Aminotransferase

[miniatura|250px|Reacción de aminotransferencia entre un [aminoácido e un alfa-cetoácido. O grupo amino (NH2) e o grupo ceto (=O) son intercambiados.]]
As **aminotransferases** ou **transaminases** son un conxunto de encimas do grupo das transferases, que transfiren grupos amino desde un metabolito a outro, xeralmente aminoácidos. A súa reacción é libremente reversible e a súa constante de equilibrio está próxima á unidade. Estes encimas son inducibles, porque a súa actividade pode aumentarse por acción de diversas hormonas como a tiroxina ou os glicocorticoides.

A súa nomenclatura establécese a partir do aminoácido desde o cal transfiren o grupo amino. Os números EC 2.6 representan os encimas transferases que transfiren grupos que conteñen nitróxeno.

## Mecanismos da transaminación 
As transaminases necesitan un coencima chamado piridoxal fosfato (derivado da piridoxina ou vitamina B6) para exerceren a súa función; este actúa como transportador do grupo amino entre os substratos, alternando a súa estrutura entre a forma aldehido (piridoxal fosfato, PLP) e a forma aminada (piridoxamina-5-fosfato, PMP). O PLP contén un anel de piridina lixeiramente básico e un hidroxilo que é feblemente ácido, feito que fai que sexa moi estable porque é moi flexible. O grupo máis importante do PLP é o aldehido. O piridoxal fosfato únese covalentemente ao centro activo das transaminases por medio do grupo amino épsilon dun residuo de lisina, e durante a reacción transfírese ao aminoácido, formando unha base de Schiff, a partir da cal se producen as modificacións químicas que levan á transaminación. Porén, algunhas aminotransferases utilizan o piruvato como cofactor. (Véxase a Fig 1)
miniatura|**Fig. 1**. Unión do coencima PLP, que se modifica a piridoxamina-fosfato, ao grupo amino épsilon dun residuo de lisina do encima transaminase

As transaminases catalizan as reaccións de transaminación, importantes en especial para a síntese de aminoácidos non esenciais e para a degradación da maioría de aminoácidos, que perden o seu grupo amino por transaminación, excepto os aminoácidos lisina e treonina, para os que esta reacción non é posible. Hai unha aminotransferase para cada aminoácido exceptuando a eses dous. As principais aminotransferases son as hepáticas como:

* A alanina aminotransferase (ALT), tamén chamada glutamato-piruvato transaminase (GPT), localízase fundamentalmente no citosol do hepatocito, polo que se denomina unilocular.
* A aspartato aminotransferase (AST), tamén chamada glutamato-oxalacetato transaminase (GOT), localízase sobre todo na mitocondria e no citosol, polo que se denomina encima bilocular.

A concentración destas transaminases no plasma sanguíneo elévase en diversas doenzas. En ocasións, o tipo específico de aminotransferase elevada suxire o órgano afectado pola súa relativa abundancia nel.

Na transaminación participan normalmente, como doante e receptor, o glutamato e o α-cetoglutarato (α-KG), que participan nas diferentes reaccións catalizadas polas distintas aminotransferases. A transaminación consiste en transportar un grupo α-amino desde un α-aminoácido doante, ao carbono ceto dun α-cetoácido receptor. Este proceso ten lugar en dúas etapas e catalízano as aminotransferases específicas de cada substrato.

a) Na primeira etapa, un α-aminoácido que actúa como doante transfire o grupo α-amino ao encima transaminase, producindo o correspondente α-cetoácido e o encima quedará aminado. (Véxase Fig. 2).

b) Nunha segunda etapa, o grupo amino transfírese ao α-cetoácido aceptor (α-cetoglutarato, piruvato ou oxaloacetato) formando un novo aminoácido e rexenerando o encima. (Véxase Fig. 3)

A reacción da aminotransferase ocorre por medio dun mecanismo de tipo ping-pong. Ao ser reversible, pódense utilizar os α-cetoácidos para a síntese de aminoácidos; por exemplo, se os alimentos conteñen os α-cetoácidos que corresponden aos esqueletos de carbono dos aminoácidos esenciais poderán sintetizarse estes aminoácidos cunha simple transaminación, catalizada pola aminotransferase correspondente.

A asparaxina e a glutamina son sintetizadas pola asparaxina sintetase e a glutamina sintetase, respectivamente. A glutamina prodúcese pola fixación de nitróxeno a partir do glutamato e a asparaxina prodúcese por transaminación. O amoníaco transpórtase ata o fígado, onde terá lugar o ciclo da urea que transformará este composto en urea grazas á súa unión con CO2 para poder ser excretado. O cetoácido pode degradarse desaminándose pola vía do ácido cítrico ou transformarse en glicosa pola vía da gliconeoxénese, ou en lípidos pola vía da lipoxénese.

## Nivel de transaminases en sangue 
A elevación de transaminases é un proceso moi inespecífico que pode ocorrer en case todas as doenzas hepáticas e en numerosas extrahepáticas. pero se o fígado está danado, a permeabilidade da membrana celular aumenta e estas encimas son liberadas ao sangue en grandes cantidades, feito que non sempre se asocia con necrose dos hepatocitos. De feito, hai escasa correlación entre o dano celular hepático e o grao de elevación das transaminases. Practicamente calquera doenza hepática que supoña un dano necroinflamatorio pode ser a causa. Na maioría de tipos de doenzas hepáticas, a actividade da ALT é maior que a da AST. Na maioría dos casos, o tratamento coa dieta sen glute produce a normalización dos niveis de transaminases.

Outras doenzas non hepáticas, como poden ser aquelas relacionadas con procesos musculares (distrofias, polimiosites ou traumatismos ou un infarto agudo de miocardio), poden ser a causa dun incremento marcado da glutamato-oxalacetato transaminase (AST), debido á súa presenza, ademais de no fígado, noutros órganos. Mais cando o dano hepático se estableceu de modo crónico ou se produciu unha rotura notable de células hepáticas, con transformación cirrótica, a baixada das transaminases non indica curación senón que é sinal de que xa non hai máis células hepáticas que vertan estes encimas no sangue.

### Hipertransaminasemia prolongada 
miniatura|Hipertransaminasemia prolongada
A elevación das transaminases inferior a dez veces o valor normal cunha duración superior a seis meses, é a situación máis frecuente na práctica clínica. Detéctanse moitos casos de maneira accidental en pacientes asintomáticos (sen síndromes de enfermidade hepática ou biliar) por medio de analíticas rutineiras, doazóns sanguíneas, estudos preoperatorios etc. Entre o 1-4% da poboación asintomática pode presentar elevación sérica de transaminases.

As causas hepáticas poden ser un abuso de fármacos, hepatite crónica B, esteatose hepática e esteatohepatite non alcohólica, hepatite autoinmune, hemocromatose, enfermidade de Wilson, déficit de alfa 1-antitripsina, aínda que as máis frecuentes son o abuso de alcohol, esteatose e a hepatite polo virus C. As causas non hepáticas son a enfermidade celíaca, enfermidades hereditarias do músculo, enfermidades musculares adquiridas, exercicio extenuante, patoloxía tiroide e suprarrenal e enfermidade inflamatoria intestinal crónica.

#### Procedemento 
Na clínica, o primeiro paso é confirmar a persistencia pasadas 6-8 semanas da elevación das aminotransferases do paciente (co fin de confirmar unha hipertransaminasemia prolongada), xa que moitos episodios de aumento de transaminases normalízanse nun segundo control. Se o paciente consome alcohol de maneira habitual ou é obeso será necesario que cambie os seus hábitos durante este período e se este toma algún tratamento farmacolóxico deberá retiralo sempre que sexa posible.

Se as alteracións analíticas persisten nun novo control analítico, cómpre iniciar unha investigación sistematizada das distintas causas hepáticas. Realízanse varias probas que inclúen a da bilirrubina, GGT, FA (encimas hepáticas que poden ser útiles á hora de orientar a etioloxía do proceso, por exemplo cara a unha patoloxía colostática), glicemia, colesterol e triglicéridos, hemograma, tempo de protrombina, proteinograma e determinación de inmunoglobulinas, marcadores de infección viral crónica, ferro e ferritina e transferrina plasmáticos, así como a realización dunha ecografía abdominal. (Ver esquema: Hipertransaminasemia prolongada).

Se aínda así non se dispón dun diagnóstico terase en conta que a causa poidan ser enfermidades non hepáticas. Se tampouco se detecta a causa, será necesario un seguimento clínico e analítico.

Cando se considere a posibilidade dun tratamento específico (por exemplo: antivirais), ou se a hepatopatía crónica se considera de gravidade e se ve necesario realizar un transplante considerarase derivar o paciente ao especialista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Ligazóns externas 
* Transaminasas.com Artigos sobre as transaminases.