Ricardo Güiraldes

**Ricardo Güiraldes**, nado en Buenos Aires o 13 de febreiro de 1886 e finado en París o 8 de outubro de 1927, foi un escritor arxentino.
                                     
## Traxectoria 
Güiraldes naceu nunha familia de alto rango social e de grandes propiedades. O seu pai, Manuel Güiraldes, era un home de gran cultura e educación interesado pola arte, que chegou a ser intendente de Buenos Aires. A súa nai, Dolores Goñi procedía da familia Ruiz de Arellano, fundadora de San Antonio de Areco.

Un ano despois de nacer Ricardo, a familia trasladouse a Europa, onde permaneceu durante algún tempo. Alí aprendeu alemán e francés, influíndo esta lingua no seu estilo e as súas preferencias literarias.

A súa infancia e mocidade viviuna entre Buenos Aires e San Antonio de Areco, onde se puxo en contacto coa vida campestre e o ambiente dos gauchos, reunindo experiencias narradas posteriormente en *Raucho* e *Don Segundo Sombra*, inspirada esta obra na figura de Segundo Ramírez.

Tivo unha serie de institutrices e un profesor mexicano, que recoñeceu as súas aspiracións literarias e o animou a continuar con elas. Estudou en varios institutos até os dezaseis anos, cando rematou o Bacharelato, aínda que sen sacar unha notas brillantes. Comezou Arquitectura e Dereito, e emprendeu varios oficios. Aprendeu a pintar ao óleo, debuxando figuras campestres.

En compañía dun amigo viaxou en 1910 a Europa e Asia, visitando Xapón, Rusia, a India, Oriente Próximo e España, instalándose finalmente en París co escultor Alberto Lagos. Nesa cidade decidiu seriamente converterse en escritor. Porén, Güiraldes viuse seducido pola vida fácil e divertida da capital francesa e emprendeu unha frenética vida social, intentando esquecer os seus proxectos literarios. Mais un día ocorréuselle sacar dun caixón uns borradores que había escrito duns contos campestres, que despois incorporaría aos *Cuentos de muerte y de sangre*, onde xa se percibía un estilo moi particular.Ensinoullos a uns amigos, que o animaron a publicalos.

dereita|miniatura|150px|Adelina del Carril de Güiraldes.

En 1912, despois de decidir definitivamente converterse en escritor, foi a México. O 20 de outubro de 1913 casou con Adelina del Carril, filla dunha destacada familia bonaerense. A cerimonia tivo lugar na estancia Las Polvaredas. Nese mesmo ano apareceron varios dos seus contos na revista *Caras y Caretas*, relatos que xunto con outros de 1914 foron formar parte de *Cuentos de muerte y de sangre*, obra que publicou en 1915 animado pola súa muller e por Leopoldo Lugones. Dese mesmo ano é *El cencerro de cristal*. Mais non tivo éxito, polo que retirou os exemplares da circulación e botounos a un pozo, algúns dos cales foron recuperados pola súa muller, tendo hoxe un gran valor bibliográfico.

A finais de 1916 a parella foi xunto cun grupo de amigos de viaxe polas Antillas, visitando Cuba e rematando en Xamaica. Alí tomou apuntamentos para a novela *Xaimaca*, publicada en 1923. En 1917 aparece *Raucho*, a súa primeira novela, e en 1918 publica na revista *El cuento ilustrado*, de Horacio Quiroga, a novela curta *Un idilio de estación*. Esta obra curta foi publicada en 1922 co título de *Rosaura*.

miniatura|left|250px|Museo Ricardo Güiraldes, en San Antonio de Areco.
En 1919 regresou a Europa coa súa muller, establecendo contactos en París con numerosos escritores franceses e frecuentando tertulias literarias e librerías. Quen maior pegada lle deixou foi Valery Larbaud. Volve a Europa en 1922, e amais de establecerse en París pasa unha tempada en Pollença (Mallorca), onde alugara unha casa. A partir dese ano ten lugar un cambio intelectual e espiritual no escritor, que se interesa cada vez máis pola teosofía e a filosofía oriental, buscando a paz do espírito. Froito desa crise, son as súas obras poéticas.

Nesa época as súas ideas literarias comezaron a ter aceptación en Buenos Aires, cidade que vivía a aparición dos movementos vangardistas. Güiraldes ofreceu o seu apoio aos novos escritores. En 1924 fundou a revista *Proa* xunto con Alfredo Brandán Caraffa, Jorge Luis Borges e Pablo Rojas Paz; con todo, a revista non tivo éxito na Arxentina, mais si noutros países hispanoamericanos. Tralo peche da revista, Güiraldes dedicouse a terminar *Don Segundo Sombra*, novela que rematou en marzo de 1926.

En 1927 fixo a súa última viaxe a Francia, a Arcachon. Doente, foi trasladado a París en ambulancia, falecendo na casa do seu amigo Alfredo González Garaño por mor dun cancro dos ganglios. O cadáver foi trasladado a Buenos Aires, sendo soterrado en San Antonio de Areco.

## Obras 
miniatura|right|170px|*Don Segundo Sombra* (1926).
* *El cencerro de cristal* (1915).
* *Cuentos de muerte y de sangre* (1915).
* *Aventuras grotescas*.
* *Trilogía cristiana*.
* *Raucho* (1917).
* *Rosaura* (1922).
* *Un idilio de estación*.
* *Rosaura y siete cuentos*.
* *Xaimaca* (1923).
* *Don Segundo Sombra* (1926).
* *Poemas místicos* (1928).
* *Poemas solitarios* (1928).
* *Seis relatos*
* *El sendero* (1932).
* *El libro bravo*.
* *Pampa* (1934).
* *El pájaro blanco*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obras de Ricardo Güiraldes en formato dixital