Prosopagnosia

A **prosopagnosia** (do grego πρόσωπον: aspecto, e de ἀγνωσία: descoñecemento) é unha forma específica de agnosia visual, caracterizada por unha incapacidade de recoñecer os rostros. O termo foi acuñado en 1947 polo médico Joachim Bodamer, que a definiu como a
“interrupción selectiva da percepción de rostros, tanto do propio como do dos outros, os que poden ser vistos pero non recoñecidos como os que son propios de determinada persoa”.

A definición segue sendo vixente, pois serve para caracterizar o trastorno sen diagnosticalo ou prognosticalo, aínda que agora sabemos que pode ter distintas características.

## Características da prosopagnosia
*A pesar de que se creu que era consecuencia dun traumatismo no cerebro, xa están documentados casos de persoas que a padecen dende o nacemento.
*A pesar de que o característico deste trastorno é a incapacidade de ver rostros, nalgúns casos pódense percibir os rostros de familiares ou amigos, sempre que teñan algo que os caracterice extremadamente. Por exemplo, en *The Man Who Mistook His Wife for a Hato* de Oliver Sacks, fálase dun home con prosopagnosia, que unicamente recoñecía a tres persoas do seu traballo: unha delas por un rechamante lunar que tiña na meixela, outra por ser extremadamente alto e delgado, e a outra porque tiña un tic nun ollo que facía que o pechara constantemente. Por iso, a súa muller ía sempre cun gran sombreiro rechamante, co fin de que o seu marido a recoñecera.
*Certos pacientes poden percibir con maior claridade, aínda que de forma borrosa, os rostros das mulleres e non os dos homes, e viceversa.
*A pesar de que os suxeitos que padecen este trastorno poden identificar os órganos que se encontran na cara, son incapaces de recordar a exacta situación dos mesmos dentro da cara.
*O trastorno tamén foi diagnosticado como un padecemento psicolóxico, aínda que se documentou que é somático.
*Quen padece de Prosopagnosis pode recordar, do mesmo xeito que calquera outra persoa, quen son os seus amigos, familiares e persoas coas que se relaciona, incluso recordan o cabelo e os tons da pel, os aromas, a voz e todo o que en xeral se denomina “contexto” da persoa; porén, non poden ver ou comprender o rostro das persoas: non recoñecen xestos, emocións.

## Antecedentes
A pesar de que este trastorno era coñecido dende antes do século XX, especialmente por referencias dos escritores de diferentes épocas, ata o século XX non se puido documentar medicamente o primeiro caso.

Durante a segunda guerra mundial, despois de que un tenente do exército alemán fose apresado e atendido dunha ferida na cabeza, os médicos constataron que o paciente non podía ver os rostros das persoas, no obstante polo demais gozaba dun estado saudable e non había ningún outro problema na súa vista. Joachim Bodamer foi o médico que efectuou, en 1947, o primeiro estudo clínico do trastorno, que consta de 47 follas, onde se destacan experimentos clásicos.

O feito de que o número de persoas que padecen prosopagnosia é unha proporción mínima da poboación, non espertou o interese dos laboratorios nin dos institutos de investigación médica. O seu coñecemento conservouse na categoría das curiosidades clínicas ata finais da década de 1990.

## O interese despertado pola prosopagnosia 
A expansión de Internet e a creación de sitios especializados para persoas con intereses particulares permitiu a finais do pasado século que algunhas persoas como Bill Choisser, quen colocou un aviso en Usenet que dicía “Problema para recoñecer rostros”, o que ocasionou o achegamento entre especialistas, curiosos e persoas afectadas, crear unha comunidade que logrou despertar o interese da sociedade, expresado en diarios e revistas como *Wired* sen contar a prensa especializada, tanto en Psicoloxía como en Neuroloxía.

## Prevalencia
A frecuente ignorancia dos enfermos sobre o seu déficit e a posibilidade de compensar o déficit de percepción ata un certo grao mediante a eficiencia da aprendizaxe, conduciu a que por moito tempo se considerara que a prosopagnosia era unha enfermidade extremadamente rara. Investigacións recentes presumen que 2,5 % da poboación padece a enfermidade.

## Interese da tecnoloxía da información
O MIT interesouse nesta incapacidade selectiva, considerando que o coñecemento dos mecanismos da prosopagnosia permitirá grandes avances para enfrontar os máis grandes retos na intelixencia artificial (IA) para a próxima xeración de computadoras, programas de software e no desenvolvemento das novas máquinas robóticas. O estudo deste padecemento permitirá cambios importantes nos instrumentos de identificación de persoas, así como unha maior efectividade na identificación de terroristas e delincuentes nas fronteiras.

## Na literatura
A prosopagnosia serviu de inspiración ao escritor e neurólogo Oliver Sacks, que relata o caso dun home que agarrou a cabeza da súa muller pensando que era un sombreiro en *The Man Who Mistook His Wife for a Hato*.

## No cine
A prosopagnosia tamén foi levada ao cine. En *Faces in the Crowd* Milla Jovovich interpreta a unha muller que, tras presenciar un asasinato e quedar inconsciente durante unha semana, desperta sen poder recoñecer ningunha cara.

Tamén é un problema común a todas aquelas persoas que padecen SA (Síndrome de Asperger), e calquera outro problema relacionado co espectro autista (TGD).

En declaracións á revista *Esquire*, o actor Brad Pitt revelou que sofre deste trastorno, manifestando que lle afectou na súa vida social.

## Nos videoxogos 
A prosopagnosia é un dos temas centrais de *999: Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors*, unha novela interactiva e xogo de crebacabezas programado por *Chunsoft* para Nintendo DS.