open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Soldadeira

[miniatura|280x280px|Miniatura do *[Cancioneiro da Ajuda*, mostrando un nobre, un xograr con viola de arco e unha **soldadeira** con pandeireta.]]
A **soldadeira** en galego-portugués (*soldadera* en castelán e *jograresa* en occitano) na Europa medieval, era unha muller que cantaba e danzaba realizando exercicios ximnásticos durante actuacións xograrescas ou trobadorescas.

Como o seu nome indica, as soldadeiras dos reinos medievais ibéricos refírense ás 'mulleres a soldo', que ás veces significaba unha muller de moralidade cuestionábel e corresponde ás *jograresas* (bufonas) provenzais.

Adelina Aletti refírese a elas como as 'herdeiras espirituais' das '*puellae gaditanae*' do sur da Bética, mencionadas por Marcial e Juvenal.

As súas danzas solían acompañarse con "castañolas ou outros instrumentos de percusión porque os xograres tocaban instrumentos de corda ou corda fretada, como a viola de arco, a cítola" ou outro instrumento.

## Soldadeiras famosas 
A máis famosa das soldadeiras foi María Balteira, que frecuentou as cortes de Fernando III de Castela e do seu fillo Afonso X o Sabio, protagonista de varias cantigas de escarnio e maldicer e branco favorito dos poetas da época. Consérvanse dezaseis composicións sobre a alegre licenciosidade da súa vida e arte. A tradición popular supóna arrepentida e penitente nos últimos anos da súa vida e foi enterrada no mosteiro cisterciense de Santa María de Sobrado. Debeu ter sido unha personaxe moi popular, pois é citada en 15 cantigas, a maioría dos Betanceiros, coma ela, Pero Garcia de Ambroa e Pedr´Amigo de Sevilla, pero tamén de Pero da Ponte.

Outras soldadeiras coñecidas son María Negra, da que se conservan tres cancións dedicadas a ela por Pedro García Burgalés, como a de: *María Negra vi eu, en outro día*, ou Maior García, cantada polos juglares João Baveca e Pedr'Amigo. A María de Grave menciónase na cantiga de Johan Soarez Coelho: *Maria do Grave, grav’ é de saber* e María Mateu que aparece é unha cruel sátira de Afonso Eanes de Cotom: *Mari’ Mateu, ir-me quer’ eu daquen*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aletti, Adelina (1980). *Gli abbracci feriti: poetesse portoghesi di oggi* . Milán: G. Feltrinelli. p. 5.
* Filios, Denise Keyes (1997). *Women Out of Bounds: Soldadeiras, Panaderas, and Serranas in the Poetry of Medieval Spain*. (Tese de doutoramento en Literatura Comparada). Universidade de California, Berkeley. páxinas 13, 22, 68.
* Dronke, Peter (2007). *Forms and imaginings: from antiquity to the fifteenth century* . Edizioni di Storia e Letteratura. p. 334.

### Outros artigos 
* Lírica galaico-portuguesa
* Trobador, trobadora
* Trobairitz

### Ligazóns externas 
* Ofydd (17 de xaneiro de 2006). "A soldadeira. Facendo xustiza con María Peres "a Balteira"". *Celtiberia*. Consultado o 19 de maio de 2022.
Baggy

**Baggy** é un xénero de dance alternativo británico popular a finais dos 80 e principios dos 90 xeralmente asociado coa escena Madchester do norte de Inglaterra. Trátase dun estilo no que bandas de rock alternativo sacaron influencias da psicodelia e da música dance.

## Notas
Aquel Nadal

***Aquel Nadal*** (en ) é un filme británico de 2024 dirixido por Simon Otto. Producido por Locksmith Animation e DNEG Animation, e escrito por Richard Curtis e Peter Souter, baséase en *That Christmas and Other Stories* de Curtis e a ilustradora Rebecca Cobb. Está protagonizado polas voces de Brian Cox, Fiona Shaw, Jodie Whittaker e Bill Nighy. *Aquel Nadal* estreouse no Festival de Cinema de Londres o 19 de outubro de 2024. Recibiu valoracións mixtas por parte da crítica.

Estreouse dobrado en galego en Netflix en 4 de decembro de 2024.

## Personaxes 
* Brian Cox como Santa Claus
* Fiona Shaw como Mrs. Trapper
* Jodie Whittaker como Mrs. Williams
* Lolly Adefope como Mrs. McNutt
* Alex Macqueen como Mr. Forrest

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Mon G. Buhigas

**Ramón Gómez Buhigas**, coñecido como **Mon G. Buhigas**, nado en Vilagarcía de Arousa en 1965, é un profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Santiago de Compostela en 1989. É profesor de inglés de ensino medio no Colexio Peleteiro de Santiago de Compostela. É autor de dous libros de poesía. Colaborou en *El Correo Gallego* e Popular FM Vigo, no Canal Dous como comentarista musical.

## Obras 
### Poesía 
* *Poemas para Emilia*, 2003.
* *Doce*, 2010.

### Álbum ilustrado 
* *A fita azul*, 2019, publicado pola Editorial Galaxia. É un álbum ilustrado homenaxe a docentes e demais axentes da aprendizaxe, incluíndo o persoal non docente dos centros educativos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Editorial Galaxia
Municipio de Ropaži

O **municipio de Ropaži ** (en letón, *Ropažu novads*) é un dos 36 municipios de Letonia. Resultado da última reorganización do territorio aprobada o 1 de xuño de 2021. O novo territorio administrativo xurdiu da unión do antigo municipio de Ropažu, o municipio de Garkalne, o municipio de Stopiņu e o municipio de Inčukalna coa cidade de Vangažu. Limita ao noroeste co municipio de Ādaži, ao oeste con Riga, ao sur cos municipios de Salaspils e Ogre, así como ao leste e nordés co municipio de Sigulda. O centro do condado está situado en Ullbroek.

Ten unha superficie de 536,1 km², e a finais de 2021 tiña 35 178 habitantes.

## Historia 
No século XIII case todo o territorio do condado pasou a ser propiedade da Orde de Livonia, unha pequena parte foi recibida pola área patrimonial de Riga. Despois da guerra de Livonia, o condado pasou á xurisdición do Ducado de Pārdaugava de Livonia, despois de 1629 foi adquirido pola rexión de Vidzeme. En 1721, foi engadido á gobernación de Riga do Imperio Ruso.

En 1931 o pastor Jānis Rozentāls abriu a parroquia de Ropaži tras mudarse ao condado. En 1938 tiña 2780 fregueses, 35 bautizados, 22 ordenados, 11 casados e 49 enterrados. En 1944 o párroco emigrou a Alemaña, pero a parroquia de Ropaži segue existindo. A principios da década de 1990 a congregación (unha media de 5 a 10 persoas) reuníase no cemiterio de Ropaži.

En 1944, despois de que un proxectil golpease a torre da igrexa, a construción ardeu. A congregación restaurou o edificio e alí celebráronse os equipamentos e os servizos ata a Semana Santa de 1954, cando a igrexa foi retirada da congregación pola ocupación soviética. O templo foi saqueado e destruído polas propias forzas ocupantes, converténdoo en ruínas. Durante moitos anos da ocupación soviética, os servizos eclesiásticos celebráronse no cemiterio de Ropaži.

En 1997 renovouse o servizo da igrexa nas ruínas do templo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Organización territorial de Letonia
*Rexións de Letonia
Asonancia

A **asonancia**, tamén coñecida como **rima asonante** ou **rima vocálica**, e tamén **rima toante**, en galego reintegracionista e portugués é a repetición de fonemas vogálicos idénticos en palabras ou sílabas próximas, a partir da última vogal acentuada, en dous ou máis versos.

## Usos 
Habitual na literatura poética, pódese empregar co obxectivo de acelerar o ritmo ou aumentar a expresividade do poema.   

Na literatura galego-portuguesa, era común tanto a consonancia como a asonancia. 

### Nas variantes modernas 
No galego do Rexurdimento, no galego moderno e no portugués moderno tamén se emprega a asonancia. 

En *Cantares gallegos,* Rosalía de Castro fai rimar en asoante a primeira estrofa:

*Adiós* ríos, *adiós* fontes,
 *adiós* regatos pequ**enos**,
*adiós* vista dos meus ollos, 
non sei cando nos ver**emos**

— Rosalía de Castro, *Cantares Gallegos* 

 

O poema *Toante*, de Manuel Bandeira, utiliza a asonancia en lugar das rimas tradicionais ao final de cada verso, creando parellas asonánticas nos versos intermitentes de cada estrofa: 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Aliteración
* Cacofonía
* Consonancia
* Disonancia
* Harmonía
* Harmonía (música)
* Literatura galega
* Literatura experimental
* Onomatopeas
* Poesía
* Prosodia
* Poema circular
* Rima
* Verso libre
* Verso branco
The Charlatans

**The Charlatans** (tamén coñecida como **The Charlatans UK** nos Estados Unidos) é unha banda inglesa de rock formada en Birmingham, West Midlands, en 1988. En 2019 o grupo estaba composto polo vocalista Tim Burgess, o guitarrista Mark Collins, o baixista Martin Blunt, e o teclista Tony Rogers.

Dos trece álbums de estudo da banda, todos eles entraron no top 40 da lista de álbums do Reino Unido, chegando tres deles ao número 1. Tamén tiver 22 sinxelos no top 40, con 4 deles chegando ao top 10 da lista de sinxelos do Reino Unido, incluíndo os éxitos "The Only One I Know" e "One to Another".

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Chapterhouse

**Chapterhouse** foi unha banda inglesa de shoegaze procedente de Reading, Berkshire. Formada en 1987 por Andrew Sherriff, Stephen Patman e Simon Rowe, a banda comezou a actuar xunto con Spacemen 3. O grupo publicou dous álbums: *Whirlpool* (1991) e *Blood Music* (1993). Despois de separarse en 1994, Chapterhouse reformouse temporalmente en 2008 despois de ser invitado a unirse a Ulrich Schnauss no escenario para interpretar a súa versión da súa canción "Love Forever" no Truck Festival de Oxfordshire. A banda rematou a breve reunión con dous concertos en Londres (2009 e 2010) e xiras por América do Norte e o Xapón en 2010.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Thompson Twins

**Thompson Twins** foi unha banda inglesa de pop formada en 1977 en Sheffield. Iniciamente tratábase dun grupo de new wave, pero movéronse cara un son pop máis mainstream e acadaron unha considerable popularidade a principios e mediados dos 80, conseguindo unha serie de éxitos no Reino Unido, nos Estados Unidos, enoutros países. En 1993 cambiaron o seu nome a Babble para reflectir o cambio da súa música do pop ao chill-out influenciado polo dub. Continuaron como Babble ata 1996, cando o grupo se separou.

O nome da banda baseouse nos dous torpes detectives Hernández e Fernández, Thomson e Thompson, na versión en inglés da serie *As aventuras de Tintín*. En varias etapas a banda tivo ata sete membros, pero a súa formación máis coñecida foi como trío de 1982 a 1986. O grupo destacou nos Estados Unidos durante a Segunda Invasión Británica, e en 1985 actuou no Live Aid de Filadelfia, onde se uniron ao escenario a Madonna.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Bummed

***Bummed*** é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de rock Happy Mondays, publicado o 21 de novembro de 1988 a través do selo Factory Records. En 1987 e a principios de 1988 a banda descubriu a música house e a éxtase. O produtor de Factory Martin Hannett foi posteriormente contratado para producir o seguinte álbum da banda. As sesións de gravación realizáronse no estudio The Slaughterhouse de Driffield durante tres semanas. O período destacou polo abuso de drogas por parte dos membros da banda e de Hannett, co seu representánte chamándoo máis tarde o primeiro álbum "alimentado por éxtase". Hannett trasladou as gravacións aos Strawberry Studios, onde se engadiu instrumentación adicional. *Bummed* é un álbum de funk psicodélico de estilo Madchester, onde gran parte do contido lírico estivo influenciado pola película *Performance* de 1970, con diálogos da película aparecidos ao longo de todo o disco.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Hipólito Rodríguez Soto

**Hipólito Rodríguez Soto**, nado en Vigo cara a 1915, foi un tipógrafo, debuxante e pintor galego.

## Traxectoria 
Aos trece anos participou nunha exposición colectiva en *Faro de Vigo*. Tipógrafo veciño de Bembrive, militante do Partido Comunista de España, era secretario do Centro de Estudios Sociales y Científicos La Libertad de Bembrive. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. O xuíz militar de Vigo reclamou a súa presentación mediante requisitoria o 11 de outubro de 1936 xunto cos tamén veciños de Bembrive Benito Manuel Cameselle Costas e Claudio Pérez (Claudino el Manco). Volveu ser reclamado porlo xuíz militar mediante requisitoria o 20 de decembro. Finalmente capturado, foi xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a 12 anos de prisión. Ingresou na Prisión do Partido de Vigo o 4 de xullo de 1939. Ábríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940. Conmutada a pena a 6 anos, saíu da Prisión provincial de Pontevedra en liberdade condicional en setembro de 1941. Despois de saír da cadea, tivo que cumprir o servizo militar en Pontevedra, onde coñeceu a Castor Calvo. En xaneiro de 1944 dous óleos seus foron galardoados con accésit na II Exposición Nacional de Arte organizada por Educación y Descanso. Inaugurou a súa segunda exposición nos salóns do Casino en marzo de 1946. Volveu expoñer no Foto Club de Vigo en novembro. En 1951 espuxo na Sala Velázquez de Vigo. En 1953 un grupo de amigos organizou unha cea-homenaxe con motivo da súa exposición no Foto Club. Marchou a Venezuela en 1955.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Lucas Pardo

**Lucas Pardo Pardo**, nado no Souto (Vilamarín) o 13 de xullo de 2003, é un estudante universitario e militante nacionalista galego. Dende novembro do 2024 ocupa o cargo de portavoz nacional de Erguer - Estudantes da Galiza.

## Traxectoria 
Fixo bachatelato no IES García Barbón de Verín. Dende o 2021 é estudante de Historia na Universidade de Santiago de Compostela. 

Tras ser responsable da zona de Santiago de Compostela en Erguer - Estudantes da Galiza, Lucas foi elixido portavoz nacional de Erguer durante a V asemblea nacional, substituíndo a Artai Gavilanes como líder da organización.

Así mesmo, forma parte da dirección da UMG (a organización xuvenil da Unión do Povo Galego)

## Aparición televisiva 
Durante a realización da campaña de vivenda dos Estudantes de Galiza de comezo do curso 2024-25, foi invitado ao programa televisivo de TVE *59 segundos*, onde compartiu espazo con figuras políticas do estado español coma Pablo Iglesias ou Celia Villalobos, onde defendeu o dereito á vivenda e a necesidade de mobilización social. 

## Notas
Letra (música)

A **letra**, na música, é o texto contido en composicións vocais para ser cantadas ou, ás veces, recitadas. 

O escritor dunha "letra" chámase "letrista". As "letras" na música clásica chámanse "texto". O letrista neste tipo de música chámase "autor do texto". As palabras, nunha obra musical extensa como unha ópera, derívanse dunha obra literaria (libro), denominada "libreto". Os escritores de libretos chámanse "libretistas". 

Nunha partitura para canto, a letra escríbese baixo as notas musicais e as palabras están separadas en sílabas métricas. Se a sílaba se estende sobre varias notas musicais, colócanse guións separadores debaixo das distintas notas para indicar a prolongación. Se a prolongación se produce na sílaba final ou nunha palabra monosílaba, colócase unha liña completa, subliñando as notas afectadas. Esta prolongación chámase  "vocalise" ou "melisma".

[miniatura|Parte 1 do extracto de "For Unto Us a Child is Born", do *[Mesías* de Händel.]]

miniatura|Parte 12 de "For Unto Us a Child is Born"

## Exemplos 
miniatura|Partitura e letra do "Hino da Maria da Fonte" ou "Hymno do Minho".
[centro|577x577px|miniatura|**Letra** traducida á [lingua inglesa do *Mesías* de Händel, extracto de "For Unto Us a Child is Born".]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Canción
* Cantiga
* Letrismo
* Libreto
* Partitura
* Poesía
* Verso
Letra (homónimos)

O termo **Letra** pode referirse a:

***Letra**, signo gráfico que forma un alfabeto. As letras suplementarias son as engadidas para enriquecer un determinado alfabeto;
***Letras (estudos)**, designación xenérica que abrangue as áreas científicas da Lingüística e as Humanidades, incluíndo o ensino de idiomas, os estudos literarios e mesmo as Ciencias Sociais. En España existía a carreira de Filosofía e Letras; en Portugal existen aínda as Facultades de Letras;
***Letra (música)**, texto dunha canción;
***Caligrafía**, composición estética da escritura dun individuo (*ter boa letra*);
***Letra de cambio**, promesa de pagamento;
***Tipografía** (e.g. *letra maiúscula* e *letra minúscula*);
***Letras**, como metonimia de literatura (por exemplo Día das Letras Galegas como día de homenaxe á literatura galega);
***Letra Q**, formado a partir de **LE**ite, **TRA**zabilidade e **Q**ualidade, é un sistema de identificación do leite e produtos lácteos obtidos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Letros**, lugar da parroquia de Manduas, no concello de Silleda;
***Letras de Cal**, editora galega;
****Letras do noso tempo***, libro de Francisco Fernández del Riego;
****Letras y Deportes***, revista editada en Vigo en 1909;
****Letras Regionales***, revista editada en Córdoba en 1925;
***Avogado, avogada** ou **letrado**, aquela persoa, licenciada en dereito que exerce profesionalmente a defensa das partes en xuízo e toda clase de procesos xudiciais e administrativos e, en xeral, o asesoramento e consello en materias xurídicas;
***Letrismo**, movemento poético de vangarda.
Moose

**Moose** foi unha banda inglesa de indie rock formada en Londres en 1990. A formación orixinal incluía a Russell Yates (guitarra, voces), K.J. "Moose" McKillop (guitarra), Damien Warburton (batería), e Jeremy Tishler (baixo). Despois de que Warburton e Tishler deixasen a banda, estes foron substituídos por Lincoln Fong (baixo), o seu irmñan Russell (guitarra), e Richard Thomas (batería). Outros membros foron Mig Moorland (batería) e Mick Conroy (teclados).

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Xpeng

**Guangzhou Xiaopeng Motors Technology Co., Ltd.** ou  é un fabricante chinés de vehículos eléctricos, aeronaves de engalaxe vertical EVTOL (Electric Vertical Take-Off and Landing) e robótica. A empresa ten a súa sede en Guangzhou, con oficinas internacionais en Beijing, Shanghai, Shenzhen, Silicon Valley e San Diego. As sucursais europeas están situadas en Múnic, Amsterdam, Oslo, Estocolmo e Copenhague.

Fundouse en 2015 por Xia Heng e He Tao, antigos altos executivos do Grupo GAC con experiencia na industria do automóbil e I+D. Os seus patrocinadores iniciais incluíron o fundador e ex-executivo de Alibaba, He Xiaopeng (agora presidente de Xpeng) e Lei Jun, fundador de Xiaomi. Os seus investidores máis notábeis inclúen a Alibaba, Foxconn e IDG Capital.

## Modelos en venda

## Notas
Mar (homónimos)

O termo **Mar** pode referirse a:

*O **mar** é un gran corpo de auga salgada rodeado por terra en parte ou na súa totalidade.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Bico de Mar**, lugar da parroquia de Bealo, no concello de Boiro;
***O Muíño do Mar**, lugar da parroquia de Senra, no concello de Ortigueira;
***Riba de Mar**, lugar da parroquia de Tarás, no concello de Outes;
***San Tomé do Mar**, lugar da parroquia de Cambados, no concello de Cambados;
***San Vicente do Mar**, lugar da parroquia de San Vicente do Grove, no concello do Grove.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Brei

Como topónimo **Brei** pode referirse a:

;En Galiza,
***Breixa**, parroquia do concello de Silleda;
****Breixa**, lugar de dita parroquia;
****Breixiña**, lugar de dita parroquia;
****O Castro de Breixa**, lugar de dita parroquia;
***San Breixo**, parroquia do concello de Monterroso;
****San Breixo**, lugar de dita parroquia;
***San Breixo**, parroquia do concello de Palas de Rei;
****San Breixo**, lugar de dita parroquia;
***San Breixo de Parga**, parroquia do concello de Guitiriz;
***Brei**, lugar da parroquia de San Tomé de Ancorados, no concello da Estrada;
***Brei de Riba**, lugar da parroquia de San Pedro de Ancorados, no concello da Estrada;
***Breiro**, lugar da parroquia de Boiro, no concello de Boiro;
***Breixo**, lugar da parroquia de Dorneda, no concello de Oleiros;
***Breixo**, lugar da parroquia de Berreo, no concello de Trazo;
***Breixoeira**, lugar da parroquia de Sabucedo, no concello de Porqueira;
***A do Breixa**, lugar da parroquia de Merza, no concello de Vila de Cruces;
***San Breixo**, lugar da parroquia de Veascós, no concello de Carballedo;
***San Breixo**, lugar da parroquia de Maceira, no concello de Covelo;
***San Breixo**, lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello da Fonsagrada;
***San Breixo**, lugar da parroquia de Noia, no concello de Noia;
***San Breixo**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello de Sarria;
***San Breixo**, lugar da parroquia da Balsa, no concello de Triacastela;
***Xubrei**, lugar da parroquia de Codeseda, no concello da Estrada;
***Sambreixo**, lugar da parroquia de Muro, no concello de Láncara.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Unrest

**Unrest** foi unha banda estadounidense de indie rock procedente da área de Washington, D.C. Foi un dos proxectos de Mark Robinson para o que eventualmente se convertería no selo TeenBeat, tamén creado por Robinson mentres estaba no instituto. Desenvolvido a partir dun enfoque experimental de nunca tocar a mesma canción dúas veces, o primeiro material parecía estar influenciado por todo, desde o punk, o funk e ata Ennio Morricone. Os membros orixinais eran Robinson (guitarra) e o batería Philip Krauth, aos que se uniu Bridget Cross ao baixo en 1990, evoluíndo o seu con cara un pop minimalista pero animado. Os dous álbums publicados con esa formación, *Imperial f.f.r.r.* (1992) e *Perfect Teeth* (1993), tiñan cancións pop intercaladas con temas de percusión e sonorización de vangarda, que ás veces non eran máis que ruído branco, chíos ou sirenas. Os EPs publicados no mesmo período revelan unha brecha máis pronunciada entre os elementos pop e experimentais. O grupo separouse en 1994 con Krauth iniciando unha carreira en solitario e Robinson e Cross continuando durante un tempo como Air Miami, que publicou dous sinxelos e un álbum, *me me me*. Desde a desaparición de Air Miami a mediados dos 90, Robinson continuou lanzando varios proxectos en solitario, así como álbums coas súas bandas Cotton Candy e Flin Flon, e tamén segue dirixindo o selo TeenBeat.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Escola de Mégara

A  **escola de Mégara** (ou **escola megárica**) foi unha escola de pensamento filosófico socrático fundada en Mégara por Euclides de Mégara no século V a. C. e que durou ata aproximadamente o 300 a. C. Os que seguían as súas doutrinas foron chamados ***megáricos***, logo *disputantes* e máis tarde *dialécticos*.

Euclides foi un dos socráticos máis novos que asistiu ao seu mestre no momento da súa morte. Antes de ser discípulo e amigo de Sócrates, en Atenas, estudara a obra de Parménides. Os megáricos fusionaron as ideas de Sócrates coas da escola eleática, diferenciándose en que non aceptan o principio de analoxía nin ningún concepto de tipo "semellante", que non é nin "é" nin "non é". Así, afirmaban que a bondade existe mentres que o mal nin sequera existe, é dicir, é como unha sombra que se funde na nada. Un exemplo deste pensamento podería ser un político: se lle interesa o ben dos cidadáns e a prosperidade económica, buscará o ben; pero se só busca o seu propio interese económico, buscará o mal.

Destacaron no traballo sobre o paradoxo e a lóxica proposicional, e son exemplos o paradoxo do mentireiro de Eubúlides de Mileto e o argumento dominante de Diodoro Cronos, tamén coñecido como argumento soberano, de importancia no estoicismo.

Esta filosofía de "só existe o ben mentres o mal é fundamentalmente irreal" tivo certa influencia tanto en Platón como en Plotino e Agostiño, por exemplo; en certo modo, esta influencia é visíbel, aínda que se debe principalmente a Sócrates e Parménides.

## Notas
Minoru Muraoka

**Minoru Muraoka** (en ), nado en Miyakonojō no ano 1923 (aínda que outras referencias sitúan o seu lugar de nacemento en Yamada) e finado en Miyazaki o 2 de xaneiro de 2014, foi un frautista xaponés de jazz. Muraoka é recordado como o pioneiro que introduxo a shakuhachi, frauta de bambú tradicional do folclore xaponés, no jazz internacional e como extensión na música xaponesa contemporánea.

## Traxectoria 
Nado en 1923, Muraoka comezou a estudar o shakuhachi cando era adolescente. A finais dos anos 50, tras practicar as obras de Shinkyoku shakuhachi, propias da era Meiji, decide comezar a fusionalas co jazz. A finais dos 60, cun grupo de músicos bautizados como The Life Theatres, Muraoka publicou o álbum de jazz-rock *Shakuhachi Rock*. A crítica occidental apenas o cualificaría como música rock se non fose por "artificios rítmicos".

O 7 de abril de 1970 gravou e estreou en privado Osorezan, un concerto en directo dedicado ao monte Osore, o volcán activo e a mitolóxica "entrada ao inferno" no norte do Xapón. Unha mestura de música folclórica, pop, rock e jazz occidental.

## Discografía
* *Bamboo* (United Artist Records, 1970)
* *So* (United Artist Records 1973)

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Minoru Muraoka - The Positive and the Negative, en youtube
Makoko

**Makoko** é un asentamento informal que atravesa a Terceira Ponte Continental situada na costa de Lagos Continental, en Nixeria. Un terzo da comunidade está construída sobre piares a xeito de palafitas ao longo da lagoa e o resto está en terra firme. A zona fronte ao mar da comunidade está en gran parte habitada polo pobo egu que emigraron de Badagry e da República de Benín, e cuxa principal ocupación é a pesca.

Makoko é ás veces referida como a "Venecia de África" ​​debido ás súas vías navegables. Considérase que a súa poboación é de 85&nbsp;840 habitantes; con todo, a área non foi contabilizada oficialmente como parte do censo de 2007 e estímase que a poboación é moito maior, podendo chegar aos 250&nbsp;000 habitantes. En xullo de 2012, o goberno do estado de Lagos ordenou que algunhas das palafitas máis aló das liñas eléctricas fosen derrubados sen previo aviso. Isto levou á destrución de varios piares na beiramar de Iwaya/Makoko e moitas familias quedaron sen fogar.

## Galería 

1962 Makoko map detail Lagos Nigeria txu-oclc-441966035-lagos-1962.jpg|Mapa detallado de Lagos de 1962 no que se indica a localización de Makoko.
Makoko auf dem Wasser (5208472599).jpg
Makoko auf dem Wasser (5209071738).jpg
Makoko auf dem Wasser (5208471435).jpg
'The People of Makoko Community'.jpg|Rapaces remando en Makoko.
2010 Lagos Nigeria by Rainer Wozny 5342608955.jpg|Makoko en 2010.
Women at work at makoko Lagos.jpg
Women at work at Makoko.jpg
Women at work at makoko Lagos 2.jpg

## Notas
Grebo

**Grebo** (ou **grebo rock**) foi unha subcultura de curta vida e un subxénero de indie rock amplamente definido centrado nas Midlands, particularmente en Stourbridge e Leicester. Musicalmente, o xénero incorporou elementos da música electrónica, o punk rock, o folk e a música hip hop ao indie rock. A escena ocupou o período de finais dos 80 e principios dos 90 no Reino Unido antes da popularización do Britpop e do grunge.

## Notas
Escola eleática

[miniatura| [Zenón de Citio|Zenón amosa as portas da verdade e da falsidade (Veritas et Falsitas). Fresco na Biblioteca do Escorial, Madrid.]]
A **escola eleática** foi unha escola de filosofía que existiu principalmente no século -VI. Chamouse así porque naceu e se desenvolveu na cidade de Elea, na Magna Grecia. O seu fundador parece ser Xenófanes de Cólofon, sendo moi posibelmente o seu membro principal Parménides, aínda que tamén tivo como membros o historicamente coñecido Zenó de Elea, e o almirante Meliso de Samos. Entre os filósofos dos séculos -VI&nbsp;e -V que foron influenciados polas súas teorías, están, por exemplo, Sócrates, Euclides de Megara, Demócrito, Empédocles e, sobre todo, Platón. As teorías da escola de Elea posibelmente desenvolvéronse en oposición a Heráclito, un contemporáneo desta escola. Foi de grande influencia na escola de Mégara

A escola de Elea foi unha das primeiras da tradición occidental en defender, polo menos no plano filosófico, as teorías metafísicas. Aínda que Heráclito suxeriu lixeiramente a metafísica nos seus escritos (especialmente na súa particular declaración do Logos), os eleáticos contradín a Heráclito en que afirmaban a unidade e inmutabilidade do Ser, fronte á teoría heraclitea, que afirma precisamente a pluralidade e o cambio constante do Ser.

Case sen dúbida, o escrito máis importante da escola de Elea (bastante poucos sobreviviron) é o poema de Parménides, parcialmente conservado. Non obstante, tamén se conservou algún escrito de cada un dos outros tres membros desta escola, maioritariamente a través de fontes indirectas.

En certo modo, a unidade do Ser era, daquela, unha gran novidade filosófica. A frase emblemática da Unidade do Ser era "o *ser é, o non ser non é* ".

Tamén os catro membros desta escola tentan descubrir a relación entre o ser (inmutable) e o parecer (cambio, aparencia), e entre o pensamento (realidade verdadeira) e a realidade física material (aparencia e ficción). Tamén Parménides e a escola de Elea contrastan a verdade da unidade do ser con "a ficción das opinións dos mortais"; en efecto, segundo as opinións dos homes, as cousas cambian, contrariamente á “verdade” do ser, que nunca cambia, nin no espazo nin no tempo, permanecendo sempre paralizada na eternidade; tanto é así, que emocionalmente "non pode nin sufrir nin sentir pena".

Porén, o desenvolvemento máis profundo (e as futuras innovacións) da escola eleana non se atopa nos seus propios membros, senón nos pensadores que colleitaron a súa influencia, xa sexa nun "desenvolvemento científico" das súas ideas (Demócrito), nun desenvolvemento metafísico e ontolóxico (Platón, gran escola socrática) ou mesmo na creación dunha ética fundamentalmente individualista, física e pragmática (Euclides de Mégara, escolas socráticas), escola socrática menor).
## Notas
Sobreda

Como topónimo **Sobreda** pode referirse a:

;En Galiza
***Sobreda**, parroquia do concello do Saviñao;
****Sobreda**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Laetitia Colombani

**Laetitia Colombani**, nada en Bordeos en 1976, é unha directora, actriz, guionista e escritora francesa.

## Traxectoria 
Laetitia Colombani naceu en 1976, filla dunha bibliotecaria e dun enxeñeiro. Tras dous anos de estudos na Cinésup de Nantes, ingresou na École nationale supérieure Louis-Lumière, da que se graduou en 1998.

Escribiu e dirixiu varias curtametraxes, así como dúas longametraxes: *À la folie... pas du tout* (2002), con Audrey Tautou, Samuel Le Bihan e Isabelle Carré, que recibiu o premio *Sopadin Junior* ao mellor guión; e *Mes stars et moi* (2008), con Kad Merad e Catherine Deneuve. Tamén actuou e coescribiu a comedia musical *Résiste* (2015). Tamén traballou en televisión e cinema, en películas como *Cloclo* (2012) de Florent Emilio Siri ou *Fête de familie* (2019), de Cédric Kahn.

A súa primeira novela, *A trenza* (2017), foi traducida ao galego en 2021. A obra conta a historia de tres mulleres con destinos moi diferentes, que viven na India, Italia e mais o Canadá. Tivo moito éxito no mercado francés, onde vendeu preto de dous millóns de exemplares. Gañou máis de vinte premios literarios tanto en Francia como no estranxeiro, entre os que destaca o 40.º premio *Relay des Voyageurs Lecteurs*. O libro foi adaptado ao teatro en Francia, España e Italia. En 2022, foi levada ao cinema pola propia Colombani; a película rodouse nos tres países nos que se sitúa a acción da trama.

A súa segunda novela, *Les Victorieuses*, saíu do prelo en 2019. A historia xira arredor do Palacio da Femme de París, fundado por Blanche Peyron (1867-1933). Foi tamén un éxito de vendas, cuns 500.000 exemplares mercados só en Francia, e traducida a máis de vinte linguas. Unha sorte semellante tivo a súa terceira novela, *Le Cerf-volant* (2021).

## Filmografía 
### Como actriz 
### Como directora 
## Publicacións 
* *A trenza* (2017)
* *Les Victorieuses* (2019)
* *Le Cerf-volant* (2021)

## Traducións 
* *A trenza* (2021). Tradución ao galego de Moisés Barcia. Rinoceronte Editora. .

## Notas
Alexandre I de Grecia

**Alexandre I**  (en  , romanizado: *Alexandros I*); nado o 1 de agosto de 1893 e finado o 25 de outubro de 1920, foi rei de Grecia case tres anos e medio, desde 1917 até a súa morte provocada pola mordedura dun macaco. O goberno grego considerouno un rei fantoche e tentou encarceralo no seu propio palacio. Durante o seu reinado rematou a Primeira guerra mundial.

## Traxectoria 
Alexandre converteuse en rei despois de que o seu pai, o rei Constantino, fose obrigado a abdicar. Como o irmán maior de Alexandre, o príncipe herdeiro Xurxo, non estaba preparado para gobernar, Alexandre converteuse en rei. Durante o seu reinado, o rei apoiou ás tropas gregas durante a súa guerra contra o Imperio Otomán e Bulgaria. Baixo o seu reinado, a extensión territorial de Grecia aumentou após a vitoria da Entente e os seus aliados na Primeira guerra mundial e as primeiras etapas da guerra greco-turca de 1919–1922.

Alexandre case rematou a guerra que acontecera en Grecia durante moito tempo. Porén, o 25 de outubro de 1920 en Atenas, aos 27 anos, despois de ser mordido por unha mona de Xibraltar no seu palacio de Atenas. A súa ferida infectouse e pronto desenvolveu septicemia.

Debido a que Alexandre non tiña un herdeiro, houbo eleccións pouco despois da súa morte. A elección consistiu no retorno e restauración do pai de Alexandre, o ex-rei Constantino, ao trono. Case o 99% dos votos foron a favor do seu regreso, polo que Constantino foi restaurado ao trono só dous meses despois da morte de Alexandre.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Reino de Grecia
* Historia de Grecia
Altos

Como topónimo **Altos** pode referirse a:

;En Galiza
***Carballos Altos**, lugar da parroquia de Lema no concello de Arzúa;
***Os Pazos Altos**, lugar da parroquia de Alxén no concello de Salvaterra de Miño;
***Salgueiros Altos**, lugar da parroquia de Corvelle no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Metro lixeiro da Coruña

O **Metro lixeiro da Coruña** é un medio de transporte proposto para a cidade da Coruña e a súa área metropolitana que se atopa en fase de estudo.
Desde a década de 1990 abriuse a posibilidade da recuperación do antigo tranvía na cidade da Coruña. Nesa mesma década foi posto en marcha un tranvía turístico que recorría a costa da península sobre a que a cidade se asenta.

Alén de como servizo turístico, houbo propostas desde diferentes ámbitos dirixidas á mellora do transporte público mediante a implantación dun tranvía ou metro lixeiro, de carácter tanto urbano como metropolitano, seguindo os pasos de cidades de poboación semellante á Coruña tanto no resto do Estado como en outros países de Europa.

Malia que o concello da Coruña xa ten varias propostas para os percorridos das liñas do futuríbel metro lixeiro, como as recollidas no Plan Xeral de Ordenación Urbana redactado polo urbanista Joan Busquets, a falta de acordo entre as administracións municipais, autonómicas e estatais deixaron o proxecto paralizado.
Ventura Blanco Encalada

**Ventura Blanco y Calvo de Encalada**, nado en Chuquisaca (actual Sucre) o 14 de xullo de 1782 e finado en Santiago de Chile o 13 de xuño de 1856, foi un político e militar chileno, que exerceu como ministro de Estado do seu país.

## Traxectoria 
Nado en Chuquisaca (por aquel entón Vicerreinado do Río da Prata, Imperio español), Os seus irmáns foron José Antonio, Ana del Carmen, Rafaela del Carmen e Manuel. Foi enviado a estudar en España, acadando carreira militar, como Garda de Corpo e Tenente do Rexemento do Dragón Sangunto.

Máis tarde mudouse ao bando de José Bonaparte e dirixiuse a Francia. Regresaría a Buenos Aires en 1816 e despois de atravesar a cordilleira dirixiuse en 1820 a Chile, onde o seu irmán Manuel xogara un papel importante no proceso de independencia, converténdose despois no primeiro presidente de Chile.

Exerceu como ministro do Interior e Relacións Exteriores en 1826 e de Facenda entre 1827 e 1828, ademais doutros cargos políticos.

Máis tarde retirouse da política para dar clases na Universidade de Chile, onde chegou a ser decano da Facultade de Humanidades.

## Notas
Galaxie 500

**Galaxie 500** foi unha banda estadounidense de indie rock formada en 1987 e disolta en 1991 tras ter publicados tres álbums de estudio: *Today* (1988), *On Fire* (1989), e *This Is Our Music* (1990).

A banda estaba composta polo guitarrista e vocalista Dean Wareham, o batería Damon Krukowski, e a baixista e vocalista Naomi Yang.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Pancha Lara

**Francisca Alejandra Lara Lara**, coñecida como **Pancha Lara**, nada en San Fernando o 29 de xullo de 1990, é unha futbolista chilena que xoga como centrocampista no Deportivo da Coruña, da Primeira División. É internacional coa selección chilena, da que é a máxima goleadora histórica, con 27 goles.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira no Ferroviarios do seu país natal, club que pouco despois foi rebautizado como Coquimbo Unido. En outubro de 2010 chegou a marcar nove goles nun mesmo partido, na vitoria por 12-1 sobre o Melipilla. Posteriormente pasou polo Cobreloa, antes de recalar en 2012 no Colo-Colo, co que gañou un total de doce títulos nacionais, entre eles nove ligas, así como a Copa Libertadores de 2012.​ Na final daquel torneo anotou o seu lanzamento na quenda de penaltis da que o seu equipo saíu triunfante ante o Foz Cataratas brasileiro.

En 2017 instalouse en Europa, onde vestiu primeiramente as camisetas do Sporting de Huelva e Sevilla, da Primeira División. Tras unha mala campaña co club normando, que descendeu de categoría ao sumar só 8 puntos, foi fichada polo Villarreal. En xullo de 2024 asinou como nova xogadora do Deportivo da Coruña, que viña de ascender a Primeira.

### Selección nacional 
Foi unha das 20 xogadoras seleccionadas para representar a Chile no Campionato Suramericano de 2010 en Ecuador. Marcou dous goles na Copa América Feminina de 2018, onde Chile se clasificou para unha Copa Mundial Feminina da FIFA por primeira vez na súa historia. Tamén formou parte da selección chilena que gañou a medalla de prata nos Xogos Suramericanos de 2014. Disputou os Xogos Olímpicos de 2020 en Tokyo, onde o seu equipo non conseguiu pasar da fase de grupos.

## Notas
808 State

**808 State** é unha banda inglesa de música electrónica formada en 1987 en Manchester por Graham Massey, Martin Price e Gerald Simpson. Tomando o seu nome da caixa de ritmos Roland TR-808 e do "estado de ánimo" (state of mind) que compartían os membros, lanzaron o seu álbum de estrea, *Newbuild*, en setembro de 1988

Os primeiros traballos do grupo influíron na florecente escena acid house do Reino Unido. AllMusic referíuse a eles como "un dos artistas de música dance máis importantes de todos os tempos" e sinalou a súa influencia nos posteriores artistas de techno, IDM e dance alternativo.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Neon Yang

**Neon Yang**, nada en 1982, é unha persoa escritora de Singapur, coñecida pola súa ficción especulativa en lingua inglesa. Destaca pola serie de novelas curtas do Tensorado (en ), publicadas por Tor.com. Por elas, foi finalista dos premios Hugo, Locus e Nébula, entre outros. A primeira obra da serie, *The Black Tides of Heaven* ("As mareas negras do ceo", 2017), foi nomeada entre os 100 mellores libros de fantasía da historia pola revista *Time*.

## Traxectoria 
Yang naceu en Singapur en 1982. É unha persoa non-binaria e *queer* que emprega os pronomes ingleses *they* e *them*. No 2020, mudou oficialmente o seu nome a Neon. e no 2013 pertenceu ao Clarion West Writers Workshop.

Yang comezou a publicar contos de ficción en 2012 en revistas como *Clarkesworld*, *Lightspeed*, *Uncanny Magazine*, *Apex Magazine* ou *Strange Horizons*. A súa obra *Waiting on a Bright Moon* ("Agardando por unha lúa brillante") foi finalista do premio Locus de 2018, na categoría de mellor Novela Curta. Por outra banda, *Circus Girl, The Hunter, and Mirror Boy* foi finalista dos premios Ignyte de 2020.

A súa serie de novelas curtas do Tensorado comezou en 2017, coa publicación simultánea de *The Black Tides of Heaven* e *The Red Threads of Fortune* ("Os fíos vermellos da fortuna"). Ambas foron recibidas con boas críticas.

A primeira novela longa de Yang, *The Genesis of Misery* ("A xénese da miseria"), parte dunha futura triloxía (*The Nullvoid Chronicles*), foi publicada en setembro de 2022. Trátase dunha revisión da historia de Xoana de Arco (1412-1431), mais dentro do xénero da *space opera*. 

## Obra 
A obra de Yang xira arredor da idea "do corpo humano como un recipiente para a narración", e baséase na súa experiencia previa nos eidos da bioloxía molecular, o xornalismo e a divulgación científica. Yang describiuse como unha persoa "fondamente pesimista respecto da natureza humana", aínda que recoñece a capacidade de mitigar os aspectos máis negativos das nosas accións, o que se reflicte en gran parte da súa literatura.

Nas súas palabras, a serie do Tensorado é "fantasía científica asiática e *queer*". Algúns críticos definiron o seu estilo como *silkpunk* (un xogo de palabras con *silk* ou "seda" e xéneros como o *steampunk* ou o *cyberpunk*).

## Notas
Ganga de barriga negra

miniatura|Ovo de ganga de barriga negra.
A **ganga de barriga negra**, á que tamén se lle deu o nome de **cortizol ventrimouro**, (***Pterocles orientalis***) é unha ave de tamaño grande medio da familia dos pteróclidos.

A raza nomeada reprodúcese na Península Ibérica, noroeste de África, as illas Canarias,  Turquía, Irán, Chipre e Israel. A forma do leste *P. o. arenarius* (Pallas, 1775) atópase en Kazakhstán, oeste da China e norte do Paquistán. É unha ave parcialmente migratoria, porque as aves de Asia central desprázanse a Paquistán e norte da India en inverno.

## Taxonomía 
A especie foi descrita formalmente polo naturalista sueco Carl Linné en 1758 na décima edición da súa obra *Systema Naturae*. Situouna xunto coas demais gangas no xénero *Tetrao* co nome binomial *Tetrao orientalis*. A ganga de barriga negra está situada agora, xunto con outras 13 especies, no xénero *Pterocles*, que foi introducido en 1815 polo zoólogo holandés Coenraad Jacob Temminck. O nome do xénero combina as palabras do grego antigo *pteron*, que significa 'á', e *-klēs*, que significa 'notable, espléndido'.

Recoñécense dúas subspeciess: O macho ten unha cabeza, pescozo e peito cincentos. As partes inferiores do corpo son negras e as partes superiores son marróns douradas con marcas máis escuras. Teñen un bordo negro delgado arredor da parte inferior do peito e unha mancha castaña na gorxa. Esta ganga ten unha pequena cabeza e pescozo similares aos dunha pomba, pero o corpo é robusto e compacto. As súas ás son bicudas e o seu voo é rápido e directo. A parte inferior das ás é branca e a barriga negra, o que fai que esta especie sexa doada de identificar en voo. As bandadas voan ás pozas de auga ao amencer.

A femia ten as partes superiores do corpo máis marróns e máis finamente marcadas, incluíndo a cabeza e o peito. As partes inferiores e a banda do peito son idénticas ás do macho. A raza do leste é máis clara e máis pesada que a *orientalis* (que malia o seu nome é a raza do oeste). Os machos teñen partes superiores máis amarelas e partes inferiores máis cincentas que a forma do oeste. As femias son máis brancas pola parte de abaixo, pero a miúdo son indistinguibles. A súa chamada é un suave *chowrrr rrrr-rrrr*.

## Distribución e hábitat 
Esta especie gregaria reprodúcese en chairas secas abertas e hábitats similares, pero, a diferenza da ganga de barriga branca, evita as áreas que carecen completamente de vexetación. O seu niño é unha escavación no chan na cal pon tres ovos verdosos con marcas crípticas. Ambos os proxenitores chocan os ovos, pero só o macho trae auga ás crías.

## Rexistro fósil 
Coñécense de fósiles da ganga de barriga negra do Deserto do Nefud en Arabia Saudita que datan do Plistoceno medio, hai uns 500.000 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Pheasants, Partridges and Grouse* de Madge e McGowan,
Serapis

[miniatura|385x385px| O deus helenístico-exipcio **Serapis** e os seus atributos, segundo a *Nouveau Larousse Illustre* ([1894). A identificación, con todo, é dubidosa, xa que é Plutón o que adoita estar cun bidente xunto a Cérbero.]]
**Serapis** (en grego: **Σέραπις** ou **Σάραπις**, transl. *Sérapis* ou *Sárapis*; en latín: *Serapis*) foi unha deidade sincrética helenístico-exipcia da Antigüidade clásica. O seu templo máis famoso estaba situado en Alexandría, Exipto. O seu símbolo era unha cruz.

Baixo Tolomeo I Sóter fixéronse varios esforzos para integrar a relixión exipcia coa dos seus gobernantes helenos. A política de Tolomeo consistía en atopar unha divindade que ordenase a reverencia dos dous grupos étnicos do país, a pesar das maldicións xuradas polos sacerdotes exipcios contra os deuses dos antigos gobernantes estranxeiros (como o deus Seth, loado polos hicsos). Alexandre Magno tentara utilizar a Amón para este propósito, pero este deus era máis adorado no Alto Exipto que no Baixo Exipto, onde había unha maior influencia grega.

Os gregos tiñan pouco respecto polas figuras con cabeza de animais, polo que unha estatua antropomórfica, ao estilo grego, foi elixida como ídolo e oficialmente proclamada como equivalente ao popular deus exipcio Apis. Inicialmente chamábase, en exipcio, *Aser-hapi* (é dicir, *Osiris - Apis*), que se converteu en **Serapis**; considerábase que era o deus Osiris na súa totalidade, e non só o seu Ka (forza vital).

## Historia 
Crese que o culto a Serapis foi introducido en Alexandría ao redor do século IV a. C. co propósito de reunir no sincretismo as tradicións relixiosas exipcias e helénicas.

No lado exipcio, o deus identificouse con Osiris, o marido de Isis; no lado grego, achegouse ao Hades e aos seus misterios. En ambas as tradicións, estes deuses presidían a vexetación e gobernaban o inframundo.

No reinado do emperador Teodosio I, en 391, o Serapeo, en Alexandría, foi atacado e destruído por orde do bispo Teófilo.

### Na Gallecia 
Durante un certo tempo, Serapis gañou a condición de deus masculino universal ("*o único Zeus Serapis*"), e o seu culto, xeralmente asociado ao de Isis, estendeuse por todo o mundo grecorromano, incluída a Península Ibérica. Un exemplo do seu culto pódese atopar no santuario galaicorromano das Fragas de Panóias, en Tras-os-Montes,  Portugal.

### Iconografía 
Serapis está representado coa aparencia dun home de idade madura e rostro serio, con barba e cabelo longo. O seu atributo é a ménsula sagrada dos misterios, símbolo da abundancia, xunto coa serpe de Asclepio, xa que tamén era un deus curativo.
 

File:Serapis.JPG|Lampariña en terracota representando a Serapis no Museo Británico.
File:BegramSerapis.jpg|Estatua de Serapis orixinaria de Bagram, Afganistán, no Museo Guimet.
File:Serapis head london.jpg|Escultura atopada nun templo romano de culto a Mitra (mitreo) en Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Relixión exipcia antiga
* Relixión da Grecia antiga
* Relixión da Roma antiga
* Sincretismo
Os Pinos (homónimos)

Como topónimo **Os Pinos** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Pinos**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo;
***Os Pinos**, lugar da parroquia de Vilameá de Ramirás, no concello de Ramirás;
***Os Pinos**, lugar da parroquia de Ferreira, no concello do Valadouro;
***O Alto dos Pinos**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello de Ribadeo;
***O Carballo dos Pinos**, lugar da parroquia de Xallas de Castriz, no concello de Santa Comba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****Os Pinos***, é o himno galego, concretamente das dúas primeiras partes, musicado por Pascual Veiga. Foi adoptado oficialmente como himno trala aprobación do Estatuto de autonomía de Galicia de 1981.
Altas

Como topónimo **Altas** pode referirse a:

;En Galiza
***Pedras Altas**, lugar da parroquia de Xuño, no concello de Porto do Son;
***As Punxeiras Altas**, lugar da parroquia de Ortoño, no concello de Ames;
***Ribas Altas**, lugar da parroquia de Filgueira, no concello de Lalín.

;Fóra de Galiza

;No Brasil
***Pedras Altas**, concello do estado de Río Grande do Sur.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Altar (homónimos)

O termo **Altar** pode referirse a:

*O **altar** (do latín *altar*, derivado de **altum**) é un montículo, pedra ou construción consagrado ao culto ou á devoción.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Altar**, lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros, no concello de Barreiros;
***Pé do Altar**, lugar da parroquia de Barbos, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos