open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Provincia Transduriana

A ***Provincia Transduriana*** foi unha división territorial efémera, posiblemente unha provincia romana, que saíu á luz pola publicación dun texto atopado no Bierzo (o *edicto do Bierzo*). O seu nome fai alusión a *máis aló do Duero*, e os seus límites non están claros. Debeu establecerse no inicio da organización romana da Península Ibérica, probablemente no ano 22 a. C. (época de Augusto), para fundirse uns anos despois primeiro cos *Lusitania* e despois cos *Tarraconensis.* De ser así, debeu ser unha provincia moi militarizada e carente dunha capital fixa. Isto é factible pola extensión temporal das guerras cántabras e o movemento de tropas que se produciu inmediatamente despois. Todo isto debeu obrigar á creación de gobernos de transición.

## Hipótese A 
Outra hipótese plausible é que o epíteto *provincia* fose unha licenza idiomática para definir distritos do norte da península. Aínda que moitos autores afirman isto, o certo é que a **Provincia Transduriana** perdurou en administracións militares posteriores, argumento que se utiliza para refutar a opinión de que nunca foi unha verdadeira provincia no sentido máis amplo da palabra.

## Hipótese B 
Algúns defensores da teoría provincial pensan que no ano 21 a. C. as terras recentemente conquistadas durante as guerras cántabras (dende o río Douro ata o mar Cantábrico) unificáronse nunha provincia *transduriana* baixo o mando militar de Lucio Sestio Quirinalo Albaniano. Esta provincia debeu desaparecer coa nova chegada de Augusto a estas terras, entre os anos 15 e 13 a. C., sen que os seus límites fosen tocados por Agripa no 19 a. C.

## Bibliografía 
* 
* 
*
Montclar d'Urgell

**Montclar**, tamén coñecido como Montclar d'Urgell, Montclar como poboación foi concello independente ata 1857, momento no que se creou o concello de Doncell xunto coas poboacións veciñas de Donzell d'Urgell, Les Puelles e Rocabertí de Sant Salvador, ata que finalmente en 1970 todas as poboacións do concello de Doncell pasaron a formar parte do concello de Agramunt. Está comunicado por estrada local coa C-14 entre Artesa de Segre e Agramunt. Pasa o canal de Urgell, en boa parte subterráneamente a través da mina de Montclar.

Aínda se conservan do castelo de Montclar, reformado no século XVII para convertelo nunha mansión señorial e restaurado no ano 1970 (en 1831 era propiedade do marqués de Palmerola). A igrexa parroquial está dedicada a San Xacobe, e depende dela o pobo de Marcovau, no municipio veciño de Foradada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Alba Quiroga

**Alba Quiroga Veiga**, nada en Salcedo (Pontevedra) o 5 de marzo de 2007, é unha estudante galega e militante nacionalista.

## Traxectoria 
Dende o ano 2024 cursa 2º de Bacharelato na súa cidade natal. Milita en Galiza Nova e, dende 2023, é responsábel da zona de Erguer en Pontevedra. 

Á súa curta idade, en 2024 xa interviu en actos como a Homenaxe a Rosalía e Castelao de Galiza Nova con Ana Pontón e Marta Gómez ou o acto anual de Vía Galega, "Cantar a Nación", en Pontevedra, no que tamén participou o alcalde da cidade, Miguel Anxo Fernández Lores.

## Notas
Tratado de Confissom

O ***Tratado de Confissom*** é unha obra de carácter pastoral dirixida a sacerdotes coa responsabilidade de administrar o sacramento da penitencia, é dicir, a confesión.

Impreso en Chaves en agosto de 1489, trátase do primeiro libro coñecido impreso en galego-portugués, e por tanto o primeiro en lingua portuguesa e en lingua galega. Foi descuberto en 1965 por Tarcísio Trindade, un libreiro de Alcobaça. Pina Martins publicouno nunha edición diplomática en 1973 cun estudo introdutorio. En 2003 foi obxecto dunha edición semidiplomática e dun estudo lingüístico, realizado por José Barbosa Machado.

Descoñécese o seu autor, quizais debido a que ao único exemplar existente (Biblioteca Nacional de Lisboa) lle falta a portada.
[miniatura|Edificio da [Biblioteca Nacional de Portugal, que alberga o único exemplar conservado do Tratado.]]
A presenza de varios castelanismos no texto fai sospeitar que a obra é a tradución dunha obra castelá previamente non identificada, ou traducida ao galego-portugués por castelanfalantes, en liña con que os primeiros editores no reino de Portugal chegaran da coroa de Castela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* MACHADO, José Barbosa (2003). *Tratado de Confissom - vol. I - Edição Semidiplomática e Estudo Histórico*. Braga: APPACDM.
* MACHADO, José Barbosa (2004). *Tratado de Confissom - vol. II - Edição Actualizada, Glossário e Listagem de Palavras*. Braga: APPACDM.

* MARTINS, J. Pina (1973). *Tratado de Confissom*. Lisboa: Imprensa Nacional.

### Ligazóns externas 
* 
* , Chaves, 1489, na Biblioteca Nacional de Portugal
Aníbal Lamas

**Aníbal Lamas Cid**, nado en Xunqueira de Ambía cara a 1893 e finado en Ourense o 5 de novembro de 1936, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Comerciante de Xunqueira de Ambía establecido en Buenos Aires, retornou a Galicia en 1929. Cando rematou a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Xunqueira de Ambía. Na República, foi elixido concelleiro de Xunqueira de Ambía polo Partido Republicano Radical Socialista en 1931 e nomeado primeiro tenente alcalde na corporación presidida por Clemente Cid Selas. Mantiña un enfrontamento co concelleiro Santiago Camba, antigo upetista e membro da Unión Monárquica Nacional e despois dirixente do Partido Republicano Radical. Foi suspendido como concelleiro por gobernador civil en outubro de 1931. Foi responsable local do PRRS. Foi denunciado como cacique pola sociedade agraria La Aurora en decembro de 1932. Foi declarado responsable de máis de 38.000 pesetas como membro das corporacións que actuaron entre o 26 de febreiro de 1930 e 31 de maio de 1933, resolución contra a que interpuxo recurso contencioso administrativo que nunca chegou a resolverse. Despois integouse en Unión Republicana. Foi proclamado candidato por Unión Republicana para as eleccións de febreiro de 1936. Foi candidato por Unión Republicana a compromisario para a elección do presidente da República polas minorías en abril de 1931, e resultou elixido.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo no Goberno civil de Ourense dende o día 18 ás ordes do gobernador Gonzalo Martín March formando parte do Comité de Defensa da República. Foi detido o 23 de xullo e liberado a mediados de agosto por orde do comandante militar Luis Soto Rodríguez. Novamente detido e procesado o 28 de setembro, foi xulgado en Ourense en consello de guerra por traizón o 24 de outubro, e condenado a pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón, de Ourense, o 5 de novembro de 1936. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado á perda total dos seus bens en abril de 1941.

## Na literatura 
**Aníbal Lamas** aparece no relato "O militante fantasía" incluído no libro *Arraianos* de Xosé Luís Méndez Ferrín (1991).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Dilixencias incautatorias instruídas no partido xudicial de Allariz.
Demofonte

**Demofonte** é o nome de varios persoeiros da Grecia antiga:

* **Demofonte**, rei mítico de Atenas, fillo de Teseo.
* **Demofonte de Eleusis**, personaxe da mitoloxía grega, protexido de Demèter.
* **Demofonte**, general ateniense.
* **Demofonte**, vidente ao servizo de Alexandre Magno.

## Música 
* **Demofonte**, é o título dunha ópera de 1749 de Baldassare Galuppi.
Tempada 1907/08 do Deportivo da Sala Calvet

A **tempada 1907/08** foi a segunda tempada de existencia do **Deportivo da Sala Calvet**.

## Resumo da tempada 
En xaneiro de 1908 deu comezo un torneo organizado polo María Pita a modo de cuadrangular, no que participou ese club xunto ao Coruña e dous equipos do Deportivo, sendo esta a primeira competición local de fútbol na historia da Coruña. No seu primeiro partido, o Deportivo conseguiu a vitoria sobre o organizador por 0-4. A continuación viaxou a Vigo para xogar por primeira vez fóra da Coruña, e alí sufriu ante o Fortuna de Vigo unha ampla derrota por 12-0 que segue sendo hoxe en día a segunda peor goleada da historia do club.

Xa en febreiro, o Deportivo sufriu a primeira derrota da súa historia ante o seu máximo rival, o Coruña, por 4-1, e finalmente acabou na segunda posición o torneo local coruñés. En marzo foi elixida unha nova xunta directiva, presidida por Laureano Martínez Brañas, futuro alcalde coruñés e pai dos xogadores do equipo Francisco e Carpio Martínez. Tras varios meses sen xogar, o equipo volveu á acción en maio, baténdose ante a tripulación do barco inglés *Albion*, que naufragara ao golpear cos baixos do Carromeiro Chico de Corcubión. O Deportivo conseguiu a vitoria, pero sufriu a baixa do seu gardameta, Salvador Fojón, que estivo a piques de perder un ollo neste encontro, incidente que practicamente o retirou da práctica do fútbol.

En xullo disputouse a previa da segunda edición do Campionato de Galicia e Asturias, desta vez con cinco equipos da cidade: Coruña, Deportivo, María Pita, The Widovers e Alltheweek. O Deportivo debía enfrontarse no seu primeiro partido ao María Pita, pero foille concedida a vitoria por incomparecencia do rival, nunha decisión que causou polémica. O 19 de xullo o Deportivo asoballou ao Alltheweek por 11-0, nunha das maiores goleadas da historia do club. No partido decisivo, o deportivo goleou ao outro favorito, o Coruña, por 5-1, ante unha gran concorrencia de público no Corralón da Gaiteira, facéndose coa praza para a fase final do torneo, na que participaron tamén o Fortuna de Vigo e o Pontevedra Sporting.

O 13 de agosto o Deportivo xogou no Corralón contra o Fortuna, que defendía título, formando os coruñeses con Argudín; Ancos, Long; Francisco Martínez, White, Llano; Boville, Félix de Paz, Virgilio, Manuel Álvarez e José Rodríguez. O centrocampista inglés Alex H. White converteuse neste encontro no primeiro xogador estranxeiro na historia do club. O Deportivo perdeu os seus dous partidos do triangular, resultando vencedor de novo o Fortuna.

## Persoal 
### Xogadores 
### Xunta directiva 
#### Ata o 28 de marzo 
#### Dende o 28 de marzo 
## Partidos 
### Amigables 
#### Concurso María Pita 
#### Campionato de Galicia e Asturias 
#### Outros amigables 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tesouro de Bares

O **tesouro de Bares** é un conxunto de 608 moedas romanas aparecido en 1948 en Bares, Mañón, composto por un denario do século I d.C. e o resto antoninianos do século III d.C. 

## Descuberta 
O tesouro foi descuberto en decembro de 1948 na parroquia de Bares, no concello coruñés de Mañón, no transcurso dunhas obras de construción adxacentes ao porto de Bares.

Posteriormente, hai constancia documental da adquisición das moedas en decembro de 1948 a Jesús Rodríguez Villar por un importe de 200 pesetas, así como do seu depósito no Museo Provincial de Lugo o 19 de maio de 1949, onde o tesouro foi rexistrado co número 1.562.

O primeiro autor en facer unha aproximación ao estudo deste tesouro foi Manuel Vázquez Seijas, en 1953. Posteriormente, fixeron tamén senllas referencias Milagros Cavada Nieto, en 1973, e Isidro López Mira, en 1997, aínda que sen afondar no seu estudo.

## Contido 
O tesouro componse dun denario cuñado a nome do emperador Octavio Augusto (27 a.C. - 14 d.C.) e 607 exemplares de antoninianos do Baixo Imperio, todos eles do século III d.C. e cun estado de conservación en xeral pobre, co núcleo de bronce ocasionalmente recuberto con restos dos forros de prata que caracterizaban estas emisións. Esta deterioración fai que en 291 dos antoninianos do conxunto resulte imposible a súa clasificación. 

Case todos os antoninianos do achado proceden da ceca de Roma, excepto algúns das cecas de *Mediolanum*, de *Lugdunum* e de Antioquía. A atribución dos que puideron ser identificados é a seguinte:

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cavada Nieto, M. (1973). "Circulación monetaria romana en la provincia de La Coruña". En *XII Congreso Nacional de Arqueología, Jaén, octubre de 1971.* Universidad de Zaragoza. Páxinas 753-762.
* Martínez Mira, I. (1997). "Tesorillos del S. III d.C. en la Península Ibérica". En Lvcentvm, XIV-XVI. Páxinas 119-180.
* Vázquez Seijas, M. (1953). “Hallazgo de Denarios romanos en Bares". En *Boletín de la Comisión de Monumentos de Lugo*. Tomo V. Páxinas 304 e ss.

### Outros artigos 
* Museo Provincial de Lugo
Technofeudalism: What Killed Capitalism

***Technofeudalism: What Killed Capitalism*** é un ensaio do economista de extrema esquerda grego Yanis Varoufakis, publicado en outubro de 2023. O  autor explica como o capitalismo foi e está a ser substituído polo que denomina tecnofeudalismo e non por unha fase superior do modelo económico capitalista. Na obra Varoufakis explica como os cambios técnolóxicos e as propias dinámicas do capitalismo fixeron que aparecese unha nova clase social, os "Nubelistas" aos que considera como a nova clase social revolucionaria que posúe o poder político, económico e social.

## Contido 
Varoufakis argumenta que o tecnofeudalismo estaría dominado por unha gran burguesía dixital (os chamados Nubelistas) e grandes empresas tecnolóxicas, que actuarían coma señores feudais da nube. Varoufakis explica que os mercados tradicionais foron substituídos por plataformas dixitais que extraen rendas en lugar de xerar beneficios do xeito tradicional, como por exemplo Google, Amazon que se converteron en feudos, con empresas tradicionais produtoras de mercancías coma vasalos. Estas plataformas, segundo o autor, controlan a economía e a sociedade de xeito similar aos señores feudais na Idade Media.

O escritor emprega diversos exemplos durante toda a obra para ilustrar como un novo sistema de explotación está detrás do aumento da desigualdade.

Na súa obra Varoufakis indica que a antiga estrutura social do capitalismo (burgués-clase dominante e proletariado-clase explotada) mudou a unha nova. Esta nova estrutura social estaría composta por:

* Nubelistas: clase explotadora e revolucionaria, conformada polos ultraricos donos do capital da nube, explotaría ás demais clases sociais empregando a renda e o acceso á nube.
* Burguesía tradicional: clase explotadora, mais tamén explotada, de xeito análogo á actualidade esta clase social explotaría aos seus traballadores asalariados mais sería avasallada polos nubelistas a través do pago de rendas.
* Proletariado da nube: proletariado moderno.
* Escravos da nube: clase explotada, engloba a todo quen que traballe gratis para a Nube a través do consumo dixital ou de publicar contido nas RRSS ou en internet.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Yanis Varoufakis habla del auge del tecnofeudalismo
* "TECNO-FEUDALISMO" - Yanis Varoufakis. ¿Por qué somos siervos en la nube?
* Home - Yanis Varoufakis
María Maroño

**María Rodríguez Maroño**, nada en Touro o 26 de decembro do 2008, é unha estudante e militante nacionalista galega.

## Traxectoria 
Estudante en Santiago de Compostela. Forma parte de Erguer - Estudantes da Galiza e de Galiza Nova.

Colaborou en en revistas como Dorna ou Luzes mantén a web e difunde e a cultura galega. En 2024 editou o documental *Luísa Villalta: Isto é tamén unha muller que resiste*, onde participaron persoeiros como Andrea Porto, Xiana Lastra, Beatriz Maceda, Xosé Manuel Beiras, Marga do Val ou Ana Pillado.

## Distincións 
*1º premio de narrativa do XX Certame Literario de Ames 
*1º accésit de poesía dos LII Premios Literarios Minerva
*1º premio de poesía do XXII Certame Literario de Ames

## Notas
O Mariscal (ópera)

***O Mariscal*** é unha ópera con música de Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón sobre un libreto en galego de Ramón Cabanillas e Antón Villar Ponte baseado na obra de teatro homónima de ambos autores. A súa estrea tivo lugar o 31 de maio de 1929 no Teatro Tamberlick de Vigo. Trátase da primeira ópera en galego, así como a primeira ópera galega en ver a luz. Os figurinos e decorados que se empregaron na estrea eran obra de Camilo Díaz Baliño. Logo de estrearse na cidade olívica a obra tivo representacións tamén en Pontevedra, Ferrol, A Coruña e Madrid.

O 18 de novembro de 2010, máis de oitenta anos despois da súa estrea, as notas d' *O Mariscal* volveron soar no Teatro García Barbón da cidade olívica, que se encheu de público coa ocasión. A ópera, presentada parcialmente en versión de concerto, foi interpretada pola Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) baixo a dirección de Joám Trillo e coas voces de Javier Franco (barítono), Pablo Carballido (tenor), e a ganadora do Premio Nacional de la Música 2001 Teresa Novoa (soprano), dentro do ciclo *Made in Galicia* do festival Xacobeo Classics. Foi a propia OSG a que fixo o encargo a Trillo de elixir os momentos máis destacados da partitura orixinal para recuperalos no evento.

A edición moderna da partitura foi obra de Joám Trillo.

A orquestración da partitura é densa e cunhas harmonías cambiantes. En palabras de Trillo, trátase dunha obra trascendental na cultura galega xa que:

## Notas 
;Referencias
José Romero González

**José Romero González**, coñecido como **Pepe Merrello**, nado en Lavadores en 1899 e finado en Vigo o 2 de febreiro de 1937, foi un metalúrxico e político galego.

## Traxectoria 
Metalúrxico domiciliado no barrio de Naia, de Lavadores. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 12 de setembro. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Vigo o 11 de novembro xunto con Guillermo Santos Caride, o seu irmán Jaime Santos Caride e Álvaro Ballesteros Estévez. Foi procesado en rebeldía en dúas causas militares. Agochado na casa da súa moza en Castrelos, foi delatado. Chegaron na súa procura gardas civís e falanxistas e ao tentar fuxir caeu nunha gabia e dispararonlle alí. O seu corpo foi conducido ao cemiterio de Pereiró, onde se rexistrou a súa morte a causa de hemorraxia intratorácica.

## Notas
Conclusión (lóxica)

Unha **conclusión** é unha proposición ao final dun argumento, despois das premisas. Se o argumento é válido, as premisas implican a conclusión. No entanto, para que unha proposición sexa unha conclusión non é necesario que o argumento sexa válido: o único relevante é o seu lugar no argumento, non o seu "papel" ou función. 

Como en xeral argumentamos coa intención de estabelecer unha conclusión, adoitamos asegurarnos de que as premisas implican a conclusión e que son verdadeiras (é dicir, que o argumento é correcto ou convincente).

:A. Todos os mamíferos son de sangue quente.
:B. Todos os humanos somos mamíferos.
:C. Polo tanto, todos os humanos son de sangue quente.

Neste argumento a última proposición é a conclusión. O resto son as premisas.

Na linguaxe natural, as conclusións adoitan anunciarse mediante expresións como "dedúcese", "polo tanto", "logo", "daquela", "en consecuencia", "entón", *"ergo",* etc. Nas linguaxes formais, os símbolos usados para a conclusión serían: \vdash, \models e \therefore

Para o exemplo anterior teríamos
: A, B \models C.

A diferenza coa implicación (\rightarrow), está en que a implicación é unha conectiva lóxica mentres que a conclusíón é un símbolo para unha forma de expresar en linguaxe natural o final dunha dedución.

Entre a carraca (\vdash) e a dupla carraca (\models) tamén hai unha leve diferenza, a primeira úsase nas probas e a segunda úsase con valoracións.

O símbolo de conclusión \therefore é máis usado en deducións matemáticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Dupla carraca.

### Ligazóns externas 
* Chapter 12 Semantic concepts.
* Chapter 20 Proof-theoretic concepts
Símbolo de conclusión

miniatura| Símbolo de conclusión
En matemáticas, o **símbolo de conclusión** (∴) é un símbolo que se escribe antes dunha conclusión lóxica. O símbolo consta de tres puntos que forman un triángulo. Pronúnciase *Logo...*, *Polo tanto...* , *En conclusión... (daquela, dedúcese, etc...).* Xeralmente non se usa na escritura formal, pero úsase moito en matemáticas e tamén como abreviatura.

En inglés é coñecido como **therefore sign**.
## Exemplo de uso 
#### Usado nun siloxismo 
: Todos os deuses son inmortais.
: Zeus é un deus.
: ∴&nbsp;Zeus é inmortal. (Polo tanto, Zeus é inmortal.)
:

#### Usado nunha resta 
: x - 1 = 6
: ∴&nbsp;x = 7 (Polo tanto, xe é igual a sete).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Conclusión (lóxica).
* Dupla carraca
### Ligazóns externas 
* for all x Calgary.
Alfred Tarski

**Alfred Tarski** (Varsovia, entón Imperio ruso, hoxe Polonia, 14 de xaneiro   - Berkeley, Estados Unidos, 26 de outubro  ) foi un lóxico, matemático e filósofo polaco. Emigrou aos Estados Unidos en 1939, onde se converteu en cidadán naturalizado en 1945 e foi profesor de matemáticas na Universidade de California en Berkeley desde 1942 ata a súa morte. 

Escribiu, entre outras áreas, sobre topoloxía, xeometría, teoría da medida, axiomatización de álxebra e xeometría, fundamentos da semántica, lóxica matemática, teoría de conxuntos, metamatemáticas e, especialmente, sobre teoría dos modelos, teoría semántica da verdade, álxebra abstracta e lóxica alxébrica. A súa obra ten unha gran relevancia filosófica. Está considerado un dos maiores lóxicos da historia, xunto con Aristóteles, Frege e Kurt Gödel. Tarski describiuse a si mesmo como "un matemático (e tamén un lóxico e, quizais, dalgún xeito, un filósofo)". En filosofía, destaca especialmente polas súas caracterizacións matemáticas dos conceptos de verdade, constante lóxica e consecuencia lóxica para as oracións en linguaxes formalizadas clásicas. En matemáticas e filosofía, a súa fama débese principalmente aos seus impresionantes traballos sobre teoría de conxuntos, teoría dos modelos e álxebra, incluíndo resultados e desenvolvementos como o paradoxo de Banach-Tarski, a indefinibilidade do teorema da verdade, a integralidade e decidibilidade da álxebra e a xeometría elemental, e as nocións de álxebra cardinal, ordinal, relación e álxebra cilíndrica.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Conclusión (lóxica).
### Ligazóns externas 
* forall x: Calgary An Introduction to Formal Logic.
Argumento dunha función

En matemáticas, un **argumento** dunha función é un valor proporcionado para obter o resultado da función. Tamén se di variábel independente e indeterminado.

Por exemplo, a función de dúas variábeis f(x,y) = x^2 + y^2 ten dous argumentos, x e y, que se poden expresar nun par ordenado (x, y). A función hiperxeométrica é un exemplo dunha función de catro argumentos. O número de argumentos que toma unha función chámase *aridade* da función. Unha función que toma un só argumento como entrada, como f(x) = x^2, chámase función unaria. Considérase que unha función de dúas ou máis variábeis ten un dominio que consiste en pares ordenados ou tuplas de valores de argumento. O argumento dunha función circular é un ángulo. O argumento dunha función hiperbólica é un ángulo hiperbólico.

Unha función matemática ten un ou máis argumentos en forma de variábeis independentes designadas na definición, que tamén poden conter parámetros. As variábeis independentes menciónanse na lista de argumentos que toma a función, mentres que os parámetros non. Por exemplo, na función logarítmica f(x) = \log_b(x), a base b considérase un parámetro.

Ás veces, pódense usar subíndices para denotar argumentos. Por exemplo, podemos usar subíndices para indicar os argumentos en relación aos que se toman derivadas parciais.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Función.
### Ligazóns externas 
* 
*
Argumento (análise complexa)

[dereita|miniatura|Un [número complexo pode ser visualmente representado como um punto localizado no plano complexo. O valor do ángulo \varphi é o argumento do número complexo z=~x~+~iy.]]

Nas matemáticas, **o argumento**, abreviado como *arg*, dun número complexo *z* é o ángulo entre o eixo real positivo no plano complexo e a recta que une *z* coa orixe deste plano.

## Definición 
O argumento defínese de dúas formas equivalentes:

* Xeométricamente, na relación do plano complexo,  é o ángulo  no eixo real positivo representado polo vector . O valor numérico vén dado polo ángulo en radiáns e é positivo se se mide no sentido antihorario.
* Alxebricamente, un argumento dun número complexo  é calquera valor real \phi tal que

:: *** z = x + i y = r \cos \phi + i r \sin \phi \ ***
: para algún  real positivo. A unidade  é o módulo de , escrito como
::  r = |z| = \sqrt{x^2 + y^2} \ . 

Os termos *amplitude* ou *fase*  úsanse ás veces para representar esta igualdade.

Baixo ambas as definicións, pódese ver que o argumento para calquera número complexo distinto de cero ten moitos valores posíbeis: en primeiro lugar, como ángulo xeométrico, é evidente que todas as rotacións da circunferencia non alteran o punto, polo que os ángulos diferentes por un múltiplo enteiro de  radiáns (nunha circunferencia completa) é o mesmo. Así mesmo, a partir da periodicidade do seno e do coseno, a segunda definición tamén ten esta propiedade.

## Notación 
A notación para o **argumento** non é universal. Porén, é común denotalo como \operatorname{arg}(z).

## Formularios de cálculo 
O **argumento** a partir dun número complexo z\,\! pódese obter de varias maneiras, incluíndo:

* Dado z = a + bi\,\! (forma rectangular), podemos obter \operatorname{arg}(z) = \arctan\left(\frac{b}{a}\right);
* dado z = r (\cos\theta + i\sin\theta) = r e^{i\theta}\,\! (forma polar e forma exponencial), temos \operatorname{arg}(z) = \theta.
* dado z = a+bi \!  e sabendo que  {cos\theta} = \frac {a} e  {sen\theta} = \frac {b}, onde  |z| \! é a distancia entre O \!  e o punto Z \! ; procuramos os valores de **sen** e **cos** e así atoparemos na táboa trigonométrica que ángulo ten estes valores para seno e coseno.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Número complexo.
### Ligazóns externas 
* argumento-de-um-numero-complexo.
Samuel Prada León

**Samuel Prada León**, nado en Ourense en 1993 e finado en Afrin o 13 de febreiro de 2018, tamén coñecido como **Baran Galicia**, foi un militante galego-andorrano. Foi o primeiro cidadán español en morrer en Siria loitando contra o Estado Islámico e as Forzas Armadas de Turquía durante a guerra civil siria.
## Traxectoria
Á idade de seis anos foi vivir coa súa nai, Beatriz Prada, a Andorra, onde ela tiña un restaurante. Tras rematar os estudos secundarios comezou a militar en organizacións humanitarias, e no verán de 2017 foi a Siria nunha viaxe humanitaria. Canda a outros militantes de todo o mundo enrolouse nas Unidades de Protección Popular (YPG) e comezou unha formación militar acelerada para defender a fronte de Afrin xuntamente coas milicias kurdas que defendían a rexión da invasión turca. e o seu corpo foi repatriado.

## Notas
Francisco Franco Calvete

**Francisco Franco Calvete**, nado no Grove en 1903 e finado no mesmo lugar en 1931, foi un ordenanza de telégrafos e escritor de teatro galego.

## Traxectoria 
Procurou incorporar ós escenarios a zarzuela con letra en galego. Creou entre 1928 e 1930 obra teatral en prosa e catro actos, á que o músico e director de orquestra José Besada Domínguez lle compuxo a música. realizouse tralo seu pasamento o 5 de marzo de 1931 no Teatro Besada. designada por pedimento de Manuel Lueiro Rey en abril de 1983.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lenda do Meco
Juan Francisco Sánchez Seixas

**Juan Francisco Sánchez y Seixas**, nado en Betanzos en 1757 e finado no Perú en 1821, foi un militar galego, xeneral en xefe do Exército Real de Chile durante a guerra de independencia dese país, entre os anos 1813 a 1814 e dende 1818 ata a súa derrota e disolución en 1820.

## Traxectoria 
Entrou a servir como soldado no Rexemento de Galicia en marzo de 1773. Durante os seguintes dez anos foi ascendendo sucesivamente a sarxento e subtenente. Participou na guerra do Rosellón, na fronte de Guipúscoa, e máis tarde foi enviado como capitán de infantería ao batallón destinado na cidade chilena de Concepción. Durante os convulsos primeiros anos da independencia de Chile negouse a incorporarse ás filas xuntistas e foi destinado a Santa Bárbara, onde permaneceu ata que o brigadier Antonio Pareja o nomeou segundo xefe do seu batallón.

Estando enfermo en Chillán, o brigadier negouse a descansar e montou o seu cabalo baixo a choiva no acto de nomeamento de Sánchez como tenente coronel e sucesor ao mando da gobernación ante as tropas. No mesmo acto entregou simbolicamente o estandarte real ao coronel. Pareja morreu o 21 de maio de 1813. Sánchez tiña poucos coñecementos militares e estivo moi influenciado polo frade franciscano Juan de Almirall, antigo secretario do seu antecesor e futuro capelán do exército. Con todo, a súa inexperiencia pronto demostrou ser demasiado prexudicial para a súa propia causa, sufrindo varias derrotas. Durante o seu mandato realista loitou na Batalla de El Roble, en 1813, nas beiras do río Itata, onde Bernardo O'Higgins conseguiu repeler o ataque sorpresa do destacamento español grazas á intervención da cabalería de Ramón Freire. Con todo, os realistas conseguiron resistir grazas ás duras condicións meteorolóxicas do inverno de 1813, que prexudicaron ás tropas revolucionarias. Finalmente, Sánchez foi sucedido polo brigadier Gabino Gaínza, que chegou a Chile o 31 de xaneiro de 1814.

Continuou ao servizo das armas monárquicas, destacando na batalla de Chacabuco. Trala derrota de Maipú e a retirada de Mariano Osorio ao Callao, foille conferido de novo o mando da provincia de Concepción, á espera de novos reforzos dende a península. Con todo, o avance do inimigo durante o verán de 1819 na segunda campaña ao sur de Chile e a derrota na Batalla do Biobío, obrigouno a retirarse co resto das súas forzas cara a territorio indíxena, desde onde proseguiu ata as fortificacións de Valdivia. En novembro de 1819, embarcou no bergantín *Aranzazu* para o Perú tras ser reclamado polo vicerrei do Perú para explicar a perda de Concepción. Poucos meses despois a praza forte de Valdivia, reduto realista no sur de Chile, caeu tamén en poder dos patriotas o 4 de febreiro de 1820. Ascendido a brigadier, pasou a servir na guarnición do Callao. En 1821, antes que capitular ante San Martín, preferiu abandonar as rodeadas fortalezas do porto co exército de Canterac que se retiraba á serra, falecendo durante a penosa marcha, á idade de 64 anos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Menecio (homónimos)

Na mitoloxía grega, **Menecio** (en grego antigo: Μενοίτιος/*Menoítios*) é o nome de varios personaxes.

# Menecio, un titán, fillo de Xapeto e Clímene ou Asia, e irmán de Atlas, Prometeo e Epimeteo. Morreu alcanzado por un raio que lle lanzou Zeus na Titanomaquia e foi encerrado no Tártaro.
# Menecio, fillo de Áctor e Egina, medio irmán de Éaco e marido de Polimela, con quen foi pai de Patroclo. Viviu en Opunte e formou parte da expedición dos Argonautas. Algunhas versións afirman que a súa nai era Damocrateia, unha filla de Egina, e no canto de Polimela chaman á súa esposa Esténela ou Periapis. Cando Patroclo matou durante uns xogos ao fillo de Anfidamante, Menecio fuxiu con el á corte de Peleu en Ftia, onde foi educado. Menecio foi amigo de Heracles.
# Menecio ou Menetes, un fillo de Ceutónimo, gardián dos rabaños de Hades.
Dominio booleano

En matemáticas e álxebra abstracta, un **dominio booleano** é un conxunto que consta exactamente de dous elementos cuxas interpretacións inclúen *falso* e ' 'verdadeiro''. En lóxica, matemáticas e informática, un dominio booleano adoita escribirse como {0, 1},

A estrutura alxébrica que se constrúe naturalmente nun dominio booleano é a álxebra de Boole con dous elementos. O obxecto inicial na categoría de retícula limitada é un dominio booleano.

En informática, unha variábel booleana é unha variábel que toma valores nalgún dominio booleano. Algunhas linguaxes de programación presentan palabras ou símbolos reservados para os elementos do dominio booleano, por exemplo, `false` e `true`. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Álxebra de Boole.
Papamoscas de colar

O **papamoscas de colar** (***Ficedula albicollis***) é unha pequena ave paseriforme da familia dos muscicápidos, unha das catro especies de papamoscas negros e brancos do Paleártico occidental. Reprodúcese no sueste de Europa (poboacións illadas están presentes nas illas de Gotland e Öland no mar Báltico, Suecia) e leste de Francia ata a Península Balcánica e Ucraína e é un paxaro migratorio, que pasa o inverno na África subsahariana. É unha ave vagante rara en Europa occidental, pero está incluída na lista das aves ibéricas.

Ten unha lonxitude de 12–13,5&nbsp;cm. O macho reprodutor é principalmente negro pola parte dorsal e branco pola ventral, cun colar branco, unha mancha branca grande nas ás, cola negra (aínda que algúns machos teñen as partes laterais da cola brancas) e unha gran mancha branca na fronte. Ten un sobrecú claro. O bico é negro e ten a forma ancha pero bicuda típica dos insectívoros aéreos. Ademais de capturar insectos en voo, esta especie caza eirugas entre a follaxe dos carballos e come bagas.

[miniatura|Ovos desta especie na colección do [Museo de Wiesbaden]]
Os machos non reprodutores, as femias e os individuos novos teñen cor marrón clara no sitio do negro, e pode ser difícil de distinguir doutros papamoscas *Ficedula*, especialmente do papamoscas negro (*F. hypoleuca*) e do papamoscas de medio colar (*F. semitorquata*), especies coas cales pode hibridar de forma limitada. *F. albicollis* *vis-a-vis* *F. hypoleuca* están especiándose un do outro polo efecto Wallace (reforzo ou *reinforcement*), como se evidencia polas diferenzas entre a coloración en simpatría fronte á alopatría.

Son paxaros de bosques caducos, parques e xardíns, con preferencia polas árbores vellas con ocos nos cales poden facer o niño. Constrúen un niño aberto nun oco dunha árbore ou en caixas de nidificación feitas polo home. Normalmente poñen de 5 a 7 ovos. A canción son asubíos lentos inconexos, bastante distintos do papamoscas negro. Os papamoscas negros poden imitar a canción do papamoscas de colar en poboacións simpátricas.

O nome do xénero vén do latín e fai referencia a unha pequena ave comedora de figos (*ficus*, 'figo') que se supoñía que se transformaba na papuxa das amoras en inverno. O epíteto específico *albicollis* vén do latín *albus*, 'branco', e  *collum*,  "colo".

O papamoscas de colar utilízase como especie modelo en ecoloxía e xenética e foi un dos primeiros paxaros aos que se lle secuenciou o xenoma completo. Os datos espectrométricos repetidos tomados de machos de papamoscas de colar revelaron que a reflectancia da plumaxe debería medirse durante o cortexo, o período principal de sinalización sexual, xa que os trazos espectrais diminúen ao longo da estación reprodutora.

Nas poboacións naturais de *F. albicollis* parece que a endogamia é rara, pero cando esa ocorre ten consecuencias negativas para características que inflúen na fitness como a taxa de éxito na incubación.

## Notas 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas 
*Xenoma do papamoscas de colar en Ensembl
Aarón Sánchez Martín

**Aarón Sánchez Martín**, nado en Madrid o 10 de maio de 2003, é un futbolista español, que xoga de defensa central no Deportivo Fabril, da Segunda Federación.

## Traxectoria 
Fillo do exfutbolista Ángel Sánchez Candil, xogador entre outros do Rayo Vallecano e o Deportivo da Coruña,  comezou a xogar ao fútbol en pequenos clubs de Madrid como o Moratalaz. Cando tiña dez anos mudouse coa súa familia a Escocia, onde viviu ata os 13 anos en Edimburgo. Na capital escocesa militou na canteira do Hibernian. De regreso en Madrid xogou na escola de fútbol AFE e logo pasou polas canteiras do Santa Ana e o Marbella. Na tempada 2023/24 compaxinou o filial co primeiro equipo, co que sumou 11 encontros máis.

No verán de 2024 fichou polo Deportivo Fabril, que viña de ascender á Segunda Federación. Tras ser titular indiscutible nas primeiras xornadas, ás ordes de Óscar Gilsanz, o 4 de decembro debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, de novo da man de Gilsanz, que collera as rendas do equipo unhas semanas antes. A súa estrea produciuse no estadio do Couto, na primeira rolda da Copa do Rei ante o Ourense CF, partido no que substituíu ao francés Pablo Martinez e que acabou en derrota (1-0).

## Estatísticas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Datos xogador en LaPreferente.com .
Porta XNOR

A **porta XNOR** (ás veces **ENOR**, **EXNOR**, **NXOR**, **XAND** e pronúnciase como **NOR Exclusivo** ) é unha porta lóxica dixital cuxa función é o complemento lóxico da porta OR Exclusiva (XOR). É equivalente ao conectivo lóxico (\leftrightarrow) da lóxica matemática. A versión de dúas entradas implementa a igualdade lóxica, comportándose segundo a táboa de verdade da dereita, polo que a porta ás veces chámase "porta de equivalencia". Resulta unha saída alta (1) se as dúas entradas da porta son iguais. Se unha das entradas, mais non as dúas, é alta (1), resulta unha saída baixa (0).

A notación alxébrica utilizada para representar a operación XNOR é S = A \odot B. As expresións alxébricas (A + \overline{B}) \cdot (\overline{A} + B) e A \cdot B + \overline A \cdot \overline B ambas as dúas representan a porta XNOR coas entradas *A* e *B*.

## Símbolos 
Hai dous símbolos para as portas XNOR: un con forma distintiva e outro con forma rectangular e etiqueta. Ambos os símbolos para a porta XNOR son o da porta XOR cunha burbulla de inversión engadida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Porta lóxica.
* Circuíto dixital
* Táboa de verdade
### Ligazóns externas 
*Texas Instruments© CD4077 Datasheet
Constante lóxica

En lóxica, unha **constante lóxica** ou **símbolo constante** dunha linguaxe \mathcal{L} é un símbolo que ten o mesmo valor semántico en todas as interpretacións de \mathcal{L}. Dous tipos importantes de constantes lóxicas son as conectivas lóxicas e os cuantificadores. O predicado de igualdade (normalmente escrito '=') tamén se trata como unha constante lóxica en moitos sistemas de lóxica. 

Unha das preguntas fundamentais da filosofía da lóxica é "Que é unha constante lóxica?"; é dicir, que característica especial de certas constantes fai que sexan de natureza *lóxica*? 

Algúns símbolos que normalmente se tratan como constantes lóxicas son:

Moitas destas constantes lóxicas son ás veces denotadas por símbolos alternativos (por exemplo, o uso do símbolo "&" en lugar de "∧" para indicar o e lóxico).

Definir constantes lóxicas é unha parte importante do traballo de Gottlob Frege e Bertrand Russell. Russell volveu ao tema das constantes lóxicas no prefacio da segunda edición (1937) de *The Principles of Mathematics* sinalando que a lóxica se converte en lingüística: "Se queremos dicir algo definitivo sobre elas, deben ser tratadas como parte da lingua, non como parte do que fala a lingua". O texto deste libro utiliza as relacións *R*, as súas inversas e complementos como nocións primitivas, tamén tomadas como constantes lóxicas na forma *aRb*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Conectiva lóxica
* Valor lóxico
* Símbolos lóxicos
### Ligazóns externas 
* Stanford Encyclopedia of Philosophy entry on logical constants
* forall x: Calgary An Introduction to Formal Logic.
Park Hae-soo

**Park Hae-soo&nbsp;**(hangul: 박해수), nado en Suwon o 21 de novembro de 1981, é un actor surcoreano coñecido polas súas interpretacións nas series *Prison Playbook* (2017-2018) e Squid Game (2021).

En novembro de 2018 anunciou que o seguinte ano casaría coa súa noiva. A parella contraeu matrimonio o 14 de xaneiro de 2019 e o 29 de setembro de 2021 naceu o seu primeiro fillo.

## Notas
Eugenio Cancelas Corrales

**Eugenio Cancelas Corrales**, nado en Moaña cara a 1912 e finado na ría de Vigo en decembro de 1936, foi un mariñeiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Afiliado a Solidaridad Marinera de Moaña da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 19 de novembro xunto con José Paz Pena, Jesusa Veiga, Balbino Corrales Sartié, José Casqueiro e José coñecido como "Isidro". Foi asasinado no mes de decembro xunto co seu irmán Manuel Cancelas Corrales e o seu cadáver fondeado na ría de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tesouro de San Xiao de Mos

O **tesouro de San Xiao de Mos** é un conxunto de moedas romanas da segunda metade do século III d.C., atopado na parroquia de San Xiao de Mos, Castro de Rei. 

## Descuberta 
Poucos son os datos que se coñecen acerca da descuberta deste tesouro, ademais de que foi achado no interior dunha vasilla de barro en San Xiao de Mos por un veciño do lugar. De todas as maneiras, a data do achado é incerta, e mesmo podería remontarse ás décadas de 1940 ou de 1950.

Ignórase a cantidade de moedas que compuña o tesouro orixinariamente, aínda que se estima que debeu ser moi abundante, dado que, ao parecer, moitas delas foron esparexidas entre a veciñanza do lugar. Posteriormente estas pezas foron depositadas no Museo do Castro de Viladonga e, xa en 2004, os mesmos autores fixeron unha revisión do seu estudo, da que se desprendeu que todos eles pertencen aos reinados de Claudio II e de Galieno (253-268 d.C.), coa excepción dun a nome da esposa deste último, Salonina.

Canto ás cecas imperiais de procedencia destes doce antoninianos, a máis común é Roma, con sete exemplares —mais outros dous de atribución dubidosa—, en tanto que dous espécimes corresponden á ceca de *Mediolanum* e un á ceca de *Siscia*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Arias Vilas, F.; Cavada Nieto, M. (1976). “Antoninianos de un tesorillo hallado en la Terra Chá (Lugo)”. En *Boletín de la Comisión de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo* IX. Nº 85-86. Páxinas 257-263.
* Arias Vilas, F.; Cavada Nieto, M. (2004). “Revisión dun tesouriño de Antoninianos achado na Terra Chá (Lugo) e resultado das análisis metalográficas”. En *Boletín CROA* 14. Amigos do Museo do Castro de Viladonga. Páxinas 17-25.
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Martínez Mira, I. (1997). "Tesorillos del S. III d.C. en la Península Ibérica". En Lvcentvm, XIV-XVI. Páxinas 119-180.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Museo Provincial de Lugo
* Museo do Castro de Viladonga
Ganga das estepas

A **ganga das estepas** (***Syrrhaptes paradoxus***) é unha ave asiática de tamaño medio a grande da familia dos pteróclidos.

## Nome 
miniatura|esquerda
Marco Polo menciona unha ave chamada *Bargherlac* (do turcomano *bağırlak*) en *As viaxes de Marco Polo*, publicado contra o ano 1300. Trátase probablemente de *Syrrhaptes paradoxus *(*S. pallasii*).

## Descrición 
miniatura|esquerda
A ganga das estepas ten de 30 a 41 cm de longo e unha cabeza e pescozo pequenos similares aos dunha pomba, pero un corpo robusto e compacto. Ten ás e cola longas bicudas e patas e dedas emplumadas. A súa plumaxe é de cor beixe, raiada pola parte superior cunha mancha ventral negra e as partes inferiores das ás claras. O ventre negro e a parte inferior das ás clara distinguen esta especie da outra especie emparentada do Tíbet *Syrrhaptes tibetanus*. O macho da ganga das estepas distínguese pola súa cabeza e peito grises, face alaranxada e banda pectoral gris. A femia ten unha plumaxe máis apagada e carece da banda pectoral, aínda que está máis raiada na parte superior.

Os seus pequenos pés non teñen a deda traseira, e as tres dedas frontais están fusionadas. A superficie superior dos pés está emplumada, e a parte inferior ten unha almofadiña carnosa. A aparencia do pé é máis como unhas garras de mamífero que como un pé de ave.

## Distribución e hábitat 
miniatura|Ovo de *Syrrhaptes paradoxus*
Esta especie reprodúcese en latitudes medias de Asia central en estepas secas e hábitats similares. O seu niño é unha escavación no chan, onde pon de 2 a 3 ovos verdosos con manchas crípticas.

É unha ave parcialmente migratoria, especialmente desde as partes do norte da súa área en Kazakhstán e Mongolia, pero a amplitude e distancia dos seus desprazamentos cara ao sur en inverno dependen da cantidade de neve caída.

Algunhas veces sae desde a súa área habitual de reprodución e invernada como ave vagante e chega a Europa acadando puntos tan ao oeste como Gran Bretaña, onde se ten reproducido, e Irlanda. Está incluída na lista das aves ibéricas. As razóns destes salientables desprazamentos son se comprenden completamente, mais foron facéndose cada vez menos frecuentes, probablemente debido á contracción da área de distribución siberiana occidental a medida que as estepas se foron utilizando máis para a agricultura.

## Dieta 
Debido á súa dieta principalmente seca de sementes, esta ganga necesita beber unha gran cantidade de auga. A morfoloxía da á desta ganga facilita un voo rápido acadando velocidades de ata 64 km/h. Grandes bandadas de varios miles de individuos voan ás pozas de auga ao amencer e solpor facendo viaxes de ida e volta de ata 121 km ao día. O macho proxenitor remolla as súas plumas do peito par enchoupalas de auga cando vai beber, transportando así esta auga nas plumas para que beban os polos cando regresa ao niño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nove fotografías (ver menú despregable ao final da páxina en The Oriental Bird Club
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Sucarral

Como topónimo **Sucarral** pode referirse a:

;En Galiza
***Sucarral**, lugar da parroquia de Louseiro, no concello de Sarria;
***Vilar de Sucarral**, lugar da parroquia de Vieiro, no concello da Fonsagrada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*