open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Real Observatorio de Madrid

O **Real Observatorio de Madrid** é unha institución científica que se atopa na cidade de Madrid, España. Foi construído en 1790, e dende entón fíxose cargo do traballo realizado previamente polo observatorio da armada da costa de Cádiz.

É a sede do Observatorio Astronómico Nacional de España e do Observatorio Xeofísico Central, ámbolos dous administrados polo
Instituto Xeográfico Nacional de España (a través do departamento de *Astronomía, Xeofísica e Aplicacións Espaciais*).

## Historia 
[miniatura|Reconstrución do telescopio de [William Herschel, no edificio anexo para a súa exposición.]]
O edificio principal do Real Observatorio de Madrid, deseñado por Juan de Villanueva, comeza a construírse en 1790 no antigo cerrillo de San Blas. Situado a carón do actual Parque do Retiro na rúa de Alfonso XII. Encárgase ó astrónomo William Herschel a construción dun telescopio reflector cun espello de 60 cm de diámetro. Dada a carencia dunha tradición astronómica no país, os primeiros astrónomos do Observatorio inician a súa aprendizaxe en diversos países europeos. Porén, este pulo inicial remata coa guerra contra Francia, que supón a dispersión do persoal e a destrución de equipos, biblioteca e edificacións provisionais.

En 1834 a raíña María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias nomea Director do Real Observatorio de Madrid ao ilustrado Domingo Fontán, autor do primeiro mapa (de Galicia) realizado en España con métodos científicos.

## En Galicia 
alt=Placa de latitude na porta da Facultade de Xeografía e Historia da USC, referida ó observatorio Astronómico de Madrid.|miniatura|Placa de latitude na porta da Facultade de Xeografía e Historia da USC, referida ó observatorio Astronómico de Madrid.
Escollido como referencia nalgún momento para a medida de latitude en España (en troques de Greenwich, que rematou sendo a norma, París ou outros puntos da xeografía española), a placa de latitude que aparece na porta da Facultade de xeografía e Historia da USC en Santiago está referida a este observatorio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Deepa Mehta

**Deepa Mehta**, nada en Amritsar o 15 de setembro de 1950, é unha directora de cine e guionista india-canadense. É coñecida pola súa "Triloxía dos elementos", composta polos filmes *Fire* (1996), *Earth* (1998) e *Water* (2005).

*Earth* foi escollido como o candidato da India para os Premios Oscar de 1999 na categoría mellor filme en lingua non inglesa, e *Water* foi o candidato do Canadá en 2006 e o seu primeiro filme en recibir un nomeamento nos Premios.

Cofundou Hamilton-Mehta Productions co seu marido, o produtor David Hamilton, en 1996. Recibiu un Premio Genie en 2003 polo seu guión de *Bollywood/Hollywood*. En maio de 2012, Mehta recibiu o premio "Governor General" polos seus éxitos artísticos, a meirande honra ás artes no Canadá.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Nandita Das

**Nandita Das**, nada en Bombai o 7 de novembro de 1969, é unha actriz e directora de cinema india. Actuou en máis de 40 filmes en dez linguas diferentes. Das foi aclamada polas súas interpretacións nos filmes *Fire* (1996), *Earth* (1998), *Bawandar* (2000), *Kannathil Muthamittal* (2002), *Azhagi* (2002), *Kamli* (2006) e *Before The Rains* (2007). A súa estrea como directora foi con *Firaaq* (2008), que se estreou no Festival de Cinema de Toronto.

Das foi xurado do Festival Internacional de Cine de Cannes en dúas ocasións. En 2005, foi xurado da competición principal xunto con Fatih Akin, Javier Bardem, Salma Hayek, Benoît Jacquot, Emir Kusturica, Toni Morrison, Agnès Varda e John Woo. En 2013, foi xurado de Cinéfondation e curtametraxes a carón de Jane Campion, Maji-da Abdi, Nicoletta Braschi e Semih Kaplanoğlu.

## Traxectoria 
O pai de Das é o artista Jatin Das, e a súa nai é Varsha Das, unha escritora. Naceu en Bombai, mais medrou principalmente en Delhi, onde estou en Sardar Patel Vidyalaya. Obtivo o seu grao en Xeografía en Miranda House e un máster en obra social na Delhi School of Social Work, ámbalas dúas afiliadas á Universidade de Delhi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Baixo o peso da lei

***Baixo o peso da lei*** (en ) é un filme estadounidense de 1986 escrito e dirixido por Jim Jarmusch. Está protagonizado por Tom Waits, John Lurie e Roberto Benigni. O filme céntrase no arresto, encarceramento e fuxida da cadea de tres homes. A historia desbota as convencións dos filmes de fuxidas de prisión e céntrase na interacción dos homes máis que na forma de fuxir. Un elemento clave no filme é o traballo de cámara de Robby Müller, que captura a arquitectura de Nova Orleáns e a Luisiana bayou á que escapan.

## Personaxes 
* Tom Waits como Zack
* John Lurie como Jack
* Roberto Benigni como Roberto
* Nicoletta Braschi como Nicoletta
* Ellen Barkin como Laurette
* Billie Neal como Bobbie
* Rockets Redglare como Gig
* Vernel Bagneris como Preston
* Timothea como Julie
* L.C. Drane como L.C.
* Joy N. Houck, Jr. como Detective Mandino
* Carrie Lindsoe como rapaza nova
* Ralph Joseph como Detective
* Richard Boes como Detective
* Dave Petitjean como Detective

## Notas
Félix Caballero

**Félix Caballero Wangüemert**, nado en Logroño en 1967, é un xornalista español.

Vive en Galicia desde 1991.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade de Navarra, graduado en Ciencias da Linguaxe e Estudos Literarios pola Universidade de Vigo e doutor en Investigación en Comunicación pola Universidade de Vigo coa tese *Xaquín Marín, innovación e tradición no humor gráfico galego* (2015). Traballou como xornalista en *El Correo Gallego*, *Ría de Vigo* e *España Exterior*. Ten publicado artigos sobre o humor en libros colectivos e revistas de comunicación. Fixo viñetas de humor para xornais e revistas, como *Ribera Navarra*, *O Correo Galego* e *Ollo Público*.

## Obras 
### Galego 
* *O humor en cadriños. Conversas con Siro, Xaquín Marín, Xosé Lois, Gogue e Pepe Carreiro* (2012). Cangas: Morgante. 174 páxs. ISBN 978-8415166436.
* *O humor galego alén da retranca* (2012). Cangas: Morgante. 144 páxs. ISBN  978-8415166429.
* *O humor en cadriños II. Conversas con Pinto & Chinto, Santy Gutiérrez, Davila, Kiko da Silva e Meixide* (2017). Cangas: Morgante. 178 páxs. ISBN 978-8415166665.
* *Falemos de caricatura* (2018). Con Siro. Vigo: Xerais. 120 páxs. ISBN 9788491213253.
* *X. Marín. Arte e compromiso no humor gráfico galego* (2018). Vigo: Galaxia. 240 páxs. ISBN 978-84-9151-168-7.
* *A retranca. Un intento de clarificación* (2022). Vigo: Galaxia. 154 páxs. ISBN 978-84-9151-958-4.

#### Infanto-xuvenil 
* *O tesouro do casqueiriño* (2023). Vigo: Galaxia. 96 páxs. ISBN 978-84-1176-044-7. Ilustracións de Evaristo Pereira.

### Castelán 
**Pienso, luego embisto* (2000). Baartleby Ed. 80 páxs. ISBN 978-8495408051.
* *Vinieras y te fueras dulcemente* (2001). Ed. Cardeñoso. 80 páxs. ISBN 978-84-8190-218-1.
* *Sólo sé que no sé nadar* (2002). Ed. Caradeñoso. 102 páxs. ISBN 978-84-8190-258-7.
* *20 riojanos del siglo 20* (2018). Ed. Emilianenses. 164 páxs. ISBN 978-84-944886-5-8.
* *Jesús, humorista. Comicidad, humorismo y sátira en los Evangelios* (2019). Amazon. 321 páxs. ISBN 978-84-949835-2-8.

## Notas
Valkeakoski

**Valkeakoski** é unha cidade da rexión de Pirkanmaa, Finlandia. En 2017 a súa poboación era de 21.215 habitantes. A superficie do termo municipal é de 372,03 km2, dos cales 100,06 km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 78 hab./km².

Limita cos concellos de Akaa, Kangasala, Lempäälä, Pälkäne, Hattula e Hämeenlinna, estes dous último na rexión de Tavastia Propia.

O concello é unilingüe en finés.

## Cidades irmandadas 
Valkeakoski está irmandada con:

*  Gotland, Suecia
*  Hajdúszoboszló, Hungría
*  Kragerø, Noruega (1954)
*  Sokol, Rusia (1971)
*  Vechelde, Alemaña (1976)
*  Jelenia Góra, Polonia (1979) 
*  Nanchang, China (1997) 
*  Mariehamn, Finlandia (1999)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Earth (filme de 1998)

***Earth*** (en ; estreado na India co título ***1947: Earth***) é un filme indio-canadense dirixido por Deepa Mehta. Baséase na novela de Bapsi Sidhwa *Cracking India* (1991), ambientada durante a partición da India de 1947. *Earth* é o segundo título da triloxía dos Elementos de Mehta, e foi precedido por *Fire* (1996) e foi continuado por *Water* (2005). O filme foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Aamir Khan como Dil Navaz
* Nandita Das como Shanta
* Rahul Khanna como Hassan
* Maia Sethna como Lenny Sethna
* Shabana Azmi como Lenny de maior
* Kitu Gidwani como Bunty Sethna
* Arif Zakaria como Rustom Sethna
* Kulbhushan Kharbanda como Imam Din
* Kumar Rajendra como Refugee Police
* Pavan Malhotra como Butcher

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da India propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 72ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Ducado de Sussex

O** Ducado de Sussex** é un título nobiliario usado na Casa Real Británica. Foi conferido por primeira vez o 24 de novembro de 1801 ao príncipe Augusto Federico, sexto fillo do rei Xurxo III do Reino Unido e da súa esposa, a raíña Carlota. Tamén foi nomeado conde de Inverness e barón Arklow no mesmo acto, títulos así mesmo pertencentes á nobreza británica.

O actual titular, tras a súa segunda creación, é o príncipe Henrique, fillo do príncipe de Gales e de Diana, princesa de Gales, a quen lle foi conferido o día da súa voda con Meghan Markle.

## Historia 
Un título asociado con Sussex apareceu por primeira vez co Reino de Sussex, un reino anglosaxón, que foi anexado polo Reino de Wessex cara ao ano 827, e de aí pasou a formar parte do Reino de Inglaterra. Nos escritos os monarcas de Sussex foron referidos como *Duques*.

## Duque de Sussex (primeira creación) 
Foi conferido o 24 de novembro de 1801 ao príncipe Augusto Federico, sexto fillo do rei Xurxo III do Reino Unido e da súa esposa, a raíña Carlota. Augusto Federico contraeu matrimonio con lady Augusta Murray na igrexa de San Xurxo, Hanover Square, Westminster, en 1793 e posteriormente con lady Cecilia Gore en Great Cumberland Place, Londres, o 2 de maio de 1831. Ambos os matrimonios contraviñeron a Lei de Matrimonios Reais de 1772, o cal comportaba que todos os fillos de ambas as cónxuxes serían ilexitimados. Ao non estar lexitimada tampouco a súa segunda esposa, lady Cecilia non podía ser recibida na Corte. Foi creada eventualmente, o 30 de marzo de 1840, duquesa de Inverness no seu propio dereito, pola raíña Vitoria do Reino Unido, sobriña do duque de Sussex. Como Augusto Federico non tivo descendencia lexítima, os seus títulos extinguíronse tras a súa morte, acaecida en 1843.

## Duque de Sussex (segunda creación) 
Na súa segunda creación, o título foi outorgado pola raíña Isabel II do Reino Unido ao seu neto o  príncipe Henrique, fillo do príncipe de Gales, o 19 de maio de 2018, data do seu matrimonio coa ex-actriz Meghan Markle.

No mesmo acto foi nomeado conde de Dumbarton e barón Kilkeel, títulos tamén pertencentes á nobreza británica.

## Duques de Sussex 
* Príncipe Augusto Federico, I duque de Sussex (1773–1843).
* Príncipe Henrique, II duque de Sussex (1984).

## Notas
Bonifacio Botana

**Bonifacio Botana Varela**, nado en Ledoira (Frades) e finado en Buenos Aires, foi un político galego.
## Traxectoria 
Emigrou a Buenos Aires. Traballaba como chofer de Correos e Telégrafos. Foi un dos fundadores da sociedade Pro-Escuelas Hispano-Americanas en el municipio de Frades e pertenceu á sociedade Municipios Unidos de Ordenes. Foi secretario da Unión Galaico Americana. A unha iniciativa súa debeuse a creación da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales, da que foi un dos fundadores, e na que ocupou os cargos de secretario e presidente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cebu Pacific

**Cebu  Air, Inc.**, operando como **Cebu Pacific**, é unha aeroliña de baixo custo filipina con sede no aeroporto Ninoy Aquino de Manila. Airport A compañía opera voos regulatres tanto a destinos domésticos como internacionais. A súa base principal está no aeroporto Ninoy Aquino, e tamén ten centros de conexión nos aeroportos de Mactan-Cebú, Clark, Kalibo, Francisco Bangoy, Iloílo e Laguindingan.

A aeroliña é unha subsidiaria de JG Summit Holdings. No ano 2010 Cebu Pacific converteuse na aeroliña máis grande de Filipinas en número de pasaxeiros transportados. Segundo a Xunta de Aeronáutica Civil do país, Cebu Pacific transportou a 2,45 millóns de pasaxeiros no primeiro cuarto dese anos, uns 110 000 máis que Philippine Airlines no mesmo período.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de Cebu Pacific e da súa subsidiaria Cebgo estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Lipoatrofia semicircular

A **lipoatrofia semicircular** é un trastorno da graxa subcutánea que se adoita manifestar cun afundimento na cara anterior e lateral das coxas e, ás veces, dos antebrazos.

## Historia 
O fenómeno foi relacionado por primeira vez con edificios en tres pacientes, en 1974 por dous médicos alemáns, Gschwandtner e Munzberger, e en 1981 por dous dermatólogos do ST. Bartholomew's Hospital, de Londres (Karkavitsas e Millar).

## Descrición 
Pode estar presente tanto nunha extremidade (unilateral) como nas dúas (bilateral). Ás veces pode estar acompañada de proídos, alteracións na sensibilidade da zona afectada e no menor dos casos de molestias e dor. A enfermidade, benigna e reversible, adoita afectar as mulleres e acostuma aparecer nas coxas. A lipoatrofia semicircular afecta os oficinistas. A súa forma típica consiste nunha diminución da graxa das coxas formando un semicírculo a unha altura duns 70–75&nbsp;cm, distancia que coincide coa altura media dos mobles de oficina ou por campos electromagnéticos. As forzas do campo magnético non superaban ningún valor límite recomendado; con todo, eran sempre apreciabelmente máis altas cando o posto de traballo o ocupaba un/ha traballador/a diagnosticada/o de LS.

A Generalitat de Cataluña recoñece a lipoatrofia como enfermidade laboral, a pesar de que aínda se están estudando as súas causas. Ten que ver coa contorna laboral, a baixa humidade relativa, as mesas con estruturas metálicas, con cantos a unha altura entre 70–75&nbsp;cm e sen toma de terra, cousa que favorece as descargas electrostáticas.

Aínda que houbo algún caso anterior, a enfermidade apareceu en forma de gromo en febreiro de 2007 en Barcelona, e desde entón foise detectando un número maior de casos en diferentes oficinas ao longo do territorio nacional. A pesar de ser unha enfermidade bastante descoñecida, con pouca literatura científica e pouco estudada, crese que hai diversos factores (comúns alí onde houbo casos) que facilitan a súa aparición: lugares con baixa humidade relativa, mesas con estrutura metálica e descargas electrostáticas. O LS parece ser reversible. No 95% das/os empregadas/os que se xubilaban desaparecía totalmente.

## Diagnóstico diferencial 
É importante distinguir entre a forma anular de lipoatrofia e as formas adquiridas, que se producen como consecuencia de inxeccións intramusculares ou subcutáneas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Senecal S, Victor V, Choudat D, Hornez-Davin S, Conso F. Semicircular lipoatrophy: 18 cases in the same company. Contact Dermatitis 2000; 42: 101-120.
* Filona G, Bugatti L, Nicolini M, Ciattaglia G; Lipoatrofia semicircolare: due casi. Unita Operativa di Dermatologia Ospedale " 
* A. Murri" ASL, Cruceta, G., Síndrome de Lipoatrofia Semicircular relacionado con los Edificios, Revista El Instalador, 2007, nº 444:114-121).

### Ligazóns externas 
* Que é a lipoatrofia semicircular?
Jeju Air

**Jeju Air** (hangul: 제주항공; hanja: 濟州航空) é unha aeroliña de baixo custo de Corea do Sur, a primeira dese tipo fundada no país. Opera voos regulares domésticos entre distintas cidades de Corea do Sur, ademais de voar dende Seúl a destinos internacionais en países como o Xapón, a China, Rusia ou varios países máis do sueste asiático. Tamén é un membro fundador da alianza Value Alliance.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de Jeju Air estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Aeroporto de Enontekiö

O **aeroporto de Enontekiö** é un aeroporto situado en Enontekiö, na Laponia finesa, a 9,3 quilómetros ao oeste de Hetta, a capital do municipio de Enontekiö.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Balenciaga

**Balenciaga** é unha firma de moda de luxo, fundada polo estilista vasco Cristóbal Balenciaga, hoxe en día pertencente á multinacional francesa Kering.

Ten a súa orixe en 1919, cando Cristóbal Balenciaga abriu a súa primeira casa de costura en Donostia. Co estalido da Guerra civil española mudouse para París en 1937, estabelecendo alí a súa residencia. Balenciaga converteuse nun dos mais activos deseñadores de moda do século XX, sendo o responsable de deseñar pezas de roupa que se tornarán en bases da moda contemporánea, coma o vestido *baby doll*, o vestido túnica e o vestido saco. O seu estilo, de liñas depuradas, novas formas e enfocado nos materiais, así como o virtuosismo das técnicas de costura fixeran del un dos mais recoñecidos e influentes costureiros, admirado tanto polos clientes coma polos seus compañeiros de profesión.

## Directores creativos 
* Cristóbal Balenciaga – 1919 a 1968
* Michel Goma – 1987 a 1992
* Josephus Thimister – 1992 a 1997
* Nicolas Ghesquière – 1997 a 2012
* Alexander Wang – 2012 a 2015
* Demna Gvasalia – dende 2015

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Balenciaga (*en castelán*)
* Museo de Cristóbal Balenciaga en Getaria
Eulalia de Prada

**Eulalia de Prada Canelas**, nada no barrio de Chamberí (Madrid) o 13 de marzo de 1908 e finada en Vigo o 31 de xaneiro de 1989, foi unha funcionaria exiliada española.

## Traxectoria 
Foi a primeira muller funcionaría dun ministerio en España, pois traballou no Ministerio de Agricultura e Fomento entre 1936 e 1939. Represaliada polo franquismo, exiliouse na Arxentina ao finalizar a guerra civil. Militou no Partido Comunista de España. En Buenos Aires converteuse nunha empresaria téxtil e impulsou actividades culturais. En 1951 coñeceu a Laxeiro, acabado de chegar a Buenos Aires, de quen non se separou. Regresaron a España en 1970, instalándose en Madrid. Visitaban Vigo, cidade na que se instalaron cando se agravou a súa enfermidade.

## Notas
Crítica literaria feminista

A **crítica literaria feminista** é a crítica literaria baseada na teoría feminista, ou, máis xenericamente, polas políticas do feminismo. Usa os principios feministas e a ideoloxía para criticar a linguaxe da literatura. Esta escola de pensamento procura analizar e describir as formas polas cales a literatura retrata a narrativa da dominación masculina a través da explotación económica, social, política e forzas psicolóxicas inseridas dentro da literatura.
[miniatura|300px|Centro de documentación e recursos feministas na [Biblioteca Pública Central de Vigo.]]
A súa historia foi ampla e variada, a partir de obras clásicas do século XIX. Autoras como George Eliot e Margaret Fuller apuntan o traballo teórico en estudos sobre as mulleres e estudos de xénero, segundo autoras da "terceira onda". En xeral, a crítica literaria feminista antes da década de 1970—na primeira e segunda onda do feminismo—estaba preocupada coa autoría das mulleres e a representación da condición das mulleres dentro da literatura; incluíndo a representación de personaxes ficticias femininas. Alén diso, a crítica feminista estaba preocupada coa exclusión das mulleres da literatura. 

Dende o desenvolvemento de máis complexas concepcións de xénero e subxectividade e da terceira onda do feminismo, a crítica literaria adoptou unha variedade de novas rutas, especialmente na tradición da teoría crítica da Escola de Frankfurt. Foi considerado o xénero nos termos Freudiano e Lacaniano da psicanálise, como parte da deconstrución das relacións existentes de poder, e como unha política concreta de investimento. A crítica literaria feminista está intimamente asociada co nacemento e o crecemento dos estudos queer. A preocupación máis tradicional, central feminista, continuou coa representación e a política da vida das mulleres desempeñando un papel activo nas críticas. Máis especificamente, a moderna crítica feminista lida con cuestións relacionadas coa percepción intencional e non intencional patriarcal en aspectos-chave da sociedade, incluíndo a educación, a política e a forza de traballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Judith Butler. *Gender Trouble*. ISBN 0-415-92499-5.
* Sandra Gilbert and Susan Gubar. *The Madwoman in the Attic: The Woman Writer and the Nineteenth-Century Literary Imagination*. ISBN 0-300-08458-7.
* Toril Moi.  *Sexual/Textual Politics: Feminist Literary Theory*. ISBN 0-415-02974-0; ISBN 0-415-28012-5 (second edition).
* Rita Felski, "Literature After Feminism" ISBN 0-226-24115-7
* Annette Kolodny. "Dancing through the Minefield: Some Observations on the Theory, Practice, and Politics of a Feminist Literary Criticism."
* Adele Reinhartz.  "Jewish Women's Scholarly Writings on the Bible."
* Elisabeth Fiorenza, feminist Bible scholar.
Aeroporto de Kemi-Tornio

O **aeroporto de Kemi-Tornio**  é un aeroporto en Kemi, Finlandia. Está situado preto do distrito de Lautiosaari, ao leste do río Kemi, a 6 quilómetros ao norte do centro de Kemi e a 18 ao leste de Tornio. O aeroporto é propiedade e está operado por Finavia.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Tuzla

O **aeroporto internacional de Tuzla**  é un aeroporto preto de Tuzla, en Bosnia e Hercegovina. Trátase do segundo aeroporto máis grande do país, despois do de Saraxevo. É coñecido por ser un centro de conexións para aeroliñas de baixo custo en Bosnia e Hercegovina, tanto para pasaxeiros que voan cara ao país como cara a Croacia e Serbia. O aeroporto tamén é usado como unha base militar.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Cargo
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Mariehamn

O **aeroporto de Mariehamn**  é un aeroporto finés situado en Jomala, Åland, a uns 3 quilómetros ao noroeste do centro de Mariehamn. O aeroporto está operado pola empresa estatal Finavia e no ano 2025 pasaron polas súas instalacións un total de 42 308 pasaxeiros.

O accidente do voo 217 de Aero no que morreron 22 persoas ocorreu preto do aeroporto no ano 1963.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Savonlinna

O **aeroporto de Savonlinna**  é un aeroporto en Savonlinna, Finlandia. Está situado a uns 15 quilómetros ao norte do centro da cidade. O aeroporto ten unha única pista e dúas portas de embarque. O momento do ano con máis voos no aeroporto é durante o Festival de Ópera de Savonlinna.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Agen-La Garenne

O **aeroporto de Agen-La Garenne**  é un aeroporto francés situado en Le Passage, a 3 quilómetros ao suroeste de Agen, ámbalas dúas comunas do departamento de Lot e Garona na rexión de Nova Aquitania.

## Aeroliñas e destinos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Operación Atlas

miniatura|dereita|200px|Os tres paracaidistas capturados polas forzas transxordanas.
**Operación Atlas** foi o nome en clave dunha operación levada a cabo por unha unidade de comando especial das Waffen SS que tivo lugar en outubro de 1944. Participaron cinco soldados: tres dos cales foran membros da seita relixiosa Sociedade dos Templarios no Mandato de Palestina, e dous árabes-palestinos que colaboraban co Gran Muftí de Xerusalén, Amin al-Husseini.

O obxectivo da misión era establecer unha base de intelixencia no Mandato británico de Palestina, que emitira información ata Alemaña, e o recrutamento e distribución de armas entre os palestinos mercando o seu apoio con ouro. Outro dos obxectivos foi fomentar as tensións entre xudeus e árabes, e por tanto crear problemas para as autoridades británicas.

A operación supuxo un fracaso desde o principio debido a que foi descuberta polas autoridades locais debido á deserción do axente da Abwehr Erich Vermehren en febreiro de 1944, a mala administración do lanzamento en paracaídas, e o frío recibimento da presenza alemá entre a poboación local. Finalmente non puido realizarse ningunha acción por parte dos comandos, xa que tres dos participantes foron arrestados polas forzas fronteirizas de Transxordania pouco despois da súa chegada. O comandante alemán foi capturado en 1946 e o árabe Hasan Salama logrou escapar.

Unha teoría sobre esta operación, proposta por Michael Bar-Zohar e Eitan Haber, suxire que a misión incluía un plan para envelenar os depósitos de auga potable dos residentes en Tel Aviv. Porén, os arquivos británicos e alemáns aínda non revelaron nada sobre esta teoría, e os biógrafos do muftí a ignoran.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mandato británico de Palestina
* Amin al-Husseini
* Waffen SS
Land Rober Tunai Show

***Land Rober Tunai Show*** é un programa de humor e entretemento que se emite de luns a xoves ás 22:00 na Televisión de Galicia. Antes do 10 de novembro de 2025, contaba só cunha entrega semanal, os xoves ás 22:00. Está presentado por Roberto Vilar e comezou a emitirse en 2009 co nome de *Land Rober*. En 2011 deixou de emitirse tras a marcha de Roberto Vilar a Mediaset, ata que a principios de 2015 volveu á grella co novo nome, *Land Rober Tunai Show.* Ten como colaboradores habituais a Roi Méndez e Eva Iglesias, e anteriormente a actores como Xosé Antonio Touriñán, Miguel Canalejo, Manuel Manquiña ou Isabel Risco. Pola banda do programa pasou tamén Tonhito de Poi, quen traballou ademais como guionista.

## Características
alt=Farruco con Roberto Vilar|miniatura|Sketch humorístico no que aparece Farruco caracterizado do cabo Mosteiro xunto a Roberto Vilar.
Unha sección do programa é unha comedia de situación titulada *Os Panchos*. Dura uns quince minutos, e ten lugar na cafetaría dun tanatorio, rexentada por Pancho (Roberto Vilar). Polo tanatorio andan tamén Camariñas (Touriñán), a pantasma dun defunto, e Concha (Pili Pampín), a irmá de Pancho.

Outra das seccións é *O xogo das cadeiras*, onde os convidados escoitan as historias que contan algunhas persoas do público sentadas nunha cadeira. Se a historia non gusta ou é aburrida, os convidados premen un botón e a cadeira tira co que conta a anécdota.

Tamén se emite un contido chamado *Cociña pa la juventú*, onde Leluca, unha anterior colaboradora no programa, explica aos rapaces e rapazas como valerse por si mesmos na cociña. A cociña tamén ten un papel importante na sección *Máster Voz*, onde os convidados cociñan e cantan ao mesmo tempo.

Ademais destes novos contidos, o programa recupera contidos do anterior *Land Róber*, como *Histerias de hospital* e *Criaturas da noite*, que teñen un peculiar personaxe chamado Filipe II.

## Tempadas como *Land Róber* 
Tres tempadas de 2009 a 2011
Con invitados como: Cristina Pato, Enrique Ramil, Luis Tosar ou David Bustamante entre outros.

### 2009: Primeira Tempada 
### 2010: Segunda Tempada 
### 2011: Terceira Tempada 
## Tempadas e audiencia como *Land Rober Tunai Show*
## Primeira tempada: 2015 
## Segunda tempada: 2015-2016 
## Terceira tempada: 2016-2017 
## Cuarta tempada: 2017-2018 
### Land Rober Holidays Show (2018) 
## Quinta tempada: 2018-2019 
## Sexta tempada: 2019-2020 
## Sétima tempada: 2020-2021 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do programa na web da CRTVG
* Páxina de Facebook do programa
* Conta de Twitter do programa
Vesilahti

**Ruovesi** é un municipio de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 4.477 habitantes. A superficie do termo municipal é de 353,94 km2, dos cales 52,99&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 14,88 hab./km².

Limita cos municipios de Akaa, Lempäälä, Nokia, Pirkkala, Sastamala e Urjala.

O concello é unilingüe en finés.

## Cidades irmás 
Vesilahti está irmandado con:

*  Rõuge, Estonia
*  St. Georgen im Schwarzwald, Alemaña

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio do concello de Vesilahti
RAF-Avia

**RAF-Avia** é unha aeroliña letoa con sede en Riga e baseada no aeroporto internacional de Riga.

A compañía creouse no ano 1990 como primeira aeroliña privada do país. Comezou a operar en 1991 transportando pezas de reposto e subministracións para a fábrica de autobuses RAF en Letonia. En 1994 RAF-Avia comezou a realizar voos comerciais chárter. En 1996 converteuse nunha sociedade anónima de propiedade privada e no presente pertence na súa totalidade ao RAF-Avia Group.

En agosto de 2016 a aeroliña anunciou que basearía dous avións no aeroporto de Frankfurt-Hahn para operar voos chárter dende alí.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de RAF-Avia estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Premio de Relato Breve Nélida Piñón

O **Premio de Relato Breve Nélida Piñón** é un certame literario que convoca o Concello de Cerdedo-Cotobade, a Consellería de Cultura e Educación e a Deputación de Pontevedra. Leva o nome da escritora brasileira Nélida Piñón, con orixes familiares en Cotobade.

## Obras gañadoras 
*2015: *O vello e o minotauro* de Jesús Castro Yáñez.
*2018: *Anatema* de Daniel Asorey.

## Notas
Nós Televisión

**Nós Televisión** (antigamente **Canal Deza** e **DEZTV**) é unha canle de televisión galega impulsada en 2013 por Isidro Barco e Diego Frey. 

## Traxectoria 
Comezou a emitir a través da Televisión dixital terrestre nas comarcas de Tabeirós - Terra de Montes, Deza, Arzúa, Terra de Melide, Ordes e Santiago pasando o día 14 de marzo de 2019 a facelo exclusivamente a través da canle 119 da plataforma de televisión de pagamento de R.

Esta mudanza está dentro do seu proceso de expansión a toda Galicia, pasando de ser unha canle local para cubrir todo o territorio galego e inaugurando unha nova etapa con programas realizados en colaboración coas editoriais Kalandraka e Galaxia ou coa Real Academia Galega, así como co informativo diario *Espazo Aberto*.

O 28 de xuño de 2016 emitiu en directo o debate especial *Rabela de carballo*, con entrevistas a escritoras, xornalistas, comerciantes, artistas e docentes e alumnado de distintos centros de ensino galegos para tentar facer unha radiografía da lingua galega. 

O 22 de decembro de 2016 produciu o debate arredor do feminismo "A nación das mulleres. Do teito de cristal ao cantil de cristal", organizado xunto á revista *Luzes* no complexo cultural Matadoiro Compostela e que reuniu catro mulleres políticas do momento: Alexandra Fernández, Ana Pontón, Carmela Silva e Marta Lois.

Alén de emisora, tamén é produtora de documentais. Algúns deles son *Véndese litoral. A Coruña deféndese* (2018) e *Redes contra a política do espolio* (2019), ambos dirixidos por Xosé Bocixa, *Un país de cinzas* (2018), de Galiza Contrainfo, e *San Finx 1960* (2019), de Irene Pin.

## Programas 
* *Espazo Aberto*: programa informativo diario
* *A cámara branca*: programa de entrevistas
* *KalandrakaTv*: novidades editoriais e crítica literaria
* *Universo Galaxia*: novidades editoriais e crítica literaria
* *Rede galega de videoblogues*: vídeos curtos de opinión

## Notas 
## Véxase tamén
Play-Doc

O **Play-Doc** é un festival internacional de cinema documental que se celebra anualmente en Tui desde o ano 2005. Está dirixido por Sara García e Ángel Sánchez.

## Palmarés 
### 2024 
Mellor longametraxe internacional: *Gli ultimi giorni dell’umanità* de Enrico Ghezzi y Alessandro Gagliardo.

Mellor filme galego: *Salvaxe, salvaxe* de Emilio Fonseca.

### 2023 
Mellor longametraxe internacional: *Al amparo del cielo* de Diego Acosta.

Mellor filme galego: *Devociones* de ángel Montero e María Serna.

### 2022 
Mellor longametraxe internacional: *Terra que marca* de Raul Domingues.

Melhor curtametraxe: *Caught in the Rain* de Elie Maissin e Mieriën Coppens.

Mellor filme galego: *Ningún río me protexe de min* de Carla Andrade.

### 2021 
Mellor longametraxe internacional: *Esquirlas* de Natalia Garayalde.

Melhor curtametraxe: *Fruto do vosso ventre* de Fábio silva.

Mellor filme galego: *Os corpos* de Eloy Domínguez Serén.

### 2020 
Mellor longametraxe internacional: *Victoria* de Sofie Benoot, Liesbeth de Ceulaer e Isabelle Tollenaere.

### 2019 
Mellor longametraxe internacional: *Humberto Mauro* de André di Mauro.

Premio de distribución: *In memorian* de Marcos Merino e *La estrella errante* de Alberto Gracia.

### 2018 
Mellor longametraxe internacional: *The Waldheim Waltz* de Ruth Berckermann e *Lamaland (Teil I)* de Pablo Sigg.

### 2017 
Mellor longametraxe internacional: *Ama-san* de Cláudia Vairejão

### 2016 
Mellor longametraxe internacional: *Ingen ko på isen* de Eloy Domínguez Serén.

Premio da crítica CAMIRA: *Le terrain* de Bijan Anquetil.

### 2010 
Mellor longametraxe internacional: *Sweetgrass* de Lucien Castaing-Taylor e Ilisa Barbash; e *Sanya i Vorobey* de Andrey Gryazev.

Melhor curtametraxe: *The Darkness of Day* de Jay Rosenblatt.

Mellor filme galego: *Tanyaradzwa* de Alberte Pagán.

### 2007 
Mellor longametraxe internacional: ''The Mother's House* de François Verster.

Premio Atlántico: *Ainda há pastores?* de Jorge Pelícano.

Melhor curtametraxe: *A Girl named Kai* de Kai Ling Xue; e *I Want to be a Pilot* de Diego Quemada-Díez.

Premio Foco Galicia: *Bs. As.* de Alberte Pagán.

### 2006 
Mellor longametraxe internacional: *Georgi i peperudite* de Andrey Paunov.

Premio Atlántico: *A pessoa é para o que nasce* de Roberto Berliner.

Mellor curtametraxe: *Po Cud* de Jarek Sz Tandera.

### 2005 
Mellor longametraxe internacional: *Casting* de Goran Radovanovic.

Melhor curtametraxe: *Unrterage* de Jiska Rickels.

Premio Atlántico: *Xustiza'' de María Ramos.

## Notas
Spartacus

***Spartacus*** é un filme estadounidense de 1960 dirixido por Stanley Kubrick e baseado na novela histórica homónima de Howard Fast. Está protagonizado por Kirk Douglas, Laurence Olivier, John Gavin, Jean Simmons, Charles Laughton, Peter Ustinov, Herbert Lom, Woody Strode, e Tony Curtis. O guión, escrito por Dalton Trumbo, retrata a figura de Spartacus, e os feitos acontecidos durante a terceira revolta servil. Foi galardoada con 4 premios Óscar.

Forma parte da AFI's 10 Top 10 na categoría de "Películas épicas". No 2017, o filme foi considerado «cultural, histórico e estéticamente significativo» pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.

## Personaxes 
* Vic Perrin - Narrador
* Kirk Douglas - Spartacus
* Laurence Olivier - Craso
* Jean Simmons - Varinia
* Charles Laughton - Graco
* Peter Ustinov - Batiato
* Tony Curtis - Antonino
* John Gavin - Xulio César
* John Dall - Glabro
* Nina Foch - Helena Glabro
* John Ireland - Crixo
* Herbert Lom - Tigrano
* Charles McGraw - Marcelo
* Joanna Barnes - Claudia
* Harold J. Stone - David
* Woody Strode - Draba
* Peter Brocco - Ramon
* Paul Lambert - Gánico

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  en IMDb
* Ficha de Spartacus en Rotten Tomatoes
Regulamento xeral de protección de datos

O **Regulamento xeral de protección de datos** (**GDPR**) (Control (UE) 2016/679) é un regulamento europeo mediante o que o parlamento, o consello e a comisión pretenden fortalecer e unificar a protección de datos para todos os países da Unión Europea e o Espazo Económico Europeo, controlando tamén a transferencia de datos de fóra da Unión. Os seus principais obxectivos son devolverlles aos cidadáns o control sobre a súa información persoal e unificar o marco regulador para as empresas multinacionais. Establece un marco máis estrito que outras normas, e é a primeira norma sobre este asunto que lle afecta a todos os países da Unión Europea, e tanto os dereitos como as obrigas. Ao entrar en vigor derrogou a Directiva de protección de datos 95/46/CE de 1995..

Entrou en vigor en abril de 2016, non obstante as empresas tiveron un prazo de dous anos, ata o 25 de maio de 2018, para se adaptaren á nova lexislación, e a diferenza das directivas, non require a incorporación na lexislación nacional, aplicándose directamente

## Características 
Cando unha organización queira recolectar datos persoais de cidadáns da Unión Europea vai precisar un permiso explícito, podendo os cidadáns revogar ese consentimento cando o desexaren. As empresas están obrigadas a identificar os datos que están a usar, como os tratan, para que finalidade e quen é a persoa encargada. Os cidadáns tamén poden solicitar os seus datos a calquera organización que os rexistrara.

Esta lexislación aféctalle a todas as organizacións que tratan datos dos cidadáns europeos, con independencia da súa localización xeográfica, ou do seu carácter privado ou público. Establece a obrigatoriedade de comunicación os fallos de seguridade á axencia nacional encargada da protección nun prazo de 72 horas polo responsable do tratamento de datos, denominado delegado de protección de datos, e debe tamén notificalo aos afectados de existir algún risco para os seus dereitos.

### Sancións 
A GDPR prevé multas de ata 20 millóns de euros ou o 4% da facturación anual

## Notas
Voo 624 de Air Canada

O **voo 624 de Air Canada** era un voo doméstico regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Toronto-Pearson e o aeroporto de Halifax. O día 29 de marzo de 2015, durante unha forte nevarada cunhas pobres condicións de visibilidade, o Airbus A320-211 que operaba a ruta tomou terra antes de chegar á pista quedando seriamente danado. O accidente deixou ao aeroporto sen enerxía eléctrica e tivo que pechado durante un tempo. 26 persoas resultaron feridas.

O 2 de abril de 2015 Air Canada enviou pagos de 5 000 dólares canadenses a todos os pasaxeiros do voo. En relación co incidente presentouse unha demanda colectiva.

## Avión 
O aparello era un Airbus A320-211, con rexistro C-FTJP, equipado con dous motores CFM56-5A1. O seu número de serie era o 233 e realizara o seu primeiro voo o 10 de xullo de 1991. Era propiedade de GECAS e estaba arrendado a Air Canada. Como resultado do accidente o aparello foi dado de baixa.

## Accidente 
O voo 624 de Air Canada partiu do aeroporto de Toronto-Pearson cara ao aeroporto de Halifax-Stanfield con 133 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo. O Airbus A320 que realizaba o voo impactou contra o chan 225 antes do limiar da pista 05, que non tiña equipamento para aterraxes de precisión, chocando contra un conxunto de antenas ILS-LOC que fixo que o tren de aterraxe se separase do avión, e golpeando unha liña eléctrica que cortou a subministración de enerxía ao aeroporto que quedou sen electricidade durante uns 90 minutos. Despois o avión subiu un barranco ata o nivel da pista, esvarou sobre a súa barriga e detívose a 570 metros do limiar. e todos os ingresados agás un foron dados de alta no mesmo día. A meteoroloxía no momento do accidente foi descrita como "treboenta".

## Investigación 
O accidente foi investigado pola Xunta de Seguridae no Transporte (TSB). A TSB dixo que non houbera fallos mecánicos ou de mantemento no avión. Tres investigadores da Oficina de Investigación e Análise para a Seguridade da Aviación Civil francesa (BEA) e dous asesores técnicos de Airbus viaxaron ao Canadá para participar na investigación.

O informe final foi publicado en maio de 2017, atopando os procedementos da tripulación de Air Canada como a principal causa do accidente.

## Notas
A Viñeta de Schrödinger

***A Viñeta de Schrödinger*** é unha revista de banda deseñada en galego promovida en 2018 pola Mesa pola Normalización Lingüística e a Asociación Socio-Pedagóxica Galega e dirixida por Kiko da Silva.

O primeiro número conta con historias autoconclusivas de Miguelanxo Prado, Aldara, Kohell, Miguel Porto, Zaida Novoa, Joan Casaramona, Fonso Barreiro, Miriam Iglesias, Pablo Prado, Fran Bueno, Miguel Rojo, Víctor Rivas, Antonio M Fraga, Fernando Llor e Kiko da Silva.

O nome de *Schrödinger* puxéronllo porque “A BD galega, a lingua e a cultura galega é como o gato de Schrödinger, está aí, estamos seguros de que está, que ten que estar, mais algúns cren que está morta, mentres nós cremos que está máis viva ca nunca. Pasa o mesmo coas revistas, que semellan esquecidas nun momento onde proliferan as novelas gráficas”.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de *A Viñeta de Schrödinger* 
* *‘A viñeta de Schrödinger’, a épica da supervivencia* , ''Biosbardia, 7 de febreiro de 2019.
Triente

**Triente** pode facer referencia a:

* **Triente** ou *triens*, moeda romana de bronce con valor dun terzo de ás;
* **Triente** ou *tremissis*, moeda romana, bizantina e visigoda de ouro con valor dun terzo de sólido.
Virrat

**Virrat** é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 6.879 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.299,07 km2, dos cales 136,73&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 5,92 hab./km².

Limita cos concellos de Kihniö, Mänttä-Vilppula, Ruovesi e Ylöjärvi, pertencentes a súa mesma rexión, Alavus, Seinäjoki e Ähtäri, na rexión de Ostrobotnia do Sur, e Keuruu na rexión de Finlandia Central.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio do concello de Virrat
Edificio Docente Roberto Novoa Santos

O **Edificio Docente Roberto Novoa Santos** da Universidade de Santiago de Compostela, integrado no Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela (CHUS), é un edificio anexo ao novo Hospital Clínico.
## Historia 
O novo edificio foi inaugurado o 21 de setembro de 2009 polo reitor da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Senén Barro, que o cualificou como «unha peza moi importante» do Campus de Ciencias da Saúde. O reitor presentou o novo edificio como un dos referentes «do que é a asistencia clínica, a docencia e a investigación no ámbito das ciencias da saúde» e indicou que a universidade colaborou financiando a súa construción con «6 millóns de euros». A «boa colaboración» que manteñen a USC e a Consellería de Sanidade terá como froito, segundo Barro, «máis infraestruturas compartidas e colaboración a nivel docente». Xa que «compartir sempre é moito mellor que competir», dixo, ambas as entidades tamén colaboran no ámbito da investigación, por exemplo, coa creación do Instituto de Investigacións Sanitaria de Santiago de Compostela.

O edificio docente Roberto Novoa Santos é de titularidade compartida entre a Facultade de Enfermería e a Facultade de Medicina e Odontoloxía da USC, acollendo dende a súa inauguración parte das ensinanzas tanto do Grao en Enfermería coma do Grao en Medicina.

## Características 
O edificio ten unha superficie de 5&nbsp;240 m² distribuídos en cinco plantas das que dúas son de semisoto. Este espazo dedicado á docencia está dotado con seis aulas con capacidade para 120 alumnos, outras tantas para 48 alumnos, tres titorías, un seminario, unha aula magna para 342 persoas, unha biblioteca, cafetería e vestiario para o alumnado.

O arquitecto redactor do proxecto foi Miguel Pérez Moreiras, correspondéndolle a adxudicación da construción do edificio á empresa Dragados S.A. Para a súa execución foi necesario construír ao mesmo tempo un novo heliporto que posibilitase as manobras dos helicópteros segundo a normativa da aviación civil. Estas obras foron contratadas pola USC á mesma empresa e a súa construción foi realizada de maneira coordinada coa do edificio. Isto motivou retardar a execución das primeiras fases da obra, debido a que non se puideron instalar guindastres fixos por motivos de seguridade.

## Notas
Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela

[miniatura|dereita|Edificio da Facultade de Medicina da [USC na rúa de San Francisco]] 
A **Facultade de Medicina e Odontoloxía de Santiago de Compostela** é unha institución docente da Universidade de Santiago de Compostela situada en tres localizacións: na rúa de San Francisco, s/n, onde se imparte Medicina (e onde está a Biblioteca da Facultade); na rúa Entrerríos, s/n, onde se cursa Odontoloxía, e na rúa da Choupana, s/n, onde está o Edificio Docente Roberto Novoa Santos.
 
## Estudos impartidos 
Na Facultade de Medicina e Odontoloxía impártense as seguintes titulacións:
* Grao en Medicina.
* Grao en Odontoloxía.
* Mestrado Universitario en Investigación Biomédica.
* Mestrado Universitario en Condicionantes Xenéticos, Nutricionais e Ambientais do Crecemento e Desenvolvemento.
* Mestrado Universitario en Investigación en Ciencias da Visión.
* Mestrado Universitario en Saúde Pública.

## Equipo de goberno 
O equipo de goberno da Facultade está integrado por:
* Decano: Julián Álvarez Escudero. 
* Vicedecano: José Martín Carreira Villamor.  
* Vicedecana: Ángela María Torres Iglesias.
* Vicedecano: Jacobo Limeses Posse
* Secretaria: María Teresa Castaño Oreja

## Departamentos 
Na Facultade imparten docencia os seguintes Departamentos da USC:

* Bioloxía Funcional
* Bioquímica e Bioloxía Molecular
* Ciencias Forenses, Anatomía Patolóxica, Xinecoloxía e Obstetricia e Pediatría
* Ciencias Morfolóxicas
* Cirurxía e Especialidades Médico-Cirúrxicas
* Departamento externo vinculado ás titulacións
* Dereito Público e Teoría do Estado
* Dereito Público Especial e da Empresa
* Estatística, Análise Matemática e Optimización
* Farmacoloxía, Farmacia e Tecnoloxía Farmacéutica
* Filoloxía Inglesa e Alemá
* Filosofía e Antropoloxía
* Física Aplicada
* Fisioloxía
* Fundamentos da Análise Económica
* Historia
* Matemática Aplicada
* Matemáticas
* Microbioloxía e Parasitoloxía
* Organización de Empresas e Comercialización
* Psicoloxía Clínica e Psicobioloxía
* Psicoloxía Social, Básica e Metodoloxía
* Psiquiatría, Radioloxía, Saúde Pública, Enfermaría e Medicina
* Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía
* Química Física
* Química Orgánica
* Zooloxía, Xenética e Antropoloxía Física

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Facultade de Medicina de Santiago de Compostela
* Edificio Docente Roberto Novoa Santos
Fran Bueno

**Francisco Bueno Capeáns**, nado en Santiago de Compostela en 1967, é un autor de banda deseñada galego.

## Traxectoria 
Os seus primeiros traballos publicáronse nas revistas *Tótem*, *Frente Comixario*, *Diario 16*, *Elipse* e *Conciencia Planetaria*.

En 1993 participou nas exposición *O cómic en Galicia*, nos anos 2001, 2002 en Viñetas desde o Atlántico e en 2001 no Salón de Banda Deseñada de Cangas. No plano internacional, na revista francesa Lanfeust na serie Nobles causes e no selo norteamericano Image.
Gañou o Premio Castelao 2013.

É mestre de Entintado Tradicional e Destrezas Gráficas na Escola Profesional de Banda Deseñada e Ilustración O Garaxe Hermético.

## Obra 
**O máxico arrecendo* (Editorial Vía Láctea)
**Co Estudo Tangaraño*
**Parando a marea negra* (con guión de Marilar Aleixandre, para a Sección de Ciencia, Técnica e Sociedade do Consello da Cultura Galega)
*Serie *Os escachapedras* (con guión de Marilar Aleixandre, publicada na revista *Golfiño*)
**Noble causes* (Lanfeust)
**En Image* (El Patito Editorial)
**Catálogo oneroso de beleza gratuíta*, Premio Castelao 2013.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*A páxina persoal de Fran Bueno