open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
O Polvoreiro

O topónimo **O Polvoreiro** sinala un lugar onde se garda pólvora ou munición. Pode referirse a:

;En Galiza
***O Polvoreiro**, lugar da parroquia de Laiosa, no concello do Incio;
***O Polvoreiro**, lugar da parroquia de Fontao, no concello de Sarria.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lastras

O topónimo **Lastras** pode referirse a:

;En Galiza
***As Lastras**, lugar da parroquia de Santa Cristina, no concello da Veiga.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Lastras de Cuéllar**, concello da provincia de Segovia;
***Lastras del Pozo**, concello da provincia de Segovia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lastres**, lugar da parroquia de Renche, no concello de Samos.
Pulleiro

Como topónimo **Pulleiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Pulleiro**, lugar da parroquia de San Xusto da Repostería, no concello de Palas de Rei;
* **A Baiuca de Pulleiro**, lugar da parroquia de Porzomillos, no concello de Oza-Cesuras;
* **A Baiuca de Pulleiro**, lugar da parroquia de Cuíña, no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Solleiro

O topónimo **O Solleiro** pode referirse a:

;En Galiza
***O Solleiro**, lugar da parroquia de Santo Adrao de Lourenzá, no concello de Lourenzá;
***O Solleiro**, lugar da parroquia de Forcadela, no concello de Tomiño;
***O Solleiro**, lugar da parroquia de Tomiño, no concello de Tomiño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Solleira**, lugar da parroquia de Carracedo, no concello da Peroxa.
Gonidio

[miniatura|Gonidios en repouso xerminando: A (aparece como "4") é de *[Ustilago receptaculorum*; B é de *Tilletia Caries*. Na imaxe sp denota o gonidio e pm o promicelio.]]
En botánica o termo **gonidio** pode ter varios significados en liques, algas e bacterias:
* Nos liques denomínase gonidio a cada unha das células de algas que viven en simbiose no talo do lique.
* En algas, un gonidio é unha célula ou grupo de células reprodutoras asexuais. Os gonidios dalgunhas algas verdes son células vexetativas que aumentan de tamaño e divídense; por exemplo, en *Volvox* poden quedar flotando dentro do interior da colonia esférica.
* En bacterias os gonidios son células individuais móbiles liberadas por bacterias filamentosas da familia Leucotrichaceae. Tamén se denominan gonidios as esporas non-móbiles liberadas por algunhas cianobacterias.

## Notas
Paul Ariste

**Paul Ariste**, nado en Torma o 3 de febreiro de 1905 e finado en Talín o 2 de febreiro de 1990, foi un lingüista estoniano recoñecido polos seus estudos das linguas ugrofinesas (especialmente o estoniano e o vótico), do yiddish e do romaní báltico.

## Traxectoria 
Naceu como Paul Berg, en Rääbise, Parroquia de Võtikvere (agora Parroquia de Jõgeva), Kreis Dorpat, Gobernación de Livonia, Imperio Ruso, mais en 1927 estonizou o seu apelido a Ariste. Graduouse na Universidade de Tartu e posteriormente traballou nela. Ariste escribiu a súa tese de mestría ("Eesti-rootsi laensõnad eesti keeles") sobre a lingua sueca – verbi gratia. Dialecto estoniano sueco - ndash; préstamo en estoniano, a súa tese de doutoramento ("Hiiu murrete häälikud") tratou o dialecto Hiiumaa da lingua estoniana. De 1945 a 1946, Ariste foi encarcerado polas autoridades soviéticas por ser membro de *Veljesto*, unha asociación de estudantes na Estonia independente.

Dende 1927 Paul Ariste participou con entusiasmo nas actividades dos Arquivos de Folclore de Estonia, onde estabeleceu coleccións de folclore xudeu, sueco e romaní, e contribuíu moito ás coleccións de minorías finno-bálticas e vellos crentes da rexión de Peipsi.

Foi director do Departamento de Linguas Ugrofinesas da Universidad de Tartu e unha das dúas personalidades máis importantes na revitalización dos estudos ugrofineses soviéticos. Ariste fundou a revista *Sovetskoye finnougrovedeniye* (Советское финноугроведение; Estudos ugro-fineses soviéticos, despois chamada *Linguistica Uralica*).

Tamén foi un notable esperantista, e membro da Akademio de Esperanto entre 1967 e 1976. Tamén foi catalogado nun número do ano 2000 da revista esperantista *La Ondo* entre os 100 esperantistas máis eminentes.

Morreu en Tartu aos 84 anos.

## Notas
Josefa Masegosa Gallego

**Josefa Masegosa Gallego**, nada en Oria, Almería en 1957 é unha astrónoma española, investigadora científica do CSIC no Instituto de Astrofísica de Andalucía (IAA).

## Traxectoria 
Estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Granada onde se licenciou en Ciencias Físicas en 1981. Posteriormente realizou un máster de ciencias, con especialidade en Astronomía, na Universidade de Sussex (Reino Unido) e, en 1988 obtivo o doutoramento en Ciencias Físicas na Universidade de Granada co traballo *Condiciones físicas de la formación estelar en galaxias: de regiones HII gigantes a galaxias HII.*

Foi a investigadora principal de 6 proxectos de investigación financiados polo Plan Nacional ou plans rexionais de investigación e de dous proxectos internacionais financiados con fondos europeos. Participou en diferentes comités de xestión da investigación, entre os que destacan a vocalía na Comisión da área de Ciencia e Tecnoloxía Físicas do CSIC, entre 1992 e 1994; é representante de devandita área na Comisión de Mulleres e Ciencia do CSIC.

Na súa actividade profesional compaxina a astrofísica e os estudos das mulleres e ciencia. 

No campo da Astrofísica, cuxo tema principal de interese é o estudo dos mecanismos responsables do aceso da Formación Estelar Violenta, Estudos Multifrecuencia, Formación e Evolución de Galaxias, Cartografiados extragalácticos e eventualmente da Actividade Nuclear nas galaxias. Publicou 97 artigos en revistas do Scil, que acumulan máis de 3000 citas e participou en máis de 50 congresos internacionais, publicando un total de 70 contribucións. 

No campo de Mulleres e Ciencia, publicou unha decena de artigos sobre astrónomas, visibilizando ás astrónomas tanto históricas como actuais; impartiu numerosas conferencias e organizado diferentes eventos de difusión do papel das mulleres na ciencia. Cabe destacar a coordinación do programa da UNED para TVE *Mulleres nas Estrelas* emitido pola canle 2. A súa mensaxe animando a participación das nenas na ciencia, dilles que a ciencia e divertida e que recibir un salario por facer algo que te diverte é o mellor que te pode pasar na vida.

Foi cofundadora do nodo AMIT-Andalucía en 2012, ocupando os cargos de vogal e coordinadora para Selecta-Xaén-Almería até 2013 e vicepresidenta.

É investigadora científica do CSIC no Instituto de Astrofísica de Andalucía (IAA) onde ocupou diferentes cargos de responsabilidade: representante do persoal científico, xefa do Departamento de Astronomía Extragaláctica, Vicedirectora de Asuntos Tecnolóxicos.

## Premios e recoñecementos 
* 2018: Premio Mujeres en la Ciencia, na súa primeira edición de premios «Granada Ciudad de la Ciencia y la Innovación».
* 2022: Premio Mariana Pineda de Igualdad.
* 2023: Premio al Espíritu Universitario y Valores Humanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Casa Stenbock

A **Casa Stenbock** (en ) é un prominente edificio neoclásico que se atopa no outeiro Toompea, na cidade vella de Talín, a capital de Estonia. É a sede oficial do goberno nacional.

## Historia 
[miniatura|125px|esquerda|alt=Conde Jakob Pontus Stenbock (1744-1824)|Conde Jakob Pontus [Stenbock (1744-1824).]]
A historia do edificio remóntase á década de 1780, cando as autoridades locais de Talín (Reval), daquela parte do antigo Imperio Ruso, lanzaron un proxecto para construír novos edificios administrativos. Orixinalmente, o edificio estaba destinado a ser unha sede xudicial. O conde Jakob Pontus Stenbock, un influente aristócrata local e propietario dunha gran propiedade en Hiiumaa, gañou a licitación para levantar un novo edificio no outeiro de Toompea, no centro de Talín. O arquitecto do novo edificio foi Johann Caspar Mohr, un arquitecto provincial responsable do mantemento dos edificios públicos en Estonia e un popular deseñador de casas señoriais locais. A fachada edificio que dá á rúa caracterízase polas dependencias bastante modestas. Na parede do edificio que dá á rúa, hai unha placa conmemorativa cos nomes dos membros do parlamento e do goberno de Estonia que foron asasinados polo réxime de ocupación soviético estalinista. A vista máis coñecida do edificio é da súa parte traseira, que pola súa situación no bordo do outeiro de Toompea goza dunha vista sen obstáculos do mar. Esta cara está dominada por un gran balcón levantado sobre columnas dóricas. O exterior do edificio aínda reflicte máis ou menos o edificio orixinal. O interior foi gravemente danado durante a ocupación soviética, e agora foi reconstruído en gran parte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura de Estonia
Ginés Fernández Sierra

**Ginés Fernández Sierra**, nado en Baralla, foi un político galego.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Lugo. Veciño de Gundián, no franquismo foi nomeado alcalde de Neira de Xusá en 1939. Como consecuencia do "estraperlo de Baralla", un caso de irregularidades na distribución de trigo e centeo adxudicado ao concello de Neira de Xusá polo Servizo Nacional do Trigo, o 24 de setembro de 1942 foi sancionado pola Fiscalía Superior de Taxas con 30.000 pesetas e encerrado nun Batallaón de Traballadores durante seis meses. Tamén foi sancionado o secretario do Concello, Víctor Rubio Alcázar.

## Vida persoal 
Casou en 1921 con Carolina Capón Fernández.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Frank Auerbach

**Frank Helmut Auerbach**, nado en Berlín o 29 de abril de 1931 e finado en Londres o 11 de novembro de 2024, foi un pintor alemán que se converteu en cidadán británico en 1947.

## Traxectoria
Fillo do avogado Max Auerbach e da pintora Charlotte Nora Burchardt, naceu en Berlín pero grazas á escritora Iris Origo, foi enviado a Inglaterra en 1939 para escapar da persecución nazi. Aos sete anos marchou vía Hamburgo cara a Southampton. Nunca volveu ver os seus pais, que morreron en campos de concentración. Na escola de Kent, destacou como actor e pintor, participando nas obras de Peter Ustinov en St Pancras. Estudou no Royal College of Art de 1952 a 1955. 

A súa primeira exposición individual foi en 1956, e as principais mostras na Marlborough Gallery de Nova York en 1969, 1982, 1994, 1998 e 2006. En 1986 representou Inglaterra na Bienal de Venecia, gañando o premio xunto a Sigmar Polke. 

Realizou importantes retrospectivas no Kunstverein de Hamburgo, no Centro de Arte Reina Sofía de Madrid, en 1987, no Museo Van Gogh de Amsterdam, en 1989; no Yale Centre for British Art, New Haven, e na National Gallery, Londres, en 1995.

## Notas
Nitroxenase de vanadio

[miniatura|Células de *Azotobacter sp.*, tinguidas con [hematoxilina de ferro de Heidenhain, ×1000. As **nitroxenases de vanadio** atópanse nas especies do xénero *Azotobacter* e nas especies *Rhodopseudomonas palustris* e *Anabaena variabilis*.]]

A **nitroxenase de vanadium** é un encima clave para a fixación do nitróxeno atopado en bacterias fixadoras de nitróxeno, e é utilizado como alternativa á nitroxenase de molibdeno cando non se dispón de molibdeno. pero ambos os encimas poden reducir protóns a gas hidróxeno e o acetileno a etileno.   

## Funcións biolóxicas 
As nitroxenases de vanadio atópanse en especies de bacterias do xénero *Azotobacter*, así como nas especies *Rhodopseudomonas palustris* e *Anabaena variabilis*. Igual que a nitroxenase de molibdeno, as funcións do dihidróxeno (H2) como inhibidor competitivo e o monóxido de carbono funciona como inhibidor non-competitivo da fixación do nitróxeno. A nitroxenae de vanadio ten unha estrutura de subunidades α2β2Ύ2, mentres que a nitroxenase de molibdeno ten unha estrutura α2β2. Aínda que os xenes estruturais que codifican a nitroxenase de vanadio presentan só un 15 % de conservación coas nitroxenases de molibdeno, as dúas nitroxenases comparten o mesmo tipo de centros redox de ferro-xofre. Á tempertura dunha habitación, a nitroxenase de vanadio é menos eficiente na fixación de nitróxeno que as nitroxenases de molibdeno porque converte máis H+ a H2 como reacción lateral. Igual que a nitroxenase de molibdeno, a nitroxenase de vanadio é doadamente oxidable e así é soamente está activa en condicións anaerobias. Varias bacterias empregan complexos mecanismos de protección para evitar o oxíxeno.

## Redución do monóxido de carbono 
Investigacións feitas na Universidade de California Irvine mostraron a capacidade da nitroxenase de vanadio de converter o monóxido de carbono en cantidades traza de propano, etileno e etano en ausencia de nitróxeno por medio da redución do monóxido de carbono por hidrólise de ATP e ditionita. O proceso de formación destes hidrocarburos é levado a cabo por transferencia de protóns e electróns na cal se forman cadeas carbonadas curtas

## Notas
Naufraxio da Monchiña

O '*naufraxio da *Monchiña'''* tivo lugar o 22 de agosto de 1950 cando unha motora de pasaxe envorcou no traxecto entre a illa de San Simón e Redondela.

## Historia
Na década de 1940 a illa de San Simón deixou de ser cárcere e pasou a ser Colonia de Educación e Descanso, e nas épocas estivais os membros da Garda de Franco, fundada no verán de 1944, pasaban alí as súas vacacións.

O 22 de agosto de 1950 uns sesenta pasaxeiros dirixíronse a Redondela para xogar un partido de fútbol. Un dos homes caeu ao mar, e axiña cundiu o pánico. Varios homes intentaron rescatalo e debido ao peso a motora escorou, co cal todos os homes foron a pique. Como case ningún sabía nadar comezaron a agarrarse os uns aos outros e a maioría afogaron. Un total de corenta e tres tripulantes perderon a vida no accidente.

O propio día recolléronse dez corpos mortos, os de Francisco Fernández (Biscaia), Ramón Rodríguez (Biscaia), Francisco Peñalver (Madrid), José Feliú Olucha (Castelló), Francisco Montero Antón (León), Rosendo Serrano López (León), Lorenzo Bescós Durango (Alacant), José María Lamas Lens (Santiago de Compostela), Francisco Montero Piqueras (Madrid) e Pascual Llop Martínez (Valencia). O día 23 atopáronse 29 corpos máis, os de Ángel Aguarón de Diego (Madrid), Alfredo Molina Muñoz (Madrid), Alfredo Vigara López (Madrid), Jorge Orive (Salamanca), José Romo Sánchez (Salamanca), Nereo López Rojo (O Porriño), Manuel Nogueira Pérez (Pontellas), Tomás Tudela Pomares (Alacant), Enrique Poveda Medina (Alacant), José Burgos Aldaguer (Alacant), Antonio Juan Morán (Alacant), Agustín del Valle García (A Rioxa), Isaac José María Iglesias González (A Rioxa), Pablo Giménez López (Toledo), Nicolás Barrios Peliz (Valladolid), Ismael Moliner Villalba (Castelló), Jesús Ontáz Monleón (Castelló), Eduardo Nevot Segarra (Castelló), Miguel Domingo Gaspar (Zamora), Isaac Rosón Pérez (Lugo), Avelino Nistal Arias (León), Simplicio Dafonte Salinas (Paradela de Abeleda), Manuel Seara Iglesias (Ourense), Ramón Mateo Reinoso (Ourense), Luciano González (Ourense), Vicente Moliner Ginés (Castelló), José Camino Alvarez (Guadalaxara), Gregorio Martínez Somolinos (Guadalaxara) e Miguel Encabo Montero (Guadalaxara). Desapareceron os corpos de Eulogio Pérez Morante (Madrid), Bienvenido Cañamares Vinuesa (Madrid), José Arcos Giménez (Madrid) e Genaro Beato (Salamanca).

## Homenaxes
En 1958 colocouse unha pequena cruz na illa de San Norberto, na cara sur do arquipélago. Ao acto acudiu José Solís Ruiz, ministro-secretario xeral do Movemento.
## Galería de imaxes

Lápidas no cemiterio de Paradela de Abeleda, Porqueira 2.jpg|Tumba de Simplicio Dafonte Salinas en Paradela de Abeleda (Porqueira).
Necrolóxica de José Lamas Lens en El Correo Gallego.jpg|Necrolóxica de José Lamas Lens en *El Correo Gallego*.

Necrolóxicas de Isaac Rosón Pérez en El Progreso.jpg|Necrolóxicas de Isaac Rosón Pérez en *El Progreso''.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Telleiros

Como topónimo **Telleiros** pode referirse a:

;En Galiza
***Telleiros**, lugar da parroquia de Pombeiro, no concello de Pantón; 
***Telleiros**, lugar da parroquia de Refoxo, no concello de Sober;
***Os Telleiros**, lugar da parroquia de Abegondo, no concello de Abegondo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Elyse Bennett

**Elyse Morgan Bennett**, nada en Lake Forest (Illinois, Estados Unidos) o 27 de decembro de 1999, é unha futbolista estadounidense que xoga como dianteira no Deportivo da Coruña, da Primeira División.

## Traxectoria 
Naceu en Lake Forest (Illinois), sendo filla do exfutbolista e adestrador Edgar Bennett. Criouse en Green Bay, onde practicou varios deportes durante a súa xuventude, antes de comezar co fútbol na escola secundaria. 

En 2017, despois de se recuperar dunha rotura do ligamento cruzado anterior, matriculouse na Washington State University para ingresar no seu equipo de fútbol feminino. Fíxose coa titularidade na dianteira na súa segunda tempada, antes de sufrir unha segunda rotura de ligamento cruzado anterior. Militou cinco anos no equipo, disputando un total de 93 partidos, o que a converteu no seu momento na segunda xogadora con máis encontros na historia do conxunto universitario. Con este equipo accedeu aos playoffs da NWSL, onde venceu ao Angel City FC e ao San Diego Wave FC, antes de perder na final contra o NJ/NY Gotham FC.

O 15 de decembro de 2023, os Utah Royals seleccionárona como a súa primeira opción (e segunda xeral) no Draft de expansión da NWSL de 2024. Dous días despois foi traspasada ao San Diego Wave FC  Debutou co club californiano saíndo de titular na vitoria por 1-0 contra o Gotham na NWSL Challenge Cup, conseguindo así o primeiro título da súa carreira. Disputou 14 partidos de liga na súa única tempada co San Diego Wave.

### Deportivo da Coruña 
O 3 de febreiro de 2025 asinou co Deportivo da Coruña, da Primeira división española.

## Notas
San Lois

Como topónimo **San Lois** pode referirse a:

;En Galiza
***San Lois**, lugar da parroquia de Ardaña, no concello de Carballo;
***O San Lois**, lugar da parroquia de Orazo, no concello da Estrada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Thomas Graham

**Thomas Graham**, nado en Glasgow (Escocia), o 20 de decembro de 1805 e finado en Londres (Inglaterra), o 16 de setembro de 1869, foi un químico escocés coñecido polo seu labor iniciador na diálise e na difusión dos gases. Está considerado como un dos fundadores da química dos coloides.

Graham recibiu o título de *Master of the Mint*, equivalente ao de director da Casa da Moeda de Londres, cargo que exerceu entre 1855 e 1869.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Thomas Graham naceu en 1805 en Glasgow, cidade na que cursou a súa educación secundaria. O seu pai era un próspero fabricante téxtil e quería que o seu fillo ingresase na Igrexa de Escocia, mais no canto diso desafiou o desexo paterno e ingresou na Universidade de Glasgow en 1819 para estudar a carreira de Química, da que se graduou en 1824.

Logo proseguiu a súa formación estudando Medicina na Universidade de Edimburgo e, concluídos os seus estudos, exerceu brevemente como profesor de Química na Facultade de Medicina da Universidade de Glasgow. En 1828 foi elixido membro da *Royal Society* de Edimburgo, por proposta de Edward Turner, e foi merecedor da medalla Keith desta sociedade no período 1831-1833. Nese período fundou alí a *Chemical Society* en 1841. En 1866 foi elixido membro estranxeiro da Real Academia das Ciencias de Suecia.

O derradeiro cargo de Graham foi o de *Master of the Mint*, equivalente ao de director da Real Casa da Moeda de Londres, que exerceu desde 1855 ata o seu falecemento. Foi a derradeira persoa nomeada con este título, xa que posteriormente, o posto foi refundido co de ministro de Facenda.

Thomas Graham finou en Gordon Square, Londres, e os seus restos mortais foron trasladados a Glasgow para ser soterrados alí, nunha propiedade familiar na Catedral de Glasgow. e a segunda relativa á efusión dos gases.

Graham tamén fixo descubertas fundamentais relacionadas coa diálise, un proceso utilizado na investigación e en contornas industriais, así como na atención sanitaria moderna. O estudo de Graham sobre os coloides deu como resultado a súa capacidade para separar coloides e cristaloides mediante o chamado «dializador», utilizando unha tecnoloxía precursora da das modernas máquinas de diálise renal. Estes estudos foron fundamentais no campo coñecido como "química de coloides", e Graham é considerado un dos seus fundadores.
* Premio Jecker da Academia de Ciencias de París (1862).
* Estatua de Graham, por William Brodie, en George Square, Glasgow (1872).
* O edificio de Química do *Royal College of Science and Technology* da Universidade de Strathclyde), chámase *Thomas Graham Building* desde 1962.
* A sede da *Royal Society of Chemistry* en Cambridge, Inglaterra, chámase *Thomas Graham House*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cooke, J. P. (1870). "". En *Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences*. Vol. VIII. 24 de maio. Páxinas 230-239.
* Williamson, A. (1869). "The Late Professor Graham". En *Nature*. 1 (1). Páxinas 20-22

### Outros artigos 
* Lei de Graham
* Director da *Royal Mint*

### Ligazóns externas 
* Thomas Graham papers
Manuel de la Peña Dorado

**Manuel de la Peña Dorado**, nado en Baralla cara a 1899 e finado en Lugo o 9 de marzo de 1947, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Iniciou estudos de Medicina. Pasou en 1927 a estudar Dereito, carreira que rematou en 1935. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado tenente de alcalde de Neira de Xusá en 1927 e despois alcalde. En 1932 fóille incoado expediente por responsabilidades por un acordo ilegal en relación co nomeamento do médico municipal asinado como alcalde en 1927. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi designado presidente da Comisión xestora do concello. Foi nomeado alcalde de Neira de Xusá en xaneiro de 1937, renunciou ao cargo por “motivos de saúde” en agosto de 1937. Foi nomeado xuíz comarcal de Láncara en 1939. En 1940 foi designado xuíz municipal de Neira de Xusá. En 1946 volveu ser nomeado xuíz comarcal de Láncara. Finou en Lugo o 9 de marzo de 1947 aos 47 anos.

## Vida persoal 
Casou con Celestina Dolores Vázquez Platas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A escola de Papín
Louros

O topónimo **Louros** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Louros**, lugar da parroquia de Viós, no concello de Abegondo;
***Lobán de Louros**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lourás**, lugar da parroquia de Manduas, no concello de Silleda.
Nikolai Aleksandrovich Krasilnikov

**Nikolai Aleksandrovich Krasilnikov** (en ruso Никола́й Алекса́ндрович Краси́льников); nado o 18 de decembro de 1896 e finado o 11 de xullo de 1973, foi un microbiólogo, bacteriólogo e edafólogo soviético. Fixo unha contribución significativa ao estudo dos actinomicetos. Tamén estudou as interaccións interespecíficas de bacterias, actinomicetos e plantas superiores e foi un dos primeiros investigadores do antagonismo microbiano.

## Biografía 
En 1926 graduouse no Instituto Médico de Leningrado (San Petersburgo), desde 1929 traballou no Instituto de Microbioloxía da Academia de Ciencias da URSS, estudando os actinomicetos. En 1939 escribiu a monografía "Fungos radiantes e organismos relacionados", en 1939 illou o primeiro antibiótico de orixe actinomiceta (a micetina), en 1941 creou unha guía de actinomicetos, e en 1949 unha de bacterias, baseada nunha nova clasificación orixinal.

Desde 1946 foi membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS.

Descubriu o antibiótico asperxilina.

Describiu a bacteria *Azotobacter nigricans*.

Resumiu os resultados dos seus moitos traballos nas monografías "Actinomicetos-antagonistas e substancias antibióticas" (1950) e "Antagonismo de microbios e substancias antibióticas" (1958).

Krasilnikov foi o fundador do Departamento de Bioloxía do Solo da Facultade de Bioloxía e Solo da Universidade Estatal de Moscova (agora ese departamento forma parte da Facultade de Ciencias do Solo de dita universidade) e foi o seu xefe durante 20 anos (1953-1973). Mentres traballaba no departamento, estudou a distribución dos microorganismos nos solos, o seu papel na formación do solo e o seu impacto nas plantas superiores. En 1958, publicou o libro "Microorganismos do solo e plantas superiores", onde expuxo moitas hipóteses confirmadas experimentalmente.

## Tributos e premios 
* *Krasilnikovia cinnamomea* é unha especie de bacteria da familia Micromonosporaceae cuxo nome xenérico se puxo en honra de N. A. Krasilnikov.
* Orde de Lenin.
* 2 Ordes da Bandeira Vermella do Traballo.
* Premio Stalin de terceiro grao (1951) pola obra científica "Guía de bacterias e actinomicetos" (1949).
* Premio I. I. Mechnikov (1951) pola obra "Actinomicetos-antagonistas e substancias antibióticas" (1950).
* Científico Honorario da RSFSR (1957).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Soil Microorganisms and Higher Plants*, 1958

### Ligazóns externas 
eBook: Soil Microorganisms and Higher Plants
Pombero: The Lord of the Night

***Pombero: The Lord of the Night*** é un videoxogo independente paraguaio de terror psicolóxico en primeira persoa, desenvolto por Inside Studios e distribuído por Warani Studios. Lanzouse orixinalmente en 2020, na plataforma de Steam, posteriormente, foi remasterizado e relanzado o 7 de xuño de 2024 e está dispoñible en plataformas como PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X e Series S e PC.
## Sinopse 
O xogador asume o papel de Albert Hertz, un xornalista que regresa ao seu país natal, Paraguai, en busca de respostas sobre a misteriosa morte da súa nai. Esta investigación lévao a descubrir as súas orixes nun lugar remoto onde o terror axexa.

## Xogabilidade 
O videoxogo caracterízase polo seu estilo de «metraxe atopada» (*found footage*) en primeira persoa. O xogador debe utilizar unha cámara en modo de foto e vídeo para descubrir pistas e superar desafíos. Ademais, conta cun acendedor e un inventario para interactuar coa contorna. Inspirado en xogos como Silent Hill, Outlast e Dread Out, a narrativa desenvólvese nun ambiente escuro e hostil, ambientado na campiña paraguaia.

## Notas
Ciencias da documentación

As **ciencias da documentación** son unha disciplina científica encargada de rexistrar e recuperar a información. Co tempo, expandiuse até desenvolver o eido das ciencias da información.

A documentación é a acción de seleccionar, clasificar, utilizar e difundir os documentos. Por extensión, o termo documentación designa tamén a un conxunto de información e documentos.

## Historia 
As ciencias da documentación orixínanse no traballo pioneiro dos avogados e pacifistas belgas Paul Otlet (1868-1944) e Henri La Fontaine (1854-1943). Foi Otlet quen cuñou o termo, para alén de escribir dous tratados sobre a materia: *Traité de Documentation* (1934) e ''Monde: Essai d'universalisme* (1935). Neste sentido, é considerado o pai da documentación como disciplina científica.

Durante a primeira metade do século XX, a industrialización conduciu a unha intensa produción de información; en consecuencia, elaboráronse novas técnicas de recollida e tratamento da mesma, e creáronse servizos de documentación arredor dos centros económicos. Porén, é tras a segunda guerra mundial que ocorre unha auténtica explosión documental, cun crecemento exponencial de todo tipo de documentos. O progreso tecnolóxico, en especial o informático, permitiu aos profesionais da documentación aumentar e automatizar o traballo de recollida, tratamento e xestión de datos.

Nos Estados Unidos, destaca o ano 1968 como momento de transición entre as ciencias da documentación e as da información. Así, o American Documentation Institute converteuse na American Society for Information Science and Technology. Por outra banda, Harold Borko publicou o seu artigo "Information Science: What Is It?" (en ) na revista *American Documentation''. Porén, o campo da documentación non foi totalmente subsumido no das ciencias da información.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Rambla (urbanismo)

[miniatura|A Rambla, en [Barcelona, vista desde a estatua de Colón.]]
En urbanismo e arquitectura, unha **rambla** é unha vía urbana típica de España e outros países de América Latina. Morfoloxicamente trátase dunha especie de avenida ou bulevar caracterizada por ter a meirande parte do seu espazo peonil no medio da avenida, mentres que as beirarrúas laterais adoitan ser estreitas. A rambla como estrutura de vertebración urbana predomina máis na parte mediterránea española, especialmente en Cataluña, onde se atopan multitude delas, como a Rambla de Catalunya. Tamén existen ramblas senlleiras en Santa Cruz de Tenerife, nas illas Canarias ou na Habana, en Cuba.

## Orixe 
O termo "rambla" é un vocábulo árabe (*rámla,* areal) designado para nomear aos torrentes ou correntes de auga intermitentes. O termo *rambla*, por tanto, comezouse a empregar en zonas áridas e con escaseza de chuvias agás en momentos puntuais, coma en Andalucía, Cataluña ou Valencia. Porén, o uso do termo rambla predominou en Cataluña, mentres que noutros lugares foi substituído polos termos riera ou torrente.

Ao teren un curso definido e seco a meirande parte do tempo, as ramblas convertéronse en cursos naturais de paso, camiños ou vías de comunicación. Tamén, en moitas ocasións, eran empregados como método de defensa natural, que complementaban ou substituían ás murallas na defensa do asedio ás cidades. Coa urbanización de moitos destes territorios, os leitos e torrentes foron desviados, reencauzados ou urbanizados, dando lugar ás actuais ramblas coma avenidas ou bulevares.

## Ramblas urbanas 
Algunas ramblas urbanas son:

### Cataluña 
* La Rambla, en Barcelona.
* Rambla de Catalunya, en Barcelona.
* Rambla do Raval, en Barcelona.

### España 
* Rambla de Palma, en Palma de Mallorca.
* Rambla de Santa Cruz, en Santa Cruz de Tenerife.
* Rambla de Méndez Núñez, en Alacante.

### América 
* Rambla de Montevideo, no Uruguai.
* Paseo del Prado, na Habana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Avenida
* Bulevar
* Paseo
* Torrente (hidrografía)
* Rúa
* Praza
* Autoestrada
* Circunvalación
### Ligazóns externas
* ¿Por qué la Rambla se llama así? *Barcelona Secreta* .
Restrición dunha función

[miniatura| A función x^2 con dominio \mathbb{R} non ten unha [función inversa. Se restrinximos x^2 aos números reais non negativos, entón ten unha función inversa, coñecida como raíz cadrada de x.]]

En matemáticas, a **restrición** dunha función f é unha función nova, denotada f\vert_A ou f {\restriction_A}, obtida escollendo un dominio máis pequeno A para a función orixinal f. A función f dise logo que  **estende** f\vert_A.

## Definición formal 
Sexa f : E \to F unha función dun conxunto E a un conxunto F. Se un conxunto A é un subconxunto de E, entón a **restrición de** f **a** A é a función  
:{f|}_A : A \to F
dada por {f|}_A(x) = f(x) para x \in A. 

Informalmente, a restrición de f a A é a mesma función que f, mais só se define en A.

### Extensións 
Unha función F dise que é unha ''* doutra función f se sempre que x está no dominio de f entón x tamén está no dominio de F e f(x) = F(x). É dicir, se \operatorname{dominio} f \subseteq \operatorname{dominio} F e F\big\vert_{\operatorname{dominio} f} = f.

*Unha extensión linear* (respectivamente, *[[Función continua|]]'', etc.) dunha función f é unha extensión de f que tamén é un mapa linear (respectivamente, un mapa continuo, etc.).

## Exemplos 
# A restrición da función non inxectiva f: \mathbb{R} \to \mathbb{R}, \ x \mapsto x^2 ao dominio \mathbb{R}_{+} = [0,\infty) é a inxección f:\mathbb{R}_+ \to \mathbb{R}, \ x \mapsto x^2.
# A función factorial é a restrición da función gamma aos enteiros positivos, co argumento desprazado en un: {\Gamma|}_{\mathbb{Z}^+}\!(n) = (n-1)!

## Aplicacións 
### Funcións inversas 
Para que unha función teña unha inversa, debe ser un a un. Se unha función f non é un a un, pode ser posíbel definir unha **inversa parcial** de f restrinxindo o dominio. Por exemplo, a función :f(x) = x^2 
definida no conxunto de \R non é un a un xa que x^2 = (-x)^2 para calquera x \in \R. No entanto, a función pasa a ser un a un se nos limitamos ao dominio \R_{\geq 0} = [0, \infty), nese caso 
:f^{-1}(y) = \sqrt{y}.

(Se en cambio nos restrinximos ao dominio (-\infty, 0], entón a inversa é o valor negativo da raíz cadrada de y).

Non hai necesidade de restrinxir o dominio se permitimos que a inversa sexa unha función multivalorada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Función
Claudio Claudiano

miniatura| Obras de Claudio Claudiano.
**Claudio Claudiano**  (en latín: *Claudius Claudianus*), nado en Alexandría en 370 e finado en Roma en 405, foi un poeta romano na corte do emperador romano Honorio.

## Traxectoria 
Escribiu en latín e grego, pero a maioría das súas obras perdéronse. Era natural de Alexandría, pero descoñécese cal foi a súa formación e actividades nos primeiros anos da súa vida, os motivos da súa emigración a Roma e cando se produciu. Porén, hai probas da súa presenza alí en 395 cando escribiu un panexírico sobre o consulado de Probino e Olibrio. Grazas aos seus dous mecenas, Probino e Olibrio, converteuse en poeta da corte. Recibiu o tratamento de *vir illustris* e erguéuselle unha estatua e un obxecto seleccionado pola esposa de Estilicón, Serena. 
Considérase un gran poeta, pero na actualidade atribúeselle algúns defectos que lle impiden ser considerado o mellor da súa época. Morreu despois de 404, xa que o sexto consulado de Honorio é o último acontecemento histórico mencionado nas súas obras.

### Obras 
Ademais do panexírico sobre Probino e Olibrio, tamén escribiu sobre os feitos de Estilicón e unhas invectivas contra os seus rivais na corte de Arcadio. A maioría das obras perdéronse e as que se conservan son fragmentarias:
* *Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus.*
* *In Rufinum.*
* *De Bello Gildonico.*
* *In Eutropium.*
* *Fescennina / Epithalamium de Nuptiis Honorii Augusti.*
* *Panegyricus de Tertio Consulatu Honorii Augusti.*
* *Panegyricus de Quarto Consulatu Honorii Augusti.*
* *Panegyricus de Consulatu Flavii Manlii Theodori.*
* *De Consulatu Stilichonis.*
* *Panegyricus de Sexto Consulatu Honorii Augusti.*
* *De Bello Gothico* (sobre a Guerra Gótica de 402-403).
* Poemas menores: *Epithalamium Palladio et Celerinae* ; *de Magnete*; *de Crystallo cui aqua inerat.*
* Epopea de temática mitolóxica: O rapto de Proserpina e a xigantomaquia.
* Épica de temática contemporánea: A guerra contra Gildon, A guerra contra os Godos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Textos en liña: Claudiano, selección de textos latinos e traducións de M. Platnauer, 1922
* Outros textos en liña: Claudiano, rapto de Proserpina & Xigantomaquia traducido por M. Platnauer, 1922
Heráclides de Eritras

**Heráclides de Eritras** (grego antigo Ἡρακλείδης, latín Heraclides) foi un médico grego nado en Eritras de Xonia.
## Traxectoria 
Era discípulo de Crisermo, colaborador de Apolonio Herófilo e contemporáneo de Estrabón (século -I). Galeno di que era o discípulo máis distinguido de Crisermo, e menciona a súa obra,  (*De Herophili Secta*), que tiña polo menos sete libros. Tamén escribiu un comentario sobre o sexto libro de Hipócrates, *De Morbis Vulgaribus*, pero ningunha das súas obras deu sobrevivido.
## Notas
Manuel Mourín Pérez

**Manuel Mourín Pérez**, nado en Baralla, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na República foi elixido alcalde de Neira de Xusá o 12 de xuño de 1931. Permaneceu no cargo ata que toda a corporación foi suspendida polo gobernador civil o 12 de outubro de 1934. Volveu ser alcalde de Neira de Xusá en xaneiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Liagazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
María Rúa Rodríguez

**María Rúa Rodríguez**, coñecida nas redes como **Prado Rúa**, nada en Ourense en 2000, é unha creadora de contido galega.

## Traxectoria 
Graduouse en Educación Infantil e fixo un grao de Pedagoxía na Universidade de Santiago de Compostela. O 24 de abril de 2020 comezou coa creación de contido na rede e na súa canle do Youtube. Actualmente suma máis de 20 mil seguidores no TikTok e 50 mil no Instagram.

## Premios 
*Premio Canle en Youtubeir@s 2020
*Premio Creación de Contidos en Youtubeir@s 2024
*Premio á mellor creador/a/e na Carballo Interplay 2024

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Sistín

O topónimo **Sistín** pode referirse a:

;En Galiza
***Sistín**, parroquia do concello da Teixeira;
****Sistín**, lugar de dita parroquia;
***Sistín do Mato**, lugar da parroquia de Canaval, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Sistís**, lugar da parroquia de Arrabaldo, no concello de Ourense.
Emilio Pazos

**Emilio Antonio Pazos Flores**, nado en Buenos Aires o 24 de xullo de 1945, é un exfutbolista arxentino, que xogaba de defensa. Desenvolveu a maior parte da súa carreira en España.

## Traxectoria 
Naceu o 24 de xullo de 1945 en Buenos Aires, sendo fillo dun pontevedrés e unha almeriense. Comezou a súa carreira en 1966 no CA Atlanta, no que xogou ata 1967, cando pasou ao Deportivo Español, club fundado por inmigrantes galegos.

Ese mesmo ano marchou a España para incorporarse ás filas do Sevilla FC. Xogou no club hispalense ata 1973, intercalando polo medio unha cesión ao Granada na tempada 1969/70. Co Sevilla disputou 149 partidos oficiais, nos que marcou 17 goles, e viviu dous descensos a Segunda División e un ascenso a Primeira.

En 1973 fichou polo Real Murcia, que militaba entón na Primeira División. Militou seis campañas no equipo murciano, sufrindo dous descensos consecutivos en 1975 e 1976. Pechou a súa carreira en 1981, despois de disputar unha última tempada co Águilas murciano na Terceira División.

## Notas
Heráclides

**Heráclides** (, ) é o nome das seguintes persoas:

* **Heráclides Póntico**, filósofo e astrónomo grego a quen se lle atribúe o primeiro modelo de rotación da Terra.
* **Heráclides (fillo de Aristóxenes)**, comandante siracusano ( século -V).
* **Heráclides (fillo de Agatocles)** (século -IV), fillo do tirano siracusano Agatocles.
* **Heráclides de Siracusa (gobernante)**, gobernante siracusano (século -IV).
* **Heráclides (discípulo de Hicesio)**, médico grego (século -I).
* **Heráclides de Siracusa (fillo de Lisímaco)**, xeneral siracusano.
* **Heráclides (ministro seléucida)**, embaixador seléucida.
* **Heráclides (pintor)** (século -II), pintor macedonio.
* **Heráclides de Alexandría**, escritor grego.
* **Heráclides de Atenas**, militar grego (século -III).
* **Heráclides de Bizancio**, embaixador seléucida ante Antíoco III o Grande (século -II).
* **Heráclides de Cime**, historiador grego.
* **Heráclides de Éfeso**, escultor grego.
* **Heráclides de Enos**, asasino do rei Cotis (século -IV).
* **Heráclides de Eritras**, médico grego de Eritras de Xonia, contemporáneo de Estrabón (século -I).
* **Heráclides Esculapio**, médico grego (século- V).
* **Heráclides de Xirtón**, xeneral macedonio (séculos -III/-II).
* **Heráclides de Leontinos**, tirano de Leontinos (século -III).
* **Heráclides de Licia**, retórico grego.
* **Heráclides (fillo de Antíoco)**, oficial de cabalería macedonio ao servizo de Alexandre Magno (século -IV).
* **Heráclides de Magnesia**, historiador grego.
* **Heráclides de Maronea**, mercenario grego en Tracia.
* **Heráclides de Milasa**, comandante grego (século -V).
* **Heráclides de Oxirínco**, historiador grego (século -III).
* **Heráclides de Sinope**, poeta grego.
* **Heráclides de Siracusa (almirante)**, xeneral e gobernante siracusano (século -IV).
* **Heráclides de Tarento**, varios personaxes.
Gabriel Romero de Ávila

**Gabriel Romero de Ávila Cabezón**, nado en Madrid o 9 de decembro de 1978, é un médico e escritor en galego e castelán residente en Galicia.

## Traxectoria 
Naceu en Madrid, estudou Medicina e viviu en Leeds, Newcastle, Tenerife, Pontevedra e Vigo.

Foi o creador de diversos contacontos para adultos, colaborador da sección cultural do diario *VigoÉ* desde 2016 e da Revista *Inviable* desde 2023, é membro da Sociedade Jules Verne de Vigo desde 2019. Ten publicado numerosos relatos, sobre todo en *VigoÉ.*

## Obras 
### Galego 
* *Odio* (2025). Vigo: Galaxia. 158 páxs. ISBN 978-84-1176-472-8.

### Castelán 
* *Kryptogonía* (2013). Madrid: Colección Órbitas Prohibidas nº 2. Editorial Planetas Prohibidos.
* *Nilidiam* (2014). Madrid: Editorial Universo. E edición especial a beneficio de *Save the Children*, para axudar os refuxiados (Vigo, 2018).
* *La reina demonio del río Isis* (2016). Vigo: Editorial Trymar,
* *El cazador de tormentas* (2021). Vigo: Los Libros del Salvaje.
* *La senda de Jhebbal Sag* (2021). Publicada por entregas en *VigoÉ* entre o 14 de xullo e o 13 de agosto de 2021. 

#### Libros colectivos 
* *Action Tales*. *Antología pulp* (2013)*.* Salamanca: DLorean Ediciones. 
* *XYY. Cromoma asesino* (2014)*.* Madrid: Editorial Universo. Madrid.
* *¡Zombifícalo!* (2014). Madrid: Dissident Tales Editorial.
* *Western Tales. Antología del Oeste* (2015). Salamanca: DLorean Ediciones. Salamanca.
* *Herederos de Cthulhu* (2016). Madrid: Kokapeli Ediciones.
* *Almas desahuciadas* (2020). Madrid: Lektu.
* *Ñu Bokk* (2022). Madrid: Lektu.

## Premios 
* 2008: premiado no *II Concurso de Relato Corto do Concello de Nigrán*.
* 2018: Finalista no VII Certame de Relato Corto «*Non te durmas*». FANPA Pontevedra – *Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega* (AELG).
* 2019: Finalista no *Certame de Relato Corto Aliteraclara* en *V*igo.
* 2024: Seleccionado no VIII Concurso de Microcontos «Microfantasías». Madrid.

* 2025: I Premio Xosé Neira Vilas de Literatura Xuvenil, por *Odio*.

## Notas
Odón Esteire Pardo

**Odón José Abel Isaac Esteire Pardo**, nado en Vilartelín (Baralla) o 12 de febreiro de 1908 e finado en Madrid en outubro de 1977, foi un mestre, avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Esteire Varela, que marchou a Cuba en 1916, e Manuela Pardo Alfonso. Foi compañeiro de bacharelato de Ánxel Fole. Estudou maxisterio na Normal de Zamora. Mestre interino da Veiga de Logares (A Fonsagrada) en febreiro de 1928, pasou a exercer en Aldea (Pol) a partir de xullo dese ano, en novembro de 1930 foi nomeado mestre interino de Adai (O Corgo). Coa proclamación da República foi nomeado presidente da Comisión xestora de Neira de Xusá en abril de 1931. Foi mestre en Xudán (A Pontenova) dende 1932, e despois en Viveiro.

Combatiu no bando sublevado na guerra civil, foi alférez provisional e resultou ferido. Como resultado do proceso de depuración foi sancionado con inhabilitación para cargos directivos en 1942. Tenente fiscal militar en Madrid en 1943, onde era coñecido como **Otto Odón Esteire de Pardo Montenegro**, foi contratado como avogado para intentar sacar da cadea de Porlier e encargarse da defensa dos militantes comunistas Ramón Guerreiro Gómez, Jesús Bayón, Manuel Chércoles, Hortensio Barajas e outros, polo que recibiu diñeiro dos familiares; Odón foi procesado, pero finalmente absolto. Mestre na escola de Vilartelín dende 1943, colaborou en *Finisterre* asinando como **Otto Odón**. Incoáronlle varios expedientes gobernativos por abandono de destino, ata que finalmente foi sancionado coa separación do servizo como mestre por Orden ministerial de 3 de xuño de 1958. Estudou Dereito na Universidade de Valladolid, rematando en 1959. Ese mesmo ano colexiouse como avogado no Colexio de Madrid. Finou en Madrid en outubro de 1977.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Liagazóns externas 
* Expediente persoal de colexiado de Odón Esteire Pardo
Santurxo

O topónimo **Santurxo** pode referirse a:

;En Galiza
***Millarouso e Santurxo**, parroquia do concello do Barco de Valdeorras;
****Santurxo**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Santiurxo**, lugar da parroquia de San Paio de Abeleda, no concello de Castro Caldelas.
Literatura en Interlingua

A **literatura en Interlingua** é a colección de obras escritas nesta lingua artificial.

## Historia
Alexander Gode tiña unha concepción extremadamente limitada sobre os campos de uso posibles ou desexables para o Interlingua. O seu legado consiste principalmente en varios centos de resumos en Interlingua de artigos científicos das décadas de 1950 e 1960, e dúas pequenas coleccións de relatos sen moito valor literario. As primeiras obras escritas en Interlingua foron libros para aprender a lingua, como o *Interlingua-English Dictionary* e *A Brief Grammar of Interlingua for Readers*, ambos publicados en 1954. Estes foron acompañados en 1954 por *Interlingua a Prime Vista* e, un ano despois, por *Interlingua: A Grammar of the International Language*, esta vez escrito por Gode e Blair.

Xa en 1960, Eric Ahlström comezou a traducir e editar folletos de literatura ficción na súa serie *Scriptores scandinave in INTERLINGUA*: *Episodio con perspectiva* (Harald Herdal, 1960); *Un desertor* (Bo Bergman, 1961); e *Le nove vestimentos del imperator* (H.C. Andersen, 1961).

Un dos autores máis prolíficos en Interlingua foi o sueco Sven Collberg (1919–2003). A súa primeira publicación en Interlingua, *Alicubi-Alterubi*, foi un folleto de 18 poemas orixinais. Ese mesmo ano, publicou *Cunate tu es a mi mar*, un libro de 100 poemas traducidos de linguas de todo o mundo e de poesía que vai dende o pasado ata a súa propia época. Outras das súas obras inclúen *Inter le stellas* (1975), *Le prince e altere sonetos* (1977), *Lilios, Robores* (1979), *Prosa* (1980) e *Versos grec* (1987).

Na década de 1970, Carolo Salicto publicou *Volo asymptotic* (1970), unha colección de poemas orixinais e dúas traducións. *Celestina le gallina del vicina* e *Hannibalo le gallo del vicino* foron publicados en 1971. Tamén nesta década, Alexander Gode publicou *Un dozena de breve contos* (1975).

Alexander Gode publicou *Dece Contos* en 1983. Vicente Costalago publicou a novela orixinal *Juliade* en 2022, seguida de *Poemas*, tamén publicada no mesmo ano. *Kilglan*, do mesmo autor, foi publicada en 2023.

## Obras 
* Breinstrup, Thomas (2013) *Mysterios in Mexico - un novella criminal*
* Costalago, Vicente (2020) *Le dece-duo travalios de Heracles*
* Costalago, Vicente (2022) *Juliade*
* Costalago, Vicente (2022) *Poemas*
* Hak, Esbern (1996) *Paletta: dece-duo novellas original*
* Scriptor, Marcus (2015) *Le polyglotto involuntari e altere contos*
* Soreto, Carlos (2020) *Anthologia Litterari*
* Costalago, Vicente (2023) *Kilglan*

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Bibliotheca electronic in interlingua
Doiras

Como topónimo **Doiras**, pode referirse a:

;En Galiza
***O Mazo de Doiras**, lugar da parroquia de Vilarello, no concello de Cervantes;
***A Ponte de Doiras**, lugar da parroquia de Cereixedo, no concello de Cervantes;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Meangos, no concello de Abegondo;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Pantiñobre, no concello de Arzúa;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia dos Ánxeles, no concello de Boimorto;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Probaos, no concello de Oza-Cesuras;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Moar, no concello de Frades;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Vitre, no concello de Frades;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Ambroa, no concello de Irixoa;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Bacurín, no concello de Lugo; 
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Bascoi, no concello de Mesía;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Vilamaior, no concello de Ordes;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Seixas, no concello das Somozas;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Chaián, no concello de Trazo;
***As Corredoiras**, lugar da parroquia de Vilariño, no concello de Vilasantar;
***As Gañidoiras**, lugar da parroquia de Ribadeume, no concello das Pontes de García Rodríguez.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Doiras**, parroquia do concello de Boal.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos