open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Argania spinosa

[miniatura|Fabricación de pasta de argán en [Marrocos.]]
***Argania spinosa***, (sinónimo *A. sideroxylon* Roem. & Schult.), a **árbore do argán**, é unha especie de planta de flores pertencente á familia Sapotaceae, sendo endémica dos semidesertos calcarios do suroeste de Marrocos, e mais da provincia de Tindouf, no oeste de Alxeria. É a única especie do xénero *Argania*. Como oleaxinosa emprégase para tirar aceite das súas sementes.

## Descrición 
left|miniatura|Argán.
O argán medra até os 8-10 metros de altura e vive uns 150-200 anos. Medra na zona comprendida entre Tiznit e Esauira. É espiñento co toro rugoso. Ten follas miúdas de 2–4&nbsp;cm de lonxitude., ovais co ápice arredondado. As flores son miúdas, con cinco pétalos amarelo-averdado; florea en abril. O froito é de 2–4&nbsp;cm de lonxitude e 1.5–3&nbsp;cm de largo, coa pela espesa e grosa que arrodea a casca amarga con doce recendo; esta arrodea os froitos que conteñen 2-3 sementes que son ricas en aceite. O froito tarda un ano en estar ben chegado até xuño-xullo do ano a seguir.

A superficie dos bosques de *Argania* diminuíu nun 50 % nos últimos 100 anos, por mor á súa utilización coma combustíbel, o pastoreo e mais o cultivo intensivo. A súa mellor protección para a súa conservación podería atoparse no recente desenvolvemento da produción de aceite de argán para a súa exportación coma un produto de alto valor comercial.

En 1998, a Unesco declarou Reserva da Biosfera Arganeraie de 2&nbsp;568&nbsp;780 hectáreas ao suroeste de Marrocos nas que medra o argán.
No corazón desta reserva atópase o Parque Nacional de Souss-Massa.

## Usos 
miniatura|As xenas adoitan rubir polas árbores do argán.
miniatura|*Argania spinosa*

Na zona do Souss, situada no suroeste de Marrocos, utilízase principalmente como alimento, a xeito de aceite, para esparexer no pan o preparar *tagine* (prato típico da cociña marroquí). Tamén é moi apreciado o seu uso cosmético, coma xabóns, cremas, locións, aceites, ... dadas as súas propiedades hidratantes, antiacneicas, para o tratamento da psoríase e bronceadoras, entre outras.

Nalgúns lugares de Marrocos, o argán toma o lugar da oliveira coma fonte de recursos, xa que se utiliza como forraxe, petróleo e madeira. É o combustíbel da sociedade bérber, especialmente preto de Essaouira. Cando escasea o alimento, as xenas ruben pola árbore para comer as súas follas https://web.archive.org/web/20070928011305/http://www.the-tree.org.uk/SpecialBranch/InTree/goats.htm.

## Taxonomía 
*Argania spinosa* foi descrita por (Carl von Linné) Homer Collar Skeels e publicado en *U.S. Department of Agriculture Bureau of Plant Industry Bulletin 227: 28*, no ano 1911.
;Sinonimia:
* *Argania sideroxylon* Roem. & Schult. 
* *Elaeodendron argan* Retz.	
* *Sideroxylon argan* (Retz.) Baill.	
* *Sideroxylon spinosum* L.
* *Tekelia spinosa* (L.) Scop.	
* *Verlangia argan* (Retz.) Neck. ex Raf.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Aceite de argán

### Ligazóns externas 
* 
* 
*
Galería de imaxes de cemiterios de Galicia

**Galería de imaxes** de cemiterios de Galicia:

## Provincia da Coruña

Ficheiro:Cemiterio de Biduido.JPG|Cemiterio parroquial de Biduído, Ames. 2012.
Ficheiro:Cemiterio de Bugallido.JPG|Cemiterio parroquial de Bugallido, Ames. 2012.
Ficheiro:Cemiterio de O Freixo As Pontes de García Rodríguez.jpg|Vista parcial do cemiterio da parroquia do Freixo nas Pontes de García Rodríguez. 2009.
Ficheiro:Teo.Santa María de Luou 1.jpg|Luou, Teo. 2007.
Ficheiro:Vilariño, Vilariño, Teo, Galiza 09.jpg| Cemiterio de San Tomé de Vilariño, parroquia de Vilariño, concello de Teo, Galicia. 2009.
Ficheiro:Cemiterio de Santo Amaro (2).JPG|Cemiterio de Santo Amaro, A Coruña.
Ficheiro:CementerioIngleses 2014-09b.jpg|Cemiterio dos Ingleses, Camariñas.
Ficheiro:Casa de las Palabras (A Coruña) (5440973129).jpg|Antigo cemiterio mouro, A Coruña.
Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 01-25.JPG|Igrexa de Santa María a Nova, Noia.
Ficheiro:Oliveiras cemiterio de Adina.jpg|Cemiterio de Adina, Iria Flavia.
Ficheiro:Rúa principal do cemiterio de Boisaca.jpg|Cemiterio de Boisaca, Santiago de Compostela.

## Provincia de Lugo

Ficheiro:Fotos Galicia II 046.jpg|Cemiterio na Mariña luguesa, parroquia de Cangas, concello de Foz. 2009.
Ficheiro:Cruces do cemiterio, Galiza.jpg|Cruces do cemiterio en Vicinte, Outeiro de Rei. 2007.

## Provincia de Ourense

Ficheiro:Cemiterio moderno.jpg|Cemiterio de Meréns, Cortegada. 2008.
Ficheiro:Cementerio de San Salvador de Manín 06.jpg|Cemiterio de San Salvador de Manín, Compostela, Lobios, 2021.

## Provincia de Pontevedra

Ficheiro:CemiterioGraba.jpg|Vista do cemiterio de Graba, Silleda. 2008.
Ficheiro:Cemiterio004402.jpg|Vista do cemiterio de Graba, Silleda. 2008.
Ficheiro:Cemiterio San Amaro Pontevedra.jpg|Cemiterio de Santo Amaro, Pontevedra.
Ficheiro:Pereiró, Vigo.jpg|Cemiterio de Pereiró, Vigo.
Ficheiro:Igrexa_de_Santa_Mariña_Dozo_-_Cambados-CA32.jpg|Igrexa de Santa Mariña Dozo, Cambados.
Santa Cecilia, Burgos

**Santa Cecilia** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 105 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
CD3

[miniatura|237px|dereita|O *complexo do [receptor de células T* coas cadeas TCR-α e TCR-β (arriba), moléculas accesorias de cadea ζ (abaixo) e *CD3* (representado por CD3γ, CD3δ e dous CD3ε).]]

En inmunoloxía, o **CD3** (*cluster* de diferenciación 3) é o correceptor das células T. Trátase dun complexo proteico de membrana situado na superficie das células T composto por catro cadeas distintas. Nos mamíferos, o complexo contén unha cadea CD3γ, unha cadea CD3δ, e dúas cadeas CD3ε. Estas cadeas asócianse cunha molécula coñecida como receptor de células T (TCR) e coa cadea ζ para xerar un sinal de activación nos linfocitos T. O TCR, a cadea ζ, e as moléculas CD3 xuntas forman o "complexo TCR".

## Estrutura 
As cdeas CD3γ, CD3δ, e CD3ε están moi relacionadas con proteínas da superficie celular da superfamilia das inmunoglobulinas, que conteñen un só dominio extracelular de inmunoglobulina.

A rexión transmembrana do CD3 contén residuos de aspartato, polo que está cargada negativamente, unha característica que permite que estas cadeas se asocien coas cadeas positivamente cargadas do TCR.

As colas intracelulares das moléculas CD3 conteñen un só motivo conservado coñecido como *motivo de activación baseado na tirosina inmunorreceptor* ou ITAM (do inglés *Immunoreceptor Tyrosine-based Activation Motif*), que é esencial para a capacidade de sinalización do TCR.

## Regulación 
A fosforilación do ITAM no CD3 orixina unha cadea CD3 con capacidade de unirse a un encima chamado ZAP70 (proteína asociada á cadea zeta), unha quinase que é importante na cascada de sinalización da célula T.

## Como diana de drogas 
Como o CD3 se require para a activación da célula T, as drogas (xeralmente anticorpos monoclonais) que o teñen como obxectivo están investigándose moito para desenvolver terapias inmunosupresoras (por exemplo, otelixizumab) para a diabetes tipo 1 e outras enfermidades autoinmunes.

## Inmunohistoquímica 
O CD3 exprésase inicialmente no citoplasma de protimocitos, que son as células nai a partir das que se orixinan as células T no timo. Os protimocitos diferéncianse en timocitos comúns, e despois en timocitos medulares, e no seu último estadio o antíxeno CD3 empeza a migrar á membrana plasmática. O antíxeno atópase unido ás membranas plasmáticas de todas as células T maduras, e en practicamente en ningún outro tipo celular, aínda que parecen estar presentes tamén en pequenas cantidades nas células de Purkinje.

Esta gran especificidade, combinada coa presenza do CD3 en todas as fases do desenvolvemento das células T, fai que sexa un útil marcador inmunohistoquímico para as células T nos cortes histolóxicos. O antíxeno mantense presente en case todos os linfomas de células T e leucemias, e pode, por tanto, utilizarse para distinguilas de células superficialmente similares como as células B e neoplasmas mieloides.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* MeshName - CD3+Antigens http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=CD3+Antigens
* Mapa dos antíxens CD de ratos
* Mapa dos antíxenos CD humanos
Ens Públic de Radiotelevisió de les Illes Balears

O **Ens Públic de Radiotelevisió de les Illes Balears** (**EPRTVIB**, en galego: *Ente Público de Radiotelevisión das Illas Baleares*) é unha entidade pública das Illas Baleares creada o 26 de marzo de 2004 que xestiona as sociedades de radio e televisión da comunidade autónoma.

Estas sociedades son Televisió de les Illes Balears (IB3 Televisió) e Ràdio de les Illes Balears (IB3 Ràdio).

## Directores e directoras xerais 
* María Umbert (2005-2007)
* Antoni Martorell (2007-2010)
* Pedro Terrasa Sánchez (2010-2011)
* Antoni Gómez (2011-2012)
* José Manuel Ruiz (2012-2014)
* Josep Maria Codony (2014-2015)
* Andreu Manresa Montserrat (2015-acualidade)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial de IB3
Dentón

miniatura|dereita|300px|Reprodución do dentón (no Museo do Mediterráneo)
miniatura|dereita|300px|Distribución da especie
O **dentón** común (*Dentex dentex*, Linnaeus 1758) é un peixe mariño da familia dos espáridos (Sparidae), común no mar Mediterráneo. O nome procede dos grandes dentes que posúe. 

Ríos Panisse recolleu para esta especie os nomes de *dentón*, *dentado* e *dentudo*, pero tamén os de *buraz*, *pancho*, *panchoz*, *pargo* e *prago*, por confusión con outras especies da mesma familia, pola súa similitude.

## Morfoloxía 
O corpo é de cor gris verdosa nos exemplares novos e gris avermellada nos adultos, con pequenas manchas azulentas brillantes e, por veces, unhas bandas escuras transversais, azuis verdosas, que desaparecen trala morte. Presenta unha única aleta dorsal longa, con 11 radios espiñosos, que pode pregar e agochar nun suco dorsal; nesta aleta dorsal seguen 11-12 radios brandos. Na aleta anal, 3 radios espiñosos e 7-9 brandos.

Como o resto das especies da familia é de corpo oval, alto e comprimido verticalmente. Os adultos poden alcanzar ata os 100 cm de lonxitude, con pesos máximos duns 14 kg; os talles habituais roldan os 50 cm.

A cabeza é grande e de fortes queixadas, con 4-6 dentes caninos moi desenvolvidos, curvos. Os ollos son pequenos.

## Hábitat e bioloxía 
A especie distribúese polo Atlántico leste, desde as illas Británicas a Mauritania, chegando excepcionalmente ata Senegal e Madeira, así como por todo o Mediterráneo, onde é relativamente común.

É de hábitos bentopeláxicos, e vive a profundidades de ata 200 m, pero preferentemente entre os 10 e os 50 m, agochado no fondo rochoso o de area. Os individuos novos agrúpanse en grandes bancos próximos ás beiras e a pouca profundidade. mentres que os adultos son solitarios e buscan augas máis profundas.

É un voraz depredador e aliméntase principalmente de peixes, crustáceos e moluscos.

Aínda que cando son xuvenís son hermafroditas, segundo medran van adquirindo sexos separados.

## Interese pesqueiro e comercial 
Segundo a Plataforma Tecnolóxica de Pesca *Pesca de Galicia.com* http://www.pescadegalicia.com as capturas desta especie van aumentando notablemente nos últimos anos, desde as 11 toneladas en 2009 ata as 291 toneladas en 2012.

Resulta moi apreciado na pesca deportiva e críase con bastante éxito en réxime de acuicultura. Consómese preferentemente, coma os outros membros da familia, ó forno.
 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco*. Xunta de Galicia 1999.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha FishBase
Cáncaro

*Este artigo trata sobre a planta, para o caranguexo ver artigo **centola**.*

O **cáncaro** ou **panqueixo** (***Primula vulgaris*** sinónimo ***P. acaulis*** (L.) Huds.) é unha especie de planta herbácea perenne da familia das primuláceas, de follas basais pilosas polo revés e flores amarelas. É común en Galiza nos valados, fragas e en xeral lugares frescos e sombrizos, preto dos ríos.

Tamén recibe os nomes dialectais de *cáncere*, *cancro* e *primavera*.

## Distribución 
É nativa do oeste e sur de Europa (dende as Illas Feroe e Noruega até o sur de Portugal, e leste de Alemaña, Ucraína, Crimea, e os Balcáns), noroeste de África (Alxeria), e suroeste de Asia (Turquía e leste de Irán).

## Descrición 
É unha especie perenne, cunha roseta laxa de follas oblanceoladas a ovais, engurradas, irregularmente dentadas. Flores recendentes, de cor amarela pálida co centro máis escuro, que abrochan individualmente en rabiños áfilos de longos pelos, que saen da roseta foliar. Corola 2–4&nbsp;cm de diámetro, con pétalos estendidos; cáliz tubular, angular, de lóbulos agudos lanceolados. Florea cedo na primavera, unha das primeiras flores que o fai en Europa, de aí o nome inglés (*Primrose* que vén do francés antigo *primerose* e á súa vez do latín medieval *prima rosa*, significando primeira 'rosa').

## Hábitat 
Medra en bosques, fragas, prados, ribeiras herbáceas, cantís e montañas. Normalmente preto dos ríos no sur de Galicia.

miniatura|240px|Flor na primavera.

## Taxonomía 
*Primula vulgaris* foi descrita por William Hudson e publicado en *Fl. Angl.* 70 1762.

;Subespecies:
Ten tres subespecies:
* *Primula vulgaris subsp. vulgaris*. Oeste e sur de Europa. Flores amarelas pálido.
* *Primula vulgaris subsp. balearica* (Willk.) W.W.Sm. & Forrest Illas Baleares (endémica). Flores brancas. 
* *Primula vulgaris* subsp. *sibthorpii* (Hoffmanns.) W.W.Sm. & Forrest. Balcáns e suroeste de Asia. Flores rosas, vermellas ou púrpuras.
;Sinonimia:
* *Primula acaulis* (L.) Hill
* *Primula veris var. acaulis* L.

En Galiza descríbese coma: *Primula vulgaris* Huds., *Primula acaulis* (L.) L. subsp. *acaulis* ou *P. grandiflora* Lam. - PLANELLAS 1852; MERINO 1906; PAU 1921; SILVA PANDO 1994; GNZ. AZCARATE & AMIGO 1996; CASTROV. & al. 1997.

Pode hibridar coas primaveras mercadas doutras cores.

## O cáncaro na cultura galega 
A seguir o poema de Juan Barcia Caballero:

* *Está o chan revestido / de soaviña de musgo verde alfombra / de cáncaros e rosas sementada*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Primula*
Sour (cóctel)

300px|miniatura| Un típico whisky sour nun vaso non standard.
Os **Sour** (agre) é unha familia de cócteles tradicionais. Os exemplos comúns de sours son o Margarita e o  Sidecar. Os *Sours* pertencen a unha das vellas familias de cócteles orixinais e son descritos no libro de 1862 de Jerry Thomas *Como mesturar bebidas*. Os sours son bebidas mesturadas cunha base de licor (bourbon ou calquera outro whisky no caso dun whisky sour), limón ou zume de lima, clara de ovo, e un edulcorante (triple sec, xarope, granadina ou zume de ananás son os máis comúns).

## Lista de sours 
***Kamikaze** vodka, triple sec, e zume de limón, mesturado en partes iguais. Tamén se pode servir como un gotiño. 
* Sidecar 
* Amaretto sour 
* Caipiriña
* Daiquiri
* Kamikaze
* Margarita
* Gin sour
* Pisco sour
* Whisky sour
* White Lady (cóctel), **Dama Branca** (tamén coñecido como **Delilah**, **Chelsea Side-car**, **Kiernander** e **Lillian forever**) é esencialmente un Sidecar de xenebra en lugar de augardente.
 
### Outros sours 
***Brandy Sour** ou **Daisy Brandy** (Jerry Thomas, 1887), brandy, curaçao claro ou laranxa, azucre, zume de limón, sacudido e coado nunha copa de viño. 
* **Brandy Sour** Chipriota - Brandy de Chipre, limón e amargos, axítase nun vaso alto, e remátase con soda ou limoada. 
***Santa Cruz Sour** (Jerry Thomas, 1887)- Ron Santa Cruz, azucre, zume de limón, axitado e servido nunha copa de viño. 
***Midori Sour** licor de melón, granadina, zume de limón. Vertido correctamente, aseméllase a un Tequila Sunris verde coas capas visibles. 
* Caipirinha - Cachaça, azucre, lima, xeo nun vaso Old fashioned.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Zume de limón 
* Zume de lima 
* Lista de cócteles
Triple sec

miniatura|upright|Unha botella case baleira de Curaçao Azul
O **triple sec** é un licor incoloro con 40º de alcohol que se fai coa destilación de cascas de laranxa. O seu nome vén da súa tripla destilación.

O triple sec foi inventado por Edouard Cointreau, en 1875 preto de Angers. Non puido patentar a receita co nome de "triple sec", porque a oficina de patentes non admitía nomes compostos de dous adxectivos ("triplo" e "seco"). Ante o éxito do seu licor e os numerosos intentos doutras destilerías de imitalo, decidiu rexistralo baixo o seu propio apelido: Cointreau.

O triple sec é desde entón un nome xenérico aplicable a numerosos licores. Son triple sec, por exemplo:

* Curaçao
* Cointreau
* Grand Marnier

O triple sec pode ser consumido só, como dixestivo ou *on the rocks*, pero na actualidade utilízase sobre todo na fabricación cócteles, como o Margarita, White Lady e Cosmopolitan.

## Historia 
A destilería Combier di que o triple sec foi inventado nalgún momento entre 1834 e 1848 por Jean-Baptiste Combier en Saumur, Francia. Con todo, Combier era máis famoso polo seu Elixir Combier, que contiña laranxa, pero tamén moitos outros condimentos.
 
De acordo con Cointreau, o seu licor de laranxa creouse en 1875.
 
O triple sec foi definitivamente coñecido en 1878, na Exposición Universal de París de 1878 en París, varios destiladores ofrecian "Curaço  triple sec", así como "Curaço doux".

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Licor Curaçao
* Grand Marnier
* Lista de licores
### Ligazóns externas
* Cointreau
* Classic Liquors
* Curaçao
CD7

O **CD7** (*cluster* de diferenciación 7) é unha proteína humana da superficie celular codificada no xene CD7 do cromosoma 17, que se encontra nos timocitos e células T maduras. Este xene codifica unha proteína transmembrana de 40 kDa que é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas. O CD7 xoga un papel esencial nas interaccións das células T e tamén nas interaccións célula T/célula B durante o desenvolvemento linfoide temperán.

## Importancia clínica 
O CD7 pode ser expresado de forma anormal en certos tipos de anemia (anemia RAEB) e iso pode significar un peor prognóstico.
Emprégase como marcador da leucemia linfática aguda de células T e para as leucemias de células nai pluripotenciais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Cluster de diferenciación
### Ligazóns externas 
* MeshName - CD7+protein,+human
Gemini 4

**Gemini 4** foi a segunda misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por James A. McDivitt e Ed White, sendo a tripulación de apoio Frank Borman e James Lovell.

## Desenvolvemento da misión 
Gemini 4 foi a segunda misión tripulada do programa Gemini e durante a cal tivo lugar o primeiro paseo espacial dun estadounidense. Os obxectivos da misión, a parte de realizar a camiñada espacial, foron demostrar a capacidade das cápsulas Gemini e adquirir experiencia na xestión de voos espaciais de longa duración. Como obxectivos secundarios atopábanse facer manobras de cita espacial, a realización de once experimentos, avaliar os sistemas da cápsula, demostrar a capacidade para facer diversas manobras e o uso do sistema de manobra orbital como apoio do sistema de reentrada.

Gemini 4 foi lanzada o 3 de xuño de 1965 ás 15:15:59,562 UTC (10:15:59 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e inserida nunha órbita inicial de 162,3&nbsp;km de perixeo e 282,1&nbsp;km de apoxeo. Durante a primeira órbita manobrouse para aumentala a unha de 166 x 290&nbsp;km e intentar unha cita espacial coa segunda etapa do Foguete espacial1foguete lanzador. A manobra de cita orbital cancelouse ao principio da segunda órbita tras comprobarse que se usara o 42% do propelente dispoñible, comprometendo o resto de obxectivos da misión. Tras a cancelación tivo lugar o comezo da primeira camiñada espacial levada a cabo por un estadounidense. Ed White presurizou o seu traxe espacial e despresurizou a cabina ás 14:33:35 EST, abrindo o zapón da cápsula ás 14:34. O astronauta saíu dous minutos máis tarde levando consigo unha pistola de gas para manobrar no baleiro e atado cun cable de 8 metros de lonxitude. O gas da pistola acabouse en tres minutos, co que White uso o cable e movementos do seu corpo para manobrar arredor da nave. O paseo durou 23 minutos, despois dos cales White volveu á cabina. Tras entrar, os astronautas atoparon dificultades para pechar o zapón, que só conseguiron pechar ás 15:10 EST tras traballar conxuntamente, represurizando a cabina ás 15:12:50.
miniatura|Ed White durante o primeiro paseo espacial dun estadounidense.
Para aforrar propelente, durante as seguintes 30 horas os astronautas non usaron o sistema de propulsión. Durante a órbita 48 un problema co ordenador de a bordo fixo imposible a reentrada atmosférica controlada por ordenador que fora planeada. No seu lugar, durante a órbita 62 e ás 11:56:00 EST, iniciouse o disparo dos retrofoguetes para unha reentrada balística, sen o uso da capacidade sustentadora da cápsula. A Gemini 4 amarou ás 12:12:11 EST no Atlántico occidental, a 27,73° N e 74,18° O, a 81&nbsp;km do punto de amaraxe previsto. O tempo total de misión foi de 97 horas, 56 minutos e 12 segundos. A tripulación foi recollida por un helicóptero e levados ó U.S.S. Wasp ás 13:09. A cápsula foi recuperada ás 14:28.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Programa Gemini
* Gemini 1
* Gemini 2
* Gemini 3
* Gemini 5
* Gemini 6
* Gemini 7
* Gemini 8
* Gemini 9
* Gemini 10
* Gemini 11
* Gemini 12
No Distance Left to Run

"**No Distance Left to Run**" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como terceiro sinxelo do seu álbum *13* o 15 de novembro de 1999. O tema acadou o número 14 na lista británica de sinxelos.

## Listaxe de cancións 
***CD1**
# "No Distance Left To Run"
# "Tender" (Cornelius remix)
# "So You"

***CD2**
# "No Distance Left To Run"
# "Battle" (UNKLE remix)
# "Beagle 2"
# "No Distance Left To Run" (vídeo)

***Casete**
# "No Distance Left To Run"
# "Tender" (Cornelius remix)

***12"**
# "No Distance Left To Run"
# "Tender" (Cornelius remix)
# "Battle" (UNKLE remix)

***DVD**
# "No Distance Left To Run" (vídeo)
# "No Distance Left To Run" (live)
# "No Distance Left To Run" (making of)
# "Tender" (live)
# "Battle" (live)
# "Beagle 2 Space Footage"

***CD Europeo**
# "No Distance Left To Run"
# "Tender" (Cornelius remix)
# "Battle" (UNKLE remix)
# "Beagle 2"

## Notas
Morea

A **morea** (*Muraena helena*, Linnaeus 1758), é un peixe teleósteo da orde dos angüiliformes e familia dos murénidos.

## Etimoloxía 
O nome deriva do latín *muraena*, co mesmo significado.

## Descrición 
É de corpo serpentiforme, alongado ata alcanzar tamaños de 130–150&nbsp;cm de lonxitude, sen escamas. A cor é variable pero normalmente acastañada, con manchas irregulares amarelas ou abrancazadas; coa idade adquiren tons azulados.

Posúe unha aleta dorsal e unha anal, continuas e fusionadas coa caudal; unha funda dérmica protexe as aletas dorsal e anal. Carece de aletas pectorais e as aberturas branquiais redúcense a uns pequenos orificios rodeados dunha orla negra.

A cabeza é pequena, curta e alta, con ollos pequenos e unha forte boca provista de numerosos dentes longos e afiados; tamén ten dentes no vómer, pero estes son moito máis pequenos. A comisura da boca é posterior á posición dos ollos.

A súa mordedura é velenosa por mor dunha secreción hemolítica que producen na súa mucosa palatina, pero en calquera caso pode provocar graves feridas e infeccións.

## Hábitat e bioloxía 
A morea vive nas costas do Atlántico oriental, desde as illas Británicas a Senegal, incluíndo as illas Azores, Madeira, Canarias e de Cabo Verde así como no Mediterráneo, ata o mar Negro.

Vive xeralmente entre as rochas, agochada nas fendeduras e ocos dos fondos rochosos dos que, durante o día, só asoma a cabeza, á espera de que pase unha presa sobre a que lanzarse.

É activa de noite, capturando peixes e cefalópodos, dos que se alimenta.

## Interese pesqueiro e comercial 
miniatura|dereita|350px|Moreas expostas á venda.
Péscase habitualmente mediante pesca submarina, aínda que tamén, ocasionalmente, con nasas e palangrees.

Resulta pouco apreciada na cociña galega, se ben nas costas mediterráneas é unha especie de consumo habitual.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco*. Xunta de Galicia 1999.

### Outros artigos 
* Angüiliformes
* Murénidos
### Ligazóns externas 
* Ficha de Asturnatura.com 
* *Muraena helena* Linnaeus, 1758 Ampla información da morea, en FishBase 	
* Descrición da morea
Rauma

**Rauma** (en sueco *Raumo*) é unha cidade de Finlandia, situada na rexión de Satakunta, no suroeste do país. Ten unha poboación de 39.870 habitantes segundo o censo de 2012.

O seu centro histórico, a Antiga Rauma é Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1991, e dende 1999 o sitio funerario da Idade de Bronce de Sammallahdenmäki tamén está na lista da UNESCO.

## Historia 
No século XIV, antes de ser declarada cidade, Rauma contaba cun mosteiro franciscano e unha igrexa católica. En 1550, os habitantes de Rauma recibiron a orde de trasladarse a Helsinqui, mais isto foi contrarrestado con éxigo e Rauma puido continuar o seu crecemento.

Practicamente a totalidade da cidade de madeira foi devastada nos lumes de 1640 e 1682. O estilo neorrenacentista de moitos edificios é resultado da prosperidade provocada pola navegación. En 1897 Rauma tiña a maior frota de Finlandia, cun total de 57 veleiros. As mercancías eran exportadas principalmente a Alemaña, Estocolmo e os países bálticos. Nos anos 1890, Rauma tivo un colexio universitario que posteriormente foi anexionado á Universidade de Turku. Unha parte do departamento de educación aínda existe en Rauma.

O nome *Rauma* vén da palabra xermánica *strauma*, que significa "córrego".

## Deporte 
Como no resto do país, o hóckey sobre xeo goza dunha gran popularidade en Rauma. O Lukko foi fundado na cidade en 1936 e compite na primeira categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a Liiga. O equipo proclamouse campión finlandés en dúas ocasións (1963 e 2021), así como subcampión tres veces (1961, 1966 e 1988), e gañou a medalla de bronce en seis ocasións máis (1 965, 1969, 1994, 1996, 2011 e 2014). Xoga os seus partidos como local no Kivikylän Areena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial (en varios idiomas)
Salo

**Salo** é unha cidade situada no suroeste de Finlandia, na rexión de Finlandia Propia. Segundo o censo de 2012 a cidade ten unha poboación de 54.873 habitantes.

## Historia 
Salo existe como centro de comercio rural dende alo menos o século XVI, emerxendo na localización onde a Gran Ruta Costeira, a importante ruta Leste-Oeste. En 1887 Salo converteuse oficialmente nunha cidade comercial, e a principios de 1891, nun municipio independente.. A área do concello era inicialmente moi pequena, tan só 0.65&nbsp;km². En 1932 medrou ata os 18&nbsp;km² cando as áreas dos concellos veciños de Uskela e Halikko foron anexionadas a Salo. En 1960 Salo converteuse en cidade. O concello de Uskela uniuse a Salo en 1967, mentres que os de Halikko, Kiikala, Kisko, Kuusjoki, Muurla, Perniö, Pertteli, Suomusjärvi e Särkisalo o fixeron a principios de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Ramiro Vidal Alvarinho

**Ramiro Vidal Alvarinho**, nado en Ferrol o 12 de marzo de 1973, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Residente en Oleiros desde a adolescencia. Iniciou a súa traxectoria poética no colectivo *Versos Suicidas*, tendo participado desde entón en múltiples recitais, sendo actualmente membro de *A porta verde do sétimo andar*.

## Obra 
### Poesía 
* *Mares de queijo*, editado en Internet, e en 2015, por A porta verde do sétimo andar..
* *Letras de amor e guerra*, 2012, A porta verde do sétimo andar.
**Origem e ruptura*, 2019, M Editora.

### Obras colectivas 
* *Sétimo Andar, Poesía Alén*, 2010, A porta verde do sétimo andar.
* *Pegadas*, 2011, A porta verde do sétimo andar.
* *Sétimo andar*, 2012, A porta verde do sétimo andar - Cadernos de Q de Vian.
* *Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto*, 2013, A. C. Caldeirón.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro*, 2015, libro electrónico.
* *Aldeas sen voz*, 2016, Editorial Canela.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en *As escollas electivas*
Marta Darriba

**Marta Darriba Quintián**, nada en Lugo, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
En 1996 licenciouse en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela, e no ano 2010 rematou un máster de Comunicación e Educación pola Universitat Autònoma de Barcelona.

Presentou o Telexornal Serán da TVG, e dirixiu e presentou o matinal da TVG, *Bos Días*. Dende setembro de 2017 é redactora xefa dos informativos da TVG e presenta ao mesmo tempo o Telexornal Mediodía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Innovatia 8.3 USC .
Santa Cruz del Valle Urbión

**Santa Cruz del Valle Urbión** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 101 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
El Trabajo (Ourense)

***El Trabajo*** foi un xornal editado en Ourense entre 1878 e 1880.

## Historia e características 
Apareceu a comezos de 1878 como boletín bisemanal e editábase na imprenta de Antonio Otero que era o propietario. A partir de novembro de 1879 pasou a ter unha periodicidade diaria. Entre os seus redactores figuraron Manuel Curros Enríquez, Juan Neira Cancela e Luciano Cid Hermida, e segundo algunhas fontes, dirixiuna o propio Curros. De carácter independente e de tendencia progresista, ofrecía información de interese xeral, con especial atención á política, á economía e á instrución. Cesou a súa publicación en marzo de 1880.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Campo de Golf de Meis

O **Campo de Golf de Meis** é un campo de golf de 18 buracos, situado en Silván da Armenteira, no concello de Meis. Deseñado por Antonio Grande, foi inaugurado o 17 de maio de 2000.

## Percorrido
*Barras Brancas / 6.203 m Par 72, Slope = 132, Valoración = 73,4
*Barras Amarelas / 6.034 m Par 72, Slope = 130, Valoración = 72,5
*Barras Azuis / 5.525 m Par 72, Slope = 135, Valoración = 75,5
*Barras Vermellas / 5.337 m Par 72, Slope = 133, Valoración = 74,3

O campo de Golf de Meis, hospedou a 22ª edición do European Ladies Team Championship 2001.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Club de Golf Chan do Fento
### Ligazóns externas
* Campo de Golf de Meis .
El Trabajo

***El Trabajo*** foi o nome de varias publicacións:

****El Trabajo***, periódico publicado en Ferrol en 1871.
****El Trabajo***, periódico publicado en Ourense entre 1878 e 1880.
****El Trabajo***, semanario socialista publicado en Ferrol en 1903.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Trabajo
Alfonso Láuzara

**Alfonso Láuzara Martínez**, nado en Teis, Vigo en 1971, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela.

Foi cofundador do colectivo poético galego *A porta verde do sétimo andar*. Publicou tamén en revistas como *Estación Central*, *Andar21*, *Atenea*, *Levure* e *Madrygal. Revista de Estudios Gallegos*.

## Obra 
### Poesía 
* *Noite-Día*, 2013, A porta verde do sétimo andar.

### Obras colectivas 
* *A porta verde do sétimo andar*, 2007, A porta verde do sétimo andar.
* *As voces do pan*, 2009.
* *Sétimo andar, poesía alén*, 2010, A porta verde do sétimo andar.
* *Pegadas*, 2011, Nova Galicia Edicións.
* *A cidade na poesía galega do século XXI*, 2012, Toxosoutos.
* *Sétimo andar*, 2012, A porta verde do sétimo andar.
* *Versus cianuro. Poemas contra a mina de ouro de Corcoesto*, 2013, A. C. Caldeirón.
* *150 Cantares para Rosalía de Castro* (2015, libro electrónico).
* *Dez anos na Porta*, 2015, A porta verde do sétimo andar.
* *Aldeas sen voz*, 2016, Editorial Canela.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en *As escollas electivas*
Luciano Cid Hermida

**Luciano Cid Hermida**, nado en Santiago de Compostela en 1843 e finado en Ourense en xaneiro de 1914, foi un escritor e xornalista galego.
[miniatura|page=5|*Leyendas, tradiciones y episodios históricos de Galicia*, [PDF.]]
## Traxectoria 
Militou no Partido Liberal ao lado do deputado Vicente Pérez. Colaborou en *El Trabajo*, *El Derecho* e *El Miño* e dirixiu os periódicos *El Progreso*, *La Tertulia*, *La Unión Democrática*, *La Opinión Liberal*, *Álbum Literario* e *Crónica Literaria*. O seu traballo sobre "El tributo de las cien doncellas" resultou premiado no concurso que tivo lugar en Cádiz en 1886.

## Obras 
* *El mejor juez es Dios*, 1887.
* *Medios de combatir la actual crisis agrícola y pecuaria de Galicia*, 1887.
* *Leyendas, tradiciones y episodios históricos de Galicia*, 1891, Biblioteca Gallega.
* *Biografía del insigne poeta gallego Manuel Curros Enríquez*, 1908.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Primula

thumb|Un dos numerosos cultivares de *Primula*
[thumb|*[Primula farinosa* flores.]]
thumb|Híbrido cultivar de *Primula*
[thumb|*[Primula elatior* Crescendo rouge.]]
[thumb|*[Primula auricula* Aurikel.]]
[thumb|*[Primula verticillata*]]
[thumb|*[Primula vialii*]]

As **primulas** (*Primula* spp.), tamén coñecidas coma **cáncaros** ou **primaveras** (por ser as primeiras flores en aparecer na primavera) son un xénero dunhas 400–500 especies de plantas principalmente herbáceas que salientan pola súa flor pertencentes á familia Primulaceae. O xénero inclúe o cáncaro, a coñecida especie brava típica dos bosques sombrizos de Galiza (*P. vulgaris*). Outras especies comúns son *P. auricula* (aurícula), *P. veris* (prímula) e *P. elatior* (beizo de boi). Estas especies e moitas outras empréganse coma ornamentais; e foron hibridadas, especialmente no caso da cáncaro bravo, durante centos de anos. As prímulas son nativas de zonas temperadas do hemisferio norte, chegando até as montañas tropicais de Etiopía, Indonesia, Nova Guinea, e nas zonas temperadas do sur de América do Sur. Case a metade das especies coñecidas proveñen do Himalaia. 
;Etimoloxía
***Primula***: nome xenérico que provén do latín *primus* ou *primulus* = "primeiro", e refiríndose á súa ceda floración. Na época medieval, a margarida foi chamada *primula veris* ou "primoxénita da primavera".

## Especies 
### En Galiza 
* *Primula acaulis* (L.) L. subsp. *acaulis* (*P. vulgaris* Huds.; *P. grandiflora* Lam.) PLANELLAS 1852; MERINO 1906; PAU 1921; SILVA PANDO 1994; GNZ. AZCARATE & AMIGO 1996; CASTROV. & al. 1997. Cáncaro, común en toda Galiza.
* *Primula elatior* (L.) Hill subsp. *elatior* CASTROV. & al. 1997. Atopada en Ourense.
* *Primula elatior* (L.) Hill subsp. *intrincata* (Gren. & Godr.) Widmer (*P. veris* var. *elatior* L.) GMZ. VIGIDE 1985; ORTIZ & RGZ. OUBIÑA 1988b; GNZ. AZCARATE & al. 1991; GNZ. AZCARATE & AMIGO 1996; CASTROV. & al. 1997. Atopada nas provincias de Lugo e Ourense.
* *Primula veris *L. subsp. *canescens* (Opiz) Hayek (*P. officinalis* (L.) Hill) ALVAREZ 1972; SILVA PANDO & al. 1984; GARCIA MTZ. 1985b; CASTROV. & al. 1997. Atopada nas provincias da Coruña e Lugo.

### Listaxe completa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Graham, Judy, *El Aceite de Primula : Propiedades de tratamiento de Enfermedades*, Editorial: Edaf, Editorial S.A. Data de publicación: 1985 ISBN 978-84-7640-038-8, edición 13ª
* MATEO, G.e M. B. CRESPO —1998— *Manual para la determinación de la flora valenciana*.Monogr. Fl. Montiberica n° 3. Valencia.
* Sunset Western Garden Book, 1995:606–607 
* WIDMER, Eur. Art. Primula (1891);
### Outros artigos 
* Cáncaro
### Ligazóns externas 
* http://www.vivelanaturaleza.com/botanica/primavera.php
Kotka

**Kotka** (en finés e sueco; en ) é unha cidade de Finlandia, situada na rexión de Kymenlaakso ao sur do país, a uns 50 km da fronteira rusa. A súa poboación ascende a 87.323 habitantes segundo o censo de 2012. É un dos portos máis activos do país por detrás da capital, Helsinqui.

Na batalla naval de 1789 entre Rusia e Suecia afundíronse máis de 1000 barcos nas proximidades do porto, e os seus restos déronlles boas ganancias aos buscadores de tesouros.

## Cidades irmás 
Kotka está irmandada con 10 cidades doutros países:

*  Landskrona, Suecia 
*  Glostrup, Dinamarca
*  Fredrikstad, Noruega
*  Tallinna, Estonia
*  Greifswald, Alemaña
*  Lyypekki, Alemaña
*  Gdynia, Polonia
*  Kronstadt, Rusia
*  Klaipėda, Lituania
*  Taizhou, China

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Opinión Liberal

***La Opinión Liberal*** foi un periódico editado en Ourense entre 1886 e 1887.

## Traxectoria 
Apareceu en novembro de 1886. Saíu dúas veces á semana, os mércores e sábados. Órgano de Adolfo Merelles Caula, estaba dirixido por Luciano Cid Hermida. Incluíu información xeral e local, notas bibliográficas, artigos culturais e poemas en galego. Amosou interese polos problemas do campesiñado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Sarracín

**Sarracín** é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 270 habitantes (INE 2012).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Buganvílea

As **buganvíleas** son plantas rubideiras pertencentes ao xénero ***Bougainvillea***. Ten 17 especies aceptadas das 35 descritas.

## Taxonomía 
***Bougainvillea***: nome xenérico que foi creado por Philibert Commerson (1727-1773) en honra a Louis Antoine de Bougainville (1729-1811), o mariñeiro e explorador francés que trouxo por vez primeira a planta a Europa dende o Brasil, e de quen era o botánico que o acompañou na súa expedición arredor do mundo de 1766 a 1769. A súa publicación foi obra de Antoine Laurent de Jussieu no seu *Genera Plantarum (Jussieu)*, 91, en 1789.

A especie tipo é: *Bougainvillea spectabilis* Willd..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Como coidar as buganvíleas
In vitro

[miniatura|Cultivo dunha [vide *in vitro*.]]
***In vitro*** é unha locución latina que significa literalmente "no vidro". Refírese a unha técnica para realizar un determinado experimento
nun tubo de ensaio, ou xeralmente nun ambiente controlado fóra dun organismo vivo.

A fecundación *in vitro* é un exemplo amplamente coñecido, que consiste nun procedemento de reprodución asistida realizado nun laboratorio. Ao igual que outros moitos experimentos relacionados coa bioloxía molecular que se levan a cabo fóra dos organismos ou células, e nos que as condicións non representan necesariamente as condicións intracelulares, os resultados son mencionados a miúdo como *in vivo* ("que ocorre ou ten lugar nun organismo vivo), *in vitro* ou *in silico* ("feito por computadora ou mediante unha simulación computacional").

## Véxase tamén
*Experimentación con animais
**Ex vivo*
**In situ*
**In utero*
**In vivo*
**In silico*
**In papyro*
**In natura*
### Ligazóns externas
* Recompilación de usos na prensa escrita
Álbum Literario

***Álbum Literario*** foi unha revista editada en Ourense entre 1888 e 1893.

## Traxectoria 
Subtitulada *Revista semanal de Literatura, Ciencias y Artes*, apareceu o 5 de febreiro de 1888. O seu fundador e director foi Luciano Cid Hermida. Entre os seus colaboradores figuraron Heraclio Pérez Placer, Eladio Rodríguez González, Fernando García Acuña, Roque Pesqueira Crespo, Eduardo Núñez Sarmiento, Lisardo Barreiro, Ramón Méndez Gaite. Constaba das seccións: Crónica Orensana, para a cultura, Libros y publicaciones recibidas e En serio y en broma, para o humor. Informaba tamén sobre as actividades da Asociación Regionalista Gallega. Centrada na literatura, política e cultura popular, publicou tamén biografías, crítica literaria, estudos lingüísticos, artigos de historia local, monográficos a persoeiros ilustres e ensaios históricos. Apareceron poemas de Manuel Curros Enríquez, Alberto García Ferreiro e Filomena Dato en galego, e Jesús Muruais, Renato Ulloa, Victorino Novo García, Manuel Núñez González, Aurelio Ribalta, Fernando García Acuña e Xerardo Álvarez Limeses en castelán; relatos de Manuel Amor Meilán como "Baixo do alpendre"; estudos de carácter lingüístico e literario como "El dialecto gallego" de Benito Fernández Alonso e textos de historia de Ourense. Rematou a súa publicación en abril de 1893.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Álbum Literario de Galicia*
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Estadio Salto del Caballo

O **Estadio Salto del Caballo** é un estadio de fútbol da cidade de Toledo, en Castela-A Mancha (España). É un recinto deportivo municipal que alberga os partidos do Club Deportivo Toledo, equipo que milita actualmente na Terceira División Española.

Foi inaugurado o 23 de novembro de 1973 e ten capacidade para 5.500 espectadores tras a ampliación efectuada a tempada 1993-94. O primeiro gol anotado no campo foi obra de Luis Aragonés co Atlético de Madrid.
Gonzalo de Amarante

**Gonzalo de Amarante**, nado en Tagilde (Vizela) en 1187 e finado o 10 de xaneiro de 1259, foi un relixioso portugués da Orde dos Predicadores. É recoñecido como beato pola Igrexa Católica, e a súa festividade celébrase o 10 de xaneiro.
## Traxectoria 
Sábese moi pouco da vida deste popular beato. Pertenceu a unha extensa familia nobre, desde pequeno, practicamente desde o bautismo, sentiuse atraído pola relixión, dándose conta o arcebispo de Braga, quen o tomou como aprendiz e preparouno para o sacerdocio. Aceptárono os frades dominicos, sendo reitor da orde do bispo en San Pelagio. Foi de peregrino aos catorce anos a Palestina e Roma, e ao seu retorno, por múltiples cambios e problemas co seu sobriño retirouse en Amarante a vivir de xeito solitario, dedicándose á evanxelización. Aos poucos, unha grave enfermidade foi deteriorando a súa saúde, ata falecer o 10 de xaneiro de 1259.

En honor deste beato portugués, unha coñecida canle brasileira que cruza a cidade de Pelotas (Río Grande do Sur), foi chamada Canle São Gonçalo.

## Notas
IB Sat

**IBSat** foi unha das canles que emitía o *Ens Públic de Radiotelevisió de les Illes Balears* para a súa emisión en Europa.
Esta canle tiña como obxectivo achegar a televisión e a cultura balear ao resto do continente.
A súa programación baseábase principalmente en contidos de produción propia das canles de IB3 Televisió. As súas emisións comezaron en outubro de 2008 e en novembro de 2012 clausuráronse para aforrar os 400.000 € que lle custaba ao Goberno das Illas Baleares mantelo en emisión.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* IB3 Televisió

### Ligazóns externas 
*Web oficial de IB3
El Progreso (Ourense)

***El Progreso*** foi un periódico editado en Ourense entre 1881 e 1882.
## Historia e características 
Bisemanario político e de intereses xerais, apareceu o 15 de decembro de 1881. Estaba dirixido por Luciano Cid Hermida. De existencia efémera, non acadou o ano na rúa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Jasminum

***Jasminum***, os **xasmíns** é un xénero con arredor de 300 especies de arbustos gateadores. É oriúndo das rexións tropicais e subtropicais de Europa e Asia, sendo amplamente cultivado. A maioría das especies medran como rubideiras sobre doutras plantas ou guiadas en estruturas.

En Galiza atopamos as especies principalmente na xardinaxe, sendo a máis frecuente o xasmín común, rubideira de flores moi recendentes. Con todo tense descrito a especie *Jasminum fruticans* espontánea nas provincias de Lugo e Ourense.

## Etimoloxía 
O termo galego xasmín provén do árabe clásico *yāsamīn* e este do pelvi *yāsaman*, "agasallo de Deus".

## Descrición 
As flores dos xasmíns, comunmente brancas – se ben hai algunhas especies amarelas–, posúen a miúdo un doce e intenso recendo que lembra ao da flor da laranxeira. Estas plantas cultívanse principalmente polas súas flores, no xardín, coma planta de interior ou para flor cortada. A flor dura arredor de 24 horas.

No sur e sueste de Asia as mulleres adoitan levar as flores no pelo. Empréganse tamén en infusións, cuxa base é o té verde e moitas destilan un aceite co que se elaboran perfumes.
En aromaterapia, empréganse no aspecto emocional coma un afrodisíaco, e pola parte física coma relaxante muscular e analxésico.

## Especies 
## Véxase 
* *Trachelospermum jasminoides*

## Cultivo 
Cómpren de abondosa luz, especialmente se fican nun interior; no exterior non é conveniente que se expoñan directamente aos raios do sol, porque se han tornar murchos.

Cómpre protexelos das xeadas. Non aturan o exceso de frío no invierno xa que non deixa que a planta floreza, uns 13 graos son o ideal. No verán aturan ben, sempre e cando haxa humidade no ambiente, poden aturrar os 25&nbsp;°C sen problemas.

A respecto da rega, cando están a medrar no verán cómpre regalos cada dous días, e no inverno, cando están coa flor, cada 4 ou 5 días.

Cómpre espallar auga sobre a planta cando estea nun interior, mais sen mollar as flores, que ficarían manchadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xasmín

### Ligazóns externas 
* *Jasminum sinense* e *Jasminum marianum* en cultivo
Lentella de auga

A **lentella de auga** ou **lentella de río** (***Lemna minor***) é unha planta acuática pequena, a máis coñecida das especies do xénero *Lemna* (lentellas de auga). As súas follas flotantes son oblongas, con 3 nervios destacados. Mergúllase na auga para florear. Especie case cosmopolita.

Medra con tanta rapidez e eficiencia que pode provocar grandes danos, como é o caso do Lago de Maracaibo, que aproveita os fertilizantes residuais das plantaciones achegadas para o seu crecemento de xeito incontrolado. Dende a súa aparición, o problema foi aumentando progresivamente, podéndose medir nas últimas observacións máis de 136.000 ha de *Lemna*.

## Sinonimia 
* * Lenticula minor* (L.) Scop., Fl. Carniol., ed. 2, 2: 213 (1772).
* *Lenticula palustris* Garsault, Fig. Pl. Méd.: t. 336 (1764), opus utique oppr.
* *Lenticula vulgaris* Lam., Fl. Franç. 2: 189 (1779).
* *Lemna vulgaris* (Lam.) Lam., Encycl. 3: 464 (1792).
* *Lemna minima* Thuill. ex P.Beauv., J. Phys. Chim. Hist. Nat. Élément 82: 113 (1816).
* *Lemna palustris* Haenke ex Mert. & W.D.J.Koch in J.C.Röhling, Deutschl. Fl., ed. 3, 1: 295 (1823).
* *Lemna cyclostasa* Elliott ex Chev., Fl. Gén. Env. París 2: 256 (1827).
* *Lemna obcordata* Bojer, Hortus Maurit.: 358 (1837), nom. inval.
* *Lemna conjugata* Willd. ex Schleid., Linnaea 13: 391 (1839), nom. inval.
* *Lemna ovata* A.Br. ex C.Krauss, Flora 28: 344 (1845).
* *Lenticula cyclostasa* (Elliott ex Chev.) Kurz, J. Linn. Soc., Bot. 9: 266 (1867).
* *Lenticula minima* (Chev.) Kurz, J. Linn. Soc., Bot. 9: 266 (1867).
* *Lemna monorhiza* Montandon, Guide Bot.: 308 (1868).
* *Lenticularia monorhiza* Montandon, Guide Bot.: 308 (1868).
* *Lemna rwandensis* De Sloover, Bull. Jard. Bot. Natl. Belg. 43: 366 (1973).

## Notas 
## Véxase tamén 
* *Lemna*
### Ligazóns externas
Lemna

***Lemna*** é un xénero de plantas acuáticas de libre flotación da familia das lentellas de auga Araceae. As lentellas de auga clasificáronse coma unha familia separada, as Lemnaceae, mais outros investigadores do Grupo para a Filoxenia das Anxiospermas APG II considéranas nas Araceae.

*Lemna spp.* medran libremente, flotando os seus talos en ou xusto por baixo da tona da auga. Moitos son pequenos, non máis de 5&nbsp;mm de lonxitude.

Poden provocar problemas coma especies invasoras.

En Galicia é común en auga quedas, especialmente a especie: *Lemna minor*.

## Especies 
* *Lemna gibba*
* *Lemna minuta*
* *Lemna minor*, lentella de auga común. 
* *Lemna trisulca*

## Notas 
* Cross, J.W. (2006). The Charms of Duckweed. 
* Landolt, E. (1986) Biosystematic investigations in the family of duckweeds (Lemnaceae). Vol. 2. The family of Lemnaceae - A monographic study. Part 1 of the monograph: Morphology; karyology; ecology; geographic distribution; systematic position; nomenclature; descriptions. Veröff. Geobot. Inst., Stiftung Rübel, ETH, Zúric.
* Lemna Ecotox testing Duckweed growth inhibition tests and standardisation

Image:LentejasDeAgua.jpg|Lentella de auga común (*lemna minor*) en Galiza
Image:LemnaTrisulca.jpg|*Lemna trisulca*
Image:LemnaGibba.jpg|*Lemna gibba*

## Véxase tamén 
* Lentella de auga

### Ligazóns externas 
* Lemna Ecotox testing Duckweed growth inhibition tests and standardisation