Piotr Tatarynovič

**Piotr Tatarynovič** (en ), nado o  en Hajnin (Imperio Ruso, actual Belarús) e finado o 3 de setembro 1978 en Roma, foi un sacerdote católico latino belaruso, teólogo, publicista, tradutor e editor, activista do movemento democristián belaruso e delegado no Segundo Congreso Belaruso. Entre outras obras, traduciu ao belaruso os Evanxeos e os Feitos dos Apóstolos, así como a novela *Quo Vadis?* de Henryk Sienkiewicz. Foi tamén fundador e primeiro director da sección belarusa de Radio Vaticana, editor da revista da diáspora belarusa *Źnič*, e impulsor da belarusificación da liturxia.
## Traxectoria 
### Primeiros anos e mocidade (1896–1921) 
Piotr Tatarynovič naceu o 14 de xuño de 1896 nunha familia acomodada de campesiños católicos belarusos da aldea de Hajnin, preto de Liachavičy, entón situada na parte occidental do condado de Sluck, na gobernación de Minsk do Imperio Ruso. Os seus pais eran Stanislaŭ Tatarynovič e Karalina, de apelido de solteira Pašukievič, persoas coñecidas pola súa dilixencia e perseveranza na súa fe. O seu pai pasara seis meses na prisión de Sluck e dous anos no exilio por resistir á coacción para converterse á ortodoxia, que as autoridades tsaristas impuxeron á poboación local. Sobre a súa vocación sacerdotal, Tatarynovič a relacionaba con esta igrexa:

O seu avó tamén tivo influencia na súa decisión de ser sacerdote, así como un sacerdote lituano, Jan Grodziz, quen era profesor de relixión na escola secundaria de Sluck á que acudiu Tatarynovič.

En 1915 ingresou no seminario metropolitano da arquidiocese de Mahilioŭ en San Petersburgo, onde estudou Fliosofía e Teoloxía. Piotr Tatarynovič foi quen de fuxir ao seu país natal, a través dos países bálticos, agochándose en bosques e aldeas, e grazas á axuda de xente que lle ocultou dos bolxeviques; logo de tres meses, conseguiu chegar xunto a súa familia. As autoridades da diocese de Cuiavia-Kalisz pretendían integrar a todos os novos sacerdotes na súa diocese, asignándolles encargos pastorais, mais os sacerdotes non aceptaron a proposta, segundo lembraba o propio Tatarynovič:

### Traballo pastoral (1921–1940) 
thumb|Piotr Tatarynovič cos alumnos da escola secundaria Adam Mickiewicz en Baranavičy, o 10 de xuño de 1926.
A primeira parroquia do novo sacerdote foi en Pinsk, entón capital da Polesia, onde estivo até 1922. A súa primeira misa, que tivo lugar na festa dos apóstolos San Pedro e San Paulo e que coincidiu coa festa parroquial, atraeu a unha multitude á cerimonia, desexosa de ver ao primeiro sacerdote de Polesia, procedente dunha parroquia noutrora perseguida relixiosamente. Unha das súas principais tarefas, ademais do seu traballo pastoral habitual, era axudar ao deán na renovación de dous edificios incendiados, a igrexa da Asunción da Santísima Virxe e o mosteiro da franciscanos, que posteriormente foron transformados en catedral e en edificio principal do seminario. Ademais, as súas funcións incluían a organización do traballo coa mocidade, a atención a localizacións remotas, e a asociación *Juventus Christiana*. Entón, as autoridades soviéticas puxérono baixo arresto domiciliario, do que escapou, querendo evitar a ameaza do exilio.

Entre os anos 1940 e 1945 Tatarynovič viviu en varios lugares das dioceses de Varsovia, Wrocław e Rottenburg–Stuttgart, traballando normalmente como mansionario en parroquias grecocatólicas ou como capelán de conventos femininos. Os sacerdotes tamén prepararon a 200 rapaces para a primeira comuñón, e publicaron un libro de oracións e un catecismo para os católicos belarusos.

thumb|O Teatro Estatal de Belarús durante a ocupación nazi, xuño de 1943

O 15 de decembro de 1943 Tatarynovič, xunto con outros representantes do clero belaruso, foi invitado á apertura cerimonial da conferencia de inspectores de educación, que tivo lugar no Teatro Estatal de Belarús. Chegoy vestido de civil, para non ser recoñecido como sacerdote, acompañado de activistas sociais e educativos belarusos como Anton Šukielojć, Anton Adamovič, Liavon Savionak e Aliaksandr Siankievič, entre outros. Durante a interpretación do himno alemán todo o público púxose en pé, facendo o saúdo nazi; os sacerdotes tamén puxéronse en pé, pero sen erguer o brazo, algo que resultou evidente e podía considerarse como unha provocación. Xusto despois da cerimonia Maliec e Hliakoŭski foron arrestados polo SD. Tatarynovič conseguiu evitar ser arrestado grazas á súa roupa civil e a súa localización no teatro (na galería). Cando deixou o teatro, varios membros do comité católico lle informaron dos feitos e, logo de escoltalo, segundo indicaba a testemuña Anton Šukielojć, "na tarde do día seguinte" foi enviado a Baranavičy, temendo que el tamén sería arrestado. Antes de marchar, e acompañado por un catequista, entrou no apartamento de Hliakoŭski e recolleou documentos, selos, e outros obxectos da habitación, para posteriormente entregalos a Adam Stankievič en Vilnius.

Pouco despois de chegar a Baranavičy trasladouse novamente a Varsovia, Tamén, en setembro de 1950 comezou a editar a revista relixioso-nacional "Źnič", en lingua belarusa. En 1954 publicou a súa tradución dos Evanxeos e dos Feitos dos Apóstolos, e en 1956 a tradución de *Quo Vadis?*.

O 26 de maio de 1961 a Santa Sé confireulle a dignidade de prelado doméstico da Súa Santidade. Pouco despois, por decisión da Congregación Consistorial, foi nomeado membro do Consello Supremo para a Emigración, onde as súas funcións incluían o coidado dos católicos belarusos de rito latino que vivían en todo o mundo.

O 13 de xuño de 1965 celebrou a primeira misa en lingua belarusa da historia.

En 1974 publicou a súa propia tradución das Cartas Apostólicas.

Piotr Tatarynovič finou o 3 de setembro de 1978 e foi enterrado no cemiterio de Montebello en Roma.

## Publicacións 
* *Jašče adzin klič* (1926)
* *Pramowa ks. P. Tatarynowiča na nabaženstwie ŭ kaściele św. Mikałaja ŭ Wilni 25.III.27 u dziewiatyja ŭhodki abwieščańnia Niezaležnaści Biełarusi* (1927)
* *Adkul i kudy jdziom* (1928)
* *Ziamnoje ščaście – wodblesk praŭdziwaha ščaścia* (1928)
* *Praŭda* (1928)
* *Z majej padarožy na Ukrainu* (1929)
* *Цьвёрда і стойка дамагаймася роднае школы!*
* *Naš šlach* (1929)
* *Белы чалавек* (1932)
* *Шляхам абновы* (1933)
* *Niwa Jurja (Paświačajecca biełaruskaj moładzi)* (1935) [artykuł składa się z trzech części; zob. bibliogr.]
* *Ab polska-biełaruskich adnosinach* (1937)
* *Наша палажэньне — нашы мэты* (1947)
* *Сацыялягічныя зацемкі* (1948) [artykuł składa się z dwóch części; zob. bibliogr.]
* *Пацяшаючы знак часу* (1948)
* *Pastanoŭka relihijnaha pytańnia ŭ biełaruskim adradžeńni* (1950)
* *Uzvaruch* (1951)
* *Biełaruski «Chryzostom»* (1952)
* *Na marhinesie uspaminau ab J. Kupale* (1952)
* *Słaŭco da našaj staroj emihracyi ŭ čužaśviecie* (1954–1955)
* *Ja nia choču być śviatym* (1955)
* *Vialikaja patryjatyčnaja prysłuha* (1955)
* *Najaktualniejšaje pytannie* (1956)
* *Pomnik antyrusyfikacyjnaj stojkaści (Ŭ 50-ja ŭhodki jaho pabudovy)* (1959)
* *Jak razumieć nazoŭ «Subožnia»? (Art. dyskusyjny)* (1959)
* *Biełaruskaja relihijnaja presa (Referat ks. Dr. P. Tatarynoviča na Źjezdzie biełar. śviataroŭ u Rymie)* (1960)
* *Baraniem našych vučonych* (1960)
* *U śviatle sakavikovych ideałaŭ* (1961)
* *Pialhrym* (1964)
* *«Pryncypy»* (1964)
* *Adhałosak minuŭščyny* (1965)
* *Ab samatužnaj žyvučaści viery ŭ Boha siarod ateistaŭ* (1971) [artykuł składa się z dwóch części; zob. bibliogr.]
* *Jak u praktycy vyhladaje tolerancyja!* (1971)
* *Ci ekumenizm siańnia pieražyvaje kryzys?* (1974)

;Libros
* *Ziarniatki z rodnaje junackaje niwy* (1929)
* *Światy Izydar Chlebarob* (1929)
* *Kupalle* (1931)
* *Šlacham dziwaŭ i ŭražańniaŭ* (1934)

;Traducións escollidas
* *Prypowieści*, Johannes Jørgensen (1927)
* ''Аб'яднаньне хрысьціян Усходу і Захаду*, Nikołaj Bierdiajew (1932)
* *Śviataja Evanelija i Apostalskija dziei* (1954)
* *Quo Vadis*, Henryk Sienkiewicz (1956, 2002)
* *Naŭzornaja (pieršaja) Imša. Śviataja Liturhija pavodlia abnoŭlienaha abradu z bielaruskaj movaj. Na ŭžytak prysutnym na celiebry ŭdzielnikam* (1965)
* *Imša vojtyŭnaja ŭva ŭsiakaj patrebie pavodlie abnoŭlienaha abradu z bielaruskaj movaj* (1966)
* *Listy Śviatych Apostalaŭ'' (1974)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

;Publicacións de Piotr Tatarynovič
*