open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
George e Martha

***George e Martha*** (1999) é unha serie canadense de debuxos animados baseada no libro escrito e ilustrado por James Marshal e co-producida con Maurice Sendak. A serie xira en torno ás vidas de dous hipopótamos, George e Martha, que son os mellores amigos entre si e que conviven coutros animais da veciñanza. Producido por Nelvana e estreada na canle YTV no Canadá, a serie de televisión consta de dúas tempadas cun total de 26 episodios.

En Galiza a serie foi emitida dentro do contedor xuvenil *Xabarín Club* da TVG. A serie sería emitida tamén o 2 de febreiro do 2009 na estrea da nova canle G2.

## Dobraxe
:

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Xabarín Club
### Ligazóns externas
*George e Martha na páxina da TVG
*George and Martha. Páxina oficial (en inglés)
-559

## Acontecementos 
* Ciro II o Grande convértese en rei, trala morte de seu pai Cambises I. Nace o Imperio aqueménida que conquistou Asia Menor, Mesopotamia, Exipto e a India.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Cambises I

## Outros 
* Historia ano a ano
Marcos Blanco Jorge

**Marcos Blanco Jorge**, nado en Ribadavia en 1970, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Estudou Ciencias Políticas, aínda que non rematou a carreira. Exerceu como comerciante. Foi elixido concelleiro do PSdeG-PSOE en Ribadavia nas municipais de 1999. Nas municipais de 2003 encabezou a candidatura socialista e foi elixido alcalde grazas a un pacto de goberno co BNG. Nas municipais de 2007 gañou as eleccións con 6 escanos dos 13 cos que conta a capital do Ribeiro, polo que foi reelixido alcalde e mantivo o goberno de coalición cos nacionalistas, sendo o primeiro rexedor de Ribadavia en revalida-la alcaldía tras unhas eleccións. Nas municipais de 2011 repetiu os mesmos resultados, polo que volveu ser elixido alcalde, pero nesta ocasión non alcanzou un goberno de coalición co BNG e pasou a gobernar en minoría. Non se presentou á reelección nas municipais de 2015, sendo substituído como candidato socialista e, finalmente, como alcalde por Ignacio Gómez. Tras 12 anos foi o alcalde que ostentou durante máis tempo o cargo na vila. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 foi candidato número 4 dos socialistas por Ourense sen resultar elixido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Ribadavia

### Ligazóns externas 
*Noticia en *La Región*.
Cristina Rota

**Cristina Rota**, nada en La Plata en 1945, é unha actriz, produtora e profesora de arte dramática arxentina.

## Traxectoria 
É nai de Nur Al Levi e de Juan Diego e María Botto, fillos do tamén actor Diego Botto. Foi profesora no seu centro de actores como Malena e Ernesto Alterio, Guillermo Toledo, Alberto San Juan, Nathalie Poza, Andrés Lima, Luis Bermejo, Penélope Cruz, Fernando Tejero ou Roberto Álamo.

## Filmografía 
* *Colores*, 2003.
* *Party Line*, 1994.
* *En penumbra*, 1987.
* *Virtudes Bastián*, 1986.
* *La reina del mate*, 1985.

### Como produtora 
* *Los abajo firmantes*, 2003.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cristina Rota en IMDb
* Escuela de Cristina Rota
Astrid Lindgren

**Astrid Anna Emilia Ericsson**, máis coñecida coma **Astrid Lindgren**, nada o 14 de novembro de 1907 nunha granxa de Näs en Småland e finada o 28 de xaneiro de 2002, foi unha autora sueca de literatura infantil, que conta con libros traducidos a 85 linguas en máis de 100 países.

## Obra 
A súa obra comprende máis de 60 libros pioneiros na defensa dos dereitos da infancia, das mulleres, dos animais e na defensa da non-violencia e da natureza.

## Obra traducida ao galego 
* *Pippi Mediaslongas* (*Pippi Långstrump*), Kalandraka (2017). Trad. David A. Álvarez Martínez. Ilustracións de Ingrid Vang Nyman.
**Pippi Mediaslongas embarca* (*Pippi Långstrump går ombord*), Kalandraka (2018). Trad. David A. Álvarez Martínez. Ilustracións de Ingrid Vang Nyman.
**Pippi Mediaslongas nos Mares do Sur* (*Pippi Långstrump i Söderhavet*), Kalandraka (2019). Trad. David A. Álvarez Martínez. Ilustracións de Ingrid Vang Nyman.
* *Os irmáns Corazón de León*, (*Bröderna Lejonhjärta*) Edición Xerais (2003). Trad. Liliana Valado e Marta Dahlgren. Ilustrado por María Lires.
* *Os nenos de Bullerbyn* (*Alla vi barn i Bullerbyn*), Sushi Books (2014). Trad. Moisés Barcia (a partir dunha lingua ponte).
* *O superdetective Blomkvist* (*Mästerdetektiven Blomkvist*), Sushi Books, (2023). Trad. Marta Dahlgren.
* *Ronia, a filla do bandoleiro* (*Ronja Rövardotter*), Sushi Books, (2023). Trad. David A. Álvarez Martínez.
* *Lotta* (*Barnen på Bråkmakargatan* / *Lotta på Bråkmakargatan*), Kalandraka, (2023). Trad. David A. Álvarez Martínez
* *As aventuras de Emil* (*Emil i Lönneberga*), Kalandraka, (2024). Trad. David A. Álvarez Martínez

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web
K.K. Downing

**Kenneth "K.K." Downing Jr.**, nado en West Bromwich o 27 de outubro de 1951, é un guitarrista inglés, membro fundador do grupo de heavy metal Judas Priest.
Beatus ille

miniatura|dereita|Parella galega nun carro transportando millo, 1979.
***Beatus ille*** é unha locución latina que se traduce  "feliz aquel". Trátase das dúas primeiras palabras dun dos épodos máis famosos do poeta latino Horacio. O poema canta as excelencias da vida no campo ademais de amosar aprecio pola vida tranquila, fronte á axitación da vida mundana e frívola e das súas preocupacións.

Que se pode traducir por *Feliz aquel que, lonxe dos negocios, / como a primitiva estirpe dos mortais, / labra os campos paternos cos seus bois, / libre de toda usura...*

## Tópico literario 
O '''*beatus ill*e'* é un tópico literario. Durante o Renacemento, frei Luis de León traduciu o poema horaciano, que logo serviu de base para a súa "Oda a la vida retirada".

Na mesma época o poeta francés Joachin du Bellay, abandeirado da Pléiade, escribiu o soneto "*Heureux qui, comme Ulysse, a fait un beau voyage*" ("Feliz quen, coma Ulises, fixo unha boa viaxe"). No seu poema presenta unha variante do tópico do *beatus ille'', exaltando non a vida solitaria, senón a vida viaxeira que vén rematar na tranquilidade da patria.

O poeta galego do século XIX Xosé García Mosquera  recreou en verso o épodo horaciano:

Posteriormente, o  poeta Xosé Crecente Vega tamén recorreu ao mesmo tópico:

## Notas
Millvina Dean

**Elizabeth Gladys "Millvina" Dean**, nada en Hampshire o 2 de febreiro de 1912 e finada na mesma vila o 31 de maio de 2009, foi unha muller inglesa, última supervivente do naufraxio do transatlántico *RMS Titanic*, aínda que debido a pouca idade que tiña no momento do accidente, non recordaba o que sucedeu aquela noite.

## Vida 
Era a segunda filla de Bertram Frank Dean e Georgette Eva Light. Millvina viaxou con apenas 10 semanas de idade no Titanic e logrou salvarse no bote número 10. Éra a única supervivente da traxedia despois da morte o 16 de outubro de 2007 de Barbara West (1911-2007).

Comentou que lle interesaría inaugurar unha exposición co motivo do 95º aniversario do naufraxio do barco na cidade de Valencia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Millvina Dean en 2006
Tópico literario

**Tópico literario**, en literatura, é un tema ou motivo común xa prefixado que utilizan, como recurso, os escritores e poetas. Trátase dunha serie de constantes temáticas repetidas ao longo da literatura  que, na súa maioría, teñen a súa orixe na cultura clásica greco-latina ou na tradición bíblica. Moitos destes temas ou tópicos vense mantendo dende a antigüidade.

## Tópicos literarios 
**Aurea mediocritas (A dorada medianía ou termo medio): este tópico amosa o aprecio e a satisfacción polo sinxelo, o cotián, o que se ten, fronte ao material e insubstancial das riquezas.
**Beatus ille (Feliz aquel): aprecio pola vida tranquila e retirada no campo, fronte á axitación da vida mundana e frívola e das súas preocupacións.
**Carpe diem* (Goza do momento): tópico tomado de Horacio. Goza e aproveita cada momento do teu tempo. Moi utilizado sobre todo na poesía renacentista.
**Fortuna mutabilis (A fortuna ou a sorte cambia): hai que coñecerse ben e fiarse dun mesmo, sen confiar na sorte cambiante.
**Ubi sunt?* (Onde están...?): a morte chega e todo o iguala, nada queda, se non é a lembranza do pasado. O seu uso máis coñecido atópase nas *Coplas por la muerte de su padre* de Jorge Manrique («*Qué fue del rey don Juan / Los infantes de Aragón qué se hicieron / dónde están/ Qué fue de tanto galán / que fue de tanta invención que trujeron...*»)
**Locus amoenus* (Lugar ameno): preséntase a idealización dun lugar paradisíaco, ideal, onde o home acada a harmonía con cada un dos elementos da natureza (Frei Luis de León: *Del monte en la ladera,/ plantado por mi mano tengo un huerto/ que, con la primavera,/ de bella flor cubierto...*).
**Tempus fugit* (O tempo foxe"): o tempo é inaprehensible, nin se detén nin se lle pode facer retroceder. A expresión invita a aproveitar o tempo (de forma similar ao *carpe diem*).
**Odi profanum vulgus (Odio ao vulgo ignorante): tema orixinal de Horacio, amosa o  desprezo elitista por quen non apreza a beleza da poesía.
La teta asustada

***La teta asustada*** é un filme peruano dirixido por Claudia Llosa. O filme é unha coprodución entre o Perú e España e foi estreado na edición de 2009 do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde obtivo o Oso de Ouro e o Premio da Crítica *FIPRESCI*. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, converténdose no primeiro filme peruano en ser nomeado na categoría. Está protagonizado por Magaly Solier e aborda os temores das mulleres maltratadas durante a historia recente do Perú.

## Personaxes 
* Magaly Solier como Fausta Isidora
* Susi Sánchez como Aída
* Marino Ballón como tío Lúcido
* Efraín Solís como Noé
* Bárbara Lazón como Perpetua
* María del Pilar Guerrero como Máxima
* Delci Heredia como Carmela
* Karla Heredia como Severina
* Fernando Caycho como Melvin
* Edward Llungo como Marcos
* Marco Antonio Ramírez como Soldadito 3
* Doris María Ramírez como Soldadito 4

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Perú propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 82ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Cabo Higer

[miniatura|250px|Costa do cabo de Higuer, cerca de [Hondarribia, País Vasco.]]
O **cabo Higer** (en castelán: *Higuer*) é o cabo máis oriental do mar Cantábrico, marcando o inicio dos Pireneos. Dista 4&nbsp;km da localidade de Hondarribia, en Guipúscoa, e está situado moi preto da fronteira con Francia.
Eluana Englaro

**Eluana Englaro**, nado en Lecco o 25 de novembro de 1970 e finado en Udine o 9 de febreiro o 2009 foi unha muller italiana que estivo en estado vexetativo dende o 18 de xaneiro de 1992 até a súa morte debido a un accidente de tráfico.

Tras 17 anos en coma, foille retirada a comida que se lle administraba habitualmente, producindo así o seu falecemento. No últimos momentos da súa vida producíronse reaccións de poderes políticos italianos polo tema da eutanasia.
Temora

**Temora** é unha localidade de Riverina, no estado australiano de Nova Gales do Sur, situada a 418 quilómetros de Sidney. No 2011 tiña 3&nbsp;874 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:SampleofarchitectureTemora.jpg|
Ficheiro:Paleface adios memorial temora02.jpg|
Ficheiro:Canola field temora nsw.jpg|

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Temora
Link (The Legend of Zelda)

**Link** é un personaxe ficticio protagonista da saga de videoxogos The Legend of Zelda, de Nintendo. Creado por Shigeru Miyamoto, apareceu por primeira vez no videoxogo The Legend of Zelda (1986). 
Cabe destacar que ó longo da saga existen diversos heroes co nome de Link, cada un coas súas características. Segundo o que di Ganondorf en The Wind Waker, podería tratarse dun mesmo heroe que renace ó longo das eras.

## Características 
Link é un mozo modesto cunha valentía lendaria, debido a que porta a Triforza do Valor. Nalgúns xogos da saga outórganselle certos títulos, como *Heroe do Tempo* en Ocarina of Time ou *Heroe do Vento* na súa encarnación de The Wind Waker.

É o portador da lendaria Espada Mestra, a cal usa para vencer ó mal. Link ten tamén momentos de valentía imprudente, como as dúas veces que intentou enfrontarse a Ganondorf en The Wind Waker e unha en Ocarina of Time, sen estar preparado aínda.

Canonicamente, Link é zurdo, aínda que isto cambiou varias veces ó longo do tempo. En A Link to the Past, Link cambia a man coa que sostén a espada dependendo do lado cara ó que estea mirando. Na versión de Wii de Twilight Princess, Link é destro, mais isto débese a que o xogo foi completamente invertido co obxectivo de acomodalo mellor ó modo de control.
Historia de Bogotá

**Bogotá** é unha cidade fundada polo conquistador español Gonzalo Jiménez de Quesada o 6 de agosto de 1538, nomeouna *Santa Fé de Bogotá* segundo o nome do seu lugar de nacemento, Santa Fé na provincia de Granada.

## De centro indíxena a capital 
Era o centro da civilización dos indíxenas Chibcha, que a chamaban *Bacatá* antes da conquista española e protexía unha importante poboación. Despois da independencia de Colombia e a fundación da Gran Colombia en 1819, Bogotá vólvese a súa capital.

## Época colonial 
Dende 1200 existía a Confederación Muisca, o pobo indíxena máis importante da familia chibcha, da que o Zipa de Bacatá era o líder meridional. Asentábanse na sabana bogotana (Val dos Alcázares) en aldeas agrícolas cuxa capital era a antedita **Bacatá** (en Funza, 10&nbsp;km ao noroeste da cidade actual; Chía, 15&nbsp;km ao norte, era o centro cerimonial).

En 1538, trala conquista do territorio, o español Gonzalo Jiménez de Quesada funda no lugar da residencia de verán do Zipa, no somonte da Cordilleira Oriental dos Andes, unha poboación que chama *Nuestra Señora de la Esperanza* que un ano máis tarde, na fundación xurídica da cidade, renoméase coma **Santafé** ou Santa Fe. Eran unha ducia de cabanas cunha igrexa (seica no lugar da actual praza Chorro de Quevedo (vello Teusaquillo); ou ben na Praza da Herba, hoxe parque Santander).  Dende entón convivirían por tres séculos a poboación de indios Bacatá e a fundación colonial de Santafé.

En 1550 créase a *Audiencia del Nuevo Reino de Granada* da que Santafé é elixida capital. En 1553 a Praza Maior móvese cara ao sur, á situación actual (Praza Bolívar) e comeza no lado leste a construción da Catedral, e o Cabido e a Real Audiencia nos outros laterais. A trama urbana é a usual do urbanismo colonial español: *cuadras* de cen por cen metros formadas por rúas leste-oeste de sete metros e carreiras norte-sur de dez.  A rúa que comunicaba a nova Praza Maior coa primitiva era a *Calle Real* (hoxe Carreira Sétima) arteria principal da cidade.

Deseguido o crecemento foi rápido. As ordes relixiosas (franciscanos, dominicos) constrúen os seus conventos e igrexas. Despois, da súa man, as universidades. A sona da urbe como centro da cultura e as artes comezaba a asentarse.

## Vicerreinado 
En 1739 créase o vicerreinado de Nova Granada con Santafé coma capital. A cidade crece coa inmigración dende o campo de continxentes de poboación indíxena. Como últimas actuacións da colonia cabe sinalar as alamedas, a vella paralela ao eixo dominante no norte, e a nova, perpendicular a aquela e saída occidental da cidade.
## Independencia 
O século XIX e a independencia seguen a favorecer o crecemento, primeiro coma capital da Gran Colombia de Simón Bolívar e despois da República Colombiana, da renomeada **Bogotá**, fundamentalmente cara ao norte na prolongación do vello eixo da Carreira Sétima.  Chapinero é o primeiro suburbio a 5 km. O tranvía e o ferrocarril (1881) facilitarán no século XX ese desenvolvemento.
## Notas
Delta do Nilo

O **delta do Nilo** é o territorio conformado polos depósitos aluviais do río Nilo ao desembocar no mar Mediterráneo.

Está ao norte de Exipto e ten forma de letra grega *Delta* (Δ), de aí o nome dado polos antigos gregos.

É un dos deltas máis grandes do mundo, abarcando aproximadamente desde Alexandría no oeste a Porto Saíd no leste, con 230 km de costa mediterránea, e até a cidade de Cairo polo sur.

É unha rexión fértil, moi apta para a agricultura e moi poboada.

No antigo Exipto estas terras eran denominadas o Baixo Exipto.
## Véxase tamén
Presidente das Illas Marshall

O presidente é o xefe de Estado e o xefe de goberno das Illas Marshall. Esta é a lista dos presidentes de Illas Marshall despois de 1979.
Os Pitufos

***Os Pitufos*** (en ) é unha serie estadounidense de debuxos animados protagonizada polos divertidos personaxes azuis creados polo historietista belga Peyo. Producida por Hanna-Barbera Productions, e estreada a finais do terceiro trimestre do ano 1981 na canle NBC, a serie, de 256 capítulos cun total de 421 historias, deu o seu fin o 25 de agosto do 1990 tras nove tempadas. En Galiza a serie foi emitida por varias canles privadas amais, tamén na canle autonómica TVG dentro do contedor ''Xabarín Club.

## Sinopse
Os Pitufos son pequerrechiñas criaturas azuis que moran ó aconchego nun curruncho dunha fraga onde o seu lar, a aldea dos pitufos, está formada por casiñas semellantes ós cogomelos. Teñen candanseu oficio e especialidades diferentes. No seu falar adoitan usa-lo termo "Pitufar" que ten significados varios segundo en que xeito se diga.

Céntranse por medio de dous principais personaxes: Papá Pitufo e Pitufina; Papá Pitufo caractirízase polo seu chapeu e pantalóns vermellos e pola súa barba branca, é o líder do grupo e na súa ausencia os demais pitufos non saben como se organizaren, o que fai que haxa liortas na aldea. Á Pitufina diferénciase polo seu louro cabelo e por se-la única muller entre os pitufos. Os homes senten envexa e celos cando un pitufo tentar chama-la súa atención.

O meirande perigo dos pitufos é o meigo Gargamel que ten a obsesión dos atrapar para facer unha exquisita sopa con eles. Conta coa axuda do seu micho Azrael, que servirase del e do seu bo olfacto para acha-lo abeiradoiro dos pitufos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Pitufo
*Peyo
*Snorks
*Xabarín Club

### Ligazóns externas 
*Abertura d'Os Pitufos
*Páxina web oficial 
**The Smurfs*
Renania-Palatinado

**Renania-Palatinado** (en ) é un dos 16 Estados federados de Alemaña. Ten unha superficie de 19.846&nbsp;km² e está bañado polos ríos río Rin e Mosela. A capital do estado é Maguncia. Outras cidades importantes do estado son Kaiserslautern, Tréveris, Coblenza e Ludwigshafen.

O estado federado de Renania-Palatinado ten unha composición territorial de 24 distritos rurais (*Landkreise*), 12 distritos urbanos (*Kreisfreie Städte*), 163 comunidades (*Verbandsgemeinde*), 37 comunidades independentes (*verbandsfreie Städte und Gemeinden*) así como 2.257 municipios. No 2005 había 4.059.604 habitantes no estado.

Renania-Palatinado componse das seguintes rexións: ao norte o Westerwald, ao oeste o Eifel, no medio do territorio o Hunsrück, ao leste o Taunus e o Rheinhessen e ao sur o Palatinado Renano ou Baixo Palatinado.

## Historia 
A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras napoleónicas, o territorio que comprende este estado pasou a formar parte da Confederación do Rin, e tralo congreso de Viena uniuse á Confederación Xermánica.

Renania-Palatinado foi formado ao final da segunda guerra mundial con partes de Baviera e do sueste de Prusia. O novo estado foi conformado legalmente vía referendo o 18 de maio de 1947.

Desta rexión proveñen historicamente importantes continxentes migratorios asentados especialmente na Arxentina, Brasil, Nova York, Valencia, Ruanda, Fujian e Iwate.

## Economía 
Renania-Palatinado ostenta o índice máis elevado de exportación entre todos os estados federados e un crecemento económico superior á media alemá.

Ademais, Renania-Palatinado é a rexión vinícola máis extensa de Alemaña con:
* Ahr
* Mittelrhein
* Mosel-Saar-Ruwer
* Nahe
* Palatinado
* Rheinhessen

## Divisións territoriais 
Até o 31 de decembro de 1999, os distritos da Renania-Palatinado estaban agrupados en 3 rexións administrativas (Regierungsbezirke), Koblenz, Trier e Rheinhessen-Pfalz, cando foron disoltas.

### Distritos rurais 
esquerda|175px|miniatura|Mapa cos distritos de Renania-Palatinado.

# Ahrweiler 
# Altenkirchen 
# Alzey-Worms 
# Bad Dürkheim 
# Bad Kreuznach 
# Bernkastel-Wittlich 
# Birkenfeld 
# Cochem-Zell 
# Donnersbergkreis 
# Bitburg-Prüm 
# Germersheim 
# Kaiserslautern

 Kusel 
 Maguncia-Bingen 
 Mayen-Coblenza 
 Neuwied 
 Rhein-Hunsrück-Kreis 
 Rhein-Lahn-Kreis 
 Palatinado Renano *(Rhein-Pfalz-Kreis)* 
 Südliche Weinstraße 
 Südwestpfalz 
 Trier-Saarburg 
 Vulkaneifel 
 Westerwaldkreis 

### Distritos urbanos 
### Grandes cidades 
## Notas 
## Véxase tamén
Pinto

O termo **Pinto** pode referirse a:

***Pinto** (*Labrus merula*);
*A variedade de cor vermella-alaraxada con pintas brancas da **maragota**, (*Labrus bergylta*).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Pinto**, lugar da parroquia de Vilar de Ordelles, no concello de Esgos;
***Pintor**, lugar da parroquia de Chaín, no concello de Gondomar.

;Fóra de Galiza

;Na Comunidade de Madrid
***Pinto**, localidade da Comunidade de Madrid.

;Na Arxentina
***Pinto** ou Villa General Mitre, localidade do departamento de Aguirre;
***Cañada de Río Pinto**, localidade do departamento de Ischilín;
***General Pinto**, localidade do partido de General Pinto;
***Sauce Pinto**, localidade do departamento de Paraná.

;En Chile
***Pinto**, comuna chilena da provincia de Ñuble.

;Nos Estados Unidos de América
***Pinto**, no estado de Texas.

;En Honduras
***Pinto**, localidade do departamento de Atlántida.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***José Pinto Rosas**, futbolista e adestrador;
***José Manuel Pinto Colorado**, futbolista;
***Francisco Antonio Pinto Díaz**, presidente de Chile entre 1827 e 1829;
***Aníbal Pinto Garmendia**, presidente de Chile entre 1876 e 1881;
***Joaquim Pinto**, cineasta portugués;
***Freida Pinto**, actriz india.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Pintos**, lugar da parroquia de Marcón, no concello de Pontevedra.
Departamentos de Colombia

miniatura|dereita|290px|Os 32 departamentos de Colombia
**Colombia** consta de 32 departamentos.

## Lista alfabética dos trinta e dous departamentos de Colombia 
* A poboación e área do Distrito Capital non están incluídas nas cifras de Cundinamarca ao ser dúas entidades territoriais diferentes, aínda que se considera esta á capital do departamento.

### Lista de departamentos por poboación e por superficie 
|

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Federación Nacional de Departamentos, información xeral sobre os departamentos de Colombia.
Unión Centrista Liberal

A **Unión Centrista Liberal** (**UCL**) foi un partido político español creado no ano 2002 para presentarse ás eleccións municipais de Elda (Alacant). Obtivo algo máis de 1.000 votos e conseguiu 1 concelleiro. O posto ocupouno a fundadora deste mesmo partido, Cristina Gomis, afiliada do PP de Elda, do que se escindiu para crear esta outra forza política.
En 2014 perante os malos resultados electorais o partido disolveuse, e entón moitos dos poucos afiliados que ficaban afiliaronse a Cidadáns - Partido da Cidadanía (Cs).
Mikel Buesa

**Mikel Buesa Blanco**, nado en Gernika-Lumo, Biscaia, o 23 de xaneiro de 1951, é un político e catedrático vasco de Economía da Universidade Complutense de Madrid, até setembro de 2007 presidente do Foro de Ermua, e dende esa mesma data membro promotor do partido político Unión Progreso y Democracia, partido que abandonou en xullo do 2009 denunciando prácticas autoritarias. É irmán de Fernando Buesa, dirixente do PSE asasinado por ETA en febreiro do 2000.

## Notas
Jürgen Untermann

**Jürgen Untermann**, nado en Rheinfelden o 24 de outubro de 1928 e finado en Brauweiler o 7 de febreiro de 2013, foi un lingüista, indoeuropeísta, filólogo e epigrafista alemán.

## Traxectoria 
Discípulo de Hans Krahe e de Ulrich Schmoll, estudou nas universidades de Frankfurt e de Tubinga, sendo Catedrático de Lingüística Comparada na Universidade de Colonia.

As súas investigacións centráronse no estudo das "linguas fragmentarias" ("*Trümmersprachen*") itálicas e paleohispánicas, chegando a ser considerado a máxima autoridade no estudo das linguas paleohispánicas, especialmente da lingua ibera, destacando a súa edición do *corpus* de inscricións paleohispánicas (*Monumenta Linguarum Hispanicarum*) e a súa sistematización da onomástica ibera.

## Publicacións 
* *Die vorgriechischen Sprachen Siziliens*. Wiesbaden, 1958.
* *Die venetischen Personennamen *. Wiesbaden, 1961.
* *Elementos de un atlas antroponímico de la Hispania Antigua*. Madrid, 1965.
* *Monumenta Linguarum Hispanicarum. I. Die Münzlegenden*. Wiesbaden, 1975.
* *Monumenta Linguarum Hispanicarum II: Die Inschriften in iberischer schrift aus Südfrankreich*. Wiesbaden, 1980.
* *Monumenta Linguarum Hispanicarum III: Die iberischen inschriften aus Spanien*. Wiesbaden, 1990.
* *Monumenta Linguarum Hispanicarum IV: Die tartessischen, keltiberischen und lusitanischen inschriften*. Wiesbaden, 1997.
* *Wörterbuch des Oskisch-Umbrischen*. Heidelberg, 2000.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Publicacións de Jürgen Untermann
* Acto de investidura de Jürgen Untermann como doutor 'honoris causa' da USC
Banco de Inglaterra

miniatura|250 px|dereita|A sede principal do Banco de Inglaterra
O **Banco de Inglaterra** (en inglés, oficialmente, ***Governor and Company of the Bank of England***) é o banco central do Reino Unido, e é o encargado de ditar a política monetaria do estado a través dun Comité de Política Monetaria. Funciona como o Banco Central do Goberno do Reino Unido e entre outras, a súa principal función é a de emitir e controlar a circulación da libra esterlina.

A súa sede atópase en Londres, na rúa Threadneedle, coñecida como a *The Old Lady of Threadneedle Street* ou *The Old Lady* (en galego, *A dama vella da rúa Threadneedle* o *A dama vella*). O actual gobernador do Banco de Inglaterra é Mervyn King, que substituíu o 30 de xuño de 2003 a Sir Edward George no cargo.

Pertence ao Sistema Europeo de Bancos Centrais, mais, como o Reino Unido non adoptou o euro, non cedeu as súas competencias en materia de política monetaria ao Banco Central Europeo.

## Historia do Banco 
O Banco de Inglaterra, ao igual que o banco de Francia e Alemaña, non comezou como banco estatal nin como empresa da coroa, senón como banco privado, controlado pola dinastía banqueira europea que se instalara en Inglaterra, Francia, Alemaña, Austria e Italia: o clan Rotschild, canda os asociados Khun, Loeb, Lehman, Warburg etc.
A familia Rotschild posuía un enorme poder financeiro en toda Europa pero desexaban aumentalo e así estabelecer as políticas financeiras nos principais países europeos. O Banco foi fundado en 1694, sería nacionalizado o 1 de marzo de 1946 a consecuencia da segunda guerra mundial, e volveu ser privatizado no 1997.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Banco de Inglaterra 
* 1694 Acta fundacional do Banco
Picheleiro

**Picheleiro** é un xentilicio non oficial co que se designa os habitantes da cidade galega de Santiago de Compostela.

## Orixe 
O termo, etimoloxicamente de orixe francesa, orixinouse pola rivalidade con outras vilas galegas. Ao ter Santiago de Compostela unha longa tradición de grandes artesáns prateiros e acibecheiros, os picheleiros eran artesáns que facían picheis e diversos trebellos de cociña. Para esta tarefa, servíanse do estaño, un metal moito menos nobre. De aí o xentilicio.

A industria do estaño en Compostela tivo unha importancia capital, tal e como indica Eladio Rodríguez no seu dicionario:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* García, Constantino (2003): *O Libro das Palabras (Obra periodística completa)*. Santiago de Compostela: Xunta de Galicia. Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Dirección Xeral de Política Lingüística. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 84-453-3682-7.
* Rodríguez González, Eladio (1958-1961): *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Vigo: Galaxia.
### Outros artigos 
* Cascarilleiro
* Peltre
Soledad Bravo

**Soledad Bravo**, nada en Logroño o 13 de novembro de 1943, é unha cantante venezolana de orixe española, considerada unha das máis importantes voces da América Latina.

## Traxectoria
Iniciouse profesionalmente musicalizando e interpretando poemas propios de España e América Latina nos anos sesenta. Foi descuberta por Sofía Imber no teatro de arquitectura da Universidade Central de Venezuela.

Axiña deu os seus primeiros pasos dentro da "canción necesaria", mostrándose coma unha cantora revolucionaria con ideas socialistas, de esquerda, sendo unha das principais representantes da "Nova canción latinoamericana" xunto a Mercedes Sosa. Despois da morte de Francisco Franco viviu catro anos en España, converténdose nunha das cantantes máis relevantes da transición, gravando un disco xunto ao poeta gaditano Rafael Alberti, alcanzando certa fama non só neste país senón tamén en moitos outros de Europa, destacando Francia. Cando marchou do país natal, deu unha volta á súa carreira co disco *Caribe*, con ritmos tropicais, que se converte en superventas en América Latina.

Os seus ritmos musicais van dende o folk, o jazz, a salsa, a ranchera e o bolero, sendo considerada a cantante máis versátil de Latinoamérica. No seu repertorio hai máis de trinta álbums, nos que canta xunto a Alí Primera, Silvio Rodríguez, Atahualpa Yupanqui, Violeta Parra, Pablo Milanés ou Joaquín Sabina. Ademais de en castelán, interpretou algúns temas en portugués, francés e mesmo en galego (a canción popular "A raíz dun toxo verde", incluída no seu primeiro álbum).

Gravou máis de 40 discos, que foron editados en toda América Latina e gran parte de Europa, mesmo Turquía. O seu máis grande éxito veulle da man de Willie Colón co disco *Caribe*, que vendeu máis de 300.000 copias.

En outubro de 2007 celebrou os seus 40 anos de profesión cun concerto na Aula Magna da Universidade Central de Venezuela, recinto que viuna nacer como cantante, e desde entón realizu varios concertos por diversas cidades venezolanas, participando así mesmo en diversos manifestos contra do goberno de Hugo Chávez.

Soledad Bravo está casada co chileno Antonio Sánchez, que é o seu representante, e ten unha filla, Ana Sol, tamén vinculada ó mundo da música.

## Discografía
**Soledad Bravo canta* (1967)
**Soledad* (1967)
**El violín de Becho* (1971)
**Soledad Bravo en vivo* (2 discos, 1971)
**Cantos de la Nueva Trova Cubana* (1973)
**Canto la poesía de mis compañeros* (1973)
**Cantos de Venezuela* (1973)
**El homenaje de Soledad Bravo* (1973)
**Cantos de la Nueva Trova Cubana* (1976)
**Soledad Bravo y Rafael Alberti* (1977)
**Flor del cacao* (1978)
**Cantos sefardíes* (1979)
**Boleros* (1980)
**Caribe* (1982)
**Mambembe* (1983)
**Entre amigos* (1985)
**Soledad Bravo* (1985)
**Corazón de madera* (1986)
**Volando Voy* (1987)
**En vivo* (1989)
**Arrastrando la cobija* (1989)
**Con amor* (1992)
**Raíces* (1994)
**Cuando hay amor* (1996)
**En concierto* (1998)
**Paloma negra* (2000)
**Soledad canta a Pablo Milanés* (2000)
**Homenaje a Alfredo Zitarrosa* (2000)
Corpus delicti

**Corpus delicti** é unha locución latina que significa literalmente "o corpo do delito" que é a suma dos factores que converten un acto en violación da lei. Con frecuencia aplícase de maneira incorrecta a un obxecto material relacionado cun crime e máis concretamente ao cadáver en caso de asasinato. Por exemplo, unha persoa non pode ser xulgada por roubo, a non ser que se poida demostrar que a propiedade foi roubada por dita persoa; así mesmo, para que unha persoa sexa xulgada por incendio debe aprobarse que foi un acto criminal, resultado da queima dunha propiedade. O dicionario Legal Negro (6a ed.) define o "corpo do delito", como: "o feito de que un crime xa realizado foi cometido".
 
O *corpus delicti* é un dos conceptos máis importantes na investigación dun asasinato. Cando unha persoa desaparece ou non se pode manter un contacto con esta, moitas axencias policiais inician o caso da busca dunha persoa desaparecida. Se durante o curso da investigación, os detectives cren que el ou ela foi o asasino, débese obter un "corpo" de elementos de probas, incluíndo físicas, demostrativas e testemuñais, para determinar que esa persoa desaparecida foi efectivamente asasinada, antes de que un sospeitoso poida ser acusado de homicidio. O mellor e máis fácil, para establecer probas nestes casos, é o corpo físico da persoa falecida. Porén, no caso de que un corpo físico non estea presente ou aínda non se descubrira, é posible probar que o crime ocorreu cando se presentaron indicios suficientes para demostrar a culpabilidade máis alá de toda dúbida razoable.
 
Un exemplo de mal interpretación deste concepto xurídico sería o que aconteceu no caso dun asasino en serie británico, John George Haigh, o cal indicou que decidiu destruír os corpos das súas vítimas con ácido porque tiña a crenza errónea de que, en ausencia dun cadáver, o asasinato non podería ser probado porque non habería corpo do delito. Haigh mal interpretara a palabra latina *corpus* como un corpo literal en lugar dun figurativo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Recompilación de usos na prensa escrita.
Por un Mundo máis Xusto

**Por Un Mundo Más Justo** (**PUM+J**) é un partido político español rexistrado dende o 13 de xaneiro de 2004 no Rexistro de Partidos Políticos do Ministerio de Interior de España. A súa primeira participación electoral foi nas eleccións europeas de 2004, na que obtivo 9.202 votos (0,06%). Posteriormente tamén tomou parte nas eleccións aos parlamentos vasco (2005) e catalán (2006), conseguindo respectivamente 1.261 (0,10%) e 945 votos (0,03%).
[miniatura|Papeleta de Pontevedra das [Eleccións xerais de España de novembro de 2019.]]
En 2009 obtivo nas eleccións aos parlamentos galego e vasco, 3507 (0,21 %) e 3069 votos (0,30 %) respectivamente.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Partido Por Un Mundo Más Justo (PUM+J)
*Documento base aprobado en Asemblea Xeral de marzo de 2007 (.pdf, 107 kb.)
*Programa
Estación de Bregua

**Bregua** foi un apeadoiro de Adif, situado en Bregua, no concello de Culleredo, provincia da Coruña. Estaba situado na liña Zamora-A Coruña e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

Bregua foi primeiro estación e posteriormente apeadoiro de Renfe. O 27 de abril de 2006 deixaron de pasar trens por Bregua, pola posta en servizo da chamada Variante de Bregua (Boedo-Uxes) da nova liña de alta velocidade (LAV).

## Véxase tamén
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
*Adif
Miguel Ángel Lamata

**Miguel Ángel Lamata** (Zaragoza, 1968) é un guionista español de cine e televisión e director de cine.

## Biografía 
Formouse na escena independente de curtametraxistas. Dirixiu varias curtas nos que amosaba un mundo persoal: metaficción, humor, serie b, cultura pop... Traballou en varias televisións locais de Zaragoza, en programas de estilo desenfadado e humorístico. Posteriormente trasladouse a Madrid, onde traballou con Pepe Navarro. En 2002 dirixiu a súa primeira longametraxe, *Una de zombis*, producida por Santiago Segura.

## Filmografía 
* *Una de zombis* (longametraxe; guión e dirección)
* *Isi/Disi: Alto voltaje* (longametraxe; interpretada por Santiago Segura e Florentino Fernández)

## Ligazóns externas 
* Perfil en IMDb
* Páxina da produtora de Isi Disi 2
Longinqua

miniatura|León XIII promulgou a encíclica *Longinqua* o 6 de xaneiro de 1895.
***Longinqua*** (en ), foi unha encíclica escrita polo papa León XIII, e datada o 6 de xaneiro de 1895.

## Contido 
É unha encíclica de contido social, dirixida aos católicos dos Estados Unidos. Nela volta ao tema do sindicalismo, que León XIII xa tratara na encíclica *Rerum Novarum*. A diferenza desta, onde avogaba por crear sindicatos só de católicos, que deran cabida tanto a empresarios como a obreiros, nesta nova encíclica mantén a tese dos sindicatos só católicos, pero permítelles aos obreiros católicos estadounidenses que formen e se afilien a sindicatos que acollen traballadores de distintas confesións.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto da Encíclica na páxina oficial do Vaticano .
NBA All-Star Game

[miniatura|dereita|250px| O [Toyota Center, onde se disputou o **NBA All-Star Game** de 2013.]]
O **All-Star Game** da NBA é un partido de carácter amigable, que se celebra durante o All-Star Weekend da NBA, no que participan só os mellores xogadores de cada ano, divididos en cada conferencia.

O obxectivo principal do partido é o de dar espectáculo, por esa mesma razón celébranse tamén o mesmo fin de semana un concurso de triplas e outro de mates. O primeiro All-Star Game celebrouse no Boston Garden o 2 de marzo de 1951. Dende entón, reuníronse os mellores xogadores da historia nun partido para entreter.

## Proceso de selección 
Os participantes son actualmente elixidos mediante dúas maneiras. A primeira é por votación dos fans, tanto nos pavillóns das franquías coma polo Internet; os xogadores máis votados de cada posición comezan xogando coma titulares, mentres que a segunda está reservada aos suplentes, que son elixidos polos adestradores de cada conferencia. O adestrador do equipo co mellor balance de cada conferencia dirixirá o encontro, inda que non pode facelo en tempadas consecutivas. Esta é a chamada "Regla Riley", nomeada así debido a que o adestrador dos Lakers na década de 1980, Pat Riley, adestrou ao equipo da conferencia oeste durante practicamente toda a década, debido a que os Lakers tiñan o mellor equipo do oeste. Se un xogador se manca e non pode participar no partido, o comisionado David Stern selecciona substituto de dito xogador.

## Historia 
A Conferencia Leste lidera os enfrontamentos *37–27*.

 significa que non hai equipo NBA nesa cidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da NBA
Una de zombis

***Una de zombis*** é unha película española do 2004 escrita e dirixida por Miguel Ángel Lamata, e protagonizada por Miguel Aparicio e Miguel Ángel Aijón. Encadrada en varios xéneros, entre os que destacan acción, crime, horror, suspense ou comedia, estreouse o 2 de xaneiro de 2004.

## Personaxes
*Miguel Ángel Aijón - Aijón 
*Miguel Ángel Aparicio - Caspas 
*Mayte Navales - Carla 
*Nacho Rubio - El Duende 
*Salomé Jiménez - La Puños 
*Santiago Segura - Padre Pelayo/Entrecot/El mesmo
*Raúl Sanz - Johhny Maldad 
*Natalia Moreno - Luchi 
*Marianico el Corto - Padre de Aijón

## Banda sonora
# "La rumba de los elefantes de Aníbal" – Capow
# "Scratching My Balls" – Malabar & Carlos Jean
# "What Do You Say?" – Malabar & Carlos Jean
# "Vilaine" – Malabar
# "Vámonos" – Enrique Bunbury
# "Que tengas suertecita" – Enrique Bunbury
# "Rockets" – Femme Fatale
# "Zombi" – Macaco
# "Mechanical" – Cycle
# "Una de amor" – Sick Brains
# "Azote satánico" – Sick Brains
# "Muertos vivientes" – Violadores del Verso
# "Rock & Roll Machine" – Rockzilla
# "Fallen Angel" – Locomotive

## Nomeamentos e premios
A película foi nomeada a mellor película no Festival de Cine de Sitges de 2003, e gañadora do premio da audiencia na Week of Fear de Nuremberg (Alemaña) de 2004.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Website Oficial
* Análise na revista de cinema La Butaca
Presidente de Malawi

thumb|250px|Bandeira do presidente de Malawi
O **presidente de Malawi** é o xefe de estado e o xefe de goberno deste país. É elixido pola poboación por un período de 5 anos. Esta é a lista dos presidentes de Malawi despois de 1966.

## Lista 
## Notas
Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

O **Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski** é un club de fútbol da cidade de Grodzisk Wielkopolski, en Polonia. O club foi fundado en 1922.

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Copa de Polonia (2):** 2005, 2007

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Dyskobolia Grodzisk
Apeadoiro de Aranga

O **apeadoiro de Aranga** foi un apeadoiro de Adif situado preto da aldea do Apeadeiro, entre as parroquias de Vilarraso e Aranga, no concello de Aranga. O edificio permanece á beira da liña férrea A Coruña-León e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

## Situación 
O apeadoiro atópase no extremo sur da parroquia de Aranga, no linde coa de Vilarraso e a poucos metros do termo municipal de Curtis. Está situado no punto quilométrico 481,2 da liña férrea de largo ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Teixeiro e Guitiriz, polo que era a derradeira estación da liña na provincia da Coruña en dirección a Lugo. Recibiu o nome de Aranga, seguindo o costume castelán de pór os nomes dos concellos, e deu nome ó lugar do Apeadoiro.

En outubro de 1908 realizouse no apeadoiro unha xuntanza de foreiros veciños de Aranga, á cal acudiu César Sánchez Díaz, onde se discutiu a oposición ó pagamento das rendas con que contribuían á condesa Emilia Pardo Bazán. Ditas rendas foron adquiridas polo pai da escritora en 1845 e 1846 coa desamortización do mosteiro de Sobrado.

## Na literatura 
No relato curto «Un saxo na néboa» do libro *Que me queres, amor?* (1995) de Manuel Rivas, o protagonista e maila Orquestra Azul baixan do tren na estación ou apeadoiro de Aranga para logo proseguir a pé cara a ficticia Santa Marta de Lombás.

O apeadoiro aparece tamén en varios relatos do guitiricense Xosé Bergantiños, onde o autor conta como ía ás troitas ó río Mandeo desde Guitiriz, baixando no apeadoiro de Aranga e camiñando uns quilómetros pola vía do tren até o río.

Por outra banda, nalgunhas cantigas populares faise referencia ó apeadoiro, aínda que sobre todo ó paso do tren pola zona:
* *Dis que viches, que viches, / para min non viches nada; / non viches pasar o tren / de Teixeiro para Aranga*.
* *Monte Salgueiro no alto, / A Castellana tamén; / chegando ao monte de Orosa / xa se ve pasar o tren*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*

### Outros artigos
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
*Adif

### Ligazóns externas
*
Estación de Barbantes

**Barbantes** é unha estación de tren de Adif situada na Barca de Barbantes, no concello de Cenlle, provincia de Ourense. Ten servizos de media distancia.
## Situación ferroviaria 
miniatura|Vista da estación.
A estación atópase no punto quilométrico 59,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 93 metros de altitude, entre as estacións de Ourense-Empalme e Ribadavia. O tramo é de vía única e está electrificado.

## Historia 
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
miniatura|Vista da estación.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## A estación 
Está situada a beiras do río Miño como gran parte das estacións deste tramo. O seu edificio para viaxeiros é unha ampla estrutura de base rectangular e planta baixa. Dispón de dúas plataformas (unha lateral e outra central) á que acceden tres vías. A plataforma central é tan estreita que realmente non ten uso por parte dos viaxeiros.

## Servizos ferroviarios 
### Media distancia 
*Actualizado a 14 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre saídas e chegadas na web de Adif
Estación de Boborás

miniatura|Vista da estación.
**Boborás** é un apeadoiro de Adif, situado moi preto da vila de Boborás, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

## Véxase tamén
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
*Adif
Presidente de Guinea

O **presidente de Guinea** é o xefe de Estado do país. 

## Historia 
O 23 de decembro de 2008, en virtude da morte do presidente Lansana Conté, suspendeuse a constitución, así como toda actividade política e sindical, en virtude de golpe de Estado aplicado por militares e encabezado por Moussa Dadis Camara. En 2009, este sufriu un intento de asasinato que o mandou para o hospital e foi substituído por Sékouba Konaté, quen preparou a celebración das eleccións de 2010. Alpha Condé presidiu o país durante máis dunha década tras gañar ditas eleccións e ser reelixido en 2015. Foi deposto do seu cargo en 2021, nun golpe de Estado militar liderado por Mamady Doumbouya.

## Lista de presidentes 
Esta é a lista dos presidentes e xefes de estado de Guinea despois de 1958.
Estación de Pumares

**Pumares** é un apeadoiro de Adif, situado en Pumares, no concello de Carballeda de Valdeorras, provincia de Ourense. Actualmente non ten servizos de pasaxeiros.

## Situación ferroviaria
Está situada no punto quilométrico 285,9 da liña de ancho ibérico que une León e A Coruña, a 368 metros de altitude, entre as estacións de Sobradelo e Quereño. O tramo é de vía única e está electrificado.

## Historia 
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.

Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## A estación 
Sitúase ao sur da localidade xunto ao río Sil. O seu edificio para viaxeiros é un simple refuxio. Posúe unha única plataforma lateral á que accede a vía principal.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Lista de estacións de tren de Galicia
### Ligazóns externas 
*Información da estación na web de Adif
Estación de Santa Cruz de Arrabaldo

**Santa Cruz de Arrabaldo** é un apeadoiro de Adif, situado na parroquia de Arrabaldo, fóra do casco urbano da cidade de Ourense. Está situada na liña Monforte de Lemos-Vigo e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
Estación de Silleda

**Silleda** é un apeadoiro de Adif, situado na parroquia do Castro, preto da vila de Silleda, provincia de Pontevedra. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

## Características
Inaugurouse en 1958, cando se abriu o trazado da liña de ferrocarril Zamora - Santiago de Compostela. Amais do edificio principal consérvase o almacén e a báscula de mercadorías, os servizos, os farois, o muro divisorio e as casa dos ferroviarios de planta baixa.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Plataforma da estación de Silleda.JPG|Plataforma da estación de Silleda.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
Apeadoiro de Rubiáns

**Rubiáns** foi un apeadoiro de Adif, situado en Rubiáns, no concello de Vilagarcía de Arousa, provincia de Pontevedra. Estaba situado na liña Santiago - Redondela. Actualmente permanece ao carón do que agora é un sendeiro peonil e ciclista: a Vía Verde do Salnés.

## Véxase tamén
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe
Apeadoiro de Figueirido

**Figueirido** foi un apeadoiro de Adif, situado na vila de Figueirido, no concello de Vilaboa, provincia de Pontevedra. O antigo predio de viaxeiros consérvase na beira da liña A Coruña- Vigo, e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.

## Véxase tamén
*Lista de estacións de tren de Galicia
*Renfe