open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Franz Marc

**Franz Marc**, nado en Múnic o 8 de febreiro de 1880 e finado na batalla de Verdun o 4 de marzo de 1916, foi un pintor alemán, un dos máis destacados do movemento do Expresionismo.

## Traxectoria 
En 1900 comezou a estudar na Academia de Belas Artes da súa cidade natal. Entre 1903 e 1907 instalouse en París, onde naceu a súa admiración polo pintor Vincent van Gogh. Alí desenvolveu unha grande amizade co tamén pintor August Macke en 1910. En 1911 formou o círculo de artistas chamado Der Blaue Reiter xunto con Macke, Wassily Kandinsky e outros artistas que decidiran rachar co movemento do Neue Künstlervereinigung.

Expuxo os seus primeiros traballos na primeira exposición do Der Blaue Reiter na Galería Thannhauser en Múnic entre decembro de 1911 e xaneiro do 1912. A exposición tamén percorreu as cidades de Berlín, Colonia, Hagen, e Frankfurt. En 1912, Marc coñeceu a Robert Delaunay, o que sería a súa segunda grande influencia, polo seu uso da cor e por ser o creador do Futurismo.

O seu nome está na lista dos artistas que tiveran que combater na primeira guerra mundial. Franz Marc morreu na Batalla de Verdun mentres montaba a cabalo en 1916.

## Estilo e legado 
A maior parte das obras de Marc está relacionada co mundo da natureza. O seu traballo caracterizouse polo uso de cores rechamantes e do cubismo nos seus cadros de animais.

A obra máis coñecida de Marc é *Tierschicksale* (tamén coñecida como *Animal Destinies* ou *Fate of the Animals*), completada en 1913. Atópase na Basel Kunstmuseum en Basilea.

En outubro de 1998, moitas das obras de Marc chegaron a prezos marca na poxa de arte Christie's na cidade de Londres , entre as que se atopaba o seu *Rote Rehe I* (*Cervo vermello I*), vendida por 3,30 millóns de libras. Ó ano seguinte esta cifra foi superada por *Der Wasserfall* (*A fervenza*) que foi vendida na Sotheby's de Londres, por 5 millóns de libras.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Marc-elephant.jpg|*Elefante* (1907)
Ficheiro:Franz Marc 005.jpg|*Die großen blauen Pferde* (1911)
Ficheiro:Franz Marc-Girl with Cat II(Mädchen mit Katze II)-(1912).jpg|*Nena cun gato II* (1912)
Ficheiro:Franz Marc-In the Rain(Im Regen) (1912).jpg|*Debaixo da choiva* (1912)
Ficheiro: Franz Marc 015.jpg|*Composition III* (1914)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paintings of Franz Marc
* Gallery of Marc's work
* Links on Marc
* WebMuseum Franz Marc Page
* 2005 Retrospectiva de Franz Marc no Lenbachhaus/Kunstbau, en Múnic
Der Blaue Reiter

***Der Blaue Reiter*** (*O Xinete Azul* en galego) designa un grupo de pintores expresionistas que desenvolveron actividade en Múnic, entre 1911 e 1913. Este grupo, creado polo pintor ruso Wassily Kandinsky e polo alemán Franz Marc, integraba algúns disidentes da "Nova Asociación de Artistas", formada na mesma cidade en 1909. O nome que adoptaron a este movemento sintetiza a paixón de Franz Marc polo xinete e de Kandinsky pola cor azul. O grupo presentou unha exposición colectiva en 1911, denunciando, pola diversidade de inspiracións e de tendencias estéticas dos artistas participantes, – August Macke, Gabriele Münter, Alexei von Jawlensky, Marianne von Kefferin e Paul Klee entre outros – a inexistencia dun programa ou dunha orientación teórica ríxida. A todos eles uníalle-lo seu interese común pola Arte medieval e primitiva así como polos movementos coetáneos do Fauvismo e o Cubismo.

August Macke e Franz Marc defendían a opinión de que cada persoa posúe unha verdadeira vivenza ou experiencia interna e externa, que se dan a man grazas á arte. Kandinsky construíu as bases teóricas que cimentaron esta idea. Perseguíase así unha "igualdade de dereitos" das distintas manifestacións artísticas. O nome do grupo deriva dun cadro do mesmo nome feito no ano 1903 por Wassily Kandinsky, que sirviu como ilustración da portada de 1912 do chamado Almanach (Almanaque). Esta obra programática, entregada por Kandinsky e Marc (Editorial Piper, Múnic, 1912) recollía, en verbas de Marc, *«Os máis novos movementos pictóricos en Francia, Alemaña e Rusia, e amosa os seus finos fíos de conexión co Gótico e cos primitivos, con África e o grande Oriente, coa arte orixinaria do pobo tan fortemente expresivo e coa arte infantil, especialmente cos movementos musicais e dos escenarios máis modernos de Europa e do noso tempo»*. Arnold Schönberg por exemplo tamén achegou xunto a textos e cadros a composición «Herzgewächse».
  
A primeira das dúas exposicións do Xinete Azul tivo lugar dende o decembro de 1911 ata o 1 de xaneiro de 1912 na Galería Moderna Thannhauser na cidade de Múnic. Mostráronse 49 obras de Henri Rousseau, Albert Bloch, Heinrich Campendonk, Robert Delaunay, Wassily Kandinsky, Macke, Münter e moitos máis. Máis adiante converteuse nunha exposición itinerante percorrendo varias cidades, etre elas Colonia e Berlín.

A segunda exposición desenvolveuse dende o 12 de febreiro até o 18 de marzo de 1912 na libraría e galería de arte muniquesa Hans Goltz. Nela exhibíronse 315 acuarelas, debuxos e obra gráfica de máis de 30 artistas.
Tribunal

[miniatura|Sede do Tribunal Supremo de [Cabo Verde en Praia. ]]
Un **tribunal** é un órgano da Administración de Xustiza, que en sentido propio se identifica cos órganos xurisdicionais pluripersoais, é dicir, os formados por varios xuíces, actuando de xeito colexiado.

## Funcionamento e características 
A expresión *tribunal* pode ser utilizada en sentido amplo para comprender calquera órgano xudicial, tanto os tribunais propiamente ditos como os orgános xurisdicionais unipersoais ou xulgados. Neste sentido é utilizada a palabra nalgunhas leis e tamén en expresións como "levalo aos tribunais". Por extensión, tamén se denomina tribunal ao conxunto de persoas reunidas para xulgar exames e concursos ou para outorgar premios.
[miniatura|Procesión dos xuíces do Tribunal Supremo de [Seychelles|Sheychelles.]]

### Maxistrados 
Os xuíces que forman parte nos tribunais teñen a categoría de maxistrados. De ordinario son tres os maxistrados que forman tribunal para administrar xustiza, aínda que para determinados asuntos e sempre en instancias superiores, incluída a constitucional, o número é maior, dependendo do ámbito xurídico do que estemos a falar, pero sempre en número impar, para evitar empates nas votacións.

Na función de maxistrado dun tribunal cómpre destacar como roles específicos o de presidente do tribunal e o de relator. O cargo de presidente ten vocación de permanencia e accédese a el a través de concurso ou outros mecanismos de provisión de postos de traballo; o presidente dirixe os debates nos xuízos e vistas públicas e ten funcións de carácter orgánico. En cambio, o relator desígnase para cada preito ou causa, a designación efectúase entre os compoñentes do tribunal segundo unha quenda preestablecida; o relator informa dos recursos interpostos contra as decisións do tribunal e propón e redacta os autos e sentenzas.

## Administración galega 
miniatura|Entrada principal do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.
A Administración de xustiza galega está integrada por cinco tribunais xurisdicionais: o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e as catro audiencias provinciais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Xuíz
* Poder Xudicial
Perge

[thumb|O [ágora]]
[thumb|O [estadio]]
**Perge** ou **Perga** foi unha cidade de Panfilia a uns 10 quilómetros da costa e a 5&nbsp;km ao oeste do río **Kaistros** (hoxe Aksu). Baixo os hititas chamábase Parha e o río chamábase **Kastaraya**.

## Historia
As primeiras noticias históricas sitúana dentro das rexións conquistadas polo reino de Tarhuntasa, creado por Hattusilis III para o seu sobriño Kurunta.

Posteriormente é mencionada por primeira vez por Escílax, que di que antigamente estaba preto da costa. Estrabón di que foi fundada polos aqueos despois da guerra de Troia, por colonizadores de Argos; a presenza de aqueos foi confirmada pola arqueoloxía. Descoñécese a súa sorte posterior xa que non queda constancia escrita, e non se sabe se foi parte de Frixia e Lidia, pero si que foi de Persia. O 333 a.C. a cidade, que aínda non tiña murallas, rendeuse a Alexandre o Grande sen loita; despois foi de Antígono e pasou ao Imperio Seléucida. O 188 a.C.  o tratado de Apamea cedeuna a Roma, pero a cidade non o aceptou e unha gornición seléucida permaneceu alí ata a mediación romana o 186 a.C., en que pasou a Pérgamo por decisión dos romanos. O 133 a.C. declarouse independente. O 79 a.C. xa estaba baixo o dominio de Roma.

O ano 46 estivo na cidade Paulo de Tarso, e, durante o imperio, foi unha cidade importante. Tamén foi un centro cristián, especialmente a partir de Constantino I o Grande. Os séculos V e VI serían de disturbios e os cidadáns permaneceron detrás das murallas. No século VII foi atacada polos musulmáns varias veces e parte da poboación foise a Antalia e finalmente ficou despoboada.

Cidadáns famosos de Perge son o médico Asclepíades, o sofista Varo, e o matemático Apolonio.

Foi escavada a partir de 1946.

Perge-02-Tor-Rundturm-1996-gje.jpg
Perge-06-Saeulenreihe-1996-gje.jpg
Perge-18-Truemmer-Saeulen-1996-gje.jpg
Perge-22-Saeulentruemmer kanneliert-1996-gje.jpg
Perge-24-Ornament-Stein mit Maeander-1996-gje.jpg
Perge-14-Korinthisches Kapitell-Athene-1996-gje.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rexións hititas históricas
Guillermo Schulz

**Guillermo Schulz**, nado co nome de **Wilhelm Phillip Daniel Schulz** en Dörnberg, Habichtswald (Alemaña) o 6 de marzo de 1805 e finado en Aranjuez o 1 de agosto de 1877, foi un enxeñeiro de minas hispano-alemán. Desenvolveu o seu labor en España, residindo en Ribadeo varias décadas. Ten no seu haber diversas publicacións derivadas dos seus estudos xeolóxicos, entre as que se atopa a *Descripción geognóstica del Reyno de Galicia*.

## Traxectoria 
miniatura|300px|Detalle da colección de rochas de Galicia de Guillermo Schulz (1832-1834), conservada no Museo Xeomineiro (do Instituto Xeolóxico e Mineiro de España, en Madrid).
En agosto de 1826 trasladouse a España. En 1830 é nomeado *Comisario de minas*. En 1833 é ascendido a *Inspector de Distrito* en Galiza e Asturias. Neste tempo elaborou escritos fundamentais sobre a minería en España e as minas de carbón. En 1844 converteuse en *Inspector Xeral* destinado en Asturias.

A raíña Isabel II distinguiuno en 1849 polos seus méritos. De 1854 a 1857 foi profesor na Escola Especial de Enxeñeiros de Minas de Madrid. Despois foi presidente da comisión que debía realizar o mapa xeolóxico de España. Con este mapa debían atoparse os tesouros do chan do país para a súa posterior explotación. En 1857 foi vicepresidente do Instituto Geológico de Madrid.

Guillerme Schulz é considerado un pioneiro da xeoloxía e a minería en España. Adquiriu un alto recoñecemento científico e un mérito polo seu impulso da minería española. Por estas razóns, rúas en cidades como Mieres ou Xixón, así como a EPS de Enxeñería Xeolóxica da Universidade de Oviedo, levan o seu nome.

Morreu aos 72 anos en Aranjuez, onde se retirou a vivir. Existe un monumento no seu honor no seu lugar de orixe, Dörnberg, creado en 2005.

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Artigo de homenaxe   na páxina do IGME .
* Escultura en Oviedo
Die Brücke

**Die Brücke** (**A Ponte**) foi un grupo de artistas alemáns seguidores do expresionismo formado en Dresden en 1905. Os primeiros membros foron catro estudantes de arquitectura do Jugenstil, todos eles foran influídos por Hermann Obrist. Os catros estudantes eran:
* Fritz Bleyl (1880-1966)
* Erich Heckel (1883-1970)
* Ernst Ludwig Kirchner (1880-1938)
* Karl Schmidt-Rottluff (1884-1976)

Emil Nolde (1867-1956) e Max Pechstein (1881-1955) uníronse no 1906, e Otto Mueller (1874-1930) en 1910.

O nome do grupo, Die Brücke, veu dunha pasaxe da novela de Friedrich Nietzsche *Thus Spake Zarathustra* que falaba do potencial humano como unha "ponte" que permitiría ó home evolucionar ata a perfección (Übermensch). Os membros do Die Brücke querían facer unha "ponte" entre a pintura alemá neo-romantica e a moderna pintura expresionista.

Die Brücke foi un dos dous importantes grupos alemáns do expresionismo; o outro era o Der Blaue Reiter group ("O xinete azul"), formado na cidade de Múnic en 1911.

Os membros do Die Brücke illáronse nun barrio traballador da cidade de Dresden onde desenvolveron un estilo baseado nas cores rechamantes, na tensión emocional, na violencia imaxinativa e na influencia do Primitivismo. Despois de traballar exclusivamente nos obxectos urbanos, o grupo comezou a interesarse polos nus e polas imaxes distorsionadas. O grupo separouse no ano 1913, ó comezo da primeira guerra mundial, debido ás súas diferenzas.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artists by Movement:Die Brücke 
* *"Hottentots in tails"*
Usher

miniatura
**Usher Terrence "Terry" Raymond IV**, máis coñecido como **Usher**, nado en Dallas (Texas) o 14 de outubro de 1978, é un cantante americano de R&B e pop coñecido desde mediados dos anos 90. Polo de agora vendeu aproximadamente 20.4 millóns de álbums nos Estados Unidos e 35 millóns en todo o mundo.

Criado en Xeorxia e Tennessee, debutou no mundo da canción en 1994 co seu álbum *Usher*. *Confessions*, é o seu último álbum (2004) e leva vendidos máis de 15 millóns de exemplares.
Op art

**Op art**, tamén coñecida como **arte óptica**, emprégase para designar obras e proxectos que usan Ilusións ópticas. Op art tamén se refire á abstracción. O termo "Op" fai referencia o famoso movemento dos anos 60 chamado, Pop art.

"Optical Art é un método de pintar que mestura a ilusión coa pintura chá, entre o entendemento e a ollada." Os traballos do Op Art son abstractos, a maioría das pezas coñecidas deste movemento fixéronse en Branco e Negro. Cando o espectador mira a obra, a impresión que esta dá é de movemento, de imaxes escondidas, vibracións e flashes e cuadrículas.

[miniatura|esquerda|250px|Unha [ilusión óptica feita polo artista húngaro Victor Vasarely.]]

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Op Art - Tate Gallery Glossary Terms 
* Opartica - Online Op Art Making Tool
Prefectura de Pella

**Pella** é unha das prefecturas de Grecia, a súa capital é a cidade de Edessa, a prefectura débelle ao nome á antiga cidade de Pella. A súa superficie é de 2.506&nbsp;km² e a poboación de 148.190 (2005). A prefectura divídese en 3 provincias e 11 municipalidades.
Organismo xeneticamente modificado

miniatura|"Rosa azul" xeneticamente modificada, presentada por Suntory Flowers en 2009, Xapón.
Un **organismo modificado xeneticamente** (abreviado polas siglas **OMX**, **OXM** ou mesmo **GMO**, esta última do inglés *Genetically Modified Organism*) é un organismo cuxo material xenético foi alterado usando técnicas coñecidas como ADN recombinante ou enxeñaría xenética. ADN recombinante é a capacidade para combinar moléculas de ADN procedentes de diferentes fontes nunha molécula nun tubo de ensaio. Deste xeito as proteínas ou os fenotipos do organismos poden ser alterados desde os seus xenes.

A maioría das veces que se fala de organismos xeneticamente modificados referímonos a organismos transxénicos. OMX e transxénicos non son sinónimos: todo transxénico é un organismo xeneticamente modificado, mais non todo OXM é un transxénico.

Un transxénico é un organismo que posúe unha secuencia de ADN ou parte do ADN doutro organismo, pode até ser dunha especie diferente. Non obstante, un OXM é un organismo que foi modificado xeneticamente, mais pode ser que non recibise ningunha rexión doutro organismo. Por exemplo, unha bacteria pode ser modificada para expresar un xene ben mais veces. Iso non quer dicir que ela sexa unha bacteria transxénica, senón só un OMX, xa que non foi necesario inserir material externo. Outras veces o que se fai é inactivar un xene propio. Sempre que se insire un ADN exóxeno nun organismo, ese pasa a ser transxénico.

## Debate ético 
Existe unha grande discordia relativa a este asunto, unha vez que os seus efectos nos seres humanos, nos animais e na terra aínda non son coñecidos a longo prazo. Así, poderán resultar irreversibelmente na contaminación xenética da vida, sen contar co feito de os alimentos do mundo enteiro se encontraren nas mans dunhas poucas multinacionais. A perda da soberanía alimentaria das poboacións é outro dos graves problemas da proliferación dos OXM.

Os defensores dos transxénicos argumentan que os transxénicos son usados co obxectivo de aumentar a produtividade e reduce o uso de pesticidas no agro. Porén, un artigo publicado na revista brasileira *Valor Econômico* o día 23 de abril de 2007, titulado *"Avanço da soja transgênica amplia uso de glifosato"*, revelou que o uso de transxénico amplía o uso de glifosato . Alén diso, un estudo na Universidade de Kansas, nos EUA, descubriu que a soia transxénica produce un 10 por cento menos que os alimentos convencionais e a propia Monsanto admitiu que "a soia non fora proxectada para aumentar os rendementos" .

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Alimentos transxénicos
### Ligazóns externas
* Información detallada sobre transxénicos e tests de transxénicos  
* Galiza cultiva millo transxénico prohibido en países europeos
Editor de texto

[100px|miniatura|Editor de texto [Vim.]]
Un **editor de texto** é un programa informático que permite escribir e modificar arquivos dixitais compostos unicamente por texto sen formato, coñecidos comunmente como arquivos de texto.

Distínguense dos procesadores de textos en que se usan para escribir só texto, sen formato e sen imaxes. Hai unha gran variedade de editores de texto. Algúns son de uso xeral, mentres que outros están deseñados para escribir ou programar nunha linguaxe. Algúns son moi sinxelos, mentres que outros teñen implementadas gran cantidade de funcións.

Algúns dos editores de texto máis usados son o bloc de notas de Windows e o Emacs e o Vim de Unix.
Ofimática

Refírese ó software utilizado para o tratamento automatizado da información vencellada ás tarefas propias dunha oficina. Entre estas tarefas están o procesamento de textos, creación e mantemento de bases de datos, follas de cálculo, presentacións etc...
Acceso directo á memoria

O **acceso directo a memoria**, tamén coñecido polo acrónimo **DMA**, do inglés *Direct Memory Access*, é unha técnica empregada polos periféricos dun ordenador para acelerar o funcionamento deste.

## Funcionamento e características
No canto de involucrar á CPU nas transferencias de información entre a memoria e un periférico, un compoñente electrónico específico, o controlador de DMA, encárgase de coordinar este movemento de datos sen a intervención do microprocesador. Deste xeito, as transferencias de información non consomen tempo de microprocesador. É unha solución moi utilizada para aumentar a concorrencia entre a UCP e os periféricos debido á lentitude destes últimos.

Cando se utilizaba entrada/saída programada, a UCP solicitaba un dato ó periférico, esperaba a que estivese dispoñible e o copiaba a memoria ou a un rexistro segundo o necesitase. Isto implicaba un desaproveitamento moi alto da UCP, polo que xurdiu a proposta de utilizar entrada/saída por interrupcións, na que a UCP solicitaba un dato e continuaba coa execución doutro proceso, para ser interrompida cando o dato estivese dispoñible, eliminando esa *espera activa*. A solución proposta para o acceso directo a memoria pasa por que o controlador do dispositivo sexa un pouco máis complexo, o suficiente como para ser quen de deixar bloques de datos en memoria sen necesidade de ser atendida pola UCP, obtendo así unha concorrencia máxima. Así, só serán necesarios os servizos da unidade central para realizar a petición e para atender á súa finalización.

Para que todo isto sexa posible, as peticións da UCP ao controlador do dispositivo a utilizar deben indicar polo menos tres datos: a dirección no dispositivo do primeiro dato a ler, a cantidade de datos a ler e a dirección de memoria principal onde almacenar eses datos. Este esquema é moi sinxelo e está suxeito a moitas posibles variacións dependendo do dispositivo co que se traballe, que podería requirir máis ou menos datos.

O controlador do dispositivo debe ser capaz de facer roubos de ciclo, que non son máis que solicitudes de utilización dos buses para acceder á memoria. A UCP pode actuar interrompendo a execución do ciclo en curso ou esperando a que esta finalice. En calquera caso, no próximo ciclo o controlador poderá utilizar o bus para acceder a memoria. O acceso pode ser para transferir un só dato ou *en ráfaga* (intercambio de varios datos coa memoria nun só roubo de ciclo).

A utilización de acceso directo a memoria permite alcanzar taxas de aproveitamento da CPU próximas ao 99%. A utilización de roubo de ciclo illado ou en refachos non ten grande influencia na ocupación da CPU, aínda que si inflúe no tempo que tardan os datos en seren transferidos a memoria ou dende ela.
Costa di Mezzate

**Costa di Mezzate** é unha comuna italiana da provincia de Bérgamo, Lombardía. Nos seus 5&nbsp;km² de superficie viven 2.742 habitantes. Concello agrícola no val Cavallina. Sobresae o castelo de Camozzi-Vertova do século XIII.
Natalie Portman

**Natalie Portman**, nada como **Natalie Hershlag** (en ) en Xerusalén o 9 de xuño de 1981, é unha actriz israelí-estadounidense gañadora do Globo de Ouro e gañadora do Óscar á mellor actriz polo filme *Black Swan*.

## Traxectoria 
Dende pequena, Portman pasou os veráns en campamentos de teatro onde desenvolveu o seu amor pola actuación. Despois de traballar en varios musicais de Broadway, foi seleccionada para a película *Léon* á idade de 12 anos. Durante os anos 90, Portman traballou en películas como *Heat*, *Everyone Says I Love You* , *Mars Attacks!* e *Beautiful Girls*.

Fala hebreo e inglés, e aínda que non os domina, tomou clases de francés, xaponés, alemán e español. É vexetariana dende os oito anos e vegana dende 2009. Segundo manifestou, non toma ningún tipo de droga nin alcol.

A finais dos anos 90, foi seleccionada para o papel de Padmé Amidala na segunda triloxía de *Star Wars*. Pese a isto ela decidiu seguir cos seus estudos de psicoloxía na Universidade Harvard. Destacan tamén os seus papeis en películas como *Garden State*, *Closer*, e *V de Vendetta*. Polo seu papel en *Closer* recibiu o Globo de ouro e foi nomeada ó Oscar.

No ano 2011 recibiu o Oscar á mellor actriz polo seu papel na película de Darren Aronofsky *Black Swan*.

## Filmografía 
## Premios 
Portman foi galardoada co Globo de Ouro á mellor actriz - Drama e co Óscar á mellor actriz pola súa intepretación no filme *Black Swan*, e co Globo de Ouro á mellor actriz secundaria por *Closer*. Tamén recibiu outros dous nomeamentos aos Premios Óscar: á mellor actriz secundaria por *Closer* e á mellor actriz por *Jackie*; así como dous nomeamentos máis aos Globos de Ouro: á mellor actriz secundaria por *Anywhere but Here* (1999) e á mellor actriz - Drama por *Jackie*.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén
Roy Lichtenstein

**Roy Lichtenstein**, nado en Nova York o 27 de outubro de 1923 e finado na mesma cidade o 29 de setembro de 1997, foi un pintor, artista gráfico e escultor estadounidense, unha das figuras máis reprentativas do Pop Art, e recoñecido especialmente polas súas interpretacións a grande escala da arte do cómic.

O nome de Roy Lichtenstein está moi cotizado nas poxas. O 15 de maio de 2013 unha das súas obras, *Woman with flowered hat*, foi adxudicada na casa Christie's de Nova York por máis de 43 millóns de euros.

## Traxectoria 
Obtivo o doutorando en Belas Artes pola Universidade Estatal de Ohio no ano 1949. Os seus primeiros traballos eran de estilo expresionista abstracto, pero máis aló de 1957 comezou a experimentar con imaxes collidas dos cómics que atopaba nos papeis de envolve as gomas de mascar, libremente interpretadas e mesturadas con imaxes sacadas dos cadros do
Vello Oeste doutro artista estadounidense, Frederick Remington. A partir de 1961 dedicouse por completo a producir arte mediante imaxes comerciais de produción masiva.

As súas historietas de cómics, como *Good Morning, Darling* (1964, Galería Leo Castelli, Nova York), son ampliacións dos personaxes dos debuxos animados, reproducidas á man, coa mesma técnica de puntos e as mesmas cores primarias e rechamantes que se utilizaban para imprimirlos.

As súas últimas obras, entre as que se atopan as reproducións de personaxes moi populares da novela rosa, paisaxes estilizadas e copias de postais de templos clásicos, amosan a súa influencia de Henri Matisse e Pablo Picasso.

Tamén as súas esculturas recrean os efectos dos cómics. Realizou, tamén, obras en cerámica.

No ano 1993 o Museo Guggenheim de Nova York expuxo unha retrospectiva da súa obra que viaxou por moitos outros países.

Lichtenstein faleceu de pneumonía en 1997 na Universidade de Nova York Medical Center, onde estivera hospitalizado durante varias semanas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Fundación Lichstentein 
* "Fotolog Roy Lichtenstein"
Aranjuez (homónimos)

O topónimo **Aranjuez** pode referirse a:

***Aranjuez**, vila da Comunidade de Madrid;
***Aranjuez**, localidade de Bolivia;
***Aranjuez**, localidade do Perú;
*O **río Aranjuez**, en Costa Rica.

Ademais, pode facer referencia a:

*O **Tratado de Aranjuez**, de 1745, alianza militar entre España, Francia, o Reino de Nápoles e a República de Xénova, para apoiar a esta fronte aos ataques de Reino de Sardeña e Austria, no marco da guerra de Sucesión austríaca.
*O **Tratado de Aranjuez**, de 1777, que define as fronteiras entre os territorios de España e Francia na illa de A Española;
*O **Tratado de Aranjuez**, de 1779, polo que España interveu na guerra da Independencia dos Estados Unidos.
*O **Convenio de Aranjuez**, de 1801, polo que España cedeu a súa frota naval a Francia para atacar a Inglaterra.
*O **Motín de Aranjuez**, de 1808, que tivo como consecuencia a abdicación do rei Carlos IV no seu fillo Fernando VII.
*O ***Concerto de Aranjuez***, composto en 1939 por Joaquín Rodrigo.
Río Jarama

[dereita|miniatura|O río Jarama ao seu paso por [Titulcia.]]
O **río Jarama** é un curso fluvial español, un dos afluentes máis importantes do río Texo. Nace na beira da Peña Cebollera, tamén coñecida como Pico de las Tres Provincias), na serra de Ayllón, Sistema Central), xusto na confluencia entre as provincias de Madrid, Guadalaxara e Segovia, xunto ao faial de Montejo.
## Percorrido
Discorre polas provincias de Guadalaxara e Madrid. Os seus principais afluentes son, pola marxe dereita, os ríos Lozoya, Guadalix e Manzanares; e, pola esquerda, o Henares e o Tajuña.

No primeiro treito do seu percorrido, bordea o faial de Montejo, constituíndo o límite entre as provincias de Madrid e Guadalaxara. Intérnase na provincia de Guadalaxara á altura de La Hiruela, discorrendo por Colmenar de la Sierra, Matallana e El Vado, onde as súas augas son represadas no encoro que leva o nome da antiga poboación anegada (El Vado). Entra de novo na provincia de Madrid á altura de Patones de Abajo, recibindo o caudal do río Lozoya. A partir de aquí, segue unha dirección norte-sur, pasando por Talamanca de Jarama e, deixando á súa dereita o municipio de Madrid á altura do Aeroporto de Madrid-Barajas. O río tivo que ser levemente desviado durante a última ampliación do aeroporto, con obxecto de construír a pista 15R-33L.

Pasado o aeroporto recibe os seus principais afluentes: Henares, Tajuña e Manzanares. Finalmente desemboca no río Texo un pouco antes de chegar a Aranjuez, constituíndo alí a maior parte do seu caudal.
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Información sobre o Jarama na web da Comunidade de Madrid 
*Información sobre o Jarama en elsoto.org 
*O Jarama na guerra civil española
Travis

**Travis** é unha banda de Rock Indie de Glasgow, Escocia, composta por Fran Healy, Dougie Payne, Andy Dunlop e Neil Primrose. A banda gañou o Brit Award ó mellor álbum dúas veces e a miúdo se lles considera predecesores de bandas británica como Coldplay e Keane.

Dende que comezaran no 1990 a banda sacou catro discos, o primeiro dos cales foi *Good Feeling* en 1997. Despois de editarse no 2003 *12 Memories*, o seguinte disco estaba esperado para comezos do 2007, producido por Nigel Godrich, produtor de Radiohead e Beck entre outros.

## Discografía
Revolución Rusa de 1905

A **Revolución rusa de 1905** (en ruso: Революция 1905 года; romanizado: *Revolyutsiya 1905 goda*) foi unha onda de axitación política de masas ao longo de grandes zonas do Imperio ruso ocorrida ao longo do ano 1905. Algúns dos altercados estaban dirixidos contra o goberno, outros simplemente carecían de obxecto máis aló de reclamos moi puntuais da clase obreira ou do campesiñado. Os casos de terrorismo, as folgas de traballadores, os disturbios campesiños e os motíns militares tiñan en común a insatisfacción popular xeneralizada cara ao réxime do tsar Nicolao II de Rusia. A revolución provocou o establecemento dunha monarquía constitucional limitada e á Duma Estatal do Imperio ruso.

## Contexto 
Cando comeza o século XX, o Imperio ruso aínda aparecía como unha gran potencia, malia qucunha poboación total de 126 millóns de persoas en 1897, das que a maior parte, 92 millóns, estaban na parte europea do imperio. Porén, era considerado un país atrasado en comparación cos países punteiros de Europa Occidental. 

Así, a Rusia dos tsares funcionaba como unha autocracia, cunha monarquía absoluta e unha nobreza que posuía case toda a terra cultivable e que explotaba aos campesiños como servos, malia que a servidume fora legalmente abolida en 1861, e que seguían a ser o 80% da poboación. Non se sabe se sucedeu coa compracencia do emperador ou non, xa que este non estaba na cidade. A insurrección estendeuse ás principais cidades e en Odesa os mariñeiros do acoirazado *Potemkin* subleváronse matando os oficiais. O tsar, en vista dos acontecementos, prometeu convocar unha asemblea representativa, a Duma, que se constituíu en maio de 1906. Porén, tivo unha vida curta, xa que foi disolta polo tsar pouco tempo despois.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
The Killers

**The Killers** é un grupo de rock estadounidense formado no 2002 e orixinario da cidade de Las Vegas. A súa música baséase na influencia da música británica e na música anos 80, especialmente na new wave. O seu primeiro álbum, *Hot Fuss*, levounos á fama internacional no 2004. En outubro do 2006 lanzaron o seu segundo álbum, ''Sam's Town*.

## Membros do grupo 
* Brandon Flowers (Cantante / Teclados)
* David Brent "Dave" Keuning (Guitarrista)
* Mark Stoermer (Baixista)
* Ronald "Ronnie" Vannucci Jr. (Batería)

## Discografía 
* *Hot Fuss* - 2004
:Triplo disco de platino nos Estados Unidos
:Cuádruplo disco de platino no Reino Unido
:Dobre disco de platino na Australia

* *Sam's Town* - 2006
:Lanzamento: 2 de outubro no Reino Unido e 3 de outubro nos Estados Unidos

* *Day and Age* - 2008
:Lanzamento: 24 de novembro.

* *Battle Born'' - 2012
:Lanzamento: 17 de setembro.
I edición dos Premios Goya

A **1ª cerimonia de entrega dos Premios Goya** tivo lugar no Teatro Lope de Vega de Madrid o 17 de marzo de 1987, e foi presentada por Fernando Rey.

*Mellor película: *El viaje a ninguna parte*.
*Mellor director: Fernando Fernán Gómez por *El viaje a ninguna parte*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Amparo Rivelles por *Hay que deshacer la casa*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Fernando Fernán Gómez por *Mambrú se fue a la guerra*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Verónica Forqué por *El año de las luces*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Miguel Rellán por *Tata mía*.
*Mellor guión orixinal: *El viaje a ninguna parte* (Fernando Fernán Gómez).
*Mellor fotografía: *El amor brujo* (Teo Escamilla).
*Mellor montaxe: *Banter* (Eduardo Biurrun).
*Mellor música orixinal: *La mitad del cielo* (Milladoiro).
*Mellor dirección artística: *Dragon rapide* (Félix Murcia).
*Mellor deseño de vestiario: *El amor brujo* (Gerardo Vera).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Dragon rapide* (Fernando Florido)
*Mellor son: *Werther* (Bernardo Menz e Enrique Moliner).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *La película del rey* (Arxentina).
* Goya de honra: *José Aguayo* (Director de fotografía)
II edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **II edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 22 de marzo de 1988. Fernando Rey repetiu coma presentador.

*Mellor Película: *El bosque animado*.
*Mellor Director: José Luis Garci por *Asignatura aprobada*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Verónica Forqué por *La vida alegre*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Alfredo Landa por *El bosque animado*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Verónica Forqué por *Moros y cristianos*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Juan Echanove por *Divinas palabras*.
*Mellor guión orixinal: *El bosque animado* (Rafael Azcona).
*Mellor dirección de produción: *Cara de acelga* (Marisol Carnicero).
*Mellor fotografía: *Divinas palabras* (Fernando Arribas).
*Mellor montaxe: *Divinas palabras* (Pablo del Amo).
*Mellor música orixinal: *El bosque animado* (José Nieto).
*Mellor dirección artística: *La casa de Bernarda Alba* (Rafael Palmero).
*Mellor deseño de vestiario: *El bosque animado* (Javier Artiñano).
* Mellor son: *Divinas palabras* (Miguel Ángel Polo e Enrique Molinero).
* Mellores efectos especiais: *Angustia* (Francisco Terez).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Lo que importa es vivir* (México).
*Goya de honra: Rafaela Aparicio (Actriz)
The All-American Rejects

thumb|The All-American Rejects 2006

**The All-American Rejects** é unha banda de rock estadounidense formada en Stillwater, Oklahoma. O seu último álbum *Move Along* saíu á venda no 2005, o seu primeiro sinxelo "Dirty Little Secret" chegou ó número 9 no *Billboard* Hot 100 en xaneiro do 2006 e ó número 18 no Top 20 Británico.

## Discografía 
### Álbums 
* *The All-American Rejects* - 2002 **Certificado RIAA: Platino**
* *Move Along* - 2005 **Certificado RIAA: Platino**
* *When the World Comes Down* - 2008

### EPs 
* *Same Girl, New Songs* (2001)
* *Bite Back* (2006, só dispoñible en iTunes Music Store)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
V edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **V edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 16 de febreiro de 1991, e foi presentada por Lydia Bosch e Jorge Sanz. *¡Ay, Carmela!*, a gran favorita, acadou 13 premios dos 15 nomeamentos que levara.

*Mellor Película: *¡Ay, Carmela!*.
*Mellor Director: Carlos Saura por *¡Ay, Carmela!*.
*Mellor Director Novel: Rosa Verges por *Boom, boom*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Carmen Maura por *¡Ay, Carmela!*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Andrés Pajares por *¡Ay, Carmela!*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: María Barranco por *Las edades de Lulú*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Gabino Diego por *¡Ay, Carmela!*.
*Mellor guión orixinal: *Las cartas de Alou* (Montxo Armendáriz).
*Mellor guión adaptado: *¡Ay, Carmela!* (Carlos Saura e Rafael Azcona).
*Mellor dirección de produción: *¡Ay, Carmela!* (Víctor Albarrán).
*Mellor fotografía: *Las cartas de Alou* (Alfredo F. Mayo).
*Mellor montaxe: *¡Ay, Carmela!* (Pablo del Amo).
*Mellor música orixinal: *Lo más natural* (José Nieto).
*Mellor dirección artística: *¡Ay, Carmela!* (Rafael Palmero).
*Mellor deseño de vestiario: *¡Ay, Carmela!* (Mercedes Sánchez Rau e Rafael Palmero).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *¡Ay, Carmela!* (José Antonio Sánchez e Paquita Nuñez).
*Mellor son: *¡Ay, Carmela!* (Gilles Ortion e Alfonso Pino).
*Mellores efectos especiais: *¡Ay, Carmela!* (Reyes Abades).
*Mellor curtametraxe de ficción: *Blanco o negro* (Andrés Sáenz de Heredia).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Caídos del cielo* (Perú).
*Goya de honra: Enrique Alarcón (Director artístico).
Premio Goya á mellor dirección

Os Premios Goya foron creados pola Academia Española de Artes e Ciencias Cinematográficas en 1986. A seguinte lista mostra todos os gañadores do **Premio Goya á mellor dirección** dende a primeira edición en 1986. A Academia tamén outorga o Premio Goya á mellor dirección novel, que se creou na cuarta edición en 1989.

## Datos 
* O director de cine que gañou máis Premios Goya ao Mellor Director é Pedro Almodóvar, con 3 premios; seguido de Alejandro Amenábar, Fernando León de Aranoa, Juan Antonio Bayona e Fernando Trueba, con 2 premios cada un.
* Os directores que gañaron os premios ao "Mellor Director Revelación" e ao "Mellor Director" son, por orde cronolóxica, Fernando León de Aranoa (1997, 1998 e 2002), Alejandro Amenábar (1996, 2001 e 2004) e Juan Antonio Bayona (2007, 2012 e 2016).
* Os únicos irmáns que gañaron o Premio Goya ao "Mellor Director" son Fernando Trueba (1989 e 1992) e David Trueba (2013).
* O director que máis veces gañou o Premio Goya á "Mellor Película" é Pedro Almodóvar, con catro premios; séguelle Alejandro Amenábar e Fernando Trueba, con tres premios cada un. Ningún outro director gañou dous Premios Goya á "Mellor Película".

## Lista de directores ou directoras premiados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio Goya á mellor película
IV edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **IV edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 10 de marzo de 1990. Carmen Maura e Andrés Pajares encargáronse da presentación.

*Mellor Película: *El sueño del mono loco*.
*Mellor Director: Fernando Trueba por *El sueño del mono loco*.
*Mellor Director Novel: Ana Díez por *Ander eta Yul*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Rafaela Aparicio por *El mar y el tiempo*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Jorge Sanz por *Si te dicen que caí*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: María Asquerino por *El mar y el tiempo*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Adolfo Marsillach por *Esquilache*.
*Mellor guión orixinal: *El niño de la luna* (Agustín Villaronga).
*Mellor guión adaptado: *El sueño del mono loco* (Fernando Trueba, Manuel Matji e Menno Meyjes).
*Mellor dirección de produción: *El sueño del mono loco* (José López Rodero).
*Mellor fotografía: *El sueño del mono loco* (José Luis Alcaine).
*Mellor montaxe: *El sueño del mono loco* (Carmen Frías).
*Mellor música orixinal: *Montoyas y Tarantos* (Paco de Lucía).
*Mellor dirección artística: *Esquilache* (Ramiro Gómez e Javier Artiñano).
*Mellor deseño de vestiario: *El niño de la luna* (Montse Amenos e Isidro Prunes).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *El niño de la luna* (José Antonio Sánchez e Paquita Núñez).
*Mellor son: *Montoyas y Tarantos* (Antonio Bloch, Paco Peramos e Manuel Cora).
*Mellores efectos especiais: *La grieta* (Colin Arthur, Basilio Cortijo e Carlo de Marchis).
*Mellor película de animación: *Los cuatro músicos de Bremen* (Estudios Cruz Delgado).
*Mellor curtametraxe de ficción: *El reino de Víctor* (Juanma Bajo Ulloa).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *La bella del Alhambra* (Cuba).
*Goya de honra: Victoriano Cruz Delgado (Director do I.I.E.C.).
Premio Goya á mellor película

Os Premios Goya foron creados pola Academia Española de Artes e Ciencias Cinematográficas en 1986. A seguinte lista mostra todos os gañadores do **Premio Goya á Mellor Película** desde a primeira edición en 1986.

## Datos 
* As películas con máis Premios Goya son *Mar adentro* (14), seguida de *¡Ay, Carmela!* (13) e *La sociedad de la nieve* (12).
* As películas con máis nomeamentos son *El buen patrón* (20 nomeamentos),  *Días contados* (19), seguida de *La niña de tus ojos*  (18) e *Blancanieves* (18).
* As películas galardoadas rodadas noutras linguas ademais do español son: *El sueño del mono loco* (en inglés, de Fernando Trueba, 1989), *The Others* (en inglés, de Alejandro Amenábar, 2001), *The Secret Life of Words* (en inglés, de Isabel Coixet, 2005), *Pa negre* (en catalán, de Agustí Villaronga, 2010), *The Bookshop* (en inglés, de Isabel Coixet, 2017), *As bestas* (en galego e francés, de Rodrigo Sorogoyen, 2022) e *El 47* (en catalán, de Marcel Barrena, 2024).
* O director que máis veces gañou o Premio Goya á Mellor Película é Pedro Almodóvar, con catro premios. Os directores que máis veces conseguiron o "dobrete" (mellor película e mellor director) nunha mesma edición son Alejandro Amenábar, con 3 dobres (en 1996, 2001 e 2004, aínda que na primeira ocasión o premio foi ao mellor "director revelación"), e Pedro Almodóvar (en 1999, 2006 e 2019); mentres que Isabel Coixet e Fernando Trueba obtiveron 2 dobres. O director que gañou o "triplo" (mellor película, mellor director e mellor guión) máis veces na mesma edición é Alejandro Amenábar, con tres (en 1996, 2001 e 2004, aínda que na primeira ocasión o premio foi ao "mellor director revelación"), seguido de Fernando Trueba con dous (en 1989 e 1992) e Isabel Coixet en 2005 e 2017.
* Os directores debutantes que gañaron o premio á "mellor película" coa súa primeira longametraxe son Agustín Díaz Yanes (por *Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto*, 1995), Alejandro Amenábar (por *Tesis*, 1996), Achero Mañas (por *El Bola*, 2000), Raúl Arévalo (por *Tarde para la ira*, 2016) e Pilar Palomero (por *Las niñas*, 2021). Os cinco tamén gañaron o premio ao "mellor director revelación".
* Os guionistas que máis veces gañaron o Premio Goya á Mellor Película son Rafael Azcona (por *El bosque animado*, *¡Ay, Carmela!*, *Belle Époque* e *La niña de tus ojos*) e Pedro Almodóvar (por *Mujeres al borde de un ataque de nervios*, *Todo sobre mi madre*, *Volver* e *Dolor y gloria*), con catro premios cada un. Séguenlles Alejandro Amenábar, con tres Premios Goya á Mellor Película.
* Por xéneros, o Premio Goya á Mellor Película outorgouse 15 veces a un drama, 8 veces a unha comedia, 5 veces a un thriller e 2 veces a unha película de suspense/terror.

## Lista de películas premiadas 
## Notas
Reencontro

***Reencontro*** (orixinalmente *Reunion*) é unha novela escrita por Fred Uhlman e publicada por primeira vez en 1971.

## Descrición 
O argumento céntrase na amizade de dous mozos alemáns, un de familia aristócrata e o outro de orixe xudía, na chegada de Adolf Hitler ó poder.
## Adaptacións 
O director Jerry Schatzberg fixo unha adaptación cinematográfica en 1988, co mesmo título orixinal: *Reunion*.
## Notas
III edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **III edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 22 de marzo de 1989. A presentación correu a cargo de Verónica Forqué e Antonio Resines.

*Mellor Película: *Mujeres al borde de un ataque de nervios*.
*Mellor Director: Gonzalo Suárez por *Remando ao vento*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Carmen Maura por *Mujeres al borde de un ataque de nervios*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Fernando Rey por *Diario de invierno*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: María Barranco por *Mujeres al borde de un ataque de nervios*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: *José Sazatornil "Saza" por *Espérame en el cielo*.
*Mellor guión orixinal: *Mujeres al borde de un ataque de nervios* (Pedro Almodóvar).
*Mellor guión adaptado: *Jarrapellejos* (Manuel Gutiérrez Aragón e Antonio Giménez-Rico).
*Mellor dirección de produción: *Remando ao vento* (Jose G. Jacoste).
*Mellor fotografía: *Remando ao vento* (Carlos Suárez).
*Mellor montaxe: *Mujeres al borde de un ataque de nervios* (José Salcedo).
*Mellor música original: *Pasodoble* (Carmelo A. Bernaola).
*Mellor dirección artística: *Remando ao vento* (Wolfgang Burmann).
*Mellor deseño de vestiario: *Remando ao vento* (Yvonne Blake).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Remando ao vento* (Romana González e Pepita Morales).
*Mellor son: *Berlín Blues* (Carlos Faruolo e Enrique Molinero).
*Mellores efectos especiais: *Slugs, muerte viscosa'' (Gonzalo Gonzalo, Basilio Cortijo e Carlo de Marchis).
*Goya de honra: Imperio Argentina (Actriz).
KHTML

miniatura|dereita|O motor KHTML no Konqueror.

**KHTML** é o motor de renderizado de HTML feito para o proxecto KDE. Escrito na linguaxe C++, ten licenza LGPL.

Creouse para o navegador web e xestor de ficheiros Konqueror do contorno de escritorio KDE. O motor foi adoptado en xaneiro do 2003 por Apple para o seu navegador Safari, que prometeu colaborar no proxecto devolvendo tódalas melloras que fixera neste.

O KHTML tamén é utilizado por YellowTAB, que distribúe unha distribución de BeOS.

## Normas suportadas
O KHTML admite as seguintes normas:

* HTML 4.01
* CSS 1 : completo
* CSS 2 : en parte
* DOM : 1, 2 e parcialmente 3
* ECMAScript-262/Javascript : 1.5
* Plugins de Netscape
* SVG : Non completa
* Formatos de imaxes : PNG, MNG, JPEG e GIF

## Ligazóns externas
*Wiki oficial 
*KHTML en KDE.org
*Noticia do lanzamento do Safari
Gomariz, Leiro

**Santa María de Gomariz** é unha parroquia do concello de Leiro, a medio camiño entre O Carballiño e Ribadavia. Segundo o IGE en 2011 tiña 153 habitantes (78 homes e 75 mulleres).

## Patrimonio 
A igrexa de Santa María de Gomariz, románica da segunda metade do século XII, está orientada cara ao río Avia. Tamén se atopa nesta parroquia a Casa dos Arias cun escudo timbrado con casco de fronte empenachado e orlado, divido en cinco cuarteis, os dous primeiros das familias Araúxo e Feixoo, e os de Soutelo e Salgado. A casa pertence na actualidade á familia Sánchez da zona de Pena da Barra.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Gomariz, Gomariz, Leiro.jpg|Anexo románico á Igrexa de Santa Mariña de Gomariz

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gomariz 
### Parroquias de Leiro 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Leiro
VIII edición dos Premios Goya

A cerimonia de entrega da **VIII edición dos Premios Goya** tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 21 de xaneiro de 1994, e foi presentada por Rosa María Sardà.

*Mellor Película: *Todos a la cárcel*.
*Mellor Director: Luis García Berlanga por *Todos a la cárcel*.
*Mellor Director Novel: Mariano Barroso por *Mi hermano del alma*.
*Mellor interpretación feminina protagonista: Verónica Forqué por *Kika*.
*Mellor interpretación masculina protagonista: Juan Echanove por *Madregilda*.
*Mellor interpretación feminina secundaria: Rosa María Sardá por *¿Por qué le llaman amor cuando quieren decir sexo?*.
*Mellor interpretación masculina secundaria: Tito Valverde por *Sombras en una batalla*.
*Mellor guión orixinal: *Sombras en una batalla* (Marío Camus).
*Mellor guión adaptado: *Tirano Banderas* (José Luis García Sánchez e Rafael Azcona).
*Mellor dirección de produción: *Tirano Banderas* (José Luis García Arrojo).
*Mellor fotografía: *El pájaro de la felicidad* (José Luis Alcaine).
*Mellor montaxe: *Tirano Banderas* (Pablo del Amo).
*Mellor música orixinal: *La ardilla roja* (Alberto Iglesias).
*Mellor dirección artística: *Tirano Banderas* (Félix Murcia).
*Mellor deseño de vestiario: *Tirano Banderas* (Andrea Dodorico).
*Mellor maquillaxe e peiteado: *Tirano Banderas* (Solange Aumaitre e Magdalena Álvarez).
*Mellor son: *Todos a la cárcel* (Gilles Ortion, Daniel Goldstein, Manuel Cora, Alberto Herena e Enrique Quintana).
*Mellores efectos especiais: *La madre muerta* (Hipólito Cantero).
*Mellor curtametraxe de ficción: *Perturbado* (Santiago Segura).
*Mellor curtametraxe documental: *Verano en la universidad* (Nacho Faerna).
*Mellor película europea: *Trois coleurs: Bleu* (Krzysztof Kieslowski).
*Mellor película estranxeira de fala hispana: *Gatica el mono* (Leonardo Favio).
*Goya de honra: Tony Leblanc (actor).