open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El Bola

***El Bola*** é unha película española dirixida por Achero Mañas no ano 2000 e que lanzou á fama ó seu protagonista, o actor Juan José Ballesta, desde aquela acotío coñecido polo alcume do seu personaxe nesta película.

No elenco que encabeza Ballesta figuran nomes destacados do cine español como Gloria Muñoz, Alberto Jiménez, Manuel Morón ou Nieve de Medina.

Esta longametraxe é e primeira dirixida por Achero Mañas, e nela aborda o tema do maltrato infantil a través dunha historia que acadou unha grande aceptación e conseguiu multitude de premios e recoñecementos, destacando o seu éxito nos Premios Goya con galardóns á mellor película, dirección novel, guión orixinal e actor revelación (Juan José Ballesta).

## Elenco de actores 
* Juan José Ballesta - Pablo (El Bola)
* Pablo Galán - Alfredo
* Alberto Jiménez - José (pai de Alfredo)
* Manuel Morón - Mariano (pai de El Bola)
* Ana Wagener - Laura (asistente social)
* Nieve de Medina - Marisa (nai de Alfredo)
* Gloria Muñoz - Aurora (nai de El Bola)
* Javier Lago - Alfonso (amigo de José)
* Omar Muñoz - Juan
* Soledad Osorio - Avoa de El Bola
* Alfonso Vallejo - Veciño
* Manolo Caro - Birras 
* Juan Carlos Martín - Sebas
* Máximo Jiménez - Cobeta
* Miguel Ángel Gutiérrez - Salva
* Alberto Parras - Rapaz 1
* Adrián Gil - Rapaz 2 
* Juan Ramón Deacal - Amigo 2
* Andrés Gertrúdix - Javi
* Rosario Santesmases - Mestra
* Pau Cólera - Cliente Ferretería
* Ana Frau - Encarna
* Esteban Masana - Profesor
* Enrique Pérez 'Mao' - Ramiro
* Rafael Martínez Ruiz - Lolo
* Carmen del Valle - Camareira Bar
* Joaquín Berrueco - Policía 1
* Concha Santiago - Policía 2
* Juan Lorente - Félix
* Makauly Guillermo - Rojo
* Tamara Quitral - Enfermeira
* Carlos Morote - Doutor
* Alicia Cifredo - Axudante Doutor
* Daniel Contreras - Tatuador

## Sinopse 
El Bola (Juan José Ballesta) é un rapaz de 12 anos que vive unha atmosfera violenta e sórdida. A súa situación familiar, que oculta avergoñado, incapacítalle para relacionarse e comunicarse con outros mozos. A chegada dun novo compañeiro ó colexio, Alfredo (Pablo Galán) con quen descobre a amizade, e a posibilidade que iso lle brinda de coñecer unha realidade familiar distinta por completo, daranlle forzas para aceptar e finalmente ser capaz de enfrontarse á súa.

## Palmarés cinematográfico 
* Premio Goya: Mellor Película, Mellor Director Novel, Mellor Actor revelación e Mellor Guión.
* Gañadora a Mellor Guión en Festival de Sundance
* Gañadora a Mellor Película no Círculo de Escritores de España
* Gañadora do Prato de Ouro no Premio da Familia - Italia
Alberto San Juan

**Alberto San Juan**, nado en Madrid o 11 de xaneiro de 1968, é un actor español, fillo do debuxante de El País, Máximo.

## Traxectoria 
Estudou Ciencias da Información e seguiu cursos na Escola de Cristina Rota. Logo adicouse ó mundo da actuación tanto en cine como en teatro. En 1996 protagonizou a serie de televisión *Más que amigos*, dirixida por Daniel Écija. No cine estreouse ese mesmo ano con *Airbag*, de Juanma Bajo Ulloa. Posteriormente participou en producións de éxito coma Los lobos de Wáshington ou Entre las piernas.

Alberto San Juan foi nomeado ó Goya como mellor actor secundario por *El otro lado de la cama*, unha das películas con maior recadación de España durante o ano 2002. No teatro, Alberto San Juan protagonizou *Alejandro y Ana. Lo que España no pudo ver del banquete de la boda de la hija del Presidente*, da compañía Animalario, da que forma parte. En 2004 interpreta o preso Juan José Garfia en *Horas de luz* con Emma Suárez como muller de Juanjo.

## Filmografía 
### Longametraxes 
### Curtametraxes 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Títeres Cachirulo

**Títeres Cachirulo** é unha compañía de teatro, creada en Compostela en 1986.

## Traxectoria 
Presentaron o seu primeiro espectáculo en xaneiro dese mesmo ano na I Mostra da Literatura Infantil e Xuvenil, celebrada no Pazo de Bendaña.

As súas obras están dirixidas maioritariamente a un público infantil, se ben desde 1990 tamén teñen obras para tódolos públicos.

En 1990 comezaron a preocuparse pola investigación teatral, coa construción de marionetas e obxectos escénicos. Froito da recompilación de elementos adquiridos e construídos, xurdiron exposicións con diferentes motivos.

Teñen actuado por toda a xeografía galega e mesmo en mostras e festivais de Europa e América Latina.

Os seus membros son Xurxo Rei e Carmen Domech Martínez.

A compañía colabora na organización do Festival Internacional de Títeres "Galicreques", así como na programación da Sala Yago de Compostela e a edición de *Bulubú*, "a revista dos títeres".
Achero Mañas

**Achero Mañas** é un director e actor, nado en Madrid o 5 de setembro de 1966.

## Biografía 
Achero Mañas creceu no barrio obreiro de Carabanchel, fillo do escritor Alfredo Mañas e a actriz Paloma Lorena. Pasou a súa infancia entre as obras dos seus pais e as cuadrillas do barrio.

Estudou no Actor's Studio de Nova York grazas a unha bolsa obtida pola súa nai. Durante varios anos fixo varios papeis secundarios no cine e televisión, e algún protagonista como en *Belmonte*, interpretando a Juan Belmonte de mozo, ou *La ley de la frontera*.

Tralo nacemento da súa filla Laura decide envorcarse nos guións e a dirección. Tras dirixir tres exitosas curtametraxes, coas que gañou un Goya (Cazadores), consegue que unha produtora financie e acepte as súas condicións para dirixir a súa primeira longametraxe, El Bola, que logra un grande éxito de público e crítica e gaña máis de 20 premios en diversos certames, entre eles 4 Premios Goya.

Achero seguiu dirixindo longametraxes e documentais desde aquela, como a película Noviembre (2003).
## Filmografía como Actor 
### Televisión 
* Tarde de Teatro (1986)
* Una hija más (1991)
* Un día volveré (1993)
* Colegio Mayor (1994)
* Carmen y familia (1996)

### Cine 
* Las aventuras de Enrique y Ana (1981)
* La guerra de los locos (1987)
* La puñalada (1990)
* 1492: Conquest of Paradise (1992)
* Disparando a Elizabeth (1992)
* ¡Dispara! (1993)
* La leyenda de la doncella (1994)
* Expo-X (1994)
* Historias de la puta mili (1994)
* Así en el cielo como en la tierra (1995)
* Noctámbulos (1995)
* El rey del río (1995)
* Belmonte (1995)
* La ley de la frontera (1995)

## Filmografía como director 
### Longametraxes 
* El Bola (2000)
* Noviembre (2003)

### Documentales 
* Blackwhite (2004)

### Curtametraxes 
* Metro (1994)
* Cazadores (1997)
* Paraísos artificiales (1998)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Filmografía y críticas en FilmAffinity.
* IMDb
Premios Chano Piñeiro 2002

[250px|miniatura|[Palacio da Ópera da Coruña.]]
Os **Premios Chano Piñeiro 2002** foi a primeira e única edición dos galardóns con ese nome, que ao ano seguinte se converteu nos Premios Mestre Mateo. A cerimonia tivo lugar en abril de 2002 e *O bosque animado* foi a película máis premiada.
## Premios 
[miniatura|dereita|150px|[Ángel de la Cruz, mellor dirección e mellor guión]]
[miniatura|dereita|150px|[Ernesto Chao, Mellor actor]]
[miniatura|dereita|150px|[Marta Larralde, mellor actriz]]
Os premiados foron os seguintes profesionais e producións:

*Mellor dirección de produción: Juan Nouche, por *O bosque animado*
*Mellor dirección artística: Alberto Taracido, por *O bosque animado*
*Mellor formato de TV: *A memoria cotiá*, de Formato Vídeo
*Mellor fotografía: Alejandro Bálsamo, por *O bosque animado*
*Mellor guión: Ángel de la Cruz, por *O bosque animado*
*Mellor produción documental: *Amando de Ossorio*, de Lorelei Producciones.
*Mellor curtametraxe: *Inútil*, de Paco Rañal, de Pórtico
*Mellor realización: Luis Segura, por *Rías Baixas*
*Mellor anuncio: *Boda Pepsi Light*, de Continental
*Mellor filme español: *Lucía y el sexo*
*Mellor produción de televisión: *Desde Galicia para el mundo*
*Mellor maquillaxe e peiteado: Lola López, por *Lena*
*Mellor montaxe: Gerardo Rodríguez, por *Rías Baixas*
*Mellor presentadora: Nieves Rodríguez, por *Desde Galicia para el mundo*
*Mellor intérprete secundario: Finola Vázquez, por *Rías Baixas*
*Mellor produción de animación: *Os defuntos falaban Castelao*, de Lúa Films
*Mellor banda sonora orixinal: Arturo Kress, por *O bosque animado*
*Mellor son: Pablo Beade, por *Os defuntos falaban castelao*

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Premios Chano Piñeiro
Chocolat

***Chocolat*** é un filme do 2000 baseado na novela *Chocolat*, escrita por Joanne Harris. É unha coprodución entre o Reino Unido e os Estados Unidos. Co fin de prepararse para o seu papel, Juliette Binoche estivo uns días nunha confeitería de París, aprendendo a preparar doces de chocolate.

## Sinopse 
Vianne Rocher (Juliette Binoche) trasládase coa súa pequena filla a unha localidade da Francia rural. Alí abre unha tenda na que vende deliciosos chocolates. Con todo, os habitantes do lugar recíbena con escepticismo. Pola súa banda, o alcalde tamén é reticente respecto deste tipo de tenda, algo ó que os veciños non están afeitos. Pero Vianne é unha muller cun encanto especial, e ós poucos vaise gañando a simpatía e amizade dos veciños e ata do alcalde.

## Elenco 
* Juliette Binoche : *Vianne Rocher*
* Johnny Depp : *Roux*
* Lena Olin : *Josephine Muscat*
* Judi Dench : *Armande Voizin*
* Alfred Molina : *Conde de Reynaud*
* Carrie-Anne Moss : *Caroline Clairmont*
* Peter Stormare : *Serge Muscat*
* Leslie Caron : *Madame Audel*

## Premios 
Na 73ª edición dos Oscar a película obtivo cinco nomeamentos nas categorías de mellor película, mellor actriz principal (Juliette Binoche), mellor actriz secundaria (Judi Dench), mellor guión adaptado, e mellor música.

* 2000: 5 Nomeamentos ó Óscar, incluíndo mellor filme, música e actriz.
* 2000: 4 nomeamentos ó Globo de Ouro: Filme, banda sonora, actriz comedia e actriz secundaria.
* 2000: 8 nomeamentos ó BAFTA, incluíndo mellor fotografía, vestiario e guión adaptado.
* 2000: Nomeada ó Premios Goya: Mellor filme europeo.
* 2000: Nomeada ó David de Donatello: Mellor película estranxeira.
* 2001: Festival de Berlín: Sección oficial de longametraxes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Moulin Rouge!

***Moulin Rouge!*** é un filme musical estadounidense-australiano de 2001 dirixido, coproducido e coescrito por Baz Luhrmann. Cont a historia dun poeta inglés, Christian, que namora da estrela do cabaré Moulin Rouge, a actriz Satine. Está ambientado en Montmartre, París e é o derradeiro título da triloxía "Red Curtain" de Luhrmann, despois de *Strictly Ballroom* (1992) e *Romeo + Juliet* (1996). Unha coprodución entre Australia e os Estados Unidos, está protagonizada por Nicole Kidman e Ewan McGregor. John Leguizamo, Jim Broadbent e Richard Roxburgh aparecen nos papeis secundarios.

## Sinopse 
O filme está ambientado no París de 1900, onde a modernidade buscaba derrubar o pensamento convencional en todas as áreas (particularmente nas artes). Ten como tema principal o amor. Trata dun novo escritor bohemio, Christian (Ewan McGregor) que namora dunha fermosa cortesá do cabaré Moulin Rouge, Satine (Nicole Kidman). Unha noite, grazas ó azar e a unha serie de malos entendidos, o destino crúzaos. El namóraa coa súa poesía, ela enfeitízao coa luz que irradian os seus ollos. Voan. Pero todo termínase abruptamente, cando a doce Satine advirte a confusión: non era el o millonario duque ó que estaba predisposta a convencer para financiar unha obra de teatro. O novo escritor ofrécelle a ela amor verdadeiro, mentres que o rico nobre ofrécelle cumprir os seus soños de converterse nunha actriz lexítima.

## Personaxes 
* Nicole Kidman como Satine
* Ewan McGregor como Christian
* Jim Broadbent como Harold Zidler
* Richard Roxburgh como The Duke of Monroth
* John Leguizamo como Henri de Toulouse-Lautrec
* Jacek Koman como The Unconscious Argentinean
* Caroline O'Connor como Nini 
* Kerry Walker como Marie
* Lara Mulcahy como Môme Fromage
* Garry McDonald como o doutor
* Matt Whittet como Satie
* Keith Robinson como Le Pétomane
* David Wenham como Audrey
* Kiruna Stamell como La Petite Princesse
* DeObia Oparei como Le Chocolat
* Kylie Minogue como The Green Fairy
* Peter Whitford como The Stage Manager
* Linal Haft como Warner

## Premios 
Foi nomeada a oito Premios Óscar, dos cales obtivo os dous primeiros:
* Mellor dirección artística
* Mellor deseño de vestiario
* Mellor película
* Mellor actriz
* Mellor cinematografía
* Mellor son
* Mellor maquillaxe

Ademais, obtivo os seguintes Globos de Ouro en 2002:
* Mellor actriz de comedia ou musical
* Mellor banda sonora
* Mellor película de comedia ou musical

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Orco

A palabra **orco** pódese referir a:

*Na mitoloxía romana, o **Orco** era o lugar oposto á Terra, onde se cría que ían os mortos;
*Na linguaxe poética, **Orco** é o reino da morte, o inferno;
*Na mitoloxía celta, o **Orco** era un tipo de monstro;
**no mundo literario de J. R. R. Tolkien, os **orcos** conforman unha raza maligna.
*O planeta anano 90482 Orco

## Véxase tamén 
***Urco**, figura mitolóxica galega.
Óscar á mellor actriz secundaria

O **Oscar á mellor actriz secundaria** é unha as categorías dos Premios Oscar que cada ano entrega a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas nos Ánxeles (California). Entrégase para premiar actrices con interpretacións destacadas en papeis non protagonistas na industria do cinema. O premio adoita ser entregado polo gañador do Óscar ao mellor actor secundario da edición anterior.

Na cerimonia da 9ª edición dos Óscar que tivo lugar en 1937, Gale Sondergaard foi a primeira gañadora polo seu papel en *Anthony Adverse*. Inicialmente, os gañadores nas categorías de interpretación secundaria recibían placas no canto de estatuas. A partir da 16ª edición, celebrada en 1944, os gañadores reciben estatuas de tamaño normal.

Dianne Wiest e Shelley Winters recibiron o maior número de premios, gañando en dúas ocasións. A pesar de non gañar nunca o premio, Thelma Ritter foi candidata en seis ocasións, máis que ningunha outra actriz.

## Galardoadas por ano 
[miniatura|120px|[Gale Sondergaard foi a primeira gañadora nesta categoría por *Anthony Adverse* (1936).]]
[miniatura|120px|[Hattie McDaniel gañou polo seu papel de Mammy en *Foise co vento* (1939), converténdose na primeira intérprete de raza negra que gañou un Óscar.]]
[miniatura|120px|[Cate Blanchett gañou por interpretar a Katharine Hepburn en *The Aviator* (2004), co que se converteu na primeira gañadora dun Óscar por interpretar a unha gañadora real dun Óscar.]]
miniatura|170px|Monique Imes, Oscará mellor actriz secundaria, 2009.
miniatura|170px|Tilda Swinton, Oscará mellor actriz secundaria, 2007.
miniatura|170px|Jennifer Hudson, Oscará mellor actriz secundaria, 2006.
miniatura|170px|Rachel Weisz, Oscará mellor actriz secundaria, 2005.
miniatura|170px|Catherine Zeta-Jones, Oscará mellor actriz secundaria, 2002.
miniatura|170px|Marisa Tomei, Oscará mellor actriz secundaria, 1992.
En **letra grosa** as que obtiveron o premio en máis dunha ocasión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
* 
### Outros artigos 
* Oscar ó mellor actor secundario.
* Oscar á mellor actriz.
### Ligazóns externas 
* Oscars.org*
Xeración de 1925

:*Non confundir coa Xeración do 25 de arquitectos vangardistas españois.*
A **xeración de 1925** é a xeración de escritores galegos posterior ao grupo Nós. Son autores nacidos ao redor do ano 1900, de maneira que o seu período de formación e xuventude discorreu na época das vangardas. Aínda que integrantes do grupo Nós e outros dos seus coetáneos tamén se interesaron pola vangarda (Vicente Risco e Eugenio Montes realizaron algunha achega poética a determinados rexistros formais dos *-ismos*), acabaron renegando dela ou desconfiando da súa idoneidade para as necesidades político-culturais da Galicia do momento. 

Foron polo tanto os autores máis novos, moi en especial Manuel Antonio (e posteriormente Álvaro Cunqueiro, xa considerado dunha xeración posterior) quen desenvolveron ata as últimas consecuencias  a proposta vangardista. 

A Xeración de 1925 protagonizou a renovación da poesía e do teatro galegos, continuando co labor modernizador e europeizante da literatura galega que antes iniciara, desde outros presupostos, o grupo Nós. Porén, hoxe cuestiónase foi denominala ***Xeración de 1922***, posto que neste ano Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro sacaron á luz o manifesto "Máis alá!". Finalmente, o nome máis popularizado hoxe en día a través das obras de divulgación e da maioría dos libros de texto é o que propuxo X.L. Méndez Ferrín: (poesía)
*Fermín Bouza-Brey (poesía, prosa e ensaio). 
*Eduardo Blanco Amor (poesía, prosa e teatro).
*Rafael Dieste (teatro e prosa). 
*Álvaro das Casas (teatro).   
*Luís Manteiga (teatro).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Literatura galega do século XX
Provincias Unidas

As **Provincias Unidas** ou a **República dos Sete Países Baixos Unidos** foi un estado que con frecuencia adoita ser chamado erroneamente **Holanda**, formado polas sete provincias do norte da rexión histórica dos Países Baixos (Frisia, Groninga, Güeldres, Holanda, Overijssel, Utrecht e Zelandia), agrupadas dende a Unión de Utrecht (1579), ata a ocupación francesa de 1795.

## Historia 
A orixe das Provincias Unidas radicou nos problemas políticos e relixiosos baixo a dominación dos casa de Habsburgo. O enfrontamento entre católicos e calvinistas produciu o estabelecemento da Unión de Arras e da Unión de Utrecht (1579), que deu orixe ás Provincias Unidas. En 1581, os representantes da Unión depuxeron a Filipe II de España e nomearon a Guillerme de Orange (asasinado en 1584). Johan van Oldenbarnevelt foi unha peza clave na creación da República en 1588.

A cohesión das provincias foi posible grazas á hexemonía da burguesía e o liderado en Holanda. As Provincias Unidas obtiveron axuda militar de Inglaterra, que xunto a Francia recoñecerían a República en 1596. En virtude da Tregua dos Doce Anos, entre 1609 e 1621, con Filipe III, a Coroa de España recoñeceu finalmente a existencia das Provincias Unidas.

### A Idade de Ouro 
A alianza con Francia durante a guerra dos Trinta Anos logrou para as provincias o status de Estado independente na Paz de Westfalia (1648).

Nesta época o seu poder medrou ata converterse nunha das potencias mariñas e económicas do século XVII, o que foi considerado como a época dourada dos Países Baixos. Foi unha época na que se estableceron colonias e postos mercantís ao redor de todo o mundo. En 1784, Frederico II, rei de Prusia, organizou unha Liga de príncipes alemáns para salvagardar o *statu quo* nas Provincias Unidas fronte ás ambicións de Baviera.

### Declive 
Emprendeu unha confrontación contra Inglaterra pola supremacía naval e tras a agresión por parte de Lois XIV, consumouse o declive do seu poder e en 1795, logo dunha invasión francesa, as Provincias Unidas foron substituídas pola República Bátava.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Dezasete Provincias
* Guerra de Flandres
A Portuguesa

**A Portuguesa** é o himno nacional de Portugal. Naceu como unha canción de cariz patriótico en resposta ao ultimato británico para que as tropas portuguesas abandonasen as súas posicións en África en 1890. A letra é de Henrique Lopes de Mendonça e a música de Alfredo Keil. A Portuguesa foi designada como un dos símbolos nacionais de Portugal na Constitución de 1976. Regra xeral apenas a primeira parte do himno é transmitida polo ensino oficial. Na súa maioría, os portugueses descoñecen por tanto a existencia das segunda e terceira partes da letra do himno.

## *A portuguesa*
Data: 1890 (con alteracións de 1957)
Letra: Henrique Lopes de Mendonça
Música: Alfredo Keil

:**I**
:Heróis do mar, nobre povo,
:Nação valente e imortal
:Levantai hoje de novo
:O esplendor de Portugal!

:Entre as brumas da memória,
:Ó Pátria, sente-se a voz
:Dos teus egrégios avós
:Que há-de guiar-te à vitória!

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela Pátria lutar 
:Contra os canhões marchar, marchar!

:**II**
:Desfralda a invicta Bandeira,
:À luz viva do teu céu!
:Brade a Europa à terra inteira:
:Portugal não pereceu

:Beija o solo teu, jucundo,
:O oceano, a rugir de amor,
:E o teu Braço vencedor
:Deu mundos novos ao mundo!

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela Pátria lutar
:Contra os canhões marchar, marchar!

:**III**
:Saudai o Sol que desponta
:Sobre um ridente porvir;
:Seja o eco de uma afronta
:O sinal de ressurgir.

:Raios dessa aurora forte
:São como beijos de mãe,
:Que nos guardam, nos sustêm,
:Contra as injúrias da sorte.

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela Pátria lutar
:Contra os canhões marchar, marchar!

Data: 1890 (orixinal)
Letra: Henrique Lopes de Mendonça
Música: Alfredo Keil

:**I**
:Herois do mar, nobre povo,
:Nação valente e immortal
:Levantai hoje de novo
:O esplendor de Portugal!

:Entre as brumas da memoria,
:Oh patria, sente-se a voz
:Dos teus egrégios avós
:Que há-de guiar-te à vitória!

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela patria lutar!
:Contra os Bretões marchar, marchar!

:**II**
:Desfralda a invicta bandeira,
:À luz viva do teu céo!
:Brade a Europa á terra inteira:
:Portugal não pereceu!

:Beija o teu sólo jucundo
:O Oceano, a rugir de amor;
:E o teu braço vencedor
:Deu mundos novos ao mundo!

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela patria lutar!
:Contra os Bretões marchar!

:**III**
:Saudai o sol que desponta
:Sobre um ridente porvir;
:Seja o eco de uma afronta
:O sinal do resurgir.

:Raios dessa aurora forte
:São como beijos de mãe,
:Que nos guardam, nos sustêm,
:Contra as injurias da sorte.

:Às armas, às armas!
:Sobre a terra, sobre o mar,
:Às armas, às armas!
:Pela patria lutar!
:Contra os Bretões marchar!
Veleiro

[dereita|miniatura|250px|Veleiro entre [bateas, xunto á Illa de Arousa]]
Un **veleiro** é unha embarcación propelida por un velame, conxunto de velas de tecido de corte e formato apropiado, apoiado nun ou máis mastros e controlada por un conxunto de cabos chamados *cordoalla*. Posúe tamén unha quilla e un leme ou temón que impiden a deriva e forzan o conxunto avante.

## Técnica
O veleiro é propelido pola sustentación dinámica que o vento produce entre as dúas faces da vela, como nas ás dun avión. Adicionado ao traballo da quilla, que evita a deriva, fai que a embarcación obedeza ao temón. Por iso  consegue navegar case contra o vento (ata 45 graos) e sen apenas vento a favor.

## Historia
De invención que se perde no tempo, temos novas das primeiras embarcacións a vela polo mar Mediterráneo. Gregos e despois os romanos entre outros, comezaron a utilizar barcos que aproveitaban o vento a favor, con velas aínda non desenvolvidas. A vela chamada latina, cun corte case triangular e maniobrável, foi utilizada en barcos pesqueiros ao fin da Idade Media, polos xenoveses no seu comercio co Imperio Bizantino e despois polos navegadores ibéricos, que realizaron os grandes descubrimentos nas súas carabelas.

Tiveron o seu apoxeo no comezo do século XIX, cando os grandes clípers eran os reis dos mares, foron superados como medio de transporte polas embarcacións a vapor, mais sobreviviron como barcos de lecer e deporte.

## Estabilidade
miniatura|Esquema de forzas.
A estabilidade nun veleiro é a capacidade que ten a embarcación de volver á posición vertical cando escora; canta máis estabilidade, con máis forza tenderá o veleiro a se erguer. Canto máis baixo estea o centro de gravidade, maior estabilidade terá o barco.

Mais un exceso de estabilidade non é bo, pois somete a esforzos innecesarios a todas as estruturas da cuberta (*convés*), dicíndose entón que o barco é duro.

Un defecto de estabilidade leva que o barco sexa "frouxo", é dicir, que tarda moito en erguerse de novo tras un golpe do mar ou tras calquera outra causa que saque ao barco da súa posición vertical. Esta característica é típica dos buques de pasaxe, para que os tripulantes viaxen cómodos sen ser sometidos a grandes balances e esforzos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Barco
*Iate
*Vela
Mastro

dereita|miniatura|Mastros do Grand Turk.
O **mastro**, **pau** ou **árbore** é unha ou varias pezas verticais usadas en náutica para sustentar nas embarcacións a vela a retranca, as crucetas e o velame.

Os mastros xeralmente teñen sección circular ou oval e están feitos de madeira, aceiro, aluminio, fibra de carbono ou fibra de vidro.

Xuntamente co velame, o conxunto de mastros dun barco determina a súa armazón, que pode ser eslupe, cúter, iola, chalupa, escuna, brigue ou pallabote, entre outras. Os mastros tamén serven de soporte ás demais partes da embarcación, como antenas, paus de carga, farois, luz de posición etc. Nos antigos navios de madeira, soportaban tamén o cesto da gavia. Fixados no convés a través da carlinga e da enora, os mastros son mantidos en posición por cabos de aceiro chamados estais, á proa e á popa, e brandais, aos laterais do casco.

Os mastros poden ter diferentes nomes, dependendo da posición que ocupen: mastro principal (no centro), traquete (na proa) ou mecena (na popa). O gurupés, estrutura que sai da proa na dirección do eixo lonxitudinal do navío, tamén se considera un mastro.

## Notas
Pisco

Co nome de **pisco** podemos referirnos a:

* unha ave, coñecida en galego como pisco, paporrubio, peizoque e varios nomes máis.
* Pisco, nome que reciben un tipos de augardente peruano.
* Pisco, cidade do Perú,
* capital da Provincia de Pisco.
* Pisco, un personaxe d'O detective Conan.
Pardela de Bulwer

miniatura|Ovo de pardela de Bulwer (*Bulweria bulwerii*)
A **pardela de Bulwer** (*Bulweria bulwerii*) é unha pardela pequena, unha das dúas únicas especies do xénro *Bulweria* (descrito por Charles Lucien Bonaparte, en 1843). Esta ave recibiu o seu nome en homenaxe o naturalista escocés James Bulwer, que recolleu os primeiros exemplares na illa de Madeira.

## Descrición 
É unha ave de ás moi longas: 78 a 90&nbsp;cm de envergadura fronte ós 25 a 29&nbsp;cm de longo do corpo. A plumaxe é castaña e teñen unha cola longa e apuntada. Voa recordando a xeito de boia e con moitos xiros mentres recolle alimento de tipo planctónico na tona da auga do mar.

## Distribución e hábitat 
É unha ave mariña que cría no norte do océano Atlántico, en colonias nas illas de Cabo Verde, Azores, Canarias e Madeira.
 
Crían tamén en illas ó longo do Pacífico norte, dende o leste da China a Hawai. Despois da reprodución, dispérsanse para pasa-lo resto do ano no mar, en xeral en augas tropicais. Exemplares illados apareceron nas costas de Irlanda, Gran Bretaña, Portugal e os Países Baixos e tamén na costa norteamericana.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [Xustificación da IUCN(https://gl.wikipedia.org/wiki/Uni%C3%B3n_Internacional_para_a_Conservaci%C3%B3n_da_Natureza) para a clasificación da especie coma "Non ameazada"]
Galitoon

**Galitoon productions** é unha empresa galega que realizan personaxes animados que se diferencian doutros bonecos cómicos feitos para algunhas cadeas de televisión. Galitoon está formada por Chisco Casteleiro, Santiago Alonso e Andrea Bayer, e ten como peculiar que eles tres son os creadores de todos as fases do proceso: desde o decorado até a gravación no estudio que teñen no Montouto, pasando tamén pola elaboración do guión.

## Proxectos
Galitoon están traballando principalmente en Galicia, aínda que as súas creacións tamén se poden ver en Miami. É o caso de Tepam e Pepote que crearon para unha fundación que loita contra o cancro infantil nesta cidade de Florida. Ademais, están creando “Cousiñas” -un proxecto didáctico encargado por Vicepresidencia de Igualdade-, e que se trata dun programa para nenos de 0 a 3 anos que conta con diferentes materiais didácticos como crebacabezas e por unha serie audiovisual. Outro dos proxectos de produción propia é “Castelo da Meiga”, para nenos de 3 a 6 anos.

Á marxe dos seus proxectos de produción propia, están a desenvolver con CTV proxectos de didácticos como “Bosquimonos” e “Homosapiens”. Así mesmo, están dando cursos para ensinar a manipular os bonecos xa que levan unha técnica diferente. Nesta liña, entre os seus proxectos de futuro está o de crear a longo prazo unha escola de monicrequeiros.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
*Información
*Premio
Proa

miniatura|x200px|Proa de bulbo.
Chámase **proa** á parte dianteira dun barco que vai cortando as augas do mar. Esta extremidade do barco é afinada para diminuír en canto sexa posible a súa resistencia hidrodinámica. Tamén se denomina proa ata a zona onde comeza a pechar formas, no corpo central do buque.

Antigamente acostumaba levar unha figura decorativa (mascarón de proa) e aínda hoxe levan algúns buques unha imaxe ou icona representativa.

## Tipos de proa
* Proa recta, case universal na época pasada.
* Proa lanzada, é frecuente nos barcos de pesca, ata se usa unha combinación de proa recta na obra viva e lanzada na obra morta.
* Proa *trawler*, úsase en pesqueiros de altura.
* Proa de violín, chamada tamén de iate e clipper.
* Proa de bulbo, chámase así polo bulbo que leva na proa. Presenta unha reducida resistencia á marcha en buques de gran tonelaxe.
* Proa maier ou de culler, é unha clase de proa lanzada, con formas en V moi abertas, que presentan boas características mariñeiras, aínda que con mal tempo atenúa pouco o movemento de cabeceo, e diminúe a capacidade de carga no terzo da proa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Popa
Edificio Seagram

O **edificio Seagram** é un rañaceos situado na Park Avenue en Nova York. Deseñado polo arquitecto alemán Ludwig Mies van der Rohe, en colaboración co americano Philip Johnson. É considerado un dos mellores exemplos da estética funcionalista e unha obra mestra do Estilo Internacional. Foi deseñado como sede da Seagram Company Ltd., nese momento unha das maiores empresas destilerías do mundo.

Conta con 39 pisos en 157 metros de altura e foi construído entre 1954 e 1958.

## Arquitectura 
O edificio constituíu un modelo de referencia para a arquitectura dos anos 60 e 70, levando ao máximo o pensamento racionalista e o chamado Estilo Internacional. A idea orixinal do arquitecto era que se puidese ve-la trama de aceiro estrutural da que colgan os muros cortina de vidro, pero a normativa edificatoria americana obrigaba a recubrir tódolos elementos estructuraies de aceiro con algún material ignífugo, coma o formigón, para evitar que en caso de incendio se derritan e cedan. O formigón ocultaría a estrutura do edificio, polo que Mies usou perfís H a modo de columnas estruturais que recordaran á estrutura interna, sendo visibles dende o exterior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estilo Internacional
* Mies van der Rohe
Popa

miniatura|Extremo de popa dun mercante moderno (Popa espello)
Desígnase co nome de **popa** á terminación posterior da estrutura dun buque. Por extensión chámase tamén popa a toda a parte traseira dun navío considerando a este dividido lonxitudinalmente en tres partes iguais.

Por razóns funcionais, a popa sempre foi a localización do aparello de manobra do navío, en especial do temón (ou leme) e da respectiva roda do temón, que antes do desenvolvemento das tecnoloxías de movemento hidráulico non podían ser manobrados desde moi lonxe.

Por extensión, e para permitir maior proximidade á zona de manobra, ao mesmo tempo que aproveitaba a zona máis abrigada do navío e menos suxeita a balanceo, a popa pasou a ser a localización preferida para instalar os apousentos do capitán e dos  oficiais. Iso levou a que o castelo de popa, nome polo que era designada a superestrutura localizada na traseira do barco, pasase a ser extremadamente elaborada, con grandes xanelas decorativas, lanternas, tallas e outros sinais da ostentación. Os pasaxeiros importantes eran acomodados no castelo de popa, séndolle servidas as comidas tamén alí.

Nos navíos de guerra, a concentración da oficialidade no *castelo de popa* transformouse nunha vulnerabilidade, xa que atinxir en batalla o castelo de popa cunha bordada era seguro que causaría baixas importantes. De aí que as tácticas navais de combate da época da navegación á vela privilexiasen o asalto ao castelo de popa.

Tradicionalmente é tamén na popa onde se coloca a bandeira de rexistro do barco (porén durante a navegación esta pode ser movida ao mastro principal) e onde se inscribe o nome e porto de rexistro da embarcación. Os antigos navíos tiñan á popa, sobre a bandeira, unha lanterna, por veces de grandes dimensións e valor decorativo, hoxe substituída por unha simple lámpada de sinalización sobre a bandeira.

Na primeira metade do século XIX a popa dos navíos foi sendo progresivamente arredondada, abandonándose os tradicionais castelos de popa. Coa chegada dos navíos movidos a hélice posterior, a popa transformouse nunha área de localización de equipamentos, o que deu pé á transferencia ao medio do navío dos aloxamentos do capitán e oficiais.

Os tipos máis comúns de popa son:
* a popa de cruceiro
* a popa de espello ou estampa

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Proa
Vila Tugendhat

A **Vila Tugendhat** é considerada unha obra mestra do arquitecto alemán Ludwig Mies van der Rohe. Construída no 1930 en Brno, na actual República Checa, por encargo de Fritz Tugendhat e a súa muller Greta, pronto se converteu nunha icona da arquitectura moderna.

## Historia e características 
O custo da súa construción foi moi alto debido ao infrecuente método de construción, os materiais luxosos, unha tecnoloxía de calefacción moi moderna, a ventilación etc. É tamén bastante grande para unha casa familiar, feito que pode non percibir o visitante ocasional posto que a elegante simplicidade das habitacións usadas pola familia é compensada por un espazo moi grande ocupado por habitacións utilitarias.

Fritz e Greta Tugendhat, que eran xudeus, deixaron Checoslovaquia cos seus fillos en 1938, pouco despois de que o país fose desmembrado segundo o acordo de Múnic. Non volveron nunca. A casa tivo varios usos prácticos durante as décadas posteriores á segunda guerra mundial e en 1992 os líderes políticos de Checoslovaquia se reuniron nela para asinar o documento que dividía formalmente ao país nos actuais estados da República Checa e Eslovaquia. Dende 1994 a vila está aberta ao público como museo administrado pola cidade de Brno.

A vila Tugendhat foi designada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no 2001.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Villa_Tugendhat_entrance.JPG|Entrada ás habitacións da familia á esquerda. Unhas escaleiras nese lado do edificio baixan ao salón.
Ficheiro:Villa Tugendhat side.JPG|Vista da parte esquerda dende a rúa.
Ficheiro:Brno_Vila_Tughendat_(Interior)_20.JPG|Interior e mobiliario

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Hélice

:*pode consultar tamén Hélice (xeometría)*
miniatura|Hélice de barco
A **hélice** é un dispositivo formado por un conxunto de elementos denominados pas, os cales están montados de forma concéntrica arredor dun eixo, virando darredor del nun mesmo plano.

A súa función é transmitir a través das pas a súa propia enerxía cinética (que adquire ao virar) a un fluído, creando unha forza de tracción, ou viceversa, "tomar" a enerxía cinética dun fluído para transmitila a través do seu eixo a outro dispositivo.

A primeiras aplicacións das hélices, hai miles de anos, foron os muíños de vento e de auga. Hoxe en día, tamén baixo os nomes de "rotor", "turbina" e "ventilador", as hélices e os dispositivos derivados delas empréganse para multitude propósitos: refrixeración, compresión de fluídos, xeración de electricidade, propulsión de vehículos e ata para a xeración de efectos visuais (estroboscopio).

[miniatura|Hélice dun [Avión (medio de transporte)|avión "Corsair"]]

Como demostra a variedade de denominacións e campos de aplicación, existe unha gran variedade de hélices, que se manifesta sobre todo nas pas, que xeralmente teñen perfís semellantes aos dunha á, pero cuxa forma varía segundo o seu propósito.

Ademais, hai hélices, principalmente na aviación, nas cales a inclinación das pas é variable, variación que á súa vez pode ser respecto ao plano de xiro da hélice ("paso") ou respecto ao eixo de xiro da hélice ("paso cíclico" ou simplemente "cíclico"). Para acadar isto requírense mecanismos bastante complexos.

Nos motores de avión, a propia hélice fai ás veces de volante de inercia.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Helicóptero
*Turbina
*Turbocompresor
*Ventilador
Lemuria (continente)

[miniatura|dereita|300px|"Lemuria" descrito nos libros místicos Tamilenses da [India]]
**Lemuria** (etimoloxía: de Lémur) é un termo mitolóxico que actualmente se utiliza en teosofía para designar un vastísimo continente que, segundo a *Doutrina Secreta do Oriente*, precedeu á Atlántida.

## Orixe 
Lemuria constituía un xigantesco continente, anterior a África e á Atlántida. Foi destruída por efecto dos terremotos e dos lumes subterráneos, e mergullada no fondo do océano hai algúns millóns de anos, deixando só como recordo dela varios picos das súas máis altas montañas, que agora son outras tantas illas, entre as cales figura a chamada Illa de Pascua, famosa polas súas estatuas xigantescas, que reflicten algunhas características das súas poboacións humanas.

Este vastísimo continente, comprendía Suráfrica, Madagascar, Sri Lanka, Sumatra, o océano Índico, Australia, Nova Zelandia, estendéndose ata gran parte do sur do océano Pacífico. Foi o berce e residencia da *Terceira Raza Nai*, ou sexa, da primitiva humanidade física e sexual, que naqueles remotos tempos tiña unha estatura xigantesca, era andróxina e hermafrodita, e reproducíase mediante brotes; aínda que, máis tarde, diferenciaríanse en dous sexos, dando paso á *Cuarta Raza Nai*.

## Adaptacións 
* Nos videoxogos *Golden Sun* e *Golden Sun 2: The Lost Age (A Idade Perdida)*, Lemuria é un continente perdido no *Océano do Leste*, habitado polos *Lemurios*, que posúen a *Psinerxía da auga*.
* Nas historietas de Marvel, Lemuria foi o imperio dunha raza diverxente da humanidade coñecida como os *Desviantes* e foi destruída polos *Celestiais*. Lemuria sobreviviu desde entón como unha cidade submarina, que foi vista na miniserie Os Eternos.
* *Lemuria* tamén é o título dun disco do grupo Therion.
* No manga e anime Saint Seiya (Os Cabaleiros do Zodíaco), dada unha tradución errónea dise que Mu, Shion e Kiki son Lemurianos, cando en realidade son descendentes da xente de Mu.
Organización Mundial Contra a Tortura

A **Organización Mundial Contra a Tortura** (**OMCT**) é a maior coalición de Organizacións non gobernamentais que loitan contra a detención arbitraria, a tortura, as execucións sumarias e arbitrarias, as desaparicións forzadas e outras formas de violencia. A súa rede global consta de cerca de 300 organizacións locais, nacionais e rexionais, que comparten o obxectivo común de erradicar tales prácticas e habilitar o respecto aos dereitos humanos para todos.

A Organización ten sete programas:
* a asistencia a vítimas,
* os dereitos do neno,
* os dereitos económicos, sociais e culturais,
* os defensores dos dereitos humanos,
* as campañas urxentes,
* a violencia contra as mulleres,
* o seguimento dos compromisos internacionais dos Estados.

A súa sede principal está en Xenebra, cunha sucursal en Bruxelas.

### Ligazóns externas 
* Organización Mundial Contra a Tortura
Navegación aérea

A **navegación aérea** é o conxunto de técnicas e procedementos que permiten conducir eficientemente unha aeronave ao seu lugar de destino, asegurando a integridade dos tripulantes e pasaxeiros e dos que están en terra. A navegación aérea baséase na observación do ceo e o terreo e nos datos achegados polos instrumentos de voo.

O elemento responsable en terra da navegación aérea é o control de tráfico aéreo, apoiado na información proporcionada polos pilotos e polos sistemas de radar.

## Métodos
miniatura|Radio baliza VOR/DME Lorbé, Oleiros
Existen varios métodos básicos que os navegantes e pilotos combinan para navegar eficazmente:

* Navegación observada: baséase na observación directa por parte do navegante ou piloto das referencias necesarias no terreo para coñecer a posición da aeronave.
* Navegación a estima: o piloto estima a posición actual, coñecidas a dirección e a velocidade respecto ao terreo.
* Radionavegación ou *navegación asistida por instrumentos*: baséase na información proporcionada polos instrumentos de voo a bordo. Hai instrumentos autónomos, receptores de sinais de estacións terrestres, ou de satélites (GPS). Nos avións de liña modernos, o principal sistema de navegación é o VOR/DME, o VOR, o DME e o RNAV. Para voos transoceánicos ou para lugares onde non é posible instalar radioaxudas emprégase o INS (sistema de navegación inercial), extraordinario dispositivo que unha vez establecida a posición xeográfica de partida da aeronave, localízaa instantaneamente en calquera punto da terra. O seu funcionamento é moi sinxelo: sabendo as aceleracións nos tres eixo (x, y, z) intégrase dúas veces e atópase a velocidade e a posición, respectivamente, aínda que esta ten un erro sistemático acumulativo de arredor de 1MN/h. Non depende de ningún tipo de instalación exterior ao avión, sendo o único medio autónomo de navegación que se coñece. Existe desde hai décadas, e aínda que os aparellos actualizáronse enormemente, o principio básico de funcionamento (as forzas que actúan sobre o avión e os seus resultantes) é o mesmo.
* Outros métodos: Navegación aérea astronómica, que na aviación moderna está en desuso.

## Regras
Dependendo das condicións mínimas de visibilidade, distancia ás nubes, e do tipo de espazo aéreo atravesado existen dous conxuntos de regras de obrigado cumprimento: as Regras de voo visual ou VFR (necesitando visibilidade maior de 5NM ou 8 Km. e teito de nubes por riba dos 1500m.) e as Regras de voo instrumental ou IFR, que opera mediante instrumentos. Os avións de liña, por razóns de seguridade, operan soamente baixo as regras de voo instrumental, independentemente das condicións meteorolóxicas.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Aeronáutica
*Aviación
Control de tráfico aéreo

[dereita|miniatura|200px|Torres de control de tráfico aéreo no [Aeroporto de Schiphol]]

O servizo de **control do tráfico aéreo**, tamén coñecido polas súas siglas en inglés **ATC** (*Air Traffic Control*) préstase polos países asinantes do tratado de Chicago que deron orixe á creación da OACI/ICAO nos termos especificados polas normas desta organización internacional.

O espazo aéreo divídese en rexións de información de voo, coñecidas como FIR (*Flight Information Region*) e cada país faise responsable do servizo nas comprendidas na súa 'área de responsabilidade'. En moitos casos esta área de responsabilidade excede as augas territoriais dun país a fin de que o espazo aéreo comprendido sobre as augas internacionais sexa provisto dun servizo de información. O espazo aéreo no que se presta o servizo de control aéreo chámase 'espazo aéreo controlado'. A Unidade encargada de dar servizo de control ao tráfico aéreo nestas áreas recibe o nome de *Centro de Control de Área*. Debido ao amplo espazo aéreo que manexan,están divididos en Sectores de Control, cada un responsable dunha parte do espazo total ao seu cargo. Cando un avión está a piques de saír dun sector é traspasado ao seguinte sector en forma sucesiva, ata a aterraxe no seu destino. Actualmente, a maior parte das rutas aéreas están cubertas por radares, o que permite facer un seguimento permanente aos voos.

Nas rexións de información de voo atópanse as áreas terminais (*TMA*) dos aeroportos importantes e entre elas discorren as aerovías, corredores polos que circulan as aeronaves. Outros elementos son as áreas prohibidas, restrinxidas ou perigosas que son zonas onde o voo de aeronaves vese restrinxido en diferentes medidas e por causas diversas.

As normas que regulan a circulación aérea no espazo aéreo controlado recóllense no Regulamento de Circulación Aérea.
Temón

miniatura|180px|Remo actuando de temón colocado na popa dun barco de río no antigo Exipto (c. 1422-1411 BC)
O **leme** ou **temón** é o aparello usado para dirixir barcos, botes, submarinos, aeronaves, hovercrafts e outros dispositivos que se moven por mar ou ceo. O leme opera de xeito que redirixe o fluxo de auga ou de ar que pasa polo casco ou fuselaxe, dándolle así un movemento de virada ao navío.  Na forma básica, un leme é unha superficie plana ou folla de material unido á popa, cola ou calquera tipo de couce do navío (ou aeronave).

## Temón náutico
O **leme** ou **temón** consta dun plano vertical, firmemente preso ao casco da embarcación. Ao variar o ángulo de ataque en relación ao fluxo de auga orixinado pola hélice, desvía parte deste, provocando unha reacción e consecuentemente, a viraxe da embarcación.

## Aeronáutica
Nun avión, o leme ou temón chámase tamén o *control de superficie*, e atópase normalmente unido ao estabilizador vertical. O temón, xunto co elevador (un xeito de "temón horizontal" unido á estrutura horizontal da cola), permiten o control de dirección nas tres dimensións espaciais.

É comandado por pedais, sendo que ao pisar no pedal esquerdo, o avión vira para a dereita e viceversa.

## Referencias
Avoas de Praza de Maio

A **Asociación Civil Avoas de Praza de Maio** é unha ONG que ten como finalidade localizar e restituir ás súas lexítimas familias tódolos nenos secuestrados desaparecidos pola represión política na Arxentina, e crear as condicións para que nunca máis se repita esta grave violación dos dereitos humanos dos nenos, esixindo castigo a tódolos responsables.

Os nenos secuestrados como "botín de guerra" foron inscritos como fillos propios polos membros das forzas de represión, deixados en calquera lugar, vendidos ou abandonados en institutos como seres sen nome. Desa maneira os fixeron desaparecer ao anularon a súa identidade, privándoos de vivir coa súa lexítima familia, de todos os seus dereitos e da súa liberdade.

Nada ni ninguén as detivo para buscar aos fillos dos seus fillos. Tarefas detectivescas se alternaban con diarias visitas aos Xulgados de Menores, Orfanatos, Casa Berces, á vez que investigaban as adopcións da época. Tamén recibían —e seguen recibindo— as denuncias que o pobo arxentino lles fai chegar, como unha maneira de colaborar na tarefa de localización dos pequenos. Este é o resultado da súa tarefa de concienciación da comunidade.

Co fin de localizar aos nenos desaparecidos *Avoas de Praza de Maio* traballan en catro niveis:
* denuncias e reclamacións ante as autoridades gobernamentais, nacionais e internacionais,
* presentacións ante a Xustiza, 
* solicitudes de colaboración dirixida ao pobo en xeral e
* investigacións persoais.

Desde 1983 ata xullo de 2006 *as Avoas* recuperaron 88 nenos desaparecidos .

Para o seu traballo a Asociación ten equipos técnicos integrados por profesionais nos aspectos xurídico, médico, psicolóxico e xenético.

Cada un dos nenos ten unha causa aberta na Xustiza á que se agregan as denuncias que elas van recibindo co correr do tempo e que conforman elementos probatorios que determinan a súa verdadeira identidade e a dos responsables do seu secuestro ou tenencia ilícita.

Para asegurar no sucesivo a validez dos análises de sangue implementaron un Banco de Datos Xenéticos, creado pola Lei Nacional Nº 23.511, onde figuran os mapas xenéticos de tódalas familias que teñen nenos desaparecidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas
* Dereitos Humanos
* Desaparecidos pola ditadura arxentina
* Nais de Praza de Maio
* Familiares de Desaparecidos e Detidos por Razóns Políticas
* Hijos por la Identidad y la Justicia contra el Olvido y el Silencio (H.I.J.O.S)

### Ligazóns externas 
* Avoas de Praza de Maio, sitio oficial