open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Giancarlo Esposito

**Giancarlo Giuseppe Alessandro Esposito**, nado en Copenhague o 26 de abril de 1958 é un actor e director de cine e televisión danés-estadounidense, principalmente coñecido polo seu papel como Gustavo "Gus" Fring nas series *Breaking Bad* e *Better Call Saul*.

## Traxectoria 
Esposito naceu en Copenhague, Dinamarca, de pai italiano e nai estadounidense. A súa nai era unha cantante de ópera e bares de Alabama. O seu pai era orixinario de Nápoles e traballaba como operario de tremoia e carpinteiro. Viviu en Europa, Nova York e Cleveland ata que a familia se estableceu en Manhattan cando tiña seis anos de idade.

A familia mudouse máis tarde a Elmsford, ao norte da cidade de Nova York, onde Esposito viviu entre un barrio de afroamericanos e italianos.

Posúe residencias en Red Hook, Nova York e Ridgefield, Connecticut. Ten tres fillas e está separado da súa muller, Joy McManigal.

## Carreira 
Debutou en Broadway en 1966 aos oito anos interpretando a un mozo escravo xunto a Shirley Jones no musical Maggie Flynn. Por aquela non se sentiu ofendido polo racial da obra.

Na década dos 80, Esposito interpretou pequenos papeis en películas como *Maximum Overdrive*, *King of New York* e *Trading Places*, e en series de televisión como *Miami Vice* e *Spenser: For Hire*. Interpretou o cadete J.C. Pierce na película *Taps* (1981). En 1988, tivo un papel clave na súa carreira interpretando a un estudiante universitario en *School Daze* de Spike Lee. Durante os seguintes catro anos, Esposito tería un papel en *The Usual Suspects* (1995) e traballaría en tres películas mais de Lee: *Do the Right Thing*, ''Mo' Better Blues* e *Malcolm X*. No ano 2004 traballaría na serie Cinco días para morir, junto con Timothy Hutton e Randy Quaid.

Interpretou o importante papel de Gustavo Fring, na serie *Breaking Bad*, da AMC.

No ano 2016 Giancarlo Esposito interpreta o pai de "Mylene" na serie de Netflix *The get down*. Volveu traballar coa plataforma cun papel importante na película *Okja*, no 2017. Tamén no 2016 traballou na película de Jodie Foster *Money Monster*, interpretando ao Capitán da Policía Powell.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  en IMDb. (*en inglés'')
Isojoki

**Isojoki** (en sueco *Storå*) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 2.051 habitantes. A superficie do termo municipal é de 647,43 km2, dos cales 5,05 km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 3,19 hab./km².

Limita cos municipios de Karijoki e Kauhajoki, pertencentes á súa mesma rexión, Kristinestad na rexión de Ostrobotnia, e Honkajoki, Merikarvia e Siikainen na rexión de Satakunta.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello
Lipase endotelial

A **lipase endotelial** é unha forma de lipase segregada polas células do endotelio vascular en tecidos con altas taxas metabólicas e gran vascularización, como o fígado, pulmóns, riles e glándula tiroide. A diferenza das lipases que hidrolizan triglicéridos (como, por exemplo, a lipoproteína lipase), a lipase endotelial hidroliza primariamente fosfolípidos, mentres que a súa actividade sobre os triglicéridos é menor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Crónica de Pontevedra

***Crónica de Pontevedra*** foi un xornal editado en Pontevedra entre 1886 e 1889.

## Historia e características 
Logo do banquete celebrado na Caeira o 15 de agosto de 1885 no que se celebrou a fusión das dúas faccións do Partido Liberal, a fusionista e a esquerdista, co pacto entre os seus xefes, o marqués de la Vega de Armijo e Montero Ríos, estableceuse a necesidade dun periódico que defendese este partido. Subtitulado *Diario político*, apareceu o 1 de maio de 1886. Na súa Carta-programa aparecida no número un, proclamábase órgano do Partido Liberal dinástico da provincia de Pontevedra. Esta orientación mantívose até xullo de 1887, cando se pasou ao Partido Liberal-Reformista. Periódico diario, só deixaba de publicarse os domingos e festivos. Estaba dirixido por José María Millán. Entre os seus redactores figuraron Emilio Álvarez Giménez, Torcuato Ulloa, Ángel Limeses Castro, Antonio Alonso, Ángel Cobián Areal, Ramiro Vieira e Anciles. A partir do número 281 aparecido o 15 de abril de 1887 cambiou o seu subtítulo por *Periódico diario*. Publicou como folletíns *Biográfía del ilustre marino Excmo. Señor D. Casto Méndez Núñez* de Ramiro Vieira Durán e *Vocabulario español de las voces más usuales* de Ricardo Barros Pintos (1888). O último número do que se ten constancia é do 26 de agosto de 1889.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Isabel de Gloucester

**Isabel de Gloucester**, nada cara ao 1173 e finada o 14 de outubro de 1217, foi unha nobre inglesa que casou co príncipe Xoán de Inglaterra antes do seu ascenso ao trono.

## Liñaxe 
Isabel era filla de William Fitz Robert, e a súa esposa Hawise. O seu avó paterno, Robert, 1º Conde de Gloucester, era o fillo ilexítimo do rei Henrique I. O seu pai morreu en 1183, momento en que ela se tornou Condesa de Gloucester *suo jure*.

## Matrimonio e anulación 
O 28 de setembro de 1176, o rei Henrique II noiva a Isabel co seu fillo máis novo, Xoán sen Terra. Xoán e Isabel eran medio curmáns segundos por ser bisnetos de Henrique I, e por tanto a súa unión estaba prohibida por mor dos graos de consanguinidade. No acordo da voda, o rei accedeu a atopar o mellor home posible para Isabel se o papa se negaba a conceder unha dispensa para o matrimonio. Henrique tamén declarou a Isabel a único herdeira de Gloucester, desherdando as súas dúas irmás.

O 29 de agosto de 1189, Xoán e Isabel casaron no castelo de Marlborough, en Wiltshire, e Xoán asumiu o título de Xoán de Gloucester de pleno dereito. Balduíno o arcebispo de Canterbury, declarou o matrimonio nulo por razón de consanguinidade e puxo as súas terras baixo interdito. O interdito quedou levantado polo papa Clemente III, quen concedeu á parella unha dispensa para casar, pero prohibiulles manter relacións sexuais.

Pouco despois de que Xoán subira ao trono en 1199, e antes de finais de agosto, obtivo unha anulación do matrimonio. A anulación foi concedida en razón do consanguinidade, polos bispos de Lisieux, Bayeux, e Avranches, sentado en Normandía. Xoán, con todo mantivo as súas terras, e Isabel non contestou á anulación.

## Condado de Gloucester 
Trala anulación, Xoán concedeu o título de conde de Gloucester ao sobriño de Isabel, Amaury.  Isto compensou a Amaury pola perda dos seus títulos franceses, que perdeu polo Tratado de Le Goulet. Trala súa morte sen descendentes en 1213, Isabel, recuperou o título de Condesa de Gloucester.

## Outros matrimonios 
Isabel casou con Geoffrey FitzGeoffrey de Mandeville, o 20 de xaneiro de 1214. El morreu en 1216. Un ano despois Isabel casou Hubert de Burgh, máis tarde nomeado *justiciar* de Inglaterra, en setembro de 1217.

## Morte e enterro 
Isabel morreu só un mes despois de que o seu terceiro matrimonio, probablemente na abadía de Keynsham en Somerset, que foi fundada polo seu pai, e foi soterrada na Catedral de Canterbury.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Xoán I de Inglaterra
* Condado de Gloucester
Paedophryne amauensis

***Paedophryne amauensis*** é unha especie de ra orixinaria de Papúa-Nova Guinea que foi descuberta en agosto de 2009 e foi formalmente descrita en xaneiro de 2012. Con 7,7mm de lonxitude, é considerado o vertebrado máis pequeno do mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Brač

O **aeroporto de Brač**  é un aeroporto na illa croata de Brač, preto da cidade de Bol. É un dos tres aeroportos de Croacia en illas usados para voos comerciais de pasaxeiros, principalmente voos chárter procedentes de Europa durante a estación de verán.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Air Madagascar

**Société Nationale Malgache de Transports Aériens, Société Anonyme**,[1] operando como **Air Madagascar**, é a aeroliña nacional de Madagascar con sede en Antananarivo. Opera servizos cara Europa, Asia e África dende a súa base principal no aeroporto internacional Ivato en Antananarivo. A compañía tamén opera unha extensa rede doméstica.

A aeroliña naceu no ano 1947 para alimentar voos de Transports Aériens Intercontinentaux e Air France, e tras a independencia de Madagascar converteuse na aeroliña de bandeira do país. Inicialmente operaba servizos domésticos, pero a compañía expandiuse a finais dos 60 cando comezou a operar rutas internacionais a destinos como Francia e Suráfrica.

Nos últimos anos intentrouse privatizar a compañía sen éxito. O proceso de privatización atópase parado e a aeroliña pertence na súa maior parte ao goberno de Madagascar.

En outubro de 2021, Air Madagascar, colocada baixo control, fusionarase coa súa filial Tsaradia para relanzar e converterse en Madagascar Airlines.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de Air Madagascar estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Oxford English Dictionary

O ***Oxford English Dictionary*** (abreviado ***OED***) é un dicionario publicado pola editorial Oxford University Press, considerado o máis erudito e completo dicionario da lingua inglesa, así como o principal punto de referencia para o seu estudo etimolóxico, así como a unha completa e definida explicación da súa sintaxe e a súa gramática.

## Características
O 30 de novembro de 2005 incluía unhas 301&nbsp;000 entradas principais, a través de 350 millóns de caracteres. Ademais das entradas principais, contén 157&nbsp;000 combinacións e derivados en letra grosa, e 169&nbsp;000 frases e combinacións en letra grosa cursiva, até un total de 616&nbsp;500 expresións. Hai 137&nbsp;000 pronuncias, 249&nbsp;000 etimoloxías, 577&nbsp;000 referencias cruzadas, e 2&nbsp;412&nbsp;400 citas ilustrativas.
A intención da obra é recoller todos os usos e variantes coñecidos de cada palabra en todas as variedades do inglés de todo o mundo, pasadas e presentes, así como as súas etimoloxías, historia, pronuncia, etc. É o punto de partida de moitos estudos sobre a lingua inglesa, e a orde no que se listan alí as distintas grafías das palabras ten moita influencia sobre o inglés escrito de moitos países.

A realización de tal obra débese á tradición enciclopedista do século XIX, que conseguiu axuntar os esforzos de multitude de lectores baixo a coordinación de James Murray, o editor orixinal do dicionario.
Protofeminismo

O termo **protofeminismo** é, ás veces, aplicado a unha persoa que defendía  valores semellantes ós actuais valores feministas nunha época na que o termo "feminista" aínda era descoñecido, ou sexa, antes do século XX. Porén, a utilidade do termo protofeminista é rexeitada por algúns estudosos modernos.

## Historia 
### Grecia Antiga 
O libro cinco de *A República* de Platón discute o papel da muller. Na República, o estado ideal para as mulleres segundo Platón, sería traballar a carón dos homes, recibir a mesma educación, e igualdade en todos os aspectos do estado. A única excepción envolvendo as mulleres, era traballar en profesións que esixían máis forza física.

### Oriente Medio 
En Oriente Medio durante a Idade Media, un dos primeiros esforzos para mellorar o estatuto das mulleres ocorreu durante o inicio de reformas do islam, que concedeu, ás mulleres, dereitos no casamento, divorcio e herdanza. Ás mulleres, non era concedido estatuto legal noutras culturas, incluíndo o Occidente, até séculos máis tarde. *O Dicionario Oxford do Islam* afirma que a melloría xeral no estado das mulleres árabes incluía a prohibición do infanticidio feminino e o recoñecemento da humanidade das mulleres. "O dote, anteriormente considerado como o prezo da noiva pagado para o pai, tornouse un presente nupcial mantido pola esposa, como parte de súa propiedade persoal." Baixo a lei islámica, o casamento xa non era máis visto como un "estado", mais si como un "contrato", en que o consentimento da muller era imperativo. "As mulleres recibiron o dereito de herdanza dunha sociedade patriarcal que tiña anteriormente restrinxidos a herdanza de parentes do sexo masculino." Annemarie Schimmel afirma que "en comparanza coa posición das mulleres preislámica, a lexislación islámica significou un enorme progreso; as mulleres tiñan dereitos, polo menos de acordo coa letra da lei, para administrar a riqueza que ela trouxera para a familia ou gañara polo seu propio traballo."

### Idade Media 
Protofeministas da Idade Media recoñecidas como importantes participantes no desenvolvemento do feminismo inclúen a María de Francia, Aliénor de Aquitania, Bettisia Gozzadini, Nicola de la Haye, Cristina de Pizán, Edviges de Polonia, Laura Cereta e Malinche.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia do feminismo
* Cristina de Pizán
* Mercedes Cabello de Carbonera
* *Vita Christi*
Ambreína

A **ambreína** (termo de acordo co Vocabulario Científico Internacional), ou **ambarina** (forma aconsellada pola RAG), é un alcohol triterpénico que é o principal constituínte do ámbar gris, unha secreción do aparello dixestivo do cachalote.

## Etimoloxías 
### Ambreína 
A forma *ambreína*, do VCI, procede da inglesa *ambrein*, que a formou coa raíz *amber-* de *ambergris* ("ámbar gris"), que é un calco do francés medieval *ambre gris*, e este derivado do latín *ambra grisea*, coa adición do sufixo *-in* (en galego *-ina*), que se usaba no século XIX para formar os nomes dos compostos orgánicos de fórmula química descoñecida, e que entrou no inglés en 1828. (Actualmente *-ina* resérvase para fomar os nomes das aminas).

### Ambarina 
*Ambarina* está formada poa raíz *ambar-* (de "ámbar gris"), e o elemento *-ina*.

## Propiedades e usos 
miniatura|150px|Ambroxano 
miniatura|150px|Ambrinol
### Como afrodisíaco 
Suxeriuse que a ambreína sería o posíbel compoñente activo que produciría os supostos efectos afrodisíacos do ámbar gris.

O feito de que se demostrara que aumenta a actividade sexual nas ratas, subministra un certo apoio ao seu uso tradicional como afrodisíaco.

### Como fixadora de perfumes 
A ambreína é capaz de fixar os aceites volátiles mediante evaporación lenta. polo que foi utilizada como fixador de perfumes.

A pesar de que ela mesma é inodora, é a precursora biolóxica dunha serie de derivados aromáticos, como o ambroxano e o ambrinol.

Por iso, historicamente, o principal uso comercial do ámbar gris foi a elaboración de pefumes, aínda que tamén se usou para fins medicinais e saborizantes.Porén, debido a que é difícil lograr unha subministración consistente e fiábel de ámbar gris de alta calidade, a gran demanda deste e o seu elevado prezo, especialmente despois das restricións á caza do cachalote, a industria perfumista procurou o desenvolvemento de compostos substitutivos sintéticos, especialmente o ambroxano.

### Como analxésico 
Demostrouse que a ambreína actúa como analxésico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cachalote
* Ámbar gris
Falocentrismo

O **falocentrismo** é a convicción baseada na idea de superioridade masculina, na cal o falo representa o valor significativo fundamental. Trata unha estrutura ou estilo de pensamento, linguaxe ou escrita (moitas veces considerada como típica da filosofía, cultura ou literatura tradicionais do Occidente), desconstruída como expresión das actitudes masculinas e enfatización da superioridade masculina; en que o *falocentrismo* é implicitamente comunicado por ou a través da linguaxe.

O falocentrismo consiste nunha visión ou forma de pensamento que defende a lóxica do patriarcado. Estabelece o sistema da división simbólica do traballo entre os sexos, cuxa expresión "entre os xéneros" axuda a explicar. Neste sistema, o masculino e o feminino encóntranse nunha posición estruturalmente asimétrica: os homes, como os referentes empíricos do masculino, posúen o falo, ou sexa, a visión da virilidade abstracta. En oposición, a produción teórica do concepto de *feminidade* ten vindo a ser traballada dunha forma que non estea estritamente vinculada ao falo, representando unha alternativa á concepción falocéntrica, que trata a sexualidade feminina a través dun paradigma universal. A partir deste paradigma, o modelo adoptado é o da sexualidade masculina, e todo o que se afasta dese modelo é tratado de forma negativizada. O concepto de feminidade acentúa, en relación co modelo falocéntrico, a valorización do que é singular en oposición ó universal.

Ese imaxinario promoveu, ó longo da historia, unha asignación social do poder ó home, que este recibía como algo que lle era propio, "por natureza" como posuidor dun pene, garantía do "brillo fálico". En momentos en que os atributos de forza e valor físico eran imprescindíbeis para asegurar a posesión das terras, dos estados e das mulleres, a supremacía masculina era incontestábel. Todo un aparello institucional estaba destinado a sustentar a lóxica que dividía a especie entre seres “completos” e “incompletos”. Dende a psicanálise, pensar o falocentrismo, que sustenta a distribución de valores – e de poderes – na sociedade patriarcal, non xerou, mais reforzou o imaxinario “eles teñen – elas non” que non é máis que a teoría infantil nacida da imposibilidade de inscribir a diferenza sexual nos primeiros anos de vida.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estudos de xénero
* Feminismo
* Machismo
Suffragette

[miniatura|*Suffragettes* participando nun piquete de folga ás portas da [Casa Branca, en xaneiro de 1917.]]
O termo ***suffragette*** designaba, a comezos do século XX, a unha muller que reinvindicaba o dereito a voto das mulleres, e que mesmo estaba disposta a infrinxir a lei para conseguilo, nun contexto no cal as mulleres non tiñan máis opción. De acordo co *Oxford English Dictionary*, foi cuñado polo *Daily Mail* en 1906, como forma despectiva de distinguir entre as *suffragettes* e as sufraxistas máis moderadas, unha forma de dividir o movemento.

Neste sentido refírese máis especificamente a unha militante da Unión Social e Política das Mulleres (WSPU), unha organización fundada no Reino Unido en 1903 por Emmeline Pankhurst, partidaria da acción directa —reunións públicas e marchas de protesta— que nace como escisión de, e en contraposición ó, sector sufraxista británico moderado —formado tanto por mulleres como por homes—, agrupado sobre todo na Unión Nacional de Sociedades de Sufraxio Feminino (NUWSS), creada en 1897 e liderada por Millicent Fawcett, dedicada á convocatoria de campañas e mitins dentro da máis estrita legalidade.

Logo de máis de 50 anos tentando conseguir o voto para a muller, sen éxito, ante as institucións —por exemplo, o intento do deputado John Stuart Mill de introducir unha lei a prol do voto da muller en 1866 só conseguira 88 votos a favor—, a falta de resultados reais levou ó activismo das *suffragettes*, baseado na provocación e a rebeldía, baixo a lema de Deeds, not Words! —«Feitos, non Palabras!»—, rompendo así coa delicadeza e a etiqueta que até entón dominaba no movemento sufraxista británico, e xeneralizáronse os encarceramentos —entre 1905 e 1913 encarceráronse a unhas 1100 *suffragettes* e creceron tanto a represión como as reaccións políticas a esta represión. A partir de 1909, implantouse unha estratexia de folgas de fame entre as *suffragettes* encarceradas, «obrigando» así ó Goberno británico a impor a moi controvertida práctica da alimentación forzada até aprobar en 1913 a Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act.

Argumentouse que a extrema militancia das *suffragettes* atrasou en varios anos o dereito do voto da muller no Reino Unido, sobre todo entre os deputados máis a favor do voto para as mulleres, como foron os do Partido Liberal e o Partido Laborista, xa que en 1911 a votación que na Cámara dos Comúns deu como resultado 255-88 a favor do sufraxio converteuse nunha votación en contra de 222-208 en 1912.

En 1918, a Representation of the People Act concedeu o dereito a voto a todos os homes maiores de 21 anos de idade e as mulleres maiores de 30 anos que reunisen certas condicións, como ter propiedades por enriba de certo valor ou ser licenciadas univesitarias. A igualdade neste tema chegou dez anos máis tarde, en 1928, cando as mulleres puideron votar dende os 21 anos de idade como pago ós servizos que prestaran durante a contenda da primeira guerra mundial.

## Notas
Esencialismo

O **esencialismo** é un termo que engloba as doutrinas ocupadas en describir a esencia —o que fai que un ser sexa o que é— por oposición ás continxencias —o que é accidental, cuxa ausencia non cuestiona a natureza deste ser—, a condición ou a identidade do obxecto ou individuo. O esencialismo foi controvertido dende os seus comezos. Tanto Sócrates como Platón xa cuestionaron a noción ó suxerir, no Parménides, que se aceptamos a idea de que cada cousa ou acción participa dunha esencia, entón tamén debemos aceptar a "existencia de esencias separadas" para os seus compoñentes. O papel e valor real do esencialismo na bioloxía aínda é un tema de debate. En socioloxía, o esencialismo serviu a miúdo como base para lexitimar diferenzas discriminatorias entre os seres humanos alegando á súa esencia, tales son os casos de homofobia, racismo, misoxinia, misandria e segregacionismo en xeral. En xeral, as diferentes teorías esencialistas definen a un grupo a través dun pequeno set de propiedades fixas ignorando o resto de condicións baixo as cales emerxe a súa identidade.

## Esencialismo en bioloxía 
Para os biólogos, o esencialismo é unha concepción segundo a cal diversas especies animais e vexetais difiren entre si por esencia, o que implica o recoñecemento de descontinuidades na natureza. Esta concepción oponse ao nominalismo, segundo o cal só os individuos e as poboacións de individuos existen, considerando que as categorías son só unhas abstraccións construídas polo ser humano no seo dun vasto continuum de formas na natureza.

## Notas
Posfeminismo

O **feminismo posestruturalista** ou **posfeminismo** é unha corrente de teoría feminista que fai unha revisión crítica da segunda e terceira ondas do feminismo e, dende o marco dunha perspectiva posmoderna e da globalización, márcase como obxectivo atender as súas contradicións e cubrir as ausencias: categorías de diferenza, tales como a idade e a posición social das mulleres, así como grupo étnico, están ligadas a correntes, tales como o feminismo poscolonial. Atópase dentro do marco da teoría *queer* e do movemento LGBT, engadindo todos os xéneros e preferencias sexuais, ademais de posicionarse contra o concepto binario de xénero e dos roles de xénero. Algúns consideran que é unha cuarta onda do feminismo, mentres que para outros a mesma palabra "feminismo" é xinocéntrica e o posfeminismo xa non o é, teorizando (estudos de xénero) e loitando para a igualdade de dereitos e oportunidades de persoas de calquera sexo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Feminismo marxista

O **feminismo marxista** é unha póla do feminismo enfocado en investigar e explicar as maneiras polas cales as mulleres son oprimidas por medio dos sistemas do capitalismo e da propiedade privada. De acordo coas feministas marxistas, a liberación das mulleres só pode ser alcanzada a través dunha reestruturación radical da economía capitalista actual, en que gran parte do traballo das mulleres é desigual. Karl Marx chegou a citar a François Fourier que dicía que o progreso humano estaría asociado a emancipación con relación ó sexismo. O combate que Marx e Engels facían ó sexismo era confirmado por contemporáneos como August Bebel que republicou os traballos do antropólogo Lewis Henry Morgan sobre este tema. Marx tamén argumentaba que o traballo extenuante tiraba o foco dos pais con relación ó coidado da prole e defendía que a familia tradicional era unha maneira de preservar a propiedade privada. O autor tampouco descartou o papel da muller como grupo social na historia, desafiando o determinismo machista e darwinista da época, a pesar de afirmar que a emancipación das mulleres sería algo inevitábel dende que haxa a superación dos modos de produción. Os autores marxistas dos séculos XIX e comezos do XX crían que a resolución do sexismo era unha das maiores cuestións a seren afrontadas pola esquerda a nivel de xustiza social e equidade. A prostitución tamén é descrita polo pensador como algo suscetíbel a toda clase traballadora A pesar diso, algúns autores argumentan que Marx defendía unha redución da xornada de traballo para que as mulleres ficasen na dependencia do lar.

## Notas
Profeminismo

O **profeminismo** refírese a apoiar a causa do feminismo sen implicar que o simpatizante sexa membro do movemento feminista. O termo é máis frecuentemente usado en referencia a homes que están activamente apoiando o feminismo e os seus esforzos para alcanzar a igualdade política, económica, cultural, persoal e social en relación ós homes. Un certo número de homes profeministas están implicados no activismo político, máis frecuentemente nas áreas da igualdade de xénero, os dereitos das mulleres e a violencia contra as mulleres.

Como a teoría feminista encontrou apoio entre varios homes que formaron grupos de concienciación na década de 1960, eses grupos foron diferenciados por preferencias para determinadas vertentes do feminismo e abordaxes políticas. Porén, a inclusión de voces masculinas como "feministas" foi visto como problemático por algúns. Para diferentes mulleres e homes, a palabra "feminismo" é reservada para as mulleres, que son os suxeitos que proban a desigualdade e opresión que o feminismo tenta solucionar. En resposta a esta obxección, outros termos como masculinismo, antisexismo e profeminismo foron cuñados e defendido por varios grupos.

Na maioría das nacións do mundo occidental hai grupos de homes profeministas. As actividades de grupos de homes profeministas inclúen o traballo antiviolencia con nenos e rapaces nas escolas, ofrecendo talleres sobre acoso sexual nos locais de traballo, executando campañas de educación na comunidade, e aconsellando a homes perpetradores de violencia.

## Notas
Construto social

Un **construto social** ou **construción social** é calquera entidade institucionalizada ou artefacto nun sistema social desenvolvido pola relación social de participantes nunha cultura ou sociedade particular, estabelecida pola organización e coerción. É definida tamén como produto do traballo desenvolvido a través do ser humano, por tanto non inerente á natureza. Un exemplo de construto social é o status social.

O construtivismo social é unha escola de pensamento que lida coa detección e análise de construcións sociais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Realidade
* Socialización
* Socioloxía
Estudos da muller

**Estudos da muller** ou **estudos feministas**, é un campo interdisciplinar de estudo académico que examina a cuestión de xénero como unha construción social e cultural, o estatuto social e as contribucións das mulleres, e as relacións entre poder e xénero.

Metodoloxías populares dentro do campo de estudos sobre as mulleres inclúen a teoría do punto de vista, a intersecionalidade, multiculturalismo, feminismo transnacional, e prácticas de lectura, asociadas á teoría crítica, ó posestruturalismo e á teoría queer. O campo pescuda e critica normas sociais de xénero, raza, clase, sexualidade, e outras desigualdades sociais. Está relacionado co máis amplo campo dos estudos de xénero. Estudos sobre as mulleres precederon os estudos de xénero como unha campo de estudo estabelecido. Nos Estados Unidos, o primeiro doutoramento en estudos sobre as mulleres foi creado en 1990 e o primeiro doutoramento en estudos de xénero, en 2005.

## Historia 
O primeiro curso de estudos acreditados sobre as mulleres foi realizado en 1969, na Universidade Cornell. Despois dun ano intenso de organización, o primeiro programa de estudo da muller nos Estados Unidos foi estabelecido en 1970, na Universidade Estatal de San Diego. Xunto co Movemento Nacional de Liberación das Mulleres, estudantes e membros da comunidade crearon o Comité AD HOC para estudos sobre as mulleres. En 1974 membros do corpo docente da San Diego State iniciaron unha campaña nacional para a integración do departamento. No momento, esas accións e o campo eran extremamente políticos. Debido a sensíbel natureza política do movemento e a dura reacción ó movemento feminista, aínda hai unha serie de incertezas sobre a creación de estudos sobre as mulleres.

## Notas
Feminismo islámico

miniatura|200px|Símbolo do feminismo islámico.
O **feminismo islámico** é unha vertente do feminismo preocupada polo papel das mulleres no islamismo. Esa ramificación loita pola plena igualdade entre todos os musulmáns, independentemente do sexo, na vida pública e privada. As feministas islámicas defenden os dereitos das mulleres, a igualdade de xénero e a xustiza social fundamentadas nunha estrutura islámica. A pesar das súas raíces no islam, os pioneiros do movemento tamén teñen utilizado discursos feministas seculares, occidentais ou doutras fontes non musulmás e recoñeceron o papel do feminismo islámico como parte dun movemento feminista global e integrado.

Os defensores do movemento procuran destacar as ensinanzas de igualdade profundamente enraizados na relixión e incentivar un cuestionamento da interpretación patriarcal do ensino islámico a través do Corán&nbsp;(libro sagrado), do *hadith* (ditos de Mahoma) e da *xaria* (lei islámica) en dirección a creación dunha sociedade máis igualitaria e xusta. O islamismo nunca cuestionou a posibilidades das mulleres de daren asistencia ós homes na guerra e nin negou a elas o dereito de iren para o combate en caso de emerxencia. O islam ten unha longa tradición de participación de mulleres na fe, sendo a muller de Mahoma,&nbsp;Aisha, un dos primeiros teólogos da relixión.

Existen países de maioría musulmá con&nbsp;xefas de Estado, primeiras-ministras e secretarias de estado, como Lala Shovkat do Azerbaidján,&nbsp;Benazir Bhutto do Paquistán, Mame Madior Boye do&nbsp;Senegal, Tansu Çiller de&nbsp;Turquía, Kaqusha Jashari de Kosovo e Megawati Sukarnoputri de Indonesia. Bangladesh foi o segundo país do mundo en ter dous mandatos seguidos de mulleres (Khaleda Zia e Sheikh Hasina), que gobernan o país como primeiras-ministras dende 1991, o que pode facer de Bangladesh un exemplo único na historia das repúblicas do mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Feminismo negro
* Feminismo poscolonial
* *Purplewashing*
* Feminacionalismo
* Islamofobia
Feminismo ateo

**Feminismo ateo** é un movemento que defende o feminismo dentro do ateísmo. As ateístas feministas condenan a relixión como fonte principal de opresión das mulleres e desigualdade, crendo que a maioría das relixións son sexistas e opresivas para as mulleres.

## Historia 
### Ernestine Rose 
dereita|miniatura|Ernestine Rose era unha feminista e atea.
A primeira feminista coñecida como atea foi Ernestine Rose, nada en Polonia o 13 de xaneiro de 1810. A súa confesión aberta de descrenza no xudaísmo, cando ela era unha adolescente, púxoa en conflito co seu pai (que era un rabino) e desenvolveu unha relación desagradábel. A fin de forzala as obrigacións da fe xudaica, o seu pai, sen o seu consentimento, buscoulle un prometido xudeu cando tiña dezaseis anos. No canto de discutir o caso nun tribunal xudeu, foi a un tribunal secular, clamou polo seu caso e gañou. En 1829, foi a Inglaterra, e en 1835, foi unha das fundadores da *Association of All Clases of All Nations*, asociación atea británica que avogaba polo " dereitos humanos para todas as persoas, independentemente de sexo, clase, cor ou nacionalidade." Ensinou en Inglaterra e nos Estados Unidos (mudándose alí en maio de 1836) e foi descrita por Samuel Putnam III como "unha das mellores profesoras do seu tempo." El escribiu que "ningún home ortodoxo (no sentido relixioso) podería gañarlle en debate".

## Notas
Ayaan Hirsi Ali

**Ayaan Hirsi Ali**, nada como **Ayaan Hirsi Magan** en Mogadixo o 13 de novembro de 1969, é unha activista, escritora, política e feminista atea somalí-holandesa-estadounidense, que é coñecida polos seus puntos de vista críticos do islam e a defensa dos dereitos e da autodeterminación das mulleres musulmás. Oponse activamente ós casamentos forzados, ós crimes de "honra", ós casamentos infantís e á mutilación xenital feminina. Filla do político somalí e líder da oposición Hirsi Magan Isse, ela é unha das fundadoras da organización de defensa dos dereitos das mulleres *AHA Foundation*.

## Traxectoria 
Cando tiña oito anos, a súa familia deixou Somalia e marchou cara a Arabia Saudita, despois a Etiopía, e acabaron por se instalar en Kenya. Pediu e obtivo asilo político nos Países Baixos en 1992, en circunstancias que máis tarde se tornaron o centro dunha controversia política. En 2003 foi elixida membro da Cámara dos Representantes (cámara baixa do parlamento holandés), representando o Partido Popular para a Liberdade e Democracia (VVD). Unha crise política en torno á posible eliminación da súa cidadanía holandesa levona a renunciar ó parlamento, e supuxo indirectamente a caída do segundo despacho *Balkenende* en 2006.

Hirsi Ali era unha  musulmá devota que abandonou a súa fe e se converteu en atea cunha forte crítica do islam. En 2004, colaborou, escribindo o guión dunha curtametraxe con Theo Van Gogh, titulado *Submisión*, un filme que retrataba a opresión das mulleres baixo a lei islámica.  O filme provocou moitas controversias e ameazas de morte. Van Gogh foi asasinado máis tarde aquel ano por Mohammed Bouyeri, un terrorista islámico marroquí-holandés. Hirsi Ali mantén que  "o islam é parte  relixión, e parte doutrina político-militar, e a parte que é unha doutrina política contén unha visión de mundo, un sistema de leis e un código moral que é totalmente incompatíbel coa nosa Constitución, as nosas leis, e o noso modo de vida." Tendo anteriormente argumentado que o islam estaba alén da reforma, no seu máis recente libro *Heretic* (2015), apela a unha reforma do islam derrotando os islamitas e apoiando os musulmáns reformistas.

En 2005, ela foi nomeada pola revista *Time* como unha das 100 persoas máis influentes do mundo. Tamén recibiu varios premios, inclusive un premio de liberdade de expresión do xornal danés *Jyllands-Posten*, o Premio Democracia do Partido Liberal Sueco, e o Premio Coraxe Moral de compromiso coa resolución de conflitos, ética e cidadanía mundial.

## Vida persoal 
Casou co historiador británico e comentarista público Niall Ferguson. Conseguiu a cidadanía dos Estados Unidos o 25 de abril de 2013.

## Notas
Hexagrama (moeda)

[miniatura|300x300px|**Hexagrama** dos [Lista de emperadores bizantinos|coemperadores bizantinos Constante II e Constantino IV.]]
O **hexagrama **(en grego: *ἑξάγραμμα, hexagramma*) foi unha moeda bizantina de prata creada por Heraclio en 615, co valor dun doceavo de sólido, que circulou no século VII no Imperio Bizantino.

## Historia 
Bardante algunhas emisións cerimoniais do século VI, o sistema monetario das últimas épocas do Imperio Romano e dos inicios da época bizantina carecía de moedas de prata, principalmente por mor da gran flutuación do seu prezo en relación ao ouro.

Non foi ata 615, baixo o emperador Heraclio (610-641), cando se retomou a cuñaxe de moeda de prata, para cubrir as necesidades da guerra contra os persas. A materia prima para estas emisións viña principalmente da confiscación de obxectos de prata da Igrexa. Polo seu peso, estas novas moedas foron bautizadas como hexagrama, xa que pesaban seis *grammata* (6,84 gramos), en tanto que o seu valor era equivalente á doceava parte do sólido de ouro.

A única lenda que caracterizaba o hexagramma era *Deus adiuta Romanis* ("Deus axude aos romanos"), o que se entende como unha manifestación da desesperación do imperio neste tempo.

A moeda mantivo o seu uso regular baixo o sucesor de Heraclio, Constante II (641-668) e continuou máis esporadicamente en tempos de Constantino IV (668-685). A partir de aí, só se cuñou ocasionalmente con carácter cerimonial ata Teodosio III (715-717). En 720, o emperador León III (717-741) substituíu esta moeda de prata por outra nova, denominada miliaresion.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda bizantina
*Cecas bizantinas
* Moeda da Antiga Roma
*Moeda da Antiga Grecia

### Bibliografía 
*Grierson, Philip. *Byzantine coinage*. Dumbarton Oaks. 1999. ISBN 978-0-88402-274-9
* Hendy, M. *Studies in the Byzantine Monetary Economy c.300-1450*. Cambridge University Press, 1985. ISBN 0-521-24715-2
* Hendy, M. *The economy, fiscal administration and coinage of Byzantium*. Londres, 1989. ISBN                     0860782530
* Kazhdan, Alexander Petrovich, ed. *The Oxford Dictionary of Byzantium*. Oxford University Press, 1991. ISBN 978-0-19-504652-6
* Sabatier, Justin. ''Description générale des monnaies byzantines frappées sous les Empereurs d'Orient.* 2 vol. París, 1862

### Ligazóns externas 
* "Hexagrama". Catálogo con imaxes e descricións en *Coin Archives*
* "The Hexagram". *CoinWeek Ancient Coin Series – The Paradox of Byzantine Silver*
* Moedas bizantinas catalogadas por orde cronolóxica de emperadores
* Moedas bizantinas catalogadas segundo a o bran de Sear: *Byzantine Coins & Their Values*
* *Digital Library Numis''  (bibliografía en liña de numismática bizantina)
Sendeiros de gloria

***Sendeiros de gloria*** (en ) é un filme antibélico estadounidense do ano 1957, cuxa acción se desenvolve durante a Primeira guerra mundial. Foi dirixido por Stanley Kubrick e protagonizado por Kirk Douglas. Baséase na novela do mesmo nome de Humphrey Cobb, publicada en 1935.

En 1992, o filme foi considerado «cultural, histórica e esteticamente significativo» pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.

Estreouse en galego o 14 de abril de 2002 a través da TVG.

## Sinopse 
A historia desenvólvese en Francia, en 1916. O ataque suicida do Exército francés contra as posicións alemáns no outeiro das formigas (Ant Hill), un punto estratéxico de vital importancia para o desenvolvemento da Primeira guerra mundial, convértese nun fracaso estrepitoso. Para escarmentar as tropas cun castigo exemplar, o xeneral Mireau (George Macready), un dos principais responsables do ataque e do seu fracaso, convoca un consello de guerra: tres soldados elixidos ao azar polos seus superiores son acusados falsamente de covardía ante o inimigo, e enfróntanse á pena de morte por fusilamento.

## Personaxes 
* Kirk Douglas - coronel Dax
* Adolphe Menjou - xeneral George Broulard
* George Macready - xeneral Paul Mireau
* Richard Anderson - comandante Saint-Auban
* Wayne Morris - tenente Roget
* Joseph Turkel - soldado Pierre Arnaud
* Ralph Meeker - cabo Philippe Paris
* Bert Freed - sarxento Boulanger
* Kem Dibbs - soldado Lejeune
* Timothy Carey - soldado Maurice Ferol
* Emile Meyer - sacerdote
* John Stein - capitán Rousseau

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* *Paths of Glory* en Rotten Tomatoes 
* *Paths of Glory* en AllMovie
Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial

miniatura|200px|dereita|
Hai 53 **municipios en Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial**. Tanto o finés como o sueco son linguas oficiais de Finlandia. Oficialmente, un municipio é bilingüe se a poboación que fala a lingua minoritaria é canto menos o 8&nbsp;% da poboación total, ou ten canto menos 3&nbsp;000 falantes. Un municipio previamente bilingüe mantense co status se a proporción da lingua minoritaria descende por baixo do 8&nbsp;%, ata o 6&nbsp;%. Se cae por debaixo do 6&nbsp;%, é posible que o municipio se manteña bilingüe por decreto gobernamental, por recomendación do consello municipal, durante dez anos máis. Entre os municipios que fan uso da regra dos 3&nbsp;000 falantes inclúense a capital Helsinqui e o centro cultural da comunidade sueca finlandesa, Turku. No arquipélago das Åland, onde só o sueco é oficial, nunca se aplicou a lei lingüística de 1922 e segundo indica o artigo 7 da nova lei de 2003 a rexión queda fóra do seu ámbito. No continente, a maior proporción de falantes de lingua sueca encóntrase na costa occidental, en Ostrobotnia.

Dos 317 municipios de Finlandia, 16 son unilingües en lingua sueca. 33 municipios son bilingües en finés e sueco; e deles, 15 teñen como lingua maioritaria o sueco e en 18 é o finés a lingua maioritaria. Catro municipios, todos localizados en Laponia, teñen como lingua maioritaria o finés e algunha lingua saami como lingua minoritaria: Enontekiö, Inari, Sodankylä e Utsjoki. Inicialmente, só a lingua sueca recibiu o bilingüismo oficial, a través da lei lingüística de 1922;
* Karuna e Salo pasaron de ser municipios bilingües a ser unilingües en finés.
* Lapinjärvi mudou de localidade de maioría de lingua sueca a finesa.
* Espoo a lingua maioritaria pasou do sueco ao finés.

### 1973 
* Bromarv e Nykarleby pasaron de ser unilingües en sueco para ser bilingües, sendo o sueco a lingua maioritaria.
* Kaarlela, Kaskinen, Kauniainen, Kirkkonummi, Pohja e Porvoo pasaron de ter como lingua maioritaria o sueco a que fora o finés.
* Os municipios de Hangö, Loviisa, Porvoon maalaiskunta e Siuntio pasaron de ser de maioría sueca a finesa.

### 2003 
* Houtskär e Maxmo pasaron de ser unilingües en sueco a ser bilingües, manténdose o sueco como lingua maioritaria.
* Durante os seguintes dez anos Lohja mantívose como municipio bilingüe co finés como lingua maioritaria.
*Sipoo pasou dunha maioría de falantes de sueco a unha maioría de falantes de finés.

### 2015 
* Korsnäs e Larsmo pasaron de ser unilingües en sueco a ser bilingües, mantendo todos eles o sueco como lingua maioritaria.

### 2016 
* Närpes pasou de ser unilingüe en sueco para pasar a ser bilingüe, mantendo o sueco como lingua maioritaria.

## Municipios 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Linguas de Finlandia
*Comunidade sueca de Finlandia
*Lista de municipios de Finlandia
*Política lingüística de Finlandia
Igrexa de Fardhem

A **igrexa de Fardhem** (sueco: *Fardhems kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Fardhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
Segundo a Gutasaga, unha das primeiras igrexas de Gotland foi construída en Fardhem. De ser así esta sería unha igrexa de madeira da que non queda nada. Tumbas atopadas na zona indican que puido existir esa igrexa de madeira no lugar antes da construción do edificio actual.

A igrexa é un edificio románico levantado en distintas fases dende finais do século XII ata o segundo cuarto do século XIII. Só a sancristía é posterior, engadida en 1871-72 e deseñada por Axel Herman Hägg. pero pode ser tamén obra dalgún mestre descoñecido de Xutlandia. Non existen traballos comparables a este en todo Gotland.

O interior da igrexa non está tan ben conservado. Durante unha restauración en 1951-52 descubríronse fragmentos de frescos do século XIV que agora son visibles. A pía bautismal é románica, probablemente realizada polo artista anónimo coñecido como Master Semi-Byzantios, pero só se conserva o seu pé. A meirande parte do resto do mobiliario é dos séculos XVII e XVIII.

## Galería de imaxes 

Cruz triunfal da igrexa de Fardhem.jpg|Cruz triunfal
Fardhems-kyrka-Gotland-portal1.jpg|Portal do coro
Fardhems kyrka - KMB - 16000200017174.jpg|Portal da nave
Fardhems kyrka - KMB - 16000300024432.jpg|Vista dende o aire

## Notas
Juan Luis Pintos

**Juan Luís Pintos de Cea-Naharro**, nado en Santiago de Compostela o 19 de xuño de 1939 e finado na mesma cidade o 30 de maio de 2018, foi un sociólogo galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid (1967) e en Teoloxía Católica pola Hochschule Sankt Georgen de Frankfurt (1971). É doutor en Filosofía e Letras pola Universidade Complutense de Madrid en 1977. Foi profesor titular de Socioloxía na Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da Universidade de Santiago de Compostela e director do Departamento de Socioloxía e Ciencia Política da Administración.

## Obras 
* *Tiempo de buscar. Ensayos y proyectos para una teología crítica*,  1977 (con Andrés Tornos).
* *Las fronteras de los saberes*, 1990.
* *Los imaginarios sociales: la nueva construcción de la realidad social*, 1995.
* *Recorridos por la religión*, 2010.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Currículo
* Artigos de Juan Luís Pintos
Kazán Arena

O **Kazán Arena** é un estadio de fútbol ruso da cidade de Kazán. Ten capacidade para 45.379 espectadores, e é o fogar do FC Rubín Kazán da Liga Premier de Rusia. A pantalla exterior do estadio é a máis grande de Europa. En 2018, albergará seis partidos do Mundial de Fútbol de 2018.

## Mundial de Fútbol Rusia 2018 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web do Kazán Arena
Alavus

**Alavus** é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 11.746 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.151,46 km2, dos cales 52,31 km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 14,86 hab./km².

Limita cos municipios de Alajärvi, Kuortane, Seinäjoki, Ähtäri e Virrat, este último na rexión veciña de Pirkanmaa.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Alavus
Volgogrado Arena

O **Volgogrado Arena** é un estadio de fútbol ruso da cidade de Volgogrado, no óblast de Volgogrado. O novo estadio, construído de acordo con todas as esixencias da FIFA, albergará catro partidos do Mundial de Fútbol de 2018. A súa capacidade de público prevista é de 45.568 persoas para o Mundial.

É a casa do FC Rotor Volgograd da segunda división rusa, e substituíu o antigo Estadio Central, demolido en 2014.

## Mundial de Fútbol de 2018 
## Notas
US Open Cup

A **Lamar Hunt U.S. Open Cup**, tamén coñecida como **U.S. Open Cup**, é unha competición de fútbol estadounidense organizada pola federación de fútbol deste país, a USSF. A primeira edición desta competición xogouse en 1914, e é polo tanto a competición de fútbol máis antiga (en activo) dos Estados Unidos. Na súa centésimo cuarta edición bateuse o récord de participantes, un total de 99 equipos. Nesta copa participan equipos tanto profesionais como afeccionados das seguintes ligas: Major League Soccer, North American Soccer League, United Soccer League, Premier Development League e National Premier Soccer League .

O gañador da **Lamar Hunt U.S. Open Cup** clasifícase directamente para a Liga de Campións da CONCACAF.

## Historia
A primeira **U.S. Open Cup**, que nesa época se coñecía como **National Challenge Cup,** xogouse no ano 1914 e foi gañada polo Brooklyn Field Club . Non foi ata o ano 1999 cando tivo lugar o cambio de nome en honor a Lamar Hunt, o propietario da MLS e pioneiro do fútbol nos Estados Unidos. Nas dúas primeiras décadas esta competición foi totalmente dominada polos equipos industriais, onde cabe subliñar o Bethlehem Steel FC que entre os anos 1914 e 1924 gañou cinco veces esta competición. E aínda conserva o título de equipo máis laureado da **US Open Cup** . A partir desta rolda non entran novos equipos na competición. Todos os partidos, incluíndo a final, xóganse a 90 minutos e en caso de empate chégase a unha prórroga de media hora e en caso de manterse o empate o partido decidirase nos penaltis.

Os equipos filiais dos clubs profesionais non poden participar nesta competición dende o ano 2016.

## Campións
### Todos os campións
Actualizada a 30 de maio de 2018 

### Equipos con máis títulos
## Notas
Aeroporto de Kokkola-Pietarsaari

O **aeroporto de Kokkola-Pietarsaari**  é un aeroporto finlandés situado en Kronoby, a uns 19 quilómetros ao sur da cidade de Kokkola e a 30 ao nordés de Pietarsaari.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto