Urbano V, papa

**Urbano V**, nado co nome de **Guillaume de Grimoard** en Grisac en 1310 e finado en Aviñón o 19 de decembro de 1370, foi un relixioso francés, Papa n.º 200 da Igrexa católica de 1362 a 1370, e sexto papa do pontificado de Aviñón, e o único papa de Aviñón en ser beatificado.

## Orixes e formación 
Era o fillo máis vello de Guillaume II de Grimoard, señor de Grizac, e Amphélise de Sabran, señora de Montferrand. En 1322 trasladouse a Montpellier para realizar estudos de Dereito canónico, que continuou en Tolosa.

## Carreira eclesiástica 
### Monxe 
En 1335, ao rematar os estudos, ingresou na orde de San Bieito, realizando o noviciado no mosteiro de Chirac, onde tras unha estancia en Marsella, foi ordenado sacerdote. A continuación pasou á Universidade de Montpellier, onde como profesor se converteu nun recoñecido especialista en Dereito, recibindo o doutoramento en 1342.

Tras unha segunda rolda de votacións que non logrou acadar a maioría de votos necesaria, o 28 de setembro saíu elixido, na terceira votación, Guillaume de Grimoard, que non participaba no conclave ao non ser cardeal.

Foi inmediatamente reclamado para que abandonase Nápoles, onde se atopaba en misión diplomática. Tras unha travesía por mar até Marsella, chegou a Aviñón, onde tras ser ordenado bispo foi coroado papa o 6 de novembro.

### Retorno a Roma 
O obxectivo principal do seu pontificado foi fixar de novo a sé pontificia en Roma, condición que a Cidade Eterna perdera desde que, en 1309, Clemente V a fixara en Aviñón.

Se a Santa Sé quería salvar a unidade da Igrexa contra as nacentes herexías, e fronte ao puxante nacionalismo dos Estados europeos que estaban a xurdir, debía retornar ao seu centro natural e histórico: Roma. A empresa, en verdade, non era en maneira algunha fácil. Na Cidade Eterna uns partidarios políticos suplantaban aos seus rivais, sen outras miras que as de saciar o seu odio irreconciliable e os seus egoísmos familiares. As cidades dos Estados pontificios combatíanse sen descanso por idénticos ou parecidos motivos.

A situación de caos e desorde que provocara o abandono de Roma como sé papal comezara a cambiar co establecemento, en 1360, dunha nova constitución apoiada pola nobreza romana e por unha recentemente creada milicia popular, a *Societas Balestriorum Félix y Pavesotarum*.

Todas as nacións cristiás, menos Francia, querían que o papa regresase á súa sede na cidade eterna, entre eles atópanse o emperador Carlos IV, quen viaxou en persoa a Aviñón en 1365 para pedirlle ao papa o seu regreso a Roma; Petrarca que en 1366 enviara unha carta de petición co nome da *viúva Roma* en sinal de que o seu esposo, o papa, marchou e deixábaa soa; e santa Bríxida de Suecia quen continuamente se lamentaba da situación inaceptable na que se atopaba a curia romana.

A pesar da negativa do rei de Francia e dos cardeais franceses, o 16 de outubro de 1367 Urbano V entrou en Roma acompañado polo cardeal Gil Álvarez de Albornoz, quen desde 1353, actuando como legado papal en Italia, conseguira restablecer a soberanía papal sobre os Estados Pontificios. O papa foi recibido solemnemente polos dous emperadores Carlos IV de occidente e Xoán V Paleólogo de oriente.

#### Expansión misioneira 
As ordes mendicantes prestaron a Urbano unha axuda eficaz. Despois de establecer a xerarquía católica en Bulgaria, en Bosnia e Moldova, o Papa enviou a Albania catro bispos franciscanos coa misión de percorrer o pequeno Estado e de aumentar o número de católicos. Durante seu mandato, vinte e cinco frades menores percorreron Valdaquia e Lituania; vinte e catro relixiosos da mesma Orde foron a Xeorxia. Pero a misión máis famosa de todas as do pontificado de Urbano V foi a enviada aos mongois, integrada así mesmo por relixiosos franciscanos. Urbano V pode ser considerado, pola labor misional promovida, como o mellor precursor da moderna época misional da Igrexa.

### Regreso a Aviñón 
Unha sublevación popular en Viterbo producira no papa Urbano unha profunda impresión; á parte disto, nunca gozara de seguridade entre a movediza xente italiana; a nostalxia do seu país nativo foi apoderándose aos poucos do seu ánimo. En maio de 1370 fixo pública en Montefiascone a súa resolución de regresar a Aviñón.

En 1367 morreu Albornoz, o que supuxo o reinicio das sublevacións que o cardeal, durante o seu mandato como legado, suprimira. A perda do seu colaborador, unida á reanudación das hostilidades entre Francia e Inglaterra, inmersas na Guerra dos Cen Anos, tras un período de paz conseguido en 1360 co tratado de Bretigny, determinaron a Urbano V a retornar a Aviñón.

O 5 de setembro de 1370 Urbano abandonaba Roma tras unha estancia de case tres anos, e volvía fixar a sede pontificia en Aviñón. Morrería alí aos dous meses da súa chegada, o 19 de decembro de 1370, como llo prognosticou a monxa sueca Santa Bríxida.

Logo da reunificación da Igrexa, o proceso de Urbano V, tivo que esperar case catro séculos para ser beatificado. Foi o papa Pío IX quen recoñeceu o seu culto o 10 de marzo de 1870.

A tumba de Urbano V foi destruída na época da revolución, non se sabe se os seus restos foron esparexidos ou escondidos, hoxe só pódense apreciar na parede do coro os restos das columnas e un pináculo roto, cunha serie de arcos en pedra.

As profecías de San Malaquías refírense a el coma *Gallus vicecomes* (Vizconde galo), facendo referencia ao título nobiliario, vizconde, e á súa orixe francesa.

## Notas
## Sucesión
## Véxase tamén