Bugatti Type 59

O **Bugatti Type 59** é un coche de competición producido polo fabricante de automóbiles francés Bugatti e activo na competición entre 1933 e 1939 ademais dalgunhas aparicións esporádicas nas primeiras competicións da posguerra.

## Historia e características 
O *Tipo 59* naceu como a última evolución daqueles modelos de carreiras que, especialmente na década de 1920 do século pasado, fixeron famoso a Bugatti en todo o mundo tamén no ámbito deportivo, así como pola súa a elegancia e a exclusividade dos seus modelos de estrada. Desafortunadamente, o seu destino nas carreiras non foi especialmente positivo xa que o coche, que foi precisamente o resultado da evolución dos modelos anteriores, demostrou non estar máis á altura dos seus rivais técnicos, opoñentes que a mediados dos anos 30 do século pasado foron o Alfa Romeo P3, o Auto Union Type A e o Mercedes-Benz W25, tecnoloxicamente máis avanzados.

### Características 
esquerda|miniatura|Motor
O *Tipo 59* construíuse a partir do chasis lonxitudinal e transversal de aceiro usado para o Tipo 54, no que se montou un motor de 2819 cm3 de 2819 e 8 cilindros en liña, á súa vez evolución do montado baixo o capó do glorioso Tipo 35 da década anterior. Unha das peculiaridades deste motor era a válvula bilber superior. Este motor tamén foi sobrealimentado por un sobrealimentador volumétrico Roots e, polo tanto, chegou a ofrecer unha potencia máxima de 250 CV, permitindo así ao coche acadar os 250&nbsp;km/h de velocidade máxima, tamén grazas a un peso reducido de 750&nbsp;kg en seco (sen pneumáticos, combustible, aceite e piloto), tal e como prescribía o regulamento da categoría de Gran Premio nese momento. Unha das particularidades do *Tipo 59* estaba na súa carrozaría que aínda era do tipo bipraza, cando todos os demais fabricantes se axustaran ao estándar dunha carrocería monopraza.

Durante 1934, o *Tipo 59* someteuse a un transplante de motor e recibiu a unidade de propulsión do Tipo 57, un motor de 3257&nbsp;cm3, aínda coa mesma arquitectura de 8 cilindros en liña, pero equipado con lubricación de  cárter seco. Finalmente, en 1938, o coche estaba equipado cun gran motor de 4741&nbsp;cm3, tamén de 8 cilindros, sempre sobrealimentado cun compresor Roots e capaz de acadar unha potencia máxima de 400 CV. Esta fazaña foi necesaria para poñerse ao día dos rivais, pero non só se revisou o motor, senón tamén a propia carrozaría, que se fixo máis aerodinámica e algunhas unidades tamén pasaron a ser monoprazas, mentres que outras quedaron en dúas prazas, pero sempre cunha carrozaría máis redondeada e aerodinámica, pero foron destinadas a competicións de distinta índole, tendo as rodas cubertas por gardalamas de motocicleta.
[left|thumbnail|[Jean-Pierre Wimille no Gran Premio de Alxeria de 1934.]]

### Carreira deportiva 
Xa se fixo mención á falta de competitividade do *Tipo 59* fronte a adversarios moito máis avanzados e agresivos. Non obstante, houbo algunhas declaracións importantes. A carreira deportiva do *Tipo 59* comezou en 1934, ano no que o coche conseguiu dúas vitorias respectivamente con René Dreyfus e Jean-Pierre Wimille, que gañaron o Gran Premio de Bélxica e o Gran Premio de Trípoli. Dúas vitorias máis foron obtidas en 1935 por Robert Benoist e Brian Lewis, mentres que de novo Wimille obtivo a única vitoria de 1936 en Deauville. Sen vitorias nos dous anos seguintes, mentres que en Montlhéry foi Wimille quen volveu triunfar co seu *Tipo 59*. Despois da guerra, o *Tipo 59* aínda usouse en competicións raras, pero foi especialmente nunha na que conseguiu triunfar, concretamente a Copa de París o 9 de setembro de 1945, a primeira carreira celebrada despois do cesamento das hostilidades. Menos dun ano despois, é dicir, o 15 de xuño de 1946, prodúxosefoi o canto do cisne para o *Tipo 59*, que gañou en Cambridge con George Abecassis ao volante.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas 
*Páxina en inglés adicada ó *Tipo 59*