Illas Sisargas

As **illas Sisargas** son un arquipélago galego situado no océano Atlántico en fronte do cabo de Santo Hadrián, na chamada Costa da Morte. O arquipélago está formado pola illa Sisarga Grande –a maior das tres, que acolle un faro e un pequeno embarcadoiro–, a illa Sisarga Pequena –a máis próxima á costa– e a illa Malante –situada entre as dúas–. As illas pertencen ó concello de Malpica, na comarca de Bergantiños.

## Xeografía 
[miniatura|222px|Illas Sisargas, [Malpica de Bergantiños.]]
Están situadas preto da costa, con 750 m de distancia entre a illa Sisarga Pequena e o cabo de Santo Hadrián. Están a 3&nbsp;km da vila de Malpica e a uns 35&nbsp;km ao oeste da cidade da Coruña. O grupo disponse a xeito dun L invertido e xiradoː a illa Sisarga Grande é a máis occidental e setentrional; Malante, tamén chamada Atalaxeiro, ocupa a posición central e angular; e a illa Sisarga Pequena ten a posición meridional. Unhas doutras sepáranse por estreitas canles de mar (canal de Estádiga entre as dúas primeiras e canal de Esteirón entre a Malante e a Pequena). A máxima elevación pertence á Sisarga Grande con 100 metros sobre o nivel do mar.

## Fauna 
A importancia das Illas Sisargas está nas súas colonias de gaivota escura (*Larus fuscus*), garrucho (*Rissa tridactyla*), paíño europeo (*Hydrobates pelagicus*) e arao dos cons (*Uria aalge*), aves escasas en Galiza e na Península Ibérica e que teñen aquí unha das súas maiores colonias. Ademais existe unha importante poboación de corvo mariño cristado (*Phalacrocorax aristotelis*), andurón real (*Tachymarptis melba*), gaivota patiamarela (*Larus cachinnans*) e choia biquivermella (*Pyrrhocorax pyrrhocorax*).

## Toponimia 
O padre Sarmiento, que as denomina *Cisargas*, propuxo a hipótese de que o nome das Sisargas estaba referido a Xulio César, quen cara ao ano 60 a. C., chegou á Gallaecia, e someteu a súa parte Norte, aparecendo entre os ártabros, aos que, segundo as crónicas romanas, aterrorizaría coas súas naves, polo que se someterían decontado aos romanos. Esta hipótese supón que o seu nome latino sería **insulas Caesaricas*, en acusativo plural, desvelando o estadio lingüístico actual a influencia seseante.

En relación con isto, Rodríguez Bordallo e Ríos Graña sosteñen que aquí estivo localizado un dos grupos das Aras Sestianas, en concreto os citados por Tolomeo como "Sestíou bomoí": "tres altares de Sestíos".

Con todo, o máis coherente e aceptado hoxe en día, é que proveñan dunha raíz hidronímica indoeuropea *eis- 'fluír', en grao cero *is-, dunha forma *Illas Isargas (de *Insulas Isáricas). O S- non sería máis que a deglutinación do -s final de Illas. Da mesma produtiva raíz veñen tamén o nome do río Ézaro (de *Ísarus) e moitos outros hidrónimos galegos e europeos.

## As Sisargas na cultura popular galega 
Conta a lenda que nas illas vivían uns monxes que estaban acosados por unha gran colonia de serpes. Santo Hadrián, que andaba a predicar pola Costa da Morte, achegouse ás pedras da ribeira e dixo: "*Eu, santo Hadrián, libérovos das serpes e desde hoxe nunca máis ás Sisargas irán*". E, pisando unha que estaba ós seus pés, deixou gravada a súa silueta nunha das rochas, xunto á marca dos seus pés e da cunca que levaba. O certo é que o que se interpreta como a cunca e as pegadas son pías naturais da erosión da pedra, e a silueta da serpe é unha formación rochosa natural.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santo Hadrian coas sisargas.JPG|Santo Hadrián e as Illas Sisargas
Ficheiro:Illas Sisargas.jpg|Illas Sisargas
Ficheiro:Ilhas_Sisargas.JPG
Ficheiro:Faro_de_Illa_Sisarga_-_panoramio.jpg|Faro
Ficheiro:Sisargas_-_panoramio_(2).jpg
Ficheiro:Manifiesto_de_la_canal_que_media_entre_la_Ysla_Sisarga_y_la_costa,_su_dimensión,_sonda_y_bajos_LOC_91683635.jpg|Mapa de principios do século XVIII da canle entre as illas e a costa

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Malpica de Bergantiños 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños 
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Otero Pedrayo, Ramón, *Guía de Galicia*. Galaxia. Vigo. 1954.
* Rodríguez Bordallo, Ramón e Ríos Graña, Ana María, *El simbolismo, la localización y el número de las Aras Sestianas*, in Actas del II Coloquio Galaico-Minhoto. I volumen. Xunta de Galicia. Santiago. 1984
* Sarmiento, Martín, *Onomástico etimológico de la Lengua Gallega*, 1757. Edic. de J. L. Pensado Tomé, vol.I. Salamanca. 1998.

### Outros artigos 
* Parque nacional das Illas Atlánticas
* Faro das illas Sisargas