Neopopularismo

O **neopopularismo** é unha das correntes poéticas que concorreu na chamada Xeración do 27, onde o cultivaron especialmente os membros Federico García Lorca, Rafael Alberti, Emilio Prados, Gerardo Diego e Dámaso Alonso, pero a súa orixe remóntase ao postromanticismo español do século XIX.

## Evolución 
A orixe da poesía neopopularista atópase no grupo de autores posrománticos inspirados por Heinrich Heine, en particular Gustavo Adolfo Bécquer e Augusto Ferrán. Tamén Rosalía de Castro interesouse na beleza dos cantares populares tradicionais da súa rexión natal no seu primeiro libro, *Cantares galegos*. Ferrán publicou dentro do seu libro *La soledad* (1861) algúns cantares populares da lírica tradicional que logo imitou el mesmo en estilo e inspiración. Creou, pois, co achegado antecedente de Antonio de Trueba e o seu *Libro de los cantares* de 1852, e xunto a Eulogio Florentino Sanz, tamén tradutor de Heine, e o seu amigo Gustavo Adolfo Bécquer, unha poesía popularista centrada en cantáselos e ao mesmo tempo debedora do postromántico alemán Heinrich Heine. Seguindo o exemplo destes autores inspirados no *Volksgeist* nacional engadíronse ademais Terenci Thos i Codina (*Semanario Popular*, 1862-1863), Rosalía de Castro (*Cantares galegos*, 1863), Ventura Ruiz Aguilera (*Armonías y cantares*, 1865), Arístides Pongilioni e Vila (*Ráfagas poéticas*, 1865), Melchor de Palau (*Cantares*, 1866) e José Puig e Pérez (*Coplas y quejas*, 1869). O desenvolvemento do estudo das tradicións populares, a etnografía e o folclore e a publicación de coleccións de cantares populares por parte de Antonio Machado Álvarez, Francisco Rodríguez Marín, Narciso Díaz de Escovar e estudos doutros moitos eruditos sobre a materia, por exemplo Rafael Cansinos Assens, seguiu reavivando esta inspiración, ás veces emparentada coa máis urbana tonadilla escénica. A mesma Xeración do 98 seguiu e reverdeceu esta corrente e o mesmo Miguel de Unamuno tentou escribir un *Romancero* novo e o seu amigo Antonio Machado, cuxo pai fora un famoso folclorista, participou nesta corrente con parte dos seus libros *Campos de Castilla* e *Nuevas Canciones*.

Con todo a denominación desta estética e estilo débese ao mestre Federico Carlos Sainz de Carballos. O Centro de Estudos Históricos dirixido por Ramón Menéndez Pidal había reverdecido o estudo do *Romancero* e da lírica popular e o seu estreito contacto coa Xeración do 27 facilitou o influxo dos clásicos anónimos; influíu niso unha magnífica e exitosa antoloxía do pai da filoloxía española (pasan de corenta as reimpresións), *Flor nueva de romances viejos* (1928). 

O Neopopularismo foi un movemento maioritariamente andaluz, xurdido como unha reacción contra a literatura demasiado elitista, culta e académica do Modernismo e a frialdade e hermetismo das Vangardas, especialmente do Ultraísmo. Esta volta ao popular non debe entenderse como sinónimo de rusticidade. Pertencen ao neopopularismo as primeiras obras de Rafael Alberti, *Marinero en tierra* e *El alba del alhelí*, entre o mellor do poeta gaditano. Tamén Federico García Lorca co seu *Romancero gitano*, (1928), un dos seus grandes éxitos. Consta o libro de 18 romances de carácter descritivo e dramático. O segundo libro seu dentro do Neopopularismo foi *Poema del cante jondo*, onde se acentúa a estilización dramática popular andaluz. 

Pretende imitar a métrica e a esencia popular (*Volksgeist*) da lírica tradicional comprendida nos cancioneiros do Renacemento, como os de Gil Vicente e Juan da Aciñeira, así como os poemas do Romancero vello e os incluídos nalgunhas das obras de Lope de Vega, que puxo de tendencia a edición de José Fernández Montesinos en Clásicos Casteláns, moi lida por Gerardo Diego, a quen se debe o famoso *Romance del río Duero*.

Foi o movemento máis eficaz contra o Modernismo e tamén contra os ismos previos a el. Ao modernismo púxoo unha temática tradicional e un xogo precioso de ilustracións novas. O regreso ao popular afectou aos temas e á métrica. Utilizaron o romance, as coplas e as formas realistas humorísticas dos cancioneiros medievais.

## Notas