Post-rock

O **post-rock** é un subxénero do rock alternativo caracterizado polo uso de instrumentos comunmente asociados á música rock, pero utilizando ritmos, harmonías, timbre e progresións de acordes que non adoitan atoparse neste tipo de música. Os músicos post-rock acostuman producir música instrumental.

Don Caballero e Tortoise estaban entre as bandas máis prominentes que se describiron como post-rock nos anos 90, pero os seus estilos eran moi diferentes, a pesar de ser bandas instrumentais que se centraban nas guitarras e nas baterías. Debido a estas diferenzas entre as distintas bandas do mesmo "xénero", moitos sosteñen que o uso do termo non é axeitado para falar de todos estes grupos.

Aínda que está fortemente enraizado coa escena *indie* e *underground* dos 80 e os 90, o estilo post-rock polo xeral aseméllase moi pouco a nivel musical ao indie rock.

## Orixe do termo 
O termo "post-rock" foi acuñado polo crítico Simon Reynolds na súa recensión do álbum *Hex* de Bark Psychosis, publicado no número de marzo de 1994 da revista *Mojo*. Reynolds expandeu esa mesma idea no exemplar de maio de 1994 da revista *The Wire*.

Nunha entrada de xullo de 2005 no seu blog, Reynolds declarou que usara o termo "post-rock" antes de publicalo en *Mojo*, nun diario de música chamado *Melody Maker*. Máis adiante tamén declarou que atopara que o termo non foi da súa propia creación, publicando no seu blog que "a pesar de que eu xenuinamente crin que estaba acuñando o termo, descubrín que este estivo flotando no ambiente durante máis dunha década". O termo tamén foi usado por James Wolcott nun artigo de 1979 sobre Todd Rundgren.

## Historia 
A expresión "post-rock" foi utilizada orixinalmente para describir a música de bandas como Cul de Sac, Stereolab, Laika, Disco Inferno, Moonshake, Seefeel, Bark Psychosis e Pram, aínda que, frecuentemente, tamén se usou para describir unha variedade de música creada antes de 1994, influenciada polo jazz, o krautrock e a música electrónica.

Unha das bandas que influenciou ao movemento foi Talk Talk, que orixinalmente era unha banda de synth pop pertencente ao movemento New Romantic, pero que dende o seu terceiro álbum moveuse nunha dirección completamente distinta, e que con *Spirit Of Eden* e *Laughing Stock* introduciu un son minimalista baseado en texturas inspiradas no jazz e o ambient, con cancións máis longas e atmosféricas. Slint tamén foi moi influente co seu álbum *Spiderland*, editado en 1991.

Tortoise foi unha das bandas fundadoras do movemento. Despois do seu segundo LP, *Millions Now Living Will Never Die*, a banda converteuse nunha icona do post-rock. Moitos grupos (como Do Make Say Think) comezaron a gravar música inspirada por Tortoise, e foron descritas como post-rock.

A finais dos anos 90, Chicago, Illinois, converteuse no centro de moitos grupos importantes. John McEntire (de Tortoise), ao igual que Jim O'Rourke (de Brice-Glace, Gastr del Sol e outras bandas) volveronse importantes produtores de varios grupos do xénero.

Godspeed You Black Emperor! (despois renomeada "Godspeed You! Black Emperor") e Mogwai estaban entre as bandas máis influentes da escena que xurdiu nesa época. O post-rock comezou a abarcar dende o son lento e atmosférico baseado en guitarras de Boxhead Ensemble, ao rock de Radiohead, ata a electrónica de Stereolab.
[miniatura|250px|[Sigur Rós]]
Outra das localizacións máis importantes dentro do movemento post-rock é Montreal, onde Godspeed You! Black Emperor e outras bandas semellantes como Do Make Say Think, A Silver Mt. Zion e Fly Pan Am entre outras, gravan e editan os seus discos a través do selo Constellation Records, unha das discográficas máis importantes do xénero.

A principios dos anos 2000, o termo "post-rock" volveuse controvertido, xa que moitos críticos condenaron o seu uso. Incluso bandas consideradas parte do movemento como Cul de Sac, Tortoise e Mogwai, comezaron a rexeitar o termo. A gran cantidade de estilos que cubría fixeron que perdera gran parte da súa utilidade. Bandas como My Bloody Valentine son frecuentemente consideradas parte do "post-rock" como consecuencia do uso excesivo do termo cando se caracterizan bandas cun aspecto máis "experimental".

Algúns grupos relativamente "comerciais" como Yourcodenameis:milo e Hope Of The States adoptaron o enfoque compositivo de bandas como Mogwai. Porén, o movemento non foi demasiado influente no *mainstream*. Bandas como Akira, Red Sparowes e Agents in Panama seguen sendo parte do *underground*. Cabe destacar o recoñecemento recibido de certas bandas como a islandesa Sigur Rós, Explosions in the Sky, Pelican, I'msonic Rain e Mono, cuns niveis de popularidade que foron medrando nos últimos anos.

## Características 
O son post-rock incorpora características dunha ampla variedade de xéneros musicais, como ambient, jazz, electrónica ou experimental. Os primeiros grupos de post-rock amosaban tamén unha grande influencia do krautrock dos 70, particularmente ao coller prestado o "motorik", o característico ritmo deste xénero.

As composicións post-rock adoitan a usar repeticións de motivos musicais e cambios sutís cunha gama moi ampla de dinámica. Nalgúns aspectos, isto é semellante á música de Steve Reich, Philip Glass e Brian Eno, pioneiros do minimalismo. Tipicamente, as pezas post-rock son longas e instrumentais, contendo construcións repetitivas de timbre, dinámica e textura.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de grupos de post-rock