Ben-Gurion en 1948 e o primeiro ministro que máis tempo estivo no cargo foi Benjamin Netanyahu, cun total de 15 anos e 92 días de servizo.  

## Designación 
O Primeiro Ministro de Israel é proposto polo Presidente do Estado, quen, logo das eleccións lexislativas, escolle a un membro do parlamento como candidato. Este dispón de 28 días para propor á Knesset unha lista de ministros e un programa de goberno. De recibir a confianza parlamentaria, os ministros comezan a exercer as súas funcións, sendo responsables ante o primeiro ministro. Ademais, o primeiro ministro pode asumir algún ministerio. Así, ata 2021, sete primeiros ministros compatibilizaron o seu cargo co de ministro, sendo a de Defensa a carteira predilecta.

Entre 1996 e 2001 o primeiro ministro era directamente escollido pola cidadanía nunhas eleccións diferentes ás parlamentarias. Dende a fundación do cargo en 1948, todos os primeiros ministros formaron gobernos de coalición co obxectivo de asegurar o respaldo da Knesset. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Knesset
* Presidente de Israel

### Ligazóns externas: 
* Web oficial da Oficina do Primeiro Ministro (en inglés)