open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Feminicidio

[miniatura|Memorial para unha muller morta en [Chile en 2007]]
**Feminicidio**, ou **femicidio**, é un termo de crime de odio baseado no xénero, amplamente definido como o asasinato de mulleres, mais as definicións varían dependendo do contexto cultural. A autora feminista Diana E. H. Russell, unha das primeiras en usar o termo, defíneo como "a matanza de mulleres por homes, porque elas son mulleres". Outras feministas colocan énfase na intención ou propósito do acto que está sendo dirixido ás mulleres especificamente porque son mulleres; outros inclúen a morte de mulleres por outras mulleres.

Moitas veces cuestiónase a necesidade de definir o asasinato de mulleres separadamente do homicidio. Os críticos argumentan que máis do 80% dos asasinados son homes, polo que o termo incidiría demasiado no asasinato menos prevalente de mulleres. Alén diso, o estudo do femicidio é un desafío social.

## Definición 
Hai autoras e autores que se basean na terminoloxía usada por Jill Radford e Diana Russel, en *Femicide: The Politics of Woman Killing*, de 1992. Marcela Lagarde, antropóloga e feminista mexicana, utiliza a categoría "feminicidio" (asasinato de mulleres, termo homólogo ao homicidio), mais engade a significación política de xenocidio contra as mulleres.

Segundo Rita Segato, a tentativa de Marcela Lagarde de separar as dúas definicións non foi efectiva, pois os dous termos son usados indistintamente nos traballos sobre o tema. De maneira política, as dúas categorías, *femicidio* e *feminicidio*, teñen sido utilizadas para describir e denunciar mortes de mulleres en distintos contextos sociais e políticos.

## Historia 
A expresión *femicidio* – ou *femicide* como foi formulada orixinalmente en inglés – é atribuída a Diana Russell. Utilizouna por primeira vez en 1976, durante unha declaración perante o Tribunal Internacional de Crimes contra Mulleres en Bruxelas. Posteriormente, Russel e Jill Radford escribiron o libro *Femicide: the politics of woman killing*, que se tornou unha das principais referencias para os estudosos do tema.

A categoría “femicidio” ou “feminicidio” gañou espazo no debate latinoamericano a partir das denuncias de asasinatos de mulleres en Ciudad Juárez (México). Desde o inicio da década de 1990, prácticas de violencia sexual, tortura, desaparicións e asasinatos de mulleres téñense dado nun contexto de omisión do Estado e consecuente impunidade para os criminais, conforme a denuncia de activistas políticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Vítimas mortais da violencia machista en Galicia
* Infanticidio feminino na China
* Misoxinia
* Machismo
* Violencia contra as mulleres
* Feminismo
### Ligazóns externas 
* Dopico, Montse (23/11/2018). Marcela Lagarde: "O feminismo é unha filosofía crítica universal que formula todos os temas que nos poidan interesar" *Praza.gal*.
* Rois Parga, Susana (29/1/2019). “Se non es libre, nunca vas ser igual” (16/1/2019). *Sermos Galiza*.
Alex Woolf

**Alex Woolf**, nado en 1963 é un profesor e historiador da Universidade St Andrews, Escocia, especializado na historia das Illas británicas e Escandinavia na Alta Idade Media e as súas vinculacións con Gales e Escocia. É o autor do segundo volume de *New Edinburgh History of Scotland: From Pictland to Alba: 789 - 1070*, polo que gañou no ano 2008 o premio Saltire Society polo «libro histórico do ano». É lector en historia temperá celta e escocesa na Universidade de Edimburgo, e da Universidade de Sheffield.

## Obra 
* *Beyond the Gododdin: Dark Age Scotland in Medieval Wales: The Proceedings of a Day Conference Held on 19 February 2005*, University of St. Andrews, Committee for Dark Age Studies Staff, ISBN 0951257382
* *Landscape and Environment in Dark Age Scotland*, Committee for Dark Age Studies, University of St Andrews, 2006, ISBN 0951257366
* *From Pictland to Alba: 789 - 1070*, Edinburgh University Press, 2007, ISBN 0748612343
* *A Short History of the World*, Arcturus Publishing, 2008, ISBN 1848588720 (Liz Miles, coautora)
* *Scandinavian Scotland – Twenty Years After*, St Andrews University Press, 2009, ISBN 9780951257371
* *Anglo-Saxon and Viking Britain*, Hodder Children's Division, 2012, ISBN 1445109239
* *Meet the Vikings*, Hodder Children's Division, 2014, ISBN 1445132478
* *A Short History of the Celts*, I. B. Tauris, 2015, ISBN 1848857950

### Colaboracións 
* "Dun Nechtain, Fortriu and the Geography of the Picts"; *Scottish Historical Review* 2006 ; 85(2): 182-201
* "The expulsion of the Irish from Dyfed"; *Ireland and Wales in the Middle Ages*; Karen Jankulak, Jonathan Wooding (ed); Four Courts Press 2007; 102-115
* *Landscape and Environment in Dark Age Scotland*; St Andrews Committee for Dark Age Studies; 2006
* "Caedualla Rex Brettonum and the passing of the Old North", *Northern History* 41.1, 1-20 (2004)

## Notas
Barbara Yorke

**Barbara Yorke**, nada en 1951, é unha historiadora da Inglaterra anglosaxoa.

## Traxectoria 
Yorke estudou historia e arqueoloxía na Universidade de Exeter, onde completou o seu graduado e o doutoramento. É profesora emérita de historia medieval na Universidade de Winchester, e é membro da Royal Historical Society. É profesora de honra do Instituto de Arqueoloxía da University College London, e presentou "King Alfred and the traditions of Anglo-Saxon kingship" na Toller Lecture de 2011.

## Obras 
* *Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England*. Londres, Seaby, 1990.  
* *Wessex in the Early Middle Ages*. Continuum International, 1995. 
* *Bishop Aethelwold: His Career and Influence*. The Boydell Press, 1997. 
* *The Anglo-Saxons*. Sutton, 1999. 
* *Nunneries and the Anglo-Saxon Royal Houses*. Continuum International, 2003. 
* *The Conversion of Britain: Religion, Politics and Society in Britain, 600-800*. Longman, 2006.  

## Notas
Carlos Valdés García

**Carlos Valdés García**, nado en Madrid en 1974, é un filólogo, ilustrador e tradutor, residente en Galicia. É cofundador canda Celia Recarey da editorial Irmás Cartoné.

## Traxectoria 
É licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade Complutense de Madrid.

É responsable da tradución ao galego de obras de Nella Larsen, Nathanael West ou H. G. Wells.

É un dos membros responsables da Mesa do Libro de Compostela, coorganizadora da Semana do Libro de Compostela.

## Obra 
### Traducións ao galego 
* *O triunfo do ovo*, de Sherwood Anderson, 2015, Irmás Cartoné. ISBN 978-84-942570-3-2 (traducido xunto con Celia Recarey)
* *Nunha pensión alemá*, de Katherine Mansfield, 2015, Irmás Cartoné. ISBN 978-84-942570-4-9 (traducido xunto con Celia Recarey)
* *O día da lagosta*, de Nathanael West, 2016, Irmás Cartoné. ISBN 978-84-942570-9-4.
* *Pasar*, de Nella Larsen, 2017, Irmás Cartoné. ISBN 978-8494541179.
* *O conto da criada*, de Margaret Atwood, 2019, Irmás Cartoné. ISBN 978-84-948421-3-9 (traducido xunto con Celia Recarey)
* *O Grande Hotel Babylon*, Arnold Bennett, 2022, Irmás Cartoné (traducida xunto con Celia Recarey)
* *Winesburg, Ohio*, Sherwood Anderson, 2024, Irmás Cartoné. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Bitraga.
Marjorie Ogilvie Anderson

**Marjorie Ogilvie Anderson**, nada en St Andrews o 9 de febreiro de 1909 e finado o 27 de maio de 2002, foi unha historiadora e paleógrafa escocesa.

## Traxectoria 
Asistiu ó St Leonards School antes de estudar inglés en Lady Margaret Hall, Universidade de Oxford. Despois de graduarse, uniuse a Alan Orr Anderson, cuxa visión estaba a fallar, como a súa paleógrafa e asistente. Casaron en 1932. Alan Anderson morreu en 1958, pero Anderson continuou a publicar sobre temas escoceses, sendo a máis notable *Kings and Kingship in Early Scotland* e a súa revisión de *Early Sources of Scottish History*, escrito por Alan Anderson e publicado por vez primeira en 1922.

## Escolma de obras 
* (con Alan Orr Anderson) *The Chronicle of Holyrood*, Edimburgo, 1938.
* (con Alan Orr Anderson) ''Adomnan's Life of Columba*, Edimburgo 1961 (revisado Oxford, 1991)
* *Kings and Kingship in Early Scotland*, Edinburgh, 1973 (revisado Edimburgo, 1980)
* (editor) Anderson, Alan Orr, *Scottish Annals from English Chroniclers: AD 500–1286'', 2nd edition, Stamford, 1990.
Brulote

miniatura|Brulotes da Armada hispánica
Un **brulote** (do francés brûlot, de brûler, que significa queimar) é un barco cheo de explosivos, combustibles e inflamables como a pólvora ou lume grego, e dotada de ganchos nos penoles das súas vergas e bauprès. Empregábase para incendiar os buques de guerra inimigos ancorados ou para destruír as obras dos portos e as pontes que cruzaban os ríos. Xeralmente, eran aproveitados os cascos de barcos e buques moi envellecidos para convertelos en brulotes.

Ás veces, o brulote, quedaba abandonado á deriva impulsado pola corrente ou polos ventos e, outras, tentábase colocar preto do obxectivo durante a noite. Tras quedar engachado polos ganchos de abordaxe, prendíaselle lume para que incendiase o obxectivo mentres a tripulación que o achegara fuxía en botes.

## Historia 
Aínda que foron moi usado durante os séculos XVI e XVII, a súa orixe pode ser rastrexar até a Antigüidade clásica pois os tirios empregaron esta clase de buques contra Alexandre o Grande,  e tamén para apoia-la frota cartaxinesa contra a mariña romana. O seu uso foi moi relevante durante o sitio de Anveres (1584-1585) por Alexandre Farnesio, cando o enxeñeiro Gianibelli utilizounos para intentar destruír a ponte de barcas construída sobre o río Escalda. Tamén os empregaron os ingleses contra a Armada Invencible e outro episodio foi durante o combate de Tolon en 1744.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*

*O contido deste artigo incorpora material do tomo 9 da Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana (Espasa), cuxa publicación foi anterior a 1938, polo que se atopa no dominio público.*
Thomas Owen Clancy

**Thomas Owen Clancy** é un académico e historiador estadounidense especializado na literatura das Idades Escuras celtas, especialmente en Escocia. Graduouse na Universidade de Nova York, e o fixo o seu doutoramento na Universidade de Edimburgo. Traballa na Universidade de Glasgow, onde foi nomeado profesor de celta en 2005.

## Escolma de obras 
* (con Gilbert Márkus), *Iona: the earliest poetry of a Celtic monastery*, (Edinburgh University Press: Edinburgh, 1995)
* (ed.), *The Triumph Tree: Scotland’s Earliest Poetry, 550&ndash;1350*, (Canongate: Edinburgh, 1998) con tradución de G. Márkus, J.P. Clancy, T.O. Clancy, P. Bibire e J. Jesch
* "The Scottish provenance of the ‘Nennian’ recension of Historia Brittonum and the Lebor Bretnach " en: S. Taylor (ed.),*Picts, Kings, Saints and Chronicles: A Festschrift for Marjorie O. Anderson* (Four Courts: Dublin, 2000) 87&ndash;107
* "A Gaelic Polemic Quatrain from the Reign of Alexander I, ca. 1113" in: *Scottish Gaelic Studies* vol.20 (2000) 88&ndash;96
* 
* "Philosopher-King : Nechtan mac Der-Ilei" in: the Scottish Historical Review, 83 (2004), 125&ndash;249.
Sault-Brénaz

**Sault-Brénaz** é unha comuna francesa do departamento de Ain, na rexión de Ródano-Alpes. Pertence á Plaine de l'Ain.

## Demografía 

Colors=
  id:lightgrey value:gray(0.9)
  id:darkgrey value:gray(0.7)
  id:sfondo value:rgb(1,1,1)
  id:barra value:rgb(0.7,0.9,0.7)
ImageSize  = width:750 height:340
PlotArea   = left:50 bottom:30 top:30 right:50
DateFormat = x.y
Period =from:0 till:1100
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = justify
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:100 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:50 start:0

BackgroundColors = canvas:sfondo
BarData=
  bar:1968 text:1968
  bar:1969
  bar:1970
  bar:1971
  bar:1972
  bar:1973
  bar:1974
  bar:1975 text:1975
  bar:1976
  bar:1977
  bar:1978
  bar:1979
  bar:1980 
  bar:1981
  bar:1982 text:1982
  bar:1983
  bar:1984
  bar:1985
  bar:1986
  bar:1987
  bar:1988
  bar:1989
  bar:1990 text:1990
  bar:1991
  bar:1992
  bar:1993
  bar:1994
  bar:1995
  bar:1996
  bar:1997
  bar:1998
  bar:1999
  bar:2000 text:2000
  bar:2001
  bar:2002
  bar:2003
  bar:2004
  bar:2005
  bar:2006
  bar:2007
  bar:2008
  bar:2009
  bar:2010 text:2010
  bar:2011
  bar:2012
  bar:2013
  bar:2014
  bar:2015 text:2015
PlotData=
 color:barra width:10 align:left
 bar:1968 from:0 till: 937
 bar:1975 from:0 till: 1059
 bar:1982 from:0 till: 1070
 bar:1990 from:0 till: 1014
 bar:1999 from:0 till: 973
 bar:2006 from:0 till: 1040
 bar:2007 from:0 till: 1043
 bar:2008 from:0 till: 1050
 bar:2009 from:0 till: 1047
 bar:2010 from:0 till: 1043
 bar:2011 from:0 till: 1040
 bar:2012 from:0 till: 1029
 bar:2013 from:0 till: 1036
 bar:2014 from:0 till: 1010
 bar:2015 from:0 till: 985

TextData=
  fontsize:S pos:(50,10)
  text:Fontes- base Cassini de l'EHESS et Insee.

## Notas 
### Ligazóns externas
*INSEE
Selección de fútbol do Senegal

A **selección de fútbol do Senegal** (en ) é o equipo representativo do Senegal nas competicións oficiais internacionais de fútbol. A súa organización corresponde á Federación Senegalesa de Fútbol (*Fédération Sénégalaise de Football*), afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Os maiores logros do Senegal son dous subcampionatos na Copa de África de Nacións (2002 e 2019) e as súas dñuass participación na Copa do Mundo, destacando sobre todo a de 2002, onde venceron á campioa do momento, , no encontro inaugural, e onde conseguiron chegar aos cuartos de final, onde serían eliminados por .

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fédération Sénégalaise
Pobo ngalop

Os **ngalop** (en , snga long pa; "os primeiros resucitados" ou "os primeiros conversos") son un grupo étnico de Bután conformado pola poboación da etnia tibetana que migrou ao territorio butanés desprazando aos nativos sharchop e introducindo o budismo e as costumes tibetanas a Bután. Representan o grupo étnico maioritario e politicamente dominante do país, sendo maioría nas áreas do Norte e Oeste, incluíndo a capital butanesa Thimphu. Antigamente chamados “Bhotiya” que significa “procedente de Bod (Tíbet)” o termo é rara vez usado usado hoxe en día. A maioría dos ngalop practican o budismo tibetano na súa variante Kagyu aínda que, do mesmo xeito que no caso dos tibetanos, algúns son bonpos. O seu idioma é o dzongkha, descendente do tibetano

## Notas
Zamakona Yards

**Zamakona Yards** é un estaleiro e factoría naval con instalacións en Bilbao, Pasaia e nas illas Canarias.

## Empresas do grupo
*Astillero Zamakona Bilbao
*Astillero Zamakona Pasaia Pasajes
*REPNAVAL Astillero
*CCB Zamakona Offshore
*NAPESCA Servizos Mecánicos
*IRCESA Servizos Eléctricos
*ASINAVAL Subministracións

## Notas
Lago Hjälmar

O lago **Hjälmar** (en s. **Hjälmaren**, "O Hjälmar") é o cuarto lago máis grande de Suecia. Está situado nas terras baixas centrais suecas, ao lado do lago Mälaren, a través do que drena as súas augas cara ao mar Báltico ao oeste de Estocolmo. Está conectado ao Mälaren pola canle Hjälmare, unha vía fluvial de 13 quilómetros. O lago limita cos condados de Södermanland, Närke e Västmanland.

O Hjälmaren ten 63 quilómetros de longo e uns 20 de ancho. Ten unha profundidade media de 6,2 metros e unha superficie de 483&nbsp;km². A cidade de Örebro está situado no extremo occidental do lago.

O rebelde Engelbrekt Engelbrektsson foi asasinado no ano 1436 en Engelbrektsholmen, un illote dentro do lago Hjälmaren.

## Notas
Larsmo

**Larsmo** (en finés *Luoto*) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 5.261 habitantes. A superficie do termo municipal é de 853,28 km2, dos cales 676,73&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 36,93 hab./km².

Limita cos municipios de Kronoby, Pedersöre, Jakobstad e Kokkola este último na rexión veciña de Ostrobotnia Central.

O concello é bilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

### Ligazóns externas 
* Sitio web de Larsmo
Ehrenberg, Rhön

**Ehrenberg** é un concello alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hesse. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 2594 habitantes.

Atópase situado ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Ehrenberg
Quartuncia

[miniatura|**Quartuncia** do [Casa de moeda|obradoiro monetario de Cosa, en Etruria. Ca. 273-250 a. de C. Peso: 5,08 g.]]
A **quartuncia** (voz latina), tamén adaptado como **cuartuncia**, foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, de tempos da República e propia da Península Itálica, co valor dun cuarto de onza romana ou *uncia*.

## Historia 
A quartuncia foi unha pequena moeda emitida con carácter moi ocasional entre os séculos III e II a. de C., tanto fundida como cuñada. De feito, foi o valor máis pequeno dos emitidos dentro do sistema semilibral (baseado nun ás cun peso de media libra).

O seu valor era o da cuarta parte dunha onza romana ou uncia (de aí o seu nome) ou, o que é o mesmo, a corenta e oitoava parte dun ás, tamén de bronce. O seu equivalente como unidade de masa, é dicir, o peso da cuarta parte dunha onza romana ou da corentaeoitoava parte dunha libra, denominábase *sicilicus*.

## Modelos 
Aos nosos días só chegaron uns poucos modelos de quartuncia:

* O máis común, datado arredor de 217 ou 215 a. de C. e emitido polo obradoiro monetario de Roma, amosa o motivo tradicional da moeda romana de bronce desta época, consistente na cabeza alegórica de Roma con casco ático no seu anverso e unha proa de barco baixo a palabra ROMA no seu reverso.
* Un segundo modelo, moito menos común, coetáneo do anterior e procedente do obradoiro monetario de Bruttium (a actual Calabria), en Italia, presenta no seu anverso a cabeza dunha divindade ollando á esquerda, e no seu reverso a figura dun cangrexo baixo a lenda BPET.
* Outros modelos coñecidos son o procedente de Brindisium (actual Brindisi), coa cabeza de Poseidón no anverso e o seu fillo Taras sobre un golfiño no reverso; o emitido en Coso, en Etruria, con deidade con casco corinto no anverso e busto de cabalo embridado no reverso; ou o do obradoiro monetario de Graxa, na Apulia, cunha cuncha de vieira no anverso e un golfiño como motivo central do reverso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma

### Bibliografía 
*Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
*Amandry, M. (dir). *Dictionaire de Numismatique*. París, 2001. ISBN 2-03-505076-6
*Burnett, Andrew. *Coinage in the Roman World*. Seaby. Londres, 1987. ISBN 978-0-900652-84-4
* Burnett, Andrew. *La Numismatique romaine, de la République au Haut-Empire.* Errance, París, 1991. ISBN 9782903442699
*Crawford, M. H. *Coinage and Money Under the Roman Republic*. University of California Press. Berkeley - Los Angeles. 1985. ISBN 0-520-05506-3
* Melville Jones, J. R. *A Dictionary of Ancient Roman Coins*. Londres, 1990. ISBN 978-1852640262
*Sutherland, C. H. V. *Roman Coins*. Barrie and Jenkins. Londres, 1974. ISBN 0-214-66808-8
* William Boyne, *A Manual of Roman Coins: from the earliest period to the extinction of the empire*. W. H. Johnston, 1865.

### Ligazóns externas 
* Identificador de moedas da Antiga Roma
* Digital Library Numis (bibliografía sobre numismática da Antiga Roma)
* La Bible des monnaies romaines de 313 à 476 ap. J.-C.
Liceo

[miniatura|250x250px|[Alexander Pushkin|Aleksandr Pushkin no Liceo imperial de Tsárskoye Seló.]]
Un **liceo** (do lat. ‘lyceum’, e á súa vez do gr. 'λύκειον' -lykeion-) é un centro de ensino, xeralmente institucionalizado dentro do sistema de educación media de moitos países, aínda que tamén pode designar asociacións culturais de índole diversa. O nome  provén do *Liceo*, fundado por Aristóteles na Antiga Atenas, onde xurdiu a escola peripatética.

## Orixe 
O *Liceo* era un do tres ximnasios de Atenas, un espazo dedicado ó exercicio físico e a discusión filosófica, a reflexión e o estudo. Alí rendíase culto a Hermes, ás musas e ó deus Apolo. A escola data do ano 335 a. C., cando Aristóteles comezou os seus ensinos, e continuou sendo centro de reunión dos peripatéticos. O liceo foi en gran parte destruído durante o saqueo de Atenas polo militar romano Lucio Cornelio Sila no ano 86 a. C., e a súa actividade decreceu considerablemente. Máis tarde, chamóuselle así ós establecementos de ensino filosófico en Roma.

## Notas
Alejandro Zabala

**Alejandro Zabala Landa**, nado en Azkoitia o 10 de setembro de 1954, é un pianista vasco.

## Traxectoria 
Fixo os seus estudos no Conservatorio de Donostia en piano e en música de cámara. Graduouse co primeiro premio de piano, o primeiro premio de música de cámara e o premio "Paulino Caballero". É profesor do Conservatorio de Bilbao, e en 2001 foi nomeado director do Centro Superior de Música de Euskadi, con sede en Donostia.

No 2004, foi nomeado Académico Correspondente da Real Academia Catalana de Belas Artes de San Jordi.

No 2013, co gallo do 150 aniversario de *Cantares gallegos* editou *Cantares gallegos. Músicas para o 150.º aniversario da súa publicación*, xunto co tenor Joaquín Pixán.

## Notas
Kristinehamn

**Kristinehamn** é unha localidade sueca no condado de Värmland, capital do municipio de Kristinehamn. No ano 2017 tiña unha poboación de 18 829 habitantes.

Kristinehamn está situado na ribeira do lago Vänern, onde desembocan os pequenos ríos Varnan e Löt. Ten un porto e é un centro de transporte ferroviario e por estrada. Preto atópanse as cidades de Karlskoga e Karlstad e sitúase xusto no medio de Oslo, Estocolmo e Gotemburgo, con 250 quilómetros de distancia a cada unha destas cidades.

## Historia 
O lugar estivo poboado durante séculos, polo menos dende a Idade de Pedra. A orixe da foi o porto e o mercado que habían xunto a ponte sobre o río Varnan, por onde pasaba a estrada que conectaba Suecia e Noruega. O seu nome foi Broo (ou Bro) ata 1642, significando "Bro" literalmente "Ponte" en sueco.

Kristinehamn recibiu unha carta real por vez primeira en 1582 da man de Carlos IX de Suecia coa intención de converterse na cidade máis importante de Värmland, pero Carlos IX cambiou de opinión e Kristinehamn perdeu os seus privilexios en 1584 en favor de Karlstad. En 1642 a raíña Cristina de Suecia outorgoulle novamente os seus privilexios de cidade e ese ano cambiou o seu nome na honra da monarca. Isto convértea nunha das cidades históricas de Suecia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Kristinehamn
Empar Pineda

**Empar Pineda i Erdozia**, nada en Hernani en 1944, é unha dirixente feminista e lesbiana catalá de orixe vasca, pertencente á corrente *Las otras feministas*.

## Traxectoria 
Ao finalizar o bacharelato trasladouse a Madrid, onde vivía unha irmá súa, para continuar os estudos en 1964. Participou nas loitas estudantís e prohíbeselle matricularse na Complutense, polo que acaba estudando na Universidade de Salamanca e gradúase en filoloxía románica na Universidade de Oviedo. Despois trasladouse a Madrid, onde deu clases de lingua española e literatura para unha filial do *Hogar del Empleado*. Loitadora antifranquista, foi detida polas autoridades e pasou un tempo no cárcere de Martutene. Durante a transición democrática , trasladouse a Barcelona, onde foi dirixente do Moviment Comunista de Catalunya, ao que representou, na Assemblea de Catalunya. Militante feminista, en maio de 1976, creou a Coordinadora Feminista de Barcelona que organiza as Primeres Jornades Catalanes de la Dona baixo o amparo da Asociación de Amigos da UNESCO. Foi candidata pola provincia de Barcelona, dentro das listas da Candidatura de Unidade Popular polo Socialismo nas eleccións xerais españolas de 1977 e foi cabeza de lista do MCC-OECS nas eleccións xerais españolas de 1979.

En 1980, fundou o Colectivo de Feministas Lesbianas de Madrid. Posteriormente foi cofundadora da Comisión pro Derecho al Aborto de Madrid, voceira da rede, *Outras voces feministas* e directora da Colección *Hablan las mujeres* , e das revistas *Nosotras que nos queremos tanto* e *Desde nuestra acera*. Desde 1993 ata a súa xubilación, traballou na Clínica Isadora de Madrid, onde tamén foi delegada sindical de Comisións Obreiras. En 2008, recibiu a Creu de Sant Jordi e en 2022 a Medalla de Honor da cidade de Barcelona.

## Obras 
* *Polémicas feministas* (1985), en colaboración con Paloma Uría
* *Un feminismo que existe* (2006), en colaboración con varios autores.

## Notas
Adenopatía

Unha **adenopatía** ou **linfadenopatía** é un termo que se emprega en medicina para referirse a un trastorno inespecífico dos ganglios linfáticos. Na maioría dos casos, o termo úsase como sinónimo xeneralizado dunha tumefacción, aumento de volume ou inflamación dos ganglios linfáticos, acompañado ou non de febre. Cando o trastorno se debe a unha infección, fálase de adenite e cando a infección ocupa as canles linfáticas, úsase o termo de linfanxite.

## Etioloxía 
As principais causas dos ganglios inflamados son infecciosas ou por cancro. A adenopatía é un signo de moitas doenzas, algunhas delas pouco frecuentes, a gran maioría de natureza benigna (preto do 1% tenden a ser por causas malignas).

## Notas
Liga Galega de Rugby 2017-18

300px
**CR Ferrol**12px|Ferrol
10px|A Coruña**CRAT**
**CD Zalaeta**10px|Arteixo
**Santiago RC**12px|Santiago de Compostela
12px|As Pontes**CR Fendetestas**
12px|Lalín**CR Lalín**
12px|Lugo**Muralla RC**
12px|Vilagarcía**Os Ingleses RC**
12px|Vigo**Vigo RC**
12px|Pontevedra**Mareantes RC**
**Pontevedra RC**12px|Pontevedra
12px|Ourense**Ourense RC**
12px|Ourense**RO Keltia**
***Equipos da LGR1 e LGR2:***

A **edición 2017-2018 da Liga Galega de Rugby** contou con 14 equipos participantes repartidos en dúas divisións, 6 na LGR1 e 8 na LGR2. A diferenza coa tempada anterior foi a unión do Pontevedra RC e do Mareantes RC para competir xuntos cun equipo na primeira división e outro na segunda división.

A fase de liga regular da primeira división tivo 10 xornadas, comezando o 30 de setembro de 2017 e rematando o 28 de xaneiro de 2018, dando paso ás semifinais que se disputaron a ida e volta, e á final que se disputou a encontro único. A liga regular da segunda división tivo 14 xornadas, entre o 30 de setembro de 2017 e o 24 de febreiro de 2018, dando paso ás semifinais e final que se disputaron a un único encontro.

## Liga masculina
### LGR1
:: Semifinais (ida):

* Pontevedra/Mareantes "A" 14-32 Ingleses RC
* CR Ferrol 46-13 RO Keltia

:: Semifinais (volta):

* Ingleses RC 70-20 Pontevedra/Mareantes "A"
* RO Keltia 6-72 CR Ferrol

:: Final:

* Ingleses RC 27-36 CR Ferrol

### LGR2
:: Semifinais:

* CR Fendetestas 20-10 Muralla RC
* CD Zalaeta 8-3 Santiago RC

:: Final:

* CR Fendetestas 23-3 CD Zalaeta

## Liga feminina
Na liga feminina participaron cinco equipos por mor da participación do CRAT na ampliada División de Honra feminina nacional. O CR Ferrol estivo reforzado por xogadoras do Santiago RC. Na final o Muralla RC de Lugo gañou ás até entón vixentes campioas do CR Lalín.

:: Final:

* Muralla RC 56-7 CR Lalín

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Galega de Rugby
### Outros artigos
Estación Científica Charles Darwin

[miniatura|[Chelonoidis nigra abingdoni, foto de Solitario George realizada en decembro de 2011. Os científicos estiman que alcanzou os 100 anos de idade ata morrer o 24 de xuño de 2012.]]
miniatura|Exemplar de iguana terrestre (*Conolophus subcristatus*) na estación científica.
miniatura|Exemplar novo dunha tartaruga xigante de San Cristóbal (*Chelonoidis chathamensis*) na estación científica.
miniatura|Exemplar adulto de tartaruga xigante de San Cristóbal (*Chelonoidis chathamensis*)
A **Estación Científica Charles Darwin** (ECCD) é unha estación de investigación biolóxica operada pola Fundación Charles Darwin. Atópase situada en Porto Ayora na illa Santa Cruz, nas Illas Galápagos, con oficinas satélites nas illas de Isabela e San Cristóbal. **Porto Ayora** é unha cidade no centro das illas Galápagos, Ecuador.
## Antecedentes 
En Porto Ayora, Illa Santa Cruz e Ecuador científicos estranxeiros traballan constantemente na investigación e proxectos para a conservación dos ecosistemas mariños de Galápagos. A Estación Científica Charles Darwin, creada en 1964, conta cun Centro de Interpretación de Historia Natural e tamén leva a cabo proxectos educativos en apoio da conservación das Illas Galápagos.

## Traballo e obxectivos 
O obxectivo da CDRS é levar a cabo a investigación científica e educación ambiental para a conservación. A estación conta cun equipo de máis dun centenar de científicos, educadores, voluntarios, estudantes de investigación e persoal de apoio de todo o mundo.

A investigación científica e o monitoreo de proxectos lévanse a cabo na EXXD en colaboración e coordinación co seu socio principal, o Parque Nacional Galápagos (PNG), que funciona como a autoridade gobernamental principal responsable da conservación dos recursos naturais nas Illas Galápagos.

O traballo dos CDR ten como obxectivos principais:

* Promover, facilitar, deseñar e implementar a investigación científica necesaria para a comprensión dos principios biolóxicos, unha mellor comprensión dos ecosistemas e a xestión adecuada dos recursos naturais das illas, bosques e todo tipo de hábitats.
* Asesorar as autoridades ecuatorianas sobre o tema da conservación e xestión dos recursos naturais nas Illas Galápagos.
* Colaborar coas institucións do Ecuador sobre a aplicación dos programas especializados en ciencias naturais e a xestión dos recursos naturais.
* Contribuír e colaborar en programas educativos relacionados coa conservación das illas.
* Compilar os resultados das investigacións científicas e outras actividades da organización e difundir esta información a nivel rexional, nacional e internacional.

En 2002, a estación foi galardoada co Premio Internacional Cosmos.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* http://www.darwinfoundation.org
* http://www.galapagospark.org
* http://www.in-quito.com/galapagos/research-station.htm
Lago Vättern

O **Vättern** é o segundo lago máis grande de Suecia, despois do Vänern, e o sexto máis grande de Europa. É un corpo de auga alongado no centro da parte sur do país que apunta cara a punta de Escandinavia.

## Xeografía 
A superficie total do lago e de 1 912&nbsp;km², cunha conca de drenaxe un pouco maior do dobre desa cantidade, duns 4 503&nbsp;km². O seu punto máis profundo, situado no sur da illa de Visingsö, ten 128 metros, mentres que a profundidade media é de 41 metros. O lago ten un perímetro duns 642 quilómetros. O seu volume é de 77,0 km3.

Situado en Götaland, o lago é drenado polo Motala ström, que comeza en Motala, e flúe finalmente a través dunha canle controlada cara ao mar Báltico. O lago contén a pintoresca illa de Visingsö, situada en fronte de Gränna. Outras cidades que se atopan nas ribeiras do lago son Vadstena, Jönköping, Hjo, Askersund, Åmmeberg e Karlsborg. Limita coas provincias de Västergötland, Närke, Östergötland e Småland.

No norte hai un fiorde interior peculiar pero non montañoso chamado Alsen. Ao redor do 62% da conca de drenaxe está cuberta de abetos, piñeiros e bosque caducifolio. Un 26,7% está dedicada ao agro.
Eichenzell

**Eichenzell** é un concello alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 10991 habitantes.

Atópase situado ao leste do estado, cerca das fronteiras cos estados de Turinxia e Baviera, na zona do macizo do Rhön.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Eichenzell
Gran Premio do Canadá de 1997

miniatura|right|Barrichello no seu camiño ao terceiro posto da grella, pero se retiraría na carreira.
O **Gran Premio do Canadá de 1997** (oficialmente o **1997 Formula 1 Grand Prix du Canada**) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 15 de xuño de 1997 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal. Foi a sétima carreira da tempada de Fórmula Un de . A carreira interrompeuse por un grave accidente de Olivier Panis, que rompeu as pernas e non podería participar nos seguintes sete gran premios. A carreira terminou baixo as condicións da bandeira vermella na volta 54 debido a este accidente.

Michael Schumacher gañou por diante de Jean Alesi no Benetton e Giancarlo Fisichella no Jordan. David Coulthard liderara, pero perdeu máis dunha volta por un problema de embrague durante a súa segunda parada en boxes, pouco antes do accidente de Panis. Na volta 2, o heroe local Jacques Villeneuve estrelouse contra o muro na saída da última curva. Este muro máis tarde sería coñecido como o "Wall of Champions" (muro dos campións), despois de que tres excampións do Mundo, incluíndo a Villeneuve, estreláranse por separado na carreira de 1999.

Tamén marcou o debut de Alexander Wurz, pilotando o Benetton no lugar do seu compatriota Gerhard Berger. Sufriu sinusite por algún tempo e durante este tempo o seu pai morreu nun accidente aéreo.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Notas 
***Líderes por volta:** Michael Schumacher 34 (1-27, 40-43, 52-54), David Coulthard 20 (28-39, 44-51)
*Primeiro podio para: Giancarlo Fisichella.
*Primeiro punto para: Shinji Nakano.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:  Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
*

## Véxase tamén
Atlas D

**Atlas D**, tamén coñecido co código **SM-65D**, foi un mísil balístico intercontinental usado tamén como lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a primeira versión de produción do foguete.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas
*Atlas A
*Atlas B
*Atlas C
*Atlas E
*Atlas F
Selección de fútbol de Exipto

A **selección de fútbol de Exipto ** (en ) é o equipo representativo de Exipto nas competicións oficiais internacionais de fútbol. É dirixida pola Asociación Exipcia de Fútbol, unha das fundadoras da Confederación Africana de Fútbol (CAF). Exipto foi un dos pioneiros do fútbol africano, sendo o primeiro representante de devandito continente en participar nunha Copa do Mundo de Fútbol (). Ademais, é un dos mellores equipos do continente ao ostentar sete títulos da Copa Africana de Nacións, o último deles conseguido en 2010. Entre 1958 e 1961 foi denominada **Selección de fútbol da República Árabe Unida** produto da súa fusión con Siria; aínda despois Siria rexeitase a unión, este nome foi utilizado mesmo até 1970.
Alba Flores

**Alba González Villa**, nada en Madrid o 27 de outubro de 1986, é unha actriz española, máis coñecida polo seu nome artístico **Alba Flores**. É coñecida por interpretar os personaxes de Saray en *Vis a vis* e Nairobi en *La casa de papel*.

## Traxectoria 
Alba Flores é a única filla do músico e compositor Antonio Flores, quen lle dedicou unha canción co seu nome, e Ana Villa, produtora de teatro. Á súa vez é neta de Lola Flores, sobriña das tamén cantantes Lolita Flores e Rosario Flores e curmá da actriz Elena Furiase.

Estudou interpretación dende os trece anos de idade, deixando nun segundo plano a faceta musical dos seus ascendentes. Na súa curta vida coma actriz realizou numerosas obras, aínda que as máis trascendentes a nivel dos medios son *Luna de miel en Hiroshima* (2005) e a versión xitana de *Sueño de una noche de verano* (2007).

Debutou no cine coa película *El Calentito* (2005), de Chus Gutiérrez, con Verónica Sánchez, Ruth Díaz, Macarena Gómez, Estíbaliz Gabilondo e Lluvia Rojo entre outros intérpretes.

En televisión participou nun episodio da serie *El comisario*, no ano 2006. En 2008, conseguiu un papel na serie de Antena 3 TV *El síndrome de Ulises*. A finais dese mesmo ano comezou o musical *Enamorados anónimos*.

En 2009 gravou o tema do seu pai *No puedo enamorarme de ti*, para a banda sonora do filme de Roberto Santiago *Al final del camino*, protagonizada por Malena Alterio e Fernando Tejero.

En 2013 estrenou na cadea Antena 3 a serie *El tiempo entre costuras*, na que dá vida á personaxe de Jámila. En 2014 participou nun capítulo da serie de TVE *Cuéntame cómo pasó* coma Chelo, unha importante testemuña dunha trama de policías corruptos. En 2015 pasou a formar parte da nova serie de Antena 3 *Vis a vis*, onde interpreta a Saray Vargas, unha xove de etnia xitana que se enfronta a unha pena de 4 anos de cárcere por asalto con violencia.

O 25 de abril de 2017 apareceu xunto a Úrsula Corberó no programa de televisión *El hormiguero* para promover o seu último proxecto, *La casa de papel*, que se estreou o 2 de maio de 2017.

En 2025 protagoniza o documental *Flores para Antonio,* dirixido por Isaki Lacuesta e Elena Molina.

## Filmografía 
### Filmes 
### Series de televisión 
## Teatro 
## Premios 
;**Premios Ondas**

;**Premios da Unión de Actores**

;**Premios Feroz**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Denis Cheryshev

**Denis Dmitriyevich Cheryshev**, nado en Nizhnii Novgorod o 26 de decembro de 1990, é un futbolista ruso que xoga como extremo para o Valencia CF da Liga Santander.

## Traxectoria profesional 
O 15 de xuño de 2016, Cheryshev fichou polo Villarreal CF ata 2021.

## Palmarés 
;Real Madrid Castilla
*Segunda División B: 2011–12

;Sevilla
*UEFA Europa League: 2013–14

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Perfil en BDFutbol.com
Selección de fútbol de Marrocos

A **selección de fútbol de Marrocos** (en , en francés: *Équipe du Maroc de football*) é o equipo representativo de Marrocos nas competicións oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Real Marroquí de Fútbol (*Fédération royale marocaine de football*, FRMF), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Entre os seus logros destacan o título Copa de África de Nacións conseguido en 1976 e seis participacións na Copa do Mundo (, , , , ) e , salientando a súa participación na edición de 1986 en México, cando logrou ser o primeiro país árabe e africano en disputar os oitavos de final.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Semuncia

[miniatura|[Moeda romana dunha **semuncia**, ca.215-211 a. de C. Anverso: cabeza de Mercurio con pétaso alado, ollando á dereita. Reverso: proa de barco, con ROMA enriba. Peso: 5,1 g. Diámetro: 20 mm. ]]
[miniatura|**Semuncia **de Roma [Circa|ca. 217-215 a. de C. Anverso: cabeza feminina torreada e drapeada. Reverso: xinete con látego, coa lenda ROMA embaixo. Diámetro: 20 mm. Peso: 6,08 g. ]]
A **semuncia** (voz latina; en galego: "media onza") foi unha moeda da Antiga Roma de bronce co valor da cuarta parte dunha onza romana ou *uncia*, ou da vinte e catroava parte dun ás, emitida na época da República.

Previamente á súa amoedación, era tamén unha unidade ponderal, coa mesma equivalencia respecto da uncia e da libra como unidades de peso.

## Historia 
A existencia desta moeda correspóndese coa segunda parte do século III a. de C., cos primeiros momentos das emisións republicanas de moedas de bronce fundidas, de cuxas series era o valor máis baixo (coa excepción da quartuncia -1/4 de uncia-, que non tivo un carácter regular dentro do sistema monetario).

Di Varrón acerca do seu valor:

Ocasionalmente aparece asociada ás marcas Σ ou S nos seus anversos, como indicativa do seu valor.

Os tipos máis comúns dos seus anversos foron a cabeza de Mercurio ou a representación dunha landra; en tanto que na maioría dos seus reversos se amosa un caduceo ou a tradicional proa de barco baixo a lenda ROMA, característica das emisións romanas de bronce desta época. Con todo, tampouco é infrecuente a aparición de motivos diversos.

A semuncia déixase de emitir arredor do ano 210 a. de C., coincidindo coa aparición do denario. Ademais da propia cidade de Roma, foi tamén cuñada en diversas cidades da Península Itálica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma

### Bibliografía 
*Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
*Amandry, M. (dir). *Dictionaire de Numismatique*. París, 2001. ISBN 2-03-505076-6
*Crawford, M. H. *Roman Republican Coinage*. Cambridge University Press. Cambridge, 1974. ISBN 0521074924
* Crawford, M. H. *Coinage and Money Under the Roman Republic*. University of California Press. Berkeley - Los Angeles. 1985. ISBN 0-520-05506-3
* Sear, D. R. *Roman Coins and Their Values - The Millennium Edition*. Volume I: *The Republic and The Twelve Caesars, 280BC-AD96*. Spink. Londres, 2000. ISBN 1 902040 35 X
*Sutherland, C. H. V. *Roman Coins*. Barrie and Jenkins. Londres, 1974. ISBN 0-214-66808-8
* William Boyne, *A Manual of Roman Coins: from the earliest period to the extinction of the empire*. W. H. Johnston, 1865.

### Ligazóns externas 
* "Semuncia". Descricións e fotografías de semuncias en *CoinArchives*.
* Identificador de moedas da Antiga Roma
* Digital Library Numis (bibliografía sobre numismática da Antiga Roma)
* La Bible des monnaies romaines de 313 à 476 ap. J.-C.
Selección de fútbol de Tunisia

A **selección de fútbol de Tunisia** (en , en ) é o equipo representativo de Tunisia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está baixo a responsabilidade da Federación Tunisiana de Fútbol (الجامعة التونسية لكرة القدم‎, *Fédération Tunisienne de Football*), afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA).

## Historia 
Tunisia clasificouse a cinco Copa do Mundo, sendo a primeira Arxentina 1978, aínda que até a data non lograron superar a primeira rolda. Malia isto, fixeron historia ao converterse no primeiro equipo africano en gañar un partido neste torneo após venceren a  por 3−1 en 1978. Nese mesmo torneo, tamén conseguiron un empate 0−0 con , campión defensor. Tras isto, tomoulles 20 anos para regresar a unha fase final, ao participar en Francia 1998 e despois en Corea do Sur e o Xapón 2002. Tunisia tamén particopou nos mundiais de Alemaña 2006 e Rusia 2018. Nesta edición conseguiron a súa segunda vitoria nun Mundial após gañar 1−2 a 

A nivel continental, Tunes foi campión da Copa Africana de Nacións en 2004, cando foron anfitrións do torneo, o que lles deu o dereito a participar na Copa FIFA Confederacións 2005 en Alemaña onde ficaron en primeira fase.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Federación Tunisiana de Fútbol
Selección de fútbol de Panamá

A **selección de fútbol de Panamá** é o equipo representativo de Panamá nas competicións internacionais oficiais de fútbol. Está organizada pola Federación Panameña de Fútbol (FEPAFUT), pertecente á CONCACAF e á Federación Internacional de Fútbol (FIFA). O seu primeiro partido internacional non oficial foi contra a Selección Xalisco, que representaba a México, o 28 de xullo de 1937 en Santiago de Cali, Colombia. Por outra banda, o seu primeiro encontro oficial foi en 1938 ante  na capital do país, Cidade de Panamá.

Clasificouse por primeira vez na súa historia ó Mundial&nbsp;en Rusia 2018. Na&nbsp;Copa Ouro da CONCACAF alcanzou o subcampionato en dúas ocasións: 2005 e 2013, sendo derrotado en ambas edicións pola selección dos&nbsp;Estados Unidos. Na Copa Centroamericana, Panamá foi campión no 2009 e subcampión no 2007 e 2017. Panamá tamén ostenta un título da extinta Copa CCCF, en 1951.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Federación Panameña de Fútbol
Antonio González Pacheco

**Antonio González Pacheco**, nado en Aldea del Cano (provincia de Cáceres) o 10 de outubro de 1946 e finado o 7 de maio de 2020, foi un ex-policía español, máis coñecido polo seu alcume ***Billy el Niño***.

## Traxectoria
Comezou como funcionario en prácticas por oposición o 1 de setembro de 1969. Tres meses despois xa era subinspector segundo do Corpo Superior da Policía Española, da Brigada Político Social. En xullo de 1977 o ministro da Gobernación Rodolfo Martín Villa concedeulle a medalla de prata ao Mérito Policial polos servizos prestados. Está acusado de malos tratos e torturas a detidos.

Foi denunciado por ducias de detidos e interrogados sendo condenado a pagar dúas multas polas lesións a Enrique Aguilar Benítez de Lugo e pola detención de Paco Lobatón.

Entre as súas vítimas están:
* Enrique Ruano, estudante de Dereito e activista antifranquista.
* José Luis Úriz, ex-concelleiro do PSOE.
* José María ‘Chato’ Galante, estudante antifranquista.
* Luis Suárez-Carreño, membro da Comuna e ex-militante da Liga Comunista Revolucionaria. Primeiro en denunciar a Billy el Niño na xustiza española.
* Willy Meyer, ex-eurodeputado de Izquierda Unida.
* Paco Lobatón, xornalista.
* Lidia Falcón, escritora e fundadora do Partido Feminista de España.

En 1984, pediu a excedencia do Corpo Nacional de Policía e pasou a ser xefe de seguridade da fábrica de Barreiros en Villaverde, Madrid.

Finou na clínica San Francisco de Asís de Madrid aos 73 anos o 7 de maio de 2020 por COVID-19 durante a pandemia.

## Denuncia na Arxentina
Foi denunciado na Arxentina por José María Galante Serrano, Miguel Ángel Gómez Álvarez, Andoni Arrizabalaga, Antonia Hernández, Francisca Villar del Sanz, Luis Suárez Carreño, Silvia Carretero, Acacio Puig, Alfredo Rodríguez, Antonio Chapera, Felisa Echegoyen, Francisco José Fernández e Jesús Rodríguez acusado de torturas e pedida a súa extradición para ser xulgado alí.

## Recoñecementos
Fóronlle concedidas catro medallas polos servizos prestados na Policía. que lle supoñen cobrar un 50% máis de pensión.

* Medalla con distintivo vermello e un incremento dun 10% da pensión, concedida polo Goberno franquista o 20 de xullo de 1972.
* Medalla de prata ao Mérito Policial con distintivo branco, 13 de xuño de 1977 sendo ministro Rodolfo Martín Villa pola liberación do xeneral Villaescusa, secuestrado polos GRAPO cunha suba na pensión do 15%.
* Cruz con distintivo Vermello, 10 de outubro de 1980. Suba do 10%
* Medalla de Prata ao Mérito Policial, 30 de marzo de 1982 concedida por Juan José Rosón para toda a Brigada de Información, incremento da pensión do 15%

En xullo de 1979, antes de ter que declarar no xuízo polos asasinatos dos avogados de Atocha, foi homenaxeado nunha cea por un cento de policías.

En setembro de 2018 anunciouse que lle serían retiradas as condecoracións e os suplementos da pensión. Tras o seu pasamento o 7 de maio de 2020, o Congreso dos Deputados acordou retirarlle as medallas que lle foran concedidas ao longo da súa carreira policial. Conseguiuse con 207 votos a favor, 57 en contra e 86 abstencións, e co seguinte texto: 

## Notas
The Scottish Historical Review

***The Scottish Historical Review*** é unha revista académica no eido da historiografía de Escocia, abranguendo a súa historia dende a antigüidade até a modernidade, fomentando unha variedade de enfoques históricos. Substituíu a *The Scottish Antiquary, Or, Northern Notes & Queries*.

Ademais das súas recensións de libros, *The Scottish Historical Review* tamén inclúe listas de artigos de historia escocesa e ensaios sobre a historia escocesa nos libros publicados o ano anterior. Publícase dúas veces por ano, en abril e en outubro, pola Edinburgh University Press.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial