open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Purplewashing

miniatura|O morado foi historicamente unha cor asociada co feminismo.

***Purplewashing*** (**lavado lila** ou **lavado de imaxe púrpura**) é un préstamo lingüístico (do inglés *purple*, morado, e *whitewash*, blanquear ou encubrir) para referirse, no contexto feminista, á variedade de estratexias políticas e de mercadotecnia dirixidas á promoción de institucións, países, persoas, produtos ou empresas apelando ao seu compromiso coa igualdade de xénero.

A expresión é especialmente usada para referirse ao lavado de imaxe dos países occidentais que, sen conseguir unha igualdade real entre homes e mulleres, escusan este déficit en que as mulleres doutros países ou culturas aínda teñen peores condicións de vida, referíndose frecuentemente aos de maioría musulmá.

Xeralmente utilízase este termo para denunciar o uso sectario que se fai do feminismo para amparar discursos ou políticas xenófobas e de promoción da islamofobia. Ademais, tamén se utiliza para sinalar o compoñente paradoxalmente sexista que teñen moitas destas accións ao aplicarse unicamente en mulleres, como a prohibición de vestir determinadas pezas de roupa ou a negación de certos servizos.

Para moitas activistas feministas, ante a instrumentalización dos dereitos das mulleres, a única resposta posible e liberadora para todas as minorías é a solidariedade interseccional entre os diferentes grupos oprimidos, como son as mulleres e as migrantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Feminacionalismo
* *Pinkwashing*
* Homonacionalismo
* Etnocentrismo
* *Greenwashing*
* *Redwashing*
Gran Mesquita de Djenné

A **Gran Mesquita de Djenné**, tamén coñecida como a **Mesquita do Gran Venres**, é unha gran mesquita realizada en adobe na cidade de Djenné, Malí. A Gran Mesquita é considerada a maior estrutura de adobe do mundo. Ao longo da historia houbo canto menos tres mesquitas anteriores, incluíndo a mesquita orixinal do século XIII e dúas grandes reconstrucións dos séculos XIX e XX. Debido á súa localización nas rutas comerciais do Sáhara e na expansión do islam, Djenné converteuse nun sofisticado núcleo urbano e relixioso no século XIII.

Os elementos máis característicos da arquitectura da Gran Mesquita de Djenné son a súa suavidade, os seus muros beixe de ladrillos, e os numerosos postes de madeira que sobresaen polos seus muros. Con todo, a fraxilidade dos seus muros obriga a reconstruílos con frecuencia.

A Gran Mesquita de Djenné influenciou a arquitectura islámica doutros países de África, incluído Sudán. É unha das obras cume da arquitectura sudano-saheliana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* Schutyser S., Dethier J., Gruner D. (2003) *Banco, Adobe Mosques of the Inner Niger Delta*, Milán: 5 Continents Editions, ISBN 88-7439-051-3
*
Monteagudo, Colúns, Mazaricos

**Monteagudo** é un lugar da parroquia de Colúns no concello coruñés de Mazaricos da comarca do Xallas. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.

Neste lugar atópase en situación ruinosa o castelo de Brandufe, tamén coñecido como castelo Grande.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Colúns 
### Parroquias de Mazaricos
Dheepan

**Deephan** é un filme dramático francés do ano 2015 dirixido por Jacques Audiard. É recoñecido por gañar a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes nese mesmo ano, e polos nove nomeamentos que obtivo aos premios César, incluíndo mellor filme, mellor actor e mellor director.

## Sinopse 
Un home foxe da guerra civil en Sri Lanka e, para conseguir que Francia lle conceda o dereito de asilo, fai pasar pola súa familia a unha muller e a unha nena que están tamén a fuxir do país. Unha vez en chan francés, atopa traballo como conserxe nun edificio situado nun barrio problemático da periferia. A pesar de que non falan francés, adáptase progresivamente ó seu novo país.

## Personaxes 
miniatura|O equipo de *Dheepan* no festival de Cannes de 2015.
* Antonythasan Jesuthasan como Dheepan/Sivadhasan
* Kalieaswari Srinivasan como Yalini
* Claudine Vinasithamby como Illayaal
* Vincent Rottiers como Brahim
* Marc Zinga como Youssouf
* Faouzi Bensaïdi como Mr. Habib
* Bass Dhem como Azziz
* Franck Falise conserxe de Hallway C
* Joséphine de Meaux como directora
* Jean-Baptiste Pouilloux como xurista
* Nathan Anthonypillai como intérprete
* Vasanth Selvam como coronel Cheran

## Acollida 
### Recadación 
*Dheepan* estreouse nos cinemas de Francia o 28 de agosto de 2015. O filme recadou 3&nbsp;882&nbsp;022 dólares en Franci e 999&nbsp;774 fóra de Francia, facendo un total de 4&nbsp;881&nbsp;796 dólares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Constante matemática

Unha **constante matemática **é unha cantidade que, por definición, nunca cambia o seu valor, en oposición ás variables matemáticas. Mentres as constantes físicas dependen de medidas experimentais, as constantes matemáticas non dependen de ningunha propiedade física. Xeralmente son números reais ou complexos.

## Cadro de constantes matemáticas 
Abreviaturas empregadas:
: Q: Número racional; I: Número irracional, pode ser alxébrico ou transcendente; A: Número alxébrico; T: Número transcendente; Xer: Xeral; TN: Teoría dos números; TC: Teoría do caos; Com: Combinatoria; Inf: Teoría da información; Ana: Análise matemática

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Constante (matemáticas)
Pan candeal

O **pan candeal, pan gramado** ou **de miolo duro** é un tipo de pan tradicional dalgunhas zonas de España que se elaboraba habitualmente con fariña de trigo candeal. Caracterízase polo seu miolo denso e preto, a súa pouca hidratación e unha codela fina, de superficie lisa e cor dourada que se presenta habitualmente con cortes superficiais facendo debuxos xeométricos.

A codela é lixeiramente dura e crocante cando se fai presión sobre ela. O seu miolo é moi denso, de alveolado pequeno e textura suave. Comercialízase redondo, cadrado, como rosca, espiga ou trenza, entre outras presentacións.

## Elaboración
O pan candeal facíase tradicionalmente con fariña de trigo candeal, que ten un alto contido en proteínas e menos glute que o trigo que se comercializa actualmente, e cunha fariña que ten menos forza que a farina convencional.

O procesado realízase mediante a técnica do refinado en lugar de amasado. Esta técnica consiste en estirar a masa varias veces con axuda dun rolo ou máquina. O número de levedados levados a cabo é só un en lugar dos dous habituais.

## Historia
A partir de Valladolid, que pode ser considerado un dos berces deste pan, exportouse en 1563 cara a Andalucía e Estremadura, a través do mestre panadeiro Francisco Mateo. Este pan tamén chegou á Normandía francesa, tras pasar por Navarra.

## Notas
Miguel Anxo Martínez Oubiña

**Miguel Anxo Martínez Oubiña**, nado en Vilanova de Arousa en 1976, é un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Traballa como xornalista na Delegación de Arousa do *Faro de Vigo*. Gañou o Premio Modesto R. Figueiredo en 2012 co relato "As casas baratas" e volveu gañalo en 2016 con "A vinganza de Valdedeus".

## Obras 
* *En precario*, 2008 (novela).
* *Depósito de cadáveres*, 2009 (relatos).
* *O discurso dos afluentes. Viaxes polas aldeas e lugares do Salnés*, 2010.

## Notas
Phil Collins

**Philip David Charles Collins**, nado o 30 de xaneiro de 1951 en Chiswick (Londres, Inglaterra), máis coñecido como **Phil Collins**, é un cantante, compositor, batería, pianista e actor británico, e un dos artistas de maior éxito da música rock. Collins foi nomeado tenente da Real Orde Vitoriana (LVO). O seu estilo abrangue pop, soft rock,progressive rock,art rock

## Traxectoria 
Entre 1984 e 1989, Phil Collins liderou a lista de éxitos estadounidense Billboard Top 100 como cantante en oito ocasións, sete como solista e unha con Genesis, banda da que foi membro entre 1970 e 1996.

Tras a saída de Peter Gabriel en 1975 converteuse no cantante solista do grupo, co que tivo algunha colaboración esporádica dende 2007.

As súas cancións a miúdo tratan de amores perdidos, temas persoais e sobre o problema mundial da pobreza e o consumo de drogas. Segundo datos de Atlantic Records (de 2002) as vendas correspondentes á súa carreira en solitario acadaron os 150 millóns de discos en todo o mundo. Collins gañou numerosos premios musicais ó longo de toda a súa carreira, incluíndo sete Premios Grammy, cinco Premios Brit, entre eles mellor artista británico en tres ocasións, un Premio da Academia e dous Globos de Ouro polo seu traballo en bandas sonoras.
Foi incluído no Salón da Fama do Rock como membro de Genesis en 2010.

Collins é un dos tres artistas pop, xunto con Paul McCartney e Michael Jackson, que venderon máis de 100 millóns de álbums en todo o mundo tanto na súa carreira en solitario como formando parte dunha banda. Contando o seu traballo con Genesis, as súas contribucións con outros artistas, e a súa exitosa carreira en solitario, Collins obtivo máis de corenta éxitos que encabezaron a lista do «Billboard Hot 100» durante a década de 1980.

No 2008, Collins ocupou o posto número 22 na lista de «Os 100 mellores artistas de todos os tempos segundo o Billboard Hot 100».

O 7 de marzo de 2011, fíxose pública a súa retirada do mundo musical por problemas de saúde e por non sentirse cómodo coa industria musical en xeral. No 2015, anuncia o seu regreso ao mundo da música, incluíndo novo álbum e a súa correspondente xira de soporte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Manecas Costa

**Manecas Costa**, nado en Cacheu en 1967 é un cantante, guitarrista e compositor de Guinea-Bissau.

## Traxectoria 
Medrou nunha familia da etnia manjaca. Comezou a tocar a guitarra con 9 anos e estudou con José Carlos Schwarz, un dos artistas máis recoñecidos de Guinea-Bissau. Formou o grupo musical Africa Livre co seu irmán Nelson con tan só 10 anos, tiveron éxito e converteuse na estrela local.

O traballo do compositor e guitarrista Manecas Costa baséase no gumbe, expresión musical e danza predominante na súa rexión de orixe, acompañada polo tambor de auga. Canta en crioulo, unha mestura das linguas indíxenas e o portugués. A finais da década de 1980 converteuse no baixista de artistas como Zé Manel. Porén decidiu comezar a súa carreira en solitario e gañou un premio de UNICEF nun concurso internacional de radio en 1987, participou en campañas sobre saúde infantil e compuxo cancións para difundila mensaxe, como o tema *Meninos.* en Pontevedra decidiron traballar xuntos. Gravou o seu cuarto disco *Aló Irmao!* (2010), en colaboración con Narf, en directo no Teatro Principal de Santiago de Compostela no ano 2009. Conseguiron o número 1 no *Top ten* da RDP-África co seu disco en agosto do ano 2010, permanecendo no cumio da lista durante tres semanas.

## Discografía 
* *Mundo Di Fêmea* (1991)
* *Fundo Di Matiu* (1999)
* *Paradiso Di Gumbe* (2003)
* *Aló irmao!* (2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Narf
Blastómero

[miniatura|300px|Diagrama dun [blastocisto, coa súa membrana (trofoblasto), a súa cavidade (blastocele), a masa celular interna (embrioblasto); en relación ao endometrio.]]
Os **blastómeros** son un tipo de células embrionarias animais indiferenciadas resultantes da segmentación do cigoto despois da fecundación. Estas células posúen totipotencia, é dicir, que poden dar orixe a células de calquera tecido.

No ser humano, os blastómeros orixínanse despois da fecundación e divídense por mitose. Dous días despois da fecundación hai 4 blastómeros, e uns 8 ao terceiro día.

## Mórula 
Os blastómeros divídense rápida e repetidamente durante os primeiros días da xestación aínda que o tamaño do embrión permanece constante (aumenta o número de células mais non o seu tamaño). Pasados catro días, o ovo fecundado ten máis de 32 blastómeros, recibindo a partir dese momento o nome de mórula.
Posteriormente prodúcese a blastulación, que representa o inicio da diferenciación celular de tal maneira que un grupo de blastómeros se sitúan formando unha envoltura externa denominada trofoblasto, que posteriormente dará orixe á placenta, mentres que outros se agrupan constituíndo a masa celular interna ou embrioblasto que dará orixe ao embrión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Blástula
* Gástrula
* Implantación do blastocisto
* Embrioxénese humana

### Bibliografía 
* "Blastomere." ''Stedman's Medical Dictionary, 27th ed.* (2000). ISBN 0-683-40007-X
* Moore, Keith L. e T.V.N. Persaud. *The Developing Human: Clinically Oriented Embryology, 7th ed.* (2003). ISBN 0-7216-9412-8

### Ligazóns externas 
* Blastocitos - Microscopía electrónica  (en inglés) Advanced Fertility Center of Chicago.
* Diagrama universitario: weber.edu (en inglés) The Germinal Period of Development.
* Foto de *National Geographic'' Blástula sobre o ollo dunha agulla (en inglés).
* Fotos microscopio de luz Estadios do desenvolvemento ata o blastocito (en inglés).
Iris Gey López

**Iris María Gey López**, nada na Coruña en 1983, é unha filóloga, escritora e cantante galega. Actualmente, imparte aulas de lingua e literatura galega e música no CPI Tomás Terrón Mendaña, no concello de Carballeda de Valdeorras (Ourense).

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía Hispánica e Filoloxía Galega pola Universidade da Coruña, é profesora de lingua galega e música. Colaborou no *Anuario Brigantino*. Gañou o primeiro premio de narrativa no certame literario organizado pola UDC no ano 2012 co relato "Nós, os degradados" e o primeiro premio no certame literario na modalidade de narrativa organizado polo concello de Mugardos no 2013 co texto "Cesárea de berro". Foi accésit do Premio Modesto R. Figueiredo en 2016 co relato "Cranios privilexiados". Tamén colabora co músico Xoán Curiel como cantante, co que lanza un disco en 2021, "Treides comigo", sobre a lírica galego-portuguesa, interpretando as cantigas de amigo, amor e escarnio e maldizer de 11 trobadores do Camiño de Santiago desde unha perspectiva moderna, nun estilo "pop medieval".

## Notas
O trevo de catro follas

***O trevo de catro follas*** é unha novela de literatura xuvenil escrita por Xosé Luís Laredo Verdejo, publicada en 1991 por Edicións do Cumio.
Mar de Flores

O **mar de Flores** (en indonesio, *Laut Flores*) é un pequeno mar do océano Índico localizado no interior do arquipélago indonesio, este mar é nomeado así pola illa de Flores, cuxas augas pertencen a Indonesia e Timor Oriental. Comprende unha superficie de 240.000&nbsp;km².

## Xeografía 
Os seus límites son:
* ao sur, as illas de Sumbawa, Komodo e Flores, e varios estreitos que conectan co mar de Savu (océano Índico);
* ao norte, a costa meridional da illa de Célebes;
* ao leste, a Illa Selayar e o mar de Banda;
* ao oeste, as illas Sabalana o mar de Balí e o mar de Xava.

## Delimitación da IHO 
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares para os efectos de navegación marítima, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Flores como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, *Limits of oceans and seas* (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48j, dentro do arquipélago das Indias Orientais e defíneo da forma seguinte:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mar de Balí
* Mar de Banda
* Mar de Savu
* Mar de Xava
### Ligazóns externas 
*Flores sea: GeolicalL Setting
A Casa Alta

Como topónimo **A Casa Alta** pode referirse a:

;En Galiza
***A Casa Alta**, lugar da parroquia de Argalo, no concello de Noia;
***A Casa Alta**, lugar da parroquia de Vilamelle, no concello de Pantón;
***A Casalta**, lugar da parroquia de Chandrexa, no concello de Parada de Sil.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Casa do Monte

Como topónimo **Casa do Monte** pode referirse a:

;En Galiza
***Casa do Monte**, lugar da parroquia de Dumbría, no concello de Dumbría;
***Casa do Monte**, lugar da parroquia de Mosteiro, no concello de Outeiro de Rei;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia de Vilantime, no concello de Arzúa;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia de Santa Cristina de Vea, no concello da Estrada;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia de Frixe, no concello de Muxía;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia de San Martiño de Ozón, no concello de Muxía;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia da Cova, no concello do Saviñao;
***A Casa do Monte**, lugar da parroquia de Freán, no concello do Saviñao.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Marxe de erro

En estatística,  **marxe de erro**,** erro de mostraxe **ou **erro de estimación** é o erro que xorde por mor de observar unha mostra da poboación completa.

A estimación dun valor de interese, como a media ou a porcentaxe, estará xeralmente suxeita a unha variación entre unha mostra e outra., con todo, o custo disto pode ser limitante. Se as observacións son tomadas dunha mostra aleatoria, a teoría estatística brinda cálculos probabilísticos do tamaño desexado do erro de mostraxe para unha estatística en particular ou estimación. Estes usualmente son expresados en termos do erro estándar.

O erro de mostraxe pode ser contrastado co erro de medición, o cal se refire ao conxunto das desviacións do valor real que non van en función da mostra escollida, entre os cales se atopan varios erros sistemáticos e algúns erros aleatorios. Resultan moito máis difíciles de cuantificar que o erro de mostraxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Sarndal, Swenson, e Wretman (1992), Model Assisted Survey Sampling, Springer-Verlag, ISBN 0-387-40620-4
*Fritz Scheuren (2005). "What is a Margin of Error?", Chapter 10, in "What is a Survey?", American Statistical Association, Washington, D.C. Consultado 2008-01-08
*
Monte San Fernando

O **monte San Fernando** é un accidente xeográfico situado na parroquia da Valboa (Trabada, na Mariña Oriental). Ten dous cumes de case igual altura, o pico Axilde (509 m) e o pico San Fernando (508 m). Na súa ladeira está a ermida de San Fernando, xa na parroquia de Vidal.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Lateral oesta da ermida de San Fernando en A Valboa, Trabada.jpg|Ermida de San Fernando, na zona noroeste do monte
Ficheiro:Vista leste dendo o Monte de San Fernando.jpg|Vista cara ó leste.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Montes de Galicia
*Galería de imaxes de montes de Galicia
Casa do Vento

O topónimo **Casa do Vento** pode referirse a:

;En Galiza
***Casa do Vento**, lugar da parroquia da Hedrada, no concello de Parada de Sil;
***A Casa do Vento**, lugar da parroquia de Ermedelo, no concello de Rois;
***A Casa do Vento**, lugar da parroquia de Leroño, no concello de Rois;
***A Casa do Vento**, lugar da parroquia de Cea, no concello de Vilagarcía de Arousa;
***A Casa do Vento**, lugar da parroquia de San Vicenzo de Curtis, no concello de Vilasantar.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Casas do Vento**, lugar da parroquia de San Lázaro, no concello de Santiago de Compostela.
Casa Lousada

Como topónimo **Casa ** pode referirse a:

;En Galiza
***Casa Lousada**, lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello de Vilalba;
***A Casa Lousada**, lugar da parroquia das Negradas, no concello de Guitiriz;
***A Casa Lousada**, lugar da parroquia da Balsa, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Casa Nova

Como topónimo **A Casa Nova** pode referirse a:

;En Galiza
***A Casa Nova**, lugar da parroquia de Damil, no concello de Begonte;
***A Casa Nova**, lugar da parroquia de Miñotos, no concello de Ourol;
***A Casa Nova**, lugar da parroquia de Xerdiz, no concello de Ourol;
***A Casa Nova**, lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro;
***A Casa Nova de Vilariño**, lugar da parroquia dos Vilares, no concello de Guitiriz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Monte de Santa Cruz

O **monte de Santa Cruz** é un accidente xeográfico de 192 m de altitude, situado no concello de Ribadeo. Dá acubillo ás fontes do lobo -primitivo lugar de recollida de auga para a vila de Ribadeo-, e nel atópase o monumento ó gaiteiro e a ermida na que se celebra a Xira de Santa Cruz.

## Notas
Asta Nielsen

**Asta Sofie Amalie Nielsen**, nada o 11 de setembro de 1881 en Vesterbro (Copenhague) e finada o 24 de maio de 1972 en Frederiksberg, foi unha actriz de cine mudo dinamarquesa principalmente coñecida por protagonizar numerosos filmes na década de 1910 e por ser unha das primeiras estrelas de cinema de fama internacional.

## Traxectoria 
Setenta dos setenta e catro filmes de Nielsen fixéronse en Alemaña onde era coñecida simplemente como *Die Asta* (*A Asta*). Debido aos seus ollos grandes e escuros, a súa face con forma de máscara e a súa figura masculina, Nielsen adoitaba interpretar os papeis de mulleres porfiadas e apaixonadas que se vían envoltas en circunstancias tráxicas. Por mor da natureza erótica das súas interpretacións, os seus filmes foron duramente censurados nos Estados Unidos e o seu traballo ficou relativamente descoñecido para a audiencia estadounidense. Dise dela que cambiou o xeito de actuar nos filmes, pasando dun estilo teatralizado a un máis naturalista. Na década de 1920 fundou o seu propio estudio de filmación en Berlín, mais volveu a Dinamarca en 1937 co auxe do nazismo. A súa actividade cinematográfica rematará case co fin do cine mudo: só protagonizou un filme sonoro, *Unmögliche Liebe*, en 1932. Nos seus últimos anos desapareceu como figura pública e converteuse en artista e autora.

## Filmografía parcial 
* *Afgrunden*, dirixido por Urban Gad (1910)
* *Balletdanserinden*, dirixido por August Blom (1911)
* *Engelein* (1914)
* *Rausch* (1919)
* *Reigen* (1920)
* *Mata Hari* (1920)
* *Die Spionin* (1921)
* *Hamlet* (1921)
* *Irrende Seelen* (1921)
* *Die Geliebte Roswolskys* (1921)
* *Fräulein Julie* (1922)
* *I.N.R.I.* (1923)
* *Erdgeist* (1923)
* *Athleten* (1925)
* *Lebende Buddhas* (1925)
* *Hedda Gabler* (1925)
* *Die freudlose Gasse*, dirixido por Georg Wilhelm Pabst (1925)
* *Die Gesunkenen* (1926)
* *Dirnentragödie* (1927)
* *Laster der Menschheit* (1927)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bae Doona

**Bae Doona** (en ) nada o 11 de outubro de 1979 en Seúl, é unha actriz e fotógrafa surcoreana. Acadou a fama cos papeis da activista política no filme de Park Chan-wook *Sympathy for Mr. Vengeance* (2002), a arqueira Park Nam-joo no filme de Bong Joon-ho *The Host* (2006), e como a boneca inflable no filme de Hirokazu Koreeda *Air Doll* (2009). Tivo os seus primeiros papeis en lingua inglesa nos filmes das irmás Wachowski *O atlas das nubes* (2012) e *Jupiter Ascending* (2015), e na serie de televisión *Sense8* (2015-presente).

## Filmografía 
### Filmes 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial 
*
Mar de Xava

O **mar de Xava** (en indonesio, *Laut Jawa*) é un mar perimetral pouco profundo do océano Índico, localizado na plataforma de Sonda xusto no límite sur do océano Pacífico. Sitúase no medio das illas indonesias de Borneo ao norte, Xava ao sur, Sumatra ao oeste e Célebes ao leste.

Formouse a finais da última Idade do xeo e ten preto de 310.000&nbsp;km². 
## Xeografía 
Ao noroeste, o estreito de Karimata (entre as illas de Borneo e Belitung) conéctao co mar da China Meridional; ao sur, o estreito de Sunda (entre as illas de Xava e Sumatra) comunícao co Índico; ao nordés, o estreito de Macasar (entre a illa de Borneo e as Célebes), co mar de Célebes; e ao leste, comunica co mar de Flores e o mar de Balí.

Con máis de 3.000 especies de vida mariña na área, a pesca é unha importante actividade económica. A área en torno ao mar de Xava é un destino turístico moi popular. O mergullo ofrece a posibilidade de explorar e fotografar covas submarinas, corais, esponxas e outros tipos de vida mariña. Entre as áreas protexidas da rexión, pódense destacar o Parque Nacional de Ujong Kulon, preto de Iacarta, o Parque Nacional Karimun Xava, un parque nacional composto por 22 illas, e a illa de Menjagan, preto de Balí. Ademais do parque nacional mariño de Karimunjawa e Miles de Illas ou *illas Seribu*, que se atopan ao norte da parte continental de Iacarta.
## Historia 
O mar de Xava foi o escenario dunha das batallas navais máis sanguentas (para os Aliados) da segunda guerra mundial, en febreiro e marzo de 1942, coñecida como batalla do Mar de Xava. As forzas navais dos Países Baixos, Gran Bretaña, Australia e os Estados Unidos foron practicamente destruídas ao tentar defender a illa de Xava dun ataque xaponés.

## Notas
Interstellar (filme)

***Interestellar*** é un filme británico-estadounidense de 2014 do xénero de ciencia ficción dirixido, co-escrito e co-producido por Christopher Nolan. Está protagonizado por Matthew McConaughey, Anne Hathaway, Jessica Chastain, Matt Damon e Michael Caine. No filme, un grupo de astronautas viaxan a través dun burato de verme na busca dun novo fogar para a humanidade. Os irmáns Christopher e Jonathan Nolan escribiron o guión, que ten a súa orixe nun guión de Jonathan desenvolvido no 2007. Nolan produciu o filme coa súa muller Emma Thomas a través da súa compañía Syncopy e con Lynda Obst a través de Lynda Obst Productions.

O fotógrafo de cine Hoyte van Hoytema rodou o filme en 35 mm (en formato anamórfico) e IMAX 70 mm. A fotografía principal tivo lugar a finais de 2013 en Alberta, Islandia e Os Ánxeles.

Estreouse en galego na TVG o 13 de setembro de 2017.

## Personaxes 
* Matthew McConaughey como Joseph "Coop" Cooper
* Anne Hathaway como Dr. Amelia Brand
* Jessica Chastain como Murphy "Murph" Cooper
** Mackenzie Foy como Murphy de nena
** Ellen Burstyn como Murphy de anciá
* John Lithgow como Donald
* Michael Caine como Profesor John Brand
* Casey Affleck como Tom Cooper
** Timothée Chalamet como Tom de neno
* Wes Bentley como Dr. Doyle
* Bill Irwin como TARS  e CASE 
* Josh Stewart como CASE 
* Topher Grace como Getty
* David Gyasi como Dr. Romilly
* Matt Damon como Dr. Mann
* Leah Cairns como Lois Cooper
* David Oyelowo como Tom 
* Collette Wolfe como Ms. Hanley
* William Devane como Williams
* Elyes Gabel como Administrador da NASA

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* MacKay, John. "On INTERSTELLAR (2014) (preliminary notes)"
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
PNOA

[miniatura|Foto do PNOA do [castro de Viladonga.]]

O **Plan Nacional de Ortofotografía Aérea** (**PNOA**) é un proxecto cofinanciado e cooperativo entre a Administración Xeral do Estado de España e as comunidades autónomas. O proxecto do Plan Nacional de Observación do Territorio (PNOT) está coordenado polo Instituto Geográfico Nacional de España e o Centro Nacional de Información Geográfica.

Dende 2004 o proxecto fai xeiras de fotografías aéreas, cada dous ou tres anos fotografíase todo o país cunha precisión de 25 ou 50&nbsp;cm. En 2009 incluíronse no proxecto datos LIDAR. Dende 2016 OpenStreetMap emprega cartografía PNOA para edición e mapeado.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do proxecto PNOA
Espada de Goujian

A **Espada de** **Goujian** (chinés tradicional: 越王勾踐劍, chinés simplificado: 越王勾践剑) é un artefacto arqueolóxico do período das Primaveras e Outonos (-771 a -403) atopado en 1965 en Hubei, China. Forxada en cobre e estaño, pertencía ó Rei Goujian de Yue, e é famosa polo seu infrecuente afiado e pola súa resistencia á corrosión raramente vista en artefactos tan antigos.  Este artefacto histórico da China antiga está en posesión do Museo Provincial de Hubei.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lanza de Fuchai
### Ligazóns externas 
* Espada de Goujian
Marco Paulo

**João Simão da Silva**, nado en  Mourão o 21 de xaneiro de 1945 e finado o 24 de outubro de 2024, foi un cantante portugués, máis coñecido co nome artístico de **Marco Paulo**.

As súas cancións máis coñecidas son "Eu tenho dois amores", "Maravilhoso coração" e "Nossa Senhora".

Recibiu diversos premios entre eles os discos de platino, ouro e prata e un de diamante.

## Notas
Germán Taibo

**Germán Taibo González** ou simplemente **Germán Taibo**, nado na Coruña o 27 de xaneiro de 1889 e finado en París (Francia) en 1919, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
Sendo moi novo a súa familia emigra á Arxentina. O rapaz non tardou en amosar o seu talento para a pintura, e con dez anos de idade realizou un retrato dos seus pais, que decidiron envialo á Escola de Belas Artes de Buenos Aires, onde chamou a atención da mecenas María Jáuregui de Pradere, que pagou a súa viaxe e estadía en París cando o rapaz aínda con cumprira os 16 anos.

Taibo ingresou na prestixiosa academia Julien da capital francesa, superando unha dura proba de admisión. As súas visitas aos museos parisienses mostráronlle distintas técnicas, especialmente o impresionismo, que pronto dominaría a súa pintura. Un ano despois presentou de novo algunhas obras na segunda Exposición de Arte Gallego na súa cidade natal, aínda que novamente non asistiu á mostra por encontrarse pintando en París obras como a súa conmovedora *Morte de Abel*, deixando atrás as súas viaxes pola Costa Azul e Belle-Île-en-Mer (Bretaña) e as súas obras de recreacións paisaxísticas. A epidemia de gripe de 1918 que estaba a causar numerosas mortes levou a Germán Taibo a deixar a capital francesa xunto coa súa muller e a súa filla Raimunda, e regresa á Coruña con varias obras que finalmente quedarían alí. Logo duns meses na cidade e finalizada xa a primeira guerra mundial, Taibo volve a París coa súa familia a finais dese mesmo ano. Con todo, ao pouco de chegar á capital francesa, Taibo enferma da gripe de 1918 e falece o 14 de febreiro de 1919 na súa casa da rúa Moulin Vert cando acababa de cumprir 30 anos e logo de pintar o seu derradeiro cadro, *O leñador e a morte*. Seu pai, que acudira ao leito do seu fillo, presidiu o cortexo funerario do pintor.
[miniatura|Costa da Bretaña, ca. 1910, [Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.]]
Logo da súa morte, as obras que se encontraban no estudio de Taibo cruzaron o Atlántico para ser expostas, con todos os honores, na Exposición de Arte Gallego de Buenos Aires, despois da cal o pai do pintor ofreceulle algúns cadros á cidade da Coruña, que finalmente os adquiriu por 40&nbsp;000 pesetas.

## Galería de imaxes 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* VV. AA. (1984). "Un siglo de pintura gallega, 1880/1980". Buenos Aires: Museo Nacional de Bellas Artes, 1984

### Ligazóns externas 
* Obra de Taibo no Museo de Belas Artes da Coruña.
Cancelo (Internet)

[miniatura|[Michelle Obama, primeira dama dos Estados Unidos, co cancelo "#BringBackOurGirls". Foto publicada o 7 de maio na súa conta de Twitter para protestar contra o secuestro de nenas en idade escolar en Chibok.]]
Un **cancelo** (en inglés *"hashtag"*, que provén de "hash", signo do cancelo, e "tag", etiqueta) é unha secuencia de caracteres composta por unha ou varias palabras encadeadas e precedidas por un sinal cancelo (**#**). É, polo tanto, unha etiqueta de metadatos precedida por un carácter especial, de xeito que tanto o sistema como o usuario o identifiquen axiña. É empregado en servizos da web como Twitter, Instagram ou de mensaxería baseados en protocolos IRC para sinalar un tema sobre o que xira unha certa conversa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Twitter
* Etiqueta (informática)
Carlos Slim

**Carlos Slim**, nado na Cidade de México o 28 de xaneiro de 1940, é un empresario e investidor mexicano, a súa fortuna é a maior do mundo con 50 mil millóns de dólares. Fillo de Julián Slim Haddad (nado como Khalil Salim Haddad Aglamaz) e Linda Helú Atta, muller de orixe libanesa. Estudou enxeñería civil na UNAM onde se doutorou coa tese *Aplicaciones de la Programación Lineal en Ingeniería Civil*. Deu clases de álxebra e programación.
Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina

[miniatura|Edificio da sede actual da *Leopoldina* en [Halle.]]

A **Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina** (**Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina**, tamén coñecida simplemente como **Leopoldina**) é unha sociedade científica alemá, a máis antiga do mundo. Fundouse en 1652 en Schweinfurt (Baviera).
Hoxe está situada na cidade de Halle, no estado alemán de Saxonia-Anhalt.

## Biblioteca 
[miniatura|*Miscellanea Curiosa* ([1692).]]
A biblioteca da Leopoldina foi fundada en 1731, en Nürnberg. Hoxe e inclúe máis de 260 000 volumes, monografías e revistas da ciencia e a medicina, xa que está centrada sobre todo nas publicacións da historia da ciencia, en particular das ciencias naturais e da medicina, así como escritos de numerosas sociedades científicas.

A colección debeuse principalmente a intercambios de publicacións da Academia con socios de todo o mundo, e a través de doazóns dos membros da Academia.

## Membros 
A Leopoldina é unha asociación supranacional de científicos e académicos. Máis dunha cuarta parte dos seus membros son de países distintos de Alemaña.

Os novos membros da Leopoldina son elixidos polo *Presidium* sobre a base dos nomeados polos membros existentes e despois dun proceso de selección en varias etapas. Actualmente conta con máis de 1&nbsp;500 membros de 30 países.

Desde a súa fundación en 1652 pertenceron á Academia uns 7&nbsp;500 académicos. Entre eles máis de 170 Premios Nobel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Self-produced overview of the Leopoldina.
* Groschenheft magazine No aniversario da Leopoldina .
* Sitio web da Leopoldina.
Miguel González Carballada

**Miguel González Carballada**, nado en Lugo o 19 de febreiro de 1998, é un atleta galego, especialista en cross-country, fondo e medio-fondo.

## Traxectoria
Vinculado a unha familia de atletas, González Carballada comezou adestrando no colexio lugués de Franciscanos a atletismo, e xogando ao fútbol nas categorías inferiores do CD Lugo. Xa centrado no atletismo, pasou a competir polo Lucus Caixa Rural ás ordes de Mariano Castiñeira. Aínda que estivo vencellado temporalmente ao Club Atletismo Narón ns competicións por equipos, retornou á disciplina do equipo lugués.

En 2012 fixo o seu debut nacional e proclamouse campión galego nos 3000 metros lisos, e quedou ás portas de medalla no campionato de España. Conseguiu o campionato de España nesa distancia ao ano seguinte, en 2013, ao aire libre, ao tempo que empezaba a participar en probas de cross de nivel estatal.

En 2014, como xuvenil, proclamouse campión galego de 1500 m de categoría xuvenil en pista cuberta, e de categoría promesa ao aire libre, así como subcampión de España en categoría xuvenil en tres ocasións: en 3000 m (aire libre e pista cuberta) e 5000 m.

Ao ano seguinte, 2015, foi campión de Galicia e de España en 3000 m, en pista cuberta e foi de novo subcampión sobre esa mesma distancia ao aire libre, tanto de Galicia como de España, sempre en categoría xuvenil. Ademais, e por primeira vez, acudiu a participar a un campionato do mundo da categoría xuvenil, que se celebrou en Cali (Colombia), onde conseguiu meterse na final (e ser 13º). En 2016, xa como júnior, non pasou das semifinais no mundial da categoría, celebrado en Bydgoszcz, neste caso competindo en 3000 m obstáculos. Ademais, foi subcampión de España júnior en 3000 m en pista cuberta, nos campionatos de inverno, e bronce nos 3000 m obstáculos de aire libre.

A finais dese ano obtivo o seu mellor resultado internacional, ao quedar de 9º nos campionatos de Europa de cross júnior, que e celebraron en Chia (Italia) e unhas semanas despois, en 2017 obtivo a medalla de prata no Great Run, un cross internacional que se celebra en Edimburgo, representando a Europa.

## Vida persoal
É fillo do tamén atleta Tito Margaride. Estuda enfermería en Madrid, onde reside nunha residencia de alto rendemento deportivo.

## Notas
Aethelberht II de Kent

**Æthelberht II** (en ), nado en 725 e finado en 762, foi rei de Kent. 
## Traxectoria 
Á morte do seu pai Wihtred, o reino foi gobernado polos seus tres fillos, Æthelberht II, Eadberht I e Alric. Æthelberht parece que sobreviviu a ambos os seus irmáns e que máis tarde reinou conxuntamente co seu sobriño Eardwulf.. Morreu en 762, segundo a *Crónica anglosaxoa* (datado en 760 debido a unha dislocación cronolóxica). Parece que deixou un fillo, Eadberht II.

Emitiu un documento antes da súa ascensión ao trono, datado o 11 de xullo de 724, do que foi testemuña seu pai. Cando chegou a rei emitiu varios documentos, confirmou un documento do seu irmán Eadberht I e actuou como testemuña nun documento do seu sobriño Eardwulf.

Durante a segunda metade do reinado de Æthelberht II, Kent estaba baixo o dominio de Mercia, pero Æthelberht II mantivo a súa posición como rei.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Aethelberht 5 en Prosopografía da Inglaterra anglosaxoa.
RD-120

**RD-120** é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Zenit. Tamén foi coñecido como **11D123**.

## Características 
Os motores RD-120 foron deseñados por Glushko e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 833,0 kN e úsanse na segunda etapa dos foguetes Zenit.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Outros artigos 
*Zenit
Antonio Santiago Fernández

**Francisco Antonio Santiago Fernández**, chamado **Toneco**, nado en Marín en 1941 e finado o 8 de xaneiro de 2017, foi un profesor e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Raúl Santiago Taracido. Licenciado en Educación Física en Madrid e profesor, foi director do colexio Sequelo de Marín. No franquismo foi concelleiro de Marín polo tezo de cabezas de familia. Foi candidato da UCD nas primeiras eleccións democráticas. Logo pasouse ao CDS, encabezou a lista desta formación nas municipais de 1991 e foi elixido concelleiro. Unha moción de censura converteuno en alcalde en 1992. Posteriormente afiliouse ao PSOE, encabezou a candidatura municipais de 1999 e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde polo PSOE logo das municipais de 2003.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Marín
James Adomian

**James Haig Adomian**, nado en Omaha, Nebraska o 31 de xaneiro de 1980, é un actor e comediante estadounidense.

## Filmografía
* *Storks* (2016), voz adicional
* *Hits* (2014), Donovan
* *Freak Dance* (2011), Mickey Stardust, Zip Fleestreet, & Fraggle McWinkerbean
* *The Treasure Hunt: A Chad, Matt & Rob Interactive Adventure* (2011), The Gunslinger
* *Miss March* (2009), pai vago (voz)
* *Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay* (2008), George W. Bush

## Véxase tamén
Lanza de Fuchai

A **Lanza de Fuchai** (吳王夫差矛) é supostamente a lanza do Rei Fuchai de Wu, o rival do Rei Goujian de Yue. Foi desenterrada en Jiangling, Hubei, en novembro de 1983. A inscrición é un tipo de escrita empregado só nos estados de Wu, Yue, e Chu chamada 鸟虫文 ou escritura de aves e vermes, unha variante da escrita selada. A inscrición reflicte o modelo do texto da espada de Goujian do Rei Goujian de Yue, agás para o cambio de nome do propietario e o tipo de arma. Neste caso, o texto di, "吴王夫差自作用矛" ou "(Pertencente a) o Rei Fuchai de Wu feita para o seu uso persoal, este lanza".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Espada de Goujian

### Ligazóns externas 
* xinhuanet: 吴王夫差矛
Adrien Basin

**Adrien Basin**, nado entre 1457 e 1476 e finado despois de 1498, foi un compositor, diplomático e cantante francoflamengo do Renacemento pertencente á escola de Borgoña. Xunto con Antoine Busnois e Hayne van Ghizeghem, é coñecido como cantante de cámara de Carlos o Temerario, duque de Borgoña.

## Traxectoria 
Pouco se coñece sobre os primeiros anos da súa vida, e aparece por primeira vez nos rexistros como cantante de Isabel de Borbón, que era a muller de Carlos o Temerario. A partir de aí, semella que chegou a formar parte da capela persoal do duque Carlos.

Ao contrario de moitos dos músicos da corte borgoñoa, que viaxaron xunto co duque nas súas campañas militares, Basin parece que permaneceu en Bruxas a maior parte do tempo. Tras a morte de Carlos na Batalla de Nancy en 1477, Basin foi nomeado diplomático, segundo unha fonte de 1480. A referencia máis recente da súa vida data de 1498, cando se documenta que se converteu en herdeiro do seu irmán Pierre.

## Obra 
Todas as obras de Basin que chegaron a nós soncancións de música profana. Unha destas cancións chegou a ser moi popular, *Nos amys vous vous abusés, *que foi usada máis tarde por varios compositores como fonte para as súas misas, e da que se atoparon moitas copias en coleccións de países tan arredados como Polonia e Portugal. 
Antes da chegada de música impresa a principios do século XVI, esta distribución era rara e complexa, o que dá conta da popularidade da peza. Esta canción está incluída no cancioneiro Mellon e é a única que se lle atribúe con certeza a Adrien: as restantes atribuíronselle a el, aínda que tamén puideran ter sido escritas polo seu irmán.

As datas destas composicións non se coñecen, pero é probable que fosen escritas durante o período en que Basin era cantante na corte de Carlos.

### Obras atribuídas 
* *Nos amys vous vous abusés.* Rondó a tres voces.
* *Ma dame faytes moy savoir.*
* ''Vien'avante morte.*

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* David Fallows. "Adrien Basin". En *The New Grove Dictionary of Music and Musicians.* Ed. Stanley Sadie. Macmillan Publishers Ltd. Londres, 1980. [ISBN 1-56159-174-2]
* Fenlon, Iain. *Studies in Medieval and Early Modern Music. Early Music History 7''. Cambridge University Press. Cambridge, 1987. [ISBN 978-0-521-74654-0]
Linguas ryukyuanas

[miniatura|Sinais de seguranza de tráfico en Kin, [Okinawa, escrito en xaponés (centro) e lingua okinawana (esquerdo e dereita).]]

As  son as linguas indíxenas das illas Ryukyu faladas polo pobo ryukyu, que se atopan na zona máis meridional do arquipélago xaponés. Xunto coa lingua xaponesa e a hachijō, conforman a familia das linguas xapónicas. e dúas outras "gravemente en perigo".

## Resumo 
A nivel fonolóxico, as linguas ryukyuanas teñen algunhas características infrecuentes. As variedades do sur contan con varias consoantes silábicas, entres as que se atopan fricativas silábicas xordas (*v.g.*, /kss/ [ks:], "peito", na lingua miyako). Son comúns as consoantes glotais (como /ʔma/ [ʔma], "cabalo", na lingua amami). Algunhas linguas ryukyuanas teñen vogais fonémicas centrais (/kɨɨ/, "árbore", tamén en amami). Do mesmo xeito ca o xaponés estándar e a meirande parte dos dialectos nipóns, moitas das linguas ryukyuanas posúen un acento tonal contrastivo. As linguas ryukyuanas non son mutuamente intelixibles co xaponés, e de feito, non son mutuamente intelixibles entre elas, polo que poden ser consideradas linguas diferentes.

A partir da década de 1890, o goberno xaponés comezou a oprimir as linguas ryukyuanas como parte da súa política de asimilación forzada das illas. Dende o comezo da segunda guerra mundial, a meirande parte dos xaponeses consideran as linguas ryukyuanas como un dialecto ou grupo de dialectos do xaponés. Durante a segunda guerra mundial, nun esforzo por facer conciencia na xente como suxeitos do Imperio do Xapón, non só o grupo ryukyuano, senón tamén o coreano, o palauano e outras linguas foron chamadas "dialectos" do xaponés.

Existe un acordo xeneralizado entre os estudosos de que as variedades ryukyuanas poden ser divididas en seis linguas, conservadoramente, sendo os dialectos de cada illa ás veces considerados tamén propiamente linguas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua okinawana
### Bibliografía 
*Sanseido (1997). *言語学大辞典セレクション：日本列島の言語* (*Selection from the Encyclopædia of Linguistics: The Languages of the Japanese Archipelago*). "琉球列島の言語" (*The Languages of the Ryukyu Islands*).
*Ashworth, D. E. (1975). *A generative study of the inflectional morphophonemics of the Shuri dialect of Ryukyuan*. Thesis (Ph. D.)—Cornell University, 1973.
*Heinrich, Patrick (2004): *Language Planning and Language Ideology in the Ryūkyū Islands*, in: Language Policy 3.2, (2004): 153-179.
*Heinrich, Patrick, Shinsho Miyara, Michinori Shimoji, eds. 2014. *Handbook of the Ryukyuan Languages.* Berlin: de Gruyter.
*Serafim, L. A. (1985). Shodon: the prehistory of a Northern Ryukyuan dialect of Japanese. [S.l: s.n.
*Shimabukuro, Moriyo. 2007. *The accentual history of the Japanese and Ryukyuan languages: a reconstruction*. Languages of Asia series, v. 2. Folkestone, Kent: Global Oriental. ISBN 978-1-901903-63-8
*Uemura, Yukio, e Wayne P. Lawrence. 2003. *The Ryukyuan language.* Endangered Languages of the Pacific Rim (Series), A4-018. Osaka, Xapón: ELPR.
Torre de control marítimo da Coruña

A **Torre de control marítimo da Coruña** é unha torre de control de tráfico marítimo na cidade da Coruña, situada sobre o dique de abrigo do porto da Coruña. tras varios anos de construción e cun custo estimado de entre 700 e 1000 millóns de pesetas (entre 4 e 6 millóns de euros).

O edificio ten unha altura de 80 metros, albergando a Capitanía Marítima da Coruña e o centro de coordinación de salvamento. As dúas columnas da súa edificación construíronse mediante un sistema de encofrado deslizante, precisando un traballo ininterrompido durante 24 días. No ano 2010 levouse a cabo unha restauración do edificio para paliar os danos sufridos a causa das condicións atmosféricas cun custo de 1,4 millóns de euros.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Torres de Control Maritimo.002 - A Coruña.jpg
Ficheiro:Torre control mar Corunha.jpg
Ficheiro:Dique de abrigo da Coruña.jpg
Ficheiro:I Festival Aéreo Coruña (14708372521).jpg

## Notas
;Referencias
Hayne van Ghizeghem

**Hayne van Ghizeghem**, nado arredor de 1445 e finado arredor de 1497, foi un compositor francoflamengo do Renacemento pertencente á escola de Borgoña.

## Traxectoria 
Malia chegaren a nós moitas das súas obras, pouco coñecemos acerca da súa vida privada. É probable que nacese en Gijzegem, unha vila belga de Flandres próxima a Gante.

Carlos o Temerario percibiu axiña o seu talento e púxolle un profesor de música persoal, e xa en 1467 pasou a ser un dos cantantes da corte do Ducado de Borgoña. Ademais, foi nomeado, xunto con Adrien Basin e Antoine Busnois, mestre de coro e cabaleiro de cámara do duque Carlos

Ademais de ser cantante e compositor, foi contratado tamén como soldado, e como tal interveu na campaña contra Liexa, dirixida por Carlos o Temerario, e no asedio de Beauvais, en 1472, onde Carlos foi empurrado en retirada polas tropas francesas do rei Lois XI. Algúns investigadores sosteñen a hipótese de que Hayne van Ghizeghem morrese durante esta batalla, aínda que recentes investigacións sobre as súas composicións musicais indican que algunhas delas foron escritas despois de 1472, especialmente porque amosan unha notable evolución estilística con respecto ás compostas antes desa data.

## Obra 
Hayne van Ghizeghem é coñecido polas súas cancións e os seus rondós. Entre estas obras, *Allez regrets *e *De tous biens pleine *aparecen reproducidas en moitos pergamiños espallados por toda Europa antes da invención da imprenta, o que dá conta da súa popultaridade. Case todas as súas obras son para tres voces: son simples, claras e melódicas, co estilo típico da escola borgoñoa.
; Obras de Hayne van Ghizeghem
* *A l’audience*.
* *Allez, regrets*.
* *Amours, amours*.
* *Ce n’est pas jeu*.
* *De quatre nuyts*.
* *De tous biens plaine*.
* *De vous aymer*.
* *Gentilz gallans*.
* *Je sçay tout*.
* *La Regretée*.
* *Les grans regrets*.
* *Mon souvenir*.
* *Penser en vous*.
* *Plus n’en auray*.
* *Pour ce que j’ay jouy*.
* *Si une fois puis recouvrir*.
; Obras de atribución dubidosa
* *Chi ditque on benedicite *(probablemente de Antoine Busnois).
* *De vous servir* (probablemente de Jehan Fresneau).
* ''D'ung aultre amer* (perdido).
* *Elle en est *(atribuído a el só por razóns estilísticas).
* *J'ai bien choisi *(probablemente de Antoine Busnois).
* *Je suis venu *(probablemente de Antoine Busnois).
* *Se je vous eslonge *(virelai, probablemente de Alexander Agricola).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Reese, Gustave. *Music in the Renaissance*. W. W. Norton & Co. Nova York, 1954. [ISBN 0-393-09530-4]
* Louise Litterick. "Hayne van Ghizeghem". En *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*. Ed. Stanley Sadie. Macmillan Publishers Ltd. Londres, 1980. []

### Ligazóns externas 
*  en *International Music Score Library Project*.
* Barton Hudson. *Hayne van Ghizeghem Opera Omnia''. American Institute of Musicology. 1977