open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Linda Hunt

**Lydia Susanna Hunter**, nada en Morristown (Nova Jersey) o 2 de abril de 1945, é unha actriz estadounidense, coñecida como **Linda Hunt**.

No instituto diagnosticáronlle déficit da hormona do crecemento o que provocou ananismo hipofisario polo que mide só 145 cm.

## Traxectoria 
Hunt naceu en Nova Jersey, e creceu en Westport, Connecticut. É unha das dúas fillas de Raymond Davy Hunter, vicepresidente de Harper Fuel Oil en Long Island, e Elsie Doying Hunter, profesora de piano. Estudou artes escénicas en Chicago.

Debutou no cinema en 1980 coa comedia musical de Robert Altman *Popeye*. Dous anos despois interpretou a Billy Kwan en *O ano que vivimos perigosamente*, adaptación de Peter Weir da novela homónima. Polo seu papel de fotógrafo chinés-australiano gañou o Óscar á mellor actriz secundaria, converténdose na primeira persoa que gañou un Oscar por interpretar un personaxe do sexo oposto.

No teatro triunfou entre outros no papel protagonista de *Nai Coraxe e mais os seus fillos*, de Bertolt Brecht.

Na televisión traballou en series como *The Practice*, *Without a Trace* e *NCIS: Los Angeles*.

## Vida persoal 
Hunt mantivo unha relación coa psicoterapeuta Karen Kline&nbsp;dende 1978, e cao que casou no 2008.

Dende 2011, Hunt é embaixadora da Best Friends Animal Society.

En xullo de 2018, a revista *People* informou de que estivera involucrada nun accidente de varios coches nos Ánxeles o que provocou que tivese que tomar case un ano de descanso da serie *NCIS: Los Angeles.*

## Premios e recoñecementos 
Linda Hunt ten gañado un Óscar además doutros 10 premios entre os que destacan dous Teen Choice Awards por su papel en la serie de televisión *NCIS: Los Ángeles*. Tamén recibiu 3 nomeamentos noutos certames.

### Premios Globo de Ouro 
### Premios Óscar 
### Premios Teen Choice 
## Filmografía 
### Videoxogos 
* *God of War* como Gaia/Narradora
* *God of War II* como Gaia/Narradora
* *God of War: Chains of Olympus* como Gaia/Narradora
* *God of War III* como Gaia/Narradora
* *God of War: Ghost of Sparta* como Gaia/Narradora
* *God of War: Ascension* como Gaia/Narradora

### Series televisivas 
### Teatro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Circuíto de Assen

O **TT Circuíto de Assen** é un autódromo situado na localidade de Assen nos Países Baixos. Inaugurouse no ano 1995 e foi deseñado para albergar o Gran Premio de Motociclismo dos Países Baixos do Campionato do Mundo de Motociclismo que antes se disputaba nun circuíto semipermanente preto deste. O Circuíto de Assen está considerado "A catedral do motociclismo". Dende 1992, Assen tamén alberga carreiras do Campionato do mundo de Superbikes.

Orixinalmente, o circuíto tiña unha lonxitude de 7.705 m, pero no ano 1984 acurtouse a 6.134 metros. Tras varios reasfaltados e redeseños de curvas o trazado quedou con 5'997 quilómetros de longo en 2005. No ano 2006, o circuíto reduciuse a 4.750 metros por última vez. O autódromo ten unha capacidade de 100.000 persoas, das cales 60.000 poden estar sentadas.

## Circuítos 

Ficheiro:Assen van drenthe - old circuit map.jpg|Trazado do circuíto entre 1926 e 1954.
Ficheiro:Assen pre-2005.png|Trazado do circuíto antes do 2005.
Ficheiro:TT Assen.svg|Trazado actual do circuíto de Assen.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do circuíto
Anclados

***Anclados*** é unha serie de televisión española de xénero cómico, ambientada no día a día da singular tripulación dun cruceiro e ás cómicas situacións ás que dará lugar a súa convivencia durante meses. Está producida por Mediaset España, en colaboración con Globomedia, para a súa emisión en Telecinco. Na repartición destacan Miren Ibarguren, Alfonso Lara, Joaquín Reyes, Úrsula Corberó, Fernando Gil e Rossy de Palma como principais protagonistas. Estreouse o 25 de maio de 2015.

## Sinopse 
Gabriel (Alfonso Lara), o capitán do barco "Ancla II", é un inmaturo ao que lle é imposible ser fiel por culpa da súa diagnosticada adicción ao sexo. O seu peor pesadelo converterase en realidade cando a súa exparella, Marga Santaella (Miren Ibarguren), entre a traballar no barco como nova directora. Ríxida, controladora, mordaz e moi esixente, chega a ocupar o posto do seu irmán, Mariano Santaella (Joaquín Reyes), un tipo con grandes ínfulas que en realidade é tan inepto, torpe e mentireiro que o seu propio pai, dono da compañía navieira, relegouno a un posto irrelevante que el mesmo bautizou como "Supervising Jefe". Palmira (Rossy de Palma), será a veterana limpadora do barco, unha señora deslinguada e mordaz que leva máis anos traballando no cruceiro que os seus propios xefes e que non se baixa os pantalóns ante ninguén, ademais levarase fatal cunha clienta rica e malcriada, Natalia de Figueroa Martorell (Úrsula Corberó) que terá que soportar a estanza no barco por culpa do seu marido.

## Personaxes 
* Miren Ibarguren é Margarita "Marga" Santaella, directora do barco.
* Alfonso Lara é Gabriel Ugarte, capitán do barco.
* Joaquín Reyes é Mariano Santaella, fillo do dono do barco e irmán de Marga.
* Úrsula Corberó é Natalia de Figueroa y Martorell, pasaxeira de clase alta.
* Miki Esparbé é Raimundo Heredia, camareiro do barco.
* Fernando Gil é Ignacio Campillo, xefe de seguridade do barco.
* Alberto Jo Lee é Josep Lluís Chang, recepcionista do cruceiro.
* Sara Vega é Teresa "Tere" Pérez, animadora do cruceiro.
* Veki G. Velilla é Olivia Ugarte Santaella, filla adolescente de Marga e Gabriel.
* Rossy de Palma é Palmira Gómez, xefa das limpadoras do barco.
* Boré Buika é Obama, polisón.
* Ernesto Sevilla é Bosco, noivo de Natalia.
* Javi Coll é Paco Salazar, amigo do pai de Marga.
* Loles León é Jacinta, antiga compañeira de traballo de Palmira.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
El corazón del océano (serie de televisión)

***El corazón del océano*** foi unha miniserie de televisión española, baseada no drama e producida por Globomedia e a Colombiana Dynamo Producciones para a canle Antena 3. Foi estreada o 27 de xaneiro de 2014 e finalizou o 5 de marzo de 2014. Trátase da adaptación do libro homónimo de Elvira Menéndez González.

## Sinopse 
Alonso, un mozo galego, ten que fuxir da súa aldea porque matou por accidente ao fillo máis novo do conde Raña. Para salvarse, parte cara a Sevilla para embarcar cara ao Novo Mundo. Leva unha carta de recomendación para Juan de Sanabria, o Adiantado do Río da Prata, que prepara unha expedición a Asunción.

Doña Mencía de Calderón, a muller do Adiantado, reúne oitenta mozos de familias fidalgas sen recursos para que viaxen con ela e as súas dúas fillas a Asunción. Alí casarán cos españois que se instalaron na cidade. Ana é unha das mozas que aceptan viaxar con Mencía. Como sabe ler e escribir convértese na secretaria da Adiantada.

Alonso chega a Sevilla acompañado de Pelayo, un mozo pícaro e sen familia, ao que coñeceu no camiño. Os dous fixéronse amigos e xuntos sobreviven como poden na cidade á espera da chegada do Adiantado. No porto, Alonso coñece a Ana e quédase impactado con ela. A moza, que ten unha imaxinación desbordada, namorouse do aposto capitán Salazar, o veterano navegante e conquistador que guiará os barcos ata as novas terras.

A expedición parte cara ao Novo Mundo en tres barcos. Salazar capitanea un deles, a nave San Miguel, no que vai dona Mencía coas doncelas. Durante a travesía, desátase unha gran tormenta que afasta a San Miguel dos outros dous barcos e deixa a nao maltreita e á deriva. A tripulación do barco terá que superar varios obstáculos no seu traxecto para chegar ata o fin da expedición.

## Personaxes 
* Hugo Silva é Juan de Salazar
* Ingrid Rubio é Mencía Calderón
* Clara Lago é Ana de Rojas
* Álvaro Cervantes é Alonso
* Ferrán Vilajosana é Pelayo
* Hiba Abouk é Guadalupe
* María Cantuel é María de Sanabria
* Víctor Clavijo é Hernando Trejo
* Ane Gabarain é Doña Sancha
* Vida Torres é Pola
* Ilja Rosendahl é Ulrico Schmidels
* Juan David Agudelo é Fray Carrillo
* Marian Zapico é Isabel Contreras
* Didier van der Hove é Francisco Becerra
* Daniel Holguín é Rui Peña
* Dani Herrera é Bernardí

## Capítulos e audiencias 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *El corazón del océano* no sitio web de Antena 3
Xoán Carlos Montes Bugarín

**Xoán Carlos Montes Bugarín**, coñecido como **Calís**, nado en Mondariz o 21 de maio de 1975, é un político galego.

## Traxectoria 
Nas eleccións municipais de 2007 encabezando a candidatura do BNG foi elixido concelleiro de Mondariz, sendo a segunda forza política tralo PPdeG con 3 concelleiros. Volveu encabeza-la candidatura do BNG nas municipais de 2011 e volveu se-la segunda forza política, pasando de 3 a 5 concelleiros. Membro da corrente interna Máis Galiza, trala saída de dita corrente da fronte nacionalista, en abril de 2012 abandonou o BNG xunto con outros 3 compañeiros do seu grupo municipal.

Trala escisión, constitueu a formación local Alternativa por Mondariz, a cal encabezou nas municipais de 2015 logrando sela forza máis votada con 4 dos 11 concelleiros, polo que foi elixido alcalde. Estableceu un pacto de goberno coa única concelleira do PSdeG-PSOE Marina Alfaro, o cal rompeu a edil socialista en febreiro de 2017. Nas municipais de 2019 volveu encabeza-la candidatura de Alternativa por Mondariz, que foi novamente a forza máis votada con 4 edís, porén perdeu a alcaldía en favor de Xosé Emilio Barros, candidato do BNG, segunda forza máis votada, grazas ao apoio dos dous concelleiros do PPdeG e do único concelleiro do PSdeG-PSOE.

Nas municipais de 2023 encabezou novamente Alternativa por Mondariz, logrando ser novamente a forza máis votada e subindo ata os 5 concelleiros. Desta forma, recuperou a alcaldía ó non chegar a acordo algún os demais grupos, pasando a gobernar en minoría. O 11 de setembro de 2024 presentou a súa renuncia, canda o seu goberno, polo que considera o bloqueo da oposición ao labor do goberno municipal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Mondariz

### Ligazóns externas 
*Juan Carlos Bugarín Montes "Calis": "Los vecinos tendrán voz directa en los plenos municipales". Entrevista en *Faro de Vigo*
Bernardo Mato Castro

**Bernardo Mato Castro**, nado en Godoi (Vinseiro, A Estrada) o 3 de maio de 1887 e finado na mesma aldea o 4 de setembro de 1936, foi un mestre galego.

## Traxectoria 
Ingresou no Seminario pero non chegou a ordenarse sacerdote. Fixo maxisterio e marchou a Cuba. Na illa traballou de mestre e levador de libros do Centro Gallego de La Habana. Dirixiu o Instituto Cervantes e despois obtivo praza provisional en Pereira (A Somoza, Guilfrei) e finalmente a praza definitiva en Santa María de Teo en 1928. Foi presidente do Consello Local de Primera Enseñanza de Teo.

Utilizaba avanzados métodos pedagóxicos, creou escola nocturna para adultos, introduciu aparellos que facilitan o uso de materiais escolares como foi un sistema para subir e baixar os mapas, e implantou a aprendizaxe de oficios que deran independencia económica aos nenos ao mesmo tempo que adquirían coñecementos de lingua, literatura, historia etc. Colaborou con moitos periódicos da época.

No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 os milicianos pasaron pola súa escola, o seu xefe baixou a saudar e falar con Bernardo. Subiron ao seu despacho e alí estiveron dúas horas conversando. Bernardo decidiu refuxiarse na casa dos seus pais en Godoi. Cando ía a través do río, cara Cora cunha barca, foi interceptado polos falanxistas. Golpeado até que quedou inconsciente, un acompañante levouno a unha casa onde foron atendidos e coidados durante uns días até que finalmente o levaron moribundo á casa dos seus pais. Atendido polo médico Manuel Carbón, nada puido facer. Co cranio fracturado, quedou en coma, e logo dun mes, finou o 4 de setembro de 1936 ás 11 da mañá.

Depurado, foi cesado oficialmente como mestre o 23 de abril de 1941.
## Homenaxes
En 2006 foi homenaxeado na escola de Teo onde dera clases (unitaria de Campos) e creara unha escola nocturna para adultos, propoñendo a aprendizaxe de oficios á par da formación cultural básica.

## Querela arxentina contra os crimes do franquismo 
A súa familia sumouse á Querela arxentina contra os crimes do franquismo.

## Vida persoal 
Casou con Avelina Sanmartín Fernández na Estrada o 10 de xaneiro de 1927 e tivo catro fillos: José Bernardo, David, Otilia e Petronila. É o avó de Charo Valcárcel Mato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Bernardo Mato Castro. Mallar no ensino liberador

* Homenaxe ao mestre Bernardo Mato Castro na súa escola
* A historia de Bernardo Mato
Tesouro do Oxus

O **tesouro do Oxus** é unha colección de cento setenta obxectos de metalurxia en prata e ouro da época aqueménida, datados entre o -550 e o -330. Atópase case na súa totalidade no Museo Británico de Londres, agás algunhas pezas que se atopan no Victoria and Albert Museum desa cidade. Seguramente descubriuse entre 1876 e 1880 na beira norte do río Amu Daria (outrora coñecido como Oxus ou Oxo), no actual Tadjiikistán (antiga rexión histórica de Bactriana), e constitúe o tesouro mellor coñecido de obxectos de ouro e prata da época aqueménida. É de extraordinaria importancia non só pola calidade das súas pezas, senón porque constituíu a base do estudo da ourivaría aqueménida. O tesouro, composto por miniaturas de carros con cabalos, selos, figuras, brazaletes, aneis, moedas, xerras, placas votivas e obxectos persoais, vendeuse en bazares da India británica (no actual Paquistán) e reuniuno de novo o anticuario Augustus Wollaston Franks, quen o levou ó Museo Británico en 1897.

miniatura|Peixe oco de ouro, parte do tesouro. É posíbel que fose un recipiente para aceite ou perfumes, aínda que ten un gancho sobre a aleta para penduralo. Cabe a posibilidade de que formara parte dun colgadoiro.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tesouro

### Ligazóns externas 
* Pezas do Tesouro no Museo Británico
Mary Steenburgen

**Mary Nell Steenburgen**, nada en Newport (Arcansas) o 8 de febreiro de 1953 é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Nada en Arcansas, mudouse a Manhattan en 1972, traballando de camareira en Magic Pan e na axencia de publicidade Doubleday mentres estudaba interpretación.

Steenburgen foi descuberta por Jack Nicholson na recepción da oficina de Paramount Pictures en Nova York, sendo contratada como protagonista do seu segundo filme, ''Goin' South*. No seu segundo filme como actriz *Time After Time* (1979) interpretou unha muller moderna que se namora de H. G. Wells, interpretado polo que sería o seu marido, Malcolm McDowell.

Co seu terceiro filme, *Melvin and Howard* (1980) gañou o Oscar á mellor actriz secundaria. Destacou tamén en filmes como *Cross Creek* (1983), *Back to the Future Part III* (1990) e *Nixon'' (1995).

No 2008 apoiou a campaña presidencial da súa amiga Hillary Clinton xunto co seu marido, Ted Danson.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Mary Steenburgen Named 27th Sexiest Woman Over 50
* Mary Steenburgen: The Gift of Giving
Urna de San Cándido

A **Urna de San Cándido** (en ) é un relicario de madeira de autor anónimo, datada contra o ano 1292, que está recuberta por placas de relevos con escenas realizadas en estuco dourado. Tiña a función de gardar as reliquias de san Cándido. Procede do mosteiro de Sant Cugat e consérvase no Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona.

Na arqueta represéntase a escena do martirio a San Cándido baixo a goberno do emperador Maximiano no ano 300. A obra mantén a súa forma orixinal, aínda que lle faltan algúns anacos do estuco dourado e toda a ornamentación de pedras e cristais.

## Historia 
A realización da urna fíxose por mor da descuberta do sepulcro co corpo de Cándido de Tebas, o cal se atopaba na ábsida da cabeceira no lado da Epístola da igrexa do mosteiro de Sant Cugat del Vallès. A descuberta tivo lugar durante o mandato do abade Guerau de Clasquerí (1277-1294). A urna, de carácter relixioso, construíuse nun taller catalán de autor anónimo para honrar as reliquias do mártir Cándido.

É probable que, dende a data da inscrición que se amorsa na urna (1292), o reliquario se mantivese no mosteiro de Sant Cugat até o 16 de abril de 1868, cando o bispo de Barcelona Pantaleó Montserrat i Navarro a cedeu ó museo que pertencía á Comisión Provincial de Monumentos Históricos e Artísticos. Finalmente, a urna ingresou en 1933 no Museo Nacional de Arte de Cataluña procedente do Museu Provincial de Antigüidades de Barcelona, onde estivera dende 1879.

### Descuberta do sepulcro 
Co paso do tempo e as diversas construcións que padeceu o mosteiro de Sant Cugat perdéranse os datos da sepultura de dan Cándido. Segundo consta en documentos, a descuberta realizouse grazas a unha muller endemoñada que foi levada á igrexa do mosteiro para expulsar do seu corpo os espíritos malignos; durante este proceso, a muller sinalou o lugar onde se atopaba o corpo de san Cándido na capela de san Miguel. Diante da presenza do rei Xaime II de Aragón e dun gran número de acompañantes, abriuse o sepulcro e levaron os ósos para poñelos nun «lugar decente».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosteiro de Sant Cugat
* Arqueta de Sant Cugat
### Bibliografía 
* 
*
David Castro Mougán

**David José Castro Mougán**, nado en Besomaño (Ribadumia) en 1972, é un político galego.

## Traxectoria 
Xerente nunha bodega. Foi elixido concelleiro do PPdeG en Ribadumia en 1999. Formou parte novamente da candidatura popular no 2003 mais non resultou elixido nesta ocasión. Nas eleccións municipais de 2007 foi o número 7 de Independientes por Ribadumia e tampouco foi elixido. Nas municipais de 2015 foi o cabeza de lista de Independientes por Ribadumia e foi elixido alcalde co apoio de Somos Ribadumia e do PSdeG, formando un tripartito con eles. Nas municipais de 2019 foi reelixido alcalde obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PPdeG e foi reelixido con maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Ribadumia

### Ligazóns externas 
* “Xa non se pode entender que o goberno decida en función da cor política de cada veciño”
Hugo Claus

**Hugo Maurice Julien Claus**, nado en Bruxas o 5 de abril de 1929 e finado en Anveres o 19 de marzo de 2008, foi un autor belga que publicou as súas obras baixo varios pseudónimos. As contribución literarias de Claus abranguen os xéneros do drama, da novela e da poesía. Tamén ten un importante legado como pintor e director de cine. Escribiu maioritariamente en neerlandés, mais tamén escribiu algúns poemas en inglés.

A súa morte por eutanasia, que é legal en Bélxica, provocou unha gran controversia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* New York Times: Hugo Claus, One of Belgium’s Most Renowned Authors, Dies at 78 
* Centro de Estudo e Documentación Hugo Claus
Never Trust a Happy Song

***Never Trust a Happy Song*** é o primeiro álbum do grupo de música de indie rock Grouplove. Foi lanzado o 13 de setembro de 2011 por Canvasback/Atlantic Records.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Bronces de Riace

Os **Bronces de Riace** coñecidos tamén como **Guerreiros de Riace**, son unha parella de estatuas gregas do século -V, que se expoñen no Museo nacional da Magna Grecia da cidade de Regio de Calabria. Son dous dos poucos exemplos en bronce que quedan da arte grega antiga, xunto co Poseidón do Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas e co auriga de Delfos. Foron atopadas preto da localidade de Riace, na provincia de Regio en 1972.
Son coñecidos como: *Bronce A (o máis novo)* e *Bronce B (o máis vello)*.

Os dous bronces son obras de arte orixinais gregas do século -V e o seu descubrimento estimulou os estudosos na investigación da identidade dos personaxes e os seus autores. Porén, persiste a controversia respecto á datación, procedencia e autoría das dúas esculturas.

## Notas
Fernando Navarro

**Fernando Navarro Corbacho**, nado en Barcelona o 25 de xuño de 1982, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
O 19 de xuño de 2015 o Deportivo da Coruña anunciou a súa fichaxe por dúas tempadas, con opción a outra terceira, logo de desvincularse do Sevilla FC. Debutou como branquiazul na primeira xornada da campaña 2015–16, con Víctor Sánchez del Amo como adestrador, nun empate en Riazor fronte a Real Sociedad. Esa tempada foi un habitual da defensa, xunto a Juanfran Moreno, Sidnei Rechel e Alejandro Arribas.

En abril de 2017 renovou automaticamente polo Deportivo por unha campaña máis, tras xogar 20 encontros de liga.

O 6 de setembro de 2018, anunciou nas súas redes sociais a súa retirada como xogador de fútbol profesional.

## Palmarés 
### Club 
;Barcelona
* Primeira División: 2004–05

;Sevilla
* UEFA Europa League: 2013–14, 2014–15
* Copa do Rei: 2009–10

### Internacional 
* Eurocopa: 2008

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Los Hermanos

**Los Hermanos** foi unha banda de rock do Brasil formada en Río de Xaneiro no ano de 1997. Todos os membros da banda eran naturais da cidade de Río de Xaneiro e entón estudantes da PUC-RJ.

## Membros 
* Marcelo Camelo - vocalista, guitarra
* Rodrigo Amarante - vocalista, guitarra
* Bruno Medina - Teclado
* Rodrigo Barba - batería
* Patrick Laplan - baixo ex-membro

### Membros de apoio 
* Gabriel Bubu - guitarra, baixo
* Marcelo Costa - Saxofón, Clarinete
* Bubu Trompete - Trompeta
* Mauro Zacharias - Trombón

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Los Hermanos* (1999)
* *Bloco do Eu Sozinho* (2001)
* *Ventura* (2003)
* *4* (2005)

### DVD 
* *Los Hermanos no Cine Íris - 28 de Junho de 2004* (2004)
* *Los Hermanos na Fundição Progresso - 09 de Junho de 2007* (2008)
The Wilt Alternative

***The Wilt Alternative*** é unha novela en lingua inglesa do escritor inglés Tom Sharpe, publicada por vez primeira en 1979 por Trafalgar Square Publishing. É o segundo volume da saga comezada con *Wilt* en 1976.

## Trama 
Henry Wilt segue como profesor nun centro de formación profesional do sur de Inglaterra, e foi ascendido a xefe do departamento de Artes Liberais. Xunto coa súa muller Eva tiveron catro fillas a un tempo, e mudáronse a vivir a un barrio máis rico. El leva unha vida de rutinas, e Eva entrégase a proxectos alternativos de sostibilidade, próximos á permacultura.

Eva alúgalle o ático da casa a unha moza alemá. Porén, a policía descobre que a moza é unha terrorista internacional, que canda a dous homes prepara un atentado en Inglaterra. A policía -co inspector Wilt entre eles- cerca a casa de Wilt, quen é enviado ao domicilio para rescatar as súas fillas antes de que o exército entre a polos terroristas. Porén, Wilt ve crecer a súa coraxe ao ser drogado, e atrévese a facerlle fronte á rapaza.

Ao cabo, unha anciá veciña e mais Eva acaban por se enfrontar tamén aos terroristas, e vense recluídos nunha situación disparatada.

## Narración 
Seguindo o estilo da novela anterior, a obra está narrada en terceira persoa nun estilo cómico.
Andrés Díaz Sobral

**Andrés Díaz Sobral**, nado en Ponte Caldelas o 13 de febreiro de 1976, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Técnico especialista en robótica. Con 17 anos alistouse no exército e estivo destinado na BRILAT participando en dúas misións en Bosnia e Hercegovina (1995 e 1997). Tras 8 anos nas forzas armadas superou unha oposición e formouse en robótica, pasando a traballar na fábrica de Citroën de Vigo.

Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Ponte Caldelas e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 volveu ser cabeza de lista socialista e foi elixido alcalde co apoio da Agrupación Veciñal de Ponte Caldelas e do BNG, cos cales pasou a gobernar en coalición. Foi un dos principais apoios de Pedro Sánchez en Galicia durante o proceso de primarias de 2017. En decembro de 2017 foi elixido Secretario de Organización provincial do PSdeG na Provincia de Pontevedra, baixo o mandato de David Regades, mais renunciou en xaneiro de 2018. 

Nas municipais de 2019 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 volveu ser reelixido con maioría absoluta, superando nesta ocasión o 60 % dos votos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Ponte Caldelas
Medalleiro dos Xogos Europeos de 2015

## Medalleiro 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xogos Europeos de 2015

### Ligazóns externas 
* Medalleiro dos xogos
Germán Garmendia

**Germán Alejandro Garmendia Aranis**, nado en Copiapó o 25 de abril de 1990, é un YouTuber, cantautor, humorista e escritor chileno. Fíxose famoso pola súa canle de YouTube **HolaSoyGerman**, onde subía vídeos humorísticos sobre situacións cotiás. En 2013, creou a súa canle de videoxogos, **JuegaGerman**, que acabaría por superar a súa canle anterior en subscritores.
## Traxectoria 
Seu pai morreu nun accidente de coche cando era un neno. El e o seu irmán estaban separados, mais el viaxou a Los Vilos para estar con el. Cando tiñan trece anos, empezou unha banda co seu irmán, chamada "Zudex". El subiu o seu primeiro vídeo de YouTube en 2011, despois de que o animara un amigo. Despois disto, gañou fama no Youtube, e obrigóuselle a deixar a banda cando quixo adicar máis tempo a facer vídeos de YouTube.

Participou en YouTube Rewind 2014
En abril de 2014, durante unha *performance* organizada por "Telmex Aldea Digital" na Praza da Constitución, na Cidade de México, houbo un accidente debido a un exceso de persoas. O resultado foi que dez persoas novas sufriron danos menores, e varios desmaiáronse debido ao moito tempo de exposición ao sol. A policía e os auxiliares sanitarios tiveron que intervir para resolver o incidente. A pesar da presenza dunha forza policial de 500 axentes, medidas de seguranza, e contar cun grupo de protección civil, o número de asistentes, uns 35.000 segundo algunhas estimacións, excedía as expectativas dos corpos de seguridade. O accidente debeuse á gran cantidade de xente que quería entrar á carpa, incluso non habendo máis sitio. O acontecemento tivo que ser cancelado e os corpos de seguridade reforzáronse para evitar o caos na multitude. Germán tivo que deixar a praza e, máis tarde, desculpouse cos seus seguidores.

En 2016 converteuse no primeiro YouTuber en recibir dúas placas de diamante. Ademais da súa carreira en YouTube, desenvolveu unha carreira musical con bandas como Zudex, Feeling Every Sunset ou Ancud; Tamén lanzou varias cancións en solitario. En abril de 2016 publicou o seu primeiro libro, #ChupaElPerro. En 2018, publicou outro libro, Di Hola. Recibiu eloxios polas súas canles de YouTube. Nos premios MTV Millennial, gañou as categorías Digital Icon e Master Gamer en 2014 e 2015, respectivamente. Foi recoñecido como unha das maiores estrelas de YouTube por The Washington Post, unha das máis populares pola BBC e unha das máis influentes pola revista Time.

O 16 de maio de 2024, a canle JuegaGerman converteuse na primeira canle en español en superar os 50 millóns de subscritores, e na primeira canle de YouTube en español en recibir o premio coñecido popularmente como "Ruby Play Button", que se entrega aos creadores por superar ese número de subscritores.

En 2025 a súa canle JuegaGerman é a 72ª canle máis popular do mundo e ten 53,1 millóns de subscritores. Tamén é o quinto YouTuber máis subscrito en castelán, por detrás da canle española Mikecrack. Actualmente, é o YouTuber con máis subscritores en Chile.
## Notas
King Power Stadium

O **King Power Stadium** (tamén chamado **Leicester City Stadium**) é un estadio de fútbol localizado na cidade de Leicester en Inglaterra. O estadio foi inaugurado en xullo de 2002 e acolle os partidos como local do Leicester City. Ten unha capacidade de 32.262 espectadores e as medidas do campo de fútbol son 102x67 metros.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leicester City F.C.
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Misterio de Elx

O ***Misterio de Elx*** (''Misteri d'Elx* en catalán) é un drama sacro-lírico relixioso que recrea a Durmición, Asunción e Coroación da Virxe María. Dividida en dous actos ou xornadas, a obra escenifícase cada 14 e 15 de agosto no interior da Basílica de Santa María, na cidade de Elx (Alacant).
Investigacións recentes sitúan a orixe da devandita obra arredor da segunda metade do século XV, contradicindo así ás tradicións locais, que a relacionan, por unha parte, coa conquista do Elx musulmán (1265) e, por outra, co achado da imaxe da Virxe, dentro dunha arca de madeira, o 29 de decembro de 1370, na próxima localidade costeira de Santa Pola.

Trátase da única obra no seu xénero que foi representada sen interrupción ata a actualidade, superando mesmo o impedimento que supuxo a prohibición de representar obras teatrais no interior das igrexas por parte do Concilio de Trento. Foi o Papa Urbano VIII quen, en 1632, concedeu ao pobo de Elx, a través dun rescrito pontificio, o permiso para continuar coa devandita representación, contra o intento de prohibición do bispo de Orihuela.

Todos e cada un dos personaxes son representados por varóns, tratando de respectar así a orixe litúrxico-medieval desta, que vetaba expresamente a aparición de mulleres neste tipo de representacións. O texto do *Misteri'', a excepción dalgúns versos en latín, está escrito en catalán antigo. A música é unha amálgama de estilos de diferentes épocas que inclúen motivos do medievo, do Barroco e do Renacemento.

A festividade recibiu numerosas condecoracións e recoñecementos, entre os que destaca a declaración o 18 de maio de 2001 como Obra Mestra do Patrimonio Oral e Inmaterial da Humanidade por parte da Unesco.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
La Unión (As Pontes de García Rodríguez)

***La Unión*** foi un periódico que se editou nas Pontes de García Rodríguez entre 1913 e 1915.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Igor Martínez

**Igor Martínez Caseras**, nado o 19 de xullo de 1989 en Gasteiz, Áraba, é un futbolista profesional vasco da canteira do Deportivo Alavés, que xoga como centrocampista no Club Deportivo Mirandés da Segunda División B.

## Traxectoria 
Nado en Gasteiz, Igor Martínez formouse na canteira do equipo da súa cidade natal, o Deportivo Alavés, onde chegou a xogar tres tempadas co primeiro equipo. No verán de 2010, grazas ao seu rendemento, foi fichado polo Athletic Club. No equipo bilbaíno debutaría en Primeira División o 18 de setembro de 2010, nun partido disputado no estadio de El Molinón, saíndo como titular ante o Sporting de Gijón e callando unha grande actuación, dando unha a asistencia a Carlos Gurpegi para que marcase o 2-1 no minuto 29. Foi substituído no minuto 69 por Ion Vélez, quen volvía dunha lesión. Durante esa tempada xogou 8 partidos de Liga acumulando 381 minutos. En outubro desde mesmo ano foi convocado por vez primeira coa selección española sub-21 de Luis Milla para xogar ante .

Tras pasarse a gran parte da campaña 2011-12 lesionado, comeza a seguinte tempada en forma e preparado para xogar. O 30 de agosto de 2012 sae desde o banco no partido de clasificación da Europa League en Finlandia contra o HJK Helsinqui, no que marca o gol que pon o empate a 3 final no marcador. Desa forma estreouse como goleador do Athletic Club. Con todo, tras non ser renovado polo equipo vasco, o 3 de xullo de 2013 vincúlase contractualmente co Club Deportivo Mirandés, equipo no que xoga 2 tempadas. O 18 de xuño de 2015 o xogador fai oficial a súa saída do club de Anduva e varios equipos mostran interese por facerse cos servizos do vitoriano, entre eles o Deportivo da Coruña, o CD Lugo, o CD Tenerife, o Real Oviedo, o Osasuna, o RCD Mallorca e o Alavés. Finalmente, o Club Deportivo Lugo anuncia a contratación do xogador vasco o 22 de xuño, sendo a primeira fichaxe do club galego para a tempada 2015-16.

### Clubs 
## Títulos 
;Athletic Club
* **UEFA Europa League**: *Subcampión* (2011-12)
* **Copa do Rei**: *Subcampión* (2008-09, 2011-12)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt 
* Datos do xogador en Soccer Database
Benito Cabaleiro Piñón

**Benito Cabaleiro Piñón**, nado nas Pontes de García Rodríguez en 1861 e finado en febreiro de 1918, foi un político galego.

## Traxectoria 
Membro do Partido Liberal. Foi alcalde das Pontes de García Rodríguez de xullo de 1907 ata a súa morte en febreiro de 1918. Foi criticado por *La Unión*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Os oficios de As Pontes a través do fondo documental Arquivo Diocesano de Mondoñedo
Julio Illade Rilo

**Julio Illade Rilo** foi un farmacéutico, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Tiña unha farmacia na rúa Real das Pontes de García Rodríguez. Promoveu e dirixiu o periódico *La Unión* (1913-1915). En decembro de 1937 foi multado con 10000 pesetas "por anomalías administrativas y actos caciquiles" como consecuencia dunha inspección ao Concello das Pontes na que tamén foron sancionados o alcalde Fernando Fernández Freire, o secretario José Durán Juega e Jesús Cabarcos.

## Vida persoal 
Casou con América López Cabarcos e foi pai de Julia (finada en 1950), Julio José, Casto, Alfonso, Rita, Rodrigo e Manuel Illade López.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* La Unión, Periódico Independiente de Puentes de García Rodríguez
Josep Maria Subirachs

**Josep Maria Subirachs i Sitjar**, nado en Barcelona o 11 de marzo de 1927, e finado ibídem o 7 de abril de 2014, foi un escultor, pintor, gravador, escenógrafo e crítico de arte catalán. Foi un dos escultores contemporáneos con máis prestixio internacional, como se pode ver nos seus múltiples galardóns e recoñecementos, así como da presenza da súa obra en museos e lugares públicos de cidades de todo o mundo, mais principalmente Barcelona. Tamén participou nunha gran cantidade de exposicións tanto colectivas como individuais, en museos e galerías públicas e privadas.

Artista polifacético, Subirachs destacou especialmente na escultura, pero tamén noutras técnicas como a pintura, o debuxo, o gravado, o cartel, o tapiz, a ilustración de libros, o deseño de xoias e o acuñamento de medallas. Tamén realizou escenografías para prestixiosas montaxes de obres de teatro e ballet. Exerceu de mestre de arte e, no eido teórico, como escritor e colaborador en revistas e xornais, crítico de arte e conferenciante en universidades e academias arredor do mundo. Na súa longa traxectoria pasou por varias fases —mediterránea, expresionista, abstracta, neofigurativa—, períodos sempre caracterizados polas formas xeométricas, as liñas rectas e angulosas e as texturas rugosas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Code Lyoko: Il castello sotterraneo

**Code Lyoko: Il castello sotterraneo** é o primeiro libro da saga *Código Lyoko*, escrito por Jeremy Belpois. A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 12 de abril do 2010 en España.

## Historia 
O supercomputador militar que acaban de reactivar transporta a Jeremy Belpois, Yumi Ishiyama, Ulrich Stern e Odd Della Robbia ao interior de Lyoko, un mundo paralelo dixital habitado por XANA, unha malévola intelixencia artificial que quere controlar o mundo real.
Alí, catro amigos atópanse ademais cunha moza antivirus, a única arma que existe contra XANA. Chámase Aelita e non lembra case nada do seu pasado. Con moitos esforzos e despois de incribles aventuras virtuais, finalmente derrotan a XANA grazas ao sacrificio do pai de Aelita e creador de Lyoko, Franz Hopper, que sobreviviu durante moitos anos dentro do Mar dixital con forma dunha esfera luminosa.

O 21 de decembro, uns meses despois da derrota de XANA e da morte de Franz Hopper, Aelita perde de súpeto a memoria. Por iso, xusto pasadas as vacacións de Nadal, os seus amigos deciden reunirse na Ermida, a casa onde Aelita vivía antes, para axudala a recuperar os recordos perdidos. O cinco mozos comezan a investigar sobre os segredos da Ermida e chegan a descubrir unha habitación agochada. Atopan unha mensaxe rexistrada polo profesor que explica unha parte da historia, pero deixa aínda moitos misterios por resolver. Coa súa mensaxe, Hopper dá a misión á súa filla de atopar a súa nai, Anthea, e pídelle que conserve un colgante de ouro: un agasallo que Franz e Anthea Hopper tiñan como mostra de amor. Á vez XANA resucita (un pouco desorientado) e vai desde o Xapón aos Estados Unidos, onde posúe o corpo de Eva Skinner e Eva-XANA vai a Francia.

Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.

## Personaxes novos 
* **Eva Skinner**: Vivía en California (Estados Unidos), pero XANA, quen non morreu finalmente, logrou posuíla e facela prisioneira seu. Deste xeito envíaa a Francia co fin de que estableza amizade cos Guerreiros de Lyoko.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
**Code Lyoko: La città senza nome*

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do libro (Alfaguara)
* Código Lyoko: Il castello sotterraneo na wiki de Código Lyoko
Entretemento

Coñécese como **entretemento** ao conxunto de actividades que permite aos seres humanos empregar o seu tempo libre para divertirse, evadindo temporalmente as súas preocupacións.

O entretemento forma parte da ampla familia do lecer e converteuse nun sector florecente da actividade económica, especialmente a través dos parques temáticos e de atraccións, os medios de comunicación e as industrias do cine, a música ou os videoxogos.

O termo «entretemento» é de orixe latina. Comezou a utilizarse en Europa a finais do século xv en relación coa acción financeira de desviar en beneficio propio bens alleos. Con posterioridade, tal acepción deu paso á de «desviar a atención» en xeral, asociándose logo á idea de pracer e de lecer.

En 1662, o filósofo francés Blaise Pascal elaborou un reputado estudo sobre o entretemento que foi publicado en 1670 nos seus «Pensamentos», desenvolvendo a idea contraditoria de que é necesario que o home se distraia e, por tanto, se á parte do esencial ou tamén o podemos utilizar de acordo

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lecer
Daniel Wass

**Daniel Wass**, nado o 31 de maio de 1989 en Gladsaxe, é un futbolista dinamarqués que xoga na demarcación de centrocampista, o seu actual club é o Valencia CF.

## Traxectoria 
O 22 de xuño de 2015, anunciouse oficialmente a súa fichaxe por cinco tempadas polo Celta de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerway.com
Mouros e Cristiáns de Alcoi

As festas de **Mouros e Cristiáns de Alcoi** (en valenciano: ''Moros i Cristians d'Alcoi'') son unha festa popular que inclúe a representación da loita entre dous bandos, musulmán e cristián. Celébrase na vila de Alcoi, na provincia de Alacant, e está declarada Festa de Interese Turístico Internacional.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Associació Sant Jordi
Procesión do Corpus Christi de Toledo

200px|thumb|Detalle Custodia
A **procesión do Corpus Christi** en Toledo (España) é unha festa católica, eucarística de tradición moi antiga que se celebra cada ano nesta cidade. É a festa principal dos toledanos e de gran notoriedade entre os católicos españois, despois de ser declarada en 1980 de Interese Turístico Internacional.

Dende 1595 vénse celebrando na conmemoración do Corpus Christi que é o seguinte xoves ao oitavo domingo despois do Domingo de Pascua (é dicir, 60 días despois do Domingo de Pascua; formalmente é o xoves que segue ao noveno domingo seguinte á primeira lúa chea de primavera do hemisferio norte). Tras establecerse en 1991 o domingo posterior como festividade do Corpus Christi, en 2010 a procesión toledana volveu celebrarse definitivamente o xoves, acolléndose ao calendario litúrxico hispano-mozárabe.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Abarán

**Abarán** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Alta del Segura. Tiña unha poboación de 13.086 habitantes en 2014 e atópase a 40&nbsp;km da cidade de Murcia.

Abarán ten catro das sete noras que aínda funcionan na Rexión de Murcia. A Nora Grande é a maior de Europa en funcionamento. No ámbito desta nora, creouse hai uns anos un parque, realizado polos alumnos das Escolas Taller do municipio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Albudeite

**Albudeite** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Río Mula. Tiña unha poboación de 1.383 habitantes en 2014.

Atópase a 26&nbsp;km da cidade de Murcia. Limita ao norte, leste e sur con Campos del Río e ao oeste con Mula.

Destaca a celebración da Semana Santa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Aledo

250px|miniatura|Igrexa de Santa María de Aledo
**Aledo** é un concello da Rexión de Murcia, situado na comarca do Bajo Guadalentín. Tiña unha poboación de 986 habitantes en 2014.

Atópase a 60&nbsp;km da cidade de Murcia, na vertente meridional de Serra Espuña. Limita ao norte, leste e sur con Totana e ao oeste con Lorca.

A súa economía baséase na agricultura. Cultívase de modo intensivo a uva de mesa en parral e en menor grao, o caravel. Así mesmo, Aledo é un importante foco da olaría murciana.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Alguazas

**Alguazas** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Media del Segura. Tiña unha poboación de 9.593 habitantes en 2014.

Está situado a unha altitude de 90 msnm, cunha altura máxima de 214 msnm no Cabezo de la Zobrina. Limita ao leste con Molina de Segura, ao sur con Las Torres de Cotillas, ao oeste con Campos del Río e Villanueva del Río Segura e ao norte con Ceutí e Lorquí.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Beniel

**Beniel** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Huerta de Murcia. Tiña unha poboación de 11.112 habitantes en 2014 repartidas entre a capital municipal e as súas pedanías: La Basca, El Mojón e El Raiguero-La Villa.

Está situado a unha altitude de 28 msnm. Limita ao norte e leste con Orihuela, na provincia de Alacant, e ao sur e oeste co concello de Murcia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Blanca, Murcia

**Blanca** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Alta del Segura, aínda que historicamente vinculado ao Valle de Ricote. Tiña unha poboación de 6.477 habitantes en 2014 repartidas entre os núcleos de Alto Palomo, Bayna, Blanca, Carretera Estación, Estación Férrea, Huerta de Arriba, Runes e Tollos.

Está situado a unha altitude de 152 msnm. Limita ao norte co termo municipal de Abarán, ao sur cos de Ulea e Ojós, ao leste cos de Molina de Segura e Fortuna, e ao oeste co de Ricote. Polo concello discorre o río Segura.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Calasparra

250px|miniatura|Calasparra e o seu castelo árabe.
**Calasparra** é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Noroeste. Actualmente ten 10.214 habitantes (INE 2017).

Está situado a unha altitude de 350 msnm. Limita ao norte con Hellín, na provincia de Albacete, ao oeste con Moratalla, ao sur con Cehegín e ao leste con Cieza.

Ten fama polo seu arroz e en especial a variedade «bomba», que ten denominación de orixe.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Pozanco

miniatura|dereita|Igrexa de San Juan Bautista de Pozanco.
**Pozanco** é unha localidade española pertencente á provincia de Ávila, na comunidade autónoma de Castela e León.

## Xeografía e poboación 
Posúe unha superficie de 11,07 km² e unha poboación de 57 habitantes (ano 2014). Limita ao leste coa localidade de Santo Domingo de las Posadas, ao norte con Vega de Santa María, ao oeste con Las Berlanas e ao sur con Mingorría.
Azealia Banks

**Azealia Amanda Banks** nada en Harlem o 31 de maio de 1991, é unha cantante, rapeira e compositora estadounidense.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* 2014: *Broke With Expensive Taste*
* 2018: *Business & Pleasure*

### EP e Mixtapes 
* 2012: *1991*
* 2012: *Fantasea*
* 2016: *Fantasea II: The Second Wave*

### Vídeos musicais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Sant Josep, L'Hospitalet de Llobregat

250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet
**Sant Josep** é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, que forma parte do distrito I da cidade xuntamente co Centre e Sanfeliu. Atópase no centro do municipio e limita ao norte con Les Planes e La Torrassa, ao leste con Santa Eulàlia, ao sur co Centre e ao oeste co Centre e Can Serra.

## Características 
Sant Josep queda enmarcado polo recadro que forman a avenida da Fabregada e a de Isabel la Catòlica pola parte de poñente, o Torrent Gornal por levante, ao norte a barreira formada polas vías do ferrocarril e ao sur a avenida do Carrilet. Neste marco espacial pódense encontrar as imprentas que ao longo do tempo deixaron todos os sectores industriais que tiveron unha actividade importante en L'Hospitalet de Llobregat: dende os muíños fariñeiros e as destilarías, ata os diversos aproveitamentos enerxéticos dos saltos de auga da Canle da Infanta ou as industrias cerámicas, téxtiles, metalúrxicas e químicas. De feito, Sant Josep configurouse como un rabal industrial, pero a posterior desaparición de moitas fábricas, así como a densificación da poboación, déronlle un carácter residencial.

Actualmente, o barrio vive unha revitalización urbanística coa construción de novas zonas de vivendas, como as que se están a edificar. O Centro Cultural Tecla Sala, que acolle a Biblioteca Central de Hospitalet, potencia tamén este novo espazo cidadán. Edificios como o comentado de Tecla Sala, ou doutras como Can Vilumara ou Cosme Toda, son unha boa mostra do patrimonio histórico hospitalense e recorda o pasado industrial do barrio. Sant Josep conta con monumentos urbanos destacados como unha escultura de Josep Guinovart ao parque da Serp. Este espazo é o escenario da festa maior do barrio, a primeira do calendario festivo da cidade, que ten lugar a principios de maio.

## Véxase tamén
Fortuna Düsseldorf

O **Düsseldorfer Turn- und Sportverein Fortuna 1895 e.V.** coñecido como **Fortuna Düsseldorf** é un club de fútbol da cidade de Düsseldorf no estado de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. O equipo foi fundado no ano 1895 e actualmente milita na 1. Bundesliga alemá. O Fortuna Düsseldorf disputa os seus partidos como local no Merkur Spiel-Arena, estadio que conta cunha capacidade de 54.600 persoas.

## Xogadores 
### Cadro actual 
*Actualizado o 1 de febreiro de 2020.*

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
**Ligas**
* 15px|Bundesliga **Fußball-Bundesliga (1)**: 1933
* **2. Bundesliga (2)**: 1989, 2018
* **Liga de fútbol de Alemaña do Oeste (1)**: 1931
* **Berg Mark Liga (5)**: 1927, 1929, 1931, 1933, 1947
**Copas**
***DFB-Pokal (2)**: 1979, 1980
* **Copa de fútbol de Alemaña do Oeste (5)**: 1956, 1957, 1958, 1962, 1971

### Torneos rexionais 
* **Gauliga Niederrhein (5)**: 1936, 1937, 1938, 1939, 1940
* **Regionalliga (1)**: 1966
* **Oberliga Nordrhein (1)**: 1994

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club