open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Carmen Arnold-Biucchi

**Carmen Arnold-Biucchi**, nada en Lugano, cantón de Tesino, é unha arqueóloga e numismática suíza, afincada nos EEUU e vinculada á *American Numismatic Society*.

## Traxectoria 
Arnold-Biucchi estudou Arqueoloxía Clásica na Universidade de Friburgo, onde acadou o seu grao de mestrado en 1971 e o seu doutoramento en 1976, baixo a dirección de  Lilly Kahil, cunha tese acerca das terracotas chipriotas, cuxa preparación a obrigou a pasar estadías en Heidelberg, Alemaña. cargo do cal se retirou en 2019.

En 2003 foi elixida membro do Consello Internacional de Numismática, organismo do que foi secretaria ata 2009 e presidenta entre ese ano e 2015.

## Recoñecementos 
* 2012: Medalla Gunnar Holst, da *Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik*, de Gotemburgo, Suecia.
* 2014: Jeton de Vermeil, da *Société française de numismatique*, de París.
* 2022: Medalla da *Royal Numismatic Society*, de Londres.

## Publicacións 
Carmen Arnold-Biucchi é autora de ducias de artigos publicados en diversas revistas científicas sobre historia e numismática. Esta é unha selección dos seus traballos monográficos máis significativos:

* (1990). *The Randazzo Hoard and Sicilian Chronology in the Early Fifth Century B.C.* American Numismatic Society, Nova York. Numismatic Studies, 18.
* (2006). *Alexander’s Coins and Alexander’s Image*. Harvard University Art Museums. ISBN 978-1891771415
* (2015). *Survey of numismatic research: 2008-2013* (con M. Caccamo Caltabiano). International Association of Professional Numismatists / International Numismatic Counicl. ISBN 9788897805427
* (2019) (ed., con M. Beckmann). *Sculpture and Coins: Margarete Bieber as Scholar and Collector*. Harvard University Press. ISBN 978-0674428379

## Notas
Dolores Bouzón

**Dolores Bouzón**, finada en Santiago de Compostela o 13 de xaneiro de 2005, foi unha presentadora de televisión galega.

## Traxectoria 
Bouzón traballou en Ondas Galicia, onde coincidiu con Moncho Lemos. Nesa canle presentou galas, foi reporteira de informativos do que só se emitiu un episodio.

Retirouse da televisión no ano 2002 por mor do agravamento da súa saude, provocado por unha enfermidade. Morreu en xaneiro de 2005 e deixou un fillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* 15x15px
Lista de episodios de One Piece (6ª tempada - Skypiea)

Esta lista está composta polos episocios da sexta tempada da serie de animación *One Piece*, proucida por Toei Animation, dirixida por Kōnosuke Uda e baseada no manga creado por Eiichirō Oda.

A sexta tempada titúlase **Skypiea** (空島・スカイピア篇 Sorajima: Sukaipia hen?)e agrupa os episodios do 144 ao 195. A tripulación do sombreiro de palla consegue desde Jaya chegar a Skypiea, a illa do ceo, e aquí chocan con Ener e os seus seguidores. Os 52 episodios emitíronse no Xapón en Fuji Television Fuji TV do 9 de febreiro de 2003 ao 13 de xuño de 2004.

## lista de episodios
{| class="wikitable" style="width:100%; margin:auto; background:#FFFFFF;"
|-
! width="20" style="background-color: #228B22;" |#
!! style="background-color: #228B22;"| Título en galego
!! style="background-color: #228B22;" width="150"|Data de emisión no Xapón
!! style="background-color: #228B22;" width="155"|Data de emisión en Galicia
Líbano nos Xogos Olímpicos

O **Líbano** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1948, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás na edición de 1956 como protesta pola guerra de Suez. A primeira aparición oficial nos Xogos Olímpicos foi en 1936 cando unha "delegación de oficiais" estivo presente nos Xogos de Verán en Berlín.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Malaisia nos Xogos Olímpicos

**Malaisia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1964, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1980 cando se uniu ao boicot liderado polos Estados Unidos. Malaisia fixo o seu debut nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2018.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Tempada 2004 do Campionato de Galicia de Autocross

A **tempada 2004** foi a 21ª edición do **Campionato de Galicia de Autocross**. 

Constou de 7 probas, comezando o 3 de abril de 2004 co XI Autocross Santa Comba e rematando o 4 de setembro co XII Autocross Santa Comba. Os campións das diferentes categorías foron Ricardo Marcos (+1600cc), Sergio Cancela (-1600cc) e Iván Ares (Kart-Cross).

## Probas 
## Clasificacións 
### Máis de 1600cc 
### Menos de 1600cc 
### Kart-Cross 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
*Anuario da FGA de 2005. Arquivado dende o orixinal.
Rodesia nos Xogos Olímpicos

Rodesia do Sur participou por vez primeira como **Rodesia** nos **Xogos Olímpicos** en 1928, cando enviou dous boxers a Ámsterdam. O dominio non volveu competir nos Xogos como Rodesia até 1960, cando enviou unha delegación de catorce deportistas como parte da Federación de Rodesia e Nyasaland. Nos Xogos de 1964 produciuse a derradeira participación de Rodesia nos Xogos baixo ese nome.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Zimbabwe nos Xogos Olímpicos
Borneo do Norte nos Xogos Olímpicos

**Borneo do Norte** competiu nos **Xogos Olímpicos de 1956** en Melbourne, Australia. Esa foi a única aparición olímpica do  protectorado británico, o cal formou parte de Malaisia en 1963.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Imperio Ruso nos Xogos Olímpicos

O **Imperio Ruso** competiu nos **Xogos Olímpicos** en tres ocasións, a primeira delas en 1900, regresando en 1908 e 1912. Despois da Revolución Rusa en 1917, e o establecemento da Unión Soviética en 1922, pasarían corenta anos até que os atletas rusos competisen de novo nos Xogos Olímpicos, cando a Unión Soviética participou nos Xogos de 1952. Despois da disolución da Unión Soviética en 1991, Rusia competiu como parte do Equipo Unificado en 1992, e finalmente regresou outra vez como Rusia para os Xogos Olímpicos de Inverno de 1994.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
República da China nos Xogos Olímpicos

A **República da China** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1932 baixo o nome de *China*. Despois da guerra civil chinesa, a República da China retirouse á illa de Taiwán, e soamente os deportistas orixinarios de Taiwán competiron no seu equipo dende entón. A República da China protestou a resolución de Nagoia de 1979 boicoteando os Xogos Olímpicos de 1976. Dende entón, a República da China competiu baixo o nome intencionadamente ambiguo de Taipei chinés. A República da China tamén participou na cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos de 1924, mais os seus catro deportistas, todos eles xogadores de tenis, retiráronse da competición.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Taipei chinés nos Xogos Olímpicos
### Ligazóns externas 
* 
*
Iugoslavia nos Xogos Olímpicos

**Iugoslavia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1920. Anteriormente, varios atletas de Croacia, Eslovenia e da provincia de Voivodina competiron para Austria ou Hungría cando aqueles países formaban parte do Imperio Austrohúngaro.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Tempada 2005 do Campionato de Galicia de Montaña

A **tempada 2005** foi a 26ª edición do **Campionato de Galicia de Montaña**. Comezou o 15 de maio coa II Subida á Bola-Furriolo e rematou o 23 de outubro na XVI Subida a Castro de Beiro. O campión foi o navarro Iñigo Martínez, gañando o seu primeiro e único título.

## Subidas 
## Clasificacións 
### Absoluta 
### Grupo N 
### Grupo A 
### Grupo X 
### Grupo P 
### Grupo CM1 
### Grupo CM2 
### Escudarías 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
*Anuario da FGA de 2006. Arquivado dende o orixinal.
Antillas Neerlandesas nos Xogos Olímpicos

As **Antillas Neerlandesas** participaron por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1952, competindo na maioría das edicións dos Xogos de Verán até 2008. Como país constituínte do Reino dos Países Baixos, uniuse ao boicot neerlandés aos 1956 e tamén aos de 1980. As Antillas Neerlandesas participaron en dúas ocasións nos Xogos Olímpicos de Inverno.

O Comité Olímpico das Antillas Neerlandesas foi creado en 1931 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional dende 1950 até 2011, ata a disolución das Antillas Neerlandesas.  Nos Xogos Olímpicos de 2012, os deportistas das cinco illas competiron como participantes independentes baixo a bandeira olímpica.

## Lista de medallistas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Álex Alonso

**Alexandre Alonso Alonso,** máis coñecido como **Álex Alonso**, nado en Vigo en 1968, é un escritor e tradutor galego.

## Traxectoria 
É licenciado en Filoloxía Galega e Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como tradutor intérprete da Administración de Xustiza na Audiencia Provincial de Pontevedra. 

## Obra 
* *Xénero imperfecto* (2011). Concello de Bueu. ISBN 978-84-606-5375-2.

**Tempos de bebidas isotónicas e fast-food* (2016). Vigo: Xerais. 168 páxs. ISBN 978-84-9914-984-4. ePub: ISBN 978-84-9914-986-8.
* *Granito* (2020). Vigo: Xerais. 568 páxs. ISBN 978-84-9121-753-4 . ePub: ISBN 978-84-9121-757-2 .
* *O estranxeiro* (2023). Vigo: Xerais. 152 páxs. ISBN  978-84-1110-386-2. ePub: ISBN 978-84-1110-402-9.
* *O teito é de pedra* (2025). Vigo: Xerais. 360 páxs. ISBN 978-84-1110-670-2. ePub: ISBN 978-84-1110-676-4. Finalista do Premio Xerais de Novela.

### Xuvenil 
* *Bullyng* (2023). Vigo: Xerais, Col. Fóra de Xogo. 144 páxs. ISBN  978-84-1110-234-6. ePub: ISBN 978-84-1110-271-1. Infanto-xuvenil.

## Premios 
* 2003: mención especial do xurado do XII Certame Manuel Murguía de narracións breves pola obra *Estremonías*
* 2010: Gañador do VI Certame de relatos de muller Matilde Bares por *Xénero imperfecto*.

* 2016: Gañador do Premio de narrativa curta Ánxel Fole con *Tempos de bebidas isotónicas e fast-food*.
* 2019: Gañador, ex aequo con Antón Riveiro Coello, do Premio Torrente Ballester por *Granito*.
* 2022: gañador da XXIX Edición do Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey con *O estranxeiro*.
* 2022: XVII Premio de Narración Curta Ánxel Fole por *Bullyng.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais
* Entrevista en *Diario de Pontevedra*, 2020.
Tempada 2005 do Campionato de Galicia de Autocross

A **tempada 2005** foi a 22ª edición do **Campionato de Galicia de Autocross**. 

Constou de 8 probas, comezando o 9 de abril de 2005 co XIII Autocross Santa Comba e rematando o 18 de setembro co XIV Autocross Santa Comba. Os campións das diferentes categorías foron Ricardo Marcos (+1600cc), Manuel Souto (-1600cc) e Iván Ares (Kart-Cross).

## Probas 
## Clasificacións 
### Máis de 1600cc 
### Menos de 1600cc 
### Kart-Cross 
### Escudarías 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
*Anuario da FGA de 2006. Arquivado dende o orixinal.
Boeing 777X

O **Boeing 777X** é o último modelo da familia de avións de pasaxeiros de longo alcance e fuselaxe ancha 777 de Boeing Commercial Airplanes. O 777X está equipado con novos motores GE9X, novas ás de materiais compostos coas puntas plegables, maior ancho de cabina e capacidade de asentos, e tecnoloxías do Boeing 787. O programa 777X lanzouse en novembro de 2013 con dúas variantes: o 777-8 e o 777-9. O 777-8 pode transportar 384 pasaxeiros e ten un alcance de 16 170 km, mentres que o 777-9 pode levar 426 pasaxeiros a unha distancia de 13 500 km. O 777-9 voou por vez primeira o 25 de xaneiro de 2020 e agárdase que as súas entregas comecen no ano 2022.
As Frieiras

dereita|miniatura|Mapa do bispado de Ourense de 1763, no que aparece sinalada a comarca das Frieiras.
**As Frieiras** é unha comarca natural galega situada no sueste da provincia de Ourense. A súa superficie coincide a grandes liñas co territorio dos municipios da Mezquita, A Gudiña e Riós, polo que suma 390 km² e 3.793 habitantes en 2019.

## Descrición
A bisbarra, que na actualidade carece de entidade administrativa, conformou canda os lugares de Hermisende, A Teixeira, Padornelo e Lubián unha unidade organizativa integrada na xurisdición de Baronceli ou Varoncelle, que existiu ata 1851. Esta relación histórica é reflexo da continuidade orográfica das Frieiras maila parte meridional da comarca das Portelas, coa que conforma unha especie de anfiteatro aberto ao sur que constitúe a cabeceira do sistema fluvial do río Tua, tributario do Douro. Os mananciais na zona galega aflúen nos ríos Mente e Rabazal e os provenientes de León no río Tuela.

## Etimoloxía
Verbo da orixe do nome desta terra existen varias teorías. A menos fundamentada explícao como un adxectivo derivado de freire, de xeito que 'terras frieiras' serían as propiedades que tiñan os monxes na zona. Outra posibilidade é que nome remita ao clima, aínda que se ben os invernos de certo son fríos, non destacan pola súa crueza en comparación cos doutras comarcas do redor. Unha terceira hipótese relaciona o topónimo co termo latino *frivolum*, nun sentido laso co significado de efémero ou pasadío, que faría referencia a malladas precarias e temporais ou, aplicado ás terras, a pasteiros estacionais.

## Notas
Dolores Sánchez Palomino

**María Dolores Sánchez Palomino**, nada en San Vicente de la Barquera o 11 de setembro de 1961,  é unha profesora e filóloga galega.
## Traxectoria 
Estudou no IES Agra do Orzán da Coruña e Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela, onde presentou a súa tese de doutoramento dirixida por Constantino García en 1989: *O artigo en francés nos séculos XIV e XV. Aproximación a unha historia do concepto: comportamento cos nomes propios e empregos non xenéricos do definido.*

Profesora Catedrática da Universidade da Coruña na área de Filoloxía Románica. Dende  2011 imparte clases no European Master of Lexicography e dende 2012 dirixe a Rede de Lexicografía RELE. Codirixe o *Dictionnaire Étymologique Roman* e o proxecto de deseño e posta en marcha do *Dicionario histórico e etimolóxico da lingua galega*, no que participan as tres universidades galegas, e as de Zürich (Suíza) e Leipzig (Alemaña).

Comezou a colaborar co Seminario de Lexicografía da Real Academia Galega en 1990. Participou na elaboración do *Vocabulario ortográfico da lingua galega*, e foi redactora do *Diccionario da lingua galega* da RAG e o ILG (1990), do *Diccionario da Real Academia Galega* (1997) e da revisión e actualización do DRAG, dispoñible en liña dende 2012.

As súas liñas de investigación son a Lexicoloxía, terminoloxía e lexicografía, lingüística románica, historiografía lingüística, lingua galega, lingua francesa, edición e estudo de textos medievais.

Foi elixida académica correspondente en 2004 e académica de número da Real Academia Galega no pleno do 17 de novembro de 2020. Ingresou o 17 de decembro de 2022 co discurso *Ten sentido unha lexicografía académica bilingüe? [De lexicografía e Academias]*, respondido por Manuel González González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na UDC Ficha no Departamento de Filología Española y Latina da UDC
Masculinidade hexemónica

**Masculinidade hexemónica** é un termo que define un modelo de comportamento dos homes que asumirían unha posición dominante rexeitando o feminino.
Este modelo levaría a adoptar prácticas temerarias e a non verbalizar as emocións.

## Orixe do termo 
Foi proposto por Raywin.Connell, socióloga australiana, na década de 1980.

## Notas
## Véxase tamén 
* Patriarcado
Hatz

O apelido **Hatz** pode estar referido a:

* **Gert Hatz** (1928-2017), numismático alemán, esposo de Vera Hatz;
* **Pavao Hatz** (1822-1873), comerciante e ex-alcalde de Zagreb.
* **Vera Hatz** (1923-2010), numismática alemá, esposa de Gert Hatz;
Aloha Poké

**Aloha Poké** é unha franquía española de restaurantes, especializada no prato tradicional hawaiano do poke. A súa sede principal atópase na cidade de Madrid, e ten establecementos noutras cidades como Barcelona, Valencia, Bilbao, Vigo e Pamplona.

## Historia 
miniatura|Exterior dun dos restaurantes de Aloha Poké en Vigo
A empresa fundouse no ano 2016 por Carlos Ortiz de Lucas-Baquero e Guillermo Fuente Gil, inaugurando o primeiro establecemento en 2017 no barrio de Chueca en Madrid. Ao final de dito ano, a faturación alcanzou os 2,4, millóns de euros con tres franquías e dous locais propios en Madrid.

En 2019 a empresa inaugurou outros cinco novos locais na capital española, así como en Barcelona, Valencia, Bilbao, Eivisa e Tarrassa, rematando a década con 14 restaurantes e 5,2 millóns de euros faturados. Nese mesmo ano a compañía implementou a utilización de ácido poliláctico ou PLA nas súas cuncas, un material biodegradable, substituíndo plástico tradicional.

No ano 2020 a compañía abriu dous novos locais en Madrid, e novos puntos en Vigo, Pamplona, Xirona, Mallorca, Zaragoza e Gran Canaria. Pechou o ano facturando sete millóns de euros, un 34% máis con respecto ás cifras de 2019.

En 2021 a compañía renovou a súa imaxe de marca cun novo logotipo e cores corporativas, e en xuño abriu unha nova tenda emblemática en Barcelona, localizada na Ronda da Universidade. Durante o ano a marca estableceu sete novas aperturas, nas cidades de Salamanca, Valladolid, Madrid e Barcelona, ​​​​e rematou cunha facturación de 7,5 millóns de euros, crecendo un 7% con respecto ao ano anterior.

En marzo de 2022, a compañía abrira dúas tendas na capital española, concretamente nos distritos de Ciudad Lineal e Rivas-Vaciamadrid.

## Premios e recoñecementos 
A empresa recibiu o premio Hot Concepts do Grupo Peldaño na categoría de Servizo Rápido en 2019, na cerimonia celebrada o 4 de xullo de 2019 no Teatro Goya de Madrid. En maio de 2020 a compañía foi seleccionada entre os finalistas dos Premios Nacionales de Márketing na categoría de Startups e Pymes.

En decembro do mesmo ano, a empresa gañou tres premios nos Premios Meraki nas categorías de Sostibilidade, Implantación e Adaptabilidade ao Covid-19 e Desenvolvemento de Negocios.

En abril de 2021 deuse a coñecer que a empresa volveu formar parte da lista de nomeadas aos Premios Nacionais de Márketing na categoría de Startups e Pemes, quedando en segunda posición, e o mesmo ano foi galardoada nos VI Premios Marcas de Restauración na categoría de Sostibilidade e Produto, e gañou o Premio PesMes na categoría de Acción Completa de Márketing.

## Locais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Fonte de Oliva, Valboa

**Fonte de Oliva** (en castelán e oficialmente *Fuente de Oliva*) é unha localidade do concello leonés de Valboa, na bisbarra do Bierzo. Está situada no extremo sur da serra de Ancares e nela fálase galego. Atópase a uns 15 quilómetros da capital municipal, Valboa.

## Historia 
No ano 2020, veciños de Fonte de Oliva solicitaron formalmente a incorporación da aldea a Galicia por mor da falta de investimento en infraestruturas e aducindo a súa identificación coa cultura galega.

## Notas
O Menhir de Ouro

***O Menhir de Ouro*** (en ) é unha aventura da serie *Astérix* de René Goscinny (guión) e Albert Uderzo (ilustracións) editado orixinalmente como audiolibro en 1967. Foi reeditado como álbum fóra da colección e publicado en varias linguas simultaneamente o 21 de outubro de 2020.

Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar, Xavier Senín e Isabel Soto e publicado pola editorial Xerais en outubro de 2020. A obra en galego conta cun CD coas voces de Xerardo Couto (Astérix), Tacho González (Obélix) e Antón Rubal (Aseguracentúrix), que contan a historia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Hanno Möttölä

**Hanno Aleksanteri Möttölä**, nado en Helsinqui o 9 de setembro de 1976, é un ex xogador finés de baloncesto profesional. Mide 2,08 metros e xogaba na posición de ala-pivote.

## Traxectoria 
Tras xogar para a Universidade de Utah, Möttöla foi seleccionado na 40ª posición do Draft da NBA de 2000 polos Atlanta Hawks, onde xogou durante dúas tempadas antes da súa volta a Europa. Alí xogou para o Saski Baskonia da Liga ACB, no Fortitudo Bologna italiano onde en 2004 conseguiu chegar ás finais da Lega Basket Serie A e á final da Euroliga, e no Victoria Libertas Pesaro italiano.

Tras o seu paso polo MBC Dinamo Moscova ruso e o BC Žalgiris lituano, Möttöla asinou co Aris BC grego o 26 de xullo de 2007. 

O 26 de setembro de 2008, Möttöla anunciou a súa retirada do baloncesto profesional, pero nove meses despois decidiu xogar de novo. En setembro de 2009, Möttöla asinou co Torpan Pojat finés, onde xogou durante catro tempadas nas que conseguiu un subcampionato de liga en 2010 e outro de copa en 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Euroleague.net 
* Estatísticas NBA en Basketball-Reference.com
Pría, Llanes

**Pría** é unha parroquia do concello de Llanes, no Principado de Asturias. En 2016 tiña unha poboación de 478 habitantes (segundo o INE) repartidos en 10,84 km² nos lugares de Belmonte, Garaña, Llames, La Pesa, Piñeres de Pría, Silviella e Villanueva.

## Lugares de interese turístico 
Hai tres praias, a de Guadamía na vila de Llames, a de Canal en Villanueva e a de Cueves del Mar, que limita coa parroquia polo leste. Pódese percorrer a pé o treito que hai entre a praia de Guadamía e a da Cueves seguindo a ruta dos bufóns de Pría (buratos que comunican os cantís co mar). 

O Pazo de Garaña, na localidade homónima, foi construído a finais do século XIX como residencia de verán dos marqueses de Argüelles.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Bufonespriavacas.jpg|Inmediacións dos bufóns de Pría.
Ficheiro:Llames de Pria - 20121102-00145.jpg|Bufóns de Pría.
Ficheiro:Playa de Guadamía 18 34 18 084000.jpeg|Praia de Guadamía.
Ficheiro:

## Notas
Porrúa, Llanes

**Porrúa** é unha parroquia do concello de Llanes, no Principado de Asturias. En 2020 tiña unha poboación de 428 habitantes (segundo o INE) repartidos en 9,45 km². Está situada a 4 quilómetros ao suroeste da capital do concello (saída pola estrada Llanes-L´Agüera Meré) e a 2,5 quilómetros de Celoriu (estrada local LL-00). Aséntase á beira da zona boscosa chamada Mañanga. No ano 2005, esta parroquia recibiu o Premio á Vila Exemplar de Asturias e no ano 2008 foi Vila cultural de Europa. 

## Clima 
O clima é temperado, con oscilacións térmicas bastante moderadas, con veráns e invernos suaves. As temperaturas medias son de 17&nbsp;°C no verán e 8,5&nbsp;°C no inverno. 

## Patrimonio 
Na praza pública denominada Campu Santuyano (denominación que alude ao santo padroeiro, de posible orixe altomedieval), coñecida tamén como La Bolera, por estar nela a única bolera cuberta (modalidade bolo-palma) da comarca, están situados ademais a igrexa (1905-1906), a escola (1924) e o casino-biblioteca (1928). A carón da devandita praza, con entrada na mesma, atópase o Museo Etnográfico do Oriente de Asturias, de ámbito comarcal.

## Festas e eventos 
Celébrase a festividade de Santuyano e Santa Basilisa, sendo a festa grande a de San Xusto e San Pastor, que ten lugar o segundo domingo de agosto. Tamén se fai o Mercado Tradicional de Porrúa, no que se amosan a artesanía, a música, o folclore e a etnografía da zona. Porrúa conta tamén cunha feira de gando anual.

## Barrios 
El Colláu, El Colláu Molín, La Concha, L' Aguillón, La Boriza, La Cai, La Vega, La Veguina, El Depósitu, Valparón, La Cortina, Serna, Ḥogu la Panadera, Llagu la Corrada, La Jorna, El Molín, La Peral, La Caleya Roque, La Mazuga, La Concha, La Ḥorcada, El Carril, La Pasera, La Corrolada, La Bolera, Sorvilla, La Cerezal, Llacín, Meré, El Coteru, La Peruyal, El Cortixu, La Concha La Ḥorcada, La Portiellina, Caxigal, Ḥuentes, La caleya Don Grigoriu, Carapedru, La Ḥolechada, Llagu Villa. 

## Galería de imaxes

Ficheiro:Museo Etnográfico del Oriente de Asturias, Porrúa, 01, recepción.jpg|Museo Etnográfico do Oriente de Asturias
Ficheiro:Porrúa, Igleisa parroaquial.jpg|Igrexa 
Ficheiro:Porrúa, 03.jpg|Graffiti
Ficheiro:Porrúa, 02.jpg|Corona Cantiellu

## Notas
Australasia nos Xogos Olímpicos

**Australasia** competiu nos **Xogos Olímpicos** en dúas ocasións, en 1908 e 1912. O equipo estaba composto por deportistas de Australia e do dominio de Nova Zelandia. Logo da reanudación dos Xogos Olímpicos en 1920, que estiveran suspendidos pola primeira guerra mundial, as dúas nacións enviaron equipos separados aos Xogos.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Equipo Alemán Unificado nos Xogos Olímpicos

O **Equipo Alemán Unificado** (en ) competiu nos Xogos de 1956, 1960 e 1964, tanto na edición de Verán como na de Inverno. Este equipo estaba composto de deportistas procedentes de Alemaña Occidental e Oriental. En 1956, o equipo tamén incluíu un terceiro compoñente, o Comité Olímpico de Sarre, o cal competira de maneira separada en 1952, mais en 1956 estaba no proceso de incorporarse ao Comité Olímpico Nacional Alemán. Este proceso foi completado en febreiro de 1957, logo da adhesión de Sarre a Alemaña Occidental.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Alemaña Oriental nos Xogos Olímpicos

A República Democrática Alemá, a miúdo tamén chamada **Alemaña Oriental**, fundou un Comité Olímpico Nacional separado da Alemaña Occidental o 22 de abril de 1951. Non foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional durante unha década. O equipo olímpico da Alemaña Oriental competiu por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1968, e fíxoo por derradeira vez en 1988.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Alemaña Occidental nos Xogos Olímpicos

A **Alemaña Occidental** competiu nos **Xogos Olímpicos** entre 1952 e 1988. En 1952, cando Alemaña participou por vez primeira logo da segunda guerra mundial, o equipo de Alemaña Occidental participou *de facto* xa que os deportistas de Alemaña Oriental rexeitaron competir xuntos, polo que os resultados son contados como Alemaña. Entre 1956 e 1964, ámbolos dous países competiron xunto como o Equipo Alemán Unificado. Non foi até o ano 1968 cando o equipo occidental competiu, participando en tódolos Xogos, agás o de 1980. Despois da reunificación alemá en 1990, reestabeleceuse o equipo alemán.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Darius Miles

**Darius LaVar Miles**, nado o 9 de outubro de 1981 en Belleville, Illinois, é un ex xogador americano de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
Miles foi elixido na 3ª posición do Draft da NBA de 2000 polos Los Angeles Clippers, nos que xogou as súas dúas primeiras tempadas na NBA, conseguindo en 2001 ser incluído no mellor equipo de rookies da tempada.

Tras a tempada 2001-02, Miles foi traspasado xunto a Harold Jamison ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Andre Miller e Bryant Stith, onde xogou unha tempada e media antes de ser traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio de Jeff McInnis e Ruben Boumtje-Boumtje a mediados da tempada 2003-04.

O 13 de decembro de 2008, Miles asinou cos Memphis Grizzlies.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Praia de Borizu

A **praia de Borizu** é unha praia que se atopa entre as localidades Barru e Celoriu, dentro do concello de Llanes. Fronte á praia hai unha pequena illa chamada Amielles ou Borizu, que na súa zona oeste é coñecida como Les Cabreres.

Borizu ten forma de cuncha, presentando unha lonxitude de 400 metros, cunha anchura variábel pero que pode considerarse duns 65 metros de media.  Enmárcase nas praias da Costa Verde e está considerada paisaxe protexida desde o punto de vista medioambiental (pola súa vexetación). Por este motivo está integrada na Paisaxe Protexida da Costa Oriental de Asturias.

## Descrición 
Trátase dunha praia semiurbana que conta cunha alta afluencia de público. Presenta moi fácil acceso a pé, mesmo para persoas con diversidade funcional, así como tamén para vehículos, contando cun aparcadoiro de arredor de 100 prazas. Durante a marea baixa únese coa illa de Borizu cunha franxa de area. Presenta diversos equipamentos e servizos, como duchas, teléfono, cubos do lixo e servizo de limpeza.

## Notas
Checoslovaquia nos Xogos Olímpicos

**Checoslovaquia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1920, despois de competir como Bohemia dende 1900 até 1912. O país enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1984, cando se uniu ao boicot liderado pola Unión Soviética. Checoslovaquia participou en cada edición dos Xogos Olímpicos de Inverno dende os inaugurais de 1924 até 1992.

Despois da disolución de Checoslovaquia en 1993, a República Checa e Eslovaquia enviaron equipos independentes aos Xogos dende 1994.

Os deportistas checoslovacos gañaron un total de 143 medallas nos Xogos de Verán, maioritariamente en ximnasia. O país tamén gañou 25 medallas nos Xogos de Inverno, con salto de esquí e hóckey sobre xeo como os deportes que máis medallas lle reportou.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Barbaren

***Barbaren*** é unha serie de televisión alemá de 2020 creada por Andreas Heckmann, Arne Nolting e Jan Martin Scharf e protagonizada por Laurence Rupp, Jeanne Goursaud e David Schütter. A serie conta unha historia ficticia ambientada nos acontecementos da batalla da fraga de Teutoburgo, unha época na que o Imperio Romano ocupou Xermania, e como resultado as tribos xermánicas rebeláronse lideradas por Arminio. A serie foi renovada o 10 de novembro de 2020 para unha segunda tempada.

## Personaxes 
* Laurence Rupp	como Arminio
* Jeanne Goursaud como Thusnelda
* David Schütter como Folkwin Wolfspeer
* Gaetano Aronica como Varo
* Bernhard Schütz como Segestes
* Nicki von Tempelhoff como Segimer
* Ronald Zehrfeld como Berulf
* Eva Verena Müller como Irmina
* Nikolai Kinski como Pelagios
* Urs Rechn como Kunolf o brúctero
* Mathis Landwehr como Eigil
* Jeremy Miliker como Ansgar
* Sergej Onopko como Hadgan
* Matthias Weidenhöfer como Golmad
* Florian Schmidtke como Talio
* Denis Schmidt como Rurik
* Sophie Rois como seeress Runa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
The Queen's Gambit (miniserie)

'''''The Queen's Gambit'''* é unha miniserie estadounidense baseada na novela homónima escrita por Walter Tevis en 1983. Foi creada por Scott Frank e Allan Scott e está protagonizada por Anya Taylor-Joy. Estreouse en Netflix o 23 de outubro de 2020.

## Sinopse 
*The Queen's Gambit'' é unha historia ficticia baseada na vida dunha rapaza orfa e prodixio do xadrez, Beth Harmon (Anya Taylor-Joy). A serie céntrase na súa evolución para converterse na mellor xogadora de xadrez do mundo, superando problemas con dependencia de menciñas e alcohol. A historia comeza a mediados da década de 1950 e continua durante a década de 1960.

## Personaxes 
* Anya Taylor-Joy como Beth Harmon
** Isla Johnston como Beth de rapaza
** Annabeth Kelly como Beth con cinco anos
* Bill Camp como Mr. Shaibel
* Moses Ingram como Jolene
* Christiane Seidel como Helen Deardorff
* Rebecca Root como Miss Lonsdale
* Chloe Pirrie como Alice Harmon
* Akemnji Ndifornyen como Mr. Fergusson
* Marielle Heller como Mrs. Alma Wheatley
* Harry Melling como Harry Beltik
* Patrick Kennedy como Allston Wheatley
* Jacob Fortune-Lloyd como Townes
* Thomas Brodie-Sangster como Benny Watts
* Marcin Dorociński como Vasily Borgov

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Alemaña nos Xogos Olímpicos

**Alemaña** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1896, dende a primeira edición das olimpíadas modernas. Alemaña foi a sede de tres Xogos Olímpicos, os Xogos de Verán de 1936 e tamén de Inverno de 1936, e os Xogos de Verán de 1972. Ademais, Alemaña foi escollido como sede en 1916 e 1940, mais ámbolos dous eventos foron cancelados por mor das guerras mundiais. Despois das guerras, os deportistas alemáns non puideron participar en 1920, 1924 e 1948. Durante a división do país, cada un dos dous países alemáns colaborou no boicot a uns Xogos Olímpicos diferentes: en 1980, Alemaña Occidental foi un dos 66 países que non foi a Moscova en protesta pola invasión soviética de Afganistán, e en 1984, Alemaña Oriental uniuse á Unión Soviética (e a varios outros países) para boicotear os Xogos de Véran dos Ánxeles.

O Comité Olímpico Internacional divide os resultados de Alemaña en catro códigos, aínda que só a República Democrática Alemá enviou un equipo olímpico separado entre 1968 e 1988 para competir contra a Confederación Deportiva Olímpica Alemá, a cal representou a Alemaña (GER) dende 1896.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Praia de Rodiles

A **praia de Rodiles** é unha praia do litoral oriental de Asturias pertencente ao concello de Villaviciosa e forma parte Reserva Natural Parcial da Ría de Villaviciosa. Atópase na marxe oriental da desembocadura da ría de Villaviciosa. O extremo occidental da praia comunica coa praia de Misiego, situada no delta da ría. No outro lado da desembocadura está a praia de El Puntal. 

Rodiles conta con varios servizos, como aseos, aparcadoiro, duchas, teléfono, papeleiras, servizo de limpeza, pasarelas de acceso e servizo de salvamento. É unha praia apta para a práctica de varios deportes, principalmente o surf. Conta tamén cun amplo merendeiro. 

Rodiles é un tramo do litoral da Costa do Xurásico Asturiana, área de grande interese arqueolóxico por mor do achado de numerosos xacementos do período xurásico formados por rochas nas que se atopan impresas pegadas de dinosauros. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fotos e vídeo da praia
María Cecilia Martín

**María Cecilia Martín Iglesias**, nada en Salamanca o 18 de novembro de 1920 e finada na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2020, foi unha pintora española. Foi a primeira muller en optar ao Premio Castela e León (2012) na súa modalidade de Artes.

## Traxectoria
Nada en Salamanca, cidade na que pasou a maior parte da súa vida traballando como artista pictórica. Ao longo da súa dilatada traxectoria profesional, foi mestra de varias xeracións de artistas, e demostrou a súa calidade artística até practicamente o final da súa vida.

Nos inicios do século&nbsp;XX as dificultades dunha artista á hora de expor as súas obras e ser recoñecida implicaba facer fronte ás críticas e dificultades dunha época que non aceptaba aínda as mulleres artistas. Martín Iglesias foi unha das mulleres que logrou consolidarse entre as artistas salmantinas a pesar de ditas dificultades, logrando cambiar a situación da arte local.

Formada profesionalmente a través da participación en diferentes certames colectivos nos que realizou os seus primeiros achegamentos ao tenteo para logo progresar con creacións propias da paisaxe rural e algúns retratos. Co tempo situouse entre as pintoras salmantinas máis recoñecidas. Un dos seus primeiros logros foi o segundo premio de pintura obtido na IX Exposición Provincial de Arte do Produtor de *Educación y Descanso*, obtido en 1949. En 1950 accedeu á Escuela de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. Tras licenciarse iniciou unha traxectoria ascendente na que as súas obras foron expostas en diferentes galerías de arte salmantinas: Rembrandt, Miranda, Winker, Timgad e Artis.

Realizou unha trintena de exposicións individuais en España e no estranxeiro, máis dun centenar de exposicións colectivas dentro e fóra de España. Tamén ilustrou quince libros, ademais das portadas de libros e discos e realización de carteis.

## Exposicións 
* Novembro de 1963, Escuela de San Eloy (Salamanca)
* Maio de 1970, sala de exposicións do Palacio de Garcigrande, (Salamanca)
* 1977, sala de exposicións Artis, (Salamanca)
* 1978, sala de exposicións Winker, (Salamanca)
* 1982, sala Kreisler, (Barcelona)
* 1988, salas de exposicións do Palacio de Garcigrande, e Escola San Eloy, (Salamanca)
* 2000, Palacio da Salina, (Salamanca)

## Premios e homenaxes 
* Recibiu unha decena de premios.
* A Deputación de Salamanca publicou en 2019 a segunda edición ampliada e revisada do libro *La pintura de María Cecilia Martín*, de Pilar Hernández García. O libro foi editado polo servizo de publicacións da área de Cultura da Deputación salmantina.

## Notas
Tuukka Talvio

**Pauli Tuukka Talvio**, nado o 1 de outubro de 1948 en Helsinqui, é un arqueólogo, numismático e historiador da arte finlandés.

## Traxectoria 
Talvio graduouse na universidade en 1975 e acadou o seu doutoramento en 2002, defendendo unha tese sobre as moedas e os impostos sobre a cuñaxe en Finlandia entre os anos 800 e 1200. 

Á parte da numismática, tamén se ocupou de diversas cuestións relacionadas coa arte das medallas e coa heráldica. Foi membro da Xunta Estatal de Heráldica desde 1995 e participou no deseño do actual escudo de Finlandia.
* (2018): Medalla Gunnar Holst, da *Gunnar Holst Stiftelse för Numismatik*, de Gotemburgo, Suecia.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos principais traballos monográficos publicados por Tuukka Talvio ao longo da súa traxectoria.

* (1978). *National Museum, Helsinki, and Other Public Collections in Finland: Anglo-Saxon, Anglo-Norman and Hiberno-Norse Coins* (*Sylloge of Coins of the British Isles)*. Oxford University Press. ISBN 978-0197259795
* (1981). *Suomen rahat* ["Diñeiro finlandés"]. Suomen pankki, Helsinqui.
* (1987). *The coins and banknotes of Finland*. ISBN 978-9516861343
* (1990). *Ars universitaria 1640-1990: medals from the collections of the University of Helsinki*. Universidade de Helsinqui. ISBN 978-951-45-5262-5
* (1991). *Royal Coin Cabinet, Stockholm (Sylloge of Coins of the British Isles)*. Oxford University Press. ISBN 978-0197260906
* (1993). *H. F. Antell ja Antellin valtuuskunta* ["H. F. Antell e a delegación de Antell"]. Museovirasto, Helsinqui. ISBN 951-9075-60-7
* (1994). *Tutkijoita, keräilijöitä ja lahjoittajia. Suomalaisia numismaatikkoja 1700-1917* ["Investigadores, coleccionistas e doadores. Numismáticos finlandeses 1700-1917"] . Suomen numismaattinen yhdistys, Helsinqui. ISBN 978-951-95236-3-7
* (1997). *Suomen leijona* ["O león finlandés"]. Museovirasto, Helsinqui. ISBN 9516160220
* (2002). *Coins and coin finds in Finland AD 800-1200* . Suomen numismaattinen yhdistys, Helsinqui. ISBN ISBN 951-9057-45-5
* (2004). *Rahojen parissa: Suomen numismaattinen yhdistys 1914-2004* ["Sobre a moeda: Asociación Numismática Finlandesa 1914-2004"]. Suomen numismaattinen yhdistys, Helsinqui. ISBN 952-99333-0-4
* (2007). *Mitalit ja mitalitaide* ["Medallas e arte da medalla"]. Museovirasto, Helsinqui. ISBN 978-951-616-172-6
* (2009). *Antellin rahakokoelman ruotsalaisten rahojen luettelo. Kristina ja Kaarle X Kustaa: 1632-1660* ["Catálogo de moedas suecas na colección de moedas de Antelli. Cristina e Carlos X Gustavo: 1632-1660"]. Museovirasto, Helsinqui. ISBN 978-951-616-199-3
* (2010). *Monetary boundaries in transition. A North European economic history and the Finnish war 1808-1809* (ed. con C. von Heijne). Statens Historiska Museum, Estocolmo. ISBN 9789189176416
* (2015). *Myntstudier. Festskrift till Kenneth Jonsson* ["Estudos de moedas. Libro nomenaxe a Kenneth Jonsson"]. Svenska Numismatiska Föreningen, Estocolmo. ISBN 9789197942720

## Notas
O derradeiro libro de Emma Olsen (novela gráfica)

***O derradeiro libro de Emma Olsen*** é unha novela gráfica en lingua galega baseada na novela homónima de Berta Dávila con guión adaptado e ilustracións do debuxante ourensán Pablo Prado. Foi publicada por Editorial Galaxia en febreiro de 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web de Editorial Galaxia.
Medalla Elias Brenner

A **medalla Elias Brenner** é un recoñecemento ao mérito numismático outorgado pola Sociedade Numismática Sueca (*Svenska numismatiska föreningen –SNF–*).

## Caracterización 
A medalla de prata foi creada en 1976 polo medallista franco-sueco Léo Holmgren. O seu anverso reproduce o retrato do numismático sueco Elias Brenner (1647-1717) realizado polo gravador Adolf Lindberg (1839-1916), coa lenda dividida en tres seccións: ELIAS BRENNER na súa parte superior: NAT[us]. MDCXLVII OB[iit]. MDCCXVII ás beiras, e NUMMOS SUECICOS PRIMUS COLLEGIT & EXPLICAVIT no exergo.

No seu reverso amósase o emblema da Sociedade Numismática Sueca e, tres coroas unidas nun anel, rodeado pola lenda SOCIETAS NUMISMATICA SUECICA CONDITA ANNO MDCCCLXXIII, e no medio PRO / MERITIS.

## Galardoados 

* 1976: Vera Ekström.
* 1977: Gunnar Sundberg.
* 1979: 
** Lars O. Lagerqvist.
** Vera Hatz. 
** Gert Hatz.
** Peter Berghaus.
** Gav van der Meer.
** Michael Dolley.
* 1981:
** Bjarne Ahlström.
** Yngve Almer.
** Harald Wideen.
** Torgny Lindgren.
* 1982: Bertil Wennström.
* 1983: 
** Axel O. Larsson.
** Gunnar Holst.
* 1984: Lars-Ingvar Jönson.
* 1985: Ingemar Carlsson.
* 1986: Bertil Warn.
* 1987:
** Mats Malmer.
** Filip Härenstam.
** Kenneth Jonsson.
* 1989: Ulla Ehrensvärd.
* 1990: Jørgen Steen Jensen.
* 1994: Bertel Tingström.
* 1995: Rolf Sjöberg.
* 1999: Rune Ekre.
* 2000: Pekka Sarvas.
* 2003: 
** Ulf Nordlind.
** Torbjörn Sundquist.
* 2004: Björn-Otto Hesse.
* 2006: Paul Levin.
* 2007: 
** Tuukka Talvio.
** Harald Nilsson.
** Anders Frösell.
** Sten Törngren.
* 2009: Hans Menzinsky.
* 2012: Nils J. Lindberg.
* 2016: Bengt Holmén.
* 2018: 
** Hannu Sarkkinen.
** Julia Krasnobaeva.
*2020: Rolf Sandström.
*2023: 
**Cecilia von Heijne.
**Bo Gunnarsson.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Elias Brenner

### Ligazóns externas 
* Sitio web da Sociedade Numismática Sueca
Elias Brenner

**Elias Brenner,** nado na parroquia de Storkyro na provincia de Ostrobotnia, (Finlandia) o 18 de abril de 1647 e finado o 16 de xaneiro de 1717, foi un artista sueco finés, debuxante e anticuario. Foi especialmente coñecido polo seu traballo como miniaturista de retratos e numismático.

## Traxectoria 
Foi un dos vinte fillos do vigairo Isaacus Henrici Brennerus e Susanna Werenberg. Acudiu á escola en Nykarleby e Pori. En 1663, matriculouse na Universidade de Uppsala onde estudou teoloxía e despois arqueoloxía. En 1668, entrou como debuxante ao servizo do Colexio da Antigüidade (*Antikvitetskollegium*) que fora creado nesa cidade polo rei Gustavo II Adolfo, no ano anterior.

Posteriormente, converteuse en asistente técnico e traballou principalmente para Johan Hadorph (1630-1693) que foi director xeral da Xunta de Patrimonio Nacional de Suecia (*Riksantikvarieämbetet*). En 1672, renunicou ao seu cargo para participar como miniaturista de retratos e levar a cabo investigacións como nunimatista. En 1673, viaxou con Hadorph para se uniren ao rei Carlos XI de Suecia no seu prolongado Eriksgata que incluíu unha viaxe a Copenhague. En 1677, foi nomeado pintor en miniatura na Corte Real de Suecia onde continuou a pintar até a súa morte en 1717.

### *Thesaurus* 
En 1691, publicouse o seu gran traballo sobre moedas suecas *Thesaurus nummorum Sveo-Gothicorum*. No ano seguinte o goberno comezou a difundilo, a escala limitada, como agasallo a dignatarios e profesionais. A súa acollida foi moi boa e o libro foi mencionado con eloxios na prensa estranxeira. Brenner foi nomeado membro extraordinario do Colexio de Antigüidade sueco en 1692 e recibiu unha considerable subvención anual polo seu traballo de "grande elaboración e perfección". Ao ano seguinte, foi nomeado asesor alí cun soldo do goberno. Catorce anos despois da súa morte, Nils Piping emitiu unha nova edición modificada de *Thesaurus*. O número de imaxes aumentou entón de 431 a 574 e se engadiron as súas coleccións e as historias dos coleccionistas suecos. 

## Vida persoal 
Brenner casou en dúas ocasións. En 1676, casou con Erengerd Stamm (1656–1679) e, en 1680 casou coa escritora sueca, poetisa e anfitrioa, Sophia Elisabet Brenner (1659–1730). Morreu en Estocolmo durante 1717 e foi enterrado na Riddarholmskyrkan en Estocolmo.

## Galería 

Ficheiro:Elias Brenner - Portrait of a lady - S 212 - Finnish National Gallery.jpg|Retrato dunha señora
Ficheiro:Elias Brenner - Nicodemus Tessin the younger - S 456 - Finnish National Gallery.jpg|Nicodemus Tessin, o novo
Ficheiro:Okänd man (Elias Brenner) - Nationalmuseum - 24496.tif|Retrato dun home
Ficheiro:Hartwick Losck (f 1655) (Elias Brenner) - Nationalmuseum - 24183.tif|Hartwick Losck
Ficheiro:Elias Brenner - Bengt Oxenstierna - S-1991-194 - Finnish National Gallery.jpg|Bengt Oxenstierna

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Medalla Elias Brenner
Praia de Guadamía

A **praia de Guadamía**, tamén coñecida como **praia de Aguamía** ou de '''L'Aguada''', atópase na localidade de Llames, na desembocadura do río Guadamía, que marca o límite entre os concellos de Llanes e Ribeseya. Enmárcase nas praias da Costa Verde e está considerada paisaxe protexida desde o punto de vista medioambiental (pola súa vexetación e tamén polas súas características xeolóxicas). Por este motivo está integrada na Paisaxe Protexida da Costa Oriental de Asturias.

## Descrición 
A praia presenta unha forma irregular e accédese a ela por un antigo camiño de carros que vai dende a vila de Llames. Tamén existen dous accesos a pé pola ladeira de Cuerres.

A praia non conta con servizo algún, agás o da súa limpeza.

## Notas
Okean E

**Okean E** foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1979 e 1980.

## Características
Os satélites Okean E foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3,2 cm, un espectrómetro infravermello e unha cámara multiespectral cunha resolución de 1,8 km.

Okean E-1 foi tamén denominado **Kosmos 1076** e foi lanzado o 12 de febreiro de 1979, mentres que Okean E-2 (**Kosmos 1151**) foi enviado ao espazo o 23 de xaneiro de 1980. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3 e foron seguidos polos dous satélites tamén experimentais Okean OE.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Tsiklon-3
*Okean OE
*Okean O1
*Okean O
Okean OE

**Okean OE** foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1983 e 1984.

## Características
Os satélites Okean OE foron satélites experimentais para monitorizar a superficie oceánica. Eran os sucesores dos satélites Okean E e prototipos dos satélites Okean O1. Estaban baseados no bus Tselina-D e levaban a bordo un radiómetro, un polarímetro para radiación na lonxitude de onda de 3,2 cm, unha cámara multiespectral e un radar en banda X cunha resolución máxima de 0,7 km .

Okean OE-1 foi tamén denominado **Kosmos 1500** e foi lanzado o 28 de setembro de 1983, mentres que Okean OE-2 levaban tamén a denominación **Kosmos 1602** e foi enviado ao espazo o 28 de setembro de 1984. Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes Tsiklon-3.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Tsiklon-3
*Okean E
*Okean O1
*Okean O