Soprano coloratura

Unha **soprano coloratura** (en italiano ''soprano d'agilitá* e en alemán *Koloratursopran*) é un tipo de voz de soprano especializada en música con pasaxes rápidos e saltos áxiles, nun estilo ornamentado ou con embelecementos elaborados, incluídas as pasaxes rápidas de escalas e os trilos, sexan escritas ou improvisadas. O termo coloratura refírese ás elaboradas ornamentacións dunha melodía, que é un compoñente típico da música escrita para esta voz. Dentro da categoría *coloratura*, existen roles escritos especificamente para voces lixeiras coñecidas como *soprano lírica de coloratura* e outros para voces grandes coñecidas como *soprano dramática de coloratura*, así como outros roles que poden ser cantados por calquera das dúas.

## Descrición 
A soprano coloratura é unha voz de moita axilidade, que adoita ter unha tesitura bastante exposta e xeralmente con capacidade para manexar o rexistro de asubío. No sentido estrito, o termo coloratura non se restrinxe a describir ningunha gama da voz. Dependendo da tesitura e cor da voz da soprano, as cantantes e os roles de coloratura pódense dividir en dous grupos. Polo que dentro da clasificación de matices vocais, a soprano de coloratura pode ser unha soprano lixeira, lírica, lírica lixeira ou dramática de coloratura.

## Soprano lírica de coloratura 
Unha voz moi lixeira e áxil cun rexistro agudo moi amplo (aproximadamente dun Do4 a un Fa6 segundo o índice acústico científico) e con capacidade para unha rápida coloratura vocal. Este tipo de cantantes ás veces son denominadas **soprano leggero** se o seu timbre vocal ten un matiz máis cálido. A soprano leggero é tamén moi típica, mais non chega tan agudo como as outras coloraturas, chegando ata un Mi6. Os papeis de bel canto eran escritos xeralmente para esta voz, e unha gran variedade de compositores escribiron tamén partes para coloratura. Na música barroca, música antiga e ópera barroca hai moitos papeis para esta voz.

### Sopranos líricas de coloratura 
=== Papeis para soprano lírica de coloratura Este rexistro vocal non é moi común, no que se precisan dunhas grosas cordas vocais para producir as notas longas e dramáticas, o que xeralmente diminúe a flexibilidade e as capacidades acrobáticas da voz. O exemplo máis significativo e destacado de soprano dramática de coloratura é Maria Callas, que foi quen de revivir moitos dos papeis esquecidos do repertorio de belcanto cun préstamo da técnica dos castrati (onde a liña vocal mantense cunha intensidade case luminosa) xunto co inmenso poder (ela comezou interpretando papeis do repertorio wagneriano) e as habilidades interpretativas que nunca chegaron a ser igualadas. Callas foi e segue a ser unha das máis significativas e expresivas artistas dramáticas musicais do século XX.

### Sopranos dramáticas de coloratura 
=== Papeis para soprano dramática de coloratura Tanto as coloraturas líricas como as dramáticas poden ser sopranos *sfogato*. Non obstante, unha das características definitorias do son *sfogato* é unha extensión superior lixera e doada por riba do Fa6; polo que é máis infrecuente que unha cantante cun timbre máis escuro ou máis groso sexa considerada unha soprano *sfogato*.

Entre os exemplos clásicos de soprano *sfogato* inclúense Mado Robin, Lily Pons, Toti Dal Monte e Amelita Galli-Curci. Algúns estudosos chegaron a especular que María Callas pertencía a este tipo de sopranos. Porén, esta opinión non é ámplamente sostida, xa que Callas posuía unha calidade vocal máis escura do que normalmente se considera típico nunha soprano *sfogato*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
 
### Ligazóns externas 
* Exemplo de soprano lírica de coloratura, Laura Claycomb no papel de Olympia en *Les contes d'Hoffmann''.