Cimícidos

Os **cimícidos** (**Cimicidae**) son unha familia de pequenos insectos hemípteros parasitos que se alimentan exclusivamente de sangue de animais de sangue quente, denominados en xeral **chinches**. Entre eles están a chinche das camas común *Cimex lectularius*, e o seu parente tropical similar *Cimex hemipterus*. A familia contén unhas 100 especies. Os cimícidos apareceron no rexistro fósil no Cretáceo. Cando evolucionaron os morcegos no Eoceno, cambiaron de hóspede e agora aliméntanse principalmente de morcegos e aves. Membros deste grupo colonizaron os humanos en tres ocasións.

Os cimícidos xeralmente aliméntanse do sangue do seu hóspede cada tres a sete días, afastándose do hóspede e escondéndose mentres están dixerindo o sangue, o cal tarda varios días. Isto significa que se especializan en hóspedes vertebrados que volven regularmente a sitios determinados para estar no niño, descansar ou durmir. As aves e morcegos cumpren eses específicos requirimentos, como tamén os seres humanos que viven en casas, e estes son os seus principais hóspedes. A maioría dos cimícidos poden estar sen alimentarse durante longos períodos de tempo, nalgúns casos durante aproximadamente un ano.

Os cimícidos son tipicamente insectos pequenos, ovais, aplanados e sen ás. Son estimulados a saír dos seus agochos por sinais como un lixeiro aumento da temperatura dos seus arredores. Entre as características distintivas da familia están a inseminación traumática, na cal o macho fertiliza os ovos perforando a parede abdominal da femia co seu órgano intromitente. Tamén teñen unhas estruturas pares distintivas chamadas micetomas dentro dos seus corpos, nas cales almacenan bacterias simbióticas: estas poden axudarlles a obter nutrientes que non poden extraer do sangue. Aínda que os insectos poden adquirir virus e outros patóxenos mentres se alimentan, estes normalmente non se replican dentro do insecto e as infeccións non se transmiten a novos hóspedes.

## Bioloxía 
[miniatura|esquerda|*[Cimex lectularius* alimentándose dun morcego]]

Todos os cimícidos son pequenos, de forma oval e planos, aínda que os seus corpos inchan despois de que se alimentan. Non voan, pero teñen pequenas almofadiñas alares non funcionais. Teñen pezas bucais perforadoras coas cales pinchan a pel e zugan o sangue do hóspede. A miúdo considéranse ectoparasitos porque, aínda que non permanecen no seu hóspede unha vez que se alimentaron, permanecen nos confíns do sitio onde o hóspede ten o niño, póusase ou vive; porén, baixo outra definición, poderían considerarse micropredadores chuchadores de sangue. nesa situación, o último macho inseminador procrea máis proxenie que os seus predecesores. Os machos montan a calquera individuo da súa especie que se acabase de alimentar, sen importar se é macho ou femia, e empezan a sondar o seu abdome na rexión do *spermalege*, recibindo así pistas táctiles, morfolóxicas e comportamentais que revelan o sexo do individuo montado. As femias por veces morren pola rotura do tubo dixestivo durante a inseminación; a inseminación a través do tracto reprodutor feminino non ocorre normalmente, excepto en condicións restrinxidas de laboratorio.

Os cinco estadios ou ínstares ninfais deben alimentarse de sangue para poderse desenvolver ata o seguinte estadio.

## Comportamento 
Os cimícidos son atraídos polos seus hóspedes por unha variedade de sinais, como a calor (mesmo unha diferenza de temperatura de só 1&nbsp;°C) e cairomonas. Os sinais do hóspede (polo menos nalgunhas especies, como *C. lectularius* e *Stricticimex antennatus*) cambian de atraentes a repelentes unha vez que o cimícido se alimentou, causando que se vaia da zona de perigo despois de que comeu. Isto permítelles sobrevivir o inverno nos pousadoiros de verán de morcegos incluso cando os morcegos marchan para invernar noutra parte, e pode ser unha importante característica adaptativa debido á súa limitada capacidade de dispersión. Os cimícidos foron observados ocasionalmente colgando das ás dos morcegos lonxe do pousadoiro e isto é probablemente a maneira en que o insecto se dispersa. Os cimícidos non teñen adaptacións especiais que lles permitan viaxar desta maneira, porén os únicos dous membros da subfamilia Primicimicinae, *Bucimex chilensis* e *Primicimex cavernis* teñen garras e unha ringleira erecta de espiñas como pugas no tarso e observouse que se penduraban do pelame dos morcegos con elas.

En termos evolutivos, a maioría das especies de cimícidos probablemente se especializaron en morcegos e paxaros insectívoros, coa posibilidade de dispersarse a outros sitios por medio dos seus hóspedes alados. Cando un morcego torna ao pousadoiro, pode que só estea dispoñible para o cimícido durante un curto tempo antes de que arrefríe e entre nun estado de torpor, cun 
fluxo sanguíneo reducido. Orixinouse unha nova oportunidade cando os morcegos vivían en estreita proximidade cos humanos, en covas ou no tellado das cabanas; o cimícido podía utilizar o gran tamaño e a homeotermia dos humanos, que lle proporcionarían unha abundante subministración de alimento, o que levou ao crecemento e expansión das poboacións do ectoparasito.

Os cimícidos están relativamente especializados na súa elección de hóspede en comparación con outros insectos hematófagos. A maioría deles teñen un hóspede preferente, pero aceptan algúns outros cando se lles presenta a oportunidade, como fan  *C. lectularius* e *C. hemipterus*, que se encontran normalmente entre os humanos, pero que poden tamén sobrevivir alimentándose de aves, morcegos, coellos e ratos. As subfamilias Primicimicinae e Latrocimicinae usan como hóspedes morcegos do Novo Mundo, mentres que os Afrocimicinae e Cacodminae utilizan morcegos do Vello Mundo. Os morcegos son un mamífero moi conveniente para eles porque se poden aproveitar de que se pousan comunalmente e moi xuntos e retornan ao mesmo pousadoiro regularmente. Precisamente, algunhas especies de morcegos quizais cambian regularmente de pousadoiro para evitaren os parasitos. A subfamilia Haematosiphoninae utiliza as aves das familias dos cirrios (Apodidae) e as andoriñas (Hirundinidae).

## Evolución 
A chinche fósil *Quasicimex eilapinastes* identificouse en 2008 en ámbar birmano do Cretáceo tardío de hai 99 millóns de anos. A análise molecular suxire que os cimícidos se diversificaron antes da existencia dos morcegos, que son os seus hóspedes primarios hoxe, o que suxire unha repetida colonización dos morcegos a partir duns hóspedes descoñecidos.

A análise molecular de cinco xenes mitocondriais e nucleares mostrou que os Cimicidae forman un clado. Os Primicimicinae son un grupo irmán do clado que contén todas as outras especies existentes. A análise, datada usando fósiles, dá unha data estimada de 115 millóns de anos no Cretáceo para a evolución dos primeiros Cimicidae. Cando apareceron os morcegos hai uns 50 millóns de anos, os parasitos cambiaron de hóspede, pasando a alimentarse de morcegos e aves a partir de entón. O grupo colonizou os humanos en tres ocasións. O xénero *Cimex* considérase polifilético.

Os Afrocimicinae, Haematosiphoninae e Latrocimicinae non foron incluídos na análise.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas