open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Elias Portolu

***Elias Portolu*** é unha novela de Grazia Deledda, escritora sarda e Premio Nobel de Literatura. Foi publicada en 1900 na "Nuova Antologia". No ano 1903, veu a luz a versión en volume, logo dunha primeira revisión, coa compañía de Turín Roux e Viarengo. No ano 1917, fíxose unha segunda revisión de corrección e foi publicado de novo por Fratelli Treves primeiro en 1920 e despois en 1928. Deledda, daquela de catorce anos, non se limitou á modificación de erros tipográficos, senón que, atrapada por numerosos pensamentos, innovou en centos de lugares do texto. A importancia filolóxica, lingüística e crítica da edición de Treves, polo tanto, reside nesta falta xeneralizada de leccións respecto das edicións primitivas. Segundo a crítica, na novela son evidentes a afinidade e a consonancia coa sensibilidade, o gusto e a temática dos grandes mestres rusos do 1800, en particular de Crime e castigo de Fiódor Dostoievski.

Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.

## Notas
Benito Iglesias

***Benito Iglesias Fernández**, industrial e político galego (m. 1938).
***Benito Iglesias Cacicedo**, político galego (1923-1997).
Brink (videoxogo)

***Brink*** é un videoxogo de disparos en primeira persoa desenvolvido por Splash Damage e distribuído por Valve Corporation e Bethesda Softworks para PlayStation 3, Xbox 360 e Microsoft Windows. Foi lanzado o 10 de maio de 2011 en Estados Unidos e o 13 de maio do mesmo ano en Europa e Australia. O videoxogo de Splash Damage e Bethesda é gratuíto en Steam.

## Sinopse 
A auga inundou todo o mundo coñecido. Só a cidade chamada "O Ark" sobrevive a este desastre. Construída como a nova esperanza da humanidade, a cidade, (ou como é chamada no xogo, simplemente "O Ark") lentamente estivo decaendo nas epidemias e enfermidades. Debido a isto xorden 2 faccións: *A Seguridade* e *A Resistencia*.

### A Seguridade 
Os seus intereses céntranse en salvar o Ark. *A Resistencia* cre que no exterior aínda hai vida, e aínda que *A Seguridade* négao, coñecen a verdade. Anos atrás enviaron un equipo da *Seguridade* ao exterior para pedir axuda. Capturaron ao equipo e o torturaron para que confesasen onde se atopaba o Ark, así que tiveron que trasladalo. Por ese motivo queren impedir que *A Resistencia* salga ao exterior. Se completamos a campaña con este bando, o Ark recuperará o seu esplendor e *A Resistencia* será sometida.

### A Resistencia 
Os seus intereses céntranse en escapar do Ark. Combaten contra *A Seguridade* porque non queren perder máis cidadáns debido a que cren que escapar do Ark significa unha morte segura, e que moitos cidadáns máis poderían imitalos. Se completamos a campaña con este bando, verase unha escena na que un barco solitario se afasta do Ark, cara a un destino incerto.

## Xogabilidade 
Un dos aspectos que os desenvolvedores resaltaron foi que o xogo sería especialmente realista, e unha das frases do xogo é "Non só un heroe máis", debido a que, en termos básicos, o personaxe ten a mesma saúde e velocidade que os outros xogadores, sexan humanos ou bots. Tamén hai diferentes tipos de soldado, cada un coas súas propias habilidades, os cales poden ser cambiados nos postos de mando que están en diferentes lugares do xogo. Tamén temos a opción de personalizar o noso personaxe con diferentes armas, roupa, accesorios, armaduras e habilidades especiais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Bethesda
* Sitio oficial de Splash Damage
Xanela Azul

miniatura|Xanela Azul (Malta)
A **Xanela Azul**  era unha formación rochosa cun arco natural de pedra calcaria de 28 metros de alto, que se levantaba na illa de Gozo en Malta. Quedou derrubada por unha forte ondada, durante unha tormenta o 8 de marzo de 2017. Atopábase na lagoa costeira de Dwejra en San Lawrenz e preto da Roca Fungus. Constituía unha icona para Malta e unha das principais atraccións turísticas da illa. Foi utilizada en numerosas filmaciones, como a voda entre Daenerys Targaryen e Khal Drogo na serie *Xogo de tronos*.

A formación estaba ancorada no extremo leste cos cantís da praia, formando un arco cara a augas abertas e quedar soportada por un alicerce de pé libre no mar ao oeste do cantil. A xanela formouse tras derrubarse dúas covas de pedra calcaria. Máis adiante, co paso dos anos de erosión natural fixo que partes do arco caesen ao mar, e o alicerce que servía de pé derrubouse por completo durante unha tormenta o 8 de marzo de 2017.

## Rodaxes 
Esta formación foi escenario de moitas rodaxes de películas e series de televisión como por *Furia de titáns* (1981), *O conde de Montecristo* (2002) ou *Xunto ao Mar* (2015), que protagonizaron a parella Brad Pitt e Angelina Jolie.

## Notas 

## Véxase tamén
Near to the Wild Heart of Life

***Near to the Wild Heart of Life*** é o terceiro álbum de estudio da banda canadense de rock alternativo Japandroids, publicado o 27 de xaneiro de 2017 a través do selo ANTI-. Foi descrito polo grupo como o seu primeiro intento de facer un "álbum de estudo adecuado" e conta cunha estética máis puída que os seus anteriores lanzamentos.

Cos membros da banda vivindo en cidades distintas por primeira vez, o álbum foi composto ao longo dun ano durante sesións en Vancouver, Toronto, Nova Orleáns e Cidade de México. Foi gravado polo enxeñeiro Jesse Gander e mesturado por Peter Katis. Sacáronse tres sinxelos do traballo: “Near to the Wild Heart of Life”, “No Known Drink or Drug” e “North East South West”.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Solar Orbiter

**Solar Orbiter** é unha misión conxunta da NASA e a ESA para o estudo do Sol, elixida en 2011 como primeira misión de Cosmic Vision. 
miniatura|Esquema amosando as perspectivas do Sol dende a Terra e o Solar Orbiter.

A nave foi lanzada o 10 de febreiro de 2020 a bordo dun foguete Atlas 5. facendo observacións do Sol dende unha órbita única a 42 millóns de km do Sol que permite estudalo, xunto coa súa coroa cun nivel de detalle nunca acadado, obtendo imaxes de alta resolución das rexións polares. Máis polo miúdo, pretende chegar a claves sobre o desenvolvemento dos planetas e a emerxencia da vida a través de como traballa o sistema solar, as orixes do Universo e a física fundamental que mantén o funcionamento a dito nivel.

Solar Orbiter sufriu diversas probas de funcionamento, incluído o test de temperatura de 107 °C (no caso da cuberta protectora, levouse a 520 °C).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Sondas anteriores do estudo solar 
* Helios-B
* SOHO
* Observatorio de Dinámica Solar (SDO)
* Parker Solar Probe
Bifannah

**Bifannah** é unha banda galega de tropicalia procedente de Vigo. O grupo naceu no ano 2015 como un trío formado por Antía Figueiras (baixo, teclados e voz), Antón Martínez (batería e percusións) e Guillermo V. Zapata (guitarra e voz). Tras a publicación do *Bifannah EP* en 2016 uníuselles Pablo Valladares (teclados e guitarra).

Os seus temas están cantados en portugués e a banda ten influencias de artistas tanto brasileiros como portugueses dos anos 60 e 70.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Jane Flax

**Jane Flax**, nada o 31 de decembro de 1948, é unha teórica feminista, doutorada en filosofía, e psicanalista estadounidense. En 2017 impartía clases no departamento de Filosofía e Relixión na American University en Washington D.C, e practicaba a psicanálise de forma privada.

Ten unha perspectiva crítica coas posturas esencialistas do feminismo da diferenza. A través da análise de escritos de diversos pensadores, a autora reflexiona e escribe en forma de diálogo, sobre tres importantes modos do pensamento occidental contemporáneo: a psicanálise, as teorías feministas e as filosofías posmodernas.

## Formación 
A súa formación superior comezou cando estudou Teoría Política en Berkeley. Involucrouse no Movemento polos Dereitos Civís e contra a Guerra de Vietnam. Interesouse polo pensamento social xermánico e polas relacións entre coñecemento e poder.

Durante os anos nos que estudou un posgrao de Teoría política e Filosofía en Yale, entre 1969 e 1974, xurdiu a segunda onda do feminismo norteamericano, onde ela militou. Organizou grupos de discusión no Women´s Center sobre feminismo. En Yale comezou a interesarse pola psicanálise. Involucrouse na revista feminista americana Quest.

Desenvolveu, xunto a outras teóricas feministas, a psicanálise feminista, argumentando que a psicanálise é vital para o proxecto feminista e que debe, do mesmo xeito que outras tradicións teóricas, ser criticado e transformado por mulleres, para liberalo de calquera vestixio de sexismo.

As súas publicacións tratan principalmente sobre teoría feminista, teoría crítica de raza, psicanálise, teorías políticas contemporáneas europeas e americanas, filosofía moral e ética, e relacións entre raza e xénero.

* Thinking Fragments: Psychoanalysis, Feminism and Postmodernism in the Contemporary West (1990/1991)
* Disputed Subjects: Essays on Psychoanalysis, Politics and Philosophy (1993)
* The American Dream in Black and White: The Clarence Thomas Hearings (1998/1999)
* Resonances of Slavery in Race/Gender Relations: Shadow at the Heart of American Politics (2010)
* Ademais, escribiu artigos en xornais e revistas especializadas.

## Notas
Cruise Your Illusion

***Cruise Your Illusion*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Milk Music, publicado o 2 de abril de 2013 a través do selo Fat Possum Records. A versión en vinilo do disco foi autoeditada polo grupo.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Castelo de Montsoreau

O **castelo de Montsoreau**  é un palacio francés de estilo feudal e renacentista que se atopa ao longo do Loira, na comuna de Montsoreau, departamento de Maine e Loira, xunto á estrada que une Fontevraud-l'Abbaye a Candes-Saint-Martin . Inicialmente xogou o papel de fortaleza estratéxica, controlando o tráfico entre os ríos Chinon e Saumur.

O Castelo de Montsoreau foi clasificado como Monumento Nacional polo Ministerio de Cultura francés en 1862. O castelo de Montsoreau está clasificado como parte do Val do Loira, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 2000.

Desde o ano 2016, o Castelo de Montsoreau acolle o Castelo de Montsoreau - Museo de Arte Contemporánea.

## Historia 
O nome de Montsoreau aparece por primeira vez nunha carta, datada en 1089, na forma do . Foi entón propiedade de Guillaume de Montsoreau, vasalo dos condes de Anjou. En 1152 estivo rodeado por Henrique II de Inglaterra.

Foi Xoán de Chambes, conselleiro do Carlos VII, rei de Francia que construíu o actual castelo no século XV. O *logis* presenta unha fachada no Loira e outra no patio interior, onde se pode ver unha característica torre renacentista.

Alexandre Dumas fixo famoso o nome de Monsoreau (escrito sen t) na súa novela La Dame de Monsoreau, baseada nas escapadas amorosas dunha muller que ocupara o castelo durante o reinado de Henrique III. A historia puxo en marcha os amores descontentos de Diane de Méridor, o seu verdadeiro nome Françoise de Maridor, esposa de Charles de Chambes, conde de Monsoreau e o seu amante Louis de Bussy d'Amboise.

## Arquitectura 
Ata o final do século XIX, o castelo foi abandonado e en ruínas. En 1862 foi clasificado como monumento nacional, aínda que as fotos da época mostran un estado de abandono significativo, con portas e ventás rotas e terras mal mantidas. O antigo recinto do castelo foi inscrito como un monumento histórico por decreto do 6 de outubro de 1938, aínda que o castelo renacentista xa fora listado en 1862. Os restos da capela foron inscritos o 3 de decembro de 1930. O Palais de la Sénéchaussée no antigo recinto do castelo, foi rexistrado o 6 de outubro de 1938.

## Galería de imaxes 

File:Anjou Vélo Vintage Château de Montsoreau-Museum of Contemporary Art.jpg
File:Chateau Montsoreau Loire.jpg
File:Chateau de Montsoreau Museum of contemporary art Loire Valley France.jpg|Castelo de Montsoreau - Museo de Arte Contemporánea
File:Chateau de Montsoreau Museum of contemporary art.jpg
File:Chateau de montsoreau - detail.JPG
File:Château de Montsoreau.JPG
File:Most beautiful villages of the world montsoreau 2.jpg
File:Chateau de Montsoreau Museum of contemporary art sky lantern.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Le Château de Montsoreau(en francés)
* World Heritage profile (en inglés)
Pobo wixárika

O **wixárika** é un pobo indíxena maioritario en Nayarit, México. Habitan o oeste central do país, na Serra Madre Occidental, principalmente nos estados de Nayarit, Xalisco e partes dos estados de Durango e Zacatecas. Denomínanse a si mesmos *wixárika* (*a xente*) na súa lingua, que pertence á familia das linguas uto-aztecas e á que chaman *wixaritari waniuki* (huichol).

O etnónimo "huichol" provén da adaptación á lingua náhuatl do autónimo *wixarika*, debido a que en lingua *huichol* o "a" pode chegar a *escoitarse* como ou; r e l son alófonos, e a pronuncia de x, que era sibilante, interpretouse como africada, *tz*, entre os séculos XVII e XVIII (época en que puido ocorrer o préstamo da palabra), pero a perda da sílaba *-ka* deu como resultado huitzol en náhuatl, e a súa castelanización, *huichol*.

Os wixáricas falan unha lingua do grupo corachol que está estreitamente emparentada co grupo nahua (aztecoide). Ademais, recibiron influencias mesoamericanas, o cal se reflicte no feito de que o huichol ten trazos típicos da área lingüística mesoamericana.

A súa espiritualidade tradicional inclúe a recolección e o consumo do peiote (*Lophophora williamsii*), un cacto que posúe efectos alucinóxenos debido ós seus alcaloidess psicoactivos, entre eles a mescalina.

## Distribución xeográfica 
dereita|miniatura|Extensión territorial dos wixárika e pobos veciños antes da conquista española.
A rexión wixárika atópase no espiñazo da serra Madre Occidental ou serra wixarika, nos estados de Nayarit, Xalisco e Durango .Dividida en cinco grandes comunidades, cada unha das cales é autónoma, ten as súas propias autoridades civís e relixiosas.

A autoridade civil é encabezada por un gobernador chamado *totohuani*, e renóvase anualmente. Os ''mara 'akate* ou *maraakames'' -cantadores ou sacerdotes- teñen como misión conservar e manter vivas as tradicións.

## Notas
Proba-V

**Proba-V** (Proba-Vegetation) é un microsatélite lanzado pola ESA o 7 de maio de 2013 mediante un foguete Vega, o terceiro lanzado da serie **PROBA** (**Project for On-Board Autonomy**). A súa misión é mapear a superficie terrestre e o crecemento da vexetación cada dous días. A súa cámara recolle luz en tomas de 2250&nbsp;km de largo en azul, vermello, infravermello próximo e infravermello intermedio cun tamaño de largo de píxel de 300 m nos laterais, e de 100 m na súa parte central.

VITO Remote Sensing, en Bélxica, procesa e distribúe os datos de Proba-V.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Proba-2
* Vega
### Ligazóns externas 
* Datos da misión proba nas páxinas da ESA.
* Galería de imaxes tomadas por Proba-V (as más relevantes) 
* Novas sobre as misións Proba
Duster

**Duster** é unha banda estadounidense de rock formada polos multiinstrumentistas Clay Parton, Canaan Dove Amber e Jason Albertini. Albertini tocou a batería en tres temas do álbum *Stratosphere* de 1998, e co EP *1975* de 1999 involucrouse máis no grupo, tocando máis instrumentos e compartindo os créditos de gravación e produción con Parton e Amber. No álbum *Contemporary Movement* de 2000 estaba totalmente inplicado no proceso creativo como un membro permanente de Duster.

Parton tamén toca co seu proxecto paralelo Eiafuawn e toca a batería coa banda de punk rock El Buzzard. Albertini ten a súa propia banda, Helvetia, que publicou varios discos a través do selo de Parton, The Static Cult Label, e toca os teclados e a batería con Mike Johnson. Parton e Amber tamén dirixen o estudio de gravación Low Earth Orbit.

O 13 de abril de 2018 Duster publicou na súa páxina de Instagram que están “gravando un pouco”.

## Discografía 
## Notas
Lingua huichol

O **huichostle** ou **huichol** é unha lingua da familia uto-azteca falada en México polo pobo huichol, que se chama a si mesmo *Wixarika* e que habita nos estados mexicanos de Nayarit como grupo maioritario, Xalisco, Durango e Zacatecas. A lingua está recoñecida pola "Lei de Dereitos Lingüísticos" como unha "lingua nacional" de México, xunto con outras 62 linguas indíxenas e o castelán. O nome huichol provén da adaptación ó náhuatl do autónimo *wixarika*, debido a que en lingua *huichol* o "a" pode chegar a escoitarse como "o"; r e l son alófonos e a pronuncia de x que era sibilante foi interpretada como africada *tz* entre os séculos XVII e XVIII (época en que puido ocorrer o préstamo da palabra), máis a perda da sílaba *-ka*, deu como resultado huitzol en náhuatl e a súa castelanización *huichol*.

En México ten recoñecemento como lingua nacional. O huichol está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Clasificación 
O huichol é unha lingua uto-azteca, do grupo sonorense ou mexicano, do mesmo xeito que o pima, o mayo ou o náhuatl. A lingua máis achegada ó huichol é o cora ou nayeri, xunto co cal forma a póla lingüística corachol. A rexión huichol aséntase no espiñazo da Serra Madre Occidental, no estado de Xalisco. Os huicholes habitan nos concellos de Huejuquilla el Alto, Mezquitic e Bolaños, ó norte do estado de Xalisco, así como en La Yesca e El Nayar, no estado de Nayarit, e hai grupos minoritarios nos estados de Zacatecas e Durango.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Linguas de México
Europeana

**Europeana** é un repositorio cultural a nivel europeo. 

Iniciativa da Unión Europea, é financiada pola European Union’s Connecting Europe Facility e os Estados membros da Unión Europea. Os servizos prestados son operados por un consorcio liderado pola Fundación Europeana baixo un contrato de servizo coa Comisión Europea. —libros, música, material gráfico etc.— de coleccións culturais europeas, dispoñendo de ferramentas de procura propias. As diversas coleccións que compoñen o conxunto tamén teñen de xeito interno galerías multimedia, blogs e exposicións ad hoc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hispana (recolector OAI)
* Galiciana

### Ligazóns externas 
Portal web de Europeana
Frank Black (álbum)

***Frank Black*** é o primeiro álbum en solitario do músico estadounidense de rock alternativo Frank Black, publicado o 9 de marzo de 1993 a través do selo 4AD. O disco foi gravado en 1993 e lanzouse tras a separación dos Pixies.

O álbum ten un estilo semellante, tanto musical como lírico, co anterior disco dos Pixies, *Trompe le Monde*. *Frank Black* caracterizouse por centrarse en OVNIs e ciencia ficción. En 1993 publicáronse dous sinxelos do álbum, "Los Angeles" e "Hang on to Your Ego".

## Listaxe de cancións
CpG

**CpG** pode referirse a:
*Sitio CpG - secuencias onde se produce a metilación do ADN importantes na regulación xénica.
*Oligodesoxinucleótido CpG - secuencias non metiladas do ADN que teñen propiedades inmunoestimulatorias.
*Illa CpG - rexións do ADN que conteñen varios sitios CpG.
Medalla Sanford Saltus

:*Non confundir co **Premio Sanford Saltus de Medalla** da American Numismatic Society.*

A **Medalla** **John** **Sanford Saltus** é a máxima distinción da Sociedade Británica de Numismática (*British Numismatic Society*). Concédese cunha periodicidade trianual para recoñecer contribucións académicas destacadas á numismática británica.

## Historia 
Esta medalla estabeleceuse en 1910 a partir da doazón feita á Sociedade polo pintor e escultor estadounidense John Sanford Saltus (1853-1922), quen fora anteriormente o seu presidente.

Malia estar concibida inicialmente para se basear nas publicacións feitas no *British Numismatic Journal*, as normas foron reformuladas en 2005 para abranguer a totalidade das publicacións dun estudoso en materia de numismática británica.

## Características 
Trátase dunha medalla cuñada en ouro, deseñada polo artista Frank Bowcher. O seu peso é de 46,49 gramos e o seu diámetro de 44 milímetros.

* Anverso: imaxe de Britannia en pé cos seus habituais atributos do escudo e o tridente, rodeada pola lenda: THE BRITISH NUMISMATIC SOCIETY. 
* Reverso: na parte superior hai unha grilanda coroada e coa data MCMX no seu interior. No campo da medalla lese esta lenda: THE JOHN SANFORD SALTUS MEDAL AWARDED TO [nome do premiado] FOR SCHOLARLY CONTRIBUTIONS TO BRITISH NUMISMATICS [data de concesión. Nalgunhas edicións hai pequenas alteracións desta lenda.

## Galardoados coa Medalla Sanford Saltus 

* 1910: P. W. P. Carlyon-Britton.
* 1911: H. Farquhar.
* 1914: W. J. Andrew.
* 1917: L. A. Lawrence.
* 1920: H. W. Morrieson.
* 1923: H. A. Parsons.
* 1926: G. R. Francis.
* 1929: J. Shirley Fox.
* 1932: C. Winter.
* 1935: R. Carlyon-Britton.
* 1938: W. C. Wells.
* 1941: C. A. Whitton.
* 1944: (non concedido)
* 1947: R. C. Lockett.
* 1950: C. E. Blunt.
* 1953: D. F. Allen.
* 1956: F. Elmore Jones.
* 1959: R. H. M. Dolley.
* 1962: H. H. King.
* 1965: H. Schneider.
* 1968: E. J. Winstanley.
* 1968: C. W. Peck (póstumo).
* 1971: B. H. I. H. Stewart.
* 1974: C. S. S. Lyon.
* 1977: S. E. Rigold
* 1980: M. M. Archibald.
* 1983: D. M. Metcalf.
* 1986: J. E. L. Murray (Joan Clarke).
* 1989: H. E. Pagan.
* 1992: C. E. Challis.
* 1995: J. J. North.
* 1997: P. Grierson (premio especial).
* 1999: R. H. Thompson.
* 2002: E. M. Besly.
* 2005: P. Woodhead.
* 2008: M. A. S. Blackburn.
* 2011: M. R. Allen.
* 2014: N. J. Mayhew.
* 2017: N. M. McQ Holmes.

* 2020: D. Dykes.
* 2023: B. J. Cook.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* B. L. B. (1911). "The John Sanford Saltus Gold Medal". En *American Journal of Numismatics*. Vol. 45. Nº 2. Páxinas 67-68. Abril. American Numismatic Society.

### Outros artigos 
*British Numismatic Society

### Ligazóns externas 
*Sitio web da *British Numismatic Society*
Vanessa virginiensis

***Vanessa virginiensis*** é unha bolboreta orixinaria de América do Norte.

## En Galicia 
Ó tratarse dunha especie americana, a súa presenza no continente europeo é excepcional. En outubro de 2018, descubriuse un exemplar por vez primeira, nas marismas da Xunqueira de Alba, en Pontevedra. Segundo un informe BMS en España, o achado desta bolboreta pódese deber a que é quen de chegar ó continente europeo por mor da acción das grandes tormentas do Atlántico que se producen entre setembro e novembro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vanessa virginiensis UMFS 2015 2.jpg|Parte inferior das ás.
Ficheiro:Vanessa_virginiensisPCCP20030904-2871B.jpg|Algúns individuos carecen do punto de avance subapical branco adicional.
Ficheiro:Vanessa virginiensisPCSL03914B1.jpg|Lado ventral.
Ficheiro:Butterfly House 4.JPG|Exemplar adulto sobre unha flor.
Ficheiro:American Lady Butterfly caterpillar.jpg|Eiruga en Wooster, Ohio, nos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Riley, N.D. and Higgens, L.G. 1970. *A Field Guide to the Butterflies of Britain and Europe. Collins, Great Britain*.
WOS Festival

**WOS Festival** é un festival indoor radicado en Santiago de Compostela. A súa primeira edición tivo lugar en 2014. O seu programa inclúe, dependendo da edición, actividades de cinema, performance, mesas de debate e concertos.

Os espazos que forman ou formaron parte do seu programa inclúen o Centro Galego de Arte Contemporánea, a Cidade da Cultura de Galicia, a Fundación Eugenio Granell, o Teatro Principal, o Mercado de Abastos, o Salón Teatro, a Zona C, a sede da Fundación SGAE, a Sala Capitol, a Sala Malatesta, ou o cinema independente NUMAX. WOS recibiu o galardón ao mellor festival Indoor de 2018 nos European Festival Awards, o premio nacional á mellor promoción turística nos Iberian Festival Awards 2018, e foi destacado entre os dez mellores proxectos galegos de 2018 no Observatorio da Cultura da Fundación Contemporánea.

O festival conta con apoio e colaboración entre outros do Concello de Santiago de Compostela, a Deputación da Coruña, a Axencia Galega das Industrias Culturais da Xunta de Galicia a Cidade da Cultura de Galicia e patrocinadores privados.

## Notas
Premio Parkes Weber

O **Premio Parkes Weber** é un dos galardóns que outorga anualmente a Real Sociedade Numismática (*Royal Numismatic Society*), de Londres, como recoñecemento da investigación orixinal levada a cabo por un numismático menor de 30 anos, de calquera nacionalidade, acerca dalgún asunto relacionado coa numismática.

## Historia 
O premio tomou o nome do numismático británico Frederick Parkes Weber. A *Royal Numismatic Society* instituíuno en 1954 e está baixo a administración do seu consello de dirección.

## Galardoados co Premio Parkes Weber 
Esta é unha listaxe dos investigadores premiados co Premio Parkes Weber desde o seu establecemento en 1954:
*2020: Sophie Hemmings.
*2021: Bridget McLean.
*2022: Annika Ester Maresia.
*2024: Bradley Hopper.
*2025: James Hua.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Royal Numismatic Society

### Bibliografía 
* RNS (2005). "Medals and Prizes of the Society". En *The Numismatic Chronicle*. Vol. 165. Páxinas iii-vi. Royal Numismatic Society.

### Ligazóns externas 
*Sitio web da *Royal Numismatic Society*
Francisco Vidal de Olivares

**Francisco Vidal de Olivares**, nado en Valeixe (A Cañiza) no século XIX, foi un avogado e político galego. Foi alcalde da Cañiza dende 1874, o primeiro do que se conserva unha imaxe no salón de plenos do concello.

## Traxectoria 
A pesar da súa condición acomodada, Francisco foi un home bondadoso e doou parte do seu patrimonio e herdanza á construción de obras municipais para contribuír á mellora da aldea, como foi a construción da igrexa parroquial que demorou 28 anos en ser finalizada debido á falta de presuposto.

Entre as construcións máis destacadas atópase a Parada de Postas, que hoxe en día se coñece co nome de Fonte dos dous Canos. Esta parada é o elemento arquitectónico máis antigo que se conserva no casco urbano, pois data do século XIX. Esta fonte construíuse por motivo no novo trazado que, dende a Meseta, atravesaba A Cañiza en dirección ao porto de Vigo (estrada Villacastín-Vigo, actual estrada N-120). Francisco viu necesaria a súa construción tanto para que puidesen beber os viaxeiros coma os animais nos que viaxaban. Pero esta obra presentou problemas dende o comezo, pois naquela época existía unha loita constante pola auga. Os veciños da zona alta da Cañiza chamada A Calzada, negábanse a que empregasen parte da auga do seu rego. O alcalde tivo que discutir durante moito tempo con estes veciños sen posibilidade algunha de que cedesen.

Finalmente a fonte puido construírse pero non sen antes ter lugar un acontecemento desagradable. Despois de certo tempo sen falar do tema da auga os veciños obsequiaron ao alcalde con cinco lampreas sen ningún motivo aparente (un agasallo típico do veciño concello de Arbo, polo que pasa o río Miño). Francisco non era un home de carácter desconfiado pero tanta amabilidade despois da disputa non lle inspiraba demasiada seguridade, polo que as lampreas foron parar entre a comida dos seus cans. Horas máis tarde os cans apareceron mortos, polo que finalmente as augas foron requisadas sen posibilidade de negociación e levouse a cabo a construción da fonte.

## Último reo en Galicia 
Un veciño da zona de Deva fora asasinado por outro dun disparo por motivos sentimentais, dándose o feito de que o asasino xa estaba agardando unha condena do cárcere do distrito dende había máis de tres anos. Finalmente, o veciño da parroquia foi condenado ao garrote, o último reo morto en acto público polo sistema do garrote en Galicia.

Finalmente un 24 de decembro este veciño foi agarrotado publicamente na Carballeira do Cacharado por un verdugo chegado de Valladolid. Este verdugo chegou ao concello o día anterior e ningún veciño da Cañiza quixo aceptalo e prestarlle teito da súa casa para pasar a noite. Por este motivo, foi o alcalde, Francisco Vidal, quen seguindo ordes superiores tivo que cederlle un despacho do concello para que puidese pasar a noite. Francisco era un home liberal e non estaba moi de acordo co que ía acontecer ao día seguinte, polo que ante a imposibilidade de negociación para evitar a execución decidiu deixar o seu cargo como alcalde.

## Notas
Pinscher miniatura

miniatura|Pinscher miniatura. Pelaxe: negra e vermella.
O **pinscher miniatura** é un can de raza pequena caracterizado pola súa  grande intelixencia e o seu áxil comportamento.

## Orixe 
O pinscher miniatura é unha raza de can orixinaria de Alemaña, máis concretamente, remóntase ao século XVIII en Wurtemberg, un antigo estado localizado no suroeste da actual Alemaña. O Mini-Pin, como tamén se asocia a esta raza, empregábase como cazador de roedores e, máis concretamente, de ratas. É unha miniaturización do pinscher mediano e, ademais cómpre ter en conta que, son animais que non sofren ningún defecto de ananismo, senón que se crearon xuntando xenes de Galgos Italianos con Teckels e mais a familia dos Terrier.

## Características 
miniatura|Pinscher miniatura. Altura: 25-30 cm.

## Comportamento 
O pinscher miniatura caracterízase por ser un can moi activo e áxil, que precisa de paseos diarios e que, a pesar do seu pequeno tamaño, sorprenderá ao dono pola súa enerxía e vitalidade.

É unha raza distinguida pola súa asombrosa fidelidade ao dono volvéndose, en ocasións, excesivamente protectores. É por isto polo que, se non se ten o coidado suficiente, convértense en cans moi ladradores. Precisan dun dono cunha grande autoridade que estableza regras xa que, do contrario, a raza conta cunha gran disposición para consolidarse como donos do fogar. Non obstante, é importante coñecer que se os educamos adecuadamente atopámonos ante unha raza de can moi equilibrada e intelixente. Esta intelixencia móstrase na súa capacidade para xogar agochando os obxectos na súa cama, ou mesmo, á hora de expresar as súas inquedanzas.

Finalmente, é necesario coñecer que esta raza se caracteriza pola súa constante actividade, ademais de seren cans moi cariñosos e, por suposto, grandes compañeiros ao longo de extensas andainas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pinscher 3.jpg
Ficheiro:Pinscher 1.jpg
Ficheiro:Pinscher 2.jpg
Ficheiro:Pinscher Moura.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
A asasina (novela)

***A asasina*** (en ) é unha novela do escritor Alexandros Papadiamandis. Este foi o seu segundo traballo de escritura e é considerado un dos mellores da literatura grega moderna. Está escrito en grego katharevousa e consta de 17 capítulos. Foi publicado por primeira vez na revista "Panathinaia" de xaneiro a xuño de 1903, co subtítulo *novela social*. A trama da obra desenvólvese no lugar de orixe do escritor, Skiathos.

Foi traducido ó galego por Susana Losada e Margarita Olivar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Fonissa*, filme de 2023
As valgadas bravas

***As valgadas bravas*** (en ) é unha novela de Raimon Casellas publicada en 1901. É considerada a primeira novela longa modernista. e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.

## Notas
Pasaia blues

***Pasaia blues*** é unha novela negra de Harkaitz Cano, escrita en lingua éuscara. Ambientada na localidade guipuscoana de Pasaia durante a década de 1990, conta a historia de dúas integrantes dun comando terrorista de ETA, Marta e Olatz, que se agochan das autoridades nun piso.

Foi traducido ó galego por Isaac Xubín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2013.

## Notas
Carlos Salgado

**Carlos Alberto Salgado López**, nado en Monforte de Lemos o 26 de xaneiro de 1971,  é un físico, director, investigador e catedrático galego.

## Traxectoria
Desenvolve a súa actividade na USC (Dep. Física de Partículas, área Física Teórica) e en 2019 é Director do IGFAE, onde lidera o grupo de Partículas Cósmicas e Física Fundamental. como responsable no IGFAE e colaborador do LHC do CERN ten obtido unha Starting Grant para proseguir a súa investigación en 'Hot and dense QCD in the LHC era' e unha Advanced Grant para o proxecto ‘Yoctosecond imaging of QCD collectivity using jet observables’ (YoctoLHC), ambas de millóns de euros e outorgadas polo European Research Council (ERC)
## Notas
Pescador de Islandia

***Pescador de Islandia*** (en ) é unha novela do escritor francés Pierre Loti que foi orixinalmente publicada en 1886. Conta a romántica mais inevitablemente triste vida dun pescador bretón que navega cada verán até as costas de Islandia na busca de bacallau. O crítico literario Edmund Gosse considerouna a "máis popular e máis fina de tódalas obras de Loti".

O estilo de Loti é unha mestura da escola realista francesa, como a representada por Émile Zola, e unha forma de impresionismo literario. e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.

## Notas
Contos sen fronteiras

***Contos sen fronteiras*** é un libro de relatos curtos publicado pola Xunta de Galicia  no ano 2007 que recolle historias de Xavier Frías Conde, Oli, Eva Mejuto e Antonio Yáñez Casal. Foi editado en conmemoración do Día Internacional do Libro Infantil e pertence á colección Lagarto Pintado. Ademais, cada relato presenta unha ilustración creada por Patricia Castelao.

## Relatos 
* "A historia de Carpatín, o monstro come xiz", por Xavier Frías Conde.

O relato é dun monstro que non é aceptado na súa aldea polo que decide ir ao mundo dos humanos. Instálase no cuarto da limpeza nunha escola e descobre o xiz, un alimento que lle encanta. Ante a masiva diminución do xiz, o director da escola reduce o seu uso, polo que o protagonista pasa fame. Un día descóbreo unha nena chamada María, e o monstro vaise asentando na escola e consegue cantar no coro. Unha vez, antes de cantar, comeu xiz  e saíulle unha forte voz que asustou a todos. Desta forma decidiu volver ao seu mundo e aterrar a todos cantando.

* "O cágado e o lagarto", por Eva Mejuto.

Este conto é unha historia que relata unha nena chamada Rita a súa amiga chamada Sara, para que poida durmir.  Esta narración contoulla no pasado unha coidadora dun orfanato. Sara córtalle todo o rato a Rita porque quere coñecer detalles da súa vida, así que ela acaba falando do seu pasado.

* "O meu amigo Ash" por Oli.

A historia trata dun neno inmigrante que chega a Galicia e se fai amigo dun neno chamado Ash. A medida que a trama transcorre coñécense detalles da vida do rapaz do Senegal e as diferenzas de costumes entre os dous. Insístese no axiña que o rapaz aprende o galego, e ao mesmo tempo, os seus compañeiros palabras da súa lingua natal ou algunha lenda do seu pobo.

* "O rei de Litonia", por Antonio Yáñez Casal.

A derradeira narración é dun rei que non ten conto, e quere buscar un pero non o atopa. Nin os seus súbditos, nin os seus conselleiros, nin se queira no estranxeiro. Un bo día faláronlle ao monarca dun ladrón de cousas que un non conta, e este decidiu chamarlle para que lle roubara un relato. Pero en vez diso, o ladrón levouse a súa obsesión polo seu conto. Deste modo, os seus vasalos libres da obsesión do soberano comezaron a redactar esta historia.

## Notas
Amadeo Goyanes

**Amadeo Goyanes Vázquez**, nado en Cinsa (Baamorto, Monforte de Lemos) o 27 de abril de 1915, e finado en Lugo o 2 de xuño de 1995, foi un gaiteiro e luthier galego.

## Traxectoria 
miniatura|260x260px|Fotografía do artesán Faustino Santalices, mestre de Amadeo Goyanes.
Foi o maior de nove irmáns, fillo de Salustiano e Demetria, labregos, que traballaban no campo e no muíño familiar preto do río Cinsa, onde Amadeo axudaba de pequeno. Durante as muiñadas elaboraba frautas de cana para tocar, iniciándose deste xeito a súa afección musical. Foi despois aprendiz de carpinteiro no obradoiro dun parente até o 1936 cando foi chamado ao servizo militar. Durante a guerra civil española foi ferido en Málaga. Debido á metralla aloxada na súa perna esquerda foi licenciado como militar mutilado e asignado a traballar como ferroviario en Monforte de Lemos. No 1940, rematada a guerra, casou con Amelia Casar Aceiro de Bóveda, e foi trasladado a Valladolid. Alí frecuentou unha taberna na que se xuntaban os galegos e na que se tocaba música do país, entre eles Faustino Santalices e Luís de Castro. No pequeno obradoiro que Santalices posuía na cidade, Goyanes aprendeu a fabricar gaitas, foi iniciado nos segredos da zanfona e asumiu a importancia da conservación e da transmisión da música tradicional galega.

No 1950 regresou a Monforte para traballar nas oficinas da RENFE na vila. No ano seguinte o seu mestre Faustino Santalices conseguiu, co patrocinio do empresario Antonio Fernández López, crear o obradoiro-escola de instrumentos galegos da deputación de Lugo. A este obradoiro, dirixido polo artesán Paulino Pérez, Santalices levou os seus calibres para a fabricación de gaitas e as súas zanfonas. Estes instrumentos foron reproducidos no obradoiro coa participación de Goyanes, nunha época na que existían moi poucos en Galicia, e na que as oportunidades para escoitar ou aprender a tocar unha zanfona eran case inexistentes.* e no *Fonte do Araño* de Emilio Cao, traballos pioneiros no uso da zanfona na música galega.

Amadeo Goyanes faleceu o dous de xullo de 1995 a idade de oitenta anos, a súa figura foi homenaxeada coa publicación dun libro-CD no ano 2015, centenario do seu nacemento, pola Central Folque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Quintana, Pablo (2015). *Amadeo Goyanes e as zanfoneiras de Monforte'' acentralfolque. Centro Galego de música popular. ISBN 978-84-940598-7-2
Eladio Fernández Miranda

**Eladio Fernández Miranda**, finado na Coruña o 22 de xuño de 1886, foi un xornalista galego.

## Traxectoria
Levador de libros do Banco de La Coruña. Xornalista, dirixiu un tempo *La Ilustración de La Coruña* e en 1862 fundou, xunto a Gonzalo Brañas Sánchez-Boado e o seu irmán Ezequiel Fernández Miranda, o xornal *El Avisador* (que despois pasou a chamarse *El Anunciador*).

## Notas
Subrexión de Pirkanmaa Meridional

A **subrexión de Pirkanmaa Meridional** (en finés *Etelä-Pirkanmaan seutukunta*) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 43&nbsp;077 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2007: a cidade de Toijala e o municipio de Viiala fusionáronse para formar a cidade de Akaa.
* 1 de xaneiro de 2011: Kylmäkoski fusionouse con Akaa na sun-rexión.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Akaa 
* Sitio web de Urjala  
* Sitio web de Valkeakoski
Premio Derek Allen

O **Premio Derek Allen** é un dos recoñecementos outorgados pola Academia Británica (*British Academy*). Malia outorgarse anualmente, o premio, dotado de 400 libras (en 2019), alterna cada ano entre tres disciplinas (musicoloxía, estudos celtas e musicoloxía), polo que se converte en trianual desde a perspectiva de cada unha delas.

## Historia 
O premio instituíuse en 1976 na honra do numismático e arqueólogo británico Derek Allen, quen fora secretario da Academia Británica entre 1969 e 1973, e tesoureiro entre 1973 e 1975.

Os impulsores do Premio Derek Allen foron a súa viúva e os seus fillos, para recoñecer as invesitigacións destacadas nos asuntos que resultaran máis interesantes na traxectoria académica de Allen: a numismática, os estudos celtas e a musicoloxía.

### Premio Derek Allen de Musicoloxía 

* 1977: Oliver Strunk.
* 1980: Julian Budden.
* 1983: David Brown.
* 1986: Reinhard Strohm.
* 1989: J. E. Stevens.
* 1992: David Cairns.
* 1995: Peter Holman.
* 1998: Peter Walls.
* 2001: Janice Stockigt.
* 2004: Colin Timms.
* 2007: Philip V. Bohlman.
* 2010: Gary Tomlinson.
* 2013: Arnold Whittall.
* 2016: Margaret Bent.
*2019: Alejandro Enrique Planchart.
*2022: Suzanne G. Cusick.

### Premio Derek Allen de Numismática 

* 1978: Karel Castelin.
* 1981: J. B. Colbert de Beaulieu.
* 1984: Simone Scheers.
* 1987: Georges Le Rider.
* 1990: P. Bastien.
* 1993: Jean Lafaurie.
* 1996: J. P. C. Kent.
* 1999: Cécile Morrisson.
* 2002: Gert Hatz.
* 2005: Philip Grierson.
* 2008: Michael Metcalf.
* 2011: Mark Blackburn.
* 2014: Richard Reece.
* 2017: Michael Crawford.
*2020: Andrew Burnett.
*2023: Joe Cribb.

### Premio Derek Allen de Estudos Celtas 

* 1979: Kenneth Jackson.
* 1982: Brian Ó Cuiv.
* 1985: J. E. Caerwyn Williams.
* 1988: Edouard Bachellery.
* 1991: K. H. Schmidt.
* 1994: Eric P. Hamp.
* 1997: Proinsias Mac Cana.
* 2000: Derick Thomson.
* 2003: Pádraig Ó Riain.
* 2006: Daniel Huws.
* 2009: Yr Athro Dafydd Jenkins.
* 2012: Fergus Kelly.
* 2015: Pierre-Yves Lambert.
* 2018: Máire Herbert.
*2021: Ralph A. Griffiths.
*2024: Erich Poppe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Academia Británica

### Ligazóns externas 
*Sitio web da *British Academy*
Subrexión de Pirkanmaa Suroccidental

A **subrexión de Pirkanmaa Suroccidental** (en finés *Lounais-Pirkanmaan seutukunta*) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 27&nbsp;895 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2005: Punkalaidun deixou a subrexión de Pori para unirse á Subrexión de Pirkanmaa Suroccidental.
* 1 de xaneiro de 2007: Suodenniemi e Vammala uníronse para formar a cidade de Vammala.
* 1 de xaneiro de 2009: Mouhijärvi, Vammala e Äetsä uníronse para formar a cidade de Sastamala.
* 1 de xaneiro de 2013: Kiikoinen, da subrexión de Satakunta Setentrional, uniuse á cidade de Sastamala.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Punkalaidun 
* Sitio web de Sastamala
Padrón molecular asociado a patóxenos

Un **padrón molecular asociado a patóxenos**, abreviado **PAMP** (do inglés *pathogen-associated molecular pattern*) é un pequeno motivo de secuencia conservada en moléculas que se encontran nunha clase de microbios. Son recoñecidos polos receptores de tipo Toll (TLRs) e outros receptores de recoñecemento de padrón (PRRs) tanto en plantas coma en animais. Existe un amplo conxunto de tipos de moléculas que poden servir como PAMPs, incluíndo glicanos e glicoconxugados.

Os PAMPs activan as respostas inmunitarias innatas, protexendo o hóspede da infección ao indentificar algunhas moléculas alleas non conservados. Os lipopolisacáridos bacterianos (LPSs), as endotoxinas que se encontran nas membranas celulares de bacterias gramnegativas, son considerados unha clase prototípica de PAMPs. Os LPSs son recoñecidos especificamente polo TLR4, un receptor de recoñecemento do sistema inmunitario innato. Outros PAMPs son a flaxelina bacteriana (recoñecida polo TLR5), o ácido lipoteicoico de bacterias grampositivas (recoñecidos polo TLR2), o peptidoglicano (recoñecido polo TLR2), Aínda que o termo "PAMP" é relativamente novo, o concepto de que as moléculas derivadas de microbios deben ser detectadas por receptores de organismos multicelulares levaba moitas décadas utilizándose, e as referencias a un "receptor de endotoxinas" encóntranse en moita literatura máis antiga.

## MAMP 
O termo "PAMP" foi criticado porque es moléculas detectadas exprésanse na maioría dos microbios e non só nos patóxenos, polo que algúns propuxeron o termo **padrón molecular asociado a microbios** (**MAMP**) como alternativa máis correcta. Propúxose que para constituír un PAMP (específico de patóxeno) cómpre que un sinal de virulencia con capacidade de unirse a un receptor de patóxenos se combine cun MAMP. A inmunoloxía de plantas trata frecuentemente os termos "PAMP" e "MAMP" de maneira intercambiable, e considérase que a primeira etapa na inmunidade das plantas é a inmunidade desencadeada por PAMP ou PTI (do inglés *PAMP-triggered immunity*), unha resposta inmunitaria relativamente feble que aparece cando a planta hóspede non recoñece tamén efectores patoxénicos que a danan ou modulan a súa resposta inmune.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* DAMP

### Ligazóns externas 
*
Subrexión de Pirkanmaa Noroccidental

A **subrexión de Pirkanmaa Noroccidental** (en finés *Luoteis-Pirkanmaan seutukunta*) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 15&nbsp;717 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de janeiro de 2007: Viljakkala deixou a subrexión ao integrarse na cidade de Ylöjärvi, subrexión de Tampere.
* 1 de janeiro de 2010: Hämeenkyrö uniuse á subrexión de Tampere.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Ikaalinen 
* Sitio web de Kihniö 
* Sitio web de Parkano
Provincia de Govi-Altai

[miniatura|280px|As [montañas Altai.]]

A **provincia de Govi-Altai** (en mongol Говь-Алтай аймаг, *Govi-Altai aimag*) á unha das 21 *aimags* (provincias) de Mongolia.

## Xeografía 
miniatura|280px|Localización da provincia de Govi-Altai.

Foi fundada no ano 1940.

Está situada no suroeste do país, e ocupa unha superficie de 141&nbsp;447 km².

Segundo o censo do ano 2000 tiña unha poboación total de 63&nbsp;673 habitantes, polo que nese ano a súa densidade de poboación era de 0,4 hab./km².

A súa capital é a cidade de Altai.

A Erdeni Chuluuta Uula (en mongol  Эрдэни чулуута Уул) é unha montaña desta provincia, cuxo cume alcanza os 2 399 m.

### Subdivisións administrativas 
A provincia divídese administrativamente en 18 distritos ou *sum* (en mongol, сум, 'frecha'). 
miniatura|280px|Mapa dos *sums* (distritos) da provincia.

* Altai (capital)
* Bayan-Uul
* Biger
* Bugat
* Chandmani
* Dariv
* Delger
* Erdene
* Hariun
* Höhmorit
* Jargalan
* Sharga
* Tayshir
* Tögrög
* Tonhil
* Tseel
* Tsogt
* Yösönbulag

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Mn flag govi-altai aimag 2011.svg|Bandeira.
Ficheiro:Mn coa govi-altai aimag 2011.svg|Escudo.
Ficheiro:Eej Khairkhan Mount - panoramio.jpg|O monte Eej Khairkhan. 
Ficheiro:Lasiopodomys brandtii, Tsogt sum, Govi-Altay province, Mongolian Altai, Western Mongolia 1.JPG|*Lasiopodomys brandtii*, un roedor da familia dos cricétidos propio das montañas Altai. Foto na provincia de Govi-Altai, a 2 750 m de altitude. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mongolia
* Montañas Altai
* Altai, Mongolia

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial.
Biso

miniatura|200x200px|*Pinna nobilis* aberta e co seu biso.
O **biso** ou **byssus** é unha fibra natural obtida dos filamentos que segregan certos moluscos como a nacra (*Pinna nobilis*) para adherirse ás rocas na zona de marea. A súa elaboración desenvolvíase na área mediterránea (Tarento, Puglia —no sur de Italia— e a illa de Sardeña). Desde 1992 este molusco é unha especie protexida na Unión Europea e Croacia.

## Etimoloxía
O vocábulo **biso**, deriva do hebreo *būṣ*, 'liño fino'; do arameo *bus*; do grego *βίσσος*, 'un liño amarelado moi fino e o tecido que se obtén do'; do latín *byssus*, algodón fino. Así, orixinalmente, «biso» non só se refería ás secrecións dos moluscos senón tamén a diversos fíos finos —de liño, algodón ou seda— e os seus delicados tecidos.
## Características
O biso é unha fibra extremadamente fina que cando se fía e se trata con zume de limón adquire unha cor dourada permanente. Tecíanse prezados e custosísimos tecidos, coñecidos tradicionalmente como «biso» e na actualidade como «seda de mar», cos que se confeccionaban as roupas de personaxes importantes. Tamén se usaba a fibra para tricotar e conseguir xénero de punto.

Así mesmo o biso tiña propiedades terapéuticas ben coñecidas polos pescadores; grazas ás súas potentes propiedades hemostáticas era usado para a curación das feridas que os pescadores frecuentemente sufrían cos aparellos para a pesca. Tamén se usaba para curar a otite.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Outros artigos 
*Seda
*Arañeira