Bungarus multicinctus

***Bungarus multicinctus*** é unha especie de serpe elápida moi velenosa que se pode encontrar en gran parte do centro e sur da República Popular Chinesa, Taiwán e zonas do sueste asiático. A especie foi descrita por primeira vez polo científico Edward Blyth en 1861. Esta especie ten dúas subespecies, a nominal, *Bungarus multicinctus multicinctus*, e *Bungarus multicinctus wanghaotingi*. Vive principalmente en zonas de marisma e pantanosas, pero tamén se pode encontrar noutros tipos de hábitats.

## Etimoloxía 
Ten o mesmo nome binomial que o que se lle puxo na descrición da especie que fixo o zoólogo e farmacéutico Edward Blyth en 1861, *Bungarus multicinctus*. O nome do xénero, *Bungarus*, é unha latinización da palabra da lingua telugu da India *baṅgāru*, co que se denominaban alí este tipo de serpes. O nome específico, *multicinctus*, deriva do latín *multi-*,derivado de *multus*, 'moito', e *cinctus*, participio pasado de *cingere*, 'rodear en círculo', como formando unha banda, polo que nome completo significa de moitas bandas.

## Taxonomía e evolución 
esquerda|miniatura|Espécime despois de mudar a pel

As *Bungarus* pertencen á familia Elapidae. O xénero é endémico do continente asiático. Son morfoloxicamente moi semellantes, formando unha unidade moi cohesionada. O xénero ten 12 ou 13 especies, que son morfoloxicamente distintas do xénero *Naja* e dos afro-elápidos segundo McDowell (1987). McDowell afirmou que *"a diversidade de especies maior está en África, pero as *Bungarus* e *Ophiophagus* asiáticas son tan peculiares en anatomía que isto suxire unha diverxencia antiga"*. Outros, incluíndo Slowinski, crían que as *Bungarus*, forman parte dun clado que se agrupa cun grupo no que están incluídas a cobra real (*Ophiophagus hannah*) e sorprendentemente as mambas africanas (*Dendroaspis*) na árbore filoxenética máis parsimoniosa ou ben con *Elapsoidea* na árbore de máxima verosimilitude. Este resultado pon en cuestión a monofilia das *naias* e subliña a incerteza de que haxa homoloxía no comportamento de despregar as costelas na zona do pescozo das naias e mambas. As relacións de *Dendroaspis*, *Ophiophagus* e *Bungarus* difiren entre as análises de parsimonia e verosimilitude, o que indica que cómpren máis traballos para resolver as relacións deste taxon tan problemático. Os descubrimentos de McDowell en canto ao grupo irmán de *Bungarus* e a familia das serpes mariñas (*Hydrophiinae*), propón que as *Bungarus* poderían ser un clado permutable entre os elápidos "erectores palatinos" e os hydrophiinae "arrastradores palatinos". Dous xéneros en particular dentro da subfamilia Hydrophiinae, apoian a hipótese de McDowell. Eses dous xéneros son *Salomonelaps* e *Loveridgelaps* debido a moitas características compartidas. Mao *et al.* (1983) mostraron que esta especie, *Bungarus multicinctus*, era lixeiramente distinta dos outros membros do seu xénero e era inmunoloxicamente máis similar a *Laticauda*, que son elápidos terestres australianos, e ás verdadeiras serpes mariñas que a *Elapsoidea sundevalli*, *Naja naja* ou dúas especies de *Micrurus* (serpes de coral americanas). Minton (1981), Schwaner *et al.* e Cadle & Gorman (1981) suxeriron ideas similares ás de Mao *et al.* (1983) baseándose en datos inmunolóxicos. A especie *Bungarus multicinctus* era máis similar aos elápidos australianos *Laticauda* e ás verdadeiras serpes mariñas do que o era aos numerosos elápidos cos que foi comparada.

## Descrición 
[esquerda|miniatura|Un exemplar atopado en [Taiwán]]
*B. multicinctus* é unha serpe de tamaño medio a grande, como media dunha lonxitude de 1 a 1,5&nbsp;m, con loxitudes máximas de 1,85&nbsp;m. O seu corpo é máis delgado e moderadamente comprimido. As escamas desta especie son lisas e brillantes, cunha clara crista vertebral. A cor da serpe é de negra a azul escura-negra con aproximadamente de 21 a 30 bandas transversais brancas ou cor crema ao longo de toda a súa lonxitude pola parte superior. Os exemplares maiores que a media teñen máis bandas. A cola é curta e bicuda e tamén é negra con bandas transversais brancas alternadas en número de 7 a 11. A barriga é xeralmente branca, pero pode ser de cor branca crúa ou crema. A cabeza é principalmente negra, é ancha e de forma oval, pero plana e pouco diferenciada do corpo. Os ollos son pequenos e negros. As pupilas son tamén negras, polo que é difícil diferencialas do resto dos ollos. Ten grandes orificios nasais. Os cairos son pequenos, fixados e localizados na parte anterior da mandíbula superior. Os xoves desta especie xeralmente teñen manchas abrancazadas no lado inferior da cabeza.

### Escamas 
As escamas dorsais están dispostas en 15 ringleiras; as escamas ventrais son 200–231 nos machos, 198–227 nas femias; cola curta e apuntada; escamas subcaudais únicas (non divididas), 43–54 delas en machos, 37–55 en femias.

[esquerda|miniatura|Espécime atopado en [Tai Mo Shan, Hong Kong]]
Aínda que pode encontrarse en alturas duns 1500&nbsp;m, pero tamén depreda noutras especies de serpes, incluíndo membros da súa propia especie. Esta especie tamén se alimenta de roedores, anguías, ras, e ocasionalmente lagartos.

A cantidade de veleno que inxectan por trabada os espécimes das granxas de serpes é duns 4,6&nbsp;mg—19,4&nbsp;mg. por vía subcutánea, 0,113&nbsp;mg/kg por vía intravenosa e 0,08&nbsp;mg/kg por vía intraperitoneal en ratos.

### Síntomas clínicos 
Os síntomas locais das vítimas mordidas por esta serpe normalmente non son nin un inchamento grave nin a dor, senón que as vítimas simplemente senten proídos lixeiros e adormecemento. Os síntomas sistémicos aparecen, en xeral, dunha a seis horas despois da trabada. Os síntomas poden ser ptose palpebral bilateral (péchanse as pálpebras), diplopía (visión dobre), malestar no peito, dor xeral, debilidade nos membros, ataxia, glosolise, perda da voz, disfaxia, visión de túnel e dificultade para respirar. En caso dunha mordida grave, pode producirse a suspensión da respiración con resultado de morte.

As taxas de mortalidade estimadas asociadas en trabadas non tratadas desta especie varían segundo os estudos entre 25-35% Durante a guerra do Vietnam, os soldados americanos denominaban os espécimes desta especie "Charlies de dous pasos", na errada crenza de que o seu veleno era tan letal como para matar unha persoa despois de dar só dous pasos.

A especie suscitou atención mundial cando un individuo xove mordeu e matou o herpetólogo Joe Slowinski o 11 de setembro de 2001 en Myanmar, o cal morreu 29 horas despois de ser mordido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas