open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jeg rev et blad ud af min dagbog

«**Jeg rev et blad ud af min dagbog**» (en galego: «Arrinquei unha folla do meu diario») é unha canción composta por Harry Jensen e interpretada en dinamarqués por Raquel Rastenni. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante His Master's Voice. Foi elixida para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, *Dansk Melodi Grand Prix 1958*.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Raquel Rastenni interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Jeg rev et blad ud af min dagbog» cualificouse para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, *Dansk Melodi Grand Prix 1958*.

Foi interpretada en sexto lugar, seguindo a Suecia con Alice Babs interpretando «Lilla stjärna» e precedendo a Bélxica con Fud Leclerc interpretando «Ma petite chatte». Ao final das votacións, a canción recibiu 3 puntos, obtendo o oitavo posto de 10.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dinamarca no Festival de Eurovisión
Ma petite chatte

«**Ma petite chatte**» (en galego: «A miña gatiña») é unha canción composta por André Dohet e interpretada en francés por Fud Leclerc. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Decca Records. Foi elixida para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional belga.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Fud Leclerc interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Ma petite chatte» cualificouse para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional belga.

Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo a Dinamarca con Raquel Rastenni interpretando «Jeg rev et blad ud af min dagbog» e precedendo a Alemaña con Margot Hielscher interpretando «Für zwei Groschen Musik». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o quinto posto de 10 xunto a Austria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bélxica no Festival de Eurovisión
Un grand amour

«**Un grand amour**» (en galego: «Un grande amor») é unha canción composta por Michel Eric e interpretada en francés por Solange Berry. Foi elixida para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Solange Berry interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Un grand amour» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1958 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.

Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Francia con André Claveau interpretando «Dors, mon amour» e precedendo a Suecia con Alice Babs interpretando «Lilla stjärna». Ao final das votacións, a canción recibiu 1 punto, obtendo o noveno posto de 10 xunto aos Países Baixos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Luxemburgo no Festival de Eurovisión
Javier Estévez Viana

**Javier Estévez Viana**, nado nas Neves cara 1903 e finado en Ponteareas o 14 de setembro de 1936, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Sobriño de Alejandro Viana Esperón. Membro do Centro Republicano de Tui, pasou en 1933 a militar no Partido Republicano Radical Socialista. Militou despois en Izquierda Republicana e foi elixido vicesecretario da Juventud de Izquierda Republicana de Ponteareas en marzo de 1935. Comerciante en Ponteareas. Colaborou en *Tribuna* e *Renovación* e foi correspondente de *El País* en Ponteareas. Participou nos mitins da campaña para as eleccións de febreiro de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi membro do Comité de Defensa da República de Ponteareas. Tomada a vila polos facciosos, agochouse na casa duns correlixionarios preto do mosteiro de Canedo. Foi detido e ingresou no cárcere de Tui o 13 de agosto. Ás sete da tarde do 14 de setembro a Garda Civil e un grupo de falanxistas de Ponteareas levárono ao depósito municipal da vila. Foi torturado para que delatase o agocho dos republicanos fuxidos: malleiras, amputación dos órganos sexuais, perda das unllas e perforacións nos pulmóns con agullas. Levárono á praza da vila ameazándoo con matalo diante da casa da súa nai. Finalmente asasinárono no cemiterio da vila.
## Vida persoal 
Casou en Vigo con Isabel Sangermán Alfaro en novembro de 1929.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Peru Nolaskoain

**Peru Nolaskoain Esnal**, nado o 25 de outubro de 1998 en Zumaia, é un futbolista español, que xoga como defensa central ou centrocampista defensivo no Eibar, da Segunda División.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no Zumaiako FT da súa Zumaia natal, no que militou ata 2014. Despois dunha tempada no Antiguoko, en 2015 ingresou na canteira do Athletic Club. Xogou un ano no equipo xuvenil do club bilbaíno, marcando 14 goles, e en 2016 pasou ao Bilbao Athletic, da Segunda División B, categoría na que debutou nun partido ante o Socuéllamos. Marcou o segundo dos tres goles do seu equipo nese encontro, converténdose aos seus 17 anos no xogador máis novo na historia do filial en anotar no seu debut.

Na tempada 2017/18 foi xa titular indiscutible no filial vasco, co que disputou 39 partidos oficiais, saíndo no once inicial en todos agás un, e foi seleccionado por Eduardo Berizzo para realizar co primeiro equipo a pretempada de 2018. O técnico arxentino cambiouno de posición, atrasándoo ata o posto de defensa central, e fíxoo debutar na Primeira División na primeira xornada ante o Leganés. Xogou de titular xunto a Yeray e abriu o marcador no minuto 27, despois de cabecear á portería de Cuéllar un córner sacado por Unai López. Disputou 9 partidos máis co pirmeiro equipo esa tempada, aos que sumou 18 co filial.

O 9 de agosto de 2019 anunciouse a súa cesión por unha tempada ó Deportivo da Coruña, da Segunda División. Despois de sufrir unha apendicite no inicio da tempada, fíxose coa titularidade a partir da novena xornada e saíu no once inicial en case todos os partidos dos seguintes meses, ata que a pandemia de COVID-19 paralizou as competicións en marzo de 2020. Continuou na titularidade tralo reinicio da actividade futbolística en xuño pero unha escordadura do nocello dereito fixo que perdese sete das oito últimas xornadas, que culminaron co segundo descenso da historia do Deportivo á Segunda División B. O balance do seu ano no club coruñés foi dun total de 29 partidos e dous goles.

Para a tempada 2020/21 regresou ao Athletic pero non chegou a xogar ningún minuto, debido a unha lesión no xeonllo esquerdo e aos problemas no dereito, que non remitiron e obrigárono a pasar polo quirófano en abril de 2021. Despois dun ano e medio afastado dos terreos de xogo, reapareceu en xaneiro de 2022, nun partido de liga ante Osasuna no que substituíu nos instantes finais a Mikel Balenziaga. 

Xogou dous encontros máis ese mes na Copa do Rei e a continuación saíu cedido ata final de tempada ao Amorebieta, da Segunda División. Disputou só uns minutos no seu debut, pero foi titular en 16 das 17 xornadas restantes (perdendo só un partido por sanción). Con todo, o club biscaíño acabou descendendo. Na campaña 2022/23 xogou cedido no Eibar, da mesma categoría, co que disputou sen éxito a promoción de ascenso a Primeira.

Para a tempada 2023/24 regresou ás filas do Athletic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web do Athletic Club .
Für zwei Groschen Musik

«**Für zwei Groschen Musik**» (en galego: «Música por dúas moedas») é unha canción composta por Friedrich Meyer e interpretada en alemán por Margot Hielscher. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1958 tras gaña-la final nacional alemá, *Schlager 1958*.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Margot Hielscher interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Für zwei Groschen Musik» cualificouse para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1958 tras gaña-la final nacional alemá, *Schlager 1958*.

Foi interpretada en oitavo lugar, seguindo a Bélxica con Fud Leclerc interpretando «Ma petite chatte» e precedendo a Austria con Liane Augustin interpretando «Die ganze Welt braucht Liebe». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o sétimo posto de 10.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alemaña no Festival de Eurovisión
Die ganze Welt braucht Liebe

«**Die ganze Welt braucht Liebe**» (en galego: «O mundo enteiro necesita amor») é unha canción composta por Günther Léopold e Kurt Werner e interpretada en alemán por Liane Augustin. Foi elixida para representar a Austria no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora austríaca ORF.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Liane Augustin interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Die ganze Welt braucht Liebe» foi seleccionada para representar a Austria no Festival de Eurovisión 1958 pola emisora austríaca ORF.

Foi interpretada en noveno lugar, seguindo a Alemaña con Margot Hielscher interpretando «Für zwei Groschen Musik» e precedendo a Suíza con Lys Assia interpretando «Giorgio». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o quinto posto de 10 xunto a Bélxica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Austria no Festival de Eurovisión
Giorgio (canción)

«**Giorgio**» é unha canción composta por Paul Burkhard e interpretada en alemán e italiano por Lys Assia. Lanzouse como sinxelo en 1958 mediante Decca Records. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora suíza SRG SSR.

## Festival de Eurovisión 1958 
[miniatura|esquerda|[Lys Assia interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
### Selección 
«Giorgio» foi seleccionada para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 1958 pola emisora suíza SRG SSR.

Foi interpretada en décimo lugar, seguindo a Austria con Liane Augustin interpretando «Die ganze Welt braucht Liebe». Ao final das votacións, a canción recibiu 24 puntos, obtendo o segundo posto de 10.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Suíza no Festival de Eurovisión
Santos bispos de Ribas de Sil

Coñécese como **nove santos bispos** a nove bispos galegos de diferentes sés que se retiraron ao mosteiro de santo Estevo de Ribas de Sil a finais das súas vidas, e que alí morreron e foron enterrados con sona de santidade.
## Traxectoria e tradición 
Os nomes dos bispos segundo diferentes fontes serían Ansur, Afonso, Froarengo, Gonzalo, Paio, Pedro, Servando, Viliúlfo, e Vimarasio.
* **Ansur** (recollido tamén como *Assurio*) foi bispo de Ourense. Tense mención del dende o 7 de agosto de 909, cando consagra a igrexa de San Pedro de Laroá. O 1 de agosto de 922 asinou un documento de Ordoño II confirmando ao mosteiro de Samos as doazóns dos seus devanceiros. Nalgún momento posterior se retirou ao mosteiro de Santo Estevo, onde finou o 26 de xaneiro de 925.
* **Afonso** foi bispo de Ourense e de Astorga
* **Vimarasio** (tamén *Vimara*) foi bispo de Tui polo menos entre 937 e 942. O seu nome asina confirmando a dotación do mosteiro de Peñalba o 9 de febreiro de 937. Enrique Flórez recolle tamén que foi un dos asinantes da dotación do mosteiro de Celanova en 942.

## Veneración e culto 
As fontes do ámbito da Igrexa latina dan a súa festa colectiva no 26 de xaneiro. Hernández Figueiredo achou en 2017 un manuscrito na biblioteca da USC, que data de 1781, e que citando á súa vez fontes diversas da para todos estes bispos como festividade o 26 de xaneiro. Por outra parte, De la Fuente, no seu *Calendario de Santos*, da como data de festividade colectiva para os nove bispos tamén a do 26 de xaneiro, data do falecemento de Ansur:

Heredia (1683) tamén fai memoria deles no 26 de xaneiro:

O lugar de enterramento destes nove bispos foi o claustro dos bispos, pensado como espazo de devoción para lle render culto a estes santos. Os seus restos non foron trasladados até 1463 ao altar maior, por orde do abade Alonso Pernas.

Segundo Hernández Figueiredo, esta traslación das reliquias significaba por parte da Igrexa a aprobación da veneración do santo e das súas reliquias.
Posteriormente, en 1662 o abade Plácido de Andrade Montenegro solicitoulle ao bispo de Ourense José de la Peña obter "rezo e misa" para os santos bispos, que non foran canonizados de xeito formal. Obxecto de veneración dos fieis foron en particular os aneis episcopais dos bispos, tidos por milagreiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
Isabelle Alonso

**Isabelle Alonso**, nada o 8 de maio de 1953 en Auxerre (Yonne), é unha escrita francesa de novela e ensaio, filla de refuxiados políticos españois. Dende a década de 1990 colabora de xeito asiduo na radio e televisión galas. En 2017 foi distinguida coa Orde Nacional do Mérito do seu país, no grao de *chevalier*.

## Obra 
### Novela 
* *Roman à l’eau de bleu*, París, Robert Laffont, 2003, 317 p. 
* *Filigrane*, Robert Laffont, 2005, 274 p. 
* *L’Exil est mon pays*, Héloïse d'Ormesson, 2006, 296 p.  
* *Fille de rouge*, Héloïse d'Ormesson, 2009, 174 p.  
* *Maman*, Héloïse d'Ormesson, 2010 
* *Je mourrai une autre fois*, Héloïse d'Ormesson, 2016 
***Morrerei outro día* (2021). Hugin e Munin. En tradución do francés de Xabier Ron e Isabel Soto. ISBN 978-84-121280-2-4.
* ''Je peux me passer de l'aube'', Héloïse d'Ormesson, 2017 

### Ensaio 
* *Et encore, je m’retiens ! Propos insolents sur nos amis les hommes*, Robert Laffont, 1995, 250 p.  
* *Tous les hommes sont égaux, même les femmes*, Robert Laffont, 1999, 118 p.  
* *Pourquoi je suis chienne de garde*, Robert Laffont, 2001, 163 p. 
* « L'image des femmes dans les médias », ''Les Femmes, mais qu'est-ce qu'elles veulent ?*, Complexe, 2001, 280 p. 
* *Plus jamais victime ! Survival, nouvelle méthode de défense au féminin*, con Isabelle Mergault et Martial Vout, Editions Michel Lafon, 2002, 165 p. 
* Préface à *Métro, boulot, machos. Enquête sur les insultes sexistes au travail*, Plon, 2002, 214 p. 
* *Même pas mâle ! La révolution clandestine*, Robert Laffont, 2007, 225 p.  
* *Sexe : pourquoi on ment'', Plon, 2011 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Palleira rabilonga

A **palleira rabilonga,** tamén chamado **papamerda rabudo,** (***Stercorarius longicaudus***) é unha ave mariña da familia Stercorariidae.

## Etimoloxía 
O nome do xénero *Stercorarius* procede do latín e significa "do excremento"; referido á comida regurxitada por outras aves cando as perseguen os papamerdas, que antes se pensabsa que era un excremento. O nome específico *longicaudus* procede do latín *longus*, 'longo', e *cauda*, 'cola'.

[miniatura|Ovos da especie na colección do [Museo de Wiesbaden.]]

## Descrición 
miniatura|esquerda|Papamerda rabudo en voo
Esta especie é inconfundible de adulto, co seu dorso gris, plumas primarias das ás escuras sen zona branca, píleo negro e cola caracteristicamente moi longa. Os adultos a miúdo pairan sobre os seus territorios de reprodución. Os xuvenís son máis difíciles de distinguir, porque se parecen moito ao papamerda palanquín (*Stercorarius parasiticus*) sobre o mar. Son máis delgados, de ás máis grandes e máis semellantes a carráns que a outra especie, pero mostran a mesma gran variedade de plumaxes. Porén, xeralmente teñen tons máis fríos que a outra especie, ártica, con tons máis grises en vez de marróns.

É a ave menor da súa familia, de 38 a 58&nbsp;cm de longo, dependendo da estación e a idade. Porén, da súa lonxitude total, 29&nbsp;cm poden corresponder á cola, que pode incluír unhas longas plumas timoneiras de 15&nbsp;cm no adulto en verán. A envergadura alar desta especie vai de 102 a 117&nbsp;cm e a masa do corpo é de 230 a 444&nbsp;g.

## Subespecies 
Describíronse dúas subespecies:
* *S. l. longicaudus* – Vieillot, 1819:  subespecie nominal, que se encontra en Escandinavia e Rusia.
* *S. l. pallescens* – Løppenthin, 1932: encóntrase no leste de Siberia, o Ártico de Norteamérica e Groenlandia.

## Reprodución 
[miniatura|Ilustración da especie feita por [Johann Friedrich Naumann.]]
Esta especie reprodúcese no alto ártico de Eurasia e Norteamérica, coas maiores poboacións en Rusia, Alasca e o Canadá e poboaciós menores no resto do Ártico. É unha ave migratoria, que inverna no sur do Atlántico e Pacífico. Os exemplares xoves de paso ás veces cazan pequenas presas en campos arados ou campos de golf e normalmente teñen menos medo dos humanos.

Nidifican na tundra seca ou páramos máis altos poñendo dous ovos de cor marrón olivácea con pintas. Nos campos de reprodución poden oírse ganindo ou facendo sons repenicantes. Fóra da estación reprodutora pasan a maior parte do tempo voando sobre o océano aberto e emiten un áspero grito que soa como *kriiah*. Aliméntase de peixes (principalmente capturados a outras aves por cleptoparasitismo), pequenos paxaros, restos de comida, pequenos mamíferos, froita e prea. Na migración, é máis probable que capturen a súa propia comida e menos probable que a rouben.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos da especie en Oiseaux.net
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Oui, oui, oui, oui

«**Oui, oui, oui, oui**» (; en galego: «Si, si, si, si») é unha canción escrita por Pierre Cour e Hubert Giraud interpretada en francés por Jean Philippe. Lanzouse como EP e sinxelo en 1959 mediante Barclay Records. Foi elixida para representar a Francia no Festival de Eurovisión de 1959 tras gañar unha final nacional francesa.

## Festival de Eurovisión 1959 
### Selección 
«Oui, oui, oui, oui» participou nunha final nacional organizada pola emisora francesa Radiodiffusion-Télévision Française. Foi a gañadora, cualificandose para representar a Francia no Festival de Eurovisión 1959.

Foi interpretada en primeiro lugar, precedendo a Dinamarca con Birthe Wilke interpretando «Uh, jeg ville ønske jeg var dig». Ao final das votacións, a canción recibiu 15 puntos, obtendo o terceiro posto de 11.

## Formatos e listaxe de cancións 
## Posición en listas 
## Historial de lanzamento 
## Versións 
* En 1959, o director Franck Pourcel gravou a canción coa súa orquestra.
* En 1959, a cantante Teddy Scholten, gañadora do Festival de Eurovisión 1959, gravou unha versión en neerlandés co título «Oui, oui, oui».
* En 1959, as cantantes Alice e Ellen Kessler, representantes de Alemaña no Festival de Eurovisión 1959, gravaron a canción.
* En 1959, o cantante Jean-Paul Mauric, representante de Francia no Festival de Eurovisión 1961, gravou a canción.
* En 1959, a cantante italiana Mina gravou unha versión en italiano.

## Notas
Piove (Ciao ciao bambina)

«**Piove (Ciao ciao bambina)**» é unha canción composta e interpretada en italiano por Domenico Modugno. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Fonit Cetra. Foi elixida para representar a Italia no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1959.

## Festival de Eurovisión 1959 
[miniatura|esquerda|[Domenico Modugno, intérprete da canción, tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1959.]]
### Selección 
«Piove (Ciao ciao bambina)» cualificouse para representar a Italia no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional italiana, o Festival da Canción de Sanremo 1959,

### No festival 
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959 co título «Piove», sendo interpretada polo cantante italiano Domenico Modugno.

Foi interpretada en terceiro lugar, seguindo a Dinamarca con Birthe Wilke interpretando «Uh, jeg ville ønske jeg var dig» e precedendo a Mónaco con Jacques Pills interpretando «Mon ami Pierrot». Ao final das votacións, a canción recibiu 9 puntos, obtendo o sexto posto de 11 xunto a Bélxica.

## Versións 
* En 1959 a canción entrou nas listas de éxito de Hong Kong tras ser gravada polo grupo local The Yee Tin Tong Mandolin Band, publicada por Diamond Records Company.
* A cantante Dalida gravou unha versión en francés.
* En 1961, a canción foi versionada pola cantante de Hong Kong Kong Ling (江玲), no seu álbum *Off-Beat Cha Cha*.
* O tenor italoestadounidense Sergio Franchi gravou a canción como «Ciao, Ciao Bambina» no seu disco de 1966 *La Dolce Italy* para RCA Victor.
* En 2015, o trío italiano de ópera pop Il Volo gravou unha versión no seu EP *Sanremo Grande Amore*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Italia no Festival de Eurovisión
Mon ami Pierrot

«**Mon ami Pierrot**» (en galego: «Amigo meu Pierrot») é unha canción composta por Florence Veran e interpretada en francés por Jacques Pills. Foi elixida para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión de 1959 tras ser seleccionada internamente pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.

## Festival de Eurovisión 1959 
[miniatura|esquerda|[Jacques Pills (centro), intérprete da canción, en 1945.]]
### Selección 
«Mon ami Pierrot» foi seleccionada para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión 1959 pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.

Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Italia con Domenico Modugno interpretando «Piove» e precedendo aos Países Baixos con Teddy Scholten interpretando «Een beetje». Ao final das votacións, a canción recibiu 1 punto, obtendo o undécimo posto (último) de 11.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mónaco no Festival de Eurovisión
Mame Younousse Dieng

**Mame Younousse Dieng**, nada en Tivaouane en 1939 e finada en Dakar o 1 de abril de 2016, foi unha escritora senegalesa en lingua francesa e lingua wólof.

## Traxectoria
Naceu no África Occidental Francesa, en territorio do antigo Reino de Cayor, de pai orixinario desta rexión e nai procedente de Saint-Louis. Foi mestra e directora de escola.

A súa novela *Aawo bi*, de 1992, é unha das primeiras obras publicadas en lingua wólof. Ademais, traduciu a esta lingua o himno nacional do Senegal, *Pincez tous vos koras, frappez les balafons*.

## Obra
* *Aawo bi* ("A primeira muller"; 1992)
* ''L'Ombre en feu* ("A sombra do lume"; 1997).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas
*Mame Younousse Dieng , na páxina web da Universidade de Australia Occidental
* Mame Younousse Dieng, en *Lire les femmes écrivains et les littératures africaines''
Mergo cristado

O **mergo cristado** (***Mergus serrator***) é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae propia de Eurasia e Norteamérica.

## Descrición 
miniatura|esquerda|Femia
miniatura|esquerda|Macho
miniatura|Grupo no Parque Estatal de Recreo do Lago Chilkoot, Haines, Alasca (Estados Unidos).
[miniatura|Ovos de *Mergus serrator* no [MHNT]]

Os adultos de mergo cristado miden de 52 a 58&nbsp;cm de longo, cunha envergadura alar de 67 a 82&nbsp;cm. Teñen un penacho de plumas bicudas e un peteiro longo e estreito vermello, coas beiras con dentes de serra. Os machos adultos teñen a cabeza negra con irisacións verdes, o pescozo branco e o dorso negro; mentres que o seu peito é castaño avermellado con pintas, teñen o ventre branco e os flancos cincentos. As ás son anegradas na súa maior parte, coas plumas secundarias brancas. As femias adultas teñen a cabeza e o pescozo de cor castaña avermellada e o resto do corpo agrisado, agás o ventre e as plumas secundarias das ás, que son brancos. Os xuvenís son similares ás femias, pero teñen a mancha branca das ás de menor tamaño.

## Taxonomía e etimoloxía 
A especie describiuna cientificamente Carl von Linné en 1758 na décima edición da súa obra *Systema naturae*, co seu nome científico actual, *Mergus serrator*. A pesar da súa ampla distribución é unha especie monotípica, é dicir, non se recoñecen subespecies diferenciadas.

A etimoloxía do xénero, *Mergus*, procede do verbo latino *mergere* que significa 'mergullarse'. O seu nome específico, *serrator*, tamén procede do latín e significa 'serrador', polo seu peteiro con dentes de serra.

## Hábitat e distribución 
É unha ave de distribución holártica, que cría no norte de Eurasia e Norteamérica. Trala época de cría migra ao sur cara ás zonas costeiras temperadas do Atlántico e Pacífico de ambos os continentes. Tamén é invernante en Europa central e Mediterráneo. En América baixa ata o sur de Florida, En Asia ata o sur da China e en Europa chega ata o norte da Península Ibérica (en Galicia é un invernante regular) e Grecia. En Islandia, as illas británicas, o sur de Escandinavia e as costas meridionais de Alasca está presente todo o ano.

## Comportamento 
Son mergulladores e comen peixes pequenos principalmente, mais tamén insectos acuáticos, crustáceos e ras.

É un voador potente que en voo horizontal alcanza os 129&nbsp;km/h.

## Notas 
## Véxase tamén
Carlos Vázquez

O nome de **Carlos Vázquez** pode referirse a:

***Carlos Vázquez Pimentel**, médico e político galego (m. 1984);
***Carlos Vázquez Úbeda**, pintor español (1869-1944);
***Carlos Alberto Vázquez**, ciclista arxentino (n. 1934);
***Carlos Vázquez Oldenbourg**, político mexicano;
***Carlos Vázquez Quintián**, político galego (n. 1969);
***Carlos Vázquez Cruz**, escritor portorriqueño (n. 1971);
***Carlos Vázquez Padín**, político galego (n. 1973).
## Véxase tamén 
*
Carlos Vázquez González

O nome de **Carlos Vázquez González** pode referirse a:

***Carlos Vázquez González**, político galego (n. 1942);
***Carlos Vázquez González**, sindicalista e guionista galego (n. 1942);
***Carlos Vázquez González**, xornalista e escritor galego (n. 1968);
Mergo pequeno

O **mergo pequeno**, *Mergellus albellus*, é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero *Mergellus*.

Este xénero está estreitamente relacionado con *Mergus* e estivo e ás veces está incluído nel, aínda que podería estar máis emparentado cos patos do xénero *Bucephala*.                               

#### Especie 
A especie fora descrita en 1758 por Linneo na páxina 129 do volume I da 12ª edición do seu *Systema Naturae*, co nome de *Anas albellus*. 

O epíteto específico, *albellus*, é o nominativo masculino singular do adexctivo latino *albellus, -a, -um*, diminitivo de *albus*, "branco". (correspondente co galego **albelo**.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:

## Fósiles 
Un fósil non nomeado de pato mariño, coñecido por un úmero atopado na formación Sajóvölgyi do Mioceno medio (Badeniano tardío, hai de 13 a 12 millóns de anos) de Mátraszõlõs, Hungría, foi asignado a *Mergus*. Porén, os autores incluían nese xénero ao mergo pequeno, e en consecuencia, o óso podería ser asignado máis propiamente a *Mergellus*, especialmente porque é máis similar a un úmero de mergo pequeno que aos restos de *Bucephala* que tamén se encontraron no sitio. Ás veces arguméntase que o fósil de Mátraszõlõs é demasiado vello para representar ningún xénero moderno de pato mariño, pero aparentemente estes estaban xa ben diferenciados daquela.

Tamén se atoparon subfósiles desta especie en Inglaterra.

## Galería 

Smew RWD1.jpg | Macho
Smew female RWD5.jpg|Femia
Smew from the Crossley ID Guide Britain and Ireland.jpg|Imaxe composta
Mergellus albellus MHNT.ZOO.2010.11.33.1.jpg|Ovos de *Mergellus albellus* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hoyo, Josep del; Andrew Elliot e Jordi Sargatal (eds.) (1992): *Handbook of the birds of the world. Volume 1, Ostrich to Ducks*. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5.
* Kear, Janet (21005): *Ducks, Geese and Swans*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-854645-9.

### Outros artigos 
* Anseriformes
* Anátidos
* Merxinos

### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Carlos Vázquez González (sindicalista)

**Carlos Vázquez González**, nado na Coruña o 18 de febreiro de 1942, é un sindicalista e guionista galego.

## Traxectoria
Foi xefe de prensa e secretario de comunicación de Comisións Obreiras de Galicia. En 2006 presentou a dimisión para ser guionista de documentais.

## Obra
* *O sal da terra*, 2000.

## Notas
Caio Dellis

**Caio Dellis** é unha illa privada de 2´3&nbsp;km² situada no arquipélago das illas Turks e Caicos.

Esta illa atópase ao sur de Caio Parrot e ao norte de Caio Pine e pódese observar facilmente na cadea das illas Caicos. Caio Dellis está situado a poucos quilómetros de Providenciales e é accesible a 20 minutos en barco. A illa obtivo o seu nome da familia Dellis que viviu na illa e gañou a vida cos cultivos de esponxas na década dos cincuenta. Ademais de ser coñecido polo cultivo de esponxas e cunchas, caio Dellis tamén é coñecido pola súa gran colección de cunchas que se poden atopar ao longo da súa costa.
Un proxecto inmobiliario "As residencias Mandarin Oriental de caio Dellis") debería abrirse a mediados de 2010, pero o proxecto fallou a principios de 2010 e a construción quedou detida. A principios de 2011, o proxecto foi cancelado por problemas financeiros.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*“Luxurious in Its Simplicity”- Times of the Islands. Consultado o 30 de xaneiro de 2009.
*Dellis Cay Website.
*Dellis Cay at TCI Mall
Uh, jeg ville ønske jeg var dig

«**Uh, jeg ville ønske jeg var dig**» (en galego: «Oh, desexaría ser ti») é unha canción composta por Otto Lington e interpretada en dinamarqués por Birthe Wilke. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Philips Records. Foi elixida para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, *Dansk Melodi Grand Prix 1959*.

## Festival de Eurovisión 1959 
[miniatura|esquerda|[Birthe Wilke (dereita), intérprete da canción, con Gustav Winckler en 1957.]]
### Selección 
«Uh, jeg ville ønske jeg var dig» cualificouse para representar a Dinamarca no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional dinamarquesa, *Dansk Melodi Grand Prix 1959*.

Foi interpretada en segundo lugar, seguindo a Francia con Jean Philippe interpretando «Oui, oui, oui, oui» e precedendo a Italia con Domenico Modugno interpretando «Piove». Ao final das votacións, a canción recibiu 12 puntos, obtendo o quinto posto de 11.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dinamarca no Festival de Eurovisión
Joaquín Azurmendi Alonso

**Joaquín Azurmendi Alonso**, nado en Valladolid cara a 1889 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un mestre armeiro e político galego.

## Traxectoria 
Alumno aprobado pola Fábrica de Armas de Oviedo en 1911, foi destinado como mestre armeiro de terceira clase ao grupo de metralladoras da terceira brigada de Cazadores, afecta ao batallón de Barcelona. En 1922 foi destinado ao Grupo de Forzas Regulares Indíxenas de Melilla. Concedéronlle o retiro en Tui en agosto de 1931. Colaborou en *Tribuna*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado e logo fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo xunto a Antonio Fernández Seoane.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fusión (física)

[miniatura|200px|Diagrama que mostra a nomenclatura dos cambios de estado de acordo coa  [entalpía.]]

A **fusión**, ou **derretemento**, é un proceso físico que consiste no cambio de estado dunha substancia de sólido a  líquido. 

Isto ocorre cando aumenta a enerxía interna dos sólidos, tipicamente pola aplicación de calor ou presión, o que fai  aumentar a temperatura da substancia ao punto de fusión. 

No punto de fusión, a orde de ións ou moléculas nos sólidos pasan a un estado menos ordenado, e o sólido convértese nun líquido.

As substancias en estado fundido xeralmente reducen a súa viscosidade co aumento da temperatura. Unha excepción a este principio é o xofre, cuxos aumentos de viscosidade son debidos á polimerización, diminuíndo a temperaturas máis altas no seu estado fundido.

Algúns compostos orgánicos funden a través de mesofases, estados de orde parcial entre sólido e líquido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cambio de estado
Antonio Fernández Seoane (xastre)

**Antonio Fernández Seoane**, nado en Vilafranca do Bierzo cara a 1902 e finado en Tui o 28 de xullo de 1936, foi un xastre e político español.

## Traxectoria 
Xastre instalado en Tui. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao exército sublevado, encargándose de revisar en automóbil as frontes da vila, do Porriño, da Guarda e de Baiona. Cando os sublevados tomaron Tui fuxiu ao monte Aloia. Froito dos enfrontamentos coas columnas do exército dedicadas á súa persecución, foi abatido o 28 de xullo con Joaquín Azurmendi Alonso e José e Emilio Costas Fernández.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Fernández Seoane

O nome de **Antonio Fernández Seoane** pode referirse a:

***Antonio Fernández Seoane**, xastre e político español (1902-1936);
***Antonio Fernández Seoane**, escritor e ilustrador galego (n. 1970);
Ciao amore, ciao

«**Ciao amore, ciao**» ([]; en galego: «Adeus amor, adeus») é unha canción composta polo cantautor italiano Luigi Tenco e interpretada, en versiones distintas, por Tenco e Dalida. Foi interpretada por ambos durante a fase preliminar do Festival da Canción de Sanremo de 1967.

## Contexto 
### Gravación 
A idea de gravar a canción xunto a Dalida xurdiu en París tras o verán de 1966, pouco despois de que ambos se coñecesen. Orixinalmente, o título da canción era «Ciao amore», pero cambiou unhas semanas antes do Festival da Canción de Sanremo por razóns legais.

### Festival da Canción de Sanremo 1967 
[esquerda|miniatura|[Dalida e Luigi Tenco, intérpretes da canción, en xaneiro de 1967.]]
Dalida e Luigi Tenco interpretaron a canción, un despois do outro, no Festival da Canción de Sanremo 1967. O sinxelo foi publicado pouco antes do certame, no principio do ano, en italiano por ámbolos cantantes,

O 27 de xaneiro de 1967, tras non ser seleccionada para a fase final do festival, Tenco foi atopado morto por Dalida na súa habitación de hotel xunto a unha nota na que, supostamente, explicaba as razóns do seu suicidio: «Fago isto [...] como acto de protesta contra un público que manda “Io, tu e le rose” á final e unha comisión que selecciona “La rivoluzione”».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Aminatta Forna

**Aminatta Forna**, nada en Bellshill (Lanarkshire, Escocia) en 1964, é unha escritora de Serra Leoa.

## Traxectoria
Filla de pai de Serra Leoa, Mohamed Forna, e nai escocesa, Maureen Christison. Cando tiña seis meses a familia mudouse a Serra Leoa, onde Mohamed Forna traballaba como físico. Despois involucrouse na política, até que en 1975 foi condenado por traizón. A etapa desa época e a súa investigación sobre a conspiración arredor da morte do seu pai están tratadas no seu libro de memorias *The Devil That Danced on the Water*.

Forna estudou Dereito na University College London. En 2013 asumiu o posto de profesora de Escritura Creativa na Universidade Bath Spa.

Entre 1989 e 1999 traballou para a BBC, tanto na radio como en televisión, como reporteira e documentarista nas esferas da arte e a política. Fixo os documentais sobre África *Through African Eyes* (1995), *Africa Unmasked* (2002) e *The Lost Libraries of Timbuktu* (2009).

## Obra
*''The Devil That Danced on the Water: A Daughter's Quest* (2003)
**Ancestor Stones* (2006)
**The Memory of Love* (2010)
**The Hired Man* (2013)
* *Happiness'' (2018)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Aminatta Forna – Web oficial
'n Beetje

«'**n Beetje**» (en galego: «Un pouco») é unha canción composta por Dick Schallies e interpretada en neerlandés por Teddy Scholten. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Philips Records. Foi elixida para representar aos Países Baixos no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional neerlandesa, *Nationaal Songfestival 1959*, e declarouse gañadora do certame.

## Festival de Eurovisión 1959 
[miniatura|esquerda|[Teddy Scholten un día despois de gaña-lo Festival de Eurovisión 1959 coa canción.]]
### Selección 
«'n Beetje» cualificouse para representar aos Países Baixos no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional neerlandesa, *Nationaal Songfestival 1959*.

Foi interpretada en quinto lugar, seguindo a Mónaco con Jacques Pills interpretando «Mon ami Pierrot» e precedendo a Alemaña con Alice e Ellen Kessler interpretando «Heute Abend wollen wir tanzen geh'n». Ao final das votacións, a canción recibiu 21 puntos, obtendo o primeiro posto de 11.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Países Baixos no Festival de Eurovisión
Liñaceiro de bico amarelo

[miniatura|Ovos desta especie da colección do [Museo de Historia Natural de Tolosa (MHNT)]]

O **liñaceiro de bico amarelo** (***Linaria flavirostris***, antes *Carduelis flavirostris*) é un pequeno paseriforme marrón da familia dos pimpíns (Fringillidae).

## Descrición 
É similar en tamaño ao liñaceiro común, de 13 a 13,5&nbsp;cm de longo. Carece da mancha vermella na cabeza e peito que teñen o liñaceiro común e os *Acanthis* (como o liñaceiro paponegro). Ten manchas brancas coa parte superior negra e unha rabadilla rosa. As partes inferiores son de beixes a brancas, con manchas lineares marróns. O bico cónico é amarelo en inverno e gris en verán. A chamada é un distintivo *chío* e a súa canción comprende rápidos trilos e chíos. Poden formar grandes bandadas fóra da estación reprodutora, ás veces mesturados con outros pimpíns nas costas e marismas salinas. Aliméntanse principalmente de sementes.

## Distribución xeográfica 
Reprodúcese no norte de Europa e a través de Asia central. En Galicia é unha ave accidental. Os páramos sen árbores son os seus terreos preferidos para reproducirse. Constrúe o seu niño nun arbusto e pon 5 ou 6&nbsp; ovos azuis claros. É parcialmente residente, pero moitos migran máis ao sur, ou trasládanse ás costas. Diminuíu abruptamente en partes da súa área, notablemente en Irlanda. En Gran Bretaña están en marcha varios proxectos de investigación sobre a especie nos Peninos, as Terras Altas de Escocia e no norte de Gales. Reprodúcese tamén en Noruega.

## Taxonomía 
En 1758 o naturalista sueco Carl von Linné incluíu a este liñaceiro na súa 10ª edición da súa obra *Systema Naturae* co nome binmial *Fringilla flavirostris*. O nome do xénero, *Linaria* é a palabra latina que significa 'tecedor de liño', de *linum*, 'liño' e *flavirostris* significa 'de bico amarelo'. O liñaceiro bicoamarelo e o estreitamente relacionado liñaceiro común estaban antes situados no xénero *Carduelis* pero foron trasladados ao xénero separado *Linaria* baseándose nunha análise filoxenética de secuencias de ADN mitocondrial e ADN nuclear.

Recoñécense 10 subespecies:
**L. f. pipilans* (Latham, 1787) - En Irlanda do Norte e norte de Gran Bretaña.
**L. f. flavirostris* (Linnaeus, 1758) - No norte de Escandinavia e noroeste de Rusia.
**L. f. brevirostris* (Bonaparte, 1855) - En Turquía, o Cáucaso e norte de Irán.
**L. f. kirghizorum* (Sushkin, 1925) - No norte e centro de Kazakhstán.
**L. f. korejevi* (Zarudny & Harms, 1914) - No noroeste de Kazakhstán ata o noroeste da China.
**L. f. altaica* (Sushkin, 1925) - No suroeste de Siberia, norte e oeste de Mongolia.
**L. f. montanella* (Hume, 1873) - De Kirguizistán ao oeste da China. 
**L. f. pamirensis* (Zarudny & Harms, 1914) - De Tadjiikistán, norte de Afganistán e noroeste de Paquistán (ás veces incluído en *montanella*).
**L. f. miniakensis* (Jacobi, A, 1923) - No leste do Tíbet e oeste da China.
**L. f. rufostrigata* (Walton, 1905) - No oeste e sur do Tíbet, norte da India e norte do Nepal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*Oiseaux - Fotos
*Gravacións de Xeno-canto
Tadeusz Reichstein

**Tadeusz Reichstein**, nado en Włocławek o 20 de xullo de 1897 e finado en Basilea o 1 de agosto de 1996, foi un químico polaco-suízo, premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1950.

## Traxectoria 
Reichstein naceu nunha familia polaca xudía en Włocławek, no Imperio Ruso. Os seus pais eran Gastawa (Brockmann) e Izydor Reichstein. Pasou os primeiros anos da súa infancia en Kíiv, onde o seu pai traballaba como enxeñeiro. Comezou a súa educación en Jena (Alemaña) e chegou a Basilea (Suíza) aos oito anos.

En 1933, traballando en Zürich, Reichstein conseguiu, de xeito independente a Norman Haworth e os seus colaboradores no Reino Unido, sintetizar a vitamina C (ácido ascórbico) no que se denomina proceso Reichstein.

Xunto con Edward Calvin Kendall e Philip Showalter Hench, recibiu o premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1950 polo seu traballo nas hormonas do córtex adrenal, que culminou co illamento da cortisona.

Nos seus últimos anos, Reichstein interesouse na fitoquímica e na citoloxía dos fieitos, publicando polo menos oitenta artigos sobre o tema nas últimas tres décadas da súa vida. Tiña un interese particular no uso do número de cromosomas e no comportamento da interpretación de historias de hibridación e poliploidía, mais tamén continuou cos seus intereses ininciais nos constituíntes químicos das plantas.

Faleceu en Basilea, Suíza. No momento da súa morte foi o Nobel máis lonxevo, mais foi superado en 2008 por Rita Levi-Montalcini.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Brief bio on the Nobel Website 
* Tadeus Reichstein article by B. Weintraub
Val do río Navea

O **val do río Navea** é unha paisaxe protexida do río Navea entre San Xoán de Río e A Pobra de Trives, en Trives. Esta paisaxe atópase dentro da zona especial de conservación (ZEC) do Macizo Central.

## Descrición 
O río Navea, na súa chegada desde Chandrexa de Queixa, únese co río Bibei preto da da Ponte Nova, entre A Pobra de Trives e San Xoán de Río. O val fluvial marcado dese último tramo discorre por vales montañosos acusados e solos de lousas, xistos e cuarcitas. Neses están presentes fragas singulares dominadas por rebolos, carballos e castiñeiros con algunhas outras especies como bidueiros, ameneiros ou salgueiros.

## Galería de imaxes

Ficheiro:A_ponte_dende_o_río_(7348635738).jpg|A Ponte Navea.
Ficheiro:Ponte_Navea_(7348625792).jpg|Ponte Navea
Ficheiro:Capela_da_Encarnación.jpg|Capela da Encarnación na Ponte Navea.
Ficheiro:Val_do_río_Navea_1.jpg|Fragas desde o miradoiro da ponte.
Ficheiro:Val_do_río_Navea_2.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Stokes

O apelido inglés **Stokes** pode referirse a:
* **George Gabriel Stokes** (1819-1903), matemático e físico irlandés.
* **Jonathan S. Stokes** (1755-1831), médico e botánico inglés.
* **Pringle Stokes**, oficial da armada británica, comandante do HMS *Beagle* entre 1826 e 1828.

Ademais, pode facer referencia (en relación con George Gabriel Stokes) a:
;Astronomía
* O **cráter lunar Stokes.**
* O **cráter marciano Stokes.**
* O asteroide **(30566) Stokes.**
;Física
* **Stokes**, unidade de viscosidade cinemática no Sistema Ceguesimal de Unidades.
* **Lei de Stokes**, en dinámica de fluídos.
* **Ecuacións de Navier-Stokes**, en dinámica de fluídos.
* **Parámetros de Stokes**, usados para cuantificar a polarización das ondas electromagnéticas.
; Matemáticas
* **Teorema de Stokes**, en xeometría diferencial.
Unidades de viscosidade

Para as dúas clases de viscosidade, a viscosidade dinámica e a viscosidade cinemática, úsanse cadansúa unidade.

## Viscosidade dinámica, ou absoluta 
No Sistema Internacional de Unidades (SI), a unidade física de viscosidade dinámica é o pascal-segundo (Pa·s), que corresponde exactamente a 1&nbsp;N·s/m² ou 1&nbsp;kg/(m·s).

A unidade Sistema CGS para a viscosidade dinámica é o poise (1 poise (P) ≡ 1g·(s·cm)−1 ≡ 1 dina·s·cm−2 ≡ 0,1 Pa·s), cuxo nome homenaxea ao fisiólogo francés Jean Léonard Marie Poiseuille (1799-1869).

Adóitase usar máis un submúltiplo, o **centipoise** (cP). O centipoise úsase máis debido a que a auga ten unha viscosidade de 1,0020&nbsp;cP a 20&nbsp;°C.

:1 poise = 100 centipoise = 1 g/(cm·s) = 0,1 Pa·s.
:1 centipoise = 10-3 Pa·s.

No Sistema imperial (Sistema anglosaxón de unidades), o Reyn foi nomeado sn honor de Osborne Reynolds:
:1 Reyn = 1 lb f • s • in-2 = 6,89476 × 106 cP = 6890 Pa × s

## O poiseuille 
En Francia intentouse establecer a unidade ***poiseuille*** (Pl) como nome para o Pa·s, sen éxito internacional.

**Nota: non se debe confundir o poiseuille co poise**, chamado así pola mesma persoa.

## Viscosidade cinemática 
A viscosidade cinemática obtense como cociente entre a viscosidade dinámica (ou absoluta) e a densidade. A unidade no SI é o (m²/s).

A unidade física da viscosidad cinemática no Sistema CGS é o stoke (abreviado S ou St), cuxo nome provén do físico irlandés George Gabriel Stokes (1819-1903). Ás veces exprésase en termos de *centistokes* (cS ou cSt).

:1 stoke = 100 centistokes = 1 cm²/s = 0,0001&nbsp; m²/s
:1 cSt = 10-6 m2/s.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viscosidade

### Ligazóns externas 
* Lenntech.com (conversor de unidades).
* Widman.biz (graficador de viscosidades).
* Widman.biz (conversión entre cSt, SUS, Redwood e Engler).
Heute Abend wollen wir tanzen geh'n

«'''Heute Abend wollen wir tanzen geh'n'''» (en galego: «Esta noite queremos ir bailar») é unha canción composta por Helmut Zander e interpretada en alemán por Alice e Ellen Kessler. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Polydor Records. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1959 tras ser seleccionada internamente pola emisora alemá ARD.

## Festival de Eurovisión 1959 
[miniatura|esquerda|[Xemelgas Kessler|Alice e Ellen Kessler, intérpretes da canción, en 1965.]]
### Selección 
«Heute Abend wollen wir tanzen geh'n» foi seleccionada para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1959 pola emisora alemá ARD.

Foi interpretada en sexto lugar, seguindo aos Países Baixos con Teddy Scholten interpretando «Een beetje» e precedendo a Suecia con Brita Borg interpretando «Augustin». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o oitavo posto de 11.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alemaña no Festival de Eurovisión
Poise

O **poise** é a unidade de viscosidade dinámica no Sistema Ceguesimal de Unidades. O seu símbolo é **P**.

:1 poise (P) ≡ 1 g·(s·cm)−1 ≡ 1 dina·s·cm−2 ≡  0,1 Pa·s.

É dicir, equivale a unha forza de 1 dina por 1&nbsp;cm², xerada por unha diferenza de velocidade de 1&nbsp;cm por segundo, nun espazo de 1&nbsp;cm.

Esta unidad recibiu o seu nome en honor ao fisiólogo francés Jean Léonard Marie Poiseuille.

Adóitase usar máis un submúltiplo, o **centipoise** (cP). O centipoise úsase máis debido a que a auga ten unha viscosidade de 1,0020&nbsp;cP a 20&nbsp;°C.

:1 poise = 100 centipoise = 1 g/(cm·s) = 0,1 Pa·s.
:1 centipoise = 10-3 Pa·s.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viscosidade
Stokes (unidade)

O **stokes** é a unidade de viscosidade cinemática no Sistema Ceguesimal de Unidades ou CGS. O seu símbolo é **S** ou **St**.

Déuselle este nome en honor ao físico irlandés George Gabriel Stokes (1819-1903).

Algunhas veces úsase máis o seu submúltiplo **centistokes** (cS ou cSt).

A unidade mo Sistema Internacional de Unidades (SI) para a viscosidade cinemática é o m2/s.

::1 St = 100 cSt = 1 cm2/s = 0.0001 m2/s
::1 cSt = 1 mm2/s

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viscosidade
* Sistema Ceguesimal de Unidades
* Sistema Internacional de Unidades