open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Conde

**Conde**, ou **condesa** en feminino, do latín *comes* ou *comitis* (compañeiro), é un título nobiliario existente na maioría das monarquías europeas. Na Idade Media, era o señor feudal, propietario dun ou varios castelos e terras denominados condados, pero posteriormente, a partir do século XIV, o título nobiliario só se utilizaba como grao de nobreza.

## Orixe 
No Imperio Romano, *comes* converteuse nun título secular outorgado a cortesáns de confianza, como sinal de confianza imperial. Converteuse nun rango formal, derivado dos "compañeiros" de Alexandre Magno, e equivalente ao título de paladín para un cabaleiro do Sacro Imperio Romano Xermánico ou palatino para un funcionario papal.

*Comes* utilizábase na República Romana para designar aos que acompañaban a un maxistrado, como gobernador dunha provincia, formando parte da súa escolta e do seu consello, a súa *cohors amicorum* (cohorte de amigos). Na época imperial o termo evolucionou, utilizándose formalmente para designar aos achegados ao emperador, primeiro durante as súas viaxes e despois de forma permanente. Converteuse nun título cortesán e nunha dignidade, sendo a orixe do termo posterior: conde.

## Condado 
Co xurdimento do título xurdiu o símbolo máis poderoso do dereito, é dicir, a propiedade e a xurisdición sobre a terra, de aí o termo de condado. O termo deriva do francés antigo *conté* ou *cunté* que denota unha xurisdición baixo o control dun conde ou un vizconde. En francés moderno é *comté*, e os seus equivalentes noutras linguas son *contea*, *contado*, *comtat*, *condado*, *county*, *Grafschaft*, *graafschap*, etc.

O título de conde tamén era frecuentemente conferido polo monarca como título honorífico polos servizos prestados, sen que iso implicase a cesión dun patrimonio feudal, só un título, con ou sen un nome de dominio adscrito a el. 

No Reino Unido, o equivalente a "Conde" (*earl*; *count* en inglés é utilizado a significar condes non británicos) tamén se pode usar como título de cortesía para o fillo máis vello dun duque ou marqués. Nos estados italianos, pola contra, todos os fillos de certos condes eran pequenos condes (*contini*).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Condes de Galicia

* Duque
* Marqués
* Vizconde
* Barón
Stenocara gracilipes

***Stenocara gracilipes*** é unha especie de escaravellos da familia dos tenebriónidos que é nativo do deserto do Namib no sur de África. Esa é unha das zonas máis áridas do mundo, que recibe só 1,4 cm de chuvia ao ano. Este escaravello pode sobrevivir grazas a que recolle auga das néboas matinais na súa superficie dorsal chea de rugosidades irregulares.

Para beber auga, *S. gracilipes* sitúase nunha pequena elevación de area erguéndose sobre as súas patas longas e delgadas. De cara á brisa, co corpo facendo un ángulo de 45°, recolle gotas de néboa sobre as súas ás anteriores endurecidas (élitros). Colócase coa cabeza contra o vento e os élitros ríxidos e cheos de bultiños estendidos contra a brisa húmida. As diminutas pingas de auga (de 15-20&nbsp;µm de diámetro) da néboa son recollidas nas ás; alí as pingas quedan adheridas aos bultiños hidrófilos, que están rodeados de depresións cerosas hidrófobas. As pingas aplástanse a medida que fan contacto coas superficies hidrófilas, impedindo que sexan retiradas polo vento e proporcionando unha superficie para que se unan outras pingas. A acumulación continúa ata que o peso combinado das pingas supera a atracción electrostática da auga aos bultiños así como a forza que lle opoña o vento; cunha brisa de 30&nbsp;km/h, as pingas vanse pegar aos élitros ata que crezan ata ter un tamaño duns 5&nbsp;mm de diámetro; nese momento rodan polo dorso do animal ata a súa boca.

Os investigadores do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) emularon esta capacidade creando unha superficie texturizada que combina materiais alternantes hidrófobos e hidrófilos. Entre os posibles usos están a extracción de humidade do aire e crear fiestras e espellos sen condensación, que non se embazan. Unha compañía chamada NBD Nano está tentando comercializar esta tecnoloxia.

Ultimamente, tamén se demostrou que estes escaravellos poden obter auga do resío (é dicir, sen néboa).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
Onymacris unguicularis

***Onymacris unguicularis*** é unha especie de escaravello que recolle auga da néboa nativo do deserto do Namib do sur de África. Son nativos dunha zona moi árida pero moi neboenta e teñen o hábito de apuntar a súa cabeza cara a atrás usando as patas e o resto do corpo para recoller auga. A néboa condénsase sobre o corpo do escaravello formando pingas de auga. Despois dirixe esas pingas cara a súa boca para hidratarse.

A adaptación deste escaravello ao seu hábitat extremadamente árido inspirou novas tecnoloxías. Kitae Pak, un esudante da Universidade Nacional de Tecnoloxía de Seúl, inventou o *Dew Bank*, unha botella de auga qye recolle auga do resío de xeito similar a como o fai o escaravello.

## Notas
Mode-locking

O ***mode-locking*** (bloqueo de modo) é unha técnica mediante a cal un láser pode producir pulsos luminosos de moi curta duración, da orde dun picosegundo (10 -12 s) ou femtosegundo (10 -15 s).

## Descrición 
A técnica consiste en inducir unha diferenza de fase fixa entre os modos dunha cavidade resonante. Neste caso, o láser chámase *phase-locked* (bloqueo de fase) ou *mode-locked* (bloqueo de modo). Debido á interferencia entre os modos, prodúcese unha serie de pulsos na cavidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grafeno
* Láser
* Láser de estado sólido
* Femtotecnoloxía
* Óptica ultrarrápida

### Bibliografía 
* 
* H. Zhang et al, “Induced solitons formed by cross polarization coupling in a birefringent cavity fiber laser”, Opt. Lett., 33, 2317–2319.(2008).
* D.Y. Tang et al, “Observation of high-order polarization-locked vector solitons in a fiber laser”, *Physical Review Letters*, 101, 153904 (2008).
* H. Zhang et al., "Coherent energy exchange between components of a vector soliton in fiber lasers", *Optics Express*, 16,12618–12623 (2008).
* H. Zhang et al, “Multi-wavelength dissipative soliton operation of an erbium-doped fiber laser”, *Optics Express*, Vol. 17, Issue 2, pp.&nbsp;12692–12697
* L.M. Zhao et al, “Polarization rotation locking of vector solitons in a fiber ring laser”, *Optics Express*, 16,10053–10058 (2008).
* Qiaoliang Bao, Han Zhang, Yu Wang, Zhenhua Ni, Yongli Yan, Ze Xiang Shen, Kian Ping Loh, and Ding Yuan Tang, Advanced Functional Materials,"Atomic layer graphene as saturable absorber for ultrafast pulsed lasers "
Alexander Sergeev

**Aleksandr Mikhaylovich Sergeyev** (en ); nado en Buturlino (Óblast de Gorki) o 2 de agosto de 1955, é un físico ruso. Entre 2017 e 2022 foi o presidente da Academia Rusa de Ciencias.
## Traxectoria
Estudou física na Universidade Estatal de Gorki, graduándose en 1977. Despois da graduación, traballou como investigador no Instituto de Física Aplicada da Academia Rusa de Ciencias en Gorki, actualmente Nizhnii Novgorod. Obtivo o seu doutoramento (PhD. Cand. Sci.) en 1982, e desenvolveu toda a súa carreira científica no mesmo instituto. En 2015, pasou a ser o director do instituto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Mode-locking*
Zygogramma

***Zygogramma*** é un gran xénero de escaravellos crisomélidos da subfamilia Chrysomelinae, que comprende aproximadamente 100 especies.

Os adultos e larvas son herbívoros e comen varias plantas hóspede. *Zygogramma exclamationis* é unha praga para o xirasol en América do Norte. Polo menos dúas especies foron utilizadas como unha forma de control biolóxico de pragas: *Zygogramma bicolorata* foi introducida na India como un axente de biocontrol para a mala herba *Parthenium hysterophorus*, e *Zygogramma suturalis* foi introducida en Rusia para o control da planta *Ambrosia artemisiifolia*.

## Especies seleccionadas 
**Zygogramma arizonica* Schaeffer, 1906
**Zygogramma bicolorata* Pallister, 1953
**Zygogramma conjuncta* (Rogers, 1856)
**Zygogramma continua* (J. L. LeConte, 1868)
**Zygogramma disrupta* (Rogers, 1856)
**Zygogramma estriata* Schaeffer, 1919
**Zygogramma exclamationis* (Fabricius, 1798)
**Zygogramma heterothecae* Linell, 1896
**Zygogramma malvae* (Stål, 1859)
**Zygogramma opifera* (Stål, 1860)
**Zygogramma piceicollis* (Stål, 1859)
**Zygogramma signatipennis* (Stål, 1859)
**Zygogramma suturalis* (Fabricius, 1775)
**Zygogramma tortuosa* (Rogers, 1856)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Lista de priblicacións sobre *Zygogramma* na Biodiversity Heritage Library
Zopherus

[esquerda|miniatura|*[Zopherus nodulosus*]]
***Zopherus*** é un xénero de escaravellos da familia dos zoféridos que comprende 19 especies distribuídas en América do Norte. Están adaptados a perforar a madeira. 

## Etimoloxía 
O nome *Zopherus* procede do , que significaba 'escuro, fusco' ou 'gris'. 

## Descrición 
Son longos e cilíndricos con exoesqueletos grosos. Os élitros son tan grosos que a miúdo cómpre perforar con trade un buraco para montar os espécimes para exposición. As especies que viven ao norte de río Grande son case todas de cor uniformemente negra, mentres que as especies tropicais teñen todas un forte deseño de cores contrastantes negra e branca. A cabeza do animal está en gran parte agochada baixo o tórax. Os élitros está fusionados, o que fai que os *Zopherus* non poidan voar.

## Ecoloxía 
As especies de *Zopherus* están adaptadas a perforar a madeira, algunhas especies mesmo poden perforar madeira san, pero outras só madeira morta.

## Taxonomía 
O xénero *Zopherus* comprende especies que previamente estaban encadradas noutros xéneros, *Megazopherus*, *Zopherinus* e *Zopherodes*, todos os cales foron agora sinonimizados dentro de *Zopherus*. Moitas das especies tamén foron coñecidas por diversos sinónimos taxonómicos. O xénero foi creado inicialmente en 1832 por George Robert Gray, usando a ortografía *Zopheros*. Isto foi despois emendado por Laporte de Castelnau á transliteración máis usual *Zopherus*; non obstante, a autoría debe adxudicárselle a Gray e non a Laporte, como moitos autores teñen feito.

### Especies 
Charles A. Triplehorn recoñeceu 19 especies na súa monografía de 1972:

**Zopherus angulicollis* Champion, 1884
**Zopherus championi* Triplehorn, 1972
**Zopherus chilensis* Gray, 1832
**Zopherus concolor* LeConte, 1851
**Zopherus elegans* Horn, 1870
**Zopherus gracilis* Horn, 1867
**Zopherus granicollis* Horn, 1885
**Zopherus jansoni* Champion, 1884
**Zopherus jourdani* Sallé, 1849
**Zopherus laevicollis* Colier, 1841
**Zopherus mexicanus* Gray, 1832
**Zopherus nervosus* Solier, 1841
**Zopherus nodulosus* Solier, 1841
**Zopherus opacus* Horn, 1867
**Zopherus sanctaehelenae* (Blaisdell, 1931)
**Zopherus solieri* Triplehorn, 1972
**Zopherus tristis* LeConte, 1851
**Zopherus uteanus* (Casey, 1907)
**Zopherus xestus* Triplehorn, 1972

## Notas
Cristina Olea

**Cristina Olea Fernández**, nada en Vigo en 1982, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
Realizou a súa formación inicial na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en Xornalismo en 2004. Tamén fixo o máster en Xornalismo de Televisión do Instituto RTVE e o Diploma de Estudos Avanzados (DEA) en Humanidades pola Universidade Autónoma de Barcelona.

Dende o ano 2006 traballa en Televisión Española como cronista parlamentaria e posteriormente na sección de internacional. Foi enviada especial a diversos países do mundo, entre as que destaca a cobertura das eleccións dos Estados Unidos de 2012 cando Barack Obama saíu elixido presidente e o conclave de 2013 no que foi elixido Jorge Mario Bergoglio como novo Papa da Igrexa católica co nome de Francisco.

Dende 2018 é correspondente de Televisión Española en Washington, D.C. (nos Estados Unidos). En xaneiro de 2021 entrevistou o expresidente estadounidense Barack Obama para o programa *Informe semanal*.

## Obras 
* *La gran fractura americana. Trump, Harris y las crónicas de un país convulso* (2024). Madrid: La esfera de los libros. 388 páxs. ISBN  9788413849294.

## Recoñecementos 
* 2013: Globo de Ouro do World Media Festival pola súa reportaxe "El desencanto de Europa" para o programa informativo En Portada.
* 2013: Gran Premio do Xurado do World Media Festival con ‘El desencanto de Europa’, reportaxe para o programa ‘En Portada’.

## Notas
Butrint

**Butrint** (en , en , en ) foi unha antiga polis grega e posteriormente unha cidade romana e a sé dun bispado cristián primitivo en Epiro. Orixinalmente, era o asentamento da tribo grega dos caonios, posteriormente formou parte do estado de Epiro e despois foi unha colonia e bispado romanos. Entrou en declive na Antigüidade tardía, antes de ser abandonada durante a Idade Media despois de que un gran terremoto inundase a maior parte da cidade. No presente é un importante sitio arqueolóxico do condado de Vlorë, en Albania, a uns 14 quilómetros ao sur de Sarandë e preto da fronteira con Grecia. Está situado nun outeiro con vistas á canle de Vivari e forma parte do Parque Nacional de Butrint. Hoxe Bouthrotum é unha sé titular católica latina e tamén conta co castelo de Ali Pasha.

A cidade é considerada un dos máis importantes sitios arqueolóxicos de Albania. Debido ao seu enorme valor cultural, histórico e natural cunha historia considerable, Butrint foi declarado Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1992 e ademais é un parque nacional dende 2000.

## Galería de imaxes 

Butrint Panorama.jpg |
Ficheiro:Butrint-111183.jpg|
Ficheiro:Butrint-111185.jpg|
Ficheiro:Butrint-111187.jpg|
Ficheiro:Butrint-111189.jpg|
Ficheiro:Butrint-111190.jpg|
Ficheiro:Butrint-111192.jpg|
Ficheiro:Butrint-111194.jpg|
Ficheiro:Butrint-111196.jpg|
Ficheiro:Butrint-111198.jpg|
Ficheiro:Butrint-111200.jpg|
Ficheiro:Butrint-111202.jpg|
Ficheiro:Butrint-111204.jpg|
Ficheiro:Butrint-111206.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade en Albania

### Bibliografía 
*Ceka N., *Butrint: A guide to the city and its monuments* (Migjeni Books) Tirana 2005)
*Crowson A., "Butrint from the Air", in *Current World Archaeology* 14 (2006).
*Hansen, Inge Lyse e Richard Hodges, eds., *Roman Butrint: An Assessment*. Oxford: Oxbow Books, 2007.
*
*Richard Hodges e Matthew Logue, "The Mid-Byzantine Re-Birth of Butrint", *Minerva* 18, #3 (maio/xuño de 2007): 41–43.
* A. M. Liberati, L. Miraj, I. Pojani, F. Sear, J. Wilkes e B. Polci, ed. por O. J. Gilkes. ''The Theatre at Butrint. Luigi Maria Ugolini's Excavations at Butrint 1928-1932*, (Albania Antica IV) (Supplementary volume no. 35. Publicado por British School at Athens, 2003).
*Jarrett A. Lobell, *Ages of Albania* (*Archeology* magazine marzo/abril de 2006)
*Ugolini L. M., *Butrinto il Mito D'Enea, gli Scavi''. Roma: Istituto Grefico Tiberino, 1937 (reprint Tirana: Istituto Italiano di Cultura, 1999)
Cybister tripunctatus

***Cybister tripunctatus*** é unha especie de escaravellos ditíscidos que se encontran na India, illas Andaman e Nicobar, Sri Lanka, Afganistán, Bangladesh, Myanmar, Nepal, Paquistán, Bután, a China, Chipre, Irán, Iraq, o Xapón, Kirguizistán, Mongolia, Rusia, Siria, Tadjiikistán, Turkmenistán, Italia, Turquía, Uzbekistán e Europa.

## Descrición 
A subespecie nominal ten unha lonxitude típica duns 28 mm. É un escaravello grande carnívoro que come cágados, peixes e insectos acuáticos como ninfas de notonéctidos, *Culex* spp. e quironómidos e larvas das libélulas *Pantala flavescens*. Tamén se alimenta de conxéneres simpátricos como *Cybister brevis* e *Cybister chinensis*.

## Subespecies 
Identificáronse seis subespecies.

* *Cybister tripunctatus africanus* Laporte, 1835
* *Cybister tripunctatus asiaticus* Sharp, 1882
* *Cybister tripunctatus lateralis* (Fabricius, 1798)
* *Cybister tripunctatus orientalis* Gschwendtner, 1931
* *Cybister tripunctatus temnenkii* Aubé, 1838
* *Cybister tripunctatus tripunctatus* (Olivier, 1795)

A subespecie *orientalis* ten unha lonxitude corporal de 24 a 29 mm. Encóntrase na China, a península de Corea, Taiwán e  Xapón.

A subespecie *africanus* vive en lagoas en retro-dunas, desembocaduras e lagoas residuais de pequenos ríos, preferiblemene de substratos lamacentos.

A subespecie *asiaticus* ten as seguintes características: cabeza negra, con iridescencia verdosa metálica. Pronoto negro e brillante con iridescencia verdosa metálica. Ten unha banda lateral amaelada no pronoto. Élitros de tons negros con iridescencia verdosa metálica e bordos laterais amarelos.

## Galería 

Cybister tripunctatus.jpg|*C. tripunctatus*
Cybister tripunctatus (Olivier,1795) Three-punctured Diving Beetle (17123364810).jpg|en Tailandia
Cybister tripunctatus orientalis.jpg|ssp. *orientalis*

## Notas
Centros históricos de Berat e Gjirokastër

Os **centros históricos de Berat e Gjirokastër** (en ) son un conxunto histórico que abrangue as cidades de Berat e Gjirokastër, no sur de Albania. Gjirokastër foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2005, mentres que Berat foi engadido como unha extensión do sitio en 2008. Están inscritas como exemplos raros da arquitectura típica do período otomán.

Berat é coñecida como a cidade das mil fiestras e considérase un dos tesouros arquitectónicos de Albania. Aínda son evidentes vestixios ben conservados na cidade dos ilirios, dos gregos, dos romanos, dos bizantinos e dos otománs, con castelos e mansións, antigas igrexas e mesquitas e impresionantes pinturas murais. Ao longo dos séculos, Berat foi o lugar onde conviviron en paz diversas relixións e comunidades.
 
Gjirokastër, coñecida como a cidade de pedra, esténdese no lado empinado do val do río Drino, con vistas á paisaxe histórica cunha pintoresca arquitectura de pedra enmarcada por montañas a cada lado. Como a maioría das outras cidades de Albania, Gjirokastër posúe tesouros arquitectónicos de varias civilizacións que previamente conquistaron a rexión.

## Galería de imaxes 
;Berat

Ficheiro:Berat_Unesco_2016_Albania.jpg|Distrito de Mangalem.
Ficheiro:The old city of Berat.jpg|Distrito de Gorica.
Ficheiro:Berat_citadel.jpg|Distrito de Kalaja.
Ficheiro:Old_town_of_berat_2_albania_2016.jpg|Casas no distrito de Kalaja.
Ficheiro:Berat_-_1_(1).jpg|Igrexa da Santa Trindade de Berat.
Ficheiro:Berat_-_Beqar_Moschee_1b.jpg|Mezquita dos solteiros.
Ficheiro:Saint Theodore Church in Berat. - ALL 1748.jpg|Fresco na Igrexa de San Teodoro de Berat.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade en Albania
Ramón Osorio Pita

**Ramón Osorio Pita da Veiga**, nado cara a 1859 e finado en Lugo o 2 de outubro de 1938, foi un agrarista e político galego.

## Traxectoria 
Orixinario de San Pedro de Láncara. Fillo de Juan Diego Osorio de Albaredo Pardo de Aguiar e Amalia Pita da Veiga Becerra. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi concelleiro de Lugo polo Partido Conservador. Finou en Lugo o 2 de outubro de 1938 aos 79 anos.

## Vida persoal 
Casou en primeiras nupcias con Dolores Pedrosa Pérez de Porras e foi pai de Gonzalo, Agustín, Ramón, José, Paz, Mercedes, Amalia, Ramona e Antonio Osorio Pedrosa. Volveu casar con Pilar López Cantabrana, que finou en 1923, e foi pai de María, Luis e Purificación Osorio López.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
European Venus Explorer

A **European Venus Explorer** (**EVE**), coñecida até 2007 como **Venus Entry Probe** (**VEP**), é unha sonda espacial proposta da Axencia Espacial Europea para Venus. Na cronoloxía do TRS de 2005 (*technology reference study*, estudo de referencia tecnolóxica), propúxose que a nave espacial fose lanzada nun vehículo de lanzamento Soiuz-2 / Fregat ao redor de 2013. Porén, as solicitudes para financiar e desenvolver a nave espacial en 2007 e 2010 foron rexeitadas.

EVE foi unha proposta de misión de clase media no programa Cosmic Vision. O concepto da misión consistía nun orbitador e un globo que circunnavegarían o planeta ao longo dunha semana, e unha sonda de aterraxe que funcionaría durante aproximadamente unha hora na superficie. 

Aínda que a VEP non foi escollida finalmente para a súa realización na quenda de selección de 2007 por motivos programáticos, a misión EVE foi sinalada como punto de referencia útil para futuras misións.

## Visión xeral 
O concepto da misión precisa de dous satélites: o Venus Polar Orbiter (VPO), para a teledetección da atmosfera, e o Venus Elliptical Orbiter (VEO), que desprega a sonda de entrada desde unha órbita altamente elíptica. A sonda de entrada contería un globo-aerobot que flota en condicións benignas a 55&nbsp;km de altitude na capa media de nubes, e deixaría caer até 15 microsondas á baixa atmosfera. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Venera-D
* Venus
** Atmosfera de Venus

### Ligazóns externas 
* ESA - Venus Entry Probe - unha sonda atmosférica
* Contratista do estudo SSTL/ESA – Venus Entry Probe 
* Artigo francés que menciona a Venus Entry Probe
Manuel Rey Suárez

**Manuel Rey Suárez**, nado en Oseiro (Arteixo) o 1 de xaneiro de 1869 e finado na mesma parroquia o 3 de xullo de 1940, foi un agrarista e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Oseiro. Integrou na Unión Campesina ás asociacións agrarias de Arteixo, Lañas, Meicende, Oseiro, Pastoriza e Suevos. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi elixido concelleiro de Arteixo en 1911, elección que foi proclamada nula pola Comisión provincial en xullo, aínda que finalmente foi concelleiro e sindico de Arteixo. Na Segunda República interveu nos mitins republicanos de Arteixo, como o de novembro de 1932 con Luis Cortiñas Díaz. Publicou algunhas colaboracións en *La Voz de Galicia*.

## Vida persoal 
Casou en Pastoriza con Genoveva Riveiro Castro e foi pai de Jesús, Clotilde e José Rey Riveiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* O benfeitor de Oreiro Manuel Rey Suárez
Academia Chinesa de Ciencias

A **Academia Chinesa de Ciencias** é a academia nacional de ciencias naturais da República Popular da China. É unha institución do Consello de Estado da China. 

## Estrutura 
Ten a súa sede en Pequín, con institutos repartidos por todo o país. Foi fundada en Pequín o 1 de novembro de 1949, sendo creada para ser a forza chinesa nas áreas de investigación, animando aos seus científicos a regresar ao seu país, adestrando e asignándoos. 

A Academia Chinesa de Ciencias supervisa uns 120 institutos, incluídas as instalacións "grandes científicas" da China, e tres institucións de ensino superior. Despois dunha serie de renovacións, os científicos de moitos dos seus laboratorios dedícanse a investigacións de clase mundial nunha variedade de disciplinas, incluídas a física cuántica, as matemáticas e a neurociencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Administración Espacial Nacional Chinesa
Elemento fosforescente

miniatura| Exemplo de fosforescencia
O **elementos fosforescentes** son compostos químicos que emiten luz cando se expoñen a luz dunha lonxitude de onda diferente (é dicir, de distinta cor). 

## Terminoloxía 
A palabra fosforescente provén do grego antigo φωσφόρος (*phosphoros* = portador de luz) a través do latín *phosphŏrus*. O lexema φῶς, φωτός (*phos, photos* = luz, de luz) provén da raíz indoeuropea *bha- (brillar), mentres que o sufixo *-scere* que marca procesos durativos, como en *abastecer* ou *permanecer* e de aí *-scente* indica un proceso (como *adolescente*, é "en proceso de ser adulto").

O fosforescentes non conteñen o elemento químico fósforo, que comparte etimoloxía. Úsanse en moitos tipos de iluminación, incluíndo lámpadas fluorescentes onde cambian a luz ultravioleta producida polo vapor de mercurio excitado en luz visible.

## Química 
A química dos fosforescentes varía moito dependendo de para que se vaia utilizar. Inclúen materiais "que brillan na escuridade" que se poden atopar en diversos obxectos, xoguetes ou iluminación de seguridade de emerxencia para edificios. Utilízanse nas pantallas dos televisores de tubos catódicos de estilo máis antigo para facer visible a luz dun feixe de electróns. Tamén se poden usar para detectar visiblemente radiacións ionizantes. Os díodos emisores de luz son dispositivos que adoitan usar fosforescentes para obter unha determinada cor ou temperatura de cor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lámpada incandescente
* Fósforo (elemento)
* Fosforescencia
* Fluorescencia
* LED
* Luz
* Lámpada de neon
Cantigas dun pobo

***Cantigas dun pobo*** é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1982, baixo o selo Smash. O álbum foi editado inicialmente en casete. En 1983 foi reeditado en LP por Fontana Records.

Os temas "Canto de cego" (4), "Alalá da pena" (8) e "Fuxan os ventos" (10) pertencen ao primeiro álbum do grupo, *Fuxan os ventos* (1976). Os temas "Romance de Rufina" (2) e "O carro" (5) pertencen ao segundo álbum, *O tequeletequele* (1977). Os temas "Pandeiretada" (1), "Sementeira" (3), "A Carolina" (6) e "Muller" (7) pertencen ao terceiro álbum do grupo, *Sementeira* (1978). O tema "Catro mancebos" (9) pertence ao cuarto álbum do grupo, *Galicia canta ó neno* (1978)

## Lista de cancións 
;Cara A

;Cara B

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do grupo
* *Cantigas dun pobo* en Discogs
Fuxan os ventos (recompilatorio)

***Fuxan os ventos*** é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1982, baixo o selo Smash. Editouse unicamente en casete.

Os temas "Alalá da pena" (3), "O afiadore" (5) e "Miña nai" (9) e "Irmaus" (10) pertencen ao primeiro álbum, *Fuxan os ventos* (1976). Os temas "Romance de Rufina" (2) e "O carro" (6) pertencen ao segundo álbum, *O tequeletequele* (1977). Os temas "A Carolina" (1), "Muiñada" (4), "Sementeira" (7) e "Foliada das olas" (8) pertencen ao terceiro álbum, *Sementeira* (1978). O tema "Catro mancebos" (11) pertence ao cuarto álbum, *Galicia canta ó neno* (1978). 

## Lista de cancións 
;Cara A

;Cara B

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do grupo
* *Fuxan os ventos* en Discogs
Radiación monocromática

En física, a **radiación monocromática** é radiación electromagnética cunha única frecuencia constante. Cando esa frecuencia forma parte do espectro visible (ou preto del) adoita empregarse o termo **luz monocromática**. A luz monocromática é percibida polo ollo humano como unha cor espectral.

Cando a radiación monocromática se propaga a través do baleiro ou nun medio transparente homoxéneo, ten unha única lonxitude de onda constante.

## Monocromaticidade práctica 
Ningunha radiación pode ser totalmente monocromática, xa que iso requiriría unha onda de duración infinita como consecuencia da propiedade de localización da transformada de Fourier (cf. coherencia espectral ). Na práctica, a radiación "monocromática" - mesmo procedente de láseres ou liñas espectrais - sempre consta de compoñentes cunha gama de frecuencias de ancho distinto de cero.

## Xeración 
A radiación monocromática pódese producir por varios métodos. Isaac Newton observou que un feixe de luz do sol podía estenderse por refracción nun abano de luz con cores variables; e que se un feixe de calquera cor en particular se illaba dese ventilador, comportábase como luz "pura" que non podía descompoñerse máis.

Cando os átomos dun elemento químico en estado gasoso están sometidos a unha corrente eléctrica, a unha radiación adecuada ou a unha temperatura suficientemente alta, emiten un espectro luminoso cun conxunto de liñas espectrais discretas (compoñentes monocromáticos), que son características do elemento. Este fenómeno é a base da ciencia da espectroscopia, e é explotado en lámpadas fluorescentes e os chamados sinais de neon.

Un láser é un dispositivo que xera radiación monocromática e coherente mediante un proceso de emisión estimulada.

## Propiedades e usos 
Cando a radiación monocromática interfire consigo mesma, o resultado poden ser franxas de interferencia visibles e estables que se poden usar para medir distancias moi pequenas ou grandes distancias con moi alta precisión. A definición actual do metro baséase nesta técnica.  

Na técnica de análise espectroscópica, unha mostra de material exponse a radiación monocromática e mídese a cantidade que se absorbe . A gráfica de absorción en función da frecuencia da radiación adoita ser característica da composición do material. Esta técnica pode empregar radiacións que van dende as microondas, como na espectroscopia rotacional, até os raios gamma, como na espectroscopia de Mössbauer.

## Notas 

## Véxase tamén 
* Onda 
* Acústica
* Óptica
* Interferómetro
* Láser
* Difracción
* Filtro dicroico
* Aneis de Newton
Patrimonio da Humanidade en Macedonia do Norte

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Macedonia do Norte**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Despois da disolución de Iugoslavia, a República Socialista de Macedonia declarou a súa independencia como República de Macedonia en 1991 e acudiu á convención da UNESCO o 30 de abril de 1997 baixo o nome de Antiga República Iugoslava de Macedonia (debido ao conflito polo nome do país que mantiña con Grecia). Despois do acordo de Prespa, o nome do país cambiouse oficialmente a Macedonia do Norte no ano 2019.

No ano 2022, había dous sitios en Macedonia do Norte inscritos na lista e outros catro sitios máis na lista de candidaturas. O Patrimonio cultural e natural da rexión de Ohrid inscribiuse na 3ª sesión do Comité da UNESCO en 1979. En 2019, o sitio expandiuse para incluír a parte da costa albanesa do lago, converténdose nun sitio transnacional. En 2021, o sitio dos faiais primarios dos Cárpatos e outras rexións de Europa foi expandido para incluír un bosque de faias dentro do Parque Nacional de Mavrovo, e o sitio é compartido por 17 países europeos máis. Os sitios candidatos de Macedonia do Norte son a cova Slatinski Izvor, a formación xeolóxica Markovi Kuli, o complexo megalítico arqueoastronómico de Kokino e a Igrexa de San Xurxo de Kurbinovo.

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: de Macedonia do Norte
:**Ano de inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
Lago de Ohrid

O **lago de Ohrid** (en  *Ohridsko Ezero*; en , tamén coñecido como *Liqeni i Pogradecit*) é un lago que se atopa na rexión montañosa da fronteira entre Macedonia do Norte e o leste de Albania. É un dos lagos máis profundos e antigos de Europa, cun ecosistema único de relevancia mundial con máis de 200 especies endémicas.

A parte do lago de Ohrid que se atopa en Macedonia do Norte foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1979, e un ano despois foi ampliada para incluír tamén a zona cultural e histórica da cidade de Ohrid. En 2010, a NASA nomeou un dos lagos de Titán na súa honra. En 2014, a reserva transfronteiriza de Ohrid-Prespa entre Albania e Macedonia do Norte foi engadida á rede de Reservas da Biosfera da UNESCO. A parte albanesa do lago foi designada Patrimonio da Humanidade en 2019. A parte de Macedonia do Norte foi nomeada como sitio Ramsar en 2021, superando os nove criterios para a proclamación.

En Albania, a parte costeira do lago ten o status de reserva da natureza. En Macedonia do Norte, o lago forma parte do Parque Nacional de Galičica.

## Notas 
## Véxase tamén
Xylotrupes

***Xylotrupes*** é un xénero de escaravellos da subfamilia Dynastinae, con máis de 25 especies e subespecies distribuídas por todo o mundo, pero especialmente en Asia.

## Especies 
* *Xylotrupes australicus* J. Thomson, 1859 - Australia
* *Xylotrupes baumeisteri* Schaufuss, 1885 - Sulawesi, status pouco claro
* *Xylotrupes beckeri* Schaufuss, 1885 - Malaisia Occidental, Sumatra
* *Xylotrupes carinulus* Rowland, 2011 - Nova Guinea, Rexencia das illas Aru
* *Xylotrupes clinias* Schaufuss, 1885 - Sulawesi, illas Maluku
* *Xylotrupes damarensis* Rowland, 2006 - illas Tanimbar
* *Xylotrupes faber* Silvestre, 2002 - Xava
* *Xylotrupes falcatus* Minck, 1920 - Indonesia
* *Xylotrupes florensis* Lansberge, 1879 - illas da Sonda menores (= *Endebius florensis*), Flores, Timor e Wetar
* *Xylotrupes gideon* (Linnaeus, 1767) - moi estendido
* *Xylotrupes gilleti* - illas Tanimbar
* *Xylotrupes inarmatus* Sternberg, 1906 - Xava
* *Xylotrupes introduce* Li, 2016 - illas menores da Sonda
* *Xylotrupes lorquini* Schaufuss, 1885 - Sulawesi
* *Xylotrupes lumawigi* Silvestre, 2002 - Filipinas
* *Xylotrupes macleayi* Montrouzier, 1855 - Nova Guinea e Vanuatu
* *Xylotrupes meridionalis* Prell, 1914 - Sri Lanka
* (*Xylotrupes mindanaoensis* Schultze, 1920) - probablemente debería situarse no xénero *Allomyrina*
* *Xylotrupes mniszechi* J. Thomson, 1859 - Himalaias
* *Xylotrupes oudomxayicus* Li, 2016 - Laos
* *Xylotrupes pachycera* Rowland, 2006 - Borneo
* *Xylotrupes pauliani* Silvestre, 1997 - Sumatra e Malaisia Occidental Pahang
* *Xylotrupes philippinensis* Endrödi, 1957 - Filipinas & Lanyu, Taiwán
* *Xylotrupes pubescens* Waterhouse, 1841 – Filipinas
* *Xylotrupes reductus* Walker, 1859 - Sri Lanka
* *Xylotrupes rindaae* Fujii, 2011 - Indonesia
* *Xylotrupes siamensis* Minck, 1920 - SE-Asia
* *Xylotrupes socrates* Schaufuss, 1864 - Vietnam, Tailandia
* (*Xylotrupes solidipes* Walker, 1859) - probablemente debería situarse no xénero *Dipelicus* (Pentodontini)
* *Xylotrupes striatopunctatus* Silvestre, 2003 - Illas Maluku
* *Xylotrupes sumatrensis* Minck, 1920 - Sumatra e Malaisia Occidental
* *Xylotrupes tadoana* Rowland, 2006 - Flores
* *Xylotrupes taprobanus* Prell, 1914 - India, Sri Lanka
* *Xylotrupes telemachos* Rowland, 2003 - Illas Maluku
* *Xylotrupes ulysses* (Guérin-Méneville, 1830) - Arquipéago de Bismarck
* *Xylotrupes wiltrudae* Silvestre, 1997 - Borneo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Moedas dos Estados Unidos de Bélxica

[miniatura|O [León (heráldica)|león rampante da Liberdade, motivo característico dos anversos das moedas dos Estados Unidos de Bélxica, emitidas logo da Revolución Bravantina de 1789.]]
A **moeda dos Estados Unidos de Bélxica** é a cuñada e utilizada durante a efémera existencia dos Estados Unidos de Bélxica en 1790, logo da Revolución Brabantina (1789).

Estas emisións, aínda que de curta duración, exerceron unha forte influencia numismática nas cuñaxes posteriores á independencia de Bélxica en 1830.

## Contexto histórico 
En 1789 produciuse a Revolución de Brabante como reacción ás reformas liberais levadas a cabo por Xosé II de Habsburgo e ao dominio austríaco de Bélxica. Despois de que as forzas austríacas fosen derrotadas ante os rebeldes na Batalla de Turnhout en 1789, estas retiráronse do país e deixáronlles aos rebeldes o poder. O 11 de xaneiro de 1790, coa sinatura do Tratado da Unión, os condados e os ducados que formaran os Países Baixos Austríacos pasaron a constituír un único país: os Estados Unidos de Bélxica.

O artigo 5 do devandito Tratado da Unión establecía: "só o Congreso terá a facultade de cuñar moeda nos Estados Unidos de Bélxica, e de fixar o seu título e o seu valor".

## Moedas 
As moedas emitíronse en oito valores faciais diferentes, con denominacións en liards, soldos e floríns, unicamente durante a curta existencia do novo país, polo que todas elas amosan a data de 1790. Tanto as súas lendas, en latín, como a iconografía representadas nelas aluden á unidade do Estado.

Estes son os tipos emitidos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estados Unidos de Bélxica

### Bibliografía 
* Cumont, G. (1882). "Les Monnaies des États-Belgiques-Unis". En *Revue Belge de Numismatique*. 38. Páxinas 627-633.
* Cumont, G. (1883). "Les Monnaies des États-Belgiques-Unis". En *Revue Belge de Numismatique*. 39. Páxinas 323-332.
Casa da Moeda de Croacia

A **Casa da Moeda de Croacia** (en croata: *Hrvatska kovnica novca*), anteriormente coñecida como Instituto Monetario Croata (en croata: *Hrvatski novčarski zavod*) é unha empresa pública croata, dependente do Banco Nacional de Croacia, que se encarga da produción da moeda de curso legal nese país europeo.

A compañía produce tamén moedas conmemorativas e de investimento en metais preciosos, así como medallas de ouro e prata, medallóns conmemorativos, insignias de diferentes metais e placas de matrícula. No entanto, non produce papel moeda.

## Historia 
A ceca pública fundouse na localidade de Sveta Nedelja, na provincia de Zagreb, o 23 de abril de 1993 e comezou a súa actividade o 14 de xaneiro de 1994. 

O 2 de xaneiro de 2021, a entidade anunciou que o seu novo nome sería Casa da Moeda de Croacia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa de moeda
* Moedas de euro de Croacia

### Ligazóns externas 
* Sitio web en croata
* Sitio web en inglés
Mecynorhina torquata

***Mecynorhina torquata*** é unha especie de escaravello da subfamilia Cetoniinae, tribo Goliathini.

## Descrición 
*Mecynorhina torquata* está entre os Cetoniinae máis grandes do mundo, só superado polos escaravellos goliat. Os machos chegan aos 55-85 mm de lonxitude e as femias son lixeiramente menores, chegando a uns 50-60 mm de lonxitude. A cor básica é verde con marcas brancas nos élitros. Os machos teñen un corno na parte frontal. As larvas poden acadar os 80 mm de lonxitude nos machos, cun  peso duns 30-40 g.

## Distribución 
Son nativos de África tropical, especialmente na República Democrática do Congo, Camerún e Uganda.

## Investigacións 
Creáronse cyborgs de *M. torquata* implantándolle eléctrodos e un aparello de radio. Enviando sinais de radio para facer que os eléctrodos estimulasen os músculos, é posible controlar o camiñar e o voo do escaravello.

## Subespecies 
* *Mecynorhina torquata immaculicollis* (Kraatz, 1890)
* *Mecynorhina torquata poggei* (Kraatz, 1890)
* *Mecynorhina torquata torquata* (Drury, 1782)
* *Mecynorhina torquata ugandensis* Moser, 1907 – ás veces tratado como unha especie separada

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biolib
* Beetlespace
Arturo Juan Rodríguez Pérez-Reverte

**Arturo Juan Rodríguez Pérez-Reverte**, nado en Cartaxena o 30 de abril de 1989, é un futbolista español que xoga como dianteiro no UCAM Murcia.

É sobriño do escritor e xornalista Arturo Pérez-Reverte.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista en varios clubs de base da súa Cartaxena natal, como o Ciudad Jardín ou o CD Dolorense, antes de debutar na Terceira División co Club Deportivo Bala Azul. A súa boa tempada co equipo de Mazarrón fixo que Paco Sánchez, director do fútbol base do FC Cartagena, o levase para o club, para xogar no seu filial, o FC Cartagena-La Unión. Na tempada 2010/11 comezou a adestrar co primeiro equipo dirixido por JIM e entrou nalgunha convocatoria, pero non chegou a debutar. colocándose como o máximo goleador da categoría na primeira volta, con 15 goles en 19 partidos. Os seus grandes números valéronlle para fichar no mercado invernal polo Córdoba, da Segunda División.

Debutou na categoría de prata nun partido ante o Recreativo de Huelva no Nuevo Arcángel, no que entrou na segunda parte como substituto de Xisco, marcando poucos minutos despois o definitivo 2-0. Contribuíu cun total de 15 partidos e dous goles ao ascenso do equipo do Chapi Ferrer á Primeira División. Na seguinte campaña, a chegada de xogadores como Cartabia ou Ghilas deixárono sen sitio no equipo, polo que saíu cedido ao Alcorcón de Bordalás, onde apenas contou con minutos. En xaneiro cambiou de equipo, xogando cedido na UE Llagostera ata o final da tempada. Na 2015/16, co Córdoba de novo en Segunda, non entrou nos plans de Oltra, co que disputou só tres encontros, polo que en xaneiro volveu saír cedido, desta vez ao Dundee escocés. Con oito dianas, foi o máximo goleador do equipo dirixido por Monteagudo, e disputou a fase de ascenso a Segunda. Ao remate da campaña chegou a un acordo co club para rescindir o seu contrato e fichou polo UCAM Murcia, da mesma categoría. Disputou 24 partidos co equipo murciano, co que marcou tres goles, pero en xaneiro de 2018 uniuse ao Sabadell, co que continuou tamén durante a tempada 2018/19. Na 2019/20 militou no Atlético Baleares, co que se proclamou campión do Grupo I da Segunda B, aínda que non logrou o ascenso. 

Na tempada 2020/21 fichou polo San Sebastián de los Reyes, club no que xogou durante dous anos e medio, o primeiro deles na Segunda División B e os seguintes na Primeira RFEF, acumulando un total de 81 partidos e 17 goles. 

O 31 de xaneiro de 2023 deixou o club madrileño para fichar polo Deportivo da Coruña, da mesma categoría. Apenas tivo presenza no equipo galego, disputando só 164 minutos repartidos en 8 partidos. Ao remate da tempada anunciouse o seu regreso ao UCAM Murcia.

## Notas
Teón de Esmirna

**Teón de Esmirna** (en latín *Theon*, en grego antigo Θέων) foi un matemático grego nativo de Esmirna que viviu na época do emperador Hadriano, segundo Claudio Ptolomeo, quen o cita moitas veces e conservou as súas observacións sobre Mercurio e Venus. A enciclopedia *Suídas* di que tamén era filósofo.

## Traxectoria
Procles alude a este personaxe dicindo que escribiu as xenealoxías de Platón e Solón, e Plutarco di que escribiu sobre a Lúa.

Consérvase unha parte da súa obra sobre aritmética titulado Τῶν κατὰ μαθαμητὴν χρησίμων εἰς τὴν τοῦ Πλάτωνος ἀνάγνωσιν (*As regras matemáticas básicas para entender a Platón)*. Desta obra consérvanse dous libros, un de aritmética e outro de música. Sábese que un terceiro libro trataba da astronomía e un cuarto περὶ τῆς ἐν κόσμῳ ἁρμονίας (*Sobre a harmonía no cosmos*). O libro sobre aritmética segue o mesmo esquema que o traballo de Nicómaco de Xerasa e trata sobre a Teoría dos números. O libro sobre música expón a aplicación da aritmética á teoría musical e fai referencia á Harmonía das esferas.

Algunhas noticias suxiren que escribiu outras obras e tratados astronómicos, e atribúeselle unha obra conservada nun manuscrito chamada θεολογούμενα (*Sobre as cousas divinas*). Fabricio inclúeo na *Bibliotheca Graeca*.

## Notas
Chao do Castro

O **Chao do Castro**  é un antigo castro que se atopa no concello de Burela, na provincia de Lugo. É confundido frecuentemente co Castro de Burela e son famosos por neles atoparse o Torque de Burela, entre outros instrumentos como arracadas e puntas de frechas.

## Morfoloxía 
miniatura|esquerda|Imaxe aérea coas estruturas visibles.
Está asentado sobre un terreo elevado dende onde se divisa o mar Cantábrico rodeado do que antes foran prados e pastos. Dado que o Chao do Castro esta moi alterado pola construción de vivendas, as catas realizadas para autorizar ditas construcións non revelaron estruturas de interese. Porén, tanto nas fotos do voo americano coma nas imaxes por satélite aprécianse ben os muros que o delimitan.

A simple vista obsérvase unha estrada que o atravesa e corta en parte os muros defensivos que formaban parte dos parapetos do asentamento.

Preto atópase o castro de Burela, outro asentamento castrexo que está pouco alterado e con estruturas moito máis visibles ca neste. Confundidos habitualmente un co outro son claramente diferentes tanto en estrutura como posiblemente en función. Ámbolos dous están perfectamente catalogados no inventario municipal e no rexistro da Xunta de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Burela
* Torque de Burela
* Castro de Rueta
* Castro de Burela

### Ligazóns externas 
* Web do concello de Burela
* Web da Xunta de Galicia sobre o Torque
The Menu (filme de 2022)

***The Menu*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Mark Mylod, escrito por Seth Reiss e Will Tracy, e baseado na historia orixinal creada por Tracy. Foi producido por Adam McKay, Betsy Koch e Will Ferrell. Está protagonizado por Ralph Fiennes, Hong Chau, Anya Taylor-Joy, Nicholas Hoult, Janet McTeer, Reed Birney, Judith Light e John Leguizamo.

*The Menu* estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 10 de setembro de 2022, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de novembro de 2022 a través de Searchlight Pictures. O filme recadou 79 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 30 millóns, e recibiu valoracións positivas por parte da crítica.

## Personaxes 
* Ralph Fiennes como Chef Slowik
* Anya Taylor-Joy como Margot
* Nicholas Hoult como Tyler
* Hong Chau como Elsa
* Janet McTeer como Lillian
* Paul Adelstein como Ted
* John Leguizamo como estrela de cinema
* Aimee Carrero como Felicity
* Reed Birney como Richard
* Judith Light como Anne
* Rebecca Koon como Linda
* Rob Yang como Bryce
* Arturo Castro como Soren
* Mark St. Cyr como Dave
* Peter Grosz como sommelier
* Christina Brucato como Katherine
* Adam Aalderks como Jeremy
* Matthew Cornwell como Dale/gardacostas

## Notas
Ricardo Picouto

**Ricardo Picouto Fernández**, nado cara a 1874 e finado en Ourense o 19 de xaneiro de 1935, foi un industrial e agrarista galego.

## Traxectoria 
Foi secretario da I Asemblea Agraria de Galicia e membro da mesa da II Asemblea Agraria de Galicia. Tamén foi secretario do Congreso Agrícola de Ourense celebrado o 8 de setembro de 1910. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado deputado suplente corporativo da Deputación de Ourense en xuño de 1926. Tamén foi inventor, patentando unha "Elevadora e Arrastradora" e unha "Azufradora de Mochila". 

Finou en Ourense o 19 de xaneiro de 1935 aos 60 anos.

## Vida persoal 
Casou en Ourense con Gregoria García Blanco en 1916, e foi pai de Ricardo, María Teresa, Carlos, Luz e Vicente Picouto García.

## Notas
Meitantei Konan Zero No Tī Taimu

é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Takahiro Arai. É un spin-off do manga *O detective Conan* de Gosho Aoyama, con Aoyama como supervisor do proxecto, e céntrase no personaxe de Toru Amuro. A primeira parte da historia serializouse na revista *Weekly Shōnen Sunday* de Shogakukan dende maio de 2018 até maio de 2022. Creose unha serie anime de 6 episodios para TMS Entertainment emitidos dende abril até maio de 2022.

Arai lanzou outro spin-off en *Weekly Shōnen Sunday* titulado *Meitantei Conan Keisatsu Gakkō-hen Wairudo Porisu Sutōrī*, que se publicou dende outubro de 2019 até novembro de 2020.

## Personaxes 
;
:Voz de Tōru Furuya
;
:Voz de Mikiko Enomoto
;
:Voz de Asako Dodo
;
:Voz de Nobuo Tobita
;
:Voz de Megumi Han

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  
*
Vicente Barros

**Vicente Barros**, nado en Mourente (Pontevedra) e finado en Buenos Aires o 7 de maio de 1954, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Arxentina. Pintor de profesión. Foi membro da Sociedade d'Arte Pondal, da que foi elixido secretario en 1927, e presidente en 1929, e despois da Sociedade Nazonalista Pondal da que foi presidente en 1932 e director do seu periódico *A Fouce* dende 1933. Colaborou en *El Despertar Gallego*, Céltiga, *A Nosa Terra* e *Raza Celta*. Finou en Buenos Aires o 7 de maio de 1954.

## Obras 
* *Nacionalismo galego. Vieiro de liberdade*. Sociedade Nazonalista Pondal, 1936.
## Notas