Destrución do hábitat

[miniatura|[Ceratotherium simum|Rinoceronte branco, especie ameazada pola caza e a destrución do hábitat en África*.]]
[miniatura|Na Arxentina e Bolivia, o bosque seco do [Gran Chaco|Chaco está sendo cortado a gran velocidade para o cultivo de soia.]]
A **destrución do hábitat** é o proceso polo cal un hábitat natural é transformado nun hábitat incapaz de manter as especies orixinarias do mesmo. As plantas e animais que o utilizaban son destruídas ou forzadas a emigrar, e como consecuencia hai unha redución na biodiversidade. A agricultura é a causa principal da destrución de hábitats. Outras causas importantes son a minería, a deforestación, a sobrepesca e a proliferación urbana. A destrución de hábitats é actualmente a causa máis importante da extinción de especies no mundo. É un proceso con poderosos efectos na evolución e conservación biolóxica. Entre as causas adicionais están a fragmentación de hábitats, procesos xeolóxicos, cambios climáticos, especies invasoras, alteracións dos nutrientes e as actividades humanas.

Os termos *perda de hábitat* e *redución de hábitat* úsanse nun sentido máis amplo incluíndo a perda de hábitat por outros factores tales como contaminación da auga e contaminación acústica.

## Efectos 
Nos seus termos máis simples cando se destrúe un hábitat, as plantas, animais e outros organismos que o ocupaban ven limitada a capacidade de carga do hábitat, o que leva a un declive de poboacións e pode chegarse á extinción. O maior risco ao que se enfrontan as especies de todo o mundo é a perda de hábitat. Temple (1986) encontrou que o 82% das especies de aves en perigo están seriamente ameazadas pola perda de hábitats. A destrución de hábitats, ás veces disimulada co nome de cambio no uso da terra, é a causa principal de perda de biodiversidade.

## Xeografía 
miniatura|esquerda|Fotografía de satélite da deforestación en Bolivia. O bosque seco tropical foi cortado para a plantación de soia.

Os "puntos quentes" (*hotspots*) de biodiversidade son fundamentalmente rexións tropicais  que presentan grandes concentracións de especies endémicas. É posible que todos os *hotspots* combinados conteñan máis da metade das especies mundiais de animais terrestres. Estes *puntos quentes* están experimentando enormes perdas de hábitat, xa que cada un deles perdeu polo menos o 70% da súa vexetación primaria. O sur e leste de Asia, especialmente a China, a India, Malaisia, Indonesia e o Xapón, e moitas áreas en África occidental presentan poboacións humanas moi densas que deixan pouco lugar para os hábitats naturais. As zonas mariñas preto das cidades costeiras con poboación alta tamén presentan degradación dos seus arrecifes de coral e doutros hábitats mariños. Estas áreas inclúen as costas orientais de Asia e África, as costas norte de Suramérica e o mar Caribe coas súas illas.  
En Europa só o 15% da superficie aínda non foi modificada polas actividades humanas.

Outros ecosistemas sufriron tanto coma as selvas chuviosas tropicais ou aínda máis. A agricultura e a corta de árbores alteraron polo menos o 94% dos bosques de folla caduca de clima temperado; moitos bosques primarios perderon máis do 98% da súa área previa a causa de actividades humanas. Pero incluídos nese 10-20% están aproximadamente 9 millóns de quilómetros cadrados de lugares con estación seca que os humanos converteron en desertos por medio do proceso chamado desertificación.

As zonas húmidas e áreas mariñas sufriron altos graos de perda de hábitat. Por exemplo, máis do 50% das zonas húmidas dos Estados Unidos foron destruídas nos últimos 200 anos (séculos XIX e XX ). Aproximadamente unha quinta parte (o 20%) das rexións mariñas costeiras foron profundamente modificadas polo ser humano. Un quinto dos arrecifes de coral foron destruídos e outro quinto está seriamente degradado por sobrepesca, contaminación ou por especies invasoras. O 90% dos arrecifes de coral de Filipinas foron destruídos. Finalmente, máis do 35% dos mangleirais do mundo foron destruídos.

## Perspectivas 
A rápida expansión da poboación global humana crea un incremento na demanda mundial de alimentos. Máis gente necesita máis alimentos. Se o crecemento continúa ao ritmo actual será necesario aumentar a superficie das terras agrarias nun 50% nos próximos 30 anos, o cal é altamente problemático. No pasado o movemento continuo cara a novas terras proporcionaba o suficiente para satisfacer a crecente demanda mundial de alimentos. Mais iso xa non é posible, xa que o 98% da terra cultivable está en uso ou foi degradada sen posibilidade de recuperación. A crise mundial da alimentación que se aveciña será unha causa importante de destrución de hábitat. Os agricultores posiblemente terán que recorrer a medidas desesperadas para producir máis comida sen aumentar o terreo, entón terán que recorrer a máis fertilizantes e a descoidar o medio ambiente no seu esforzo por satisfacer a demanda do mercado. Outros recorrerán a novas terras para convertelas á agricultura.

## Solucións 
[miniatura|A [Chelonia mydas|tartaruga mariña verde (*Chelonia mydas'')  nun arrecife coralino de Hawai. Aínda que a especie estea protexida, a perda de hábitat, como poden ser as praias onde depositan os seus ovos, ameaza a súa supervivencia.]]

Na deforestación da maioría das selvas tropicais tres ou catro causas mediatas controlan as causas inmediatas. Isto quere dicir que unha política universal de control de deforestación tropical non alcanza a cubrir todas as causas do problema en cada país. Antes de que haxa políticas locais, nacionais ou internacionais cómpre obter todos os detalles da complexa combinación de causas mediatas e inmediatas en cada área ou país. Pódese aplicar doadamente este concepto xunto con outros do estudo de Geist e Lambin á destrución de hábitats en xeral. Os líderes gobernamentais deben empezar por facer fronte ás forzas mediatas, antes de tratar de regular as causas inmediatas. Nun sentido máis amplo os poderes, xa sexa locais, nacionais ou internacionais, deben facer fincapé no seguinte:

# Considerar os servizos insubstituíbles proporcionados polos hábitats naturais.
# Protexer as seccións aínda intactas de hábitats naturais.
# Educar o público sobre a importancia dos hábitats naturais e da biodiversidade.
# Desenvolver programas de planeamento familiar en áreas de rápido crecemento da poboación.
# Encontrar formas de aumentar a produción agrícola sen aumentar a superficie cultivada. 
# Preservar os corredores de hábitat para reducir calquera dano previo causado aos hábitats fragmentados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Deforestación
* Fragmentación do hábitat
* Impacto ambiental do crecemento urbano
* Extinción

### Bibliografía 

* Barbault, R. e S. D. Sastrapradja.  1995.  Generation, maintenance and loss of biodiversity. Global Biodiversity Assessment, Cambridge Univ. Press, Cambridge pp.&nbsp;193–274.
* Burke, L., Y. Kura, K. Kassem, C. Ravenga, M. Spalding, e D. McAllister.  2000.  Pilot Assessment of Global Ecosystems: Coastal Ecosystems.  World Resources Institute, Washington, D.C.  
* Cincotta, R.P., e R. Engelman. 2000. Nature's place: human population density and the future of biological diversity. Population Action International.  Washington, D.C.
* Geist, H. J., e E. E. Lambin. 2002. Proximate causes and underlying driving forces of tropical deforestation. BioScience 52(2): 143-150.
* Kauffman, J. B. e D. A. Pyke.  2001.  Range ecology, global livestock influences.  In S. A. Levin (ed.), Encyclopedia of Biodiversity 5: 33-52.  Academic Press, San Diego, CA.  
* Laurance, W. F.  1999.  Reflections on the tropical deforestation crisis.  Biological Conservation 91: 109-117.  
* McKee, J. K., P.W. Sciulli, C. D. Fooce, e T. A. Waite.  2003.  Forecasting global biodiversity threats associated with human population growth.  Biological Conservation 115: 161-164.  
* MEA.  2005.  Ecosystems and Human Well-Being.  Millennium Ecosystem Assessment.  Island Press, Covelo, CA.  
* Primack, R. B.  2006.  Essentials of Conservation Biology.  4th Ed.  Habitat destruction, pages 177-188.  Sinauer Associates, Sunderland, MA.
* Pimm, Stuart L.  e Peter Raven (2000) Biodiversity: Extinction by numbers *Nature* **403**: 843-845 doi:10.1038/35002708.
* Ravenga, C., J. Brunner, N. Henninger, K. Kassem, e R. Payne.  2000.  Pilot Analysis of Global Ecosystems: Wetland Ecosystems.  World Resources Institute, Washington, D.C.  
* Sanderson, E. W., M. Jaiteh, M. A. Levy, K. H. Redford, A. V. Wannebo, e G. Woolmer.  2002.   The human footprint and the last of the wild.  Bioscience 52(10): 891-904.
* Scholes, R. J. e R. Biggs (eds.).  2004.  Ecosystem services in Southern Africa: a regional assessment.  The regional scale component of the Southern African Millennium Ecosystem Assessment.  CSIR, Pretoria, South Africa.  
* Stein, B. A., L. S. Kutner, e J. S. Adams (eds.).  2000.  Precious Heritage: The Status of Biodiversity in the United States.  Oxford University Press, Nova York.  
* Temple, S. A.  1986.  The problem of avian extinctions.  Ornithology 3: 453-485.
* Tibbetts, John. (2006). Louisiana's Wetlands: A Lesson in Nature Appreciation . *Environ Health Perspect*. Xaneiro; 114(1): A40–A43. 
* Tilman, D., J. Fargione, B. Wolff, C. D’Antonio, A. Dobson, R. Howarth, D. Schindler, W. H. Schlesinger, D. Simberloff, e D. Swackhamer.  2001.  Forecasting agriculturally driven global environmental change.  Science 292: 281-284.  
* White, R. P., S. Murray, e M. Rohweder.  2000.  Pilot Assessment of Global Ecosystems: Grassland Ecosystems.  World Resources Institute, Washington, D. C.
* WRI.  2003.  World Resources 2002-2004: Decisions for the Earth: Balance, voice, and power.  328 pp.  World Resources Institute, Washington, D.C.