open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xusto e Pastor

Os **santos Xusto e Pastor**, tamén coñecidos como os **Santos Nenos**,  foron uns nenos mártires executados en 304 en Thermeda ou en Complutum (provincia romana de Cartaxinense, actual Alcalá de Henares), durante a persecución de Diocleciano aos cristiáns.  

## Historia 
Segundo a tradición, eran fillos de San Vidal e sobriños de Santa Marta de Astorga, aínda que as súas cronoloxías non coinciden. Con todo, adoita sinalarse que naceron no seo dunha familia cristiá de Thermeda ou de Complutum (actual Alcalá de Henares), onde existía unha considerable comunidade cristiá.

O seu culto comezou a espallarse moi pronto, sobre finais do século IV. 
## Galicia 
En Cotobade, celébrase a romaría dos santos Xusto e Pastor na carballeira de San Xusto, na parroquia de San Xurxo de Sacos o 5 e 6 de agosto. A súa orixe parece remontarse ao século XV. Esta carballeira está moi presente no cantigueiro popular galego: 

* *Carballeira de San Xusto / carballeira derramada / naquela carballeiriña / perdín a miña navalla.*

Ademais, na tradición oral tamén se documentan outros refráns e cantigas que aluden aos **Santos Xusto e Pastor**:

* *Por San Xusto e Pastor as noces collen sabor e as velliñas door.*
* *San Xusto e Pastor / andan polos cotos / pra dar gracias ós forasteiros / e curar os coxos.*
* *O castaño de San Xusto / ten a folla revirada / que lla revirou o vento / nunha noite de xiada.*

Adoita invocarse a **San Xusto** para facer o pan e contra as coxeiras. 
 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela dos Santos Xusto e Pastor, San Xurxo de Sacos, Cotobade.jpg|Capela dos Santos Xusto e Pastor, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade.
Ficheiro:Interior capela San Xusto.jpg|Interior da capela dos Santos Xusto e Pastor, en San Xurxo de Sacos.
Ficheiro:Inscrición porta principal capela de San Xusto.jpg|Inscrición na capela dos Santos Xusto e Pastor, en San Xurxo de Sacos.
Ficheiro:Salceda de Caselas, Entenza.jpg|Igrexa parroquial de Santos Xusto e Pastor de Entenza, Salceda de Caselas.

## Notas
Derivada (homónimos)

## En matemáticas  
* Nas matemáticas, a **derivada** dunha función representa a taxa de cambio instantánea de dita función con respecto a unha das súas variables. Tendo unha gráfica da función, a derivada en calquera punto específico indica a inclinación da recta tanxente a ese punto. Unha **derivada parcial** dunha función de diversas variables, é a súa derivada respecto a unha desas variables mantendo as outras como constantes.

* **Derivada formal**, unha operación sobre elementos dun anel polinómico que imita a forma da derivada do cálculo infinitesimal.
* **Derivado** (teoría de grafos), un termo alternativo para un grafo lineal.

## En ciencia e tecnoloxía 
* **Derivado** (química), un tipo de composto produto do proceso de derivación.
* Na industria fálase de "**derivados**" para designar produtos obtidos a partir de materias primas, por exemplo "derivados do petróleo" ou "derivados lácteos".
* **Palabra** **derivada**, palabra formada sobre a base dunha palabra existente, por exemplo, *felicidade* e *infeliz* de *feliz.*
* **Turbina de gas aeroderivada**, unha turbina de gas de accionamento mecánico derivada dunha turbina de gas con motor aerodinámico.

## Outros usos 
* **Obra derivada**, na lei de dereitos de autor, unha modificación dunha obra orixinal.
* **Derivado** (finanzas), un contrato cuxo valor deriva do doutras cantidades.
* **Acción derivada** ou **demanda derivada**, un tipo de demanda presentada por accionistas dunha corporación.

## Véxase tamén 
* Deriva 
* Derivación
* Interpretación
* Mimetismo
Arquelaida

**Arquelaida**, máis coñecida por **Santa Arquelaida**, foi unha mártir cristiá, que viviu entre os séculos III e IV. 

## Biografía 
Non existen moitos datos sobre a súa vida. Segundo a tradición, era a muller de San Campio. Este foi quen a animou a seguilo na fe e no martirio, canda os seus tres fillos de curta idade. Os seus corpos foron depositados logo por compañeiros cristiáns nas catacumbas de Roma.

## Galicia 
É venerada no Santuario de San Campio de Figueiró (Tomiño, Pontevedra).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:S. Martiño e S. Campio de Figueiró, igrexa parroquial.jpg|Santuario de San Campio de Figueiró
Ficheiro:S. Martiño e S. Campio de Figueiró, ábsida.jpg|Ábsida no santuario de San Campio de Figueiró

## Notas
Todas las veces que nos enamoramos

***Todas las veces que nos enamoramos*** é unha serie de televisión por Internet española de comedia romántica creada por Carlos Montero para Netflix. Está protagonizada por Georgina Amorós, Franco Masini, Albert Salazar, Carlos González, Blanca Martínez e Roser Vilajosana. Estreouse na plataforma o 14 de febreiro de 2023. A serie foi cancelada o 9 de xullo de 2023, deixándoa inconclusa cunha única tempada de oito episodios.

## Sinopse 
En setembro de 2003, Irene (Georgina Amorós) chega a Madrid con ganas de triunfar e de converterse en directora de cine. Alí coñece os seus mellores amigos e tamén a Julio (Franco Masini), que sería o protagonista perfecto para os seus filmes e tamén para a súa vida, mais a vida sempre ten outros plans.

## Elenco 
* Georgina Amorós como Irene Lamala Cabezudo
* Franco Masini como Julio Mera
* Carlos González como Damián "Da" Rodríguez
* Blanca Martínez como Jimena
* Albert Salazar como Fernando "Fer"
* Jorge Suquet como Óscar Romano (Episodio 1; Episodio 3 - Episodio 6; Episodio 8)
* Roser Vilajosana como Adriana "Adri"
* Alejandro Jato como Gonzalo (Episodio 1 - Episodio 5; Episodio 7 - Episodio 8)
* Kyle Scudder como Matt
* Fernanda Orazi como Julia (Episodio 1 - Episodio 4; Episodio 6 - Episodio 7)
* Nadia Torrijos como Karma (Episodio 1; Episodio 4 - Episodio 7)
* Mariola Fuentes como Rosana Librero (Episodio 3)
* Tábata Cerezo como Marta (Episodio 4; Episodio 6; Episodio 8)
* Marta Aledo como Sandra (Episodio 4; Episodio 6 - Episodio 7)
* Rocío León como Minerva León (Episodio 7 - Episodio 8)
* Mariona Terés como Rocío (Episodio 7 - Episodio 8)
* Álex Villazán como Iván (Episodio 7)

## Notas
Xoaquín, pai de María

**Xoaquín****,** ou coas variantes **Xoquín** A súa festividade no rito romano é o 26 de xullo, froito dos cambios do Concilio Vaticano II.  

## Na tradición cristiá 
As xenealoxías de Xesús nos evanxeos de Mateo e Lucas non especifican o nome dos pais de María, pero parece que nomean a dous pais diferentes para o seu esposo Xosé. Moitos académicos, empezando por Xoán Damasceno no século VIII, e sobre todo os académicos protestantes, argumentaron que a xenealoxía do *Evanxeo de Lucas* é a árbore familiar de María e que o seu pai se chamaba Helí. 

De acordo coa tradición, Ana naceu en Belén, rexión de Xudea, e casou con Xoaquín, que era de Nazaret, rexión de Galilea. Ambos eran descendentes do rei David. No *Protoevanxeo de Santiago*, Xoaquín é descrito como un home rico e piadoso, que adoitaba dar donativos ós pobres e á sinagoga de Séforis. Segundo a tradición, viviron primeiro na rexión de Galilea e, posteriormente, asentáronse en Xerusalén, na rexión de Xudea.

No entanto, o sumo sacerdote rexeitou a Xoaquín e ao seu sacrificio animal no templo porque a súa falta de fillos foi interpretada como un signo de desaprobación divina. Xoaquín foise ao deserto e practicou xaxún durante corenta días como penitencia. Uns anxos aparecéronse tanto a Xoaquín como a Ana para dicirlles que terían un fillo. Tras isto, Xoaquín regresou a Xerusalén e abrazou a Ana nunha porta da cidade. Había unha crenza antiga dun fillo nacería dunha muller maior e que estaría destinado a facer grandes cousas. No Antigo Testamento cóntase unha historia similar doutra muller chamada Ana, que foi a nai do profeta Samuel.
[miniatura|Pinturas góticas (s. XVI) na ábsida da igrexa de [San Tomé de Nogueira, Meis|San Tomé de Nogueira (Meis, Pontevedra). Representa a aperta de San Xoaquín e Santa Ana (pais da Virxe María) ante a Porta Dourada de Xerusalén.]]
Na revisión de 1969 do Calendario romano xeral, uniuse a súa festividade coa de santa Ana, que ten lugar o 26 de xullo. A devoción a san Xoaquín é moderna, mentres que a de santa Ana é máis antiga, polo menos data do século VI. 

## Galicia 
En Galicia, San Xoaquín é venerado na illa de Ons (Bueu), tanto na súa igrexa parroquial coma na capela de Canexol. 

Na tradición oral, tamén está presente nalgunhas cantigas e refráns:

* *Bendito san Xoaquín e bendita santa Ana, díannos o pan pra toda a semana*. 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Illa de Ons Curro San Xaquincinho da Illa 5.jpg|Igrexa de San Xaquinciño, no Curro, na illa de Ons.
Ficheiro:Illa de Ons Curro San Xaquincinho da Illa 1.jpg|Igrexa de San Xaquinciño, no Curro, na illa de Ons.
Ficheiro:Illa de Ons Curro San Xaquincinho da Illa 6.jpg|Interior da igrexa de San Xaquinciño, no Curro, na illa de Ons.
Ficheiro:Illa de Ons Capela de San Xaquín 1.jpg|Capela de San Xaquín, en Canexol, na illa de Ons.

## Notas
AG-22

A **AG-22** ou **Autovía Lugo-Monforte de Lemos** é unha autovía dependente da Xunta de Galicia. Actualmente só esta en servizo no treito entre A Pobra de San Xiao e Sarria e está en fase de redacción de proxecto no treito entre Nadela e A Pobra de San Xiao.

O treito entre A Pobra de San Xiao e Sarria inaugurouse no ano 2022, o primeiro tramo do desdobramento da vía CG-2.2 (corredor de Lugo a Monforte de Lemos). O seguinte tramo a Nadela desde A Pobra de San Xiao está en fase de redacción de proxecto e descártase que no futuro se desdobre o corredor no tramo entre Sarria e Monforte de Lemos.

## Notas
Ourente de Auch

**Ourente de Auch**, coas variantes **Orente**, (posiblemente do latín *Orientius* 'oriental' Por este motivo, existen algunhas cantigas e refráns que aluden a **santo Ourente** e mais a san Campio, que ten unha capela nesta mesma parroquia:

* *San Orente foi militar / que xa foi servir ó rei / i ahora está no altare.*
* *San Orente foi obispo / San Campio foi militar / ahora que xa son vellos / están xuntos no altar.*
* *San Campio e san Ourente / están os dous nun altar / Santo Ourente é pescador / e San Campio militar.*
* *Vamos ó San Campio, nena / san Campio é mui valente / que ten a súa capela / na fonte de santo Ourente.*

## Notas
Xián o Hospitaleiro

**Xián o Hospitaleiro****,** ou **Xián o Parricida** O seu culto quizais nacese dunha lenda medieval, transmitida por Jacopo della Voragine, na súa *Lenda áurea* (1262).   

## Lenda 
Segundo a crenza, Xián, un mozo nobre que, estando de caza, mata un cervo., autor da morte do seu pai, pero dalgún modo cristianizada coa posibilidade de obter o perdón. 

En todo caso, son abundantes os testemuños da devoción popular a San Xián o Hospitaleiro, considerado patrón dos pousadeiros, viaxeiros, pescadores e artistas de circo. Adóitase representar cunha espada, en recordo do parricidio; unha luva de cetraría, pola actividade que desenvolvía cando o cervo lle profetizou o seu parricidio; ou unha barca, polo seu coidado dos peregrinos que atravesaban o río.

## Confluencia con Xián de Brivate e Xián de Antioquía 
Ao redor do nome de San Xián existe un grao considerable de confusionismo entre as figuras de **Xián o Hospitaleiro**, Xián de Brivate e Xián de Antioquía, entre outros. Existen, entre eles, unha mestura de datos biográficos, cronolóxicos e iconográficos. Polo tanto, non é doado establecer unha división clara.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Guláns, AÑO DE 1840. SE HIZO SIENDO ABAD DON MANUEL AÑON Y RODRIGUEZ.jpg|En Guláns, Ponteareas.

## Notas
Xián de Brivate

**San Xián de Brivate**, ou **San Xián de Brioude**, coas variantes **Xulián****, Xullán**

Santiago de Voráxine, na *Lenda àurea* escribe que cando o gobernador Crispín enviou un dos seus homes a matalo, Xián saíu ao seu encontro voluntariamente e ofreceuse como mártir. A súa cabeza foi logo mostrada a San Ferreol, quen foi ameazado co mesmo destino se non sacrificaba aos deuses. El negouse e foi executado. Logo, o seu corpo e a cabeza de San Xián foron colocados na mesma tumba.

## Xián, Ferreol e Galicia 
Segundo algunhas fontes, o seu amigo Ferreol foi quen recolleu o seu cadáver. Mamerto, o bispo de Vienne, decidiu enterrar posteriormente os restos de Ferreol, tamén mártir, coa cabeza de Xián. 

Segundo Gregorio de Tours, a primeira igrexa na honra de San Xián foi feita por unha hispana que ía de camiño a Tréveris, onde estaba preso o seu home. Quizais a historia entronque aquí cos priscilianistas executados en Tréveris, entre os cales había un Xián. A presenza do priscilianismo daquela fai florecer a hipótese de que o seu home puidese ser seguidor de Prisciliano. Quizais fose ela quen trouxo a devoción a San Xián e San Ferreol daquela, aínda que tamén hai fontes que apuntan cara aos cluniacenses. 

## Confluencia con Xián do Hospitaleiro e Xián de Antioquía 
Ao redor do nome de San Xián existe un grao considerable de confusionismo entre as figuras de Xián o Hospitaleiro, Xián de Brivate e Xián de Antioquía, entre outros. Existen, entre eles, unha mestura de datos biográficos, cronolóxicos e iconográficos. Polo tanto, non é doado establecer unha división clara.

## Notas
New-York Tribune

O ***New-York Tribune***, tamén escrito ***New York Tribune***, foi un xornal estadounidense do século XIX e XX, publicado entre 1841 e 1966.

## Historia 
[esquerda|miniatura|O fundador do xornal, [Horace Greeley.]]

### Primeiros anos 
Foi fundado por Horace Greeley como un xornal de centavos do Partido Whig o 10 de abril de 1841. Entre 1842 e 1866, o xornal chamouse ***New-York Daily Tribune*** 

Tivo como colaboradores, entre outros, ao caricaturista de *charge* política Thomas Nast e ao filósofo e economista comunista Karl Marx. Durante a década de 1850 e comezos da década de 1860, Marx escribiu unha serie de artigos para este diario desde Londres. Estes artigos abordaban cuestións europeas e análises políticas, entre elas os artigos recollidos en *Revolutionary Spain* onde menciona a Galiza en diversas ocasións. Outra colaboradora destacada foi Margaret Fuller, a primeira muller en exercer a crítica literaria nun medio de comunicación de masas.

Horace Greeley, a través do *Tribune*, apoiou os inicios do Partido Republicano. En 1860 o *Tribune* apoiou a Abraham Lincoln como presidente dos Estados Unidos e durante a Guerra civil estadounidense. Porén, o xornal opúxose á súa reelección en 1864.

## Antigos edificios do *Tribune* na actualidade 
* O New York Tribune Building foi a primeira casa da Universidade Pace. O lugar onde estaba o edificio eestá ocupado nestes momentos polo complexo One Pace Plaza do campus de Nova York da Universidade Pace. A residencia e hospital privado do doutor Choate, onde morreu Horace Greeley, forman hoxe parte do campus da Universidade Pace en Pleasantville, Nova York.
* O 15 de decembro de 1921, *The New York Tribune* comprou dous terreos nos 219 e 220 West 40th Street. A sede que *The New York Tribune* construíu nese lugar é agora a sede da facultade de periodismo da Universidade de Nova York.

## Arquivos 
AS copias dos números do *New-York Tribune* están dispoñibles en microfilme en moitas bibliotecas grandes dos Estados Unidos e tamén está en liña na Biblioteca do Congreso, onde tamén están os índices de anos determinados de finais do século XIX.Os artigos orixinais se conservan no Centro de Historia Americana da Universidade de Texas en Austin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Partido Whig dos Estados Unidos

O **Partido Whig dos Estados Unidos** foi unha importante alternativa electoral ao bipartidismo estadounidense tradicional durante o século XIX nese país, fundado por membros do extinto Partido Nacional-Republicano encabezado por Henry Clay, e que á súa vez sería o precursor do actual Partido Republicano dos Estados Unidos.

## Historia 
Os Whigs colapsaron despois da aprobación da Lei Kansas-Nebraska en 1854, coa maioría dos Whigs do Norte finalmente uníndose ao Partido Republicano contra a escravitude e a maioría dos Whigs do Sur uníndose ao American Party e máis tarde ao Partido da Unión Constitucional. Os últimos vestixios do Partido Whig esvaecéronse despois da Guerra civil estadounidense, pero as ideas *whigs* seguiron sendo influentes durante décadas.

### Presidencia dos EUA 
Chegou a contribuír á presidencia dos Estados Unidos 4 políticos:

* O 9º William Henry Harrison (1841)
* O 10º John Tyler (1841-1845)
* O 12 º Zachary Taylor (1849 - 1850)
* O 13º Millard Fillmore (1850-1853)

Tamén contou con 2 vicepresidentes:

* O 10º John Tyler (4 de marzo de 1841 - 4 de abril de 1841)
* O 12º Millard Fillmore (4 de marzo de 1849 - 9 de xullo de 1850)

## Notas 
## Véxase tamén 
* Abraham Lincoln
* Horace Greeley
AG-42

A **AG-42** ou **Autovía do Baixo Miño** é unha autovía dependente da Xunta de Galicia. Actualmente esta en obras na ligazón coa autovía A-55 en O Regueiro, Areas, Tui e o resto do tramo ata Goián esta en fase de redacción de proxecto.

O primeiro treito en inaugurarse será a ligazón do polígono industrial de Areas (O Regueiro, Areas, Tui), a primeira inauguración foi o 28 de febreiro de 2024 coa apertura dun pequeno tramo á conexión do polígono industrial de Areas. Reiniciouse o proxecto do treito polígono industrial de Areas-Sobrada e someteu a información pública dos 2 treitos entre Sobrada e Figueiró

## Notas
Premios Artesanía de Galicia

Os **Premios Artesanía de Galicia** son un galardón de periodicidade irregular outorgado pola Xunta de Galicia que se vén outorgando dende 2008 para recoñecer e fomentar o labor dos artesáns en Galicia, especial pero non unicamente en téxtil e moda, xoias e bixutería e cerámica e olería. Os premios consisten en tres categorías, que en 2008 e 2009 foron Premio Artesanía de Galicia, Premio Innovación e Premio Novos Creadores, e que posteriormente pasaron a ser Premio Artesanía de Galicia, Premio Traxectoria e Premio Bolsa Eloy Gesto.
Os premiados nas tres modalidades foron os seguintes:

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Premio de artesanía Antonio Fraguas Fraguas da Deputación da Coruña
* Premio Nacional de Artesanía do Ministerio de Industria, Comercio e Turismo
Antonio Piñeiro Sánchez

**Antonio Piñeiro Sánchez**, nado en Mugardos en 1960, é un militar galego da Armada, que na actualidade e desde 2023 é xefe de Estado Maior da Armada, con rango de almirante xeneral.

## Traxectoria 
Piñeiro ingresou na Escola Naval Militar de Ferrol en 1979, e dela saíu cinco anos máis tarde, en 1984, co diploma de alférez de navío en 1984. É especialista en Comunicacións, Guerra Naval e graduado no Colexio de Defensa da OTAN (NADEFCOL).

Durante a súa carreira militar, estivo destinado en misións internacionais como a Guerra do Golfo e a operación *Active Endeavour* do Mediterráneo, así como en agrupacións permanentes navais da OTAN. Entre os mandos que exerceu están o patrulleiro Laya (P-12), o remolcador oceánico Mahón (A-51), a fragata Álvaro de Bazán e o portaaeronaves Juan Carlos I.

A partir de 2015, xa como contraalmirante, entrou no núcleo de decisión das Forzas Armadas. Primeiro, entre outubro de 2015 e setembro de 2018 foi asistente de operacións no Mando de Operacións (MOPS) do Estado Maior da Defensa. En setembro de 2018 foi promovido a vicealmirante e elixido para ocupar o cargo de director de Persoal da Armada até outubro de 2021, cando o ascenderon ao cargo de almirante e lle confiaron a Xefatura de Persoal da Armada.

O 25 de abril de 2023 o Consello de Ministros nomeouno xefe de Estado Maior da Armada, o principal mando da Armada española, con grao de almirante xeral, en substitución do vasco Antonio Martorell, que finara unhas semanas antes.

### Como xefe de Estado Maior 
Nomeou en xuño de 2023 e destituíu tres meses despois, aducindo motivos persoais, o capitán de fragata ourensán Carlos Miguel Abadín, que estaba ao mando da fragata Cristóbal Colón.

## Referencias
Antonio Piñeiro

O nome de **Antonio Piñeiro** pode referirse a:

* **Antonio Piñeiro Feijoo** (1959-), funcionario e erudito local de Celanova;
* **Antonio Piñeiro Fernández** (1962-), editor e escritor de Ribeira;

* **Antonio Piñero Sáenz** (1941-), filólogo, historiador, académico e escritor español;

* **Antonio Piñeiro Sánchez** (1960-), almirante de Mugardos;
Bisfenol

[miniatura|Botella co logo BPA-Free indicando que está libre de [bisfenol A. En xeral as botellas non conteñen bisfenois.]]
Os **bisfenois** son unha familia de compostos orgánicos que teñen dous grupos fenólicos. En xeral, estes últimos están unidos por unha ponte metilo e a molécula é entón un derivado do difenilmetano, pero este non é o caso de todos, como para os bisfenois S, P e M.

O termo '**bisfenol**' designa a un grupo de compostos químicos. As letras que ás veces seguen a esta palabra, como no caso de 'bisfenol A' ou 'BPA', identifican un tipo específico de bisfenol, determinado polo reactivo concreto empregado na súa fabricación. Esas letras fan referencia ao reactivo usado, que pode ser o fenol ou un derivado deste. Dentro deste grupo, o bisfenol A (BPA) é o máis coñecido e, por iso, a miúdo refírense a el simplemente como «bisfenol».

## Lista 
## Medidas preventivas 
Se o bisfenol A é recoñecido como un perturbador endócrino, os bisfenois B, C e S son fortemente sospeitosos de selo tamén, agardando a publicación de estudos científicos. En 2010 Canadá foi o primeiro Estado nación do mundo en declarar tóxico o BPA. En 2015 rebaixouse o nivel considerado seguro na Unión Europea. En 2023 comprobouse que a exposición ao BPA supera os niveis aceptábeis de seguridade sanitaria en até once Estados membros da UE.

Estes produtos tenden a liberarse do material cando se someten a calor; por iso, por precaución, recoméndase ao consumidor:

* Non quecer comida en envases de plástico no forno de microondas, ou en latas de conserva (o seu revestimento interior é a miúdo de poliepóxido) ao baño maría.
* Usar unha xerra feito dun material diferente ao plástico, e non unha botella dese material.
* Evitar latas e cantimploras de aluminio, cuxo interior está revestido de poliepóxido.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acetona
* Composto aromático
* Composto cíclico
* Fenol
* Fenois
* Plástico
* Produto derivado do petróleo
* Policarbonato
* Resina epoxi
* Sistema endócrino
** Endocrinoloxía
** Perturbador endócrino 
* Reciclaxe 
** Reciclaxe de plásticos
Javier González Fernández

**Javier González Fernández**, coñecido como **Javi González**, nado en Valladolid o 27 de febreiro de 1989, é un preparador físico español. Dende 2023 exerce dita función no Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias da Actividade Física e o Deporte, vencellouse dende os 21 anos ao deporte profesional. Fixo prácticas en varios clubs de fútbol da Premier League inglesa, como o Manchester United, el Chelsea e o Newcastle, e preparouse tamén no Atlético de Madrid, Osasuna a Albacete. En 2016 converteuse no preparador físico do Lealtad e tras pasar polo Valladolid B marchou a Chipre, para exercer as mesmas funcións no AEK Larnaca, adestrado polo vasco Imanol Idiakez. Posteriormente pasou pola selección taiwanesa, onde o sorprendeu a irrupción da pandemia de COVID-19, polo Goa e o Mohun Bagan da India e polo Cancún mexicano, onde traballou co irmán de Imanol Idiakez, Iñigo.

En 2023 ingresou no Deportivo da Coruña, como novo preparador físico, de novo xunto a Imanol Idiakez.

## Notas
Tribunal Supremo de Virxinia

O **Tribunal Supremo de Virginia** (en inglés, *Supreme Court of Virginia*) é a máxima instancia xudicial do estado de Virxinia (Estados Unidos). Foi fundado en 1779 coa denominación de Tribunal Supremo de Apelacións (en inglés, *Supreme Court of Appeals*), e ten en a súa sede en Richmond, a capital estatal. Está conformado por sete maxistrados cuxos veredictos poden ser recorridos ante o Tribunal Supremo dos Estados Unidos.

## Competencias 
O artigo VI da Constitución de Virxinia sitúa ao Supremo como o cumio do sistema xudicial do estado e confírelle garantir o hábeas corpus, exercer o *mandamus* (obrigar ao cumprimento) e o "*writ of prohibition*", é dicir, ordenar a un xuíz dun tribunal inferior o cesamento das súas accións sobre un caso. Ademais, é o competente para determinar a inocencia dos convictos segundo probas biolóxicas e exerce a función de supervisión dos tribunais inferiores, así como o control do réxime interior dos xuíces do estado. 

A maior parte das causas civís poden ser recorridas directamente ao Tribunal Supremo unha vez hai fallo do xulgado, con todo, aquelas que impliquen dereito de familia (como o divorcio e a tutela de menores), dereito administrativo (incluíndo as sancións de tráfico) e penal (agás se foi imposta a pena de morte) deben pasar antes polo Tribunal de Apelacións de Virxinia.

## Membros 
Son sete os maxistrados que integran o Tribunal Supremo. O número mudou en diferentes ocasións ao longo do tempo, variando entre tres e cinco ata que, en 1928, foi ampliado e fixado nos sete actuais. Os xuíces teñen mandatos de 12 anos e cada catro, entre eles, escollen o presidente do tribunal, quen recibe o nome en inglés de *chief justice*. Os maxistrados deben ser avogados residentes en Virxinia e rexistrados no Colexio de Avogados do estado (*Virginia State Bar*) dende hai, polo menos, cinco anos. A Asemblea Xeral de Virxinia é a competente para nomear aos membros do tribunal e faino se o candidato obtén a maioría de ambas cámaras lexislativas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Tribunal Supremo de Virxinia (en inglés)
Antonio Piñeiro Feijoo

**Antonio Piñeiro Feijoo**, nado en Celanova o 21 de decembro de 1959, é un funcionario, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou para enxeñeiro industrial, primeiro na Universidade Laboral de Xixón e logo na Universidade de Vigo (daquela aínda pertencente á Universidade de Santiago), se ben non se chegou a diplomar. En 1987 entrou a traballar como funcionario no concello de Celanova, onde permaneceu o resto da súa vida laboral, e onde ocupou diversos postos en asuntos culturais e de comunicación.

Promotor de diversas actividades culturais na Terra de Celanova, foi secretario da Fundación Curros Enríquez e do Seminario de Estudios Celanovenses.

Como xornalista foi delegado na súa comarca do xornal *La Región* nas décadas de 1980 e 1990, onde adoito escribiu con regularidade columnas de opinión. Esas colaboracións estendéronse tamén ao longo das décadas posteriores. Tamén colaborou noutros medios locais e con revistas culturais, como *Auria* e *Raigame*, onde publicou artigos de etnografía e historia local.

## Obra 
**140 anos da Historia da Banda de música municipal de Celanova*.
**Pepe Velo, pensador, soñador e mestre revolucionario* (Xerais, 2000)
**Celanova. Monasterio de San Salvador* (Edilesa, 2007, a canda Miguel Ángel González García).
**Xosé Velo Mosquera. Poeta e soñador, político e pensador, revolucionario e mestre* (Ir Indo, 2008).
**Anónimos* (Duen de Bux), publicación que recolle medio cento de relatos curtos elaborados a partir de fotografías de Xosé Vázquez Arias, o Rizo.

## Premios 
2023: Premio Carlos Casares de Xornalismo Literario.

## Notas
San Cosmede

O nome **San Cosmede** pode referirse a:

***Cosme e Damián**, (do grego Κοσμάς e Δαμιανός) médicos e irmáns, mártires e patróns dos nenos, os cirurxiáns, farmacéuticos, médicos e traballadores dos balnearios. Foron torturados, queimados vivos, e como sobrevivieron foron decapitados por orde de Diocleciano contra o ano 300 d. C. A súa festa celébrase o 26 de setembro.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***San Cosmede de Cusanca**, parroquia do concello do Irixo;
***San Cosmede**, lugar da parroquia de Pombeiro, no concello de Pantón;
***San Cosmede**, lugar da parroquia da Encomenda, no concello da Pobra de Trives;
***San Cosmede**, lugar da parroquia de Vilar, no concello de Sarria.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***San Colmede**, lugar da parroquia da Ameixeira, no concello de Crecente;
***San Cosmade**, lugar da parroquia das Encrobas, no concello de Cerceda.
San Cremenzo

O topónimo **San Cremenzo** pode referirse a:

;En Galiza
***San Cremenzo de Pazos**, parroquia do concello de Zas;
****San Cremenzo de Pazos**, lugar de dita parroquia;
***San Cremenzo**, lugar do barrio de Xuvia, na zona urbana de Narón.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***San Cremenzo**, parroquia do concello de Cacabelos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***San Crimenzo**, lugar da parroquia do Ézaro, no concello de Dumbría.
Álvaro García Diéguez

**Álvaro Valentín García Diéguez**, nado na Coruña o 5 de marzo de 1959, é un director de banco e profesor universitario galego. Entre xullo de 2023 e outubro de 2024 foi presidente do Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela e realizou un mestrado en Mercadotecnia Empresarial pola Universidade Politécnica de Madrid. Traballou durante décadas no sector financeiro, ocupando entre outros os cargos de director de deseño y desenvolvemento de negocio de Caixa Galicia (2005-2010), director de negocios especializados de Novacaixagalicia (2011-2015), director de operacións de Novagalicia Banco e director xeral da sección de seguros de Abanca (2015-2023). Foi tamén profesor da Facultade de Economía e Empresas da Universidade da Coruña. 

En 2023 foi nomeado presidente do Deportivo da Coruña por Abanca, propietaria do club.

## Notas
David Villasuso

**David Villasuso Castaño**, nado na Coruña en 1973, é un financeiro galego, actual secretario do Consello de Administración do Deportivo da Coruña dende 2023.

## Traxectoria 
Traballou no sector financeiro, pasando entre 2003 e 2020 por Caixanova, Deutsche Bank, Caixa Galicia, Novacaixagalicia e Banco Pastor. En xuño de 2020 converteuse no director xeral do Deportivo da Coruña e as súas sociedades dependentes, e seis meses despois pasou a formar parte do Consello de Administración presidido por Fernando Vidal, ocupando a vacante deixada por Miguel Otero.

En xuño de 2023, tralo novo fracaso deportivo da tempada anterior, na que o Deportivo perdeu o ascenso na promoción, Abanca destituíu o Consello de Administración do club, quedando Villasuso como apoderado. Trala formación dun novo Consello, foi o único dos antigos membros que seguiu formando parte do mesmo, co cargo de secretario.

## Notas
Leslie Jordan

**Leslie Allen Jordan**, nado o 29 de abril de 2023 e finado o 24 de outubro de 2022, foi un actor, humorista, escritor e cantante estadounidense. Entre os seus traballos en televisión destacan o personaxe de Beverley Leslie en *Will & Grace* (2001–2006 e 2017–2020), varios personaxes da franquía de *American Horror Story* (2013–2019), Sid en *The Cool Kids* (2018–2019), Phil on *Call Me Kat* (2021–2022) e  Lonnie Garr on *Hearts Afire* (1993–1995).

## Obra 
### Como escritor
* *Lost in the Pershing Point Hotel* (obra de teatro)
* *Hysterical Blindness and Other Southern Tragedies That Have Plagued My Life Thus Far*
* *Sordid Lives* (1996)
* *Southern Baptist Sissies* (2000)

## Notas
Michelle Clemente Escotet

**Michelle Clemente Escotet**, nada en Caracas o 7 de decembro de 1994, é un exfutbolista venezolana, que xogaba como centrocampista. Foi internacional coas categorías inferiores da selección venezolana. Dende 2023 é membro do Consello de Administración do Deportivo da Coruña, club do que é propietario o seu tío Juan Carlos Escotet por medio de Abanca.

## Traxectoria 
Naceu en Caracas, sendo filla de Gonzalo Clemente e Aurora Escotet. Súa nai é irmá do multimillonario Juan Carlos Escotet, a maior fortuna de Venezuela. Estudou no colexio Humboldt de Caracas, onde practicou varios deportes (fútbol, atletismo, tenis, natación e voleibol), antes de continuar os seus estudos na Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill. En 2017 instalouse xunto ao seu irmán en Galicia. Xestionou negocios de hostalaría na Coruña e fichou polo Deportivo da Coruña Feminino para xogar co seu filial na Liga Galega, logrando o ascenso á Primeira Nacional na tempada 2018/19, na que marcou 8 goles en 23 partidos.

En xuño de 2023 converteuse en novo membro do Consello de Administración do Deportivo da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos da xogadora en LaPreferente .
Vicente Fernández Rodríguez

**José Vicente Fernández Rodríguez**, nado en Caracas en 1969, é un adestrador e preparador físico venezolano.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias da Actividade Física e o Deporte, traballou como técnico nas escolas deportivas de fútbol e baloncesto da Coruña e como técnico deportivo das actividades físico-deportivas e de saúde en Abegondo. Foi tamén preparador físico do Basquet Coruña. En xuño de 2023 entrou a formar parte do Consello de Administración do Deportivo da Coruña, baixo a presidencia de Álvaro García.

## Notas
Santa Cecilia

O nome **Santa Cecilia** pode referirse a:

***Icía de Roma**, máis coñecida como **Santa Icía** ou **Santa Cecilia**, e coas variantes **Cecilia**, **Cilla**, **Cecía** e **Sía**, (en latín, *Caecilia*), foi unha nobre romana, convertida ao cristianismo e martirizada pola súa fe, no século III.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Santa Cecilia de Trasancos**, parroquia do concello de Ferrol.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Santa Cecilia**, concello da provincia de Burgos;
***Santa Cecilia del Alcor**, concello da provincia de Palencia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Santa Cecília de Voltregà**, concello catalán da provincia de Barcelona, en Cataluña.
Perpetua e Felicidade

**Santa Perpetua e santa Felicidade** son dúas santas que sufriron martirio en Cartago no ano 203. 

## Biografía 
O seu martirio relátase na *Passio Perpetuae et Felicitatis*. No ano 203, durante a persecución do emperador Septimio Severo, unha moza rica de 22 anos, chamada **Perpetua**, foi arrestada e acusada de profesar o cristianismo, xunto coa súa escrava **Felicidade** (tamén coñecida como **Felícitas**), e outro tres acodes máis. Ante a súa negativa a adorar os deuses pagáns, foron condenadas á morte no anfiteatro.

Perpetua pertencía a unha rica e influente familia de Cartago que se iniciou na relixión cristiá por medio dun diácono chamado Sáturo. Con ela convertéronse tamén os seus escravos: **Felicidade**, Revocato, Saturnino e Segundo.

No ano 203 o emperador Septimio Severo ordenou unha dura persecución contra os cristiáns. A familia de Perpetua, incluída ela, foi arrestada. Os xuíces tentaron convencer a familia para que volvesen ao paganismo, pero ante a súa negativa decidiron deixalos en prisión ata que se organizasen os Xogos. Usaron o dereito dos condenados a unha cea de despedida (a chamada *cea libre*) á que deron un cariz de ágape cristián. Os tres escravos foron guindados aos leóns xunto co diácono, que lograra converter ao cristianismo a un dos carceleiros; mentres que as mulleres foron decapitadas.

A historia do seu martirio foi inmensamente popular nos séculos IV e V: Santo Agostiño di que a *Passio* se lía frecuentemente nas igrexas e reunións, para gran proveito dos crentes.

As súas vidas foron obxecto de dúas novelas históricas: *Perpetua: Unha noiva, unha mártir, unha paixón* escrita por Amy Peterson e *A escaleira de bronce* de Malcolm Lyon.
Bill Willingham

**Bill Willingham**, nado en decembro de 1956 en Fort Belvoir, Virxinia, é un escritor e artista estadounidense de banda deseñada.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Willingham comezou a traballar como escritor de banda deseñada a tempo completo a principios da década de 1980, despois de conseguir un traballo como editor en IRS, un fabricante de xogos de rol, a finais dos anos 70.

Debutou artisticamente con *Elementals*, escribindo a primeira serie e a maioría da segunda, así como algúns especiais como *Elementals Special*, *Elementals: Sex Special* (1991), *Elementas: Ghost of a Chance* (1995) e ''Elementals: The Vampire's Revenge*. Seguiu con historias para o clásico de DC Comics *Green Lantern* e tres números da serie *Coventry* creada por el. Tamén produciu algúns cómics pornográficos en 1991 baixo o título *Ironwood*.

### Anos 90 e 2000 
A finais da década de 1990, Willingham escribiu a serie de trece partes *Pantheon*, publicada por Lone Star Press. A continuación seguiu unha concentración gradual na súa obra literaria: escribiu unha serie de novelas curtas que trataban sobre as aventuras modernas da antiga figura mítica do guerreiro anglosaxón Beowulf e a novela fantástica *Down the Mysterly River*.

Desde o inicio dos anos 2000, Willingham escribiu para DC Comics, incluíndo traballos sobre a bruxa Thessaly e series de superheroes como *Robin* (2004 a 2006), *Batman* e *Legends of the Dark Knight*. Tamén colaborou con Marvel Comics en *Ultimate X-Men*. Despois de escribir *Day of Vengeance*, comezou a serie *Shadow Pact*, que presenta un grupo de seres sobrenaturais, incluíndo Deadman e Zatanna. Ademais, desde 2002, a serie *Fables* de Willingham, publicada por Vertigo (un selo de DC), narra as aventuras de personaxes de contos de fadas en Nova York actual, gañando premios como o Eisner e inspirando o videoxogo *The Wolf Among Us*.

### Posicións políticas 
**Willingham** mantivo unha posición ambigua sobre a súa ideoloxía, nun mundo coma o da banda deseñada maioritariamente de esquerda. Tanto a súa obra como el mesmo foron caracterizados como de dereitas ou conservadores, sionistas e mesmo racistas.

#### Polémica sobre os dereitos de autor 
Moitos autores da BD criticaron as grandes editoras respecto ao tratamento da propiedade intelectual e os dereitos dos creadores. Alan Moore, sentiuse traizoado por DC pola xestión dos dereitos de *Watchmen*, Jack Kirby tivo desacordos con Marvel, Frank Miller criticou á industria centrado en temas sociais, Neil Gaiman apoiou licenzas abertas como Creative Commons, e outros como Cory Doctorow, aínda que non é un autor de BD, criticaron activamente as políticas tradicionais de dereitos de autoría.

**Bill Willingham**, asegurou que desde o 15 de setembro de 2023, toda a propiedade de *Fables'' está no dominio público, sendo previamente da súa propiedade exclusiva. Despois deste anuncio, DC respondeu que tomaría medidas legais para protexer os seus dereitos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Icía de Roma

**Icía de Roma**, máis coñecida como **Santa Icía** ou **Santa Cecilia**, e coas variantes **Cecilia**, (en latín, *Caecilia*), foi unha nobre romana, convertida ao cristianismo e martirizada pola súa fe, no século III. Na Igrexa católica, é patroa da música, dos poetas e dos cegos (xunto con santa Lucía de Siracusa). 

## Traxectoria 
**Icía** era unha moza patricia romana. Foi obrigada por seus pais a casar con Valeriano. Xunto con seu irmán Tiburcio, pediulle ser bautizada ao papa san Urbano. Por tal motivo, foi condenada á pena capital. Despois de moitos castigos, foi decapitada, pero o verdugo non atinou e Icía estivo agoniando durante tres días. Morreu en presenza de Urbano e enterrárona no cemiterio de Calisto.

Xunto con santa Einés, é a máis popular das mártires romanas. O seu culto en Hispania é antigo, aproximadamente dende o século X.

## Patroa da música 
Pasaron máis de mil anos para que Icía fose proclamada patroa da música. En 1594, o papa Gregorio XIII canonizouna e deulle oficialmente o nomeamento, por «demostrar unha atracción irresistible cara aos acordes melodiosos dos instrumentos. O seu espírito sensible e apaixonado por esta arte converteu así o seu nome en símbolo da música». Este padroado foi produto dunha mala tradución dende o latín da súa lendaria *Paixón*.

O 22 de novembro, sinalado pola tradición como o día da súa morte (ou o día do seu nacemento), foi adoptado en moitos países como o Día da Música.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa Icía de Trasancos Ferrol A Coruña Galiza wikigl.jpg|Igrexa vella de Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Ficheiro:Igrexa nova de Sta. Cecilia de Trasancos.JPG|Igrexa nova de Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Ficheiro:Rúa Santa Cecilia.001 - A Coruña.jpg|Rúa de Santa Cecilia, na Coruña

## Véxase tamén 
* Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Cecilia
* Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Cilla
* Categoría:Parroquias de Galicia baixo a advocación de Santa Sía

## Notas
Mario Gibanel

**Mario Gibanel Raluy**, nado en Binéfar o 27 de agosto de 1975, é un exfutbolista e adestrador español. Como futbolista xogaba de mediocentro e ao longo dos seus máis de 20 anos de carreira, disputou máis de 600 partidos, 228 deles na Segunda División. Dende a súa retirada traballa como adestrador asistente, sendo integrante habitual nos corpos técnicos de Imanol Idiakez.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Comezou a súa carreira como futbolista no Binéfar da súa vila natal, debutando co primeiro equipo na Segunda División B con só 16 anos. Con 17 anos chegou ao Deportivo Aragón, filial do Zaragoza no que militou dúas tempadas. Non conseguiu consolidarse e en 1995 regresou ao Binéfar, onde xogou dous anos cunha breve cesión ao Huesca en 1996. Na tempada 1997/98 vestiu a camiseta do Mallorca B, sendo titular indiscutible e logrando o ascenso a Segunda. Repetiu éxito na seguinte campaña, nas filas do Levante, cando o equipo se proclamou campión do Grupo III e ascendeu na promoción. Na tempada 1999/00 Gibanel debutou na categoría de prata, na primeira xornada ante o Logroñés nas Gaunas, onde sufriu unha lesión que o afastou durante meses dos terreos de xogo.

No mercado invernal do ano 2000 saíu cara ao Terrassa, no que militou durante os seguintes catro anos e medio. Na tempada 2001/02 conseguiu o terceiro ascenso á Segunda División da súa carreira, e durante os seguintes sete anos militou na segunda categoría do fútbol español, nas filas do propio Terrassa, do Ciudad de Murcia, do Granada 74 e do Nàstic de Tarragona. Acumulou 228 partidos en Segunda, nos que marcou 19 goles.

A continuación xogou dúas campañas na UD Logroñés, antes de regresar en 2011 ao Binéfar, da Terceira División. Con todo, na campaña 2012/13 volveu saír para xogar co San Sebastián de los Reyes unha última campaña na Segunda División B, categoría na que sumou un total de 251 partidos e 27 goles. Tralo descenso do equipo madrileño, xogou unha campaña máis no club antes de volver con 39 anos ao Binéfar, ao que capitaneou ata que colgou as botas definitivamente.

### Como adestrador 
Na tempada 2015/16 traballou por primeira vez con Imanol Idiakez, exercendo como segundo adestrador deste no Lleida, da Segunda División B. Despois dun tempo traballando como observador para a canteira do Atlético de Madrid, en xuño de 2018 volveu con Idiakez para dirixir o Real Zaragoza, na Segunda División, ata que o corpo técnico foi cesado en outubro. En 2019 acompañou o técnico vasco a Chipre, onde colleron as rendas do AEK Larnaca. 

En abril de 2021 chegou á Cultural Leonesa para reforzar o corpo técnico, como asistente do irmán de Imanol Idiakez, Iñigo. Na campaña 2021/22 foi segundo adestrador de José Juan Romero no Eldense.

Para a tempada 2022/23 regresou con Imanol para traballar no Leganés. No verán de 2023 Idiakez foi elixido como novo adestrador do Deportivo da Coruña, na Primeira División RFEF, e o técnico levou de novo consigo a Gibanel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do adestrador en LaPreferente.com .
POPACS

**POPACS**, acrónimo de **Polar Orbiting Passive Atmospheric Calibration Sphere**, foi o nome dunha misión da para estudar a densidade da atmosfera superior.

## Características 
POPACS estaba formado por tres esferas de diferentes densidades que viaxaron ao espazo nunha estrutura formada por un cubesat de 3U da que foron liberadas para poder ser seguidas mediante radar e poder medir a taxa de freado causado pola atmosfera superior, do que se deduce a densidade dos restos da atmosfera a esas alturas. As esferas tiñan masas de 1, 1,5 e 2,0 kg e foron lanzadas a bordo dun Falcon 9 o 29 de setembro de 2013. Esperase que permanezan en órbita 10, 12,5 e 15 anos respectivamente desde o momento do lanzamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Falcon 9
Einés

[miniatura|Santa [Einés de Roma]]
**Einés** ou **Inés** é un nome propio feminino galego. A súa orixe é o grego *Hagnē*, que quere dicir 'pura, casta. En galego tamén conta cos hipocorísticos **Nesuca** e **Inesa**.

En xaneiro de 2023 existían 4.831 mulleres en Galicia co nome Inés, cunha media de idade de 38,7 anos. Non hai persoas rexistradas coas variantes Einés.

## Variantes noutras linguas 
* Alemán: Agnes
* Aragonés: Agnés / Ainés
* Castelán: Inés
* Catalán: Agnés
* Esloveno: Neža, Nežka, Nežika, Agneza
* Éuscaro: Inesa / Ines /Aines / Añes
* Feroés: Agnas
* Francés: Agnès / Agnés
* Inglés: Agnes
* Italiano: Ines / Agnese
* Occitano: Agnès
* Polaco: Agnieszka
* Portugués: Inês
* Romanés: Agnes
* Ruso: Agnesa
* Saami: Ávdnos

## Santoral 
* 21 de xaneiro, santoral de Santa Einés.
* 20 de abril, santa Inés.

## Persoas chamadas Inés 
### Santas e beatas 
;Santas
* Santa Einés de Roma, virxe e mártir - Festividade: 21 de xaneiro.
* Santa Einés de Poitiers († 588)
* Santa Einés de Agarrades (1198-†1253)
* Santa Einés de Bohemia (1200-†1282) - Festividade: 2 de marzo.
* Santa Einés de Montepulciano, abadesa (1268-†1317) - Festividade: 20 de abril.
* Santa Einés Tsao Kueiying (1826-†1856)
* Santa Teresa de Calcuta, nome real Agnes Gonxha Bojaxhiu (1910-†1997).
;Beatas
* Beata Einés de Venose († v. 1144)
* Beata Einés de Baviera (†1532)
* Beata Einés Taquéa (†1626)
* Beata Einés de Benigánim (1625-†1696)
* Beata Einés Bocanegra (2000-†)

### Outras 
* Inés de Castro (1320-1355), raíña de Portugal.
* Inés de Courtenay, raíña consorte en Xerusalén.
* Inés de Suárez, conquistadora e militar española.
* Inés Rodena, escritora cubana de radio e de televisión.
* Inés de Bobadilla, gobernadora de Cuba..
* Sor Juana Inés da Cruz, expoñente do Século de Ouro da literatura en español.
* Inés Arredondo, escritora mexicana.
* Inês Brasil, celebridade e cantante brasileira.
* Inés Arrimadas García, política española.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sidro Labrego
* Lista de nomes femininos en galego
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Hidroxiproxesterona (homónimos)

**Hidroxiproxesterona** (**OHP**) en contextos médicos adoita referirse á 17α-hidroxiproxesterona (e derivados caproato), pero pode referirse aos seguintes compostos:

* 3α-Hidroxiproxesterona (3α-dihidroproxesterona)
* 3β-Hidroxiproxesterona (3β-dihidroproxesterona)
* 6β-Hidroxiproxesterona
* 11α-Hidroxiproxesterona
* 11β-Hidroxiproxesterona (21-desoxicorticosterona)
* 15β-Hidroxiproxesterona
* 16α-Hidroxiproxesterona
* 17α-Hidroxiproxesterona
* 20α-Hidroxiproxesterona
* 21-Hidroxiproxesterona (11-desoxicorticosterona)

## Véxase tamén 
* Proxesterona
* Pregnanolona
* Pregnanediona
* Pregnanediol
* Pregnanetriol
* Dihidroproxesterona
Naisten SM-sarja 1989-1990

A **tempada 1989-1990 da Naisten SM-sarja** foi a oitava tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de sete equipos tomaron parte na competición. Por primeira vez na historia da liga introducíronse os *play-offs* polo título, que constaron de semifinai e finais.

Ao final da tempada o Ilves de Tampere conseguiu o quinto título da súa historia.

## Estrutura da tempada 
A competición constou dunha liga regular a dobre volta na que cada equipo disputou un total de 12 encontros, e foron introducidos os *play-offs* polo título, que constaron de semifinai e finais, ademais dun partido pola medalla de bronce. O sistema de puntuación concedeu dous puntos pola vitoria, un polo empate e o equipo perdedor non sumaba ningún punto.

Os catro mellores equipos da liga regular clasificáronse para as semifinais, que se xogaron en series ao mellor de tres encontros, os gañadores de cada unha das dúas series disputaron as finais, tamén ao mellor de tres encontros, mentres que os outros dous equipos xogaron un partido para decidir a medalla de bronce do campionato finés.

## Series pola permanencia 
O último clasificado da liga regular, as Tiikerit, tiveron que xogarse a permanencia na máxima categoría fronte o segundo clasificado da I-divisioona (segunda categoría), o TPS.

Logo das series pola permanencia, as xogadoras do TPS de Turku conseguiron o ascenso de categoría, mais a renuncia a competir na máxima categoría por parte do Etelä-Vantaan Urheilijat e o Ilves-Kiekko fixo que ascendera á máxima categoría o KalPa de Kuopio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Naisten Liiga