open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Perdecanai, Barro

**Santa María de Perdecanai** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Barro. Segundo o INE en 2016 tiña 1048 habitantes (520 mulleres e 528 homes) 404 máis que en 2004. Ten dez entidades de poboación.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Antoniño.Barro.Galiza 2.jpg|Capela do pazo da Crega en Santo Antoniño.
Ficheiro:Casa rural Os carballos, Perdecanai, Barros, Galicia (Espagne).jpg|Casa rural Os Carballos.
Ficheiro:Casa rural Os carballos, Perdecanai, Barros, Galiza.jpg|Casa rural Os Carballos.
Ficheiro:Barro 02-02.jpg|Escultura en homenaxe aos vendimadores.
Ficheiro:Barro 02-04.JPG|Conxunto escultórico.
Ficheiro:Leguario Barro.jpg|Fito de legua na Gándara.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Perdecanai 
### Parroquias de Barro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Barro
Hendrik Lorentz

**Hendrik Antoon Lorentz**, nado en Arnhem o 18 de xullo de 1853 e finado en Haarlem o 4 de febreiro de 1928, foi un físico neerlandés. En 1902 recibiu xunto con Pieter Zeeman o premio Nobel de Física polo seu traballo sobre as radiacións electromagnéticas.

A maior parte dos seus traballos envolveu o electromagnetismo. Deixou o seu nome ás transformacións de Lorentz, que forman a base da teoría da relatividade restrita de Einstein.

## Véxase tamén
Imaxin Software

**Imaxin Software** é unha empresa galega coñecida coñecida pola creación do tradutor Gaio da Xunta de Galicia, do tradutor automático Opentrad, e do corrector ortográfico *2.Mil3* para  Microsoft Word. Fundada en 1997 por cinco estudantes da Facultade de Informática da Universidade da Coruña (Luz Castro Pena, Diego Vázquez Rey, Antonio Fernández Cabezas, e José Ramom Pichel Campos), a maior parte do traballo da empresa está vinculado coa lingua e coa cultura galegas.

O tradutor Gaio facilítalle ao persoal da administración a tradución de grandes volumes de documentación técnica e administrativa, así como a tradución inmediata de páxinas web, actas, informes e outra documentación, correos e documentos completos. Tamén contempla terminoloxía específica administrativa e nomenclatura propia das entidades, como nomes de consellerías, concellos, altos cargos, órganos de goberno ou integrantes das corporacións locais, e permite a tradución de documentos completos nos formatos txt, html, doc, docx, pptx, xlsx, odt, ods, odp e pdf. O Gaio posibilita a tradución directa e inversa do galego ao castelán e mais ao portugués.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Opentrad
* Apertium

### Ligazóns externas
*Páxina da empresa
*Tradutor Opentrad  
*Tradutor  Gaio
Val de Sangorza, Agolada

**Santa María de Val de Sangorza** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 86 habitantes (49 mulleres e 37 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Parroquias de Agolada.png|As vinte e catro parroquias que conforman o concello de Agolada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Val de Sangorza 
### Parroquias de Agolada 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Agolada
Número imaxinario

En Matemáticas, un **número imaxinario** (ou *número puramente imaxinario*) é un número complexo cuxa parte real é igual a cero.

Pódese engadir un número imaxinario  a un número real  para formar un **número complexo** da forma , onde os números reais  e  chámanse, respectivamente, a "parte real"  e a "parte imaxinaria" do **número complexo**.

## Definición 
Todo número complexo pode ser escrito como a+ib, onde a e b son números reais e **i** é a unidade imaxinaria coa propiedade de que

:\mathrm{i}^2 = -1\,

O número a é a parte real do número complexo, e b é a parte imaxinaria. A pesar de Descartes usar inicialmente o termo "número imaxinario" para designar o que actualmente se chama "número complexo", o termo hoxe en día significa especificamente un número complexo con parte real igual a 0, é dicir, un número da forma ib, onde b é un número real. Nótese que, tecnicamente, o cero 0 considérase como sendo un número puramente imaxinario: 0 é o único número complexo que é tanto real como puramente imaxinario.

## Historia 
Rafael Bombelli estableceu por primeira vez as regras para multiplicar números complexos en 1572. René Descartes escribiu sobre eles en 1637 na súa obra *La Géométrie*, onde usou o termo *imaxinario* en sentido pexorativo, xa que na época eses números eran pobremente entendidos e considerábase que non existían. O uso dos números imaxinarios non foi aceptado amplamente ata os traballos de Leonhard Euler (1707–1783) e Carl Friedrich Gauss (1777–1855).

## Interpretación xeométrica
]]

Xeometricamente, os números imaxinarios atópanse no eixo vertical do plano numérico complexo, o que permite que se presenten perpendiculares ao eixo real. Este eixo vertical chámase a miúdo "eixo imaxinario"

Nesta representación, a multiplicación por  corresponde a unha rotación no sentido antihorario de 90 graos arredor da orixe, que é un cuarto de circunferencia. A multiplicación por  corresponde a unha rotación no sentido horario de 90 graos arredor da orixe. Do mesmo xeito, multiplicando por un número puramente imaxinario , con  un número real, provocan unha rotación en sentido antihorario arredor da orixe en 90 graos e escalan o movemento cun factor de . Cando , isto pódese describir como unha rotación no sentido horario de 90 graos e unha escala de 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Número complexo 
### Ligazóns externas 
* Why imaginary numbers really do exist
* O número imaxinario existe realmente?
Adware

**O software adware** é un software que mentres funciona amosa mensaxes publicitarios de distintos produtos ou servizos. Estas aplicacións inclúen código adicional, que é o encargado de amosar a publicidade a través de ventás emerxentes, barra de ferramentas etc. Esta práctica úsase para subvencionar economicamente a aplicación, permitindo que o usuario obteña esta por un prezo máis baixo e incluso gratis, mentres que proporciona ó programador un beneficio, que axuda a motivalo para escribir, manter e actualizar o programa.

Algunhas aplicacións adware son tamén *shareware*, e nestes casos os usuarios teñen a opción de pagar unha versión rexistrada ou con licenza, que normalmente elimina os anuncios.

Determinados programas adware foron criticados ocasionalmente por incluír código que realiza un seguimento da información persoal do usuario, sen coñecemento do mesmo e que pasa a terceiras persoas, sen a autorización do usuario. Esta práctica coñécese como spyware, e provoca as críticas dos expertos en seguridade e dos defensores da privacidade, incluíndo o Electronic Privacy Information Center. Non todos programas adware realizan este seguimento de información persoal do usuario.
Estreleira

A **estreleira**, ou **bandeira da patria**, é a bandeira que simboliza a loita pola independencia de Galiza, é a bandeira galega cunha estrela vermella de cinco puntas no centro, que significa independencia e socialismo.

## Historia e características
A estrela de cinco puntas aparece desde a Prehistoria  e tanto na Idade Antiga coma na Idade Media será símbolo xeométrico de moi variadas connotacións. Serán as loxas masónicas as que volvan utilizala, nalgúns casos coloreada de vermello, ata que as organizacións socialistas e comunistas lle confiran un novo pulo simbólico e remate convertida en emblema oficial de numerosos Estados e organizacións ao longo do planeta.

Entre o galeguismo, xa durante o período das Irmandades da Fala, algúns significados membros comezan a incorporar o símbolo da estrela na correspondencia; Castelao introdúcea, xunto á fouce e á serea, na súa proposta laica de escudo. Polo de agora o primeiro uso documentado da estreleira data de 1936, cando a arbora o Batallón Galego do V Rexemento. Así o acredita Xosé Luís Méndez Ferrín:"Na zona republicana organizáronse, que nós saibamos, tres unidades de carácter nacional-popular galego: o Batallón Galicia (Asturias), o Batallón Celta (Exército de Euskadi), e o Batallón Galego (5º Rexemento). Foron mandados, respectivamente, polos comandantes Moreno, Fernández e Esturao. O coronel, logo xeneral, Enrique Líster, de Calo-Teo, que mandaba o 5º Rexemento, estaba orgulloso da súa unidade e quixo que esta levase unha bandeira galega coa estrela vermella. Dinme que Ramón Esturao lla entregou ao Museo Carlos Maside de Sada. A esta refírese Farruco Sesto Novás no seu poema `Homenaxe á bandeira do pobo´."         Na práctica totalidade das organizacións históricas e actuais do nacionalismo galego de esquerda -e tamén nalgunhas organizacións socialistas e comunistas favorables á autodeterminación- é hexemónico o uso da estrela vermella de cinco puntas, tanto incluída na bandeira coma noutros elementos simbólicos representativos. O pulo definitivo para a normalización desa simboloxía foi o activismo clandestino da UPG nos anos 60 e 70. Hoxe constitúe un elemento reivindicativo común nas manifestacións populares e tamén en celebracións.

A estreleira carece dunhas medidas precisas e universalmente asumidas, en especial no que atinxe ao tamaño e posición da estrela vermella.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Estelada
*Proxecto estreleira
Cuarta

Unha **cuarta** é un intervalo musical entre a tónica e a cuarta nota dunha escala. Na escala diatónica occidental corresponde a dous tons e medio.
Diatónica

Chámase **escala diatónica** á escala musical formada por sete notas separadas por intervalos de ton e semitón, estando os semitóns afastados. Dado que unha oitava inclúe seis tons chégase á seguinte secuencia: T-T-S-T-T-T-S. Por tradición as notas teñen un nome: Do-Re-Mi-Fa-Sol-La-Si (nos países anglosaxóns comezan por La e usan letras: A-B-C-D-E-F-G). Con estes sete sons, comezando por cada un deles hai unha escala diferente ou modo, aínda que na música occidental utilízanse basicamente dous tipos de escalas diatónicas, a escala maior comezando en Do e a menor comezando en La.
Escala (xeometría)

**Escala** é a medida que relaciona dous obxectos, un procedente da realidade e outro dunha representación desta. Os sistemas de representación gráfica tamén poden aplicar o concepto de escala entre dúas entidades irreais. A fórmula desta relación polo tanto sería:

E = \frac {D}{R}

onde E = escala, D = debuxo, R = realidade. Cando se sabe que un mapa está a unha escala 1:1.000 (ou 1/1.000), obtense que:

 R = \frac{D}{E} = \frac{D}{1/1000} = 1000*D

e polo tanto unha medida de 1 mm no mapa corresponderá a 1.000&nbsp;mm na realidade, é dicir, 1 metro. Se no mapa se medise 10 cm no mapa corresponderíanse 10·1.000&nbsp;cm = 10.000&nbsp;cm = 100 metros.
Criptoanalítica

A **criptoanalítica** é a ciencia encargada do estudo da seguridade que ofrece a criptografía.
Trata polo tanto de analizar os posibles defectos dos distintos sistemas criptográficos.

## Véxase tamén 
* Máquina Enigma
* Criptografía
* Código Púrpura
Heading for Tomorrow

***Heading for Tomorrow*** é o primeiro álbum de Kai Hansen coa súa formación Gamma Ray, editado no ano 1990.

## Listaxe de temas 
## Músicos Participantes 
Kai Hansen: guitarras, voz.
Ralf Scheepers: voz solista. 
Uwe Wessel: baixo.
Mathias Burchardt: batería.

## Detalles
Arcos da Condesa, Caldas de Reis

**Santa Mariña de Arcos da Condesa** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Caldas de Reis na comarca de Caldas, ademais dunha das nove entidades locais menores de Galiza. Segundo o padrón municipal en 2013 tiña 439 habitantes (214 homes e 225 mulleres), 15 máis ca en 2004 e 30 menos ca en 1999. Ten nove entidades de poboación.

Debe o seu nome á condesa Munia, filla de Froila Vermúdez, que viviu no lugar de Marán. Durante o Antigo Réxime foi un couto, aínda que non chegou a ser concello propio no momento da configuración dos concellos constitucionais.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Entidade local menor de Arcos da Condesa.jpg|Sede da Entidade Local
Ficheiro:Escudo de Arcos de la Condesa (Pontevedra).svg|Escudo
Ficheiro:Capela Santa Lucía, Caldas de Reis.jpg|Capela de Santa Lucía

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arcos da Condesa 
### Parroquias de Caldas de Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Caldas de Reis

### Ligazóns externas 
* Deputación de Pontevedra
Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), Caldas de Reis

**San Tomé e Santa María de Caldas de Reis** é unha parroquia do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 4501 habitantes (2289 mulleres e 2212 homes) 1077 máis ca en 2004. Ten unha única entidade de poboación, a vila de Caldas de Reis.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Tomé e Santa María de Caldas de Reis
### Parroquias de Caldas de Reis
Caldas de Reis (Santa María), Caldas de Reis

**Santa María de Caldas de Reis** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 436 habitantes (231 mulleres e 205 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 465 habitantes.

## Baldaquino de Colón 
Acaroados na parede no interior da igrexa de Santa María hai dous paneis dun baldaquino que se supón constitúe a primeira representación gráfica do descubrimento de América, segundo a hipótese de Filgueira Valverde, formado por dous paneis, un deles con dobre arco, que forman un conxunto de 4,46 m de longo por 50&nbsp;cm de alto.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Portada da igrexa de Santa María de Caldas de Reis, caldas de Reis.jpg|Portada da igrexa de Santa María de Caldas de Reis.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa María de Caldas de Reis 
### Parroquias de Caldas de Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Caldas de Reis
### Bibliografía 
* FILGUEIRA VALVERDE, José e RAMÓN FERNÁNDEZ-OXEA, José: *Baldaquinos gallegos*. Fundación Pedro Barrié de la Maza, A Coruña 1987.
Carracedo, Caldas de Reis

**Santa Mariña de Carracedo** é unha parroquia que se localiza ao norte do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2015 tiña 799 habitantes (383 homes e 416 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 983 habitantes.

Está atravesada pola estrada N-550 e mais polo Camiño portugués.

En 2014 comezouse a editar o boletín parroquial de carácter semestral *Carracedo Fala*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Carracedo 
### Parroquias de Caldas de Reis
Godos, Caldas de Reis

**Santa María de Godos** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Caldas de Reis. Segundo o IGE en 2010 tiña 637 habitantes (325 mulleres e 312 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 690 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Godos
### Parroquias de Caldas de Reis
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Caldas de Reis
Saiar, Caldas de Reis

**Santo Estevo de Saiar** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 872 habitantes (440 mulleres e 432 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 990 habitantes.

Linda coas parroquias de Bemil en Caldas, Portas e Lantaño en Portas, Godos en Caldas de Reis e Cea en Vilagarcía.

## Saiar na literatura popular 
* ''Saariño ten a sona/ de viños e de augardentes/ 'y de las muchachas guapas/ y de los hombres valientes'* . 
* *Viva Saar, Saariño,/ viva Saar anque morra,/ que Saar é boa terra/ eu quero que corra a sona* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santo Estevo de Saiar, Caldas de Reis.jpg|Igrexa de Santo Estevo de Saiar
Ficheiro:Iglesia de Santo Estevo de Saiar Caldas de Reis 7.jpg|Portada meridional da igrexa de Saiar.
Ficheiro:Saiar, Caldas de Reis, Pontevedra, Galicia, España.jpg|Saiar.
Ficheiro:Cardín, Saiar, Caldas de Reis.jpg|Cabaza en Cardín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Saiar 
### Parroquias de Caldas de Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Caldas de Reis

### Bibliografía 
* BOUZA BREY, Fermín: "Cantigas populares da Arousa", en *Arquivos do Seminario de Estudos Galegos'' III, 1929, 153-204.
San Clemente de Cesar, Caldas de Reis

**San Clemente de Cesar** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 853 habitantes (456 mulleres e 397 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 943 habitantes.

Linda coas parroquias de Setecoros en Valga, Estacas e Troáns en Cuntis, Santo André, Bemil e Carracedo en Caldas de Reis.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Clemente de Cesar, Caldas de Reis.jpg|Igrexa de San Clemente de Cesar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Clemente de Cesar 
### Parroquias de Caldas de Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Caldas de Reis
Santo André de Cesar, Caldas de Reis

**Santo André de Cesar** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Caldas de Reis. Segundo o INE, en 2025 tiña 639 habitantes (301 homes e 338 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 667 habitantes. En 1999 tiña 785 habitantes.

Linda coas parroquias de Troáns en Cuntis, Saiáns en Moraña,  Arcos da Condesa, Caldas de Reis (San Tomé e Santa María), Bemil e San Clemente de Cesar  en Caldas de Reis

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa Santo André de Cesar, Caldas de Reis.jpg|Igrexa de Santo André de Cesar.
Ficheiro:Caldas, Santo André de Cesar 01-05.JPG|Ábsida da igrexa de Santo André de Cesar.
Ficheiro:Caldas, Santo André de Cesar 01-07b.jpg|Detalle da ábsida.
Ficheiro:Caldas, Santo André de Cesar 01-12c.jpg|Santo André, na fachada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santo André de Cesar 
### Parroquias de Caldas de Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Caldas de Reis
Escala musical

[miniatura|400px|[Escala cromática ascendente e descendente ]]
A **escala musical** é a sucesión finita de sons, constitutivos dun sistema tonal, de xeito que se sucedan regularmente en sentido ascendente ou descendente, e teñan todos eles relación cunha nota base (que dá nome á escala, denominada tónica) e teña como límite dita nota base pero nunha frecuencia inmediatamente maior ou menor. A partir de dita nota límite (denominada oitava, por ser o intervalo correspondente entre dita nota e a nota base), os intervalos entre as distintas notas repítense.

## Características 
Fisicamente, unha escala está limitada por dúas notas tales que a frecuencia de vibración dunha é a dobre da frecuencia da outra. As escalas agrúpanse formando sucesións infinitas: a unha escala determinada séguea outra escala igual pero tal que a frecuencia sexa o dobre, seguida doutra escala, e así ata o infinito (ou cando menos ata os límites de audibilidade). As leis do son fan que dita sucesión se repita ata o final.

Entre cada par de notas sucesivo existe un intervalo determinado, e que non ten porque ser o mesmo que para outro par de notas sucesivo considerado. Tomando coma exemplo o sistema de Do-re-mi-fa-sol-la-si (observar que a partir da nota *si* repítese outra vez a escala sucesivamente, polo que se debe considerar tamén o intervalo entre *si* e a nota *do* da nova escala), o intervalo entre *mi* e *fa* ou entre *si* e *do* é a metade do intervalo entre as restantes notas sucesivas (por exemplo, do-re).

Para definir os intervalos entre as notas (o que á súa vez determinará o número de notas que compoñen o sistema tonal a considerar) divídese a diferenza entre as frecuencias na nota base e a súa oitava (isto é, entre os límites maior e menor) e o número de partes mínimas a distinguir no sistema. Por exemplo, nos sistemas occidentais considéranse 12 partes iguais (que denomina semitóns).

Semella que as escalas máis antigas e comúns a un gran número de pobos son as escalas pentatónicas, aínda moi comúns e amplamente utilizadas en música celta, africana, chinesa, Blues e Jazz; pero as típicas na música occidental son as escalas diatónicas.

Unha escala maior ten a sucesión de intervalos: Ton-ton-semitón-ton-ton-ton-semitón.

No caso da escala de *dó* maior non se necesitan modificacións na escritura, xa que ese é o patrón de intervalos das notas no pentagrama sen modificar (as notas están separadas por un ton, excepto *mi* e *fa*, e logo *si* e *dó*, que o están por un semitón).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escala pentatónica
* Nota musical
* Tonalidade
Cambados, Cambados

**Santa Mariña de Cambados** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Cambados na comarca do Salnés. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 6.708 habitantes (3.210 homes e 3.498 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.005 habitantes.

## Patrimonio 
A parroquia de Santa Mariña toma nome da Igrexa de Santa Mariña Dozo, construción románica tardía do século XII, parcialmente derruída tras un incendio no século XIX, da que se conservan os impoñentes arcos de pedra e a torre almeada. Esta igrexa está ó pé do Monte da Pastora, que alberga unha pequena ermida e un miradoiro con vistas sobre a ría de Arousa e o casco urbano de Cambados.

Perfectamente visible dende o miradoiro atópase a torre de San Sadurniño, construción pertencente ó complexo defensivo de Compostela xunto coa torre da Lanzada e as torres de Oeste (Catoira). Esta torre está edificada nun illote ó pé do barrio de San Tomé e atópase parcialmente derruída, mantendo en pé dous dos muros perimetrais que configuran unha esquina. O illote é accesible a pé mediante unha ponte de recente construción.

No mesmo barrio de San Tomé, e mesmo en fronte ó porto homónimo, atópase o pazo de Montesacro e a súa escalinata imperial. Hoxe en día o pazo é propiedade da Igrexa e realiza labores de asilo dos anciáns.

Saíndo do barrio de San Tomé camiño do centro urbano, podemos percorre-la rúa do Hospital, con construcións típicas e varios pazos. Neste percorrido atópanse dúas capelas.

Xa no centro urbano, hai diversas prazas, pazos e casas señoriais, ademais da Igrexa parroquial de San Francisco e a reitoral contigua.

Avanzando cara ao barrio de Fefiñáns atopámonos co conxunto do pazo de Fefiñáns. Trátase dun enorme patio de armas de planta sensiblemente cadrada, delimitado no sur e leste polo pazo de Fefiñáns e ó norte pola igrexa de San Bieito, as dúas construcións renacentistas dos séculos XV e XVI.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa Mariña. Cambados, Galiza.jpg|Interior da Igrexa de Santa Mariña de Cambados.
Ficheiro:Cambados Galicia 82.JPG|Torre de San Sadurniño.
Ficheiro:Pazo de Montesacro, Cambados, Cambados.jpg|Pazo de Montesacro.
File:Cambados (Pontevedra).jpg|Igrexa de Santa Mariña 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cambados 
### Parroquias de Cambados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambados
Castrelo, Cambados

**Santa Cruz de Castrelo** (do latín *castellum *e *castrum, *"cidade alta e fortificada") * * é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cambados na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 2.008 habitantes (1.005 mulleres e 1.003 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ó ano 2010, cando tiña 2.098 veciños, e 2005 cando eran 2.174 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Chemney of an old factoy of tiles in a beach.JPG|Praia con cheminea dunha antiga telleira.
Ficheiro:Iglesia Parroquial de la Santa Cruz de Castrelo.JPG|Interior da Igrexa da Santa Cruz de Castrelo (Cambados).
Ficheiro:Fiestas de la Santa Cruz de Castrelo.JPG|Danzas tradicionais na honra da Santa Cruz de Castrelo (Cambados).
Ficheiro:Procesión de San Ramón en Castrelo.JPG|Procesión de San Ramón.
Ficheiro:Viñedos_de_albariño_en_la_parroquia_de_Santa_Cruz_de_Castrelo_(Cambados).jpg|Viñedos de Castrelo.
Ficheiro:Viñedos de albariño en la parroquia de la Santa Cruz de Castrelo (Cambados)..JPG|Viñedos de Castrelo.
Ficheiro:Mapa da jurisdiçom da Lançada.jpg|Castrelo no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no Catastro de Ensenada, 1752.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castrelo 
### Parroquias de Cambados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambados
Oubiña, Cambados

**San Vicenzo de Oubiña** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cambados. Segundo o padrón municipal en 2016 tiña 452 habitantes (229 mulleres e 223 homes), cinco menos ca en 2010 e 30 menos ca en 2005. Ten 12 entidade de poboación.

A parroquia, situada na beira norte do río Umia, está atravesada pola estrada PO-300.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Interior dun muiño na parroquia de Oubiña, Cambados.jpg|Interior dun muíño en Oubiña.
Ficheiro:Cambados, Oubiña 02-13.jpg|Sarcófagos antropomorfos na igrexa de San Vicenzo de Oubiña. 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oubiña 
### Parroquias de Cambados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambados
Corvillón, Cambados

**San Mamede de Corvillón** é unha parroquia que se localiza no norte do concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 2.342 habitantes (1.219 mulleres e 1.123 homes), o que supón un aumento en relación ó ano 2010, cando tiña 2.210 veciños, e 2005 cando tiña 2.166 habitantes.

A parroquia está atravesada pola estrada PO-549 que une Cambados con Vilagarcía de Arousa, e mais polo corredor de alta capacidade VG-4.3. É unha parroquia costeira, da que os seus accidentes máis importantes son a punta de Tragove e numerosos illotes de reducidas dimensións. Bañan o territorio regatos pequenos.

## Poboación 
Evolución da poboación entre os anos 2000 e 2007:

ImageSize = width:450 height:370
PlotArea = width:400 height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:2700

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:100 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:green
  id:AB  value:black
  id:AC  value:green
  id:AD  value:black
  id:AE  value:green
  id:AF  value:black
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:2000      from:0 till:2102 color:AO
  bar:2001      from:0 till:2089 color:AA
  bar:2002      from:0 till:2147 color:AB
  bar:2003      from:0 till:2193 color:AC
  bar:2004      from:0 till:2180 color:AD
  bar:2006      from:0 till:2179 color:AE
  bar:2007      from:0 till:2191 color:AF

TextData=
  pos:(80,320) text:"Número de habitantes "
  pos:(80,300) text:"de Corvillón"

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Corvillón 
### Parroquias de Cambados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambados
Lingua alune

O **alune** é unha lingua malaio-indonesia que se fala en Indonesia.

## Distribución xeográfica
Fálase no oeste da illa de Seram, en 27 vilas distribuídas entre os distritos de Seram Barat, Kairatu e Taniwel. Por efecto da emigración hai algúns falantes na illa de Ambón e nos Países Baixos.
## Falantes
8.000 sobre un grupo étnico de 15.000 persoas (2001)

## Dialectos
*Dialecto do norte:
**Fálase nas vilas de Buria, Hukuanakota, Hukukecil, Kamal, Kawa, Laiuwin, Laturake, Lumoli, Murikau, Murnaten, Nikulukan, Niniari, Nurue, Patahue, Riring, Rumasoal, Uweth, Wakolo. 
*Dialecto do centro:
**Fálase nas vilas de Lohiatala, Lohiasapalewa, Manusamanue, Rumbatu e Rumberu. En Watui a lingua está nun proceso de extinción irreversible. 
*Dialecto do sur:
**Falouse na vila de Kairatu, pero hoxe está extinguido.

## Situación sociolingüística 
Ata 1960 o alune era a única lingua falada polo pobo alune, eran poucos os que coñecían a antiga lingua colonial, o holandés e a nova lingua oficial de Indonesia, o bahasa indonesio, estaba algo máis estendido o malaio ambonés, que se empregaba nas vilas costeiras como lingua franca para tratar cos comerciantes doutras zonas, ademais os misioneiros cristiáns axudaron a expansión do ambonés tras a conversión ao cristianismo dos alune, que se realizou por volta de 1900 nas vilas da costa e de 1930 nas vilas do interior.

A partir de 1960 nas vilas costeiras comeza un proceso de cambio lingüístico cara ao ambonés, o tempo que dende as escolas se espalla o coñecemento do bahasa indonesio. Actualmente nas vilas do interior a lingua alune segue a ser a lingua de case toda a poboación, pero nas vilas costeiras menos da metade da poboación fala a lingua. Na vila de Watui o alune está case extinguido e en Kairatu deixou de falarse.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Margaret Florey. *Shifting patterns of language allegiance: a generational perspective from eastern Indonesia*. In Hein Steinhauer, ed. *Papers in Austronesian Linguistics*, No.1:39-47. Camberra: Pacific Linguistics, 1991
*Margaret Florey e Rosemary A. Bolton. *Personal names, lexical replacement, and language shift in eastern Indonesia*. Cakalele: Maluku Research Journal Vol. 8: 27-58, 1997

### Ligazóns externas 
*O alune no Ethnologue
*Language contact in East Nusantara, Margaret Florey (RTF)
Interxección

A **interxección** é un vocábulo que expresa algunha impresión súbita e capacitado para funcionar coma unha oración ou mesmo coma un enunciado. O repertorio de interxeccións é relativamente amplo:

## Orixe 
A súa orixe pode ser onomatopeica ou apelativa (ho ou hom > apócope de home, ne > apócope de nena, vaites > procedente da aglutinación de vai, o pronome persoal te e -s).

Non se debe confundir a interxección cunha secuencia exclamativa como "O demo te leve!", pois esta última é divisible sintacticamente.

## Exemplos 
(As seguintes ligazóns levan ó ) 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Cisco Systems

**Cisco Systems** é unha multinacional localizada en San Francisco (California), dedicada principalmente á fabricación, venda, mantemento e consultoría de equipos de telecomunicacións tales como:

* Dispositivos de conexión para redes informáticas: routers (enrutadores, encamiñadores ou ruteadores), switches (conmutadores) e hubs (concentradores).
* Dispositivos de seguridade como devasas e concentradores para VPN.
* Produtos de telefonía IP como teléfonos e o CallManager.
* Software de xestión de redes como CiscoWorks.
* Equipos para redes de área de almacenamento.

É considerada unha das grandes empresas do sector tecnolóxico e un importante membro do mercado do NASDAQ o mercado accionario de tecnoloxía.

## Historia 
A empresa foi fundada en 1984 polo matrimonio de Leonard Bosack e Sandra Lerner, quen formaban parte do persoal de computación da Universidade de Stanford. Bosack adaptou o software para enrutadores multi-protocolo orixinalmente escrito por William Yeager, outro empregado de informática nesa Universidade. Cisco Systems creou o primeiro router comercialmente exitoso. O nome da compañía vén dun xogo de palabras coa cidade de San Francisco, desde onde comezou o seu desenvolvemento como empresa multinacional.

Hoxe en día, outro xigante que lle está intentando facer sombra é a multinacional Juniper Networks, dedicada principalmente á venda de routers para enlaces backbone (columna vertebral).

Ademais de desenvolver o hardware dos seus equipos, Cisco Systems tamén se ocupa de desenvolver o seu propio software de xestión e configuración para eles, que é coñecido como IOS de código actualmente pechado e totalmente propietario.

A través do IOS conséguese configurar os equipos Cisco mediante a denominada "Command Line Interface" (Interface de Liña de Comandos, polo seu nome en galego) que serve de intérprete entre o usuario e o equipo.

Cisco Systems tamén posúe unha división de publicacións tecnolóxicas denominada Cisco Press, a cal ten convenio coa editorial estadounidense Pearson VUE, así como unha división educativa que produce material educativo para programas que teñen coma fin a formación de persoal profesional especializado no deseño, administración e mantenza de redes informáticas. Algúns destes programas son:

* CCDA (Cisco Certified Design Associate).
* CCDP (Cisco Certified Design Professional).
* CCIE (Cisco Certified Internetwork Expert).
* CCIP (Cisco Certified Internetwork Professional).
* CCNA (Cisco Certified Network Associate).
* CCNP (Cisco Certified Network Professional).
* CCSP (Cisco Certified Security Professional).

Tales programas son ditados en alianza con institucións universitarias denominadas *Academias Locais* as cales existen en 128 países.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de Cisco .
Charles Schulz

**Charles Monroe Schulz**, nado en Minneapolis o 26 de novembro de 1922 e finado en Santa Rosa o 12 de febreiro de 2000, foi un debuxante estadounidense, coñecido en todo o mundo polas tiras cómicas de Charlie Brown e do seu grupo. Pasou de ser un neno tímido ó que nada lle saía ben a converterse no debuxante que con máis tenrura conseguiu amosar o lado oculto do soño americano.

## Traxectoria 
Fillo dun barbeiro alemán, Carl, e dunha ama de casa, Dena, era un fillo tímido que foi alentado polos seus pais no debuxo, sendo matricularono xa de pequeno nun curso por correspondencia dunha academia local. Cando fixo os 21 anos alistouse no exército para ver se alí se facía un pouco máis duro e, efectivamente, dous anos despois, en 1945, era xa un soldado da 20ª División Blindada que avanzaba co exército de liberación por Francia e Alemaña. O horror de todo o que viu nesa época volveuno máis escéptico co xénero humano.

De volta a casa, en 1948, creou unha historieta de nenos, xénero moi de moda por aquel entón, titulada ''Li'Folks*. En 1950 conseguiu vendela para a súa comercialización ó gran sindicato United Feature co nome de *Peanuts* (Cacahuetes). Os seus personaxes tiveron grande éxito entre grandes e maiores, os primeiros debido á sinxeleza dos debuxos e os personaxes, e os segundos dada a mensaxe que cada un de dos personaxes escondía tras de si.

O autor que estaba reflectido en cada un dos personaxes, Charlie Brown e Snoopy os que máis. Morreu de cancro de colon no ano 2000.

Proba do éxito da súa obra son a portada de *Time* e de *Life'' que protagonizaron os seus personaxes; que a NASA bautizou como Charlie Brown ó módulo de mando do Apolo X e como Snoopy ó módulo lunar; que cando Ronald Reagan era gobernador de California, declarouse o 25 de maio como día de Charles Schulz, ou que o ministro de arte francés Jack Lang nomeouno Cabaleiro da Orde das Artes e das Letras.
Cangas (homónimos)

Como topónimo **Cangas** pode referirse a:

;En Galiza
***Cangas**, concello da comarca do Morrazo;
****Cangas**, parroquia de dito concello;
*****Cangas**, lugar de dita parroquia;
***Cangas**, parroquia do concello de Foz;
***Cangas**, parroquia do concello de Lalín;
****Cangas**, lugar de dita parroquia;
***Cangas**, parroquia do concello de Pantón;
****Cangas**, lugar de dita parroquia;
***San Fiz de Cangas**, parroquia do concello de Pantón;
***Cangas**, lugar da parroquia de Ouces no concello de Bergondo;
***Cangas**, lugar da parroquia de Loureda no concello de Oza-Cesuras.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Cangas de Onís**, concello de Asturias;
***Cangas del Narcea**, concello da comarca do Narcea.

;Deportes
***BM Cangas do Morrazo**, equipo galego de balonmán.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cérbero

Na mitoloxía grega, **Cérbero**, era o garda das portas do Hades (o inframundo grego), asegurando que os mortos non puidesen saír e que os vivos non puidesen entrar. Era fillo de Equidna e Tifón, e irmán de Ortro. A existencia dun can infernal na entrada dos infernos parece ser que xa estaba presente na mitoloxía indoeuropea orixinal, pois aparece nos mitos doutros pobos indoeuropeos, como é o caso do can Garm na mitoloxía escandinava.

Tiña a forma dun can con tres cabezas e cunha serpe por rabo, ademais dun número incontable de cabezas de serpe nas súas costas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Vilariño, Cambados

**Santo Adrián de Vilariño** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cambados. Segundo o IGE en 2016 tiña 2183 habitantes (1121 mulleres e 1062 homes), 84 menos ca en 2010 e 115 menos ca en 2005. Ten dezaseis entidades de poboación.

## Xeografía 
A altitude media da parroquia é de 25 m e o pico máis elevado é o Con das Sete Pías, que ten 96 m. Santo Antón é o núcleo de poboación máis elevado con 60 m de media.

O río que pasa por Vilariño é o Umia.

## Patrimonio 
* Capela de Santo Antón de Vilariño

## Vilariño na literatura popular 
* *As nenas de Vilariño,/ non é unha que son todas,/ levan tres pares de medias/ pra facer as pernas gordas* .
* *Eu pasei por Vilariño,/ por Vilariño cantando,/ as mozas de Vilariño/ quedan no río lavando* .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Colexio_de_ensinanza_público_de_Vilariño_(Cambados)_27-09-2008_17-54-19.jpg|Escola Enrique Barreiro Piñeiro.
Ficheiro:Fachada da Igrexa de San Antón, Vilariño.jpg|Capela de Santo Antón.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilariño 
### Parroquias de Cambados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Cambados
Canal da Mancha

O **canal da Mancha** (, , , , , )  é a parte do océano Atlántico que separa a illa principal da Gran Bretaña do norte da Francia e une o mar do Norte ao Atlántico e que se estende por unha superficie duns 75.000&nbsp;km², comunicando o mar do Norte polo paso de Calais polo leste e o océano Atlántico polo oeste.

## Características 
Ten aproximadamente 563&nbsp;km de lonxitude e unha anchura de 240&nbsp;km na parte máis ancha e de apenas 34&nbsp;km no seu punto máis estreito, entre Dover e o cabo Griz-Nez. A profundidade máxima é de 172 metros.

A circulación marítima na canle da Mancha é das máis intensas do mundo, con máis de 250 navíos por día, o que supón un cuarto do tráfico marítimo mundial. A esa circulación intensa superponse a dos ferries que ligan Francia e Inglaterra por vía marítima. Dende que foi inaugurado o 6 de maio de 1994, o Eurotúnel constitúe unha excelente e rápida alternativa de viaxe, ao permitir a comunicación ferroviaria entre Gran Bretaña e a Europa continental.

As Illas da Canle localízanse no interior da Canle da Manga, próximas ao lado francés. A illa de Ouessant é o punto de referencia da extremidade occidental da canle.

O departamento de Mancha -que incorpora a península do Cotentin, que avanza en dirección á canle- debe o seu nome á rexión marítima circunveciña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Illas do Canal
* Eurotúnel
Casa do Óptico

A **Casa do Óptico** é unha casa de indianos situada en Ribadeo, no lugar do Xardín. Construída nun terreo de 2940 m², ten tres plantas de 225 m² (medidas polo SIXPAC).

## Historia e características 
Foi construída a comezos do século XX. Na actualidade é a sede da EOI de Ribadeo, despois de albergar entre 1955 e 1958 o Instituto Laboral Ribadense e máis tarde o Centro de FP de Ribadeo (anos 1970) e despois ó Centro de adultos Dámaso Alonso, que pasou a depender do Instituto Carlos M. Rodríguez de Valcárce.

Conserva a acacia e a palmeira plantadas a comezos do século XX.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Casa do óptico. Fachada (Fronte SSO) 20220203 121027.jpg|Fachada (fronte SSO).
Ficheiro:Casa do óptico, Ribadeo. Esquina SO) 20220203 121058.jpg|Esquina SO.
Ficheiro:Casa do óptico, Ribadeo. Escaleira 20220203 121149.jpg|Escaleira.
Ficheiro:Casa do óptico, Ribadeo. Esquina NE 20220203 120904.jpg|Esquina NE.
Ficheiro:Casa do óptico, Ribadeo. Entrada 20220203 121134.jpg|Entrada.
Ficheiro:Casa do óptico.jpg|Fachada principal (sur).
Ficheiro:Casa_do_óptico_lateral.jpg|Lateral leste.
Ficheiro:Casadoopticoribadeo.jpg|A casa, coa vía de acceso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Casas de Indianos*. AAVV. Xunta de Galicia, 2000
Capital (homónimos)

**Capital** pódese referir a:
* en xeografía, unha capital é a cidade na que reside a autoridade do Estado ou os órganos de goberno dunha entidade administrativa;
* en economía, o capital son os recursos económicos móbiles dunha empresa ou persoa;
* en lingüística, o capital é un recurso baseado na aproximación do dialecto propio á norma da lingua;
* *Das Kapital* é un libro de Karl Marx;
* *Capital* é unha revista económica española
* As letras "capitais" son as maiúsculas.
OpenDocument

**OpenDocument** (OASIS *Open Document Format for Office Applications*) é un estándar aberto definido por OASIS que especifica un formato de arquivo baseado en XML que permite almacenar datos de aplicacións de oficina.

## Motivacións 
Unha das causas e tamén consecuencia da estrutura monopolística do mercado informático que se consolidou durante os anos 90 son as trabas para intercambiar datos entre aplicacións de diferentes provedores, aínda que estas sexan do mesmo tipo. As grandes empresas creadoras de software fomentan estas incompatibilidades para producir a *síndrome de cliente cativo*: Os gastos necesarios para implantar unha nova tecnoloxía son maiores que os beneficios que poida prover debido á necesidade de realizar unha custosa migración de datos ao novo sistema. Esta *síndrome do cliente cativo* minimiza a competencia e atrasa o progreso da tecnoloxía.

A extensión das redes WAN como Internet a finais dos anos 90 agravou os problemas de incompatibilidade, xa que limitaban as posibilidades de comunicación entre organizacións diferentes que moitas veces contaban con solucións de software heteroxéneas. Unha das primeiras solucións a este problema foi a homoxeneización dos produtos informáticos, decantándose a maioría por un provedor concreto que se considerou o estándar de facto, feito que agravou aínda máis os problemas de competencia no mercado das solucións de software.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* OpenOffice.org.
* LibreOffice.
* Apache OpenOffice.
Capital (lingüística)

En lingüística o **capital** é, segundo a teoría de Isaiah Berlin, a plusvalía social que ten un determinado individuo debido a que o estándar está próximo ou mesmo está baseado no seu dialecto, fronte a aqueles individuos que teñen que realizar o esforzo de achegarse na socialización secundaria a un estándar que é máis diferente á súa lingua de socialización primaria.
Das Kapital

*Se procura o artigo sobre o grupo de música, vexa Das Kapital (grupo)*

***Das Kapital*** (*O capital*) é unha obra de económica política de Karl Marx publicada en 1867 e escrita en alemán. Nela realiza unha análise crítica do capitalismo e senta as bases para un modelo de socialismo.
## Características
Para Marx, a necesidade primaria do capitalismo, en tanto suxeito da historia, é a plusvalía, a diferenza entre o valor da forza do traballo e o valor das mercadorías producidas por esa forza de traballo. Só a través da produción de plusvalía o diñeiro pode converterse en capital, polo que a base do capital está na explotación da forza de traballo como mercadoría.
Banda de Möbius

miniatura|200px|dereita|Banda de Möbius.

A **faixa de Moebius**, **banda de Möbius** ou **cinta de Möbius** (así denominada en homenaxe ao matemático alemán August Möbius) é un obxecto que ten unha soa cara e non é orientable. Para construíla pártese dunha cinta pechada de dúas caras, faise un corte, vírase un dos extremos e vólvese a pegar.

Este obxecto utilízase frecuentemente como exemplo en topoloxía. A banda resultante só ten unha cara, o que se pode comprobar tratando de pintar un lado dunha cor e o oposto doutro: chegarase ao momento en que as dúas cores choquen. Ademais esta única cara non é orientable. Se se parte cunha tríade de eixos perpendiculares, e desprázanse paralelamente ao longo da cinta, chegarase ao punto de partida coa orientación invertida.

Un análogo da banda de Möbius é a garrafa de Klein, que é un obxecto pechado que ten só unha superficie, non se pode diferenciar o "fóra" do "dentro". A diferenza da cinta de Möbius, que se pode construír facilmente, a garrafa de Klein non se pode construír na práctica. Isto último significa que mentres a banda encaixa en {R}^3, a botella non.

A banda de Möbius tamén é considerada como o espazo total dun fibrado (non trivial) tendo como **base** o círculo {S}^1 e **fibra** un intervalo.

## Notas
Casa da Axudantía

A **casa da Axudantía** é unha casa de indianos situada na rúa de San Roque nº 14 de Ribadeo, nun grupo de catro casas de indianos xunto á casa de Torres, a casa de Rodríguez Blas e a casa de Andés. Do outro lado está a capela de San Roque.

## Características 
Trátase dunha casa de orixe unifamiliar construída en 1886 promovida por Francisco López García, e é de estilo ecléctico. Ten tres plantas e baixocuberta, de 265 m² (medidas polo SIXPAC). Ten cerrazón da leira con murete e enreixado.

Ten acceso con escaleiras na planta baixa. As tres plantas teñen un aspecto moi diferente xa na fachada principal: na entrada, dúas columnas de fundición manteñen o balcón superior, con miradoiros metálicos a ambos os lados.

Durante moitos anos foi a sede da Axudantía de Mariña.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Casas de Indianos*. AAVV. Xunta de Galicia, 2000
Augusto González de Linares

**Augusto González de Linares**, nado en Valle, no concello de Cabuérniga en 1845 e finado en Santander o 1 de maio de 1904, foi un pedagogo cántabro.

## Traxectoria 
Fixo estudos primeiro na escola municipal e logo nos Escolapios de Villacarriedo e no Instituto de Santander. Fixo a carreira de Ciencias Naturais e Dereito en Valladolid e Madrid (1861-1864). Foi axudante de mineraloxía no Museo de Ciencias Naturais (1867-1869) e substituto na cátedra de Historia Natural do Instituto Cardenal Cisneros, ambos en Madrid. doctor en Ciencias no 1870, no 1872 obtén a cátedra de Historia Natural do Instituto de Albacete, que abandona en breve ó obter a cátedra universitaria de Historia Natural na Universidade de Santiago de Compostela, onde está de agosto do 1872 ata abril de 1875, onde é firme partidario do evolucionismo, que comezaba a facerse un oco en España, e deseñou unha filosofía natural de sentido krausista, escribindo un ensaio de introdución ó estudo da Historia Natural (1973).

Co catedrático de Química orgánica, Laureano Calderón (1847-1894), encabezou unha protesta para a liberdade de cátedra en 1875, contra unha circular do ministro naquel entón. En marzo conseguiron adhesións na Universidade Central madrileña, pasando a ser chamada a "segunda cuestión universitaria", motivo polo que foi apartado da súa cátedra.

No 1876, cofunda a Institución Libre de Enseñanza (ILE), a instancias de Francisco Giner de los Ríos, e con Gumersindo de Azcárate e Nicolás Salmerón, entre outros. Foi o primeiro secretario dela ata 1880, ensinando Cristalografía e Morfoloxía Natural xunto a Salvador Calderón (1853-1911), e realiza viaxes científicas por Europa, que facilitaron a investigación botánica con Van Thiegen no Museo De Historia Natural de París e outras noutros lugares e outras personalidades científicas do momento.

No 1881, ó gobernar os liberais, volta á súa cátedra, pero na Universidade de Valladolid por estar ocupada a súa praza en Santiago.

Foi comisionado en 1883 para estudar as costas españolas, comezando as investigacións sobre o litoral. No 1884 reincorporouse á actividade docente en Valladolid, participando na promulgación en 1886 do primeiro centro español de bioloxía mariña, a 'Estación Marítima de Zoología y Botánica experimentales'. Ó ano seguinte vai a Italia para estudar a institución correspondente en Nápoles, sendo nomeado á volta director da nova institución, que dirixiría en Santander ata a súa morte.

Na actualidade leva o seu nome un IES en Santander.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Augusto González de Linares, en *citologica.org*
Godescalco

**Godescalco** ou **Gotescalco** foi un eclesiástico franco do século X, bispo de Le Puy entre os anos 927 e 962. Coñecido por ser un dos primeiros peregrinos do Camiño de Santiago de nome coñecido, peregrinou a Santiago de Compostela a fins do ano 950 e comezos de 951. Tras a volta da peregrinación mandou edificar unha capela no alto do outeiro de Aguilhe dedicada a San Miguel e de inspiración mozárabe e que se consagrou no ano 962.

## Notas