open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ernest Bloch

:*Este artigo trata sobre o compositor. Para o filósofo do mesmo nome, vexa Ernst Bloch.*

**Ernest Bloch**, nado en Xenebra o 24 de xullo de 1880 e finado en Portland, Oregón o 15 de xullo de 1959, foi un compositor nacido en Suíza naturalizado estadounidense.

## Biografía 
Ernest Bloch naceu en Xenebra e estudou música e composición no conservatorio de Bruxelas con, entre outros, Eugène Ysaÿe; posteriormente cursou estudos no *Hoch Conservatory* de Frankfurt. Viaxou por toda Europa antes de establecerse nos Estados Unidos en 1916, converténdose en cidadán dese país oito anos máis tarde.

En decembro de 1920, ocupou o cargo de director musical do recentemente creado Instituto de Música de Cleveland, posto que desempeñou até 1925. Entre este último ano e 1930, foi director do conservatorio de San Francisco. Entre os seus alumnos máis coñecidos atópanse George Antheil e Roger Sessions.

Pasou en Suíza a maior parte da década dos anos trinta do século XX, antes de regresar aos Estados Unidos. Faleceu en Portland, con setenta e oito anos, vítima dun cancro.

## Composicións 
As obras temperás de Bloch inclúen a súa ópera *Macbeth* (1910) e amosan a influencia tanto do compositor alemán Richard Strauss como do impresionismo musical de Claude Debussy. As súas obras de madurez inspíranse na liturxia e a música folclórica xudías. Entre ditas composicións encóntranse: *Schelomo* (1916) para violonchelo e orquestra; a *Sinfonía Israel* (1916); *Baal Shem* para violín e piano (1923, cunha versión posterior para violín e orquestra) e *Avodath Hakodesh* (Servizo Sagrado, 1933) para barítono, coro e orquestra.

Outras obras deste período inclúen un concerto para violín escrito para Joseph Szigeti e a rapsodia *América* para coro e orquestra.

As pezas musicais escritas despois da segunda guerra mundial son un pouco máis variadas estilisticamente, se ben persiste nelas un ton esencialmente romántico. Algunhas, como a *Suite hebraica* de 1950 continúan coa temática xudía; outras, como o segundo concerto grosso (1952) demostran o interese do autor polo neoclasicismo (se ben aquí a linguaxe harmónica é basicamente romántica, baixo unha forma barroca); e outras, incluíndo o último cuarteto para cordas, inclúen elementos atonais.

## Obras principais 
* *Macbeth*, ópera en tres actos (1909 Xenebra-París)
* *Schelomo, rapsodia hebraica para violonchelo e orquestra* (17-7-1916).
* *Tres poemas xudeus para orquestra (1917).
* Quinteto con piano (25-9-1924).
* *Concerto para violín e orquestra* (20-7-1938).
* *Suite hebraica para orquestra* (1951).
* Catro *cuartetos para corda*.
* Tres *Suites para Violonchelo só''

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Arte dos Estados Unidos: Ernest Bloch 
* Discografía extensiva, por Claude Torres
Sin City (filme)

***Sin City*** é un filme estadounidense co-dirixido por Frank Miller, Robert Rodriguez e Quentin Tarantino que se estreou no 2005. Baséase nas historias de banda deseñada *Sin City* de Frank Miller.

## Sinopse 
En Sin City, cidade de policías corruptos e atractivas mulleres, uns buscan vinganza, outros, redención, ou ambas cousas á vez. Marv (Mickey Rourke) proponse vingar a morte do seu único amor. Dwight (Clive Owen) é un investigador privado con problemas que resolver. Hartigan (Bruce Willis), o único policía honrado da cidade, segue a pista dunha moza que está en mans do sádico fillo dun senador.

## Personaxes 
* Josh Hartnett como The Salesman
* Marley Shelton como The Customer
* Mickey Rourke como Marv
* Jaime King como Goldie/Wendy
* Carla Gugino como Lucille
* Rutger Hauer como Cardeal Patrick Henry Roark
* Jason Douglas como Hitman
* Frank Miller como Sacerdote
* Brittany Murphy como Shellie
* Jessica Alba como Nancy Callahan
* Alexis Bledel como Becky
* Clive Owen como Dwight McCarthy
* Benicio del Toro Det. Tte. Jack "Jackie Boy" Rafferty
* Rosario Dawson como Gail
* Michael Clarke Duncan as Manute
* Devon Aoki como Miho
* Patricia Vonne como Dallas
* Nicky Katt como Stuka
* Bruce Willis como Detective John Hartigan
* Nick Stahl como Roark Junior
* Powers Boothe como Senador Roark
* Michael Madsen como Bob
* Makenzie Vega como Nancy Callahan de nena
* Jude Ciccolella como Liebowitz
* Rick Gomez como Klump
* Nick Offerman como Shlubb
* Tommy Flanagan como Brian
* Elijah Wood como Kevin

## Galardóns e nomeamentos 
* 2005: Festival de Cannes: Premio Técnico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Diario dun rebelde

***Diario dun rebelde*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Scott Kalvert que se estreou en 1995. Baséase na novela *The Basketball Diaries* de Jim Carroll.

Estreouse en galego na TVG no outono de 1998.

## Sinopse 
Crónica autobiográfica dun grupo de adolescentes, entre os que se atopa o escritor Jim Carroll, ós que as súas troulas están a piques de levalos polos escuros camiños da desesperación, xa que as súas accións fóra da clase ameazan con destruílos. Inhalando produtos de limpeza, ríndose con fotografías pornográficas, participando en pequenos furtos, os cinco amigos aínda non saben onde están os seus límites e iso cambiará as súas vidas para sempre.

## Personaxes 
* Leonardo DiCaprio como Jim Carroll
* Lorraine Bracco como Mrs. Carroll
* James Madio como Pedro
* Patrick McGaw como Neutron
* Mark Wahlberg como Mickey
* Roy Cooper como Padre McNulty
* Bruno Kirby como Swifty
* Alexander Chaplin como Bobo
* Juliette Lewis como Diane Moody
* Michael Imperioli como Bobby
* Ernie Hudson como Reggie
* Manny Alfaro como Manny
* Cynthia Daniel como Winkie
* Brittany Daniel como Blinkie

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Felipe Romero Donallo

miniatura|dereita|Felipe Romero Donallo en 1919.
**Felipe Romero Donallo**, nado en 1849 ou 1850 e finado en Santiago de Compostela o 27 de maio de 1923, foi un político galego.

## Traxectoria 
Membro do Partido Liberal vinculado a Montero Ríos, foi concelleiro en Santiago de Compostela (1885-1889), deputado provincial, deputado polo distrito de Corcubión (1893-1896 e 1898-1899) e polo da Coruña (1905-1907 e 1907-1910) e senador pola provincia da Coruña (1910-1911). O 13 de febreiro de 1902 foi nomeado gobernador civil da Coruña, posto no que permaneceu uns meses, ata o 11 de decembro. Máis adiante, renunciou á acta do Senado en 1911 logo de ser nomeado por segunda vez gobernador civil da Coruña, cargo que desempeñou entre o 19 de novembro de 1910 e o 3 de xullo de 1913. No 12 de maio de 1911 presentou a súa dimisión por considerar que fora pouco defendido no Congreso dos Deputados de España tras unha interpelación do deputado José Lombardero Franco. Non obstante, a dimisión non lle foi aceptada.

## Vida persoal 
Casou con Javiera Nieto Rodríguez. Finou no número 1 da rúa Carreira do Conde de Santiago de Compostela.

## Títulos e distincións 
Cabaleiro da Orde de Carlos III. Foille concedida a Gran Cruz do Mérito Agrícola en marzo de 1910.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Camino

O termo castelán e italiano **Camino** (**camiño** en galego) pode referirse a:

****El camino***, novela de Miguel Delibes;
****Camino***, escrito de Xosemaría Escrivá de Balaguer;
****Camino***, filme de 2008 dirixido por Javier Fesser;
***Camino** foi un navegador web deseñado pola Fundación Mozilla para os sistemas que usen Mac OS X.
 
Como topónimo, pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Cantabria
***Camino** pedanía do concello de Hermandad de Campoo de Suso;
***El Camino**, localidade do concello de Ampuero.

;En Italia
***Camino**, localidade e *comune* italiana da provincia de Alessandria, rexión do Piemonte.

Como apelido, pode referirse a:

***Alberto Camino**, poeta español;
***Camino Brent**, pintor peruano;
***Jaime Camino** (1936- ), director e guionista español.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Gazeta Marcial y Política de Santiago

***Gazeta Marcial y Política de Santiago*** foi unha publicación periódica editada en Santiago de Compostela durante os anos 1812 e 1813. Publicada baixo a responsabilidade do impresor Manuel Antonio Rey e do seu director Juan Bautista Caamiña. Xorde en febreiro de 1812 e perdura ata 1813.

## Uso do galego 
No seu segundo número, do 5 de febreiro de 1812, documéntase por vez primeira vez o uso da lingua galega nunha publicación periódica. O artigo "Carta recomendada" vén asinado por Ramón González Senra, posiblemente un pseudónimo. Trátase dun artigo de propaganda política a prol do liberalismo en que se gaban as vantaxes de certas reformas liberais e da mesma maneira se defende a idea da soberanía popular en contraposición ao poder absoluto do monarca.
O comezo da prensa en Galiza data de 1800 co breve *El Catón Compostelano* e xa logo da francesada e a liberdade de imprenta promulgada na Constitución de Cádiz xurdiran diversas publicacións máis ou menos efémeras de cara, como o *Diario de la Coruña* e o *Diario de Santiago* en 1808.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* *Gazeta Marcial y Política de Santiago* no sitio web da RAG
Partido Nacionalista Bretón

O **Partido Nacionalista Bretón** (PNB, *Strollad Broadel Breizh* en bretón) foi un partido político nacionalista fundado en 1911 e disolto en 1914.

Foi fundado por un comité de seis membros; Camille Le Mercier d'Erm, Louis Napoleón Le Roux, Georges Le Rumeur, Edward Gueguen, Émile Masson e Yves Tillenon. Cando foi creado, desenvolveu e publicou un manifesto e propuxo como festa nacional o 29 de setembro, aniversario da coroación de Nominoë e a vitoria en 1364 en Auray por Jean de Monfort sobre o exército francés de Charles de Blois.

En 1932 François Debeauvais e Olier Mordrel crearon o PNB 2. Este partido foi disolto baixo o goberno de Edouard Daladier (outubro de 1939) a causa das súas relacións políticas e financeiras "amigables" coa Alemaña nazi. O PNB pasou entón á clandestinidade. En xullo de 1940 Debeauvais e Mordrel crearon o Comité National Breton.

En decembro de 1940 Mordrel dimite da dirección do CNB e é substituído por Raymond Delaporte, quen permanecerá no posto até finalizar a guerra.

## Notas
Galina Vishnevskaya

[miniatura|Galina Vishnevskaya co seu home [Mstislav Rostropovich]]
**Galina Pavlovna Vishnevskaya** (en lingua ruso *Гали́на Па́вловна Вишне́вская*), nada en Leningrado o 25 de outubro de 1926 e finada o 11 de decembro de 2012, foi unha soprano rusa.

## Traxectoria 
Vishnevskaya viviu na infancia coa súa avoa en Kronstadt fixo o seu debut profesional en 1944 cantando opereta, despois foi solita da Filharmónica de Leningrado e logo dun ano estudando con Vera Nikolayevna Garina, gañou unha competición organizada polo Teatro Bolshoi en Moscova en 1952 e ao ano seguinte converteuse en membro do Bolshoi.

O 9 de maio de 1960 fixo a súa primeira actuación en Saraxevo, no Teatro Nacional, como Aida. En 1961 debutou na Metropolitan Opera tamén como Aida; e ao seguinte ano na Royal Opera House no mesmo papel. Para o seu debut en La Scala en 1964, cantou a Liùno *Turandot*, xunto a Birgit Nilsson e Franco Corelli.

Ademais dos papeis habituais no repertorio ruso de ópera, Vishnevskaya tamén interpretou a Violetta, Tosca, Cio-cio-san, Leonore, e Cherubino e Benjamin Britten escribiu o papel de soprano do seu War Requiem (rematado en 1962) especialmente para ela.

Vishnevskaya estivo casada con Mstislav Rostropovich desde 1955 ata a súa morte en 2007, traballando xuntos regularmente (el ao piano ou como director). En 1974 pediron ás autoridades soviéticas permiso para residir fóra, asentándose nos Estados Unidos e París e en 1978 a URSS declarounos oficialmente renegados, retirándolles a cidadanía soviética. En 1984 publicou as súas memorias e en 2002 abriu o seu propio teatro da ópera en Moscova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundación Vishnevskaya-Rostropovich  
* Galina Vishnevskaya canta Ritorna Vincitor! de Aida
Conferencia de Casablanca

[miniatura|dereita|O presidente estadounidense [Franklin D. Roosevelt e o primeiro ministro británico Winston Churchill.]] 
[miniatura|dereita|Os líderes franceses [Henri Giraud e Charles de Gaulle xunto a Roosevelt e Churchill na Conferencia de Casablanca.]] 
A **Conferencia de Casablanca** tivo lugar no Hotel Anfa, en Casablanca, Marrocos, que daquela era un protectorado francés, entre o 14 e o 24 de xaneiro de 1943, co obxectivo de planear unha estratexia europea para o funcionamento aliado durante a segunda guerra mundial. Nesta conferencia estiveron presentes Franklin Delano Roosevelt, Winston Churchill, Charles de Gaulle e Henri Giraud.

O líder da URSS, Iosif Stalin foi tamén convidado á conferencia, pero non quixo ir. O xeneral Charles de Gaulle negouse inicialmente a participar na conferencia, pero tivo que cambiar de parecer debido á ameaza de Winston Churchill de recoñecer a Henri Giraud como único líder das Forzas da Francia Libre. Henri Giraud tamén estivo presente na conferencia. Durante as conversacións foi evidente a tensión entre os dous líderes franceses.

A declaración da Conferencia de Casablanca expresou que debía buscarse a rendición sen condicións por parte das Potencias do Eixo. Tamén se acordou axudar á Unión Soviética, así como invadir Sicilia e Italia e recoñecer o liderado de maneira conxunta da Francia Libre por parte de De Gaulle e Giraud. Roosevelt presentou os resultados da conferencia ao pobo norteamericano a través da radio o 12 de febreiro de 1943. Tamén se acordou que non habería invasión polo canal da Mancha durante o ano 1943.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Casablanca Conference of 1943
* United States Department of State Foreign Relations of the United States. The Conferences at Washington, 1941–1942, and Casablanca, 1943
Conferencia de Potsdam

[miniatura|300px|Foto de grupo tras a conferencia: [Clement Attlee, Viacheslav Mólotov, Harry S. Truman, James F. Byrnes, Ernest Bevin, William D. Leahy e Iosif Stalin.]]
[miniatura|200px|[Winston Churchill, Harry S. Truman e Iosif Stalin, os líderes dos países vencedores, na Conferencia.]]
A **conferencia de Potsdam** foi unha reunión levada a cabo en Potsdam, Alemaña (preto de Berlín) entre o 17 de xullo e o 2 de agosto de 1945 e que tivo lugar no Palacio Cecilienhof. Os participantes foron a Unión Soviética, o Reino Unido e os Estados Unidos, os máis poderosos dos aliados que derrotaron ás potencias do Eixe na segunda guerra mundial. Os xefes de goberno destas tres nacións eran o secretario xeral do Partido Comunista da Unión Soviética, Iosif Stalin, o primeiro ministro Winston Churchill (posteriormente Clement Attlee) e o presidente Harry S. Truman, respectivamente.

Stalin, Churchill e Truman (así como Clement Attlee, que sucedeu a Churchill tras gañar as eleccións de 1945) acordaran decidir como administrarían Alemaña, que se rendera incondicionalmente nove semanas antes, o 8 de maio. Os obxectivos da conferencia tamén incluían o establecemento dunha orde de posguerra, asuntos relacionados con tratados de paz e o estudo dos efectos da guerra.

## Acordos da conferencia 
miniatura|200px|Vellas e novas fronteiras polacas.

* Devolución de todos os territorios europeos anexionados pola Alemaña nazi desde 1937 e a separación de Austria.
* Obxectivos durante a ocupación aliada de Alemaña: desmilitarización, desnazificación, democratización e descuartelización.
* O acordo de Potsdam, que establecía a división de Alemaña e Austria en catro zonas de ocupación (xa acordada na conferencia de Ialta), e unha división similar de Berlín e Viena.
* Persecución dos criminais de guerra nazis.
* O establecemento temporal da liña Oder-Neisse, que sería a fronteira do territorio administrado polo goberno de Polonia. (A fronteira final entre Alemaña e Polonia fora discutida nunha conferencia de paz final).
* O reasentamento de «forma humana e ordenada» das minorías alemás de «Polonia, Hungría e Checoslovaquia» dentro das novas fronteiras establecidas para Alemaña e Austria.
* Acordo para a reconstrución. Os aliados estimaron as súas perdas en 200 mil millóns de dólares. Alemaña foi obrigada a pagar unicamente 20 mil millóns en produtos industriais e man de obra. Non obstante, a guerra fría evitou que se pagara esta débeda.
* A declaración de Potsdam, que subliñou os termos da rendición para Xapón.
* O resto dos asuntos debían tratarse nunha conferencia de paz final tan pronto como fora posible.
* Stalin inicialmente quería a ruptura de toda relación co goberno de Franco. Eventualmente chegouse ao acordo de que os Estados Unidos, a URSS e Inglaterra se opuxeran á entrada de España na Organización de Nacións Unidas.
* Isto levaría máis tarde a un mundo bipolar na guerra fría, onde por primeira vez o comunismo e as democracias occidentais se separaran dunha forma física.
* Ultimato ao Xapón que debía renderse sen condicións.

## Notas 
## Véxase tamén
Vector de onda

O **vector de onda** é un vector que apunta na dirección de propagación da onda en cuestión e cunha magnitude que é o número de onda. A súa expresión matemática é:
{{ecuación|
\mathbf{k} = k\mathbf{u} = \frac{2\pi}{\lambda} \mathbf{u} 
||left}}
onde \mathbf{u} é a dirección da propagación da onda.
Deste modo, para unha onda xenérica teremos que:
{{ecuación|
 \Phi(\mathbf{r},t) = \Phi(\mathbf{k} \cdot \mathbf{r} -\omega t) =
\Phi(k_xx+k_yy+k_zz - \omega t) 
||left}}
## Aplicacións
### Transversalidade das ondas electromagnéticas planas 
O formalismo mediante o vector de onda permite ver rapidamente que as ondas electromagnéticas planas son transversais, é dicir, a oscilación do campo eléctrico e magnético é perpendicular á dirección de propagación da onda e perpendiculares entre si.

Para demostrar isto consideramos unha onda electromagnética plana da forma:
{{ecuación|
 \mathbf{E}(\mathbf{r},t) = \mathbf{E_0} e^{i(\mathbf{k}\cdot\mathbf{r} -\omega t)}, 
\qquad \mathbf{B}(\mathbf{r},t) = \mathbf{B_0} e^{i(\mathbf{k}\cdot\mathbf{r} -\omega t)}
||left}}
Supoñendo unha rexión do espazo sen densidade de carga \scriptstyle \rho = 0, a lei de Gauss para a diverxencia do campo eléctrico lévanos a que:
{{ecuación|
 \boldsymbol\nabla \cdot \mathbf{E} = i\mathbf{k}\cdot \mathbf{E_0} =
\frac{\rho}{\epsilon_0}=0 
||left}}
De onde obtemos a perpendicularidade entre o campo eléctrico e a dirección de propagación:
{{ecuación|
 \mathbf{\hat{u}} \cdot \mathbf{E_0}= 0  \Rightarrow\mathbf{\hat{u}} \cdot \mathbf{E} = 0
\qquad\Rightarrow\qquad \mathbf{E}\ \bot\ \mathbf{\hat{u}} 
|*|left}}
Usando agora a lei de Faraday para o rotacional do campo eléctrico temos:
{{ecuación|
 \boldsymbol\nabla \times \mathbf E = i\mathbf k \times \mathbf E
= -\frac{\partial \mathbf B}{\partial t}= i\omega\mathbf B 
|**|left}}
De , polas propiedades do produto vectorial, dedúcese:
{{ecuación| \mathbf{\hat u}\ \bot\ \mathbf B||left}}
Polo tanto das expresións  e  pode concluírse que o campo eléctrico é perpendicular ao vector de onda, e polo tanto á dirección de propagación, e que o campo magnético é perpendicular tanto á dirección de propagación como ao campo eléctrico, formando os vectores \scriptstyle \{\mathbf k, \mathbf E, \mathbf B\} un triedro que en cada punto do espazo constitúe unha base vectorial.
Onda transversal

miniatura|305px|Onda plana transversal.
[miniatura|305px|A [luz é un exemplo de onda transversal electromagnética.]]
miniatura|305px|Propagación dunha onda transversal esférica nunha cuadrícula de dúas dimensións (modelo empírico).
Unha **onda transversal** é unha onda en movemento que se caracteriza polas súas oscilacións, que se dan perpendiculares á dirección de propagación.

Exemplos de onda transversais son: ondas sísmicas secundarias, o movemento dos campos eléctricos (E) e magnéticos (V) nunha onda plana electromagnética, onde ambos oscilan perpendicularmente entre si, así como en dirección da transferencia de enerxía, constando, polo tanto, unha onda electromagnética de dúas ondas transversais; a luz visible, véxase Espectro electromagnético para información do distintos tipos de onda electromagnética. Unha cadea oscilante é outro exemplo de onda transversal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Onda lonxitudinal
Agrupación Cultural Alexandre Bóveda

A **Agrupación Cultural Alexandre Bóveda** é unha asociación cultural nacida na Coruña o 17 de agosto de 1976 e que ten como obxectivos prioritarios a promoción e defensa da lingua e da cultura galegas e a divulgación da figura e pensamento de Alexandre Bóveda.
## Actividade 
Realiza diferentes actividades de tipo sociocultural entre as que destaca a celebración do *Memorial de Teatro Amador Ibán Toxeiro*, os obradoiros de teatro e de xadrez, os clubs de lectura, actividades na defensa dos dereitos das mulleres, a publicación dos números da *Biblioteca Alexandre Bóveda*, exposicións etc. Tamén realiza un traballo de investigación con temas como o nacemento e a repercusión das Irmandades da Fala, a recuperación e divulgación do patrimonio toponímico galego, a interacción da lingua cos avances tecnolóxicos, entre outras moitas. En xaneiro de 2020 puxo en marcha o proxecto e a web *A Coruña das Mulleres*, destinada a construír un fondo documental, gráfico e audiovisual, sobre a memoria feminina da cidade da Coruña. En xaneiro de 2023 presentou o seu proxecto *A Coruña Literaria*, co obxectivo de poñer un foco sobre todo o que A Coruña ten feito arredor do libro e da lectura.

En 2017 recibiu o *premio Marcelino Liste* outorgado polo *Foro Cívico*, como recoñecemento do seu traballo a prol da xustiza e da liberdade e en 2023 o premio Moncho Valcarce pola defensa e promoción da terra.

Desde xaneiro de 2023 a súa sede está na rúa Santo André, 36, primeiro andar, no edificio do Circo de Artesáns.

En xuño de 2025 adoptou unha presidencia colexiada formada por cinco persoas, un modelo pouco habitual no asociacionismo galego.

## Histórico da presidencia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Federación de Asociacións Culturais Galegas
### Ligazóns externas 
* A Coruña das Mulleres
* A Coruña Literaria
Onda lonxitudinal

miniatura|305px|Propagación dunha onda lonxitudinal.
miniatura|305px|Propagación dunha onda.

Unha **onda lonxitudinal** é unha onda na que o movemento de oscilación das partículas do medio é paralelo á dirección de propagación da onda. As ondas lonxitudinais reciben tamén o nome de **ondas de presión** ou **ondas de compresión**. Algúns exemplos de ondas lonxitudinais son o son e as ondas sísmicas de tipo P xeradas nun terremoto.

A figura inferior ilustra o caso dunha onda sonora. Se imaxinamos un foco puntual xerador de son, as frontes de onda desprázanse afastándose do foco, transmitindo o son a través do medio de propagación, por exemplo, aire.

Por outro lado, cada partícula dunha fronte de onda calquera oscila en dirección da propagación, isto é, inicialmente é empuxada na propagación por efecto do incremento de presión provocado polo foco, retornando á súa posición anterior por efecto da diminución de presión provocada polo seu desprazamento. Deste xeito, as consecutivas capas de aire (frontes) vanse *empurrando* unhas a outras transmitindo o son.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Onda transversal
A Cuarta Parede

***A Cuarta Parede*** é unha revista dixital de crítica de cine, a primeira escrita en galego (aínda que está tamén dispoñible en castelán).

## Características 
O seu primeiro número publicouse en febreiro de 2011. Os seus directores son o xornalista e crítico cinematográfico Víctor Paz Morandeira e Eloy Domínguez Serén, licenciado en Comunicación Audiovisual e director do documental *Fillos de Sansón*.

Ten as seguintes seccións: 
* Pantallas.
* Panorámica.
* Zoom in.
* Found footage.
* Procesos.
* Contracampo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A cuarta parede
David Castillo i Buïls

**David Castillo i Buïls**, nado en Barcelona en 1961, é un poeta, escritor e crítico literario catalán.

## Traxectoria 
Comezou a destacar como poeta na década dos setenta do pasado século con publicacións clandestinas e contraculturais, a pesar de que a súa primeira obra publicada, toda unha declaración de principios, foi unha biografía de Bob Dylan, do ano 1992. Tres anos antes xa fixera antoloxía ás principais voces da xeración dos 80 no 'Ser del segle'. A esta obra seguírona unha serie de poemarios entre os que destaca *Game over*, que obtivo o Premio Carles Riba de poesía.

A continuación iniciou unha etapa como prosista con novelas como ''El cel de l'infern* e *No miris enrere*, con bos resultados entre crítica e lectores. A primeira obtivo o Premio Crexells á mellor novela catalá de 1999. A segunda, o Premio Sant Jordi do 2001. Acadou tamén tres premios Atlántida de periodismo e a unha antoloxía da súa obra poética en italiano outorgóuselle o premio Internacional Tratti ó mellor poeta estranxeiro. Ademais disto, Castillo i Buïls foi organizador de diferentes ciclos poéticos e fundador e director da Semana de Poesía de Barcelona dende 1997.

Por outra banda, publica artigos e recensións literarias dende os seus inicios como escritor. Dende 1989 até o 2007 dirixiu o suplemento de cultura do Diario *Avui''. Foi director durante 8 anos da revista 'Lletra de canvi' e foi profesor da Universidade Autónoma de Barcelona. No 2007 publicou en conxunto co poeta Marc Sardà o libro biográfico *Conversaciones con Pepín Bello*, que tivo unha gran repercusión crítica.

## Obra 
### Biografía 
*1992 *Bob Dylan*
*2007 *Conversaciones con José "Pepín" Bello*, con Marc Sardá
*2008 *Bcn Rock*, con fotografías de Ferran Sendra

### Poesía 
*1993 *La muntanya russa*
*1994 *Tenebra*
*1997 *Poble Nou flash back*
*1998 *Game over*
*2000 *El pont de Mühlberg*
*2000 ''Seguint l'huracà*
*2001 *Bandera negra*
*2005 *Menta i altres poemes*
*2005 *Downtown*
*2006 *Esquena nua*

### Novela 
*1999 *El cel de l'infern*
*2002 *No miris enrere*
*2010 *El llibre dels mals catalans : burocràcia sentimental sobre la noció del temps* (Columna)
*2010 *El mar de la tranquil·litat* (Proa)
*2014 *Barcelona no existeix'' (Empúries)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*David Castillo i Buïls en Lletra
.de

**.de** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) propio de Alemaña e do alemán.

## .dd
O dominio .dd nunca chegou a utilizarse, estaba destinado á República Democrática Alemá.
.au

**.au** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Australia.

O dominio está operado pola sociedade .au Domain Administration (auDA), unha organización sen ánimo de lucro composta por membros de organizacións de Internet, empresas, e outras persoas interesadas. auDA opera coa autorización do goberno australiano. Outros organismos teñen delegada a administración dalgúns subdominios como é o caso de AICTEC, AGIMO e CSIRO cos dominios de segundo nivel **.edu.au**, **.gov.au** e **.csiro.au** respectivamente.

## Dominios de segundo nivel 
Non é posible rexistrar directamente o segundo nivel pero o dominio **.au** presenta unha extensa lista de onde se pode escoller o subdominio. Os dominios de segundo nivel están divididos en abertos, cerrados e xeográficos.

### Dominios abertos 
Hai sete dominios de segundo nivel abertos. Dise aberto porque só hai que cumprir unha condicións xenéricas para poder rexistrarse.
* **.asn.au**: asociacións.
* **.com.au**: organizacións comerciais.
* **.net.au**: organizacións comerciais.
* **.id.au**: cidadáns australianos ou residentes.
* **.og.au**: organizacións non comerciais.
* **.info.au**: non se aceptan novas solicitudes.
* **.conf.au**: non se acepten novas solicitudes.

### Dominios pechados 
Hai tres dominios de segundo nivel pechados. Díselles pechados porque só son dispoñibles para entidades de sectores concretos.
* **.edu.au**: institucións educativas de nivel federal ou estatal. A administración do dominio estivo delegada ao Comité Australiano de Tecnoloxías da Información e Comunicacións na Educación (AICTEC)
* **.gov.au**: institucións gobernamentais de nivel federal, estatal ou local. A administración do dominio estivo delegada á Oficina de Administración de Información do Goberno Australiano (AGIMO)
* **.csiro.au**: uso exclusivo para a Organización da Investigación Científica e Industrial da Commonwealth (CSIRO)

### Dominios xeográficos 
Hai oito dominios de segundo nivel xeográficos pensados para cada estado ou territorio de Australia.
* **.act.au**: Territorio da Capital Australiana.
* **.nsw.au**: Nova Gales do Sur.
* **.nt.au**: Territorio do Norte.
* **.qld.au**: Queensland.
* **.sa.au**: Australia Meridional.
* **.tas.au**: Tasmania.
* **.vic.au**: Victoria.

## Outros dominios territoriais 
O dominio **.au** non é o único dominio territorial de primeiro nivel de Australia. Os seguintes dominios foron asignados por razóns históricas a diversos territorios australianos:
* **.cc**: Illas Cocos
* **.cx**: Illa Christmas
* **.hm**: Illa Heard e Illas McDonald
* **.nf**: Illa Norfolk

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información no IANA do .au
.at

**.at** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Austria.

Posúe varios dominios de segundo nivel:

* **.gv.at** - para institucións gobernamentais (o seu rexistro está controlado pola Chancelaría Federal de Austria)
* **.ac.at** - para institucións académicas e educativas (controlado pola Universidade de Viena)
* **.co.at** - indicado para compañías (rexistro sen restrición ningunha)
* **.or.at** - indicado para organizacións (rexistro sen restrición ningunha)

De todos os xeitos, é posible facer un rexistro directamente no segundo nivel. Dado o número de palabras inglesas que rematan en -at, isto dá pé a posibilidade de moitas domain hacks, aínda que a especulación dos nomes de dominio fixo que xa non quede moito que rexistrar xa. Todos os rexistros de segundo nivel teñen que ter polo menos tres caracteres, por exemplo, *form.at* ou *bor.at*.

O rexistro de nomes de dominio internacionalizados tamén están aceptados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información no IANA do .at
.mm

**.mm** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Birmania.

## .bu
En 1989, o código ISO 3166 alpha-2 de Birmania era BU, pero o ccTLD .bu nunca foi reservado.
.ai

**.ai** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a colonia inglesa caribeña de Anguila.

## Véxase tamén
### Ligazón externa
* Información sobre o .ai na páxina da IANA
.pe

**.pe** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Perú e é administrado pola Rede Científica Peruana (RCP).
.pf

**.pf** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para a Polinesia Francesa (coa illa Clipperton).
.sv

**.sv** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para O Salvador, administrado por SVnet dende setembro de 1994.
.ms

**.ms** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Montserrat, un Territorio Británico de Ultramar.
.eh

**.sh** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Sáhara Occidental, aínda que non está asinado como tal aínda.
.bb

**.bb** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Barbados. Foi mantido por varios administradores desde a súa creación. O primeiro deles foi a Universidade de Porto Rico. En 1996 o goberno de Barbados conseguiu o control do .bb en beneficio da Cable & Wireless (BARTEL) Ltd. No 2001 asinouse un acordo entre o Goberno de Barbados e a Cable & Wireless (Bartel) Ltd. e a súa compañía irmá Cable & Wireless (BET) Ltd., para continuar coa administración dos dominios do .bb até que o goberno seleccionara novas directrices. En novembro de 2007, o .bb foi relegado á Telecoms Unit, que pertence ao Goberno de Barbados.

O goberno indicou que súa intención sería manter o dominio semi-protexido. Os asuntos legais que concirnen os dominios son establecidos pola Oficina de Propiedade Intelectual e Asuntos Corporativos (Corporate Affairs and Intellectual Property Office, CAIPO) parte do goberno.

A cota para o ccTLD e para os dominios de segundo e terceiro nivel, é de 120 dólares de Barbados anuais.

## Dominios de segundo nivel 
* **.co.bb** - uso xeral (normalmente comercial)
* **.com.bb** - entidades comerciais
* **.net.bb** - provedores de rede
* **.org.bb** - uso xera (normalmente para organizacións sen ánimo de lucro)
* **.gov.bb** - organizacións do goberno de Barbados
* **.edu.bb** - organizacións da educación de Barbados
* **.info.bb** - uso xeral
* **.store.bb** - uso xeral
* **.tv.bb** - uso xeral
* **.biz.bb** - uso xeral

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información no IANA do .bb
.fo

**.fo** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Illas Feroe.

## Historia
O dominio .fo estaba operado por UNI-C, a organización da Rede Universitaria Danesa ata xuño de 1997. Despois pasou a estar baixo o control de Tele2 DK, que mercoua as actividades de UNI-C como parte dunha privatización.

En xullo de 1998, a xestión foi traspasada a nic.fo como xesto de boa vontade e como recoñecemento de que .fo era realmente Feroés.

## Normas de rexistro
Un rexistro tipo A debe corresponderse cunha marca rexistrada.

Un rexistro tipo B é posible se non se ten unha marca rexistrada. Calquera entidade que teña a marca rexistrada correspondente pode xerar unha oposición dentro dos 20 anos posteriores á data de rexistro e será á que se lle adxudique finalmente o dominio.
.fi

**.fi** é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) para Finlandia. Está operado pola Autoridade Reguladora de Comunicación de Finalndia (FICORA).
miniatura|Logotipo do dominio .fi. FICORA
O 4 de decembro de 1986, o Grupo Finlandés de Usuarios de Unix fixo unha solicitude de rexistro de dominio de primeiro nivel xeográfico para Finlandia, desde Tampere. A solicitude foi aceptada e a administración do .fi concedéuselle inicialmente á Universidade de Tecnoloxía de Tampere, aínda que máis tarde se lle transferiu primeiramente ao FICIX (Comunicación e Intercambio en Internet de Finlandia) e máis tarde á FICORA.

No pasado, FICORA regulou os dominios.fi dun xeito moi estrito. Os nomes de dominio só se admitían para nomes de compañías ou empresas que dispuxesen de marcas comerciais rexistradas. Esta política levou moitas empresas finlandesas a solicitar outros dominios de nivel superior diferentes. O criterio cambiou o 1 de setembro de 2003. Desde esa data, permíteselle rexistrar nomes baixo este dominio a calquera empresa.

Desde o 1de setembro de 2005, os dominios .fi poden conter os caracteres escandinavos (ä, å, ö), aínda que o seu uso non se recomenda como dominio primario. Desde o 1 de marzo de 2006, Tamén os particulares poden acceder a este dominio. Porén, seguen vixentes algunhas restricións, como a de que os nomes de empresas e de marcas só poden ser solicitados polos seus respectivos titulares, para evitar a fraude.

FICORA comezou a apoiar a seguridade do sistema de nomes de dominio (DNSSEC) no dominio .fi a finais de 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* .ax (dominio de nivel superior xeográfico para as Illas Åland)

### Ligazóns externas 
* FICORA
Lanceloto Malocello

**Lancelotto Malocello** foi un navegante xenovés que en 1312 chegou ás costas da illa de Lanzarote (España), mandou construír o castelo de Guanapay cerca do pobo de Teguise, do que non se conservan restos, e instalouse alí durante vinte anos, comezando con isto o redescubrimento medieval das illas Canarias. As noticias do seu periplo chegaron pronto á península. O nome actual da illa probablemente débese ao xenovés.

A primeira noticia documental que se coñece é o mapa portolano de 1339, cartografiado polo xudeu mallorquino Angelino Dulcert, no que a denomina *Ínsula de Lançarote Mallucellus*, baixo bandeira xenovesa.
Trofeo Juan Acuña 2004

A 15ª edición do **Trofeo Juan Acuña** celebrouse na Coruña o 1 de agosto de 2004 a partido único. O campión foi o FC Tokyo.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do partido rsssf,com
Salvia

dereita|miniatura|220px|Xarxa común *Salvia officinalis*.
dereita|miniatura|220px|*Salvia cacaliaefolia*.
***Salvia*** é un xénero de plantas da familia das lamiáceas, denominadas comunmente xarxas. Xeralmente a palabra **xarxa** ou **sarxa** fai referencia á *Salvia officinalis*, unha especie de grande interese polas súas propiedades curativas como desinfectante e febrífugo. *Salvia* L., representa cerca sobre 900 especies e distribúese extensamente en varias rexións do mundo, como Suráfrica, arredor de toda América e Asia Sur-Oriental. As plantas son tipicamente de 3-15 cm de altura, herbáceas ou leñosas, coas flores atractivas en varias cores.

## Etimoloxía
O termo xarxa vén de *salvia*, que á súa vez provén do latín “salvare”, que significa “curar”. Na antigüidade utilizábanse as especies de xarxa posto que servía para curar máis de sesenta diversas doenzas desde dores a epilepsia, e tratar principalmente arrefriados, bronquites, tuberculoses, hemorraxias etc.

## Usos 
A xarxa ten usos ornamentais, medicinais e gastronómicos, empregándose como condimento. Tamén é habitual tomala en infusión.

## Descrición 
As súas características son as dunha planta aromática da familia Lamiaceae; se ben o seu porte varía de herbáceo a arbustivo, a presenza do labelo superior da flor bilabiada moi conspicuo e curvado cara a abaixo permite a súa identificación.

## Especies 
## Sinonimia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Sarxa brava (especie de diferente xénero: *Teucrium scorodonia*)
### Bibliografía 
* Gülaçti Topçu. 2006. Bioactive Triterpenoids from Salvia Species. J. Nat. Prod. 69: 482-487
Trofeo Juan Acuña 2005

A 16ª edición do **Trofeo Juan Acuña** celebrouse na Coruña o 5 de agosto de 2005 nun torneo triangular. O campión foi o Deportivo da Coruña. Debido á imposición do adestrador do Birmingham City de negarse a xogar o último partido, a final xogouse entre o Deportivo e o Deportivo B, alterando así a orde dos partidos.
## Participantes 
## Partidos 
### Semifinais 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do partido en rsssf.com
José Manuel Lafuente

**José Manuel Lafuente Garrido**, coñecido como **Senel**, nado en Vigo o 13 de maio de 1984, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en futbolme.com
Mártir

[miniatura|*O martirio de [André Apóstolo|santo André* por Murillo, s. XVII. Museo del Prado.]]
Denomínase **mártir** (do , «testemuña») á persoa morta na defensa dalgunha causa, co que dá «testemuño» da súa fe nela.

## No cristianismo 
No mundo occidental de tradición cristiá, a palabra ten historicamente connotacións relixiosas, pois se considerou que un mártir era unha persoa que morría pola súa fe relixiosa, e en moitos casos era torturada ata a morte.

Os mártires cristiáns dos tres primeiros séculos despois de Cristo eran asasinados polas súas conviccións relixiosas (ás veces eran crucificados como Cristo) do mesmo xeito que os prisioneiros políticos romanos ou guindados aos leóns nun espectáculo circense. Con todo, algúns historiadores da Igrexa, por exemplo John Fletcher e Alfonso Ropero afirman que houbo máis mártires cristiáns no século XX que no conxunto dos dezanove séculos anteriores.

En moitas ocasións levántanse edificacións relixiosas posteriores alí onde se produciu un martirio cristián.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Mártires antigos e modernos
.io

**.io** é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Territorio Británico do Océano Índico. Adoita usarse para formar unha palabra 
enteira ou cun sentido concreto ao lela xunto aos caracteres anteriores ao punto (o que se denomina un *domain hack*), onde io se asocia coa sigla inglesa para *input/output* (entrada/saída). Google actualmente trata o dominio *.io* como un dominio de nivel superior xenérico porque "usuarios e webmasters soen ver o dominio dun modo máis xenérico e non coma un dominio xeográfico".

## Notas
.md

**.md** é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) para Moldova dende o 24 de marzo de 1994. O prezo de rexistro de dominio é de 39 $ por ano.

## Dominios de segundo nivel 
* .com.md – entidades comerciais
* .org.md – ONGs e organización sen ánimo de lucro
* .info.md – información (xeral)
* .pro.md – profesional (xeral)
* .gov.md – goberno de Moldova
* .edu.md – educación
* .din.md – redes sociais en Moldova

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IANA .md whois información
* .md rexistro de dominio
* .md Servidor WHOIS: whois.nic.md
* rexistro de dominio de terceiro nivel
Robert Doisneau

**Robert Doisneau**, nado en Gentilly (Val do Marne) o 14 de abril de 1912 e finado en Montrouge (Altos do Sena) o 1 de abril de 1994, foi un fotógrafo francés. Está considerado como un dos fotógrafos máis populares da posguerra e foi un dos principais representantes da fotografía humanista francesa xunto con Willy Ronis e Édouard Boubat.

[miniatura|dereita|Robert Doisneau (esquerda) e [André Kertész en Arles, 1975.]]

## Traxectoria 
Era coñecido pola súa modestia e as súas imaxes irónicas, mesturando as diferentes clases sociais das rúas e cafés de París. Influenciado pola obra Eugène Atget, de André Kertész e Henri Cartier-Bresson, Doisneau presentou en máis de vinte libros unha visión da fraxilidade humana e da vida como unha serie de momentos calmos e incongruentes.

## Obra 
* 1940-1944: *Lâcher de tracts* 
* 1944: *Amour et barbelés*
* 1944: *La voiture fondue*
* 1950: ''Le Baiser de l'hôtel de ville*
* 1951: *Rue Mouffetard*
* 1956: *Les Écoliers de la rue Damesme*
* 1958: *La Transhumance*
* 1959: *La Récréation, rue Buffon, à Paris*
* 1959: *Les Sables d'Olonne*
* 1959: *Les grandes vacances*
* 1960: *Le passant avec un béret*
* 1971: *Devant la laiterie*
* 1982: *Le Parc Monceau*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia da fotografía

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Encyclopaedia Britannica, Robert Doisneau
* Páxina web da "Maison de la Photographie Robert-Doisneau"
* BBC News *Le baiser de l'hôtel de ville''
* Galería Bruce Silverstein
Mathesis (revista)

***Mathesis*** é o boletín de divulgación matemática do IES Ramón Otero Pedrayo da Coruña. A revista, fundada en 2006, está dirixida polo profesor Santiago López Arca.

Ten os seus precedentes no boletín *Douspierre*, creado en 1999 polo Club Matemático Durán Loriga e do que se publicaron 54 números.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Mathesis*
Iosif Kobzon

miniatura|Kobzon en 2007
**Iosif Davidovich Kobzon** (en ruso *Иосиф Давыдович Кобзон*) nado en Chasiv Yar o 11 de setembro de 1937, é un cantante ruso.

## Traxectoria 
Kobzon naceu nunha familia xudía nunha cidade mineira da rexión de Donbass, en Ucraína, xa de neno demostrou habilidades para cantar, gañando concursos rexionais de cancións e aparecendo en concertos dedicados a Iosif Stalin - o que era unha honra na época -, máis tarde estudou xeoloxía e minería, porén en 1956 durante a súa época de servizo no Exército soviético decidiu dedicarse á música, comezando a súa carreira en 1958 en Moscova mentres estudaba no Instituto Gnessin, o compositor Arkadi Ostrovski permitiulle interpretar algunha da súa música, e comezou a se facer coñecido, inicialmente actuaba nun dueto co tenor Viktor Kokhno, pero gradualmente foi ofrecendo concertos en solitario con repertorio de Mark Fradkin, Alexander Dolukhanian e Yan Frenkel. En 1962 gravou o seu primeiro LP con cancións de Aleksandra Pakhmutova, en 1964 participou nun festival internacional da canción en Sopot (Polonia), a súa popularidade foi en aumento e a súa canción máis popular foi "A u nas vo dvore". Durante a época de Leonid Brezhnev (1964–82), participou en case todos os concertos oficiais da URSS e en 1980 recibiu o título honorario de Artista do Pobo da URSS. Membro do Partido Comunista da URSS desde 1973 foi expulsado en 1983 por cantar cancións xudías en apoio de Israel pero ao ano seguinte viu como se restituía a súa honra, e recibía o Premio Estatal da URSS.

En 1989 foi elixido como membro da Duma e entre 2005 e 2005 estivo á fronte do comité de cultura do parlamento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial  
* Kobzon cantando My Yiddishe Mama
Kung Fu Panda

***Kung Fu Panda*** é un filme estadounidense de animación dirixido por John Wayne Stevenson e Mark Osborne que se estreou no 2008.

## Sinopse 
O protagonista é un oso panda chamado Po, o máis preguiceiro de tódalas criaturas do Val da Paz. Con poderosos inimigos achegándose, a esperanza é depositada nunha antiga profecía que di que un heroe aparecerá para salvalos.

## Personaxes 
* Jack Black como Po
* Dustin Hoffman como Mestre Shifu
* Angelina Jolie como Tigresa
* Ian McShane como Tai Lung
* Jackie Chan como Mono
* David Cross como Grúa
* Seth Rogen como Barbantesa
* Lucy Liu como Serpe
* Randall Duk Kim como Gran Mestre Oogway
* James Hong como Mr. Ping
* Dan Fogler como Zeng
* Michael Clarke Duncan como Comandante Vachir

## Galardóns e nomeamentos 
* 2008: Nomeada ó Oscar ó mellor filme de animación.
* 2008: Nomeada ó Globo de Ouro: Mellor filme de animación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Piermario Morosini

**Piermario Morosini**, nado o 5 de xullo de 1986 en Bérgamo e finado o 14 de abril de 2012 en Pescara, foi un futbolista italiano. Xogaba de centrocampista.
Al-Mugrib fī ḥulā al-Magrib

***Al-Mugrib fī ḥulā al-Magrib*** (en árabe المغرب في حلى المغرب) é unha obra do granadino Ibn Sa'īd al Magribī escrita no século XIII. O seu título significa *O extraordinario sobre as xoias de Occidente*. Está a metade de camiño entre unha antoloxía poética e unha obra xeográfica, xa que reúne información sobre os poetas do Magrebe organizados segundo a súa orixe xeográfica: os de Córdoba, os toledanos, os valencianos etc.

Cada capítulo rexional está ademais divido en sub-seccións, primeiro a capital provincial, logo as localidades máis importantes. Esta clasificación é moi interesante desde o punto de vista xeográfico, xa que dá fe de cales eran as divisións, como estaban subdivididas, cales eran as principais localidades e a categoría das mesmas. O seu método, sistemático, divide os núcleos de poboación en tres categorías principais: medina (cidade), hisn (fortificación) e qarya (aldea ou alquería). Esta terminoloxía foi a habitual durante os séculos XII e XIII en al-Ándalus.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Kung Fu Panda 2

***Kung Fu Panda 2*** é un filme estadounidense de animación dirixido por Jennifer Yuh Nelson que se estreou no 2011. Secuela do filme *Kung Fu Panda*.

## Sinopse 
A historia volve recuperar a personaxe de Po, que agora vive o seu soño como guerreiro dragón protexendo o Val da Paz xunto cos seus amigos os cinco furiosos. Pero Po será ameazado por un novo malvado, que artella usar unha imparable arma secreta para conquistar China e destruír o Kung Fu. Po enfrontarase a el, e buscará no seu pasado para descubrir os segredos da súa misteriosa orixe.

## Personaxes 
* Jack Black como Po
* Angelina Jolie as Tigresa
* Gary Oldman como Lord Shen
* Jackie Chan as Mono
* Seth Rogen como Barbantesa
* Lucy Liu como Serpe
* David Cross como Grou
* Dustin Hoffman como Mestre Shifu
* James Hong como Mr. Ping
* Michelle Yeoh como Vedoira
* Danny McBride como Xefe Lobo
* Dennis Haysbert como Mestre Storming Ox
* Jean-Claude Van Damme como Mestre Croc
* Victor Garber como Mestre Thundering Rhino
* Liam Knight como Po de bebé
* Fred Tatasciore como Pai de Po
* Conrad Vernon como Xabaril

## Galardóns e nomeamentos 
* 2011: Nomeado ó Oscar ó mellor filme de animación.
* 2011: Premios Annie: Mellor director e deseño de produción. 12 nomeamentos.
* 2011: Critics Choice Awards: Nomeado ó Mellor filme de animación.
* 2011: Satellite Awards: Nomeado a mellor filme de animación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Hasan Rashid

**Abū l-Hasan Rāshid ibn Sulaymān al-Bilyānī** (en árabe **أبو الحسن راشد بن سليمان البلياني**) foi un poeta andalusí do século XI. Considérase que naceu en Villena (Alacant), aínda que non se sabe con total seguridade. Escribiu tanto prosa como poesía. Tamén, foi secretario do emir de Murcia, Abu Abd al-Rahman Ibn Tahir, quen tamén compuxo poesía. Aínda que non hai datos sobre a súa morte, crese que tivo lugar en Murcia.

Da súa obra temos estes dous fragmentos, recollidos en *Al-Mugrib fī ḥulā al-Magrib* de Ibn Sa'īd al-Magribī:

## Notas