Ciclose

[miniatura|Os [cloroplastos poden verse viaxando arredor do vacúolo central dunha célula da planta *Rhizomnium punctatum*]]
miniatura|Ciclose no citoplasma dunha célula epidérmica de cebola.

A **ciclose**, tamén chamada corrente citoplasmática ou protoplasmática (en inglés *cytoplasmic streaming*), é o fluxo de citoplasma dentro da célula, producido por forzas exercidas polo citoesqueleto. O máis probable é que a súa función sexa, polo menos en parte, acelerar o transporte de moléculas e orgánulos pola célula. Obsérvase xeralmente en células grandes de plantas ou animais, maiores de aproximadamente 0,1&nbsp;mm. En células máis pequenas, a difusión de moléculas é máis rápida, pero a faise máis lenta a medida que aumenta o tamaño da célula, de tal xeito que as células máis grandes poden necesitar ademais da difusión un fluxo citoplasmático para funcionaren eficientemente. e a ciclose foi ben estudada nestas grandes células.

A ciclose depende moito do pH intracelular e da temperatura. Observouse que o efecto da temperatura sobre a ciclose creaba unha variación lineal e tiña maior eficiencia a temperaturas altas. Este proceso é complicado, porque ademais do efecto das temperaturas, outros factores como o transporte de ións a través da membrana son afectados simultaneamente. Isto débese á homeostase das células, que dependende do transporte activo, o cal pode verse afectado a algunhas temperaturas críticas.

En células vexetais os cloroplastos transpórtanse polos movementos de ciclose para optimizaren a súa exposición á luz e faceren a fotosíntese. A velocidade deste movemento está influenciada por varios factores incluíndo a intensidade da luz, temperatura e niveis de pH. A ciclose é máis eficiente a pH neutro e tende a diminuír en eficiencia en condicións de baixo ou de alto  pH.

## Mecanismo 
O movemento dalgúns orgánulos pola ciclose é claramente visible en células de plantas, como ocorre cos cloroplastos, que se desprazan xunto co fluxo citoplasmático. Este movemento orixínase porque o fluído é arrastrado por moléculas motoras en movemento da célula vexetal. Os filamentos de miosina conectan os orgánulos celulares a filamentos de actina. Estes filamentos de actina están xeralmente unidos aos cloroplastos e/ou membranas da célula vexetal.

### Na alga *Chara corallina* 
*Chara corallina* mostra un fluxo citoplasmático cíclico arredor do seu gran vacúolo central. En *Chara coralina*, as células poden crecer ata 10&nbsp;cm de longo e 1&nbsp;mm de diámetro. Así, para unha célula de 1&nbsp;mm de diámetro, o vacúolo pode ter un diámetro de 0,8&nbsp;mm, deixando só unha estreita pasaxe duns 0,1&nbsp;mm de ancho arredor do vacúolo, entre este e a membrana, para que pase o fluxo citoplasmático. Os fluxos citoplasmáticos máis rápidos poden chegar a ter unha velocidade de 100 microns/segundo. En segundo lugar, Raymond Goldstein e outros desenvolveron un modelo de fluído matemático para o fluxo citoplasmático que non só predí o comportamento atopado por Kamiya e Kuroda, Así, as traxectorias de fluxo singulares do fluxo citoplasmático en *Chara coralina* causan un aumento do transporte de nutrientes por difusión no vacúolo de almacenamento. Isto permite que haxa maiores concentracións de nutrientes dentro do vacúolo das que serían posibles por fluxos citoplasmáticos estritamente lonxitudinais. Goldstein tamén demostrou que canto máis rápido é o fluxo citoplasmático ao longo desas traxectorias, maior é o gradiente de concentración que se orixina, e maior é o transporte de nutrientes difusivo ao vacúolo de almacenamento. O aumento do transporte de nutrientes ao vacúolo produce notables diferenzas na velocidade de crecemento e o tamaño total. Isto ocorre nos cloroplastos das células das plantas. Para realizaren isto, os fotóns de luz interaccionan con varias proteínas intermembrana do cloroplasto. Porén, estas proteínas poden quedar saturadas de fotóns, o que as fai incapaces de funcionar ata que se alivia a saturación. Isto coñécese como efecto Kautsky e é unha causa de ineficiencia no mecanismo de produción de ATP. Porén, a ciclose en *Chara corallina*, permite que os cloroplastos se movan polo talo da planta. Así, os cloroplastos móvense ás rexións máis iluminadas ou máis sombreadas, segundo os momentos. O movemento do cloroplasto de "poste de barbeiro" resultante das correntes citoplasmáticas ten un fluxo ascendente e outro descendente. Demostrouse que mentres que as moléculas son similares ás dos humanos, a molécula que bloquea o sitio de unión da miosina para a actina é diferente. Mentres, nos humanos a tropomiosina cobre o sitio, permitindo que a contracción se produza só cando están presentes ións calcio; neste organismo ameboide, unha molécula diferente chamada calmodulina bloquea o sitio, permitindo a relaxación en presenza de niveis altos de ión calcio. Pequenos buratos que existen no septo deixan que o líquido e o contido do citoplasma flúan dunha célula a outra. Orixínanse gradientes de presión osmótica en dirección lonxitudinal na célula que impulsan este fluxo citoplasmático. Os fluxos contribúen ao crecemento e á formación de subcompartimentos celulares.

#### Contribución ao crecemento 
Os fluxos citoplamáticos creados polos gradientes de presión osmótica flúen lonxitudinalmente ao longo das hifas do fungo e chocan cos extremos causando o crecemento. Demostrouse que canto maior é a presión no extremo das hifas as velocidades de crecemento correspondentes son máis rápidas. As hifas máis longas teñen diferenzas de presión máis grandes en sentido lonxitudinal que permiten velocidades de fluxo citoplasmático máis rápidas e maiores presións no extremo das hifas. Porén, os remuíños só se forman diante do septo en *Neurospora crassa*. Isto é así porque cando os micotúbulos entran no burato septal, están dispostos de forma paralela ao fluxo e contribúen moi pouco ás características do fluxo; porén, na saída do burato septal, oriéntanse perpendicularmente ao fluxo, facendo que a aceleración sexa máis lenta e impedindo a formación de remuíños. 

Os microfilamentos, independentes dos microtúbulos e a miosina 2, forman unha rede por toda a célula. Demostrouse que os núcleos, situados en posicións celulares non centradas, migran a distancias maiores de 25 microns cara ao centro da célula. Fan isto sen saíren do seu curso por máis de 6 microns cando a rede está presente. Esta rede de microfilamentos ten orgánulos unidos a ela pola molécula de miosina Vb. O fluído citoplásmico é arrastrado polo movemento destes orgánulos; porén, ningún padrón de direccionalidade está asociado co movemento do citoplasma. De feito, demostrouse que o movemento cumpría as características do movemento browniano. Por esta razón, hai certa discusión sobre se isto debería chamarse corrente citoplasmática. 

Non obstante, o movemento direccional de orgánulos non se orixina por esta situación. Como o citoplasma enche a célula, está disposto xeometricamente en forma dunha esfera. A medida que aumenta o raio dunha esfera, a área superficial tamén aumenta. Ademais, o movemento en calquera dirección dada é proporcional á área superficial. Así, considerando a célula como unha serie de esferas concéntricas, está claro que as esferas con raios máis grandes producen unha maior cantidade de movemento que as esferas con raios menores. Deste xeito, o movemento cara ao centro é maior que o movemento afastándose do centro, e existe un movemento neto que pula o núcleo cara a localizacións celulares centrais. Noutras palabras, o movemento aleatorio das partículas do citoplasma crean unha forza neta cara ao centro da célula. 

Ademais, o aumento do movemento no citoplasma reduce a viscosidade citoplasmática permitindo que o núcleo se mova máis doadamente dentro da célula. Estes dous factores das correntes citoplasmáticas centran o núcleo no ovocito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Movemento ameboide

### Bibliografía 
* 
* 
*

### Ligazóns externas 
* Video of Cyclosis (Elodea).