open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Amando de Ossorio

**Amando de Ossorio**, nado na Coruña o 6 de abril de 1918 e finado en Madrid o 13 de xaneiro de 2001, foi un director galego de cinema de terror.

## Traxectoria 
Comezou traballando como xornalista na Coruña en Radio Nacional de España. Estudou en Madrid, onde realizou as súas primeiras curtametraxes e opositou ao Banco Español de Crédito. Foi trasladado á Coruña e colaborou con *La Voz de Galicia* e Radio Nacional. En 1949 regresou a Madrid de forma definitiva. Na década de 1950 fai curtametraxes publicitarias e traballa como guionista e axudante de dirección. A súa primeira película, *La bandera negra*, tivo problemas coa censura por rodarse se permiso oficial.

A súa etapa máis prolífica foi durante a década de 1970, especialmente co filme *La noche del terror ciego*, a partir do cal formaría unha tetraloxía de serie B verbo dunha horda de xinetes templarios zumbis. A este filme seguiríanlle, cos mesmos protagonistas, *El ataque de los muertos sin ojos*, *El buque maldito* e *La noche de las gaviotas*. Esta serie foi, xunto coa do lobishome Waldemar Daninsky (ideado e interpretado por Paul Naschy), a máis sobranceira do cine fantástico-terrorífico feito en castelán.

*Las Garras De Lorelei*, posterior a ela, trataría sobre unha serie de sanguentos crimes nunha vila costeira, a cargo dun estraño monstro descrito por vellas lendas locais. En 1980 rodou en Camariñas *Pasión prohibida*, protagonizada por Susana Estrada. Logo de problemas co produtor José Sánchez Vaquero pediulle axuda para o financiamento a Chicho Ibáñez Serrador, quen lle pediu que introducise escenas eróticas. O filme tivo boa acollida. A súa última película, *Serpiente de mar*, foi rodada na súa terra natal, a Costa da Morte, mais estivo lastrada por importantes problemas de produción e de saúde do propio Ossorio.

## Filmografía 
* *La bandera negra* (1956)
* *La tumba del pistolero* (1964)
* *Escuela de enfermeras* (1964)
* *Rebeldes de Canadá* (1965)
* *I tre del Colorado* (1966)
* *Pasto de fieras* (1966)
* *La niña del patio* (1967)
* *Arquitectura hacia el futuro* (1967)
* *Escuela de enfermeras* (1968)
* *Malenka* (1968)
* *La noche del terror ciego* (1971)
* *Las garras de Lorelei* (1972)
* *El ataque de los muertos sin ojos* (1973)
* *La noche de los brujos* (1973)
* *El buque maldito* (1973)
* *Centro nacional de promoción profesional* (1973)
* *Boda en Lagartera* (1973)
* *La endemoniada* (1974)
* *La noche de las gaviotas* (1975)
* *Las alimañas* (1976)
* *Pasión prohibida* (1980)
* *Serpiente de mar* (1984)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benedetti, I. (1999): *Amando de Ossorio. Un galego fantástico*. A Coruña, Servizo de Extensión Universitaria.
* Fernández, M. A. (2007): *Rodado en Galicia*. ISBN 84609459X. Páx. 246.
Calendario persa

O **Calendario Persa** ou **Calendario Iraniano** é un calendario Solar no que o ano comeza o 21 de marzo.

Este calendario foi adoptado en 1925 en Irán e en 1957 en Afganistán. Considérase máis preciso có Calendario gregoriano dado que no calendario gregoriano hai un erro dun día cada 3320 anos, mentres que no calendario persa o mesmo erro aparecería cada 3.8 millóns de anos.

O calendario persa ten seis meses con 31 días e os seis meses seguintes con 30 días, excepto o último con 29 ou 30 días segundo sexa bisesto ou non. O ano comeza en *Novruz* que coincide co 21 de marzo do Calendario gregoriano.
O primeiro de xaneiro de 2000 do calendario gregoriano é o 11 de Dej de 1378 do calendario persa.

## Nome dos meses 
Abaixo está a relación dos doce meses do calendario persa:

 A forma antiga era **A**mordad, que, realmente, significa inmortalidade. A forma actual é antónimo de inmortalidade.

## Días da semana 
Nese calendario, a semana posúe sete días, comezando no sábado e rematando o venres. Os nomes dos días da semana do calendario son:

* Shanbeh (شنبه en Persa) equivalente ó sábado.
* Yekshanbeh (یکشنبه en Persa) equivalente ó domingo.
* Doshanbeh (دوشنبه en Persa) equivalente ó luns.
* Seshanbeh (سه شنبه en Persa) equivalente ó martes.
* Chaharshanbeh (چهارشنبه en Persa) equivalente ó mércores.
* Panjshanbeh (پنجشنبه en Persa) equivalente ó xoves.
* Jom'eh (جمعه en Persa, orixinalmente Árabe) ou Adineh (آدینه en Persa) equivalente ó venres.
Anastasio I, papa

Santo Anastasio I º (Romano) é o 39º papa da Igrexa católica, de 399 a 401. A Igrexa católica Celébrao o 27 de abril. Nado en Roma, no seo da familia dos Massimi. Condena Oríxenes e os donatistas, e censura as obras que non corresponden á cosmoloxía cristiá, inaugurando a censura cristiá. En referencia, a censura é alcumada *anastasia*. Só a versión latina do Dei Principi feita por Rufin escapa a esta censura.
Parlamento

O **parlamento** é a asemblea dos representantes electos polos cidadáns nos réximes democráticos. É o órgano constitucional dun estado que ten atribuída a misión principal de expresar a vontade deste, elaborando e aprobando normas xurídicas de carácter xeral e intervindo na integración e funcionamento doutras Institucións do estado.

Nalgúns países, o parlamento está formado por dúas asembleas separadas, por veces chamadas cámaras do parlamento, que poden resultar de eleccións ou nomeacións separadas e poden ter poderes diferenciados e varias designacións de acordo coa Constitución de cada país:
* A *cámara alta*, *cámara superior* ou senado. No Reino Unido, é oficialmente chamada *Cámara dos Lords*.
* A *cámara baixa*, *cámara inferior*, *cámara dos comúns* ou *cámara federal*.

En moitos países, o parlamento é denominado *congreso*, como o Congreso dos Estados Unidos de América, e noutros *asemblea nacional* ou *asemblea do pobo*, como na República Popular da China.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Parlamento de Galicia
Lista dos estados dos Estados Unidos de América por área

Esta é unha '*lista dos estados dos Estados Unidos de América e os seus principais territorios ordenados por *superficie total*, *superficie terrestre* e *superficie acuática'''*. As cifras de superficies acuáticas inclúen augas interiores e costeiras, os Grandes Lagos e augas territoriais. Os glaciares e as zonas acuáticas intermitentes cóntanse coma superficie terrestre.

Tódolos datos proporciónaos a Oficina do Censo dos Estados Unidos, correspondentes ao ano 2000.

Os rexistros cun (*) na columna posición e co nome en *cursiva'' indican un estado legal distinto ao dos máis estados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de estados dos Estados Unidos de América por poboación
* Lista de estados dos Estados Unidos de América por densidade da poboación
Robert Smith

**Robert James Smith**, nado en Blackpool o 21 de abril de 1959, é guitarrista, vocalista e compositor do grupo inglés de rock The Cure. É o seu líder e único membro permanente dende a formación da banda en 1976.

Smith toca, ademais da guitarra, o baixo de 6 cordas e os teclados. O seu peculiar e enleado xeito de tocar a guitarra e o uso innovador dos efectos de flanger, chorus e phaser fixeron que fose considerado un guitarrista pioneiro no new wave e o indie rock. Robert tamén tocou na banda Siouxsie & the Banshees.

## Traxectoria 
Smith naceu en Blackpool (Lancashire). Criouse nunha familia católica de clase traballadora que se trasladou a Sussex. Estudou na Notre Dame Middle School e na St. Wilfrid's Comprehensive School en Crawley, e con 14 anos formou o seu primeiro grupo co seu irmán Richard e a súa irmá Janet.

Tivo a súa primeira guitarra eléctrica como regalo de Nadal e recibiu algunhas clases. Comezou a versionar cancións da época cos seus amigos Lol Tolhurst e Michael Dempsey. En outubro de 1976 a banda, chamada Malice e que xa contaba con Porl Thompson, comezou a ensaiar máis en serio e a realizar algún concerto. En xaneiro de 1977 a banda tomou o nome de "Easy Cure", e participou nun concurso de maquetas. Días máis tarde recibiron un telegrama onde lles convocaban para unha audición en Londres. Asinaron co selo Hansa, que finalmente rexeitou gravar o tema "Killing an Arab" e en agosto de 1978 reuníronse con Polydor, xa co nome The Cure, e naceu o seu primeiro álbum, *Three Imaginary Boys*.

## Estética 
Smith axudou a popularizar o estilo gótico coa súa imaxe habitual comosta por beizos pintados de vermello, pel pálida, o seu cabelo cardado negro, roupas tamén negras e zapatillas de deporte; unha estética que comezou a usar a principios dos anos 80.

As súas composicións para os primeiros álbums da banda centrábanse en temas como a depresión, a soidade e o illamento. O estado de ánimo sombrio deses traballos, xunto co seu comportamento no escenario, cementaron a imaxe gótica da banda.

A estética de The Cure pasou de sombría a psicodélica co seu álbum *The Top*. En 1986, Smith alterou a súa imaxe, aparecendo nos concertos e nas fotos promocionais co pelo curto de punta e vestindo polos.
Chris Martin

**Christopher Anthony John Martin**, nado o 2 de marzo de 1977 en Devon, Reino Unido, é o cantante, compositor, guitarrista, pianista e líder da banda inglesa Coldplay. É coñecido ademais polo seu activismo en campañas en favor do comercio xusto e en contra da pobreza e a fame no mundo.

Graduouse con honores en latín e grego.
## Notas
Tad

**Tad** (a miúdo escrito como **TAD**) foi unha banda estadounidense de grunge procedente de Seattle, Washington. Foi unha das moitas bandas que saíron de Seattle na época do grunge. A súa música está fortemente influenciada polo metal dos 70, en contraste coa influencia punk da maioría das bandas de grunge. Aínda que o seu éxito comercial foi limitado, a súa música segue sendo moi respectada entre os seareiros do grunge.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EPs 
* *Salt Lick* - 1990 (Sub Pop)

### Recompilatorios 
* ''Salt Lick/God's Balls* - 1990 (Sub Pop)

### Álbums ao vivo 
* *Live Alien Broadcasts'' - 1995 (Futurist Records)
Tempo central europeo de verán

O **tempo central europeo de verán** é a hora que se aplica na maior parte de Europa durante o verán. Equivale a 2 horas máis có UTC. A forma abreviada para referirse a esta hora é **CEST** (sacada das iniciais tal coma son escritas en inglés: *Central European Summer Time*). Tamén se usan outros nomes e acrónimos para referirse a el: por exemplo EST (Tempo Europeo de Verán).

Este horario de verán aplícase dende as 01:00 UTC do último domingo de marzo, ata as 01:00 UTC do último domingo de outubro. No domingo de marzo adiántanse os reloxos unha hora ás 2:00 da mañá (ese día terá 23 horas), e no domingo de outubro atrásase unha hora ás 3:00 da mañá (que pasarán a ser as 02:00), así que ese día durará 25 horas.

Durante o inverno aplícase o CET (tempo central europeo).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Rel Decreto 236/2002, do 1 de marzo, no que se establece o horario de verán
-600

## Acontecementos 
### Extremo Oriente 
* Aparición do ferro e invención da moeda na China.

### Oriente Próximo 
* Sobre este ano comeza o reinado de Menua II en Urartu (até -585). Sucede a Irgia (rei desde ca. -620).

### Europa 
* Fundación da colonia grega de Massalia (actual Marsella), no sur das Galias.
* Inicio da tiranía de Clístenes de Sición en Atenas.

### Ciencia e tecnoloxía 
* Ao redor do 600 adC o filósofo grego Tales de Mileto describiu por primeira vez fenómenos electrostáticos producidos ao fretar fragmentos de ámbar e comprobar a súa capacidade de atracción sobre pequenos obxectos.

## Nacementos 
## Mortes 
* Ciro I rei dos persas

## Outros 
## Véxase tamén 
* Historia ano a ano
Teoría M

A **Teoría M** é unha das candidatas a converterse na Teoría do todo. Ten a súa orixe na Teoría das cordas segundo a cal todas as partículas son en realidade diminutas *cordas* que vibran a certa frecuencia e nós vivimos nun universo vibrante, o cal requiere 10 dimensións.

A teoría M é unha das solucións propostas para a descoñecida teoría de todo, a cal combina as 5 teorías das supercordas e supergravedade en 11 dimensións. De acordo co Dr. Edward Witten, quen propuxo a teoría, son necesarias ferramentas matemáticas, moitas das cales aínda teñen que ser inventadas, para un total entendemento da mesma.

## Características da teoría M
A teoría M contén moito máis que só cordas. Contén tanto obxectos de maior como menor dimensionalidade. Estes obxectos son chamados p-branas* onde p denota a súa dimensionalidade (así, 1-brana podería ser unha corda e 2-brana unha membrana) ou d-branas (se son cordas abertas). Obxectos de maiores dimensións sempre estiveron presentes na teoría das cordas pero nunca puideron ser estudados antes da Segunda Revolución das Supercordas debido á súa natureza non-perturbativa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Michael J. Duff, The Theory Formerly Known as Strings.pdf The Theory Formerly Known as Strings, *Scientific American*, febreiro 1998, pp.64-69 dispoñible na NIKHEF Library.
* John Gribbin, *The Search for Superstrings, Symmetry, and the Theory of Everything*, ISBN 0316329754 , Little, Brown

### Outros artigos 
*Física

### Ligazóns externas 
*M-Theory-Cambridge
*M-Theory-Caltech
*The Elegant Universe Cunha serie de vídeos de divulgación on line sobor das principais teorías cosmolóxicas, da Relatividade de Einstein á Teoría M.
Translación (gramática)

A **translación** é a relación entre dúas palabras ou secuencias de palabras de natureza diferente (clase de palabra) mais coa mesma función gramatical.

Foi Lucien Tesnière o primeiro en falar de **translación**. Para el, na translación unha palabra plena dunha clase gramatical pasa a outra clase gramatical. Así, *azul* en *azul do ceo* foi transferido da clase dos adxectivos á clase dos substantivos. A terminoloxía que Tesnière utiliza é a seguinte:

::*A **translación** é o cambio de categoría gramatical dunha palabra: a preposición permite que un substantivo actúe como adxectivo (*de Roma* = *romano*).
::***Transferendo** é a palabra tal e como se presenta antes de sufrir a translación.
::*O marcante morfolóxico (a preposición no exemplo anterior) recibe a denominación de **translativo**.
::*A palabra unha vez sufrida xa a translación é o **transferido**.

Dous tipos de translación:

::*Hai **translación de primeiro grao** cando o transferendo é unha palabra: *de Paris* e *parisiense*.
::*Hai **translación de segundo grao** cando o transferendo é unha frase enteira (A translación de segundo grao é recoñecida pola gramática tradicional co nome de subordinación): *(O rapaz) que traballa* e *traballador*.

Os marcantes de translación de primeiro grao son as preposicións. Mentres que os translativos de segundo grao son as conxuncións de subordinación. Así pois fronte a terminoloxía tradicional, que distingue entre conxuncións e preposicións, a terminoloxía adoptada por Tesniere distingue **xuntivos** (conxuncións de coordinación), **translativos de primeiro grao** (preposicións) e **translativos de segundo grao** (conxuncións de subordinación).

A noción de translación debe permitir que non haxa ambigüidade, como en *de París* e *de Pedro* en *O tren de París* e *O can de Pedro*, as dúas coa preposición *de*. neste caso, *de París* e *de Pedro* compórtanse sintacticamente como adxectivos pois, como estes últimos, son precedidos por un substantivo.

As translacións poden ser adxectivais, verbais, substantivas ou adverbiais cando o substantivo tórnase adxectivo, verbo, substantivo ou adverbio. Son desubstantivais, deadxectivais, deadverbiais ou deverbais cando a palabra transferida deixa de ter esas funcións.
Translación da Terra

miniatura|300x300px|Esquema da translación da Terra e características orbitais.
Denomínase **translación** ao movemento da Terra ao redor do Sol, a cal describe á súa ao redor unha órbita elíptica na que o Sol está nun  dos focos.

Se se toma como referencia a posición dunha estrela, a Terra cumpre unha volta nun ano sideral (ou sidéreo) cuxa duración é de 365 días, 6 horas, 9 minutos e 10 segundos. O ano sideral é de pouca importancia práctica. Para as actividades terrestres ten maior importancia a medición do tempo segundo as estacións, divisións do ano que se definen de xeito astronómico pero que teñen sentido non só en relación ós cambios na posición do Sol no ceo, senón tamén na temperie.

Tomando como referencia o lapso transcorrido entre un inicio da primavera e outro, cando o Sol atópase no punto vernal, o ano trópico dura 365 días 4 horas 48 minutos e 46 segundos. Este é o ano utilizado para realizar os calendarios.

A órbita ten un perímetro de preto de 930 millóns de quilómetros, cunha distancia media ao Sol de preto de 150 000 000&nbsp;km, distancia que se coñece como Unidade Astronómica (U.A.). Disto dedúcese que a Terra desprázase no espazo a unha velocidade de 106 000&nbsp;km cada hora ou 29,5&nbsp;km cada segundo.

O feito de que a órbita sexa elíptica fai que a Terra nalgún momento estea no lugar da órbita máis afastado do Sol, denominado afelio, feito que se produce en xullo. Nese punto a distancia do centro da Terra ao centro do Sol é de 152 097 701&nbsp;km. De xeito análogo, o punto da órbita máis próximo ao Sol denomínase perihelio e ocorre en xaneiro, cunha distancia de 147 098 074&nbsp;km entre centros. A situación da Terra no afelio e no perihelio correspóndese de xeito aproximado cos solsticios de verán e inverno (xa que non coinciden os puntos de máximo afastamento e máximo achegamento cos puntos de máixma inclinación do eixe da Terra coa liña Terra-Sol).

No ano 2017 o punto da órbita da Terra máis próximo ó Sol produciuse o día 4 de xaneiro, ás 11:59 hora peninsular (10:59 Tempo Universal Coordinado), momento no que a Terra se achegou máis ó Sol

## Citas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Leis de Kepler
*Período orbital
*Ano
Ano sideral

O **ano sideral** é o tempo que tarda a Terra en colocarse outra vez na mesma situación da órbita en relación coas estrelas consideradas fixas. Un ano sideral equivale a 365,25636042 días solares medios. O ano sideral é 20 minutos e 24 segundos máis longo que o ano tropical ou trópico.

## Proceso 
Dado que o Sol e as estrelas non se poden ver ao mesmo tempo, isto require pouca explicación. Ao mirar para o ceo de Levante mediterráneo1levante (de onde o seu nome, por onde se ergue o Sol) xusto antes do amencer, as últimas estrelas que se ven saír non son sempre as mesmas -nas latitudes medias-. Nunha semana pódese apreciar que se foron movendo para riba. Polo tanto, en xullo no hemisferio norte non se pode ver a constelación de Orión no ceo, mais esta comeza a ser visíbel en agosto. Nun ano, todas as constelacións do zodíaco ou liña de eclipses semellan rotar a través de todo o ceo desaparecendo polo oeste, para volver saír polo leste xusto antes da saída do Sol, uns seis meses despois, o que se chama **orto helíaco**.

Este movemento é máis notorio e máis doado de medir que a mudanza de norte a sur do punto do horizonte polo que se levanta o sol, que define o ano tropical no que se basea o calendario gregoriano. Por esta razón, moitas culturas comezaban os seus anos no primeiro día no que unha estrela especial determinada (por exemplo Sirio) aparecía no Leste no seu orto helíaco xusto antes do amencer. N' *Os traballos e os días* de Hesíodo, por exemplo, as épocas do ano para sementar, colleitar etc, danse con referencia a cando as estrelas se ven por vez primeira.

Até a época do astrónomo Hiparco, críase que os anos medidos polas estrelas (os anos siderais) eran igual de longos que os anos tropicais ou trópicos. De feito, os anos siderais son lixeiramente máis longos que os anos tropicais. A diferenza está ocasionada pola precesión dos equinoccios. Un ano sideral é aproximadamente igual a 1 + 1/26000 ou 1,000039 anos tropicais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ano anomalístico
* Ano gausiano
* Ano xuliano
* Ano tropical
Electrostática

A **electrostática** é a rama da Física que estuda os fenómenos eléctricos producidos por distribucións de cargas estáticas. A electrostática estuda as forzas eléctricas producidas polas cargas a través de conceptos tales como o campo electrostático e o potencial eléctrico e de leis físicas como a lei de Coulomb. Historicamente, a electrostática foi a rama do electromagnetismo que desenvolveuse primeiro. Con posterioridade, as leis de Maxwell permitiron amosar como as leis da electrostática e as leis que gobernan os fenómenos magnéticos poden ser estudados no mesmo marco teórico denominado electromagnetismo.

## Desenvolvemento histórico 
Ao redor do 600 a.C. o filósofo grego Tales de Mileto describiu por primeira vez fenómenos electrostáticos producidos ao frotar fragmentos de ámbar e comprobar a súa capacidade de atracción sobre pequenos obxectos. Algo máis tarde, outro grego, Teofrasto (310 a.C.), realizou un estudo dos diferentes materiais que eran capaces de producir fenómenos eléctricos escribindo o primeiro tratado sobre a electricidade. A comezos do século XVII comezan os primeiros estudos sobre a electricidade e o magnetismo orientados a mellorar a precisión da navegación con compases magnéticos. O físico británico William Gilbert utiliza por primeira vez a palabra electricidade (do grego *elektron*, que significa ámbar). Ao redor de 1672 o físico alemán Otto von Guericke constrúe a primeira máquina electrostática capaz de producir e almacenar enerxía eléctrica estática por rozamiento. En 1673 o francés Francois de Cisternay du Fay propuxo a existencia de dous tipos de carga eléctrica, positiva e negativa, unha proposta atribuída tamén a Benxamín Franklin. En 1745 desenvolvéronse os primeiros elementos de acumulación de cargas, *condensadores*, na Universidade de Leyden por E. G. Von Kleist e Pieter Van Musschenbroeck. Estes instrumentos, denominados botella de Leyden foron utilizados como curiosidade científica durante gran parte do século XVIII. Nesta época construíronse diferentes instrumentos para xerar cargas eléctricas, en xeral variantes da botella de Leyden, e para medir as súas propiedades como os electroscopios.

En 1785 o físico francés Charles Coulomb publicou un tratado no que se describían por primeira vez cuantitativamente as forzas eléctricas formulando as leis de atracción e repulsión de cargas eléctricas estáticas. No seu honor estas leis coñécense co nome de lei de Coulomb. Esta lei xunto coa súa elaboración matemática máis sofisticada a través do teorema de Gauss e a derivación dos conceptos de campo eléctrico e potencial eléctrico describen a práctica totalidade dos fenómenos electrostáticos.

Durante todo o século posterior sucedéronse avances significativos no estudo da electricidade, como os fenómenos eléctricos producidos por cargas en movemento no interior dun material condutor. Finalmente en 1864 o físico escocés James Clerk Maxwell unificou as leis da electricidade e o magnetismo nun conxunto reducido de leis matemáticas.

## Fenómenos electrostáticos 
* Campo electrostático
* Carga eléctrica
* Lei de Coulomb
Xogos Olímpicos de 1960

Os **Xogos Olímpicos** de Verán de 1960 foron realizados en Roma, a Cidade Eterna, capital de Italia, cincuenta e dous anos despois de desistir da organización dos Xogos por causa dunha erupción do volcán Vesuvio, que consumiu a maior parte dos recursos do Estado na atención das vítimas da catástrofe. Tendo finalmente a súa oportunidade, os romanos aproveitaron para xuntar a tradición antiga dos gregos coa súa propia antiga e dramática historia. As competicións de levantamento de peso realizáronse na Basílica de Maxentius, a ximnasia nas Termas de Caracalla e o Arco de Constantino, o famoso monumento en homenaxe ó primeiro emperador romano cristián, marcou a chegada do maratón.

Abertos o 25 de agosto e rematando o 11 de setembro, os Xogos de Roma tiveron a participación de 5.338 atletas, entre eles 611 mulleres, representando a 83 estados dos cinco continentes e foron transmitidos en vivo por máis de cen canles de televisión de 18 países de Europa e mostrados en vídeo tape horas despois nos Estados Unidos, o Canadá e o Xapón.

## Modalidades disputadas 
miniatura|240px|Participantes

## Cadro de medallas 
## Notas
Iniciativa per Catalunya Verds

**Iniciativa per Catalunya Verds** (**ICV**) foi un partido político ecosocialista catalán que tiña a súa orixe en **Iniciativa per Catalunya** (**IC**), unha federación de partidos formada en 1987 polo Partit Socialista Unificat de Catalunya, Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra e o Partit dels Comunistes de Catalunya que incorporou personalidades independentes procedentes dos movementos sociais e que pretendía reorganizar o antigo espazo comunista catalán e abrirse ós novos movementos sociais, mantiña acordos electorais e parlamentarios con Izquierda Unida. O seu primeiro dirixente foi Rafael Ribó que procedía do partido maioritario, o PSUC.

Preséntase desde 2003 xunto con Esquerra Unida i Alternativa ás eleccións ao Parlamento de Cataluña (ICV-EUiA).

## Características 
O discurso da coalición, afastado do comunismo clásico provocou tensións no seu interior e en 1989 o PCC deixou IC, entrementres o PSUC e ENE van cedendo progresivamente a súa soberanía a IC converténdose de feito nun partido político.

En 1995 IC formou con Els Verds (Confederació Ecologista de Catalunya) e o PCC a coalición **Iniciativa per Catalunya-Els Verds** (**IC-V**). En 1997 o PCC abandonou a coalición e xunto un sector do PSUC oposto á súa disolución escindido, o PSUC-viu, formou Esquerra Unida i Alternativa que se vinculou a Izquierda Unida, o que provocou que IC dera por finalizados os acordos que mantiña con IU.

Dirixido por Joan Saura, no ano 2002 xa como partido político pasou a denominarse **Iniciativa per Cataluña Verds**. No 2004 incorporouse a ICV Els Verds-Esquerra Ecologista.

ICV participa no actual goberno catalán, conta con 8 deputados no Parlamento de Cataluña e ten representación no Congreso dos Deputados, no Senado e no Parlamento Europeo, 20 alcaldes e 400 concelleiros foron elixidos nas listas de ICV.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Hamilton, Canadá

**Hamilton** é unha cidade portuaria do sueste do estado de Ontario, no Canadá. Está a 90&nbsp;km de Toronto, a 560&nbsp;km de Nova York e a 265&nbsp;km de Detroit. 

Na cidade xogáronse algúns partidos de baloncesto das series finais de 1994.

## Demografía 
No censo de poboación de 2021 realizado por Statistics Canada, Hamilton tiña unha poboación 569.353 persoas que vivían en 222.807 vivendas, dun total de 233.564 viviendas privadas, e que supuxo un aumento do 6% con respecto á poboación de 2016 que foi de 536.917 habitantes. A superficie é 1.118,31 km2 e, en 2021, tiña unha densidade de 509,1 hab/km2.

## Notas 
## Véxaxe tamén
Pablo Egerique

**Pablo Egerique Martínez**, nado en Valencia de Don Juan o 5 de xuño de 1936, é un avogado e político galego de orixe leonesa.

## Traxectoria 
Naceu na localidade leonesa de Valencia de Don Juan, onde o seu pai exercía como notario. A súa nai era de Pontedeume. Ata 1958 viviu en seis lugares diferentes: O Carballiño, Yecla, Viveiro, Vilagarcía de Arousa e Pontevedra.

Avogado en Vigo desde, aproximadamente, 1964, foi tamén executivo de Povisa (1975-1982). Fundador da asociación "*Colegio Rosalía de Castro*", foi presidente provincial de Pontevedra do Partido Liberal, deputado no Parlamento de Galicia (1985-1996) polo Partido Popular, delegado especial do Estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo (1996-2004), presidente do PP de Vigo e presidente do Consello Económico e Social de Galicia (2004-2008).

## Vida persoal 
É pai de Teresa (política), Ana (avogada), Pablo (avogado) e José Egerique Mosquera (xestor de banca).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Leis da termodinámica

As **leis da termodinámica** describen, en principio, os particulares do transporte de calor e traballo en procesos termodinámicos. Porén, desde a súa concepción, estas leis físicas tornáronse nas máis importantes de toda a Física e outras pólas da ciencia relacionadas coa termodinámica. Vense con frecuencia asociadas con conceptos moi afastados do que recollen os seus enunciados.

O primeiro principio en ser establecido foi a Segunda Lei da Termodinámica, tal e como a formulou Sadi Carnot en 1824. En 1860 xa se estableceran dous "principios" da termodinámica cos traballos de Rudolf Clausius e William Thomson. Conforme pasaba o tempo, estes principios tornáronse en "leis". En 1873, por exemplo, Willard Gibbs xa afirmaba que existían dúas leis absolutas da termodinámica no seu *Métodos gráficos na Termodinámica de fluídos*. Na actualidade enúncianse un total de catro leis. Nos últimos 80 anos, algúns autores teñen suxerido leis adicionais, ningunha das cales foi aceptada unanimemente.
Mad Season

**Mad Season** foi un supergrupo de rock alternativo que xurdiu como un proxecto paralelo levado a cabo por algunhas figuras importantes da escena grunge de Seattle en 1994. Inicialmente, estivo formada polo guitarrista Mike McCready de Pearl Jam, o vocalista Layne Staley de Alice in Chains, o batería Martin Barret de Screaming Trees e o baixista John Baker Saunders.

Mad Season publicou un único álbum, *Above* (1995), e é coñecida polo seu sinxelo "River of Deceit". A banda pasou a estar en hiato semi-permanente en 1996 debido a conflitos de calendario dos membros e aos problemas coas drogas de Layne Staley. A finais dos 90 intentou resucitarse o grupo sen Staley, pero finalmente disolveríase tras a morte do baixista John Baker Saunders en 1999. Layne Staley morrería tres anos máis tarde dunha sobredose.
Led Zeppelin II

***Led Zeppelin II***, tamén coñecido co nome de ***The Brown Bomber***, é o segundo disco da banda de rock inglesa Led Zeppelin lanzado ó mercado o 22 de outubro de 1969. Neste segundo disco a grupo perfecciona máis as ideas xa amosadas no seu primeiro disco creando un disco con aínda máis acollida e é o que os consagra no mundo musical.

## Circunstancias 
Gravado durante as súas frenéticas xiras europea e americana, entre os meses de xaneiro e agosto, en diferentes estudios de Gran Bretaña e Estados Unidos. Considerase un exemplo de Hard Rock, onde fan unha evolución do blues creando riffs, como os de "Whole Lotta Love" ou "The Lemon Song", e coros vocais que converteranse en referentes deste xénero, inspirando posteriormente a outros grupos como Deep Purple. Algúns ven neste disco incluso a orixe do Heavy Metal. Estas composiciós están perfectamente mesturadas con outras cun estilo máis blues ou folk.

A portada do disco é unha foto da División Jasta da forza aérea alemá durante a primeira guerra mundial na que as caras dos seus integrantes foron cambiadas polas dos integrantes do grupo e detrás aparece a silueta branca dun zeppelin sobre un fondo marrón, de aí o nome de **The Brown Bomber**

O disco tivo mellor acollida no mercado discográfico que o seu primeiro disco, chegando ó número 1 das listas de Inglaterra e dos Estados Unidos, quitando o primeiro posto neste país o disco dos Beatles, Abbey Road.

## Lista de cancións 
# "Whole Lotta Love" (Bonham/Dixon/Jones/Page/Plant) 5:34
# "What Is and What Should Never Be" (Page/Plant) 4:44
# "The Lemon Song" (Bonham/Jones/Page/Plant) 6:19
# "Thank You" (Page/Plant) 4:47
# "Heartbreaker" (Bonham/Jones/Page/Plant) 4:14
# "Living Loving Maid (She's Just a Woman)" (Page/Plant) 2:39
# "Ramble On" (Page/Plant) 4:23
# "Moby Dick" (Bonham/Jones/Page) 4:21
# "Bring It On Home" (Dixon/Page/Plant) 4:20

## Créditos 
* Jimmy Page - Guitarra acústica, eléctrica, e pedal steel, vocalista secundario
* Robert Plant - Vocalista principal, harmónica
* John Paul Jones - Baixo, órgano, vocalista secundario
* John Bonham - Percusión, vocalista secundario
* Peter Grant - Produtor executivo
* Eddie Kramer - Enxeñeiro de son, mesturas
* George Chkiantz - Enxeñeiro de son (Cancións 1 e 2)
* Chris Huston - Enxeñeiro de son (Cancións 3 e 8)
* Andy Johns - Enxeñeiro de son (Canción 4)
Temple of the Dog

**Temple of the Dog** é unha banda de rock creada por algúns amigos en homenaxe ao cantante Andrew Wood. Andrew foi o vocalista de Mother Love Bone, unha das bandas pioneiras do grunge, e morreu en marzo de 1990, vítima dunha sobredose de heroína.

Formaron parte deste proxecto dous integrantes de Soundgarden, o vocalista Chris Cornell (que fora compañeiro de piso de Wood) e o batería Matt Cameron; dous membros de Mother Love Bone, o guitarrista Stone Gossard e o baixista Jeff Ament; e dous aínda descoñecidos amigos de Gossard, o vocalista Eddie Vedder e o guitarrista Mike McCready.

A banda editou un único álbum, o auto-titulado *Temple of the Dog*, en abril de 1991 a través do selo A&M Records. Aínda que foi eloxiado polos críticos musicais no momento do seu lanzamento, o álbum non foi recoñecido ata o ano 1992, cando Vedder, Ament, Gossard e McCready se fixeron coñecidos mundialmente con Pearl Jam.

No ano 2016 a banda saíu de xira para celebrar o 25 aniversario da publicación do seu único traballo.
Balón de Ouro Masculino

O **Balón de Ouro** (en francés: '''''Ballon d'Or'''*) é un premio futbolístico creado no ano 1956 pola revista France Football e entregado anualmente ao mellor futbolista do mundo.

En 2010 a FIFA e o grupo editorial Amaury, propietario do diario deportivo France Football, chegaron a un acordo mediante o cal os trofeos FIFA World Player e Balón de Ouro pasaban a formar un só galardón, que levou o nome de FIFA Balón de Ouro. Dita unión durou ata 2016, cando volveron separarse.

## Historia e características 
O trofeo entregábase anualmente ao mellor xogador do pasado ano. Para entrar nesta loita o xogador debía estar nun club de dentro da xurisdición da UEFA. Até o ano 1995 só se consideraban candidatos os futbolistas europeos. A votación faciase entre un grupo de xornalistas europeos.

A pesar da creación doutros premios semellantes por parte da FIFA, pola súa antigüidade e pola categoría dos que o gañaron, era este o trofeo individual máis prestixioso do mundo.

Lionel Messi ten o récord de máis Balóns de Ouro recibidos, con 8 (2009, 2010, 2011, 2012, 2015, 2019, 2021 e 2023), seguido de Cristiano Ronaldo, con 5 (2008, 2013, 2014, 2016 e 2017). Messi tamén ten o récord de máis Balóns de Ouro consecutivos, con 4, seguido de Michel Platini, con 3.

## Gañadores e finalistas 
## Palmarés 
### Por xogadores 
### Por clubs 
*Indica que o xogador gañador do trofeo xogou nese equipo a primeira metade do ano.**Indica que o xogador gañador do trofeo xogou nese equipo a segunda metade do ano.''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Balón de Ouro Feminino
* FIFA Futbolista do ano
* Bota de Ouro
* Premios World Soccer

### Ligazóns externas 
* revista France Football, páxina do Ballon d'Or 
* Records en RSSSF.com
Restauración

O termo **Restauración** pode referirse a:

***Restauración portuguesa** (1640-1668).
***Restauración inglesa** (1660-1688).
***Restauración francesa** (1814-1830).
***Restauración absolutista en España**, etapa da Historia de España (1814-1833).
***Restauración borbónica en España**, etapa da Historia de España (1874-1931).
***Conservación e restauración**, ciencia aplicada ao estudo dos bens culturais.
***Restauración**, actividade comercial que consiste en dar comidas ou bebidas ó público.
Primo de Rivera

O apelido **Primo de Rivera** pode referirse a:

***Joaquín Primo de Rivera y Pérez de Acal** (1734-1800), gobernador de Maracaibo. Pai de:
****José Primo de Rivera y Ortiz de Pinedo** (1777-1853), militar e senador español. Pai de:
*****Fernando Primo de Rivera y Sobremonte**,(1831-1921) militar e político;
*****Miguel Primo de Rivera y Sobremonte**, (1826-1898), pai de:
******Fernando Primo de Rivera y Orbaneja**, militar. (1879-1921)
******Miguel Primo de Rivera y Orbaneja** (1870-1930), militar, político e ditador. Pai de:
*******José Antonio Primo de Rivera** (1903-1936), político fundador de Falange Española.
*******Miguel Primo de Rivera y Sáenz de Heredia** (1904-1964), Ministro de Agricultura entre 1941 e 1945. 
*******Pilar Primo de Rivera** (1907-1991), irmá do anterior, comandou a Sección Femenina de Falange.
*******Fernando Primo de Rivera y Sáenz de Heredia** (1908-1936), pai de:
********Miguel Primo de Rivera y Urquijo** (1934), alcalde de Xerez da Fronteira (1965-1971), pai de:
*********Rocío Primo de Rivera Oriol** (1967), xornalista e escritora

Tamén pode referirse a:
* Fernando de la Puente y Primo de Rivera, relixioso español
Carta

O termo **Carta** pode referirse a:

***Misiva**, mensaxe escrita;
***Menú** cos pratos dun restaurante;
***Naipe** dunha baralla de cartas;
***Carta Magna** ou  **Constitución**;
***Carta de marear** ou carta náutica;
***Carta de natureza** para adquirir a nacionalidade;
*Na rama da topoloxía das matemáticas, unha carta para un espazo topolóxico *M* é un homeomorfismo \varphi dun subconxunto aberto *U* de *M* cara a un subconxunto aberto dun espazo euclidiano;
***Carta Magna**, documento aceptado polo rei Xoán sen Terra;
***Carta marina**, o máis antigo e correcto mapa sobre os países nórdicos.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Carta**, lugar da parroquia de Mondego, no concello de Sada;
***Cartamil**, lugar da parroquia de Amil, no concello de Moraña.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Cartea**, lugar da parroquia dos Vaos, no concello de Ribeira de Piquín.
Poder adquisitivo

En economía o **poder adquisitivo** é a cantidade de bens e servizos que pode adquirir un individuo co seu salario ou que se poden comprar por unidade de conta dunha determinada moeda.

O índice de prezos ó consumo utilízase para medir o poder adquisitivo xa que determina o valor real do diñeiro.
Manuel Eiroa

**Manuel Eiroa García**, nado o 26 de agosto de 1935 na Veiga, é un político aragonés.

## Traxectoria 
Nacido na zona de fala galega de Asturias, estudou dereito e entrou na vida política no tardofranquismo, foi concelleiro de Zaragoza (1974-1983) e tenente de alcalde (1974-1979), membro do Partido Aragonés Regionalista en 1983 foi elixido para Cortes aragonesas, designado senador (1987-1991), foi presidente da Deputación Xeral de Aragón (1991-1993)
Led Zeppelin III

***Led Zeppelin III*** é un disco da banda de rock inglesa Led Zeppelin, publicado no 5 de outubro de 1970, pola discográfica Atlantic.

Neste álbum o grupo afonda máis nos compoñentes folk do seu repertorio, sendo a maioría dos temas deste xénero. Deixando o rock máis duro, xa amosado no anterior disco, nun segundo plano, pero con pezas de gran calidade que acabarían sendo das máis coñecidas da banda, como pode ser "Immigrant Song". O disco provocou críticas, unhas criticando que as cancións máis duras eran simple e gratuíto ruído, mentres que o material acústico foi tachado de imitación de Crosby, Stills, Nash & Young. Aínda con todo conseguiu chegar ó máis alto das lista inglesa e anericana.

O disco xorde durante unhas vacacións de Page e Plant cuns amigos despois das vertixinosas xiras. Foron ata unha cabana en Bron-y-Aur (Gales). Así foron influídos pola atmosfera que respiraban naquel retiro, reflectido en declaracións da banda en relación co disco:

Posteriormente gravaron os temas en Headley Grange, unha mansión en Hampshire (co estudio ambulante dos Rolling Stones) e os estudios Island en Londres.

## Lista de cancións 
# "Immigrant Song" (Jimmy Page, Robert Plant) – 2:25
# "Friends" (Page, Plant) – 3:54
# "Celebration Day" (Page, Plant, John Paul Jones) – 3:29
# "Since I've Been Loving You" (Page, Plant, Jones) – 7:23
# "Out on the Tiles" (Page, Plant, John Bonham) – 4:07
# "Gallows Pole" (tradicional arranxada por Page, Plant) – 4:56
# "Tangerine" (Page) – 3:10
# "That's the Way" (Page, Plant) – 5:37
# "Bron-Y-Aur Stomp" (Page, Plant, Jones) – 4:16
# "Hats off to (Roy) Harper" (tradicional) – 3:42

## Créditos 
* Jimmy Page - Guitarra acústica, eléctrica, pedal steel, segundo vocalista e produtor
* Robert Plant - Vocalista, harmónica
* John Paul Jones - Baixo, órgano, mandolina, segundo vocalista
* John Bonham - Percusión, segundo vocalista
* Peter Grant - Produtor executivo
* Andy Johns - Enxeñeiro, mesturas
* Eddie Kramer - Mesturas (canción 6)
* Zacron - Creativo visual
Sweet 75

**Sweet 75** foi unha banda de rock formada Krist Novoselic, ex-baixista de Nirvana e Yva Las Vegas, unha descoñecida cantante de rúa venezolana.

A banda só produciu un álbum, autotitulado *Sweet 75*. O álbum consiste de 14 temas e foi un fracaso comercial. Foi editado en 1997.
Sam Fogarino

**Samuel Joseph Fogarino**, nado en Filadelfia, Pensilvania o 9 de agosto de 1968, é o batería da banda de Nova York Interpol. Comezou a tocar a batería aos 13 anos. Coñeceu ao guitarrista Daniel Kessler en 1997 cando estaba mercando un disco nunha tenda de roupa en Brooklyn. Con máis de dez anos de experiencia, uniuse a Interpol no ano 2000 despois de que o batería orixinal, Greg Drudy deixase a banda. Fogarino fixo o seu primeiro concerto co grupo o 20 de maio dese ano.

A comezos do 2007, Fogarino xuntouse co excantante de Swervedriver Adam Franklin para crear unha banda chamada The Setting Suns. Dende aquela, o dúo cambiou o seu nome para Magnetic Morning e lanzaron un EP de seis cancións de iTunes.
Izquierda Asturiana

**Izquierda Asturiana** (**IAS**) é un partido que se define de esquerda republicana, socialista, verde e soberanista de Asturias.
## Traxectoria 
Formado en 1992 por militantes de *Unidá Nacionalista Asturiana* descontentos coa liña política que levaba a organización. ''Mocedá d'Izquierda Asturiana (MIAS)* é o nome das súa mocidades. Entre os obxectivos de *IAS* está a oficialización do asturiano e tentar acordos con outros partidos da esquerda nacionalista asturiana. Así mesmo, os seus outros obxectivos políticos son a autonomía fiscal; a creación dun modelo de crecemento económico propio e sustentábel; e a sanidade e educación públicas.

En xuño do 2012 faise pública a "Resolución da Dirección Nacional" de *IAS* aprobada meses antes, onde se fai unha valoración da participación de *IAS* na *UNA* dende a súa fundación no 2008 e se dá anuncio da recuperación da súa soberanía política. Compromisu por Asturies non participou da creación da coalición formada por *UNA* e *Bloque por Asturies*.

Izquierda Asturiana conseguiu representación na convocatoria do ano 2007 no concello de Piloña, obtendo un concelleiro, e converténdose na terceira forza política do concello. Outros resultados son os acadados en Mieres, no 2007.

Nas eleccións municipais de maio do 2015 *IAS* asina un acordo con *Izquierda Xunida* *(IX)'' nos concellos de Mieres e Morcín. Froito destes acordos Faustino Zapico convertése en conselleiro no Concello de Mieres, onde xestiona as consellerías de Participación Cidadá, de Educación e de Política Lingüística, xunto á coordinación da área de Servizos á Cidadanía (que axunta as consellerías de Infancia, de Mocidade, de Cultura, de Deportes, de Memoria Democrática, de Educación, de Participación Cidadá e de Política Lingüística).

## Eleccións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Izquierda Asturiana 
* Páxina oficial de Mocedá d’Izquierda Asturiana 
* Páxina oficial de Unidá
-305

## Acontecementos 
* Comezo do sitio de Rodas por Demetrio I de Macedonia.
* Italia:Terceira Guerra Samnita:
** Os romanos toman *Bovianum* (actual Boiano), a capital dos samnitas.

## Nacementos 
*

## Mortes 
## Outros 
## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Adrenalina

A **adrenalina** ou **epinefrina** é unha hormona vasoactiva.

miniatura|dereita|250px|Adrenalina

Trátase dun neurotransmisor da familia das catecolaminas secretada en situacións de alerta polas cápsulas das glándulas suprarrenais e que actúa sobre o metabolismo, o sistema nervioso central e os aparatos circulatorio e respiratorio. Prepara o organismo para grandes esforzos físicos, estimula o corazón, eleva a tensión central, relaxa certos músculos e contrae outros.

A adrenalina deriva da fenilalanina ou da tirosina. A L-fenilalanina convértese en L-tirosina por acción da tetrahidrobiopterina e o cofactor NADH. Á súa vez, a tirosina convértese en L-DOPA e esta en dopamina por acción da L-aminoácido descarboxilase. A dopamina transfórmase en noradrenalina por acción da dopamina β-hidroxilase. Finalmente, a noradrenalina é convertida en adrenalina por mor da feniletanolamina N-metil transferase (PNMT). Estas reaccións ocorren nas células cromafíns da medula suprarrenal.

A adrenalina libérase cando hai estímulos de estrés, que son mediados por unha neurona acetilcolinérxica preganglionar. A liberación de acetilcolina aumenta a cantidade de ions de calcio intracelular, o que estimula a exocitose e a liberación dos gránulos cromafíns.

O funcionamento deste eixo está regulado polo sistema nervioso central e polos corticosteroides sintetizados na córtex suprarrenal. Os corticoides estimulan a feniletanolamina N-metiltransferase (PNMT).

A adrenalina liberada estimula os receptores alfa dos hepatocitos, incrementando os niveis de glicosa en sangue. Tamén actúan sobre receptores α de células de músculo liso dos vasos sanguíneos e dos pericitos, provocando a contracción muscular e o aumento da tensión arterial.
 
## Véxase tamén 
* Noradrenalina
* Catecolaminas
* Célula cromafín
Gabriel Elorriaga Fernández

**Gabriel Elorriaga Fernández**, nado en Ferrol o 4 de febreiro de 1930 e finado en Madrid o 27 de abril de 2025, foi un político galego.

## Traxectoria 
Tivo cargos de responsabilidade no Sindicato Español de Estudiantes. Licenciado en dereito e xornalismo, foi colaborador de Manuel Fraga. Fundou a revista *Familia Española*, foi gobernador civil de Santa Cruz de Tenerife (1969-1971). Membro de Reforma Democrática, foi un dos membros fundadores de Alianza Popular pola que foi deputado pola Provincia de Castelló (1982-1995) e senador pola mesma (1996-2004).

## Vida persoal 
Foi pai do tamén político Gabriel Elorriaga Pisarik.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha no sitio web do Congreso dos Deputados
*Ficha no Senado
Gabriel Elorriaga

**Gabriel Elorriaga** é o nome de dous políticos, pai e fillo
*Gabriel Elorriaga Fernández
*Gabriel Elorriaga Pisarik
Contrapunto

O **contrapunto** refírese a unha técnica de composición musical que consiste en escribir varias melodías independentes entre si superpostas de tal xeito que soen simultaneamente.

Este termo provén do latín *punctum contra punctum*, punto contra punto. O *punctum* era unha figura musical propia do sistema pneumático de escritura que consistía nun punto cadrado.
Izquierda Berciana

**Izquierda Berciana** foi un partido rexionalista do Bierzo formado en 1991 por antigos militantes do Partido Socialista Obrero Español e Izquierda Unida. Nas eleccións municipais de 1991 conseguiu 26 concelleiros e 3 representantes no Consello Comarcal do Bierzo. O actual presidente do Consello Comarcal do Bierzo, Ricardo González Saavedra, foi militante desta organización.
Literatura latina

A **literatura latina** está constituída polo corpus de obras escritas na lingua latina. Convencionalmente a literatura latina divídese en varios períodos, o primitivo ou arcaico, o clásico entre o 100 a.C. e a desaparición do Imperio Romano, o medieval ata a fin da Idade Media, e o humanístico e o contemporáneo ou neolatino para os autores que aínda hoxe escriben en latín.

## Autores 
### Perído arcaico 
* Plauto
* Terencio
### Período clásico 
* Apuleio
* Cicerón
* Lucrecio
* Horacio
* Ovidio
* Petronio
* Salustio
* Virxilio
* Xulio César

### Período medieval 
* Agostiño de Hipona
* Pedro Abelardo
### Período humanístico 
* Erasmo
### Período actual ou neolatino 
* Hermann Weller
Childeberto I

[miniatura|esquerda|80px|Estatua de Khildeberto I que se conserva no [Louvre]]
**Childeberto I**, nado en 497 e finado en 558, foi un rei franco e un dos catro fillos de Clodoveo I.

## Traxectoria 
Á morte do seu pai, no 511, o reino dividiuse entre os seus catro fillos e el herdou a cidade de París e o territorio que comprendía polo norte ata o río Somme e polo oeste ata a Canle da Mancha. Converteuse en rei de París.

Á morte do seu irmán Clodomiro, rei de Orleáns, coa axuda do seu outro irmán Clotario, rei de Soissons, fixo degolar aos seus sobriños para apropiarse da herdanza. Converteuse en rei de Orleáns.

No 534, axudado por Clotario, conquistou o reino burgundio (Borgoña). Este novo reino foi cogobernado entre eles.

Fixo varias expedicións contra os visigodos de Hispania. No ano 542 apropiouse de Pamplona coa axuda do seu irmán Clotario I. Cercou Zaragoza, pero foi forzado a retirarse. Desta expedición levou a París unha preciosa reliquia, a túnica de San Vicente, en honor de quen fixo construír ás portas de París o famoso mosteiro de San Vicente, coñecido posteriormente como Saint Germain-des-Prés, Francia.

No 558, morreu sen descendencia, e Clotario apoderouse do seu reino e reunificou o reino de Clodoveo.