Antonio Pascual de Borbón

miniatura|150px|*Zampoña* andina.
**Antonio Pascual de Borbón e Saxonia** nado en Caserta, Reino de Nápoles, o 31 de decembro de 1755 e finado en San Lorenzo de El Escorial (Madrid), o 20 de abril de 1817), foi un infante de España, fillo de Carlos III e a súa esposa María Amalia de Saxonia, e irmán máis novo, por tanto, de Carlos IV de España e Fernando I de Borbón rei das Dúas Sicilias (e despois Fernando IV, rei de Nápoles).

## Traxectoria 
### Calidades do personaxe 
Nacido no Palacio Real de Caserta, en Nápoles, o 31 de decembro de 1755, fillo de Carlos III e a súa esposa María Amalia de Saxonia, e irmán máis novo, por tanto, de Carlos IV de España e Fernando I de Borbón rei das Dúas Sicilias (e despois Fernando IV, rei de Nápoles).

Foi bautizado como *Antonio Pascual Francisco Javier Juan Nepomuceno Ángel Raimundo Silvestre de Borbón e Sajonia*.

Como se pode apreciar no retrato que lle fixo Goya en 1800, gardaba un sorprendente parecido físico co seu irmán Carlos IV.

Ao dicir dalgúns panexiristas, este bondadoso infante foi "o máis intelixente e laborioso dos fillos de Carlos III, despois do seu defunto irmán Gabriel e, ao igual que este foi celebrado como humanista, e moi devoto das belas artes".

Porén, non todos pensan o mesmo. Para algúns, o infante pasou á historia como un dos membros máis simples da Real Familia española. un tipo de frauta de Pan.

Tamén está probado que tivo unha gran biblioteca, rica en impresos do século XVI que, á súa morte, pasou en parte a sos seus sobriños, entre eles a Fernando VII. Outra parte dispersouse, polo que non é raro encontrar o seu *selo* ou *super libros* en exemplares de moitas bibliotecas públicas ou privadas.

Segundo Pérez Galdós, en *La Corte de Carlos IV*, número 2 da Primeira Serie dos Episodios Nacionales, o infante:

Foi o tío máis querido de Fernando VII. Durante toda a súa vida foi un firme partidario do absolutismo, congregando en torno seu o máis florido do partido realista.

### Matrimonio 
Casou o 25 de agosto de 1795 no Palacio Real de La Granja de San Ildefonso, coa súa sobriña María Amalia de Borbón (filla de Carlos IV), que tiña tan só 16 anos de idade (el era 24 anos maior que ela).

O 27 de xullo de 1798 María Amalia deu a luz un neno no Palacio Real de Madrid, infante que faleceu ao nacer, morrendo a nai do parto, á idade de 19 anos, polo que non houbo descendencia deste matrimonio.

O infante Antonio non volveu casar.

### Época napoleónica 
O infante Antonio Pascual era partidario do príncipe Fernando e, por tanto, aborrecía cordialmente ao da Paz.

O 10 de abril de 1808 o novo rei Fernando VII, non recoñecido polo seu pai Calos IV, despois do golpe de Estado que pasou á historia co nome de Motín de Aranjuez, tivo que viaxar a Francia convocado por Napoleón (e onde foi un dos principais protagonistas do lamentábel espectáculo das abdicacións de Baiona) o seu tío Antonio Pascual quedou en Madrid como presidente da Xunta Suprema de Goberno, encargada de dirixir os asuntos do reino na súa ausencia.

Pero pouco tempo aguantou no cargo. Cando o infante veu que Madrid non era sitio seguro debido á agresividade das tropas francesas do mariscal Murat, gran duque de Berg, cuñado de Napoleón e o seu *Lugartenente en España*, na madrugada do día 4 de maio de 1808, fuxiu cara a Baiona a lume de carozo, abandonando as súas funcións de presidente da Xunta Suprema. Foi durante toda a súa vida un firme partidario do absolutismo, e reuniu ao seu redor o máis significativo do partido absolutista.

### Regreso a España 
No ocaso do poderío de Napoleón este, polo tratado de Valençay de 11 de decembro de 1813, recoñeceu a Fernando VII como rei de España. Fernando recuperou así o seu trono e todos os territorios e propiedades da Coroa e os seus súbditos antes de 1808, tanto en territorio nacional como no estranxeiro; a cambio, avíñase á paz con Francia, o desaloxo dos británicos e a súa neutralidade no que quedaba de guerra, así como ao pago dunha pensión anual de 30 millóns de reais aos seus pais e de 2 millóns a María Luisa, a súa nai, cando quedara viúva. Tamén acordou o perdón dos partidarios de Xosé I, os *afrancesados*. Aínda que o tratado non foi ratificado pola Rexencia, Fernando VII foi liberado, se lle concedeu pasaporte o 7 de marzo de 1814, saíu de Valençay o 14, viaxou cara a Tolosa e Perpiñán, cruzou a fronteira española e foi recibido en Figueres polo xeneral Copons oito días despois, o 22 de marzo de 1814.

E con Fernando, regresou seu tío o infante Antonio Pascual. Non así o o seu pai Carlos, que permaneceu prisioneiro de Napoleón, residindo en Marsella, até a derrota final do emperador en 1814. Fernando VII mantivo ao seu pai desterrado, por temor a que lle disputara o trono. Carlos e a súa esposa morreron exiliados na corte papal, onde residiron no *palazzo Borghese*.

De regreso en España, o infante Antonio recibiu altos honores. A Universidade de Alcalá concedeulle o título de doutor e desde entón o seu sobriño o rei chamáballe xocosamente en público *meu tío o doutor*. Fernando VII, noutra humorada das súas, nomeouno Almirante, e o infante, de contado, pediulle o mando dunha escuadra que, naturalmente, o rei non lle concedeu.

## Galería 

File:La familia de Carlos IV, Francisco de Goya.jpg|*La familia de Carlos IV*, por Goya. Detrás do rei, á dereita, vese a cabeza do infante Antonio
File:Mengs - Antonio Pascual of Bourbon (1755-1817) - Museo del Prado.jpg|O infante Antonio Pascual de Borbón aos 10 anos, retratado por Anton Raphael Mengs
File:Lopez Portaña - Infante Antonio Pascual, Prado.jpg|Retrato do infante Antonio Pascual, por Vicente López Portaña, 1808
File:Panteón de Infantes (El Escorial). Casa de Borbón.jpg|Tumba do infante Antonio (2ª pola esquerda) no Panteón dos Infantes do Escorial.

## Xenealoxía 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
;Libros de historia
* Artola, Miguel (1977): *La guerra de la indpendencia*. Madrid: Espasa-Calpe. ISBN 978-84-670-2624-5.
* Artola, Miguel (2008): *La España de Fernando VII*. Madrid: Espasa-Calpe. ISBN 978-84-670-2918-5.
* Aymes, Jean-René (2009): *La Guerra de la Independencia en España (1808–1814): calas y ensayos*. Madrid: CSIC / Ediciones Doce Calles, S.L. ISBN 978-84-00-08858-3 (CSIC) / ISBN 978-84-9744-091-2 (Doce Calles). Google books.
* Conde de Toreno (2008): *Historia del levantamiento, guerra y revolución de España (1807-1814). Tomo I (1807-1808)*. Ed. de J. M. Martínez Valdueza. Astorga, León: Editorial Akrón. ISBN 978-84-936293-4-2. (A 1ª edición foi publicada en París, en 1851).
* Moliner Prada, Antonio (ed.) (2007): *La guerra de la independencia en España, 1808–1814*. Nabla Ediciones. ISBN 978-84-935926-2-2.
* Sánchez Mantero, Rafael (2001): *Fernando VII*. Borbones, 6. Madrid: Arlanza. ISBN 84-95503-23-9.
;Novelas históricas
* Pérez-Reverte, Arturo (2007): *Un día de cólera*. Madrid: Editorial Alfaguara. ISBN 978-84-204-7280-5. Sinopse en perezreverte.com.
* Pérez Galdós, Benito (1983): *La Corte de Carlos IV*. Episodios Nacionales, 2. Madrid: Alianza Editorial, S. A. / Librería y Casa Ediotorial Hernando, S. A. ISBN 84-206-5002-1.

### Outros artigos 
* Abdicacións de Baiona
* Motín de Aranjuez
* Levantamento do 2 de maio
* Guerra da Independencia española
* Fernando VII