open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Brais Morán

**Brais Morán Mato**, nado en Ourense o 11 de maio de 1983, coñecido artisticamente como **Brais Morán**, é un guitarrista e vocalista galego de funky, disco e rock.

## Traxectoria 
Licenciado en Historia da arte e mestrado en Museoloxía e Crítica Contemporánea, Morán iniciou a súa carreira musical en 1997 tocando a guitarra eléctrica en Zumbido, aínda que non foi membro estable deste grupo de punk rock experimental.

Despois, en 2005, foi un dos fundadores e integrantes de Loretta Martin, unha banda de funk coa que editou tres discos.

En 2015 editou en solitario *Cruzando o eclipse*, e en 2018 o seu segundo álbum, *No Mato do desespero*. Di de si mesmo que ten influencias do rock, o funk, a música brasileira, a música africana e a tradición galega. Tamén recoñece influencias de Narf.

### Familia 
É fillo de César Morán, irmán de Cláudia Morán e sobriño de Miguel Mato.

## Obra
### Cos Loretta Martin
* Loretta Martin (Falcatruada, 2005)
* Paraíso distante (Falcatruada, 2007)
* Despois da mandinga (autoeditado, 2012)

### En solitario
**Cruzando o eclipse* (The Borderline Music, 2015), do que lazou o single de presentación *En paz* no ano anterior (2014)
**No Mato do desespero* (2018)
**Revolución chic* (2024)

## Vida persoal
Está establecido en Perillo e ten parentes en Ponteceso. Dá clases de música.

## Notas
Eu conto, ti cantas

[miniatura|Homenaxe a [María Victoria Moreno|MVM no IES GTB]]
*** Eu conto, ti cantas... ***  é un libro de Literatura infantil que reúne tres contos en verso de María Victoria Moreno, publicado en 2005. A 4ª edición é de xaneiro de 2018.

## Características 
Dedicatoria: *Para Begoña, que chega á casa ao solpor e regálame todas as luces do día*

A autora aínda puido asistir á presentación do libro un mes antes do seu pasamento en novembro de 2005.

Este libro, protagonizado por animais, é unha mostra máis dese mundo propio e recoñecible que María Victoria Moreno soubo crear na súa literatura. Son tres contos para todos os nenos e nenas de sete anos en diante que buscan o amor nos olliños doces de mel dun can de bondadosas orellas.

## ¡Xa non teño medo! 
Este conto xa fora publicado en 1998 na colección *A maxia das palabras.*

Un cativo, Xan, ten medo cando se vai deitar. Grazas a unha chorumiña, ao ir durmir na bufarda non sente medo da noite e comproba que no ceo sae a lúa e florece o sosego na terra escura . A noite vai ser unha festa divertida e poboada de elementos máxicos e suxestivos. Os sons, os amigos curiosos que viven no armario, as sombras que esvaecen co fermoso luar e os personaxes que poboan a noite da súa vila velando polos demais, son retratados a través da ollada infantil, desbotando o medo a favor da maxia da vida cotiá. 

## Can branco, can negro 
Publicado antes como *Nico e Miños*.

Os protagonistas son dous cans, un branco e un negro. Nicolau é un canciño que foi recibido por todos con aloumiños e festas, mentres que Correcamiños naceu na beiravía da estrada onde súa nai foi abandonada; ambos os dous un bo día xuntaranse nun arrabalde perdido e unirán para sempre o seu destino, nunha amizade entre cans que non entende de cores.

## ¿Un cachiño de bica? 
Xa fora publicado en 1994.

Protagonizado por un mozo que mentres almorza nun restaurante ve como da súa cunca saen letras que lle queren contar unha historia. Ten tres partes, correspondentes a cada unha das comidas do día. Esa historia é a de Iván que coida a Nica, unha cadela ben xeitosa, á que moito lle gustan os cachiños de bica; os dous están unidos polos lazos da complicidade e a necesidade mutua.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
TUI fly Deutschland

**TUI fly Deutschland**, anteriormente *TUIfly*, é unha aeroliña de vacacións alemá propiedade da compañía de viaxes e turismo TUI Group. A súa sede atópase no aeroporto de Hannover e ten bases en varios aeroportos alemáns. TUI fly Deutschland é parte da "alianza" TUI Airlines.

## Frota 
[miniatura|[Boeing 737-800 de TUI fly Deutschland]]
En agosto de 2017 a frota de TUI fly Deutschland estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Quijada

miniatura|250px|Quijada.
A **quijada** é un instrumento de percusión de varios lugares de Hispanoamérica. Trátase da queixada dun burro, mais tamén pode ser o dun cabalo ou dunha vaca. Tamén é coñecido co nome de *charrasca*, *cacharaina*, *charaina*, *carretilla* ou *kahuaha*.

## Usos 
Utilízase como instrumento de marcha nos entroidos e festas relixiosas, así como tamén en varios ritmos de orixe afroamericana como a música afroperuana da costa centro e sur do Perú, en sones de República Dominicana, do mesmo xeito que na música mexicana de son jarocho e de son afromestizo de Costa Moza, de torbellino colombiano, en Guatemala, Belize, na música chilota de Chile e ocasionalmente en desfiles no candombe afroarxentino de Buenos Aires.

## Galería 

Ficheiro:Danzan san miguel 7 diablos.jpg|Danza de San Miguel do Códice Martínez Compañón (1782-1785). Pódese observar ó diaño do centro superior tocando unha quijada.
Ficheiro:El son de los diablos.jpg|Acuarela de Pancho Fierro (século XIX), onde se olla unha quijada empregada como insturmento musical.
Ficheiro:Pablo Nahual con quijada.jpg|Pablo Nahual cunha quijada.
Ficheiro:Grupo de jaraneros Son Jarocho.ogv|Un grupo de *jaraneros* tocando no Festival Zacatecas de Folklor 2015.
Zonotrichia capensis

O ***Zonotrichia capensis*** é unha especie de ave neotropical, do xénero *Zonotrichia*. É semellante á especie do pardal común, distinguíndose por posuír un copete con raias negras e unha figura menos rotunda.

## Características 
[250px|miniatura|esquerda|Tico-tico verdadeiro no Parque da Independência, Museu do Ipiranga, [São Paulo.]]
Acada entre 14 e 15&nbsp;cm de longo. O peteiro é curto e recto, duns 15&nbsp;mm. Amosa a coroa e a cara agrisadas, cunha banda negra. A gorxa é branca, cun visible colar na caluga de cor canela ou castaña. O ventre e o peito son pardo claro ou esbrancuxados, con reflexos máis escuros e os costados agrisados. O dorso é tamén pardo, manchado de negro, coas ás e a cola de ton máis escuro. Os xuvenís teñen plumaxe máis uniforme, con xaspeado máis escuro no peito.

As patas están ben adaptadas ó seu hábito arborícola. Amosa tres dedos orientados cara a adiante e un cara a atrás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Auer, Sonya K.; Bassar, Ronald D.; Fontaine, Joseph J. & Martin, Thomas E. (2007): Breeding biology of passerines in a subtropical montane forest in Northwestern Argentina. *Condor* **109**(2): 321–333 [English with Spanish abstract]. PDF fulltext
* Dod, Annabelle Stockton (1992): *Endangered and Endemic Birds of the Dominican Republic*. Cypress House. ISBN 1-879384-12-4
Ibis sagrado

O **ibis sagrado** (*Threskiornis aethiopicus*) é unha especie de ave pelecaniforme da familia Threskiornithidae propia de rexións de África e Asia.

## Características 
Posúe unha plumaxe branca no tronco, na base das ás, ventre e cola, e negra na testa e nos extremos das ás, que en reposo superan o longo da cola. De costumes diúrnas e gregarias, habita nas beiras dos ríos, lagos e augas estancadas, asociado con outras aves acuáticas de semellantes hábitos alimenticios como as cegoñas ou o marabú africano. Aliméntase principalmente de insectos e miñocas, ademais de crustáceos e pequenos réptiles, ós que captura co seu longo peteiro curvo.

## Culto 
O ibis sagrado era considerado un animal sagrado para os exipcios. Crían que era un mensaxeiro do deus Thoth.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aeroporto de Trapani-Birgi

O **aeroporto Vincenzo Florio de Trapani-Birgi**  é un aeroporto civil e militar que serve á cidade italiana de Trapani, en Sicilia. Está situado entre Trapani e Marsala e é un dos cinco aeroportos civís da illa, aínda que tamén é usado para propósitos militares. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 1 292 957 pasaxeiros. Foi bautizado na honra do político e emprendedor siciliano Vincenzo Florio Sr.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Ribera Navarra Fútbol Sala

O **Ribera Navarra Fútbol Sala**, coñecido por motivos de patrocinio como **Aspil-Vidal Ribera Navarra**, é un equipo de fútbol sala español da cidade de Tudela (Navarra), fundado en 2001. Dende a tempada 2011/12 xoga na Primeira División da Liga Nacional de Fútbol Sala.

## Historia 
O Ribera Navarra FS xestouse a finais de 2000, cando un grupo de persoas liderado por José Luis Ruiz creou un equipo para toda a comarca, ata entón sen representación nese deporte. En marzo de 2001 constituíuse oficialmente como Ribera Navarra Fútbol sala, e durante as súas primeiras tempadas xogou en Primeira Nacional B, así como en torneos comarcais e rexionais.

No ano 2004/05 xogou por primeira vez en Primeira Nacional A, terceira categoría do futsal español, ao fusionarse e tomar a praza do Metales San Jorge. Con todo, o seu paso pola categoría durou só esa tempada e ao ano seguinte descendeu a Nacional B. Durante todo ese tempo, Ribera Navarra traballou en consolidar os equipos xuvenís e en crear unha escola de fútbol sala para a cidade de Tudela, que abriu en 2006.

Ribera Navarra subiu a División de Prata na tempada 2008/09, onde permaneceu dúas tempadas baixo o patrocinio de Ríos Renovables, unha empresa de enerxías renovables. Cun forte investimento en fichaxes, na súa maioría xogadores veteranos ou descartes doutros clubs, Ribera Navarra subiu a División de Honra na tempada 2010/11. O equipo finalizou a tempada regular en segunda posición, e venceu no playoff de ascenso a BP Andorra e UPV Maristas Valencia.

Para afrontar a máxima categoría, o club reestruturouse.​ En febreiro de 2017, José Luis Ruiz dimitiu como máximo responsable da entidade, facéndose cargo como presidente Alberto Ramírez Arregui.

## Datos do club 
***Tempadas en 1ª**: 8
***Tempadas en 2ª**: 2
***Tempadas en 2ªB**: 3
***Tempadas en 3ª**: 5

### Historial na liga 
|valign="top" width=0%|

|}

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Aeroporto de Quebec-Jean Lesage

O **aeroporto de Quebec-Jean Lesage**  é o principal aeroporto que serve á cidade canadense de Quebec. Está situado a 11 quilómetros ao oeste da cidade e é o 11º aeroporto máis concorrido do Canadá con 1 670 880 pasaxeiros no ano 2017. O aeroporto ofrece ao redor de 360 voos semanais a destinos no Canadá, os Estados Unidos, Centroamérica, México, o Caribe e Europa.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Eurypyga helias

A ***Eurypyga helias*** é unha especie de ave da orde Euripygyformes, única representante do seu xénero (***Eurypyga***) e da súa familia (Eurypygidae). Habita nas rexións tropicais de América.

## Descrición 
[miniatura|A colorido [plumaxe de Eurypyga helias.]]
Esta é unha ave esvelta cun andar pausado. Mide de 43 a 48 cm, e ten un peso de arredor de 250 gramos. O peteiro é alaranxado coa base de cor negra e o iris avermellado. 

A cor das ás é o detalle máis rechamante, son de cor castaña, amarela, negra, branca, oliva e gris con dúas franxas castaña e negra; e desprégaas no cortexo. En voo, pode verse un ocelo grande e escuro en cada á. As cores luminosas tamén se usan para sobresaltar ós predadores potenciais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* BirdLife Species Factsheet
Noia FS

O **Noia Fútbol Sala**, coñecido como **Noia Portus Apostolis**, é un equipo de fútbol sala da localidade de Noia, na provincia da Coruña. Fundado en 2008, actualmente xoga na Primeira División da Liga nacional de fútbol sala.

## Historia 
O equipo fundouse en 2008 e comezou a xogar na terceira categoría, chamada entón 1ª Nacional A. Xogou nesa categoría durante 9 tempadas consecutivas, as últimas baixo a denominación de Segunda B.

Na tempada 2016/17, o equipo proclámase campión do grupo 1 da Segunda División B. Caeu eliminado na promoción de ascenso contra o Cerro Reyes. No entanto, dous equipos perderon a súa praza na Segunda División por non cumprir os requisitos da categoría: o Jumilla e o propio Cerro Reyes.

Na súa primeira tempada na categoría de prata, o equipo acabou en postos de descenso, pero viuse beneficiado polos problemas económicos do Puertollano, que provocaron o descenso administrativo deste e a permanencia do Noia. Na tempada 2020/21, marcada pola pandemia de COVID-19, o Noia conseguiu acabar a primeira fase no primeiro lugar da clasificación, repetindo liderado na segunda fase cunha ampla vantaxe sobre o segundo. Así, accedeu aos play-offs polo ascenso, pero caeu eliminado nas semifinais diante do CD El Ejido. Nesa mesma campaña acadou tamén a súa primeira final da Copa Galicia, perdendo diante do Burela.

Na tempada 2021/22 proclamouse campión de Segunda, conseguindo así o ascenso directo con cinco xornadas de antelación. O equipo dirixido por Marlon Velasco rematou a liga con 82 puntos, 18 máis que o segundo clasificado, o Peñíscola. Redondeou a campaña levantando en Marín o seu primeiro título da Copa Galicia, ao derrotar na final ao Parrulo tras unha quenda de penaltis.

Na súa primeira campaña na Primeira Divisón, o Noia conseguiu a clasificación para os play-offs polo título, ao rematar a liga regular na oitava praza. Conseguiu 10 vitorias, entre elas un histórico triunfo contra o FC Barcelona, vixente campión de liga e Champions League, na primeira visita do equipo galego ao Palau (3-4). Con todo, quedou eliminado nos cuartos de final, perdendo ante o Palma Futsal tanto na ida (8-2) como na volta (3-4).

## Datos do club 
***Tempadas en 1ª**: 1
***Tempadas en 2ª**: 5
***Tempadas en 2ªB**: 9

### Últimas tempadas 
## Palmarés 
* **Segunda División (1):** 2021/22.
* **Segunda División B (3):** 2012/13, 2015/16, 2016/17.
* **Terceira División (1):** 2007/08.
* **Copa Galicia (3):** 2021/22, 2022/23, 2023/24.
* **Copa Deputación (1):** 2015/2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Aeroporto de Trieste-Friuli Venezia Giulia

O **aeroporto de Trieste-Friuli Venezia Giulia** , anteriormente **aeroporto de Trieste-Ronchi dei Legionari**, é un aeroporto internacional situado a 0,56 quilómetros ao oeste de Ronchi dei Legionari, na provincia de Gorizia, preto de Trieste.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Partido Froilanista

O **Partido Froilanista** é unha organización satírica galega que se fundou o 2 de xuño de 2014, día en que Xoán Carlos I de España anunciou a súa abdicación no seu benxamín Filipe, Filipe VI, facendo valer a Lei sálica.

Os membros do Partido Froilanista consideraron un agravio que non fose sucesora do monarca a súa primoxénita Helena. Por iso decidiron auto-organizarse e constituírse como partido político comprometéndose coa reconquista dos dereitos usurpados ó Reino de Galiza. No trono de Galiza pretenden colocar a Froilán de Marichalar y Borbón, fillo da Infanta Helena de Borbón (A "Raíña Rexente"), que pasaría a reinar como Froilán III de Galiza e I de Begonte.

Entre as reivindicacións do Partido Froilanista atópanse o traslado da capital do Reino de Galiza a Lugo, pois foi historicamente a capital do Reino; o galego como lingua oficial en todo o Reino, a reinstauración do matriarcado e a recuperación das fronteiras do ano 456 baixo a coroa do rei Requiario, onde o Reino de Galiza chegara ata as portas do Algarve, Andalucía, Castelló e Cataluña.

## Notas
Aeroporto de L'Alguer-Fertilia

O '''aeroporto de L'Alguer-Fertilia'''  é un aeroporto internacional italiano situado a 8 quilómetros ao norte da cidade de L'Alguer, no norte de Sardeña. É un dos tres aeroportos principais que serven á illa, sendo os outros dous o de Olbia no nordés, e o de Cagliari no sur. Está operado por SO.GE.A.AL (Societa di Gestione Aeroporto di Alghero).

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Marabú africano

O **marabú africano,** comunmente coñecido como **marabú**, (*Leptoptilos crumenifer*) é unha especie de ave ciconiforme da familia dos cicónidos que habita as zonas pantanosas e nas sabanas da África subsahariana. Non se recoñecen subespecies.

É unha ave preeira e cazadora de pequenos vertebrados (aínda que se teñen visto capturando aves do tamaño dun flamengo nalgúns lagos africanos). Pesan de 4 a 6 quilos e chegan a ter unha altura de 120&nbsp;cm. Viven uns 15 anos.
[esquerda|miniatura|270x270px|Marabú no centro da imaxe, rodeado de varios voitres, no [Parque Nacional de Serengueti, Tanzania.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Marabou Stork - *The Atlas of Southern African Birds*
Tartaruga de esporas africana

A **tartaruga de esporas africana** (*Centrochelys sulcata*) é unha especie de tartaruga criptodira da familia dos testudínidos e único membro do xénero ***Centrochelys.*** Habitaba boa parte do territorio do norte africano, no bordo sur do deserto do Sáhara, no Sahel, e que actualmente case só sobrevive dentro de parques nacionais e reservas de fauna. Está ameazada no seu hábitat por mor do proceso de urbanización do seu hábitat, a desertización, a agricultura, os pasteiros, así como polo uso da súa carne na alimentación local e pola medicina tradicional.

Polo seu tamaño é a terceira maior tartaruga terrestre do mundo, e a maior das continentais (non orixinarias de arquipélagos).

## Taxonomía e etimoloxía 
O nome xenérico resulta dunha combinación dos termos gregos *geo* (γαια), que significa "terra", e *chelone* (χελώνη), que significa "tartaruga". O nome específico "sulcata" deriva da palabra latina sulcus, que significa "asuco, engurra" facendo referencia ós asucos que aparecen nas escamas da cunha da tartaruga.

## Distribución e hábitat 
miniatura|*G. sulcata* saíndo do seu refuxio.
*Geochelone sulcata* é unha especie afrotropical do Sahel, distribúese por Etiopía, Malí, Chad, Mauritania, Níxer, o Senegal e o Sudán. Vive nas sabanas, os bosques de acacias, e en zonas áridas e secas. A temperatura do seu ambiente é constante e é de arredor de 30-31 °C nas áreas máis quentes e 22 °C nas zonas máis frías. As baixas temperaturas e a alta humidade poden causarlle doenzas respiratorias. O seu metabolismo está moi adaptado á conservación de auga, que obtén principalmente da vexetación. Durante as horas máis cálidas escava tobos para defenderse da calor.

## Notas 
## Véxase tamén
Bálsamo negro de Riga

miniatura|Bálsamo negro de Riga.
O **bálsamo negro de Riga** é un forte licor de herbas  de orixe letoa. A receita do bálsamo combina 24 ingredientes, incluíndo as herbas, raíces, froita silvestre, zume de froitas, mel, azucre queimado e varios elementos moito máis específicos como frundo, xanzás ou aceite balsámico peruano.

## Historia 
A invención do bálsamo negro de Riga atribúese ao farmacéutico letón Abraham Kunze no ano 1752. Porén as primeiras receitas que describían licores de herbas no país datan do século XVI. O farmacéutico, veciño de Riga, foi acusado pola prensa de ter replicado receitas populares previas ao 1737 na súa invención. Cara 1752 Kunze xa producía o licor de herbas a volumes industriais. A partir do ano 1845, o renome de principal produtor do licor pasa a mans de Albert Wolfschmidt.

No ano 1860 o licor é galardoado coa medalla de prata na Feira de San Petersburgo, onde se presentou co nome de "o verdadeiro Licor de herbas de Riga de Kunze", trala feira o licor pasou a ser coñecido simplemente como o ″bálsamo negro de Riga″.

De acordo cunha lenda popular só dous aprendices do mestre licoreiro coñecían a receita. Esta receita orixinal non puido ser recuperada durante a marcha en 1939 dos colonos alemáns previa a Ocupación Soviética de Letonia. O que levou a un traballo de 5 anos de recuperación a finais da segunda guerra mundial para replicala.

## Elaboración 
O bálsamo negro de Riga acada após a súa destilación un 45% de alcol por volume. Na súa elaboración empréganse barrís únicos de madeira de carballo. Na cocción en barril mestúrase cos aromas do resto de ingredientes, como o mel, o caramelo ou o zume de froitas para ser posteriormente embotellado en xarros de arxila.

Hoxe o bálsamo negro de Riga comercialízase na súa receita orixinal ou co sabor engadido de groselleira negra, cereixa ou ron.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Produción do bálsamo Negro de Riga
Tresminas

miniatura|280px|Piñeiral en Tresminas.
**Tresminas** é unha freguesía portuguesa do concello de Vila Pouca de Aguiar, no distrito de Vila Real. Nela consérvanse restos de importantes obras realizadas durante o Imperio romano.

## Xeografía 
Está situada na Serra da Padrela, 15 &nbsp;km ao leste da capital do concello.

### Lugares de interese 
Os pincipais lugares dignos de visitar son a Igrexa romana de Tresminas e as minas romanas da Ribeirinha e Covas.

### Poboación 

## Historia 
A explotación romana do ouro en Tresminas iniciouse durante o reinado de Augusto (27 a.C.–14 d.C.), prolongándose até a segunda metade do século II, a época de Septimio Severo. A explotación foi feita principalmente polo sistema de cortaduras a ceo aberto, aínda que se identificaron galerías de explotación subterránea (Lagoinhos),

O ouro alí obtido era destinado directamente a Roma, fundamentalmente para a cuñaxe de moedas de ouro ou *aureus*. Dado que estaban baixo administración estatal directa, existían destacamentos de soldados romanos destinados para velar pola seguridade do prezado metal: lexionarios da *Legio VII Gemina*, e unidades auxiliares como a *I Cohors Gallica equitata civium Romanorum*. É moi probábel que o distrito de Tresminas estivese ligado ao de Jales formando unha unidade administrativa: un *territorium metallorum*.  

Desde hai sete anos celébrase en Vila Pouca de Aguiar un festival romano, cuxa próxima edición se celebrará probabelmente a mediados de xullo de 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* As Médulas
* Vila Pouca de Aguiar

### Ligazóns externas 
* Tresminas .
* El oro romano de Tresminas .
* Complejo Minero Romano de Tresminas .
* El oro de Tresminas (Paisaje cultural y tecnología minera romana) Goberno de España. Museo Arqueológico Nacional .
* Las Médulas y el yacimiento portugués de Tresminas se unen para ampliar la declaración de Patrimonio de la Humanidad Leonnoticias] 24 de xaneiro de 2017 .
Ephippiorhynchus senegalensis

***Ephippiorhynchus senegalensis*** é unha especie de paxaro da familia das cegoñas, os cicónidos, que habita en África. De tamaño semellante á cegoña branca, posúe unha característica coloración en plumas e peteiro. Nunha obra lexicolóxica galega propúxose para esta cegoña o nome xabirú africano.

## Distribución 
Atópase por toda África tropical, dende o leste do Senegal a Etiopía e polo sur até o norte de Suráfrica. Está ausente no extremo sur e suroeste do continente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Barlow, Clive (1997): *A field guide to birds of the Gambia and Senegal*. Pica Press, Nr. Robertsbridge (East Sussex). 
*Jiménez Serrano, Alejandro (2002): Royal Festivals in the Late Predynastic Period and the First Dynasty. *British Archaeological Reports* (International Series) **1076**.
Butorides striata

***Butorides striata***, é unha especie de ave pelecaniforme da familia Ardeidae que habita en América, Asia, África e Oceanía. Pódese atopar nas  proximidades de auga doce, salobre ou salgada.

## Características 
Na idade adulta pode chegar a medir de 36 a 48 cm de longo. O seu peteiro mide de 7 a 9 cm, o cal lle beneficia para pescar.

## Historia natural 
Fai os seus niños nas árbores nas proximidades dos ríos; pode pór de 2 a 5 ovos, os cales logran sobrevivir a maioría das veces.

Do mesmo xeito que a gran maioría das especies de garzas non anda en grupos, e polo xeral mantense soa ou coa súa parella. Aliméntase de peces e insectos pequenos con axuda do seu longo e agudo peteiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boswall, J. (1983): Tool-using and related behavior in birds: more notes. *Avicultural Magazine* **89**: 94–108.
Scuderia Serenissima

[right|miniatura|250px|[Ferrari TR|Ferrari 250 TR de 1961 modificado por Giotto Bizzarrini para a Scuderia Serenissima de Volpi.]]
**Scuderia Serenissima** e **Scuderia SSS Republica di Venezia** foron nomes utilizados por Giovanni Volpi para participar nos seus propios coches na Fórmula Un e nas carreiras de automóbiles deportivos a principios dos anos 60.

Scuderia Serenissima foi un exitoso equipo de carreiras a comezos de 1960. Financiado por Giovanni Volpi, Serenissima utilizou Ferraris con moito éxito ata que o fundador financiou a empresa  exiled Ferrari company, ATS. Despois diso, Enzo Ferrari deixou de vender os seus automóbiles a Serenissima, polo que a compañía recorreu a De Tomaso, ATS, e Maserati. Volpi e, polo tanto, Serenissima, abandonaron o automobilismo en 1970.

## Fórmula Un 
En , a Scuderia Serenissima ingresou no Campionato do Mundo de Fórmula 1. Competiu por primeira vez nun Cooper T51 para Maurice Trintignant no Gran Premio de Mónaco de 1961, onde terminou sétimo. En Bélxica, Trintignant retirouse na volta 23 coa caixa de cambios rota logo de cualificar o seu coche no décimo cuarto lugar. No Gran Premio de Francia de 1961, Scuderia Serenissima presentou dous autos. De novo o Cooper para Trintignant e un De Tomaso para Giorgio Scarlatti. Trintignant rematou no 13º lugar mentres Scarlatti retirouse na volta 15 cando o seu motor rompeu. No Gran Premio de Alemaña de 1961 Trintignant retirouse na volta 12 cando o seu motor rompeu. No Gran Premio de Italia de 1961, Scuderia Serenissima volveu a participar con dous autos, o Cooper para Trintignant e un De Tomaso para Nino Vaccarella. Trintignant terminou a carreira no noveno lugar e Vaccarella retirouse na volta 13 cando o seu motor rompeuse. En , agora chamada Scuderia SSS Republica di Venezia, presentaron automóbiles para Nino Vaccarella. En Mónaco, Vaccarella non puido clasificarse para a carreira. Tres carreiras máis tarde en Alemaña, Vaccarella terminou na décima sexta posición. Na última carreira para a Scuderia en Italia, Vaccarella terminou na novena posición. En  Serenissima proporcionou motores para o equipo McLaren. E no Gran Premio do Reino Unido de 1966 Bruce McLaren terminou no sexto lugar, anotando un punto no Campionato do Mundo.

## Carreiras de automóbiles deportivos 
En 1963, Volpi comezou a desenvolver o seu propio prototipo GT, o Jungla GT. Usou un novo motor V8, deseñado por Alberto Massimino, con carrozaría pechada de Francesco Salomone (construída por Gran Sport). Unha versión posterior aberta construíuna Fantuzzi.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Como subministrador de motores
(clave)

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* History of the Serenissima Ghia Coupé (1968)
Igrexa de Etelhem

A **igrexa de Etelhem** (sueco: *Etelhems kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Etelhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A primeira igrexa levantada no lugar foi probablemente unha pequena igrexa románica de pedra, da cal só se conservan algúns pequenos fagmentos. A parte máis antiga da presente igrexa principalmente gótica é a torre, construída a principios do século XIII en estilo románico. O coro e a nave deberon ser construídos ao redor do ano 1300. A sancristía é o derradeiro engadido e foi construído durante  século XVII.

Externamente a igrexa amosa uns poucos elementos esculpidos de orixe románica, e un portal norte tamén de estilo románico. No interior a igrexa está decorada con frescos de dous períodos distintos. Os máis antigos son do século XIV e os máis recentes, do século XV, representan apóstolos e a Paixón de Cristo. Estes últimos foron realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren. Tamén se conservan unhas poucas vidreiras.

O elemento máis destacable do seu mobiliario é a pía bautismal do século XII realizada polo escultor Hegvald. A pía está asinada con runas. A cruz triunfal é do século XIV e aínda se atopa na súa situación orixinal. A meirande parte do mobiliario posterior é do século XVII.

A igrexa foi restaurada entre os ano 1957 e 1958.

## Galería de imaxes 

Igrexa de Etelhem 03.jpg|Vista dende o nordés
Vidreiras da igrexa de Etelhem.jpg|Vidreiras
Portal sur do coro da igrexa de Etelhem.jpg|Portal sur do coro
Pía bautismal da igrexa de Etelhem.jpg|Pía bautismal
Cruz triunfal da igrexa de Etelhem.jpg|Cruz triunfal

## Notas
Segunda división B española de fútbol sala

A **Segunda División B de fútbol sala** (ata 2011 chamada *Primeira Nacional A*) é a terceira categoría de fútbol sala en España, por baixo da Segunda División (antes *División de Prata*). Dispútase dende 1989 e está organizada polo Comité Nacional de Fútbol Sala (CNFS) da Real Federación Española de Fútbol.

## Sistema de competición 
En Segunda División B hai 7 grupos: 1, 2, 3, 4, 5, 6A e 6B. Os equipos de cada grupo enfróntanse entre si de local e visitante, nunha liga a dobre volta a disputar entre setembro e maio.

Os campións de cada grupo disputan o playoff de ascenso, composto de 1 eliminatoria. Os 3 gañadores da eliminatoria ascenden a Segunda División. Os 3 últimos de cada grupo descenden a Terceira División, se o grupo fórmano 16 equipos; se o forman 15, descenden os dous últimos e se o forman 14 ou menos, descende o último clasificado.

Os equipos filiais poden participar en Segunda División B, se os seus primeiros equipos compiten nunha categoría superior (Primeira ou Segunda División). Os filiais e os seus respectivos primeiros equipos non poden competir na mesma división; por iso, se o primeiro equipo descende á categoría, o filial descenderá á súa vez a Terceira División.

## Equipos participantes (tempada 2017/18) 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Primeira división española de fútbol sala
*Segunda división española de fútbol sala

### Ligazóns externas 
* Resultados no sitio web da RFEF
Praza da Palloza

miniatura|Antiga fábrica de tabacos
A **praza da Palloza** é un espazo público do barrio de Catro Camiños na cidade da Coruña. Localízase fronte ao peirao homónimo do porto.

A Palloza tamén dá nome á Costa da Palloza, unha das rúas laterais da praza.

## Historia 
miniatura|Monumento ás cigarreiras
A área da Palloza recibiu este nome dende tempos antigos. Nesta zona situábase o cemiterio xudeu, do que se atoparon restos en 1869.

En 1808 levantouse na praza a Fábrica de Tabacos. Na praza sitúase o rañaceos coñecido como Torre Esmeralda pola cor da súa fachada.

Na Costa da Palloza sitúase o edificio das Cigarreras, deseñado por Eduardo Rodríguez-Losada en estilo ecléctico entre 1932 e 1936.

No centro da praza da Palloza sitúase o monumento ás cigarreiras, da escultora María Jesús Urgoiti.

## Galería 

Ficheiro:Fábrica de Tabacos da Coruña (1).jpg|Fábrica de Tabacos
Ficheiro:Casa das Cigarreiras.jpg|Casa das Cigarreiras na Costa da Palloza
Ficheiro:A Coruña 008.JPG|Edificio n.º 2-3

## Notas 
## Véxase tamén
Tresminas, Tresminas

**Tresminas** é un lugar da freguesía portuguesa de Tresminas, do concello de Vila Pouca de Aguiar, no distrito de Vila Real.
O seu territorio forma parte do complexo mineiro de romano de Tresminas.
Marcos Bagno

**Marcos Bagno**, nado en Cataguases o 21 de agosto de 1961, é un profesor, lingüista e escritor brasileiro. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2017.

## Traxectoria 
É profesor do Departamento de Linguas Estranxeiras e Tradución da Universidade de Brasilia, doutor en filoloxía e lingua portuguesa pola Universidade de São Paulo, tradutor, escritor con diversos premios e máis de 30 títulos publicados entre literatura e obras técnico-didácticas. Especialista en sociolingúística, autor de literatura infanto-xuvenil e mais de obras pedagóxicas sobre o ensino de portugués no Brasil. En 2012 súa obra *As Memórias de Eugênia* quedou en terceiro lugar do Premio Jabuti na categoría xuvenil, e o ano seguinte, o libro infantil *Marcéu* recibiu o Premio Literario da Fundación Biblioteca Nacional *Glória Pondé* na categoría xuvenil. Escribe unha columna sobre cuestións de linguaxe na revista *Caros Amigos*.

### Prexuízo lingüístico 
Entre os temas recorrentes tratados polo autor está o prexuízo lingüístico, do que é unha autoridade recoñecida. En 2011, o Ministerio da Educación distribuíu en milleiros de escolas públicas o libro *Por uma Vida Melhor*, no que defende o uso das variantes lingüísticas, afirmación criticada por parte da prensa, mais defendida polo autor.

## Obras 
* *A invenção das horas* (contos) (1988)
* *O papel roxo da maçã* (infantil) (1989)
* *Rua da Soledade* (contos) (1995)
* *A Vingança da Cobra* (Infanto-xuvenil) (1995)
* *A Língua de Eulália* (novela sociolingüística) (1997)
* *Pesquisa na escola: o que é, como se faz* (1998)
* *Preconceito linguístico: o que é, como se faz* (1999)
* *Dramática da língua portuguesa: tradição gramatical, mídia & exclusão social* (2000)
* *Português ou brasileiro? Um convite à pesquisa* (2001)
* *Norma linguística* (org.) (2001)
* *Linguística da norma* (org.) (2002)
* *Língua materna: letramento, variação & ensino* (org.) (2002)
* *O espelho dos nomes* (infantil) (2002)
* *A norma oculta: língua & poder na sociedade brasileira* (2003)
* *Murucututu, a coruja grande da noite* (infantil) (2005)
* *Nada na língua é por acaso: por uma pedagogia da variação linguística* (2007)
* *Não é errado falar assim! Em defesa do português brasileiro* (2009)
* *As caraminholas de Barrigapé* (infantil) (2009)
* *Vaganau* (poesía) (2010)
* *Gramática: passado, presente e futuro* (2010)
* *Gramática, pra que te quero? Os conhecimentos linguísticos nos livros didáticos de português* (2011)
* *Festa no meu jardim* (infantil) (2011)
* *O tempo escapou do relógio* (infantil) (2011)
* *As memórias de Eugênia* (novela) (2011)
* *Gramática pedagógica do português brasileiro* (2012)
* *Conversa de gatos* (infantil) (2012)
* *Gramática de bolso do português brasileiro* (2013)
* *Sete erros aos quatro ventos: a variação no ensino de português* (2013)
* *Marcéu* (infantil) (2013)
* *Língua, linguagem, linguística* (2014)
* *Pororoca, pipoca, paca e outras palavras do tupi* (con Orlene L. S. Carvalho) (2014)
* *Gramática brasileña para hablantes de español* (con Orlene L. S. Carvalho) (2015)
* *Dicionário crítico de sociolinguística* (2017)
## Notas
Ilona Brūvere

**Ilona Brūvere**, nada en Riga en 1954, é unha directora de cine letoa.

## Traxectoria
Brūvere recibiu formación na Escola Inglesa de Riga Nº 50. Como realizadora no Studio of Film Actors e a nivel universitario na facultade de xornalismo de Letonia.

No período 1972-1979 Brūvere traballa como reporteira para a Radio Letoa. Nese mesmo período é aceptada como asistente de dirección para o Estudo de Cine de Riga e como presidenta da asociación de Novos Cineastas, presidencia que duraría até o 1989, ano no que emigra á República Federal de Alemaña. 
Xa na súa cidade de acollida ingresa como membro da Asociación Alemá de Cineastas ″Bundesvereinigung des deutchen Films, Hamburger Filmburo″. Como autora alemá colabora co Ministerio de Cultura en Hamburgo e Frankfurt. Así mesmo toma parte nas actividades relacionadas coa ″European Film Foundation″ entre o 1990-1991. Ano no que retorna a Riga.

No seu país traballaría como directora para o Estudio do Cine de Riga e como xornalista para a televisión letoa, dentro dos xornais AA e DIENA, así como directora xefe do semanario NAKTS a partir de 1994. Desde 1996 prosegue como xornalista de Picca TV e para o Instituto Goethe en Riga.

miniatura|centro|600px|Cartel da retrospectiva sobre Ilona Brūvere 1. Festival Internacional de Cine de Riga (Riga IFF) en 2014

## Filmografía
### Documentais
* *Ir jāiet* 1977 
* *Und hiess Adam sein Weib Eva* 1981
* *Aplaussordnung* 1982
* *Schön war die Zeit* 1988 
* *Das Haus der Begierde * 1990 
* *Mana pasaule – Parīze, Londona, Berlīne, Roma * 2002
* *Versija Vera * 2010
* *Tapieris * 2014

### Curtametraxes
* *Bücher* 1986
* *Leif* 1987
* *Meditation Machine* 1990
* *Niema* 1991
* *Duo* 1991

### Ficción
* *Heimatkunde* 1981
* ''Pankow '95 * 1983
* *Es kommt immer wieder vor* 1984
* *Erst die Arbeit und dann?* 1984
* *Nicht nichts ohne Dich * 1985
* *Sniegs* 2012

### Filme Experimental
* *V20 - Eine ungenaue Erinnerung an eine Urkunde* 1985 
* *Šaha gājieni* 1992 
* *Figuren* 1995 
* *rojekcijas. Gleznotājs Jānis Džons Annuss'' 2013

## Véxase tamén 
* CV Ilona Bruvere
Ivo Castro

**Ivo Castro**, nado en Lisboa o 28 de marzo de 1945, é un lingüista portugués, especialista en historia da lingua portuguesa e mais é coordinador da edición crítica da obra de Fernando Pessoa.

## Traxectoria 
Licenciouse en filoloxía románica na Universidade de Lisboa (UL) en 1969. Foi catetrático de lingüística da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa e director do seu Centro de Lingüística. Entre 1995 a 2004 foi director da Cátedra de Estudos Galegos da Universidade de Lisboa. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2002, e en 2023 nomeárono doutor honoris causa da Universidade de Santiago de Compostela.

## Obra 
* *A Demanda da Ortografia Portuguesa*, con Inês Duarte e Isabel Leiria, Lisboa, Edições João Sá da Costa, 1987.
* *Editar Pessoa*. Lisboa, Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 1990,
* *Curso de História da Língua Portuguesa*, con Rita Marquilhas e J. Léon Acosta, Lisboa, Universidade Aberta, 1991.
* *Proposta de Convenção Ortográfica Mirandesa*, con Manuela Barros Ferreira, Rita Marquilhas, Miranda do Douro, 1995.
* *O Tempo da Língua*, con Rita Marquilhas e Cristina Albino, Lisboa, Instituto Camões.
* *Poemas de Fernando Pessoa. 1921-1930*, ed. crítica, Lisboa, IN-CM, 2001.
* *Galegos e Mouros*, Lisboa, Colibri/Cátedra de Estudos Galegos, 2002, 41 pp. [publicado tamén en *A Lingua Galega: Historia e Actualidade*, ed. R. Álvarez Blanco, F. Fernández Rei, Antón Santamarina, Santiago de Compostela, ILGA-CCG, IV, 2004, pp.&nbsp;3–20]
**Poemas de Fernando Pessoa. 1931-1933*, ed. crítica, Lisboa, IN-CM, 2004.
* *Introdução à História do Português*, Lisboa, Colibri, 2004; 2ª ed. aumentada, Lisboa, Colibri, 2006 (trad. ital. Storia della Lingua Portoghesa, Roma, Bulzoni, 2006)
**A Estrada de Cintra, Estudos de Linguística Portuguesa* Lisboa, Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 2017

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Vídeo do relatorio de Ivo Castro "Galicia no espazo cultural e simbólico da lusofonía" Consello da Cultura Galega, 2008
Ottilia Ulbricht

**Ottilia Ulbricht Protze**, nada en Dresden en 1897 e finada en Santiago de Compostela o 23 de decembro de 1975, foi unha falanxista e profesora de alemán de Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
Parella de Víctor Muñoz Baijón, chegaron a Galicia ao comezo da ditadura de Primo de Rivera. Instaláronse en Santiago de Compostela cunha academia de idiomas. Cando concluíu os estudos, Víctor Muñoz fíxose cargo da farmacia da rúa Casas Reais. De ambos os dous dicíase que “introduciran o fascismo en Galicia”. Na década de 1930 Víctor fundou a sección da Falanxe Española en Santiago de Compostela con outros camaradas como Fermín Zelada de Andrés Moreno. Partidarios de José Antonio Primo de Rivera, recibírono na súa farmacia das Casas Reais o 16 de marzo de 1935. Alí Primo de Rivera improvisou un mitin ante un centenar de camaradas. Pilar Primo de Rivera visitou Santiago o 5 de febreiro de 1936 para apoiar os nomeamentos de María Laura Colmeiro Laforet como secretaria da Sección Femenina e de Ottilia Ulbricht como tesoureira. Días despois do triunfo da Fronte Popular, varios asaltantes intentaron prender lume á farmacia, e Ottilia púxoos en fuga pistola en man. no Instituto Arcebispo Xelmírez e no seu propio domicilio. En 1958 era profesora de alemán no instituto de Santiago. Finou en Santiago de Compostela o 23 de decembro de 1975 aos 78 anos.

## Recoñecementos 
Foi condecorada coa Y vermella de Falange en 1940. En 1965 foille concedido o Lazo de Dama da Orde Civil de Afonso X o Sabio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "El farmacéutico Víctor Muñoz y la alemana Ottilia Ulbricht introdujeron el fascismo en Compostela" in *La Voz de Galicia*, 26-1-1988, p. 64, 47.

* Expte. nº 103 instruido contra Ulbricht Protze, Otilia por el delito/s de Desafección al Régimen.
Vila Pouca de Aguiar

**Vila Pouca de Aguiar** é unha vila portuguesa do Distrito de Vila Real, da Rexión Norte, subrexión do Alto Trás-os-Montes e a comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, na antiga provincia de Tras os Montes e Alto Douro.

No ano 2011 a vila contaba cunha poboación de 3 303 habitantes.

## Xeografía 
É sede dun municipio que se estende por 437,07 &nbsp;km², con 13 187 habitantes (2011), e está subdividido en 14 freguesías.

O municipio está limitado polo norte por Chaves, ao leste por Valpaços e Murça, ao sur por Alijó, Sabrosa e Vila Real, a oeste por Ribeira de Pena e ao noroeste por Boticas.

## Freguesías 
miniatura|300px|Freguesías do concello de Vila Pouca de Aguiar.
O concello de Vila Pouca de Aguiar está dividido en 14 freguesías:

* Alfarela de Jales
* Alvão
* Bornes de Aguiar
* Bragado
* Capeludos
* Pensalvos e Parada de Monteiros
* Sabroso de Aguiar
* Soutelo de Aguiar
* Telões
* Tresminas
* Valoura
* Vila Pouca de Aguiar
* Vreia de Bornes
* Vreia de Jales

## Galería 

Ficheiro:VPA.png|Escudo de Vila Pouca de Aguiar
Ficheiro:Pt-vpa1.png|Bandeira de Vila Pouca de Aguiar
Ficheiro:Museu Municipal de Vila Pouca de Aguiar.JPG|Museo Municipal
Ficheiro:Ponte romana - panoramio - Belarmino Ribeiro.jpg|Ponte romana
Ficheiro:Castelo de Aguiar 03.JPG|Castelo de Aguiar
Ficheiro:Canastro - panoramio.jpg|Antigo hórreo (*canastro*)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Distrito de Vila Real
* Alto Tâmega
* Tresminas
El Campillo

O topónimo castelán **El Campillo** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Andalucía
* **El Campillo**, concello da provincia de Huelva.

;En Castela e León
* **El Campillo**, concello da provincia de Valladolid.

;En Castela-A Mancha
* **El Campillo de la Jara**, concello da provincia de Toledo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cochlearius cochlearius

***Cochlearius cochlearius***, tamén coñecido como **arapapá**, é unha especie de ave pelecaniforme da familia Ardeidae; antes clasificábase nunha familia monotípica, denominada **Cochlearidae**, que hoxe é considerada como unha subfamilia dos ardeidos.

## Características 
A lonxitude total é de aproximadamente 54 centímetros. O adulto ten unha coroa negra, crista longa e cara negra. A parte superior, gorxa e peito son brancos, e as partes inferiores son vermellas cos flancos negros. As ás son gris pálido. O peteiro macizo, ancho, con forma de cullerón, dálle o nome á especie é principalmente negro. Os paxaros inmaturos teñen as partes superiores principalmente castañas e as inferiores esbrancuxadas tinguidas de castaño, mentres que tamén lles falta a crista.

## Historia natural 
Vive nos pantanos de mangle de México até o Perú e a Arxentina. É unha ave nocturna, e reprodúcese colonialmente nas árbores de mangleiro, pon 2 a 4 ovos brancos azulado nun niño de poliñas.

## Notas
Esposa (grupo musical)

**Esposa** é un grupo galego de música pop formado en 2014 en Santiago de Compostela. Está formado por Mar Catarina (sintetizador), Cibrán Tenreiro (voz e batería), María Villamarín (voz e sintetizador) e Xacobe González (voz e guitarra). O seu estilo musical foi definido "entre o C86 e o garage minimalista".

## Historia
O grupo ten a súa orixe en 2014, nun acompañamento para a poeta Eba Reiro por parte de Cibrán e Xacobe, co nome de Eba Reiro y Esposa.

En 2016 editaron o EP *Señor de*, autoeditado, con portada de Leo Sousa. En 2017 publicaron o disco *Xardín interior*, que incluía as catro cancións de *Señor de*. O disco, producido por Bobby Perú e con portada de Mar Catarina, foi gravado e mesturado por Ibán Pérez en Estudio Terraforma (O Hío) e masterizado por Martin Ballesta en Last Punch Mastering (Glasgow). O disco inclúe unha versión de Fantasmage, "Vaciada", no que Ibán Pérez toca a trompeta e sintetizadores.

En 2017 representaron Galiza no festival Suns Europe, dedicado ás artes escénicas en linguas minoritarias, que se celebrou en Udine.

## Discografía
**Señor de* (EP, 2016; autoeditado)
**Xardín interior* (2017; Prenom)
**É o que hai* (EP 2020; cassette Snap! Clap! Club)
**Belo horizonte* (EP 2020; cassette Snap! Clap! Club)

## Notas
Water (filme de 2005)

***Water*** é un filme indo-canadense escrito e dirixido por Deepa Mehta que se estreou no 2005. Está ambientado no ano 1938 e explora as vidas dunhas viúvas nunha ashram de Benarés, na India. O filme é o terceiro e derradeiro título da triloxía dos elementos de Mehta. Foi precedido por *Fire* (1996) e *Earth* (1998). Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto, e en todo o Canadá en novembro dese ano. Foi estreado na India o 9 de marzo de 2007.

Está protagonizado por Seema Biswas, Lisa Ray, John Abraham e Sarala Kariyawasam, xunto con Kulbhushan Kharbanda, Waheeda Rehman, Raghuvir Yadav e Vinay Pathak nos papeis secundarios. As cancións principais foron compostas por A. R. Rahman, con letras de Sukhwinder Singh e Raqeeb Alam, mentres que a banda sonora é obra de Mychael Danna. A fotografía é de Giles Nuttgens, que xa traballara nos anteriores filmes de Deepa Mehta.

En 2008, Dilip Mehta dirixiu un documental inspirado polo filme, *The Forgotten Woman* sobre as viúvas da India. Este documental tamén foi escrito por Deepa Mehta.

## Personaxes 
*Seema Biswas como Shakuntala/ Gyanvati
*Lisa Ray como Kalyani (Mona Ghosh Shetty na dobraxe en hindi)
*John Abraham como Narayan
*Waheeda Rehman como Bhagavati
*Sarala Kariyawasam como Chuyia
*Buddhi Wickrama como Baba
*Ronica Sajnani como Kunti
*Manorama como Madhumati
*Rishma Malik como Snehalata
*Seema Biswas como Gyanvati
*Vidula Javalgekar como Patiraji
*Daya Alwis como Saduram
*Raghuvir Yadav como Gulabi
*Vinay Pathak como Rabindra
*Kulbhushan Kharbanda como Sadananda
*Gerson Da Cunha como Seth Dwarkanath
*Mohan Jhangiani como Mahatma Gandhi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 79ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo