open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Semiotics of the Kitchen

***Semiotics of the Kitchen*** ("Semiótica da cociña" en lingua inglesa) é unha obra audiovisual feminista de Martha Rosler, publicado en 1975. O vídeo, que dura seis minutos, considérase unha crítica das versións mercantilizadas dos roles tradicionais das mulleres na sociedade moderna.

## Escenario 
Rosler adopta no vídeo o papel dunha “anti Julia Child”, a popular chef da televisión americana de quen se di que, na década de 1960, introduciu a gastronomía de Francia nos fogares dos Estados Unidos de América. A artista aparece ante unha mesa de cociña e vainos mostrando varios utensilios por orde alfabética, empezando por “apron” (mandil) e terminando por “tenderizer” (maza). Despois de identificalos,  demostra usos improdutivos, e ás veces violentos, para cada un. Como suxire o irónico título da obra, e tamén a agresividade coa que a artista demostra o uso de cada obxecto, o que era un vocabulario de obxectos domésticos transfórmase nun léxico de rabia e frustración. En palabras da propia Rosler: “Cando a muller fala, dá nome á súa propia opresión.”

## Notas
Igrexa de San Francisco de Ourense

A **igrexa de San Francisco de Ourense** é un templo relixioso do século XIV situado xunto ao parque de San Lázaro, en Ourense. A comezos do século XX foi trasladada da súa localización orixinal, como parte do convento de San Francisco de Ourense. Foi declarada monumento histórico-artístico nacional en 1951, polo que é Ben de Interese Cultural. 

## Historia
A orde franciscana ten presenza en Ourense dende cando menos 1238, se ben a súa primeira residencia non se data até 1250 ou 1251, cando recibiron a doazón dunha casa-convento no Tendal da Filgueira (actual praza do Correxedor), ao leste da catedral de San Martiño de Ourense, constando o proxecto da igrexa en 1252 e en construción en 1255. En 1289 o bispo Pedro Eans prohibiu a celebración de culto e soterramentos no templo por mor do conflito que mantiña coa orden franciscana por acolleren un dos seus inimigos, quen pedira asilo en sagrado no convento tras matar un sobriño do prelado. O complexo incendiouse en decembro de 1294 ou no primeiro trimestre de 1295, o que provocou varios mortos e forzou os franciscanos a abandonar a cidade e trasladarse temporalmente a Allariz. Tras ser Pedro Eans excomungado e posteriormente perdoado polo papa Clemente V a cambio de reparar os danos provocados ou 1308), comezouse a proxectar o levantamento dunha nova igrexa e convento en Montealegre, nun terreo cedido polo cabido Documentos de 1348 proban a existencia dun hostal e unha enfermaría. Ergueuse un claustro gótico no século XIV e outro no século XVIII. quedando o templo sen culto e en posesión do bispado por desexo da raíña rexente María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias. pechou de forma definitiva o 31 de decembro de 1987 e o coronel Isidoro Formoso entregoulle as chaves ao Concello o 18 de xuño de 1993. 

Pola súa banda, a Terceira orde de San Francisco, con sede na rúa Ervedelo, ocupouse da igrexa entre 1867 e 1920, chegando a cualificalo como «chapuza» Juan Carlos Rivas, antigo director do Museo Municipal. Orixinalmente a luz entraba a través das vidreiras polo leste, mais no traslado mudouse a orientación e agora entra polo noroeste.
#### Sepulcros
dereita|miniatura|Sepulcro de Juan de Novoa. 
No templo hai catro sepulcros do século XVI, de estilo plateresco e renacentista:

## Galería de imaxes

Iglesia de San Francisco (Orense).jpg|Retablo de Francisco de Asís.
Retablo de la Virgen del Carmen y San Francisco (Iglesia San Francisco, Ourense).jpg|Retablo da Virxe do Carme e Francisco de Asís.
Calvario (Iglesia San Francisco, Ourense).jpg|Calvario.
Inmaculada (Iglesia San Francisco, Ourense).jpg|Talla da Inmaculada Concepción.
San Lázaro (Iglesia San Francisco, Ourense).jpg|Talla de Lázaro.
Sebastián de Aparicio (Iglesia San Francisco, Ourense).jpg|Talla de Sebastián de Aparicio.

## Notas 
## Véase tamén 
### Outros artigos
* Lista de monumentos da provincia de Ourense
Wikipedia en karai-karai

A **Wikipedia en karai-karai** é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua karai-karai. Creouse o 5 de marzo de 2026.

Esta versión da enciclopedia contén  artigos e  usuarios, dos cales  son activos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wikipedia en karai-karai
* Wikipedia en karai-karai (móbil)
Batalla de Rossbach

A **batalla de Rossbach** tivo lugar o 5 de  novembro de 1757 durante a terceira guerra de Silesia (1756 - 1763, parte da guerra dos Sete Anos) preto da aldea de Rossbach (Roßbach), no Electorado de Saxonia. Ás veces chámase a **batalla de Reichardtswerben**, polo nome da cidade próxima Reichardtswerben. Nesta batalla de 90 minutos, Frederico II, rei de Prusia, derrotou un exército aliado composto por forzas francesas aumentadas por un continxente do Reichsarmee (Exército Imperial) do Sacro Imperio Romano Xermánico. O exército francés e imperial incluía 41 110 homes, opoñéndose a unha forza prusiana considerablemente menor de 22 000. A pesar das probabilidades abafadoras, Frederico conseguiu derrotar aos imperiais e aos franceses.

A batalla de Rossbach marcou un punto de inflexión na guerra dos Sete Anos, non só pola súa abraiante vitoria prusiana, senón tamén porque Francia se negou a enviar tropas contra Prusia de novo e Gran Bretaña, ao ver o éxito militar de Prusia, aumentou o seu apoio financeiro a Frederico. Despois da batalla, Frederico abandonou inmediatamente Rossbach e marchou durante 13 días ata as aforas de Breslau. Alí atopouse co exército austríaco na batalla de Leuthen, na que empregou tácticas similares para derrotar de novo un exército considerablemente máis grande que o seu.

Rossbach está considerado unha das maiores obras mestras estratéxicas de Frederico. Destruíu un exército inimigo o dobre do tamaño das forzas prusianas, sufrindo baixas insignificantes. A súa artillaría tamén xogou un papel fundamental na vitoria, baseándose na súa capacidade para reposicionarse rapidamente respondendo ás circunstancias cambiantes no campo de batalla. Finalmente, a súa cabalaría contribuíu decisivamente ao resultado da batalla, xustificando o seu investimento de recursos no seu adestramento durante o intervalo de oito anos entre a conclusión da guerra de Sucesión Austríaca e o estalido da guerra dos Sete Anos. As derrotas franco-austríacas no teatro europeo impulsaron reformas militares tanto en Francia como en Austria.

## Notas
Manuel Fontemoura

**Manuel Fontemoura**, nado en Fontemoura (Porqueira) o 20 de decembro de 1969, é un escritor e educador galego. 

## Traxectoria 
Profesor de teatro en distintos colexios e asociacións da Limia, de Verín a Maceda. Tamén traballou de monitor de tempo libre en Parada de Outeiro e Vilar de Santos.

## Obra 
* *Poemas de amor e de loita*
* *Poemas resgatados*
* *Teatro infantil*
* *Contos que estaban nun caixón*
* *A nena do vestido de flores* (Aira, 2020). Traducido por Gabriel Álvarez Martínez, e publciado tamén por Aira en castelán.

## Notas
Luis Boullosa

**Luis Boullosa**, nado en Madrid o 16 de xuño 1975, é un escritor, xornalista cultural, músico, fotógrafo e artista plástico español.

## Traxectoria 
Naceu en Madrid pero criouse en Galicia. É licenciado en Dereito, que non exerceu, cun mestrado de xornalismo de El País/UAM.

Colaborou nos medios *Ruta 66, El Confidencial, Eldiario.es**, Nuebo, Rock I+D, Revista Paco* (Arxentina), *Perfect Sound Forever* (EE.UU), *Fiat Lux, FronteraD, Arraianos, La Razón*... Fundou as revistas *Kaput* (blog *Kaput Magazine* en 2006) e *Karate Press* (cultura alternativa). Impartiu cursos sobrea relación entre mito e poesía, Bob Dylan, a pervivencia de arquetipos mitolóxicos na música underground contemporánea etc.

É crítico musical, editou varios discos indo desde o rock & roll cara a un mapa sonoro de cariz máis experimental. Tocou con Gog y las hienas telepáticas e participa nos proxectos de gravación Broke Lord e Digital Mother, nos que exerce como compositor, baixista e cantante.
* *Santos y francotiradores. Supervivencia, literatura y Rock and Roll* (2016). 66RPM. 398 páxs. ISBN 978-84-945330-5-1.
* *Diez maneras de amar a Lana Del Rey. Una investigación pop* (2022). Liburuak. 202 páxs. ISBN 978-84-19234-03-2.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en revistapaco.com en 2014
* Entrevista en pontevedraviva.com en 2022
* Entrevista ruta66.es en 2024
Lista de ministros de Agricultura de España

Este é un artigo sobre os ministros que desempeñaron a carteira de Agricultura nos diferentes gobernos de España dende que aparece durante a Segunda República, en xuño de 1933 baixo a presidencia de Manuel Azaña até o momento actual. Daquela, formaba parte do denominado Ministerio de Agricultura, Industria e Comercio e, dende entón, vai permanecer como un departamento independente aínda que, ao longo do tempo, adoptará diferentes denominacións, sumando e perdendo competencias.

## Listaxe 
### Segunda República (1931-1939) 
### Ditadura franquista 
### Monarquía parlamentaria 
#### Xoán Carlos I 
#### Filipe VI 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia do Ministerio de Agricultura de España
Marcelina Bautista

**Marcelina Bautista Bautista**, nada en Tierra Colorada Apasco (distrito de Nochixtlán, Oaxaca) o 25 de abril de 1966, é unha activista mexicana de dereitos humanos e organizadora sindical. Traballou como empregada doméstica durante 22 anos, comezando aos 14. Pasou a escola, graduouse na Universidade Iberoamericana e comezou a organizar aos seus compañeiros de traballo. Fundou as organizacións Centro de Apoyo y Capacitación para Empleadas del Hogar en 2000 e Sindicato Nacional de Trabajadores y Trabajadoras del Hogar (SINACTRAHO) en 2015.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de campesiños mixtecas en Tierra Colorada Apasco, unha vila de preto de 500 habitantes. Creceu xunto a 11 irmáns que falaban mixteca e tiña aspiracións de converterse en avogada.

Aos 14 anos, despois de rematar a escola primaria, viuse obrigada a viaxar á Cidade de México para traballar e manter a súa familia. Sabía moi pouco castelán e percorreu as rúas ata que atopou un letreiro que dicía "buscando criada". Como traballadora doméstica, sufriu discriminación e explotación. O seu patrón pagáballe mal e golpeárona por non saber usar a lavadora. Comezou a organizar traballadoras domésticas ao mesmo tempo, reuníndose nun parque do norte da Cidade de México.

Bautista fundou a organización Centro de Apoyo y Capacitación para Empleadas del Hogar (CACEH) no ano 2000. A través da organización promoveu os dereitos das traballadoras domesticas e iniciou o proceso de sindicalización das mesmas.

Marcelina Bautista continuou organizando traballadoras domesticas e converteuse nunha das principais activistas que loitaban polos seus dereitos en México.

## Recoñecementos 
* Premio Hermila Galindo de la Comisión de Derechos Humanos del Distrito Federal (2006)
* Premio de Derechos Humanos de la Friedrich Ebert Stiftung (2010)
* Premio Nacional por la Igualdad y la No Discriminación concedido polo Consejo Nacional para Prevenir la Discriminación (2013)
* Medalla Omecíhuatl (2017)
* 100 Women da BBC (2021)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Jorge Martínez

**Jorge María Martínez García**, nao en Avilés o 1 de maio de 1955 e finado en Oviedo o 9 de decembro de 2025, máis coñecido como **Jorge Ilegal**, foi un músico, compositor e cantante español, líder do grupo de rock Ilegales, considerada unha das bandas máis influintes do rock español.
## Traxectoria 
Formou parte da banda de rock Madson, formada nos anos 1970, na que tamén tocaba o seu irmán Juan Martínez. Despoi estivo no grupo Los Metálicos. En 1982 fundou o grupo de rock Ilegales, polo que se lle coñeceu como Jorge Ilegal, e co que lanzou máis dunha decena de discos e actuou en todo o mundo. En 1985 Martínez converteuse en produtor coa discográfica Discóbolo Records, baixo a que produciu traballos de Ilegales como *Todos están muertos*.

En 2011, logo da disolución de Ilegales, Martínez fundou o grupo Jorge Ilegal y los Magníficos, co que interpretou outros estilos musicais como boleros, joropos, chachachá, tangos, guarachas, baladas e twist, seguindo a esencia das orquestras dos anos 40 e 50 do .
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ilegales
O Agente Secreto

***O Agente Secreto*** é un filme de 2025 escrito e dirixido por Kleber Mendonça Filho. Conta a historia de Armando (Wagner Moura), un antigo profesor atrapado na axitación política en medio da ditadura militar brasileira, intentando fuxir da persecución e resistir a un réxime autoritario. O resto do elenco está composto por Carlos Francisco, Tânia Maria, Robério Diógenes, Gabriel Leone, Maria Fernanda Cândido, Alice Carvalho e Udo Kier, no seu derradeiro papel.

Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, sendo nomeado tamén nas categorías de mellor filme, mellor actor para Moura e mellor casting.

## Personaxes 
* Wagner Moura como Armando Solimões / Marcelo Alves e Fernando Solimões (adulto)
** Enzo Nunes como Fernando Solimões (mozo)
* Carlos Francisco como Sr. Alexandre
* Tânia Maria como Dona Sebastiana
* Robério Diógenes como Euclides
* Gabriel Leone como Bobbi Borba
* Roney Villela como Augusto Borba
* Kaiony Venâncio como Vilmar
* Maria Fernanda Cândido as Elza
* Thomás Aquino como Valdemar
* Alice Carvalho como Fátima Nascimento
* Hermila Guedes como Claudia
* Isabél Zuaa como Thereza Vitória
* Italo Martins como Arlindo
* Igor de Araújo como Sergio
* Laura Lufési como Flavia
* Isadora Ruppert como Daniela
* Luciano Chirolli como Henrique Castro Ghirotti
* Udo Kier como Hans
* João Vitor Silva como Haroldo
* Aline Marta Maia como Lenira Nascimento
* Geane Albuquerque como Elisângela
* Suzy Lopes como Carmem
* Gregorio Graziosi como Salvatore Ghirotti
* Buda Lira como Anísio
* Marcelo Valle como João Pedro
* Licínio Januário como Antonio
* Robson Andrade como Clóvis

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Brasil propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Rogelio Abalde

**Rogelio Abalde** foi un filántropo e benefactor galego.

## Traxectoria
Non se coñecen datos cronolóxicos do seu nacemento nin da súa morte, aínda que probabelmente viviu nunha franxa desde finais do século XIX e principios do século XX. O perfil de Abalde puido ser o dun empresario indiano que, tras facer fortuna (presumiblemente en América, como era habitual na época), regresou ou decidiu investir o seu capital en proxectos sociais en Vigo. É coñecido pola súa xenerosidade coa cidade de Vigo, especialmente por realizar unha doazón de 600 pesos arxentinos ao Concello de Vigo. No contexto económico da época, esta cifra representaba unha fortuna considerable que o municipio destinou a fins de beneficencia e mellora da asistencia social.

## Recoñecementos
Dende 1920 unha rúa do Ensanche de Vigo leva o seu nome, actualmente peonil, que dá á praza de Portugal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Emigración
* Ramón Nieto
Stadoto

***Stadoto*** (en ) é un filme dramático búlgaro de 2024 coescrito e dirixido por Milko Lazarov. Está protagonizado por Vesela Valcheva e Zahari Baharov.

Estreouse internacionalmente na sección Love do Festival de Cinema BFI de Londres o 10 de outubro de 2024. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
A Tarika comezaron a medrarlle ás de bolboreta, unha enfermidade ósea herdada da súa nai. Ali apoia á súa filla, disposto a facer todo o posible para protexela da intolerancia da cidade onde viven.

## Personaxes 
* Vesela Valcheva como Tarika
* Zahari Baharov como Ali
* Ivan Savov como alcalde
* Marko Nokov como Nikola
* Ivan Barnev como Petko
* Mimoza Bazova como Hrisula
* Valeria Varbanova como Maria
* Christos Stergioglou como Thanasis
* Nina Goranovski como Irina
* Julian Vergov como doutor
* Vesko Petkov como Shepherd
* Petar Sardzhev como Aladin
* Ina Kichkova como Elena
* Maria Lazarova como vedoira
* Konstantin Lazarov como home na feira

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bulgaria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Eliseo Falcón

**Eliseo Falcón Falcón**, nado en Sevilla o 11 de febreiro de 1997, é un futbolista andaluz que xoga na posición de defensa central. O seu equipo actual é o Club Deportivo Arenteiro da Primeira Federación.

## Traxectoria
Tras iniciar a súa formación no Calavera CF, en 2012 ingresou nas categorías inferiores do Sevilla Fútbol Club. O 2 de decembro de 2015 asinou o seu primeiro contrato profesional co club sevillano até 2017. Falcón alcanzou o seu debut sénior co Sevilla Atlético o 1 de maio de 2016, participando nunha vitoria por 4-0 contra o Almería B da Segunda División B. A súa estrea profesional co Sevilla Atlético tivo lugar o 12 de novembro de 2016, cando foi substituto de Yan Brice nunha vitoria por 1-0 contra a Unión Deportiva Almería da Segunda División. Durante a tempada 2016/17 foi xogador regular do segundo equipo filial, o Sevilla C da Terceira División.

O 10 de xullo de 2017 anunciouse a fichaxe de Falcón polo Club Recreativo Granada. O 16 de xullo de 2019, tras pouco tempo de xogo no filial granadino, Falcón pasou a formar parte do Atlético Levante. O seu primeiro partido co Levante Unión Deportiva e tamén o seu debut na Primeira División tivo lugar o 16 de xullo de 2019, cando foi titular nunha derrota por 2-4 perante o Valencia Club de Fútbol na que ademais recibiu unha expulsión.

O 9 de outubro de 2020 regresou ao Sevilla Atlético. O 20 de xaneiro de 2021 rescindiu o seu contrato co Sevilla e marchou ao Marbella Fútbol Club. En xuño de 2021 incorporouse ao Club Deportivo Eldense. Tras finalizar a tempada 2021/22, na que contribuíu a lograr o ascenso a Primeira Federación, Falcón foi fichado pola Unió Esportiva Cornellà.

Falcón comezou a tempada 2023/24 nas filas do Ceuta. O 4 de xaneiro de 2024 pasou a formar parte da Asociación Deportiva Mérida. Con este equipo chegou a disputar a promoción de ascenso á Segunda División. En xullo de 2025 foi anunciado oficialmente como novo xogador do Club Deportivo Arenteiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Eliseo Falcón en LaPreferente.com
Mo gi gsang b'i zhabs khra

'''''Mo gi gsang b'i zhabs khra''''' (en ) é un filme butanés escrito, coproducido e dirixido por Dechen Roder. Segue a historia dunha mestra de escola que viaxa ao sur de Bután na procura dun dobre para salvar o seu traballo e a súa reputación.

Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Tandin Bidha como Nima
* Jimmy Wangyal Tshering como Tandin
* Tshering Dorji
* Sonam Lhamo
* Dorji Wangdi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bután propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Ještě nejsem, kým chci být

***Ještě nejsem, kým chci být*** é un filme documental checo de 2024 coescrito, coproducido e dirixido por Klára Tasovská. O filme é un retrato da vida e carreira da fotógrafa checa Libuše Jarcovjáková, que foi coñecida polas súas fotografías da escena clandestina LGBTQ en Praga antes da despenalización da homosexualidade no país.

Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Öldürdüğün Şeyler

***Öldürdüğün Şeyler*** é un filme canadense de 2025 escrito e dirixido por Alireza Khatami. É unha coprodución internacional entre o Canadá, Turquía, Polonia e Francia, e está protagonizado por Ekin Koç como un profesor universitario que solicita vinganza ao seu xardineiro tras a sospeitosa morte da súa nai. Erkan Kolçak Köstendil, Hazar Ergüçlü e Ercan Kesal compoñen o resto do elenco. Khatami, Elisa Sepulveda Ruddoff, Cyriac Auriol, Mariusz Włodarsk e Michael Solomon son os produtores do filme.

Estreouse internacionalmente na sección World Cinema Dramatic Competition do Festival de Cinema de Sundance o 24 de xaneiro de 2025. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Ali, un profesor universitario turco, está enfurecido polas sospeitosas circunstancias da morte da súa nai enferma. Durante o seu proceso de loito, Ali revela o seu resentimento polo seu pai, do que está afastado, e fai amizade cun xardineiro chamado Reza, a quen contrata para vingar a morte da súa nai.

## Personaxes 
* Ekin Koç como Ali
* Erkan Kolçak Köstendil como Reza
* Hazar Ergüçlü como Hazar
* Ercan Kesal como Hamit

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Class Clown Spots a UFO

***Class Clown Spots a UFO*** é o décimo sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 11 de xuño de 2012 a través do selo Guided by Voices Inc. nos Estados Unidos e de Fire Records no Reino Unido. O disco é o segundo lanzado dende a reunión da formación clásica do grupo a principios do mesmo ano e debutou no número 12 na lista da *Billboard* *Top Heatseekers*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Anak snang akear

***Anak snang akear*** (en ) é un filme camboxano de 2024 escrito e dirixido por Inrasothythep Neth e Sokyou Chea no seu debut como directores. O filme tamén simboliza o turbulento pasado de Camboxa ao simpatizar co pobo khmer. Estreouse internacionalmente na sección Big Screen Competition do Festival Internacional de Cinema de Rotterdam. Tamén se estreou no Festival de Cinema Asiático de Osaka en marzo de 2024.

Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Soriya (Thorn Thanet), unha artista de manga khmer camboxana, decide viaxar á súa terra natal, Camboxa, co seu mozo para explorar os segredos das lembranzas da súa nai. Soriya múdase ao antigo apartamento da súa nai despois da morte desta, pero nun xiro dos acontecementos, o edificio de apartamentos queda envolto no misterio debido a algúns acontecementos estraños que ocorren nel. Pouco despois de mudarse ao apartamento, Soriya experimenta xestos demasiado amigables por parte dos veciños, o que fai que Soriya sinta curiosidade polo comportamento dos veciños, xa que sospeita que podería haber elementos sobrenaturais dentro do edificio.

## Personaxes 
* Thorn Thanet como Soriya
* Socheata Sveng como tía Mao
* Yoshihiko Hosoda como Daichi

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Camboxa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Club Berbés

O **Club Berbés**, tamén denominado en parte da súa historia como **Club Vigués**, foi un equipo de fútbol galego. Foi fundado en 1932 no barrio do Berbés, na cidade de Vigo homónimo. Disolveuse en 1950, se ben algúns autores sosteñen que se produciu un cambio de denominación en 1951 ao Club Celta Berbés, e posteriormente ata 1954 Club Celta Casablanca, ano no que desapareceu. Xogaba os seus partidos como local no estadio de Fontán.

## Historia
Malia que o Club Vigués fundouse baixo esa denominación en 1932, existen rexistros da existencia dunha sociedade denominada Vigués FC desde 1923. Participou no fútbol rexional na Liga de Clubs Modestos, e tras a guerra civil converteuse de facto no filial do Real Club Celta de Vigo.

Desde 1943 a 1949 o Club Berbés participou en seis ocasións na Terceira División, que por aquel entón constituía a terceira categoría de fútbol español. Na tempada 1943-44 chegou a clasificar en segunda posición con 24 puntos, a só tres puntos do Racing Club de Ferrol, equipo que conseguira finalmente ascender á Segunda División. Na tempada 1949-50 competiu no grupo I da Terceira División de España, e na que competían equipos como a Ponferradina, a Cultural Leonesa ou o Pontevedra CF. Finalizou en décimo oitava posición con 18 puntos e consumou o seu descenso de categoría.

Participou en tres ocasións na Copa del Generalísimo, equivalente á Copa do Rei, nas que foi eliminado nas roldas previas polo Pontevedra en dúas ocasións, e pola Fábrica Nacional de Palencia noutra.

Após descender á categoría de Primeira Rexional no ano 1950, o Club Berbés atravesou unha crise económica e social que levou a diferentes cambios de nome até desaparecer en 1954.

## Nomes do club
* Vigués CF (1936-1932)
* Club Vigués (1932-1943)
* Club Berbés (1943-1951)
* Club Celta Berbés (1951-1952)
* Club Celta Casablanca (1952-1954)

## Datos do club 
***Tempadas en 2ª**: 0
***Tempadas en 2ªB**: 0
***Tempadas en 3ª**: 7

## Cores e escudo
As cores do Club Berbés foron, agás en períodos puntuais que utilizaron o celeste, o vermello e o branco, que lucían nos seus uniformes.

O escudo é un brasón en forma de corazón con franxas verticais azuis e vermellas. No centro do escudo, sitúanse dous remos e un balón amarelo, e na parte inferior un rombo dividido en catro partes de cores brancas e vermellas, probablemente en relacións coa cor da cidade de Vigo.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* SR Casablanca CF
### Ligazóns externas 
* Historia do Celta de Vigo
Nacho Castillo

**Ignacio "Nacho" Castillo Ameyugo**, nado en Miranda de Ebro o 3 de xullo de 2000, é un futbolista castelán-leonés que xoga na posición de centrocampista. O seu equipo actual é o Ourense Club de Fútbol da Primeira Federación.

## Traxectoria
Castillo formouse nas categorías inferiores do Deportivo Alavés. O seu debut sénior co Deportivo Alavés B tivo lugar o 3 de marzo de 2019, cando foi titular nun partido da Terceira División&nbsp;contra o Club Portugalete. En xullo de 2019 foi asignado ao Club San Ignacio, equipo asociado á estrutura do Alavés. Regresou ao Alavés B en 2021 para xogar na acabada de crear Terceira División RFEF.

O 7 de xullo de 2022 fichou polo Club Deportivo Mirandés e foi asignado inicialmente ao equipo filial.  Castillo alcanzou o seu debut profesional na Segunda División o 13 de agosto de 2022, cando foi substituto de Nico Serrano&nbsp;nun partido do Mirandés contra o Sporting de Gijón.

O 30 de xuño de 2023 pasou a formar parte do Club Deportivo Teruel, que viña de ascender á Primeira Federación. O 10 de xullo de 2024 anunciouse a fichaxe de Castillo pola Sociedad Deportiva Ponferradina. O 30 de xullo de 2025 asinou un novo contrato co Ourense Club de Fútbol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nacho Castillo en LaPreferente.com
La misteriosa mirada del flamenco

***La misteriosa mirada del flamenco*** é un filme chileno de 2025 escrito e dirixido por Diego Céspedes, no seu debut como director. Está protagonizado por Tamara Cortés, Matías Catalán e Paula Dinamarca, e segue a Lidia, de 12 anos, mentres navega entre o medo e os prexuízos cando unha misteriosa enfermidade ameaza á súa familia queer nunha remota cidade mineira do norte de Chile na década de 1980.

O filme é unha coprodución entre Chile, Francia, Bélxica, España e Alemaña. Estreouse na sección *Un Certain Regard* do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2025 o 15 de maio, onde gañou o meirande premio da sección.

Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Tamara Cortés como Lidia
* Matías Catalán como Flamingo
* Paula Dinamarca como Mama Boa
* Pedro Muñoz como Yovani
* Luis Tato Dubó como Clemente
* Vicente Caballero como Julio
* Bruna Ramírez como Lioness
* Sirena González como Star
* Alexa Quijano como Eagle
* Francisco Diaz como Piranha

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Chile propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Nanjing Zhaoxiang Guan

***Nanjing Zhaoxiang Guan*** (en ) é un filme chinés de 2025 dirixido por Shen Ao. Está protagonizado por Liu Haoran, Wang Chuanjun, Gao Ye, Wang Xiao, Zhou You, Yang Enyou e Daichi Harashima. Ambientado no masacre de Nanjing, o filme segue a un grupo de civís que buscan refuxio nun estudio fotográfico en medio dunha brutalidade xeneralizada, que conseguen expoñer as atrocidades cometidas polo Exército Imperial Xaponés.

*Nanjing Zhaoxiang Guan* estreouse o 25 de xullo de 2025. Chegou a recadar 381 millóns de dólares, converténdose no terceiro filme chinés máis exitoso de 2025. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Liu Haoran como Su Liuchang ("Ah Chang")
* Wang Chuanjun como Wang Guanghai
* Daichi Harashima como 
* Gao Ye como Lin Yuxiu
* Wang Xiao como Jin Chengzong
* Zhou You como Song Cunyi
* Yang Enyou como Jin Wanyi
* Wang Zhen'er como Zhao Yifang

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da China propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Sensitive/Lethal

***Sensitive/Lethal*** é o terceiro álbum de estudio do músico estadounidense Thurston Moore, publicado en CD en  abril de 2008 a través do selo No Fun Productions. Composto por tres composicións *noise*, a acollida da crítica tras o lanzamento do álbum foi variada.

No Fun Productions trátase dun pequeno selo creado por Carlos Giffoni, con quen Moore xa publicara os álbums colaborativos *Make No Mistake About It* (tamén con David Nyoukis) en 2004 e *Four Guitars Live* (tamén con Lee Ranaldo e Nels Cline) en 2006. En lugar das notas tradicionais do libreto, o CD incluía un poema escrito por Moore.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Eva González Fernández

**Eva González Fernández**, nada en Palacios del Sil o 17 de xaneiro de 1918 e finada na mesma localidade o 25 de xuño de 2007, foi unha escritora en lingua leonesa. A súa infancia e mocidade víronse moi afectadas pola guerra civil, tal e como relata na súa autobiografía *Hestoria de la mia vida*.

## Traxectoria 
Escritora serodia, comezou a escribir en colaboración co seu fillo, Roberto González-Quevedo, seguindo o esquema, métrica, estilo e ritmo da tradición oral leonesa. Posteriormente, a súa obra narrativa e poética deveu máis intimista e persoal. A súa vasta produción publicouse na súa totalidade, agás as súas cartas e as súas achegas ó romanceiro.

## Publicacións 
### En colaboración co seu fillo 
* *Poesías ya cuentus na nuesa tsingua* (1980)
* *Poesías ya hestorias na nuesa tsingua* (1980)
* *Bitsarón: Cousas pa nenus ya pa grandes na nuesa tsingua* (1981)
* *Xentiquina* (1983)
* *Xeitus: poesías ya cuentus* (1985)
* *Brañas d’antanu ya xente d’anguanu: poesías ya cuentus* (1990).
* *Poesías ya cuentus na nuesa tsingua*, edición facsimilar de toda a serie (2007)

### En colaboración con outros autores 
* *Cuentus de Nós* (1983)
* *Cuentos de Lleón* (1996)
* *El cuentu asturianu tres la guerra* (1998)

### Compilacións e autobiografía 
* *Poesía completa (1980-1991)* (1991)
* *Cuentos completos* (2008)
* *Hestoria de la mia vida* (2018)

### Etnografía e filoloxía 
* *Pequena enciclopedia de nós* (2011)

## Recoñecementos
Leva o seu nome unha rúa na cidade de León.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El Llirismu Popular d'Eva González, por Xosé Lluís Campal (en asturiano)
* La poesía de Eva González (video)
Kaozheng

A , tamén chamada , foi unha escola de pensamento chinés centrada na investigación filolóxica, activa entre o 1600 e o 1850, durante a dinastía Qing. Tivo o seu auxe durante os reinados dos emperadores Qianlong e Jiaqing; debido a isto, tamén recibe o nome de . A súa metodoloxía aproxímase á da crítica textual moderna, e asóciase co empirismo a nivel científico.

## Historia 
O movemento kaozheng emerxeu cara a finais da dinastía Ming, como unha crítica ó subxectivismo da escola de Wang Yangming. Tras o colapso da dinastía, estes eruditos culparon ó subxectivismo imperante da caída do goberno, polo que defenderon o estudo práctico de realidades obxectivas. Así, centráronse no estudo crítico das fontes confucianas para atopar os seus significados orixinais. A meirande parte dos representantes da kaozheng eran leais ós Ming, polo que rexeitaron traballar como funcionarios dos Qing.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Guerra preventiva

Unha **guerra preventiva** (ou un **ataque preventivo**) é un intento de repeler ou derrotar unha ofensiva ou invasión percibida como inevitable, ou de obter unha vantaxe estratéxica nunha guerra inminente (presumiblemente inevitable), *antes de que a ameaza se materialice*. Un dos exemplos máis estendidos de guerra preventiva é a «Doutrina Bush», as accións de política exterior emprendidas polos Estados Unidos despois dos atentados do 11 de setembro de 2001.

## No dereito internacional 
A defensa lexítima, xa sexa nacional ou colectiva, limítase a responder a un ataque armado, de conformidade co artigo 51 da Carta das Nacións Unidas. Con todo, tanto no dereito internacional como na polemologia, inténtase argumentar a favor da viabilidade dun ataque preventivo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Marina Sanmartín Pla

**Marina Sanmartín Pla**, nada en Valencia o 18 de outubro de 1977, é unha escritora e libreira española. En 2022 foi premiada co galardón de Mellor Novela da décima edición do festival Valencia Negra coa súa novela *Las manos tan pequeñas*.

## Traxectoria 
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Politécnica de Valencia e realizou un mestrado en Xornalismo Científico polo CSIC (Consello Superior de Investigacións Científicas). Ademais, imparte clases no Máster de Edición Taller de Libros (Madrid e Barcelona).

A súa carreira profesional centrouse no xornalismo, colabora co xornal *ABC* como responsable da sección de novela negra *Tinta Roja* no suplemento *ABC* *Cultural*. Ademais, realizou entrevistas a personaxes do mundo da cultura como a escritora Padiola Läckberg ou o actor español Carlos Areces. Desde o mes de novembro do ano 2022 tamén colabora co medio de comunicación *El Periódico de España*. O seu blog *La Fallera cósmica* gañou o Premio Revista de Letras a Mellor Blog Nacional de Creación Literaria no ano 2010.

Sanmartín aprendeu o oficio de libreira na libraría TopBook de Madrid e tamén as librarías Bertrand de Zaragoza e Alcalá de Henares. Posteriormente traballou no departamento de Libros e no de Comunicación da libraría Fnac de Madrid. Durante tres anos coordinou o departamento de prensa do selo editorial Grupo Sílex Edicións.

É socia da libraría Cervantes y compañía no madrileño barrio de Malasaña e rexenta El libro imposible, un espazo cultural e libraría situado en Ponferrada, xunto a Prodigioso Volcán e o xornalista Mario Tascón.

Como escritora publicou diferentes libros desde o ano 2010, entre as súas obras destaca a súa novela *Las manos tan pequeñas*, da editorial Harper Collins, que se alzou co galardón de Mellor Novela da décima edición do festival VLC Negra no ano 2022. 

## Recoñecementos 
En 2010, Sanm*a*rtín recibiu o Premio Revista de Letras a Mellor Blog Nacional de Creación Literaria por *La fallera cósmica* (Baile del Sol). Posteriormente, a súa novela *Las manos tan pequeñas* recibiu en 2022 o Premio á Mellor Novela da décima edición do festival Valencia Negra.

## Obra 
### Narrativa 
* *La fallera cósmica* (2010). Baile del Sol. ISBN 9788415019367.
* *La clave está en Turgueniev* (2012). Eutelequia. ISBN 9788494041228.
* *El amor que nos vuelve malvados* (2014). Barcelona:Principal de los libros. ISBN 9788494223402.
* *Informe sobre la víctima* (2016). PBarcelona:Principal de los libros. ISBN 9788416223442.
* *El jardín de los sospeitosos* (2019). Barcelona:Principal de los libros. ISBN 9788416223961.
* *Las manos tan pequeñas* (2022). Barcelona: Harpercollins. ISBN 9788491397502.
* *La doble desaparición de Abril del Pino* (2026). Barcelona: Salamandra. 288 páxs. ISBN 9791387640019.

### Ensaio 
* *Desde el ojo del huracán. Una historia íntima de las librerías* (2023). Barcelona: Ariel. ISBN 9788434436183.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos publicados por Marina Sanmartín en El Periódico de España.
* Páxina web da libraría Cervantes e compañía.
* Pagina web do espazo cultural O libro imposible en Ponferrada.
Lander Astiazaran

**Lander Astiazaran Escabias**, nado en Donostia o 7 de abril de 2006, é un futbolista vasco que xoga de extremo na Real Sociedad B, da Segunda División.

## Traxectoria 
Comezou a xogar ao fútbol no Ostadar Saiarre, antes de ingresar en 2018 na canteira da Real Sociedad. Despois de xogar no equipo C, na tempada 2024/25 empezou a xogar coa Real Sociedad B na Segunda División, categoría na que debutou o 17 de agosto de 2025, substituíndo a Gorka Gorosabel nunha vitoria por 1-0 na casa contra o Real Zaragoza.

## Notas
Naisten SM-sarja 2007-2008

A **tempada 2007-2008 da Naisten SM-sarja** foi a 26ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia.

Ao finalizar a tempada as Blues de Espoo gañaron o seu noveno campionato logo de impoñerse nas finais (4-0) ao Ilves de Ilves. Pola súa banda as Kärpät de Oulu conseguiron a medalla de bronce logo de derrotar as Cats de Jyväskylä no partido polo bronce (5-2).

## Equipos participantes 
## Liga regular 
Ao principio da tempada xogouse unha liga regular en formato de liga todos contra todos na que cada equipo xogou un total de 20 partidos. Ao final da liga regular, os catro mellores equipos disputaron os *play-offs*, mentres que os dous últimos xogaron a liguiña de permanencia.

### Estatísticas das xogadoras 
;Líderes de anotación:

## Liga pola permanencia 
Nesta tempada, os dous equipos peor clasificados da liga regular (Tappara e IHK) disputaron unha liga pola permanencia a dobre volta contra os catro mellores equipos da segunda categoría, polo que cada equipo disputou dez partidos. Os catro primeiros clasificados disputaron a Naisten SM-sarja 2008-2009, mentres que os dous últimos xogaron a segunda categoría na tempada seguinte.

## Notas
Eojjeolsugaeopda

***Eojjeolsugaeopda*** (en ) é un filme surcoreano de 2025 coescrito, producido e dirixido por Park Chan-wook. Baséase na novela *The Ax* de Donald Westlake, e está protagonizado por Lee Byung-hun, Son Ye-jin, Park Hee-soon, Lee Sung-min, Yeom Hye-ran e Cha Seung-won. É a segunda adaptación da novela, logo do filme en lingua francesa de 2005 *Le Couperet* dirixido por Costa-Gavras, a quen está dedicada *Eojjeolsugaeopda* nos créditos finais. O filme segue a un experto desesperado na industria papeleira que decide acabar coa súa competencia para asegurarse o traballo que busca e manter o seu estilo de vida.

Estreouse mundialmente na competición principal da 82ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 29 de agosto de 2025, onde recibiu eloxios da crítica. Na 83ª edición dos Globos de Ouro, foi nomeado nas categorías de mellor filme (musical ou comedia), mellor filme en lingua estranxeira e mellor actor nun filme (musical ou comedia) (Lee Byung-hun). Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Lee Byung-hun como Yoo Man-su
* Son Ye-jin como Lee Mi-ri
* Park Hee-soon como Choi Seon-chul
* Lee Sung-min como Goo Beom-mo
* Yeom Hye-ran como Lee A-ra
* Cha Seung-won como Ko Si-jo
* Yoo Yeon-seok como Oh Jin-ho

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Corea do Sur propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
100 Women (BBC)

**100 Women** (**100 Mulleres**) é unha serie multiformato da BBC creada en 2013. A serie anual examina o papel das mulleres no século XXI e incluíu eventos en Londres e México. O anuncio da lista supón o comezo dunha «tempada internacional de mulleres da BBC», que durará tres semanas e incluirá emisións, reportaxes en liña, debates e traballos xornalísticos sobre o tema das mulleres. Anímase ás mulleres de todo o mundo a participar a través das redes sociais e a comentar na lista, así como nas entrevistas e debates que se produzan despois da súa publicación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ardentía (grupo musical)

**Ardentía** é un grupo galego de música tradicional galega e folk fundado en 1989 en Vigo. A formación destaca pola recuperación, interpretación e creación de repertorio inspirado na tradición musical galega, combinando investigación de campo, composición propia e difusión cultural.
## Historia 
Ardentía creouse en 1989 con obxectivos de investigación, recuperación e divulgación do patrimonio musical galego. O grupo mestura repertorio tradicional recompilado da tradición oral con composicións propias inspiradas en xéneros tradicionais, como muiñeira, xota, polca, rumba ou pasodobre.

Ao longo de máis de tres décadas, Ardentía participou en numerosos festivais e eventos culturais en Galicia e no estranxeiro, entre eles o Festival Folk de Bandeira, o Festival Intercéltico de Porto, o Festival do Mar de Paimpol e Brest en Francia e o festival Tradicionàrius de Barcelona.

O grupo publicou varios traballos discográficos que combinan repertorio tradicional con composición propia, e moitas das súas pezas foron incorporadas por outros grupos galegos, como *Canto de arrieiro*, *Ai corazón*, *Non hai ron* ou *Baitucada*.

Ardentía tamén colaborou con músicos destacados da música galega e ibérica, entre eles Uxía, o grupo Brigada Víctor Jara, Pancho Álvarez, Begoña Riobó ou Luís Peixoto.

O grupo apareceu en diversos medios de comunicación galegos. Participou no programa *Alalá* da Televisión de Galicia e, o 5 de decembro de 2024, membros do grupo foron entrevistados en *ZigZag Diario* de TVG2, onde repasaron máis de trinta anos de historia e a súa contribución á música tradicional galega.

O grupo tamén estivo presente en eventos locais de relevancia, como a “Noite da Lúa Meiga” en Vigo, xunto con Os Carunchos e Aluarado.

Ademais da actividade artística, Ardentía mantén proxectos educativos e de divulgación da música tradicional galega, impartindo obradoiros, charlas e actividades formativas sobre instrumentos tradicionais, repertorio e tradición oral. Estas iniciativas permitiron achegar a música galega a escolares, estudantes universitarios e novos públicos.

En 2025 publicaron o proxecto dixital *Ao vivo*, con gravacións dos temas *A Chiviña* e *Túa nai e maila miña*, dispoñibles en plataformas dixitais e acompañados de produción audiovisual.

## Integrantes 
* Cristóbal Pascual: voz, percusión e zanfona
* Luís Prego: voz, acordeón e percusión
* Miguel Á. González: voz e percusión
* Roberto Cendón: voz, requinta, gaita e percusión
* Rubén Troitiño: saxofón e percusión
* Samuel Soto; voz e bouzouki

## Discografía 
**Ardentía* (1998)
**Retellando* (2003)
**Quince anos de viaxe* (2005)
**Vintage* (2011)
**Adiante* (2015)
**Ao vivo* (sinxelo, 2025)
## Notas
Songs of Experience

***Songs of Experience*** é o décimo cuarto álbum de estudio da banda irlandesa de rock U2, publicado o 1 de decembro de 2017. Foi producido por Jacknife Lee e Ryan Tedder xunto con Steve Lillywhite, Andy Barlow, Jolyon Thomas, Brent Kutzle, Paul Epworth, Danger Mouse e Declan Gaffney. O álbum pretende ser unha peza complementaria ao disco anterior de U2, *Songs of Innocence* (2014). Mentres que o seu predecesor explorou a adolescencia dos membros do grupo na Irlanda da década de 1970, *Songs of Experience* é tematicamente unha colección de cartas escritas polo vocalista principal Bono a persoas e lugares máis próximos ao seu corazón. Bono reescribiu as letras cun contexto político, afirmando que reflectía unha "loita mortal" durante a gravación do álbum. O disco inclúe aparicións de varios artistas, como Haim, Kendrick Lamar e Lady Gaga.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Love Chant

***Love Chant*** é o  álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads, publicado o 24 de outubro de 2025 a través do selo Fire Records. É o primeiro disco da banda con material orixinal en case 20 anos, tras o lanzamento de *The Lemonheads* en 2006. 

*Love Chant* foi gravado principalmente no Brasil, a onde se mudou o líder Evan Dando, e foi producido polo multiinstrumentista brasileiro Apollo Nove. No traballo participan varios músicos que xa colaboraran anteriormente con Dando na banda, como J Mascis (Dinosaur Jr), Juliana Hatfield e Tom Morgan, e tamén colaboran o produtor Bryce Goggin (Pavement, Antony and the Johnsons), Erin Rae de Nashville, John Strohm de Blake Babies e Nick Saloman de The Bevis Frond.
## Listaxe de cancións 
## Notas
Santi Samanes

**Santiago "Santi" Samanes Bonito**, nado en Berriozar o 28 de xullo de 1995, é un futbolista navarro que xoga na posición de extremo. O seu equipo actual é o Club Deportivo Lugo da Primeira Federación.

## Traxectoria
Tras comezar a súa formación no Colegio San Agustín, con 8 anos ingresou nas categorías inferiores do Club Atlético Osasuna. Posteriormente xogou nos conxuntos xuvenís do Sociedad Deportiva Lagunak e do Club Deportivo Pamplona. Con este segundo equipo realizou o seu debut sénior na Terceira División durante a tempada 2012/13.

O 17 de xuño de 2014, tras un período de proba no Bilbao Athletic, Samanes fichou polo Peña Sport Fútbol Club da Terceira División. O 3 de xullo de 2015 foi anunciado como novo xogador do Club Deportivo Tudelano da Segunda División B. O 30 de xuño de 2016 chegou a un acordo co Real Valladolid e foi asignado ao equipo filial, tamén na Segunda B.  O 4 de xullo de 2018 fichou por outro equipo da mesma categoría, o Coruxo Fútbol Club.

O 13 de xuño de 2019 Samanes asinou un contrato por dúas tempadas no Arka Gdynia da Ekstraklasa. O seu debut profesional na máxima categoría polaca tivo lugar o 7 de febreiro de 2020, cando foi substituto de Nemanja Mihajlović nun partido contra o KS Cracovia. O 10 de xullo de 2020, tras pouco tempo de xogo no Arka, Samanes anunciou a súa saída do club.

O 31 de xullo de 2020 anunciouse o regreso de Samanes ao Tudelano. O 24 de xaneiro de 2022 asinou un contrato de 18 meses coa Real Balompédica Linense da Primeira División RFEF. En xullo de 2022 pasou a formar parte da Sociedad Deportiva Logroñés. Samanes foi xogador regular do club rioxano durante a tempada 2022/23.

O 26 de xuño de 2023 fíxose oficial a incorporación de Samanes na Cultural y Deportiva Leonesa. Aínda que comezou a campaña como titular habitual do equipo, en decembro de 2023 sufriu unha lesión no xeonllo que o retirou do deporte durante o resto da tempada 2023/24. Con todo, Samanes renovou contrato coa Cultural o 8 de febreiro de 2024.

O 1 de xullo de 2025 fichou polo Club Deportivo Lugo da Primeira Federación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Santi Samanes en LaPreferente.com
The Bears for Lunch

***The Bears for Lunch*** é o décimo oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Guided by Voices, publicado o 13 de novembro de 2012. É o terceiro disco pola formación clásica da banda en 2012 e debutou no número 9 da lista de álbums *Top Heatseekers* da *Billboard*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Río da Chanca

O **río da Chanca** é un curso fluvial galego. Nace na parroquia da Armenteira (Meis) e desemboca na ría de Arousa á altura de Ponte Dena.

## Percorrido
O río nace a carón das aldeas do Leixo e Valboa e vai cara ás parroquias de Simes, Lores e Dena. Ao longo do percorrido hai diversos muíños, algúns deles restaurados. Destaca o muíño do Pontilllón, con cubo de forma cilíndrica con aros de pedra superpostos. No tramo superior abondan as árbores caducifolias, mentres que no tramo inferior abondan os viñedos.

Existe unha ruta de sendeirismo que percorre o río dende a súa desembocadura até o mosteiro de Santa María da Armenteira.
## Notas