Grancima B

A **grancima B** ou **granzima B** (**GrB**) é un dos encimas grancimas serina proteases, que se encontra principalmente nos gránulos das células asasinas naturais (células NK) e células T citotóxicas. Segrégase por estas células xunto coa proteína formadora de poros perforina para funcionar como mediadora da apoptose nas súas células diana.

A grancima B tamén a producen unha ampla variedade de células non-citotóxicas como basófilos, mastocitos ou células musculares lisas. As funcións secundarias da grancima B son tamén numerosas. A grancima B intervén na indución da inflamación ao estimular a liberación de citocinas e está tamén implicada na remodelación da matriz extracelular.

Os niveis elevados de grancima B están tamén implicados en varias doenzas autoinmunes, varias doenzas cutáneas e na diabetes tipo 1.

## Estrutura 
Nos humanos a grancima B está codificada polo xene *GZMB* do cromosoma 14 locus 14q.11.2, que ten 3,2 kb de longo e consta de 5 exóns. É un dos grancimas máis abondosos, dos cales hai cinco distintos en humanos e 10 no rato.

O encima está inicialmente en forma de cimóxeno precursor inactivo, que ten unha secuencia peptídica amino terminal adicional. A catepsina H tamén activa a grancima B. A grancima B é activa a pH neutro e, polo tanto, está inactiva nos gránulos CTL ácidos. O encima tamén queda inactivo cando se une a el a serglicina nos gránulos para evitar que se desencadee a apoptose dentro da propia célula T citotóxica.

Tamén se propuxo que a grancima B entra nunha célula diana intercambiando primeiro o seu enlace coa serglicina con fosfolípidos con carga negativa na membrana plasmática da célula diana. Despois, prodúcese a entrada polo proceso menos selectivo da pinocitose de absorción.

A grancima B pode tamén clivar BID o que leva á oligomerización de BAX/BAK e á liberación de citocromo c das mitocondrias. A grancima B pode clivar ICAD orixinando a fragmentación do ADN e o padrón en escada asociado coa apoptose. As vías independentes da caspase da morte celular pénsase que se orixinaron para vencer os virus que poden inhibir as caspases e impedir a apoptose.

### Matriz extracelular 
A grancima B pode degradar moitas proteínas da matriz extracelular incluíndo a fibronectina, vitronectina e o agrecán. A clivaxe pode causar a morte celular por anoikis e liberación de alarminas pola matriz extracelular que inducen a inflamación.

A clivaxe da vitronectina ocorre no sitio de unión da integrina RGD interrompendo as vías de sinalización do crecemento celular. A clivaxe das lamininas e fibronectinas altera as adhesións e a comunicación nas unións dermoepidérmicas mentres que a destrución da decorina pola grancima B causa a desorganización do coláxeno, e o adelgazamento e envellecemento da pel. Os queratinocitos poden expresar a grancima B despois dunha exposición aos raios UVA e UVB, que está ligada ao fotoenvellecemento da pel. A grancima M pode tamén clivar PI-9 no núcleo e citoplasma para levantar a inhibición da grancima B.

A grancima B libérase con perforina desde as células T CD8+ e pode causar o rexeitamento de transplantes de corazón e ril ao matar as células endoteliais aloxénicas. A destrución das células β produtoras de insulina nos illotes pancreáticos está mediada polas células T e a grancima B, contribuíndo á diabetes tipo 1. A grancima B pode tamén ser a mediadora da morte de células despois dunha lesión de medula espiñal e atópase en niveis elevados na artrite reumatoide.

A doenza pulmonar obstrutiva crónica foi atribuída á grancima B segregada polas células NK e T, o que causa a apoptose das células epiteliais bronquiais. A desestabilización da matriz e a remodelación feita pola grancima B están tamén ligadas á patoxénese da asma. A grancima B pode matar os melanocitos causando a condición cutánea do vitíligo, e prodúcese a sobreexpresión da grancima B en casos de dermatite de contacto, lique escleroso e lique plano.

Identificáronse células citotóxicas que expresan a grancima B preto dos folículos pilosos e podería ter un papel na perda de cabelo.

Máis recentemente, propúxose un papel clave da grancima B extracelular en varias doenzas autoinmunes, como por exemplo: artrite, formación de ampolas autoinmune, escleroderma, lupus, (revisado en ) e/ou trastornos inflamatorios crónicos relacionados coa idade, como o fotoenvellecemento, aneurisma, aterosclerose, doenza pulmonar obstrutiva crónica, dexeneración macular etc. (revisado en ). En moitas destas condicións, demostráronse probas de concepto por medio do uso de modelos experimentais, estratexias xenéticas ou farmacolóxicas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grancima A

### Ligazóns externas 
*