Tiburón branco

[miniatura|250px|Debuxo dun tiburón branco, en *Illustrations of the Zoology of South Africa*, obra publicada por [Andrew Smith (zoólogo)|Andrew Smith en 1838.]]
[miniatura|250px|Tiburón branco no *Monterey Bay Aquarium* ([California) en setembro de 2006.]]

O **tiburón branco**, *Carcharodon carcharias*, é unha especie de peixe cartilaxinoso elasmobranquio da orde dos lamniformes (*Lamniformes*), e familia dos lámnidos (*Lamnidae*) que se atopa nas augas cálidas e mornas de case todos os océanos do mundo.

Esta especie é a única que sobrevive na actualidade do xénero ***Carcharodon***.

## Taxonomía 
En 1758 Carolus Linnaeus, na 10ª edición do seu *Systema Naturae*, deulle ao tiburón branco o seu primeiro nome científico, *Squalus carcharias*. Sir Andrew Smith deulle o nome xenérico *Carcharodon* en 1833, e en 1873 o nome xenérico foi identificado co nome específico de Linnaeus, tomando o seu nome científico actual, *Carcharodon carcharias*. O nome específico *carcharias* vén do grego antigo καρχαρίας *karcharías*, que significa "agudo" ou "dentado". O nome do xénero, *Carcharodon* formouse coa raíz *Carchar-*, de *carcharias* e a palabra grega οδούς, *odoús*, que ignifica "dente".

## Nomes comúns 
Esta especie recibiu multitude de nomes ao longo da súa área de distribución. En castelán a denominación máis común é *tiburón blanco* (semellante ao galego **tiburón branco**, e ao portugués *tubarão-branco* —aínda que tamén se emprega, segundo algúns autores, o nome *tubarão-de-São-Tomé*—) pese a que nos últimos tempos abundan os escritos onde se utiliza o nome de *gran tiburón blanco* (esta última denominación influída polo nome inglés, *great white shark*).

O cualificativo de "branco" débese talvez a que nalgúns exemplares vellos, co paso dos anos, vai aclarándose o ton mouro do seu dorso até chegar a un gris claro o que, xunto á coloración abrancazada do ventre, lles dá a estes tiburóns o aspecto de pareceren brancos.

En España a denominación tradicional de orixe medieval (cómpre recordar que a propia palabra *tiburón* procede das linguas caribe, e que por tanto non se incorporou ao castelán (e ao galego) até o século XVI, probabelmente a través do portugués) o identificaba como *jaquetón* (aumentativo de *jaque*, ameaza —en galego, *xaque*—), nome que xunto con distintos adxectivos se aplica tamén a moitas outras especies da familia dos carcarrínidos (*Carcharhinidae*). Existe tamén o nome *jaquetón blanco*, derivado da fusión entre o nome anterior e o de *tiburón blanco*, máis popular na actualidade. O nome de *marraxo*, que se lle aplica ás veces, pode levar a confusións con outras especies de tiburóns.

No Uruguai dáselle tamén a esta especie o nome de *africano*, mentres que noutros países optan por denominacións máis truculentas como "*devorador de homes*". En Cuba tamén se coñece como *jaquetón de ley*, nome que en España queda reservado á especie *Carcharhinus longimanus*.

En francés denomínase *grand requin blanc*; en catalán, *tauró blanc* ou *gran blanc*; en italiano, *grande squalo bianco*, *caracarodonte* ou *pescecane*; e en alemán, *Menschenhai* (algo así como *tiburón (devorador) dos homes*). En inglés, ademais de *great white shark* tamén se lle dan os nomes de *great white*, *white pointer*, *white shark* e *white death*.

## Descrición 
### Características xerais 
Os tiburóns brancos caracterízanse polo seu corpo fusiforme, alongado e forte. O fociño é cónico, curto e groso. A boca, moi grande e arredondada, é parabólica (ten forma de arco), e permanece sempre entreaberta, deixando ver polo menos unha fileira de dentes do maxilar superior, moi grandes, planos, e unha ou dúas da inferior, mentres a auga penetra nela e sae continuamente polas cinco aberturas branquiais.

A pesar do seu nome, este tiburón só é branco na súa parte ventral, mentres que a dorsal é de cores variadas, desde gris cincenta a azulada.

Durante décadas, moitos libros de referencia no campo da ictioloxía, así como o *Libro Guinness dos Récords*, recolleron dous tiburóns brancos como os máis grandes xamais capturados; un deles era un exemplar de 11 m presuntamente capturado en augas do sur de Australia, cerca de Port Fairy, na década de 1870, e o outro era un individuo de 11,3 m que quedara atrapado nunha rede para arenques en Novo Brunswick, Canadá nos anos 30 do século pasado.

miniatura|esquerda|Tamaño do tiburón branco respecto ao ser humano.

Ao abeiro desta lonxitude máxima, os avistamentos de tiburóns brancos de 7 a 10 m de longo foron considerados até certo punto comúns e aceptados sen gran discusión. Porén, varios investigadores puxeron en dúbida a fiabilidade do relato de Port Fairy, facendo fincapé na gran diferenza de tamaño entre este individuo e calquera dos outros tiburóns brancos capturados. Un século despois da captura estudáronse as mandíbulas do animal, aínda conservadas, e púidose determinar que o seu auténtico tamaño corporal rondaba os 5 m. A confusión puido ser produto dun fallo tipográfico, un erro derivado do paso de unidades anglosaxoas a internacionais (5 m son uns 16,5 pés) ou unha simple exaxeración. Respecto ao exemplar de Novo Brunswick, os expertos cren hoxe en día que debeu tratarse dun peixe bobo ou *tiburón peregrino* (*Cetorhinus maximus*), especie cun corpo de forma similar á do tiburón branco e que é frecuente en augas canadenses.

Volvendo a Ellis e McCosker, estes espertos aseguraron na súa obra que os maiores tiburóns brancos roldan os 6 m de lonxitude, e que os informes sobre individuos de 7 m ou máis, aínda que existentes na literatura popular, non están presentes na científica. De forma sarcástica recalcan o feito de que, ao igual que as supostas anacondas e pitóns xigantes, "*estes* [tiburóns]* xigantes tenden a desaparecer cando un observador responsábel se aproxima cunha cinta métrica*".

O maior tamaño que Ellis e McCosker consideran como certo é o dun tiburón branco de 6,4 m capturado en augas cubanas en 1945, aínda que apuntan que outros expertos consideran que o seu tamaño debeu de ser algo menor. O peso atribuído (pero non confirmado) a este exemplar foi de 3.270&nbsp;kg. Desde entón publicáronse noticias de exemplares maiores, pero Ellis e McCosker fan notar que as medicións son a miúdo deficientes e, unha vez verificadas, dan resultados que adoitan estar entre os 6,1 e os 6,4 m. Por exemplo, moitas publicacións falan dun tiburón branco femia de 7 m pescado por Alfredo Cutajar na illa de Malta, en 1987. No seu libro, Ellis e McCosker aceptan que este tiburón parecía ter un tamaño superior á media, pero non consideran como certa a medida de 7,13 m. Durante os seguintes anos, outros expertos tamén encontraron motivos para dubidaren deste dato, debido en parte ao desacordo entre Cutajar e outras testemuñas á hora de fixar as medidas. Finalmente, un analista fotográfico da BBC concluíu, tendo en conta o erro ao que a perspectiva pode levar na fotografía do animal, que o seu tamaño real estaría en torno aos 5,6 m.

Actualmente, a maioría dos expertos están de acordo en que o tamaño máximo que pode alcanzar un tiburón branco é de case uns 6 m de lonxitude e un peso de ao redor de 1,9 t. Os informes sobre tamaños moito maiores que este adoitan considerarse dubidosos e, segundo o Canadian Shark Research Centre (Centro Canadense de Investigación do Tiburón), o tiburón branco máis grande correctamente medido foi unha femia capturada en agosto de 1988 na illa do Príncipe Eduardo, que mediu 6,1 m.

Nun estudo semellante un tiburón branco de Suráfrica foi rastrexado nadando até a costa noroeste de Australia, unha viaxe de 20.000&nbsp;km, en menos de 9 meses.

## Alimentación 
Os tiburóns brancos difiren bastante de ser simples "máquinas de matar", como sostén a imaxe popular que se ten deles. Para poderen capturar os grandes mamíferos mariños que constitúen a base da dieta dos individuos adultos, os tiburóns brancos practican unha característica *emboscada*: sitúanse a varios metros baixo a presa, que nada na superficie ou cerca dela, usando a cor escura do seu dorso como camuflaxe, facéndose así invisíbeis ás súas vítimas. Cando chega o momento de atacar, avanzan rapidamente cara a arriba con potentes movementos da cola e abren as mandíbulas. O impacto adoita ser no ventre da presa, por onde o tiburón aferra fortemente á vítima: se esta é pequena, como un león mariño, mátaa no acto e posteriormente engólea enteira; se é máis grande, arríncalle un grande anaco que inxire enteiro, xa que os seus dentes non lle permiten mastigar; a presa pode quedar entón morta ou moribunda, e o tiburón volverá alimentarse dela arrincando un anaco detrás doutro. Excitados pola presenza de sangue, a zona encherase pronto doutros tiburóns. Nalgunhas zonas do Pacífico, os tiburóns brancos arremeten con tanta forza ás focas e leóns mariños que se elevan un par de metros sobre o nivel da auga coa súa presa entre as mandíbulas, antes de volver a mergullarse. Porén, no mar Mediterráneo e a costa atlántica de África e Europa, o tiburón branco, ao igual que a candorca e o marraxo azul, non adoitan atacar nin alimentarse de mamíferos como focas ou golfiños.
miniatura|Balea morta con marcas de dentadas de tiburón branco.

A maioría dos ataques ocorren durante a alborada ou ben no solpor, pois neses momentos é cando as profundidades non se poden albiscar de maneira adecuada.

Esta especie tamén consome preas, especialmente as que proceden de cadáveres de baleas á deriva, das que arrincan grandes anacos. Preto das costas, os tiburóns brancos consomen grandes cantidades de obxectos flotantes por erro: nos seus estómagos chegaron a encontrarse incluso matrículas de automóbiles.

Tanto na caza como no resto da vida os tiburóns brancos adoitan seren solitarios. Ocasionalmente vense parellas ou pequenos grupos desprazándose á busca de alimento, labor que os leva a percorrer centos de quilómetros. Aínda que preferentemente nómades, algúns exemplares prefiren alimentarse en certas zonas costeiras, como ocorre nalgunhas rexións de California, Suráfrica e especialmente Australia.

## Inimigos naturais 
A candorca pode constituír unha ameaza para os tiburóns brancos. O 4 de outubro de 1997, nas augas que bañan as illas Farallón, ocorreu un ataque dunha candorca femia de 6,50 m, coñecida polos científicos como *Ca2*, contra un tiburón branco, durante o cal o tiburón morreu. Non se sabe realmente o verdadeiro tamaño daquel exemplar debido a que quedou completamente esnaquizado, pero algúns expertos supoñen que se trataba dun tiburón xuvenil.

## Reprodución 
A especie é ovovivípara, con camadas de 4-16 crías que miden ao nacer entre 60 e 70&nbsp;cm. sendo o fósil rexistrado máis antigo de hai uns 16 millóns de anos aproximadamente. Segundo os paleontólogos deriva de *Carcharodon megalodon*, o megalodonte, un xigantesco tiburón extinguido. Porén, outros expertos consideran que, a pesar da indubidábel pertenza de ambos os dous á orde dos lamniformes, o tiburón branco en realidade quizais teña maior parentesco co marraxo azul, do xénero *Isurus*.

miniatura|Dimensións do tiburón branco respecto a *Carcharodon megalodon* e outras especies.

Segundo os paleontólogos Shelton Applegate, John Maisey, Robert Purdy e o biólogo Leonard Compagno, o megalodonte e o tiburón branco proveñen de *Cretolamna carcharodon*, e polo tanto deben ser considerados como membros do mesmo xénero e, obviamente, da mesma familia.

Cappetta Henri, John Long, Mikael Siverson e David Ward, pola súa parte, encontran que o tiburón branco deriva dunha liña separada da de *megalodon*, que á súa vez vén de *Cretolamna* e *Otodus*, dous tiburóns extintos. Tamén hai teóricos que establecen a súa descendencia de *Carcharodon orientalis*, que se cre que pertencía a un elo perdido da evolución. A similitude entre os dentes do megalodonte e o tiburón branco demostrarían unha converxencia evolutiva entre ambos os dous, pero non unha relación xenética directa. Porén, os científicos aínda hoxe debaten a procedencia exacta do tiburón branco.

## Estado de conservación: en perigo de extinción 
Debido á ampla área de distribución desta especie, é imposíbel saber o número de espécimes que existen, aínda que sexa de forma aproximada. Porén, a súa baixa densidade de poboación, unida á súa escasa taxa de reprodución, a súa longa infancia e á súa baixa esperanza de vida, fan que o tiburón branco non sexa un animal precisamente abundante. A pesca deportiva deste tiburón, sen interese económico ningún, incrementouse nos últimos 30 anos debido en gran parte á popularidade de filmes como *Tiburón* (Steven Spielberg, 1975) até o punto de que se considera ameazada ou en perigo de extinción en varios lugares.

miniatura|Vídeo da aproximación dun tiburón branco a unha gaiola de inmersión.
miniatura|Tiburón branco visto desde unha gaiola de inmersión.

A Lista Vermella da IUCN incluíu ao tiburón branco por primeira vez en 1990 como *especie insuficientemente coñecida* e, desde 1996, cualifícao como *especie vulnerábel*. O Apéndice II do Convenio CITES inclúeo como especie vulnerábel se non se explota racionalmente.

As medidas de conservación deben aplicarse obrigatoriamente sobre as poboacións en liberdade, xa que a cría en catividade desta especie é imposíbel, debido probabelmente ao seu acusado carácter nómade. Un dos poucos exemplares que chegaron a seren exhibidos vivos foi unha femia nova chamada *Sandy*, que viviu durante tres días do mes de agosto de 1980 no *Acuario Steinhart* de San Francisco. Tras só 72 h de cativerio, *Sandy* tivo que ser liberada despois de que deixara de comer e se provocara graves feridas ao chocar repetidamente contra unha das paredes do recinto onde estaba. Posteriormente descubriuse que o que atraía a *Sandy* cara a ese lugar en particular era unha minúscula diferenza de potencial eléctrico de 125 microvoltios (millonésimas de voltio) entre esa parede e o resto das do acuario. A intensidade do campo eléctrico que *Sandy* detectaba era tan pequena que pasaba desapercibida para calquera dos outros animais que se encontraban no mesmo tanque de auga, incluídos varios tiburóns doutras especies.

Polo de agora non existe ningunha moratoria legal internacional sobre a pesca do tiburón branco, aínda que está prohibida nalgunhas zonas da súa área de distribución. O tiburón branco é unha especie protexida en California, a costa leste dos Estados Unidos, o golfo de México, Namibia, Suráfrica, Maldivas, Israel e parte de Australia (Australia Meridional, Nova Gales do Sur, Tasmania e Queensland). A Convención de Barcelona considérao como unha especie ameazada no Mediterráneo, pero case ningún país con saída a este mar dispuxo ningunha medida en favor da súa conservación.

## Ataques contra seres humanos 
A pesar da lenda urbana tan intensa na súa contra, os ataques de tiburóns contra seres humanos son bastante raros. E dentro destes, os do tiburón branco pódense considerar anecdóticos se se comparan cos do tiburón tigre (*Galeocerdo cuvier*) ou do tiburón touro (*Carcharhinus leucas*), o segundo dos cales pode incluso remontar grandes ríos (Mississippi, Amazonas, Zambeze etc.) e atacar a persoas a varios quilómetros do mar. Porén, as mortes causadas por estas tres especies en conxunto son inferiores ás provocadas por serpes mariñas e crocodilos, e mesmo menores que os falecementos ocasionados por animais tan aparentemente inofensivos como abellas, avespas e hipopótamos. Considérase que é máis probábel morrer dun ataque ao corazón en mar aberto que polo ataque dun tiburón.
miniatura|esquerda|Boca do tiburón branco.

En palabras do biólogo Douglas Long, nos Estados Unidos (cuxa costa oeste é o fogar dunha importante concentración de tiburóns brancos) "morre máis xente cada ano por ataques de cans que a matada por tiburóns brancos nos últimos 100 anos". Para zonas onde a presenza do tiburón branco non é tan abundante, os ataques alcanzan números realmente irrisorios: por exemplo, en todo o Mediterráneo só se confirmaron 31 ataques de tiburóns contra seres humanos nos últimos 200 anos, na súa maioría sen resultado de morte. Para España, a cifra é de 4 ataques desde mediados do século XIX (aínda que a ISAF só recoñece dous como suficientemente probados). sen que ningún deles acabase coa vida da vítima. Nestes dous últimos casos, as cifras nin sequera se refiren a ataques do tiburón branco en particular, senón ao conxunto de todas as especies de tiburóns. De acordo con algúns investigadores estadounidenses, a cifra de ataques de tiburóns brancos en todo o mundo entre 1926 e 1991 sería de 115, sendo California, Australia e Suráfrica as que rexistraron máis. Resulta bastante ilustrativo o feito que nas augas surafricanas, infestadas de tiburóns, a cifra de ataques de tiburóns brancos desde 1940 sexa de só 29 fronte ás 89 agresións protagonizadas por tiburóns touro.

Esta escaseza de ataques, sobre todo mortais, dábese a que a maioría dos tiburóns en xeral e os brancos en particular non consideran aos humanos como auténticas presas potenciais. De feito, é posíbel que o sabor da carne humana lles sexa incluso algo *desagradábel*, e desde logo que lles resulta moito menos nutritiva e bastante máis difícil de dixerir que a de balena ou a de foca, provistas de gran cantidade de graxa. A gran maioría dos ataques do tiburón branco consisten nunha única dentada, tras a cal o animal se retira levándose poucas veces algún anaco da infortunada vítima (principalmente pernas e pés). Estes ataques pódense deber a tres posíbeis razóns:

* O tiburón non ataca á vítima con intención de comela, senón porque a considera un intruso na súa actividade diaria ao que interpreta como unha ameaza potencial. Por iso, a trabada e posterior retirada non sería máis que unha simple aínda que desproporcionada "advertencia".
* O animal séntese confuso ante algo que nunca vira antes e non sabe se é comestíbel ou non. Polo tanto, o fugaz ataque é unha especie de "dentada-proba" coa que intenta facerse unha idea de se lle convén alimentarse no futuro dese novo elemento no seu mundo. O posíbel gusto desagradábel e complicacións dixestivas posteriores impulsarán ao tiburón a non cazar humanos despois desta experiencia.
* O tiburón confunde á vítima coa súa comida habitual. Neste caso explicaríanse moitos dos ataques contra bañistas e surfistas en California, por exemplo, xa que cando se ven desde abaixo resultan bastante parecidos a un león mariño que sae a respirar ou que se despraza a toda velocidade cerca da superficie da auga. Os ataques rexistrados contra pequenas embarcacións pesqueiras e de recreo poderían explicarse como confusións entre estas e os corpos de cetáceos de tamaño medio ou elefantes mariños mortos á deriva.

Dada a natureza do ataque, a vítima humana morre en raras ocasións durante o mesmo. Cando isto ocorre, as máis das veces é pola perda masiva de sangue, que debe evitarse de inmediato. A liberación de sangue na auga pode atraer tamén a outros tiburóns e peixes carnívoros de diversas especies que poden verse impulsados a realizar as súas propias "dentadas de proba", para desgraza da vítima.

Con todo, o perigo de ataque existe sempre, por remoto que sexa. Resulta interesante o feito de que o 80 % das mortes causadas por tiburóns brancos ocorreran en augas moi cálidas, case ecuatoriais, cando a maioría destes animais vive en zonas temperadas. Isto débese probabelmente a que a gran maioría de tiburóns brancos son xuvenís e crías, que necesitan das augas temperadas para o seu desenvolvemento, mentres que nas zonas máis cálidas só se adentran os individuos máis grandes e vellos, que son moito máis violentos e perigosos.

Deseñáronse e ensaiáronse varios métodos para evitar as feridas por trabadas de tiburón branco en caso dun ataque repentino, entre os que se enontran repelentes químicos, cotas de malla metálicas que se superpoñen aos traxes de mergullo e aparatos que xeran un campo eléctrico en torno ao mergullador ou ao surfista e desorientan a calquera tiburón que se aproxime, xa que perturban a información que estes reciben a través das ampolas de Lorenzini. Porén, e por moi efectivos que poidan ser estes métodos, é evidente que o mellor á hora de evitar ataques é non cometer imprudencias como afastarse demasiado da costa, nadar en solitario ou nas primeiras e últimas horas do día, visitar zonas con grande abundancia de pinnípedes (base alimenticia dos tiburóns brancos adultos) ou, evidentemente, acercarse de forma deliberada a un exemplar, sobre todo se é de tamaño considerábel.

Mentres se mergullaba cerca das illas de Cabo Verde, o oceanógrafo Jacques-Yves Cousteau e un compañeiro seu encontráronse por casualidade cun inmenso tiburón branco. "*[A súa] reacción foi a que menos podiamos imaxinar* —escribiu Cousteau—. *Aterrado, o monstro evacuou unha nube de excremento e fuxiu a unha velocidade incríbel*". A súa conclusión foi: "*Ao reflexionar en todas as experiencias que tivemos co tiburón branco, sempre me chamaou a atención o grande abismo que media entre o que o público se imaxina que é e o que comprobamos que realmente é*".

## O tiburón branco na ficción 
Os tiburóns brancos aparecen como a encarnación do perigo en varias culturas, e reciben o nome de "devoradores de homes" en distintas linguas, especialmente na área do Caribe. Porén, a actual caracterización popular do tiburón branco como o *asasino do mar* por excelencia non existiría (ou non estaría tan estendida) de non ser polo éxito comercial do filme ***Tiburón*** (*Jaws*) en 1975. A película está baseada na novela do mesmo nome do escritor estadounidense Peter Benchley (publicada en 1974), que se inspira vagamente nun suceso histórico: a morte de catro persoas e a mutilación doutra causadas durante a vaga de ataques de tiburón de Nova Jersey de 1916. Porén, hoxe en día considérase máis probábel que os responsábeis de tales ataques fosen varios tiburóns e non obra dun particular *asasino en serie*. Tampouco non parece claro que o tiburón (ou tiburóns) fose branco, sinalándose como posíbeis responsábeis as especies *Carcharhinus plumbeus* e *Carcharhinus leucas*. Esta película xerou gran psicose sobre o tiburón branco.

O filme engade algunhas referencias en boca do capitán Quint ao desastre do USS *Indianapolis*, un barco que afundiu en 1945 no Pacífico, tras recibir o impacto dun torpedo xaponés, e cuxos superviventes permaneceron na auga durante cinco días mentres eran decimados pola calor, a falta de auga e os ataques dos tiburóns que, neste caso, tampoco se identificaron como tiburóns brancos, senón como espécimes de *Carcharhinus longimanus*.

A novela e logo a película estableceron unha serie de clixés que desde aquela se repetiron no cinema de "monstros asasinos", tanto terrestres como acuáticos, e que en moitos dos casos non se corresponden coas características reais da principal especie afectada, o tiburón branco. Isto contribuíu a arraigar unha serie de estereotipos e falsas crenzas en torno a esta especie, até o punto de que Benchley, autor da novela, afirmou que nunca a escribiría de saber como eran realmente os hábitos dos tiburóns brancos.

*Tiburón* foi un sonoro éxito comercial, sendo a primeira cinta que superou os 100 millóns de dólares de recadación, desbancando a *O Padriño* (*The Godfather*, 1972) como película máis comercial da historia, *título* que non lle foi arrebatado até a estrea de *Star Wars* (1977), e o seu impacto sobre a audiencia foi tan grande que aumentaron os casos de acuafobia e medo aos tiburóns en todo o mundo. Incluso descendeu o nivel de afluencia turística ás praias durante unha boa temporada. Por outra parte, varias persoas comezaron a pescar tiburóns brancos de forma masiva, desexosas de emular a Martin Brody e ao capitán Quint, o que ocasionou un descenso considerábel das poboacións deste animal. O mito de *Tiburón* perpetuouse nos medios de comunicación, e a súa influencia pódese ver en series de televisión, cómics e mesmo videoxogos como *Tomb Raider* ou *Jaws:Unleashed*. Moitas outras películas repetiron a fórmula que levou ao éxito á súa predecesora, entre as que se contan as seguintes:

* *Tiburón 2* (1978): un novo tiburón branco enorme volve a telas con Martin Brody na súa vila natal.
* ''L'Squalo Bianco* (1980): sonoro plaxio italiano de *Tiburón*, cunha historia practicamente idéntica a este. Chegou a distribuirse en España baixo o falso título de *Tiburón 3*.
* *O gran tiburón* (*Jaws 3-D*, 1983): primeira en facer uso da tecnoloxía 3-D, reproduce o ataque dunha xigantesca nai-tiburón a un complexo acuático de Florida onde fora recluída a súa cría (unha situación que nunca se daría na realidade). O protagonista é o fillo máis vello de Brody.
* *Tiburón: a vinganza* (*Jaws: The Revenge*, 1987): tras a negativa de Roy Scheider a volver, o personaxe de Martin Brody foi "asasinado" cun ataque ao corazón e o papel protagonista recaeu sobre a súa viúva, á que volvía a fustrigar un tiburón branco.
* *Shark Attack* (1999): produción televisiva que recrea unha serie de ataques nunha aldea africana.
* *Shark Attack 2* (2001): secuela de *Shark Attack*.
* *12 Days of Terror* (2004): narra os 12 días durante os cales a xente ao longo da costa de Nova Jersey estivo baixo os continuos ataques dun tiburón branco.

Os recentes filmes de animación *Buscando a Nemo* (*Finding Nemo*, 2003) e *O espantatiburóns* (*Shark Tale*, 2004) inclúen personaxes cómicos encarnados por tiburóns brancos. Na primeira, o tiburón Bruce (clara referencia ao tiburón mecánico de *Jaws*) é vexetariano e asiste a unha especie de reunións para ex-carnívoros onde trata de desfacerse da súa *adicción* á inxesta de animais, pero sofre unha recaída ao sentir o cheiro do sangue na auga. Na segunda, os tiburóns son unha especie de mafiosos dos océanos dirixidos polo seu peculiar *Padriño* branco, Don Lino, aos que se enfronta o peixe protagonista, Óscar. A este axúdao á súa vez o tiburón Lenny, fillo de Don Lino e tamén vexetariano.

Aínda que obviamente baseadas en *Tiburón*, fixéronse outras películas con trama similar pero cambiando o tiburón branco por outras especies de tiburóns (tiburóns tigre, tiburóns touro ou marraxos) ou outros animais mariños (candorcas, barracudas etc.) ou fluviais (pirañas ou crocodilos) para atraeren ao público.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Compagno, Leonard; Marc Dando & Sarah Fowler (2005): *Sharks of the World*. New Jersey: Princeton University Press. ISBN 0-691-12072-2.
* Ellis, Richard e John E. McCosker (1991): *The Great White Shark*. Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-2529-3.
* Moreno, Juan A. (2004): *Guía de los tiburones de aguas ibéricas, Atlántico nororiental y Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 978-84-282-1367-7.
* Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): *Guía dos peixes de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1992): *Peixes do mar de Galicia. (I) Lampreas raias e tiburóns*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-654-8.
* Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): *Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes).* O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.

### Outros artigos 
* Tiburóns
* Marraxo
* Marraxo azul

### Ligazóns externas 
**Carcharodon carcharias* no SIIT.   Consultada o 07/02/2019.
* Ranier Froese e Daniel Pauly, eds. (2005): *Carcharodon carcharias* en FishBase. Outubro de 2005.  Consultada o 26/11/2012.
*Informe de Pesca Nº 748,  FIRM/R748 (Es).Informe de evaluación del Cuadro especial de expertos: el tiburón blanco páx. 17.  Consultada o 26/11/2012.
* *Biology of the White Shark, a Symposium* Gretchen Sibley editor; Jeffrey A. Siegel, Camm C. Swift assistant editors. Los Angeles: Southern California Academy of Sciences, 1985. Memoirs of the Southern California Academy of Sciences, volume 9.  Consultada o 26/11/2012.
* *Carcharodon carcharias* en Marinebio.org  Consultada o 26/11/2012.
* Shark Research Committee. Varias ligazóns cara a artigos sbre o tiburón branco  Consultada o 26/11/2012.
* International Shark Attack File Estatísticas de ataques do tiburón branco.  Consultada o 26/11/2012.
* [*Carcharodon carcharias* na Web da FAO(https://gl.wikipedia.org/wiki/FAO) Fisheries and Aquaculture Department]  Consultada o 26/11/2012.
* *The Great White Shark'' Artigo da Universidade de Berkeley (California)]  Consultada o 26/11/2012.