open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jesús Bonilla

**Jesús Bonilla**, nado en Madrid o 1 de setembro de 1955, é un actor e director de cine español.

## Traxectoria 
Jesús Bonilla é actor habitual en cine e especialmente en televisión, onde ten formado parte do elenco de multitude de series. O filme *El oro de Moscú* supuxo o seu debut como director de cine, faceta na que repetiría na película *La daga de Rasputín*. As súas películas son numerosas e con papeis de todo tipo, aínda que destacan os seus papeis cómicos.

## Filmografía 
* *Dos mejor que uno* (1984)
* *La mujer de tu vida: Mujer perdida* (1988) 
* *Bajarse al moro* (1988)
* *No me compliques la vida* (1991) 
* *Belle Époque* (1992)
* *Makinavaja, el último choriso* (1992)
* *La reina anónima* (1992)
* *Kika* (1993)
* *Los peores años de nuestra vida* (1993)
* *¡¡Semos Peligrosos!!* (1993)
* *Todos los hombres sois iguales* (1994)
* *Así en el Cielo como en la Tierra* (1994)
* *¡Oh cielos!* (1994)
* *Belmonte* (1995)
* *Sólo se muere dos veces* (1996)
* *Carreteras secundarias* (1997)
* *Mátame mucho* (1997)
* *La niña de tus ojos* (1998)
* *Pídele cuentas al rey* (1999)
* *Adiós con el corazón* (1999)
* *La Comunidad* (2000)
* *Obra Maestra* (2000)
* *El oro de Moscú* (2002)
* *Lisístrata* (2002)
* *El chocolate del loro* (2004)
* *R2 y El Caso del cadáver sin cabeza* (2005)

## Televisión 
* *Platos Rotos* (TVE, 1985), como Fermín
* *El peor programa de la semana* (1993)
* *Querido maestro* (1996), como Carlos
* *La banda de Pérez* (1997), como Urquiza
* *Mediterráneo* (TVE, 1999), como Bienvenido
* *Periodistas* (Telecinco, 2000), como Vicente Zamora
* *7 vidas* (Telecinco, 2002), como Aguado (cameo)
* *Los Serrano* (Telecinco, 2003), como Santiago
Illa Juan de Nova

**Juan de Nova** é unha pequena illa, de 4,4&nbsp;km²,(sobre 6&nbsp;km de longo e 1,6 de ancho) pertencente a Reunión que leva o nome do navegante galego Joan de Novoa, onde este pasou o inverno de 1505 tras ser repelido o seu barco por unha treboada no Cabo de Boa Esperanza.

Sitúase na canle de Mozambique, entre Madagascar e Mozambique, e é unha posesión francesa dende 1897. Na segunda guerra mundial foi abandonada e recibiu a visita de submarinos alemáns. A partir de 1968 comezaron a explotarse os depósitos de guano (fosfatos).

Na actualidade é unha reserva natural que está deshabitada, e nela só existe un pequeno aeródromo (cunha pista de 1,2&nbsp;km) e unha base meteorolóxica do exército francés cunha pequena gornición de 14 homes. É administrada polo administrador superior das Terras Austrais e Antárticas Francesas (TAAF) e a **República de Madagascar** reclama a súa soberanía.
esquerda|400px

Ficheiro:Juan-de-Nova-1.jpg|Vista de Juan de Nova en marea baixa.
Ficheiro:Juan-de-Nova-2.jpg|Vista da praia de Juan de Nova desde a maleza.
Ficheiro:Juan de Nova Island.jpg|Imaxe de satélite da illa Juan de Nova
Ficheiro:Ile juan de nova 76.jpg|Mapa
Paz Vega

**Paz Campos Trigo**, nada en Sevilla o 2 de xaneiro de 1976, é unha actriz española, máis coñecida polo seu nome artístico **Paz Vega**.

## Traxectoria 
**Paz Campos Trigo** toma o seu apelido artístico, Vega, da súa avoa. Comezou estudos de Ciencias da Información, pero decidiu abandonalos e trasladarse a Madrid para dedicarse á interpretación.

Os seus primeiros traballos conségueos en series de televisión. O seu primeiro papel foi en *Más que amigos*, para Telecinco, onde deu vida ó personaxe de Olga no ano 1997. Un ano máis tarde entraría a formar parte do elenco de *Compañeros*, onde interpretou a profesora Luz durante só unha temporada, abandonando esta produción de Antena 3 para volver a Telecinco e ser unha das protagonistas de *Siete Vidas*, a serie que verdadeiramente a lanzou á fama co papel de Laura.

O seu primeiro papel importante en cine sería o de Lucía, protagonista en *Lucía y el sexo* (2001) de Julio Medem. No mesmo ano protagoniza xunto a Sergi López Ayats *Sólo mía* de Javier Balaguer, unha cinta que trata o tema do maltrato á muller. Foi candidata ós Premios Goya do ano 2002 por ambas interpretacións, obtendo o premio á mellor actriz revelación polo seu traballo ás ordes de Medem.

En 2002 tivo unha breve participación en *Hable con ella* de Pedro Almodóvar, ademais de ser unha das protagonistas de *El otro lado de la cama* de Emilio Martínez Lázaro, a película española de máis éxito dese ano segundo FilmAffinity. Casou con Orson Salazar co que ten tres fillos.

En 2003 protagonizou xunto a Leonardo Sbaraglia *Carmen* de Vicente Aranda, baseada na novela de Prosper Mérimée. En 2004 rodou en Estados Unidos *Spanglish*, dirixida por James L. Brooks, e tamén a produción española *Di que sí* xunto a Santi Millán.

En 2006 aparece nun vídeo musical de Alejandro Sanz titulado *A la primera persona*. Nese ano interpreta a Caterina Sforza no filme *Los Borgia* dirixida por Antonio Hernández, e pouco despois protagoniza *La masseria delle allodole*, dirixida polos irmáns Taviani.

En novembro de 2007 participa no filme de acción estadounidense *The Spirit*, xunto con Eva Mendes, Samuel L. Jackson e Scarlett Johansson. O 30 de maio de 2008 recibiu a medalla da cidade de Sevilla,
 e en outubro de 2008 comezou a traballar na serie de televisión *LEX*, protagonizada polo seu antigo compañeiro en *Siete vidas*, Javier Cámara.

En 2009 seguiu desenvolvendo a súa traxectoria internacional co filme *Triage*, onde comparte cartel con Colin Farrell e Christopher Lee. O 23 de maio de 2010 recibiu a Medalla de Ouro da provincia de Sevilla.

En 2012 deu a súa voz para o filme de animación ''Madagascar 3: Europe's Most Wanted* e deu por finalizada a rodaxe de *Los amantes pasajeros*, de Pedro Almodóvar. Recentemente interpretou a Maria Callas no filme *Grace of Monaco'' xunto a Nicole Kidman, quen encarnou a Grace Kelly.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Paz Vega
* Anuncio publicitario Magnum con Paz Vega
Birán

**Birán** é unha pequena localidade dentro do concello de Cueto, na provincia de Holguín, ao leste de Cuba, coñecido por ser o lugar de nacemento dos irmáns Castro: Ramón (1924), Fidel (1926), Raúl (1931) e Juanita (1933).
O pai de Fidel (Ángel Castro Argiz) posuíu neste lugar mais de 10.500 hectáreas en plantacións de cana de azucre.
Ordalía

A **ordalía** é unha práctica xudicial na cal a culpabilidade ou inocencia do acusado se determina expoñéndoo a unha proba dolorosa.

## Idade Media 
En Europa este modo de xuízo formalizouse despois da caída do Imperio Romano e foi apoiado pola Igrexa católica ata o IV Concilio de Letrán (1215), supuña a intervención directa da divindade por medio principalmente da lide ou batalla xudicial, que podía ser a cabalo ou a pé segundo o rango dos participantes, considerábase culpable ao que saía do campo, ao que morría ou ao que se declaraba culpable o que daba lugar á imposición da pena correspondente ao delito. Outras ordalías era a das candeas, na que a culpabilidade estaba determinada pola candea que se consumira primeiro; a da auga quente, neste caso o acusado tiña que extraer uns croios ou pedras dun recipiente con auga fervendo, a súa culpabilidade determinábase uns días despois segundo o estado das súas queimaduras; o da auga fría, para ser declarado inocente era preciso afogar na auga; a do ferro quente estaba tamén moi esparexida sobre todo entre as mulleres, consistía en coller un ferro quente nas palmas das mans e depositalo uns pasos máis aló, aos tres días un xuíz tiña que examinar a man, de estar queimada era declarado culpable.
## Notas
Ifni

**Ifni** foi unha antiga posesión española na costa africana, ao sur de Agadir, tiña unha superficie de 1.502&nbsp;km² e unha poboación no ano 1964 de 51.517 habitantes, a capital era Sidi Ifni.

## Historia e características
O territorio foille concedido a España en perpetuidade conforme ao Tratado asinado entre España e Marrocos en 1860. Neste territorio tivera xa España un establecemento chamado Santa Cruz de la Mar Pequeña entre 1476 e 1524, aínda que non se sabe con exactitude a súa localización.

Durante moitos anos España non fixo ningún movemento para ocupar o territorio e non foi ata o 6 de abril de 1934 que o coronel Osvaldo Capaz Montes ao desembarcar do canoneiro *Canalejas* tomou posesión deste territorio no nome de España. Ata 1952 Ifni tivo status de protectorado e nese ano converteuse en parte da África Occidental Española.

Desde que Marrocos obtivo a independencia en 1956 reclamou o territorio en varias ocasións. O 23 de novembro de 1957 o Exército de Liberación Marroquí co apoio do goberno marroquí atacou Ifni, fíxose co control da maior parte do territorio quedando a administración española reducida a Sidi Ifni e os seus arredores que constituíu unha provincia española. O 30 de xullo de 1969 Ifni pasou a soberanía marroquí.
Péntatlon moderno

miniatura|200px|Proba de carreira en péntatlon moderno.
O **péntatlon moderno** é unha disciplina deportiva olímpica, instaurada polo Barón Pierre de Coubertin, creador das Olimpíadas Modernas, nos Xogos Olímpicos de 1912.

O péntatlon moderno baséase nas peripecias dun oficial do exército francés, e consta de 5 probas, que deben realizarse nun só día: **tiro con pistola, esgrima, natación 200 metros libres, equitación de obstáculos e carreira a campo-travesa**. Cada un dos catro primeiros eventos asigna unha puntación ao deportista segundo o seu rendemento.

No primeiro evento, tiro con pistola, os competidores disparan 20 tiros cunha pistola de aire comprimido sobre un branco de 155&nbsp;mm de diámetro, a unha distancia de 10 metros.

No segundo evento, esgrima, os competidores enfróntanse nun combate de esgrima con espada, dunha duración de 1 minuto a tocado único. O branco válido nos combates de espada é todo o corpo; isto mantén a veracidade histórica da orixe do moderno péntatlon.

O terceiro evento, quizais o máis esgotador, é a natación de 200 metros estilo libre, onde non importa o lugar de chegada, senón o tempo empregado na proba.

O cuarto evento é a competición de equitación, modalidade de obstáculos, onde os competidores deben percorrer unha cancha de 12 obstáculos cun cabalo previamente sorteado ao azar. A cancha debe obrigatoriamente ter un obstáculo dobre e un triplo.

Ao final destes catro eventos os deportistas son ordenados pola puntuación obtida. Así, para iniciar a carreira, o deportista coa maior puntación parte primeiro, e os seguintes parten con 1 segundo de diferenza por cada 4 puntos. Este sistema de saída chámase *starting list*.

O gañador da proba é aquel pentatleta que logra cruzar en primeiro lugar a meta da proba de campo-travesa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Lola Dueñas

**Lola Dueñas**, nada en Madrid o 6 de outubro de 1971, é unha actriz española.

## Traxectoria 
Lola Dueñas é filla do tamén actor Nicolás Dueñas e de María Navarro. Estudou interpretación no Institut del Teatre de Barcelona. Os seus primeiros papeis de relevancia foron o da doutora Susana Ramos na serie de Antena 3 *Policías, en el corazón de la calle*, que desempeñou ao longo de 3 anos e a raíz do cal comezou a ser un rostro coñecido, e, especialmente, a película *Mar Adentro* de Alejandro Amenábar, pola que obtivo múltiples premios abríndolle amais as portas a moitos outros proxectos.

En 2006 participou en *Volver*, de Pedro Almodóvar gañando o Premio á mellor actriz no festival de Cannes conxuntamente co resto de mulleres do filme.

## Filmografía 
* *Alleluia* (2014)
* *Os fenómenos* (Alfonso Zarauza, 2014).
* *10.000 noches en ninguna parte* (Ramón Salazar, 2011)
* *Les femmes du 6e étage* (2011)
* *Eu, tamén* (Álvaro Pastor e Antonio Naharro, 2009) Como Laura.
* *Sin ella* (Jorge Colón, 2009) Como Carmen.
* *Los abrazos rotos* (Pedro Almodóvar, 2009) Como Lectora de labios.
* *Fuera de carta* (Nacho G. Velilla, 2008) Como Alex.
* *20 centímetros *(Ramón Salazar, 2005) 
* *Lo que sé de Lola* (Javier Rebollo, 2005) Como Dolores.
* *Volver* (Pedro Almodóvar, 2005) Como Sole.
* *Mar adentro* (Alejandro Amenábar, 2004) Como Rosa.
* *Días de fútbol* (David Serrano, 2003) Como Macarena.
* *238* (Andrés M. Koppel, 2003; curtametraxe) Como Lola.
* *En camas separadas* (Javier Rebollo, 2003)
* *Ayer empezó todo* (Jonay García, 2003; curtametraxe)
* *Hable con ella* (Pedro Almodóvar, 2002) Como Matilde.
* *Piedras* (Ramón Salazar, 2002) Como Daniela.
* *Todo me pasa a mí* (Miquel García Borda, 2001) Como Txell.
* *Diminutos del calvario* (Juan Antonio Bayona/ Chiqui Carabante (2001)
* *Las razones de mis amigos* (Gerardo Herrero, 2000) Como Ainhoa.
* *Marta y alrededores* (2000)
* *Terca Vida* (2000) Como Estela.
* *Mensaka, páginas de una historia* (Salvador García Ruiz, 1997)

## Televisión 
* *Policías, en el corazón de la calle* (2000) Como Susana Ramos.

## Premios 
* Festival de Cannes
** 2006: Premio á mellor interpretación feminina (en conxunto co resto de actrices de *Volver*)
* Premios Goya.
** Premio Goya á mellor interpretación feminina protagonista (2004 e 2009)
* Fotogramas de Prata.
** Candidata ao Premio de mellor actriz de televisión (2000).
* Unión de Actores.
** Mellor actriz secundaria (2004)
Juan Antonio Reig Plà

**Juan Antonio Reig Plà**, nado en Cocentaina o 7 de xullo de 1947 é un bispo católico español.

## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote en 1971. Licenciouse en Teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca en 1973, e fixo a tese de doutoramento en Teoloxía moral pola Universidade Lateranense de Roma en 1978, cunha tese sobre o sacramento da penitencia, *De sacramento poenitentiae*. Foi delegado de Pastoral Familiar.

Consagrado bispo de Segorbe-Castellón en 1996, permaneceu na diocese ata que no 2005 foi nomeado bispo de Cartaxena. Posteriormente foi nomeado bispo de Alcalá de Henares.

Tamén é presidente da subcomisión episcopal de familia e vida. De cariz conservador foi acusado por defensores da lingua catalá de reducir ao mínimo a presenza desta lingua na diocese castellonense mentres foi o seu bispo.

Juan Antonio Reig Pla (RPS 06-07-2012) escudo de obispo en acero corten.png|Escudo bispo.

## Notas
Novo Testamento

[miniatura|Exemplar de 1629 do Novo Testamento traducido ao [Lingua malaia|malaio]]
**Novo Testamento** (do grego: Διαθήκη Καινή, *Diathéke Kainé*) é o nome dado á colección de libros que compoñen a segunda parte da Biblia ou libro sagrado do cristianismo. Esta parte corresponde aos Evanxeos canónicos, segundo a tradición escritos por Mateu, Marcos, Lucas e Xoán, que relatan a vida de Xesús, xunto con diversos libros que describen os primeiros tempos do cristianismo e unha Apocalipse, a de Xoán.

O termo é unha tradución do latín, *Novum Testamentum*, á súa vez tradución do grego Ἡ Καινὴ Διαθήκη, *Hê Kainê Diathêkê*, significando "A Nova Alianza" ou *Testamento*. Foi orixinalmente usado polos primeiros cristiáns para describir as súas relacións con Deus (ver II Corintios 3:6-15; Hebreos 9:15-20) e posteriormente para designar o canon de escritos cristiáns, estabelecido progresivamente.

Os 27 libros do Novo Testamento foron escritos por varios autores en varias épocas e lugares. Ao contrario do Vello Testamento, o Novo foi escrito nun curto espazo de tempo, durante un século ou un pouco máis.

## Libros do Novo Testamento 
Evanxeos de:
* Mateu.
* Marcos.
* Lucas.
* Xoán.
* Feitos dos Apóstolos, de autoría atribuída a Lucas relata a historia dos primeiros cristiáns após a morte de Cristo.
[miniatura|Miniatura dos catro [evanxelistas do libro Waldburg-Gebetbuch (último cuarto do século XV)]]
Cartas Paulinas:
* Romanos.
* I Corintios.
* II Corintios.
* Gálatas.
* Efesios.
* Filipenses.
* Colosenses.
* I Tesalonicenses.
* II Tesalonicenses.
* I Timoteo.
* II Timoteo.
* Tito.
* Filemón.
* Carta aos Hebreos anónima, tradicionalmente atribuída a Paulo.

Cartas Católicas:
* Carta de Santiago (a meirande parte das igrexas reformadas (protestantes), non a admiten no canon).
* I Carta de San Pedro.
* II Carta de San Pedro.
* I Carta de San Xoán (as epístolas xoánicas son ocasionalmente atribuídas a membros da súa comunidade de discípulos).
* II Carta de San Xoán.
* III Carta de San Xoán.
* Carta de Xudas.
* Apocalipse.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antigo Testamento
* Xesús de Nazaret
Winglet

[miniatura|Winglet dun [Boeing 737|Boeing 737-800]]
Un **winglet**, tamén chamado dispositivo de punta alar (wingtip device), é un dispositivo usado para mellorar as condicións aerodinámicas dos avións reducindo a resistencia. O winglet é unha extensión vertical ou angulada situada na punta das ás. Existen varios tipos e, aínda que funcionan de distintos xeitos, o efecto desexado é sempre o de reducir a resistencia aerodinámica do avión alterando o fluxo de aire preto das puntas das ás. Estes dispositivos tamén melloran as características de manexo da aeronave e aumentan a seguridade para as aeronaves que van detrás. Ditos dispositivos incrementan o alorgamento alar efectivo dunha á sen incremento material da envergadura.

Aumentar a envergadura tamén podería reducir a resistencia inducida, pero incrementaría o arrastre parasitario que requiriría aumentar a resistencia e o peso da á. Chegado a certo punto non hai un beneficio neto se se continúa incrementando a envergadura. Ademais existen consideracións operacionais que limitan a lonxitude das ás, como por exemplo o ancho dispoñible nas portas de embarque dos aeroportos.

Os winglets incrementan a sustentación xerada na punta da á (suavizando o fluxo de aire a través da á superior preto da punta) e reducen a resistencia inducida causada polos vórtices da punta da á, mellorando a relación de planeo. Isto incrementa a eficiencia do combustible e avións con motores e incrementa a velocidade nos planadores, aumentando nos dous casos o alcance.

## Notas
Castro dos Prados

O **Castro dos Prados** ou **Castro de Punta dos Prados** é un poboado pertencente á cultura castrexa, un dos coñecidos como castros costeiros. Sitúase en Espasante (Ortigueira).

## Descrición 
Ocupa unha das tres penínsulas que delimitan a rada da praia de Santo Antón de Espasante, estando moi próximos o Castro de Coroa de Ladrido e o Castro do Tallo de Ladrido e tamén unha vila romana. O único acceso por terra ao sitio arqueolóxico conta cun sistema defensivo composto de dous foxos intercalados por dúas murallas e un parapeto case desaparecido.
Houbo varias intervencións arqueolóxicas, distribuídas en cinco campañas entre os anos 1987 a 1992.

O castro tivo dous momentos diferentes de ocupación, cunha posible cronoloxía do segundo momento arredor do século I a.c. momento que parece coincidir co do elemento máis importante atopado neste castro, o **Monumento con Forno** ou pedra fermosa ou formosa, do tipo de construcións hipoxeas atopadas nos grandes castros da zona portuguesa, e un dos poucos exemplos da zona galega xunto castro de Armeá en Allariz. A súa planta distribúese en *Adro*, *Cámara*, *Antecámara* e *Forno*, sendo a interpretación actual maioritaria que o seu uso era como balneario de vapor, e no cal a pedra fermosa, profusamente decorada e de aí o seu nome, constituía o sistema de acceso.

Durante as escavacións recuperouse numeroso material cerámico (indíxena, terra sigillata, anacos de ánforas...), muíños circulares, fusaiolas, alisadores, fibelas, fíbulas de traveseiro longo e un ás de bronce de época imperial (datado no 26 a.c.). Vinculados a estes restos óseos de gando vacún, ovicaprino e porcino, así coma cunchas de diferentes especies (ameixa, mexillón, berberecho, ostras...).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Foxo da Punta dos Prados.JPG|Foxo
Ficheiro:Monumento con Forno 1.JPG|Monumento con Forno
Ficheiro:Monumento con Forno 2.JPG|Outra vista do Monumento con Forno

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Cultura castrexa
### Ligazóns externas
Herminia Fariña

**Herminia Fariña Cobián**, nada en Santiago de Compostela o 4 de abril de 1904 e finada en Simes (Meaño) o 16 de outubro de 1967, foi unha poeta e dramaturga galega.

## Traxectoria 
Filla de José Fariña González, militar, e Regina Cobián Tejo, viviu a infancia en diferentes cidades pola profesión do pai. Aos dez anos trasládase a Simes, Meaño, á casa da avoa materna, onde comeza a desenvolver a súa vocación literaria.

Os seus versos apareceron nas revistas *Vida Gallega*, da que foi asidua colaboradora, e *Gloria Femenina*. O seu primeiro libro foi *Cadencias*, un poemario en castelán publicado en Pontevedra en 1922. En 1924 publicou *Seara*, con poemas en galego. 

Tamén publicou en galego o poema dramático *Margarida a malfadada* e a peza cómica *O soldado froita e outros diálogos e monólogos*. *Margarida a malfadada*, xunto coa comedia en castelán *La marquesa de Miraflores*, foron estreadas no Teatro Principal de Santiago o 23 de marzo de 1927.

Colaborou en *La Temporada en Mondariz* e publicou nesa vila *Pétalos líricos* en 1927. Foi elixida membro correspondente da Real Academia Galega en 1925.

Marchou a Buenos Aires, onde colaborou en publicacións como *Céltiga*, *La Razón* ou *El Mundo* de Montevideo. Tamén publicou alí *Bajo el cielo porteño* (1930) e *Hosanna* (1931). 

Regresou a Galicia en xaneiro de 1932 e escribiu unha zarzuela en tres actos e un cadro, *O avarento*, con música de José Jané. Foi vivir co pai, destinado en Calatayud, onde fundou e dirixiu a revista *Fortaleza* dende febreiro de 1935. A finais de 1935 malvivía en Madrid, e mesmo se chegou a solicitar colaboración popular para aliviar a súa situación.
miniatura|Nos seus anos mozos.

En 1937 publicou *¡Por España y para España! (El libro del combatiente)*, con 14 poemas de exaltación relixiosa e franquista, dez deles en castelán e catro en galego. O libro foi utilizado como propaganda polo bando sublevado. Ante o goberno franquista de Burgos publicitábase como orfa de pai, "asasinado polo bando republicano". 

Colaborou en *La Noche*, *Sonata Gallega* e *Ciudad*. En 1950, con motivo das festas de Vigo, publicou o folleto *Cantiga serea* con tres poemas.

A principios da década de 1960 instalouse definitivamente en Simes, Meaño, onde morreu o 16 de outubro de 1966.

## Vida persoal 
Casou con Eduardo del Río en xullo de 1922. Ao enviuvar del, casou con Pedro Fontenla Camiña o 7 de xuño de 1930 en Buenos Aires. Novamente viúva, casou por terceira vez con Isaac Sánchez Alonso en Madrid en 1939. 

Era irmá do médico e político Ramón Fariña Cobián.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Dª Herminia Fariña: a poetisa do Salnés
Air Malta

[miniatura|[Boeing 737 de Air Malta]]
**Air Malta** é a aeroliña nacional de Malta fundada no ano 1973. Voa a 36 destinos en Europa, o norte de África e Oriente Medio. A aeroliña está baseada no Aeroporto Internacional de Malta en Luqa.

## Frota
En novembro de 2015 Air Malta operaba os seguintes avións:

## Notas 
## Ligazóns externas
* Páxina oficial de Air Malta (en varios idiomas)
Luis Moure Mariño

**Luis Moure Mariño** ou **Luis Moure-Mariño**, nado en Escairón (O Saviñao) en 1915 e finado na Coruña o 6 de novembro de 1999, foi un escritor galego.

## Traxectoria 
Estudante de Dereito en Madrid, cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 Moure Mariño militaba na Falange e incorporouse como propagandista do bando franquista, colaborando en *Azul*. Despois desprazouse a Burgos, onde Franco montou a capital dos sublevados. Ao remate da guerra seguiu estudando dereito, pero continuou tamén os seus labores como xornalista. Foi profesor axudante de dereito político en Madrid ata que regresou a Galicia como notario.

De ideoloxía conservadora, colaborou en numerosos xornais galegos como *El Pueblo Gallego*, *Faro de Vigo* e *La Voz de Galicia*. Tamén foi cronista oficial da vila de Monforte desde 1997.

En 1990 foi condecorado coa medalla Castelao.

## Obra 
### En castelán 
Como escritor publicou a maior parte da súa obra en castelán: ensaios como *Perfil humano de Franco* (1938), *Galicia en la guerra* (1939), *La desigualdad humana* (1983), *La generación del 36: Memorias de Salamanca y Burgos* (1989), *Ultimas cartas de amor* (1992), novelas como *Fantasías reales: memorias de un protocolo* (1961), traducido ao galego en 1983 como *Fantasías reais : almas dun protocolo*, e relatos como *La corona de fuego y otras historias* (1991).

### En galego 
En 1970 publicou o seu primeiro libro en galego, *Sempre matinando* ao que seguiron en 1980 *Arredor da lareira* (Ediciós do Castro) e en 1990 *Un feixe de contos*.

## Vida persoal 
O seu irmán, Pablo Moure Mariño, foi deputado no Parlamento de Galicia entre 1981 e 1985.

## Notas
Tarento

**Tarento** (en italiano: *Taranto*, en tarentino: *Tarde* en grego antigo Τάρας / *Táras*, en latín, *Tarentum*) é unha cidade do sur de Italia, na rexión de Puglia, na provincia homónima. Esténdese por unha área de 217&nbsp;km2, cunha poboación de 202.033 habitantes e unha densidade de poboación de 973 hab/km2 (datos de 2001).  O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é .

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Tarentino
Polano

Na Alta Idade Media existiron dúas tribos eslavas chamadas **polanos**:
*Os **polanos orientais**, que vivían na zona do río Dniepper
*Os **polanos occidentais**, que vivían na zona de Warta. Esta tribo unificou a maioría das terras da Polonia actual baixo a dinastía Piast.
Dr. Dre

miniatura|dereita|Dr. Dre
**Andre Young**, nado o 18 de febreiro de 1965 en Compton, no condado dos Ánxeles (Estados Unidos), coñecido polo nome de **Dr. Dre**, é un rapeiro e produtor musical.

Un dos grandes da música rap, comezou como DJ nos Ánxeles, foi membro fundador de N.W.A popularizador de letras explícitas detallando a violencia das rúas. Dr. Dre vendeu máis de 80 millóns de discos, o que o converte nun dos músicos máis populares. Con Suge Knight fundou a discográfica Death Row Records, e en solitario Aftermath Entertainment producindo álbums de Eminem, 50 Cent, Busta Rhymes, The Game, Eve ou Stat Quo.
Innsbruck

**Innsbruck** é unha cidade de 117.342 habitantes (2006) do oeste de Austria, capital do estado federado de Tirol, localízase no val do Inn a 574 metros entre altas montañas tales como o Hafelekar (2.334 m) ao norte, Patscherkofel (2.246 m) e Serles (2,718 m) ao sur, é un centro de deportes de inverno de fama mundial.

## Xogos Olímpicos de Inverno 
A cidade de Innsbruck foi a sede olímpica dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1964 e dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1976.
Polanos orientais

:*Outra tribo distinta, os **polanos occidentais** vivía na zona de Warta. Esa tribo foi a que unificou a maioría das terras da Polonia actual baixo a dinastía Piast.*

Os **polanos** (en ucraíno, Поляни, *Polyany*, en ruso, Поляне, *Polyane*) foron unha tribo eslava que habitou, entre os séculos VI e VII, as ribeiras do río Dnieper desde Liubech até Rodnia, así como os tramos baixos dos ríos Ros', Sula, Stuhna, Teteriv, Irpin', Desna e Pripyat. O nome deriva da palabra de eslavónico oriental antigo *поле* ou *поляна* (polyana), que significa "campo"), por causa de que os polanos se asentaban en campos abertos.

O territorio dos polanos estaba nunha encrucillada de territorios pertencentes a distintas tribos eslavónicas orientais, como os drevlianos, radimichos, drehovianos e severianos e interconectados polas vías fluviais. Unha ruta comercial importante, coñecida como a Ruta desde os varegos aos gregos, pasaba polo territorio dos polanos e conectaba Europa co Mar Negro e o Imperio Bizantino. Este era o territorio dos escitas, godos (ostrogodos), especialmente en Danapirstadir (cidade no Danapir, chamada Kíiv por eslavos posteriores) e varegos.

Nos séculos IX e X, os polanos practicaban a agricultura, gandería, caza, pesca, apicultura salvaxe e contaban con artesáns (ferrerías, fundicións, oleiros, xoieiros etc.). Miles de kurgans anteriores aos polanos indican que a terra contaba cunha alta densidade de poboación. Vivían en familias pequenas en vivendas semiescavadas na terra e vestían roupas bastas e xoiería modesta. Antes de se converteren ao cristianismo, queimaban os mortos e erguían unha mámoa de terra tipo kurgan sobre os seus restos.

No século IX, os polanos estaban sometidos aos kházaros e pagábanlles tributos. Arredor de 860 chegaron os varegos e organizaron varias campañas militares exitosas contra os Imperio Bizantino, os pechenegos e os polocos. Vinte anos máis tarde, as terras dos polonos foron conquistadas por Oleg de Novgorod para convertérense no centro da creación do pobo ruso.

As cidades máis grandes dos polanos foron Kíiv, Pereyaslav, Rodnia, Vyshhorod, Bilhorod (agora Bilohorodka, no río Irpin) e Kaniv. No século X o termo "polanos" xa non se utilizaba e fora substituído por "rus". A derradeira mención dos polanos como tribo aparece nunha crónica do 944.

As crónicas coinciden en facer notar que as relacións socio-económicas nas comunidades polanas estaban moi desenvolvidas en relación coas tribos veciñas. As lendas mencionan os polanos como precursores da Rus' de Kíiv e fundadores de Kíiv, considerándoos como a tribo que máis contribuíra ao desenvolvemento da nacionalidade rusa.
Lista de elementos por símbolo

A seguinte é unha **listaxe de elementos químicos** ordenada polos seus símbolos. Xunto a eles, danse varias características dos mesmos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Táboa periódica dos elementos
* Química

### Ligazóns externas 
* Webelements
* Aplicación gperiodic para GNU/Linux
Evaristo Correa Calderón

**Evaristo Correa Calderón**, nado na Pena (Baralla) o 11 de febreiro de 1899 e finado na Pobra de Trives  (Ourense) o 11 de xullo de 1986, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|Cadro de persoal de *[Ronsel*]]
Fillo do médico e escritor Antonio Correa Fernández. Fundou en Baralla o semanario *El Eco* e dirixiu en Lugo *El Chiste Semanal* e *De Todo un Poco*, no que publicou os seus primeiros versos. Membro das Irmandades da Fala,

Colaborou en *La Idea Moderna**,* o xornal máis prestixioso de Lugo, cando só contaba con 16 anos. celebrada nesa cidade en 1918 e, mesmo, fundou na capital a "Mocedade Céltiga de Madrid".

En 1923, regresou a Lugo e de 1925 a 1926 converteuse en redactor-xefe de *El Pueblo Gallego*. Dirixiu *Ronsel* (1924) e integrouse no Seminario de Estudos Galegos. En 1927, licenciouse en Filosofía e Letras (sección Historia) na Universidade de Santiago de Compostela, e marchou a Tolosa e París (onde entrou en contacto con André Bréton e Louis Aragon e o ambiente surrealista). Neste período, publicou os libros de contos *Luar* (1923), *Conceición singela do Ceo* (1925) e *Margarida a da sorrisa de aurora* (1927) que é o primeiro conto infantil da literatura galega. desde o primeiro día ingresou na Falange Española Volveu casar con María Luísa Maldonado e Alvarado, VII marquesa de Castellanos e III de Trives.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Antonio Correa Fernández

### Ligazóns externas 
* Evaristo Correa Calderón na páxina web do Concello de Baralla.
Fútbol australiano

miniatura|250px|dereita|Partido de fútbol australiano.
miniatura|250px|dereita|Fútbol Australiano Feminino
miniatura|200px|Balón oficial
O **fútbol australiano** é unha combinación de fútbol gaélico e rugby . Xógase cunha pelota ovalada, nun gran campo tamén ovalado. É o deporte nacional de Australia.

## Regras 
En cada equipo xogan 18 xogadores. Hai catro postes en cada extremo do campo, dous na liña de meta, separados por unha distancia de 6,4 metros, e outros dous exteriores 6,4 metros máis atrás.

Os goles (6 puntos) conséguense facendo pasar a pelota limpamente entre os postes da portería. Os tantos *traseiros* (1 punto) obtéñense facendo pasar a pelota entre un poste de gol e un traseiro.

As principais técnicas son patear e tomar a pelota coas mans. Os xogadores poden golpear a pelota, pero non pasala. Un xogador pode correr coa pelota na man sempre que a bote no chan polo menos unha vez cada 10 metros. Un xogador tamén pode ser placado e se o xogador placado non lle dá a pelota ao equipo contrario antes de 5 segundos, o equipo do placador ten un penalti a favor. Polo demais, hai moi poucas regras.

## Campionato Mundial 
O campionato mundial comprende 12 seleccións nacionais, e dispútase desde 2002. As nacións participantes son:

* Australia
* Nova Zelandia
* Nauru
* Samoa
* Irlanda
* Estados Unidos
* Canadá
* Inglaterra
* España
* Dinamarca
* Suráfrica
* Xapón
* Papúa-Nova Guinea

## Licenzas 
* **Australia**: 539.526 persoas.
* **Resto do Mundo**: 30.000 persoas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Liga de fútbol Australiana
* Páxina Web da Comisión de Deportes Australiana
Hawker Hunter

O **Hunter**, que voou o 20 de xullo do 1951, foi un caza empregado por algunhas unidades da RAF, inda que en misións secundarias.

## Características 
Este caza lonxevo foi deseñado para substituír o Meteor, e chegou a substituír os Venom e Sabre dos escuadróns de ultramar. A aparición do Hunter revolucionou o Mando de Caza. Cando foi retirado o Hunter foi amplamente empregado en misións de ataque ó solo e entrou en combate en Indonesia e no Golfo Pérsico. Os derradeiros escuadróns, os nº 45 e 58, serviron coma reservas de pilotos para a frota de avións Jaguar e foron disoltos no 1976. O Hunter estivo en activo no unidade de Armas Tácticas de Brawdy ata o 1982, substituído polo BAe Hawk e o English Electric Lightning.

## Especificacións 
* **Tipo**: Caza diúrno monopraza Hawker Hunter F.Mk 6.
* **Construtor**: Hawker-Siddeley
* **Ano**: 1951
* **Principal usuario**: Royal Air Force e a Fleet Air Arm
* **Envergadura**: 10,26 m.
* **Lonxitude**: 13,98 m.
* **Altura**: 4,10 m.
* **Área alar**: 32,42 m².
* **Peso baleiro**: 6.405 Kg.
* **Peso cargado**: 8.050 Kg.
* **Planta motriz**: 1 Rolls-Royce Avon 200 de 10.000 libras de pulo.
* **Armamento**: 4 canóns de 30&nbsp;mm a proa e bombas, foguetes e tanques lanzábeis subalares.
* **Velocidade máxima**: 715 millas/h
* **Alcance operacional**: 1.840 millas con tanques subalares.
Kutina

**Kutina** é unha localidade do centro de Croacia, a principal poboación na rexión montañosa de Moslavina, no condado Sisak-Moslavina. A vila propiamente dita ten 14.814 habitantes (2001), mentres a poboación do concello é de 24.597 habitantes. É un centro industrial baseado na industria petroquímica.
Lista de períodos arqueolóxicos

Esta páxina ofrece unha lista das principais divisións por continente e rexión. Os nomes dos **períodos arqueolóxicos** varían enormemente de rexión a rexión. Tamén a datación varía considerabelmente e as datas que se dan son aproximacións bastas sobre áreas moi amplas.

O sistema das tres idades tivo tanto éxito que se ten empregado en moitas áreas. Describe os períodos prehistóricos identificados pola fabricación e uso de ferramentas: Idade da Pedra, Idade de Bronce e Idade de Ferro. Dado que estas idades se distinguen polo desenvolvemento da tecnoloxía, resulta natural que as datas ás que se refiren varíen nas diferentes partes do mundo. En moitas rexións xa non se emprega o termo Idade da Pedra, xa que se ten substituído por períodos xeolóxicos máis específicos. Nalgúns rexións tense incluído un período calcolítico intermedio entre a Idade da Pedra e a Idade de Bronce. Para as culturas nas que as ferramentas de metal indíxenas tiñan un uso moi restrinxido téñense inventado outras clasificacións, como etapa lítica, etapa arcaica ou etapa formativa.

Os períodos históricos refírense a períodos do desenvolvemento humano posteriores á invención da escrita. Os rexistros históricos, en calquera das súas formas, tenden a fornecer unha visión máis política das nacións dominantes, o que permite unha categorización de acordo cos imperios e culturas predominantes, como helenístico, Roma antiga, viquingos etc. É inevitábel que estas definicións dos períodos só teñan relevancia na rexión dese imperio ou cultura.

A Idade Industrial ou Idade Contemporánea, faise comezar normalmente a finaisdo século XVIII. A Revolución Industrial, que comezou en Europa Occidental, conduciu ao comercio internacional e aos imperios globais.
Josip Skoblar

**Josip Skoblar** (nado o 12 de marzo de 1941 en Privlaka) é un ex-futbolista e adestrador iugoslavo/croata.

## Clubs 
Skoblar debutou na primeira división iugoslava co NK Zadar, no ano 1957. En 1959 é transferido ao OFK Beograd no que ficaría ata o ano 1967. Entrementres consegue gañar a Copa de Iugoslavia de Fútbol en 1962 e 1966.

En 1967 decide probar sorte no fútbol xermano, fichando polo Hannover 96. Xogaría un total de 57 encontros anotando 30 goles.

En 1970 marcha ao fútbol francés, ó Olympique de Marseille, onde sería tres veces máximo goleador da liga francesa, entre 1971 e 1973, amais de consegui-la Bota de Ouro en 1971. A nivel de club gaña o título de liga en 1971 e a Copa de Francia de Fútbol en 1972

## Selección 
Skoblar xogou coa selección iugoslava entre 1961 e 1967, un total de 32 encontros e 11 goles. Participou no Mundial de Fútbol Chile 1962 anotando un gol. Iugoslavia remataría en cuarto posto.

## Notas 
* *Nogometni leksikon* (2004, en Croata)
GAMMA

***GAMMA*** ***Revista galega de educación matemáticA*** é unha revista que toma o nome de **Ga**licia **+** **Ma**temáticas.

Está editada por AGAPEMA, que edita tamén a colección de monográficos *Lemniscata*, ademais das actas dos seus congresos. Recolle traballos/experiencias/investigacións de interese para as e os docentes das Matemáticas.

Desde o 2001 editouse anualmente ata 2012, logo no 2014 e retomouse anualmente no 2024.

No número 15 mantiña a súa estrutura habitual con tres grandes apartados: colaboracións, seccións e actividades. Ademais, incorporaba dúas novas seccións: *LaTeXando* e *Mate-riais*, que ampliaban as posibilidades de participación e ofrecían recursos útiles para a práctica docente.

En 2026:

* Dirección: Paulo González Ogando 
* Comité editorial: Xoana Alonso Cal -IES Johan Carballeira (Bueu)-, María Olaya Fernández Rodríguez -IES Xograr Afonso Gómez (Sarria)-, Marcos Loureiro García -Universidade de Vigo-, Lorena Saavedra López -IES de Beade (Vigo) -, Sandra Sambade Nieto -IES Mira�ores (Oleiros)-.
* Portada e deseño gráfico: Patricia González Pérez 
* Maquetación: Laura Figueiredo Iglesias
Xoana Alonso Cal IES Johan Carballeira (Bueu) María Olaya Fernández Rodríguez IES Xograr Afonso Gómez (Sarria) Marcos Loureiro García Universidade de Vigo Lorena Saavedra López IES de Beade (Vigo) Sandra Sambade Nieto IES Mira�ores (Oleiros)

Números publicados: 1 (2001), 2 (2002), 3 (2003), 4 (2004), 5 (2005), 6 (2006), 7 (2007), 8 (2008), 9 (2009), 10 (2010), 11 (2011), 12 (2012), 13 (2014), 14 (2024), 15 (2025), 16 (2026).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web da revista Gamma
*Descargar n.º 13 en pdf.
*Descargar n.º 14 en pdf.
*Descargar n.º 15 en pdf.
*Descargar n.º 16 en pdf.
Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática

A **Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática** (**AGAPEMA**) é unha asociación galega centrada no ensino das matemáticas.

## Actividades
Organiza o Rally Matemático sen Fronteiras, que no 2006 ía pola súa XIV edición, o Rebumbio Matemático, que no 2006 vai no VI Rebumbio e a Olimpíada de 2º de ESO.

Edita a revista *GAMMA* (GAlicia+ MAtemática) e a colección de monográficos Lemniscata, ademais das actas dos seus congresos. Organiza varias exposicións como Matemáticas para desfrutar, Xeometría 3d e Explorando coa Luz e diversas actividades cos alumnos como Muralla Matemática, Concurso Vázquez Queipo, en Lugo, Concurso de Enxeño e entretemento matemático en Santiago de Compostela ou a Feira Matemática na Coruña.

Convoca o Premio Galicia de Tecnoloxías da Información e Comunicación aplicadas á Educación Matemática en Primaria ou Secundaria e o premio Arte e Xeometría xuntamente co Concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* AGAPEMA
* Olimpíada galega de Matemáticas
Petar Zhekov

**Petar Zhekov** (Петър Жеков), nado en Knizhovnik o 10 de outubro de 1944 e finado en Sofía o 18 de febreiro de 2023, foi un futbolista búlgaro, internacional polo seu país e subcampión olímpico en 1968 coa selección búlgara.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira no Dimitrovgrad. Logo marchou ao Beroe onde foi dúas veces máximo anotador da liga búlgara. En 1968 fichou polo CSKA Sofia, onde se converteu no seu mellor artilleiro de tódolos tempos, con 144 goles. En 1969 gañou a Bota de Ouro. Amais diso, conseguiría dúas Botas de Bronce.

## Notas
De Havilland Venom

O **De Havilland Venom** foi deseñado como substituto do Vampire, do que herdou o mesmo deseño básico pero cunha ala en frecha moderada e máis delgada e cun motor Ghost no lugar do Goblin orixinal. O Venom FB.Mk 1 entrou en servizo no Escuadrón 11 en agosto do 1952. No ano 1955 substituílle o FB.Mk 4, con aleróns servoasistidos e temóns de dirección maiores. O Venom nunca serviu en escuadróns baseados en Gran Bretaña, pero equipou nove deles despregados na RFA entre o 1952 e o 1957, tres en Extremo Oriente e sete en Oriente Medio. Entrou en acción en Suez, durante a rebelión omaní e na longa guerra de Malaisia. O derradeiro FB.Mk 4 foi dado de baixa, polo 28 Escuadrón de Hong Kong, en xullo do 1962.

## Especificacións
**Tipo**: Cazabombardeiro monopraza De Havilland Venom FB.Mk 4.

**Construtor**: De Havilland

**Ano**: 1949

**Principal usuario**: Royal Air Force e a Fleet Air Arm

**Envergadura**: 12,69 m.

**Lonxitude**: 9,70 m.

**Altura**: 1,88 m.

**Área alar**: 25,90 m².

**Peso baleiro**: 4.173 Kg.

**Peso cargado**: 7.000 Kg.

**Planta motriz**: 1 De Havilland Ghost  de 4.850 libras de pulo.

**Armamento**: 4 canóns de 20&nbsp;mm a proa e 2.000 libras de bombas e foguetes subalares.

**Velocidade máxima**: 640 millas/h ó nivel do mar.

**Alcance operacional**: 500 millas

## Caza nocturno
miniatura|De Havilland Venom
A versión de caza nocturno do De Havilland Venom foi un desenvolvemento do modelo de cazabombardeiro do mesmo, cun segundo asento para o radarista, nunha proa ensanchada e dotada dun bulbo que alberga a antena do radar. Os 180 exemplares producidos serviron en sete escuadróns da RAF como substitutos dos Vampire e Meteor.

O Venom NF.Mk 2 entrou en servizo en 1953 no 23º Escuadrón, seguido en xuño do 1955 polo NF.Mk 3, cun radar mellorado, temóns de dirección servoasistidos e cuberta dunha peza. O derradeiro exemplar foi retirado do Mando de Caza no 1958, substituído polo Javelin. Algúns aparellos empregáronse para probar o mísil Firestreak.

### Especificacións 
***Tipo**: Caza nocturno bipraza De Havilland Venom NF.Mk 3
***Construtor**: De Havilland
***Ano**: 1950
***Principal usuario**: Royal Air Force
***Envergadura**: 12,69 m. 
***Lonxitude**: 11,17 m.
***Altura**: 1,88 m.
***Área alar**: 25,9 m².
***Planta motriz**: 1 De Havilland Ghost 104 de 4.950 libras de pulo unitario.
***Armamento**: 4 canóns de 20&nbsp;mm a proa.
***Velocidade máxima**: 630 millas/h
***Alcance operacional**: 1.000 millas
Gyula Zsengellér

**Gyula Zsengellér** foi un futbolista húngaro, e é unha das lendas do Újpest FC e da selección húngara, coa que quedou subcampión no mundial de 1938, amais de se-lo segundo máximo anotador do torneo, só por detrás do brasileiro Leônidas.

## Clubs 
Comeza a súa carreira no Salgotarjani TC, fichando logo polo Újpest FC en 1936. Ficaría neste club once anos. En 1947 marcha cara Italia a xogar na Roma. En 1949 ficharía polo Ancona e remataría a súa carreira xogando dous anos, ata 1952 na escuadra colombiana Deportivo Samarios.

Zsengellér xogou 325 encontros e anotou 387 goles na liga húngara entre os anos 1935 e 1947, cifras que o fan o terceiro máximo goleador da liga maxiar da historia.

Quedou máximo anotador da liga húngara en cinco ocasións 1938, 1939, 1943, 1944 e 1945. Dúas desas veces tamén foi Bota de Ouro, en 1939 e 1945.

A IFFHS nomeouno o sétimo mellor artilleiro de tódolos tempos, contando só os goles en campionato de liga.

## Selección 
Debuta coa selección o 2 de decembro de 1936 nun encontro contra a Inglaterra, onde Hungría caeu por 6-2. Co tempo chegaría a xogar 39 encontros e anotar 32 goles para os maxiares. É o oitavo anotador da historia da selección húngara.

## Ligazóns externas 
* Ligazón á IFFHS
James Dean Bradfield

**James Dean Bradfield**, nado o 21 de febreiro de 1969 en Tredegar, País de Gales, é o guitarrista e vocalista da banda de rock alternativo galesa Manic Street Preachers.

## Biografía 
### Primeiros anos 
Nado en Tredegar, Monmouthshire, Bradfield asistiu á Oakdale Comprehensive School local onde sufriu anos de crueldade e bullying (afirma que era "un pequeno *nerd* ao estilo de Woody Allen") por mor do seu nome (alcumado Crossfire), por ter ollo vago, ou por ser de pequeno tamaño. James formou unha estreita relación con tres amigos: o seu curmán Sean Moore, que viviu con James e a súa familia toda a súa infancia tras o divorcio dos seus pais, e os seus futuros compañeiros de banda Nicky Wire e Richey Edwards.

A Bradfield encantáballe correr e era corredor de obstáculos, e pronto se afeccionou á banda de punk rock The Clash, aínda que o seu primeiro amor musical foi Electric Light Orchestra. Estas posicións foron consideradas relativamente exitosas tendo en conta a falta de promoción.

Para promover o álbum, Bradfield realizou unha serie de concertos en solitario en maio de maio 2006 en Manchester, Glasgow, Dundee, Nottingham, Birmingham e Londres. Estas actuación estaban formadas por temas de *The Great Western* e varias cancións dos Manics, como "This Is Yesterday" e "Ocean Spray". Bradfield tamén tocou no V Festival a finais de agosto. No mes de outubro iniciou a súa primeira xura británica, realizando 15 concertos. Un segundo sinxelo do álbum, "An English Gentleman", foi lanzado antes da xira e chegou ao número 31 da lista británica. Ese mes de xuño confirmouse que o disco estaba inspirado na vida e morte do activista comunista chileno Víctor Jara, con letras escritas como poesía inédita por Patrick Jones. Dous temas, "There'll Come a War" e o instrumental "Seeking the Room With the Three Windows", foron publicados o mesmo día. A seguinte semana o álbum recibiu o seu título e unha data de edición, xunto co lanzamento do seu primeiro sinxelo, "The Boy From the Plantation", que se estreou no programa de Steve Lamacq na BBC Radio 6 Music. O álbum lanzouse o 14 de agosto de 2020 e entrou na lista británica no número 6. casou coa axente de relacións públicas da banda, Mylène Halsall, nunha cerimonia en Florencia, Italia, o 11 de xullo de 2004. A parella ten dous fillos.

É seareiro do equipo de rugby Cardiff Blues e do de fútbol Nottingham Forest.

## Notas
Androlla

miniatura|Lacón con grelos: chourizos, androlla, xarrete de vaca, grelos e patacas.
A **androlla** é un embutido cárnico elaborado con costela de porco, pemento, sal e allo. Consómese normalmente cocida acompañada de cachelos e verdura ou dun cocido, aínda que tamén se pode preparar asada no forno ou grellada.

Este manxar típico do sueste Ourense e de Lugo e do Bierzo ten a súa festa na vila de Viana do Bolo coincidindo tódolos anos co domingo de entroido e na vila da montaña lucense Navia de Suarna.

## Preparación 
A androlla emprega o anaco de maior diámetro do intestino groso (corresponde co cego) para servir de recipiente para o produto. No recheo, este embutido usa principalmente costela e carne, se ben tamén pode levar cachos de coiro. Con todo isto, semella que nalgunhas zonas o recheo eran as propias tripas gordas adubadas cunha salsa picante. A denominación francesa, xa existente na Idade Media, provén do latín vulgar *inductile*, do verbo latino *inducere* 'introducir', que se refire 'ao que é introducido' (no botelo neste caso). Da palabra francesa deriva tamén a '''nduja* italiana, típica na rexión de Calabria.

*''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Botelo
Heptadecágono

En xeometría, un **heptadecágono** é un polígono de 17 lados. O seu método de construción foi descuberto por Gauss no ano 1796. A área dun heptadecágono regular de lado "a" é da seguinte forma:

A = \frac{17}{4}a^2\cot\frac{\pi}{17}\simeq 22.73549a^2