SIAI-Marchetti SF.260

O **SIAI-Marchetti SF.260** é un avón lixeiro italiano que foi comercializado habitualmente como adestrador militar e avión acrobático.

O SF.260 foi deseñado polo enxeñeiro italiano Stelio Frati, mentres que o traballo de produción foi realizado orixinalmente polo fabricante de aviación con sede en Milán Aviamilano. O 15 de xullo de 1964, o primeiro prototipo (entón designado **F.260**) realizou o seu voo de estrea. Pouco despois, a responsabilidade da produción foi transferida a SIAI Marchetti, que adquirira os dereitos do deseño; a fabricación continuou a ser realizada por esta empresa ata que foi mercada por Aermacchi en 1997.

O SF.260 foi principalmente vendido a clientes militares como adestrador e avión de combate lixeiro. Ademais vendeuse de forma limitada no mercado civil a operadores privados; nos anos 60 o modelo foi comercializado nos Estados Unidos como o Waco Meteor. Versións militares armadas, vendidas como o **SF.260W Warrior**, demostraron ser populares entre as forzas aéreas máis pequenas, que podían armar o modelo para o seu uso na función de apoio aéreo próximo. Desenvolvéronse tanto modelos con motores de pistóns como turbohélice.

## Desenvolvemento 
### Orixe 
A principios dos anos 60 o deseñador de avións italiano Stelio Frati comezou a traballar nun novo deseño acrobático de tres asentos, que estaba destinado principalmente a servir como avión deportivo. A diferenza de moitos dos seus contemporáneos, desenvolveuse para que tivese habilidades acrobáticas semellantes aos dos avións de combate da época, ademais de estar equipado para o voo con regras de voo por instrumentos (IFR). Este deseño baseouse en gran medida nos seus proxectos anteriores, incluído o prototipo do adestrador a reacción Caproni Trento F-5 e o avión acrobático de dous asentos Falco F8L, compartindo a mesma á e unha estrutura semellante co segundo. A aeronave prevista, inicialmente designada como F.250 debido á potencia do seu motor, era a primeira aeronave totalmente metálica de Frati. A finais dos 70 e nos anos 80, o piloto da aerolíña estadounidense Frank Strickler converteuse nun importante revendedor deste tipo, sendo acreditado co relanzamento das vendas civís do SF.260 na rexión, mercándoos de SIAI Marchetti en pequenos lotes e vendéndoos individualmente a clientes estadounidenses. Este modelo contaba con varias melloras, incluíndo pestanas redeseñadas nos aleróns, unha á reforzada, un perfil aerodinámico re-perfilado para mellorar o manexo a baixa velocidade e unha cola/temón alongada.O SF.260C foi deseñado para cumprir cos requisitos das especificacións militares. Esta variante comercializouse no mercados dos adestradores militares, que pronto adoptou o tipo. En agosto de 1986 SIAI Marchetti dirixíuse a Gates Learjet para modificar o SF.260TP para que cumprise cos requisitos da FAR Part 23 da Administración Federal de Aviación (FAA), podendo así ser certificado para o uso civil. Realizáronse modificacións para lograr unha menor velocidade de perda e unha maior capacidade de carga. Estas melloras de rendemento conseguíronse principalmente a través de alteracións aerodinámicas, como a adopción de "dentes de tiburón" ao longo do bordo de ataque das ás.

En 1991-1992 SIAI-Marchetti propuxo un SF.260 actualizado, cun dosel de cabina ampliado e un sistema de combustible revisado para poder competir no Enhanced Flight Screener da Forza Aérea dos Estados Unidos. Aínda que non gañou a competición (sendo preferido o Slingsby T67 Firefly), esta actualización foi a base dos seguintes modelos de produción, o de inxección de combustible SF.260E e o de pulverización normal SF.260F. En 2005 un lote de trinta SF.260EA foi entregado á Forza Aérea de Italia por un prezo de 33 millóns de euros. Este modelo, que foi desenvolvido para cumprir o requisito italiano ara un avión avanzado con motor de pistóns, úsase para a selección e as principais actividades de formación. En total fabricáronse 976 unidades, incluídos os prototipos.

## Notas 
## Bibliografía 
* 

* 

*