Pierre Corneille

**Pierre Corneille**, nado en Ruán, Francia o 6 de xuño de 1606 e finado en París o 1 de outubro de 1684, foi un dramaturgo francés. É considerado un dos maiores dramaturgos franceses do século XVII, xunto con Molière e Racine. A riqueza e diversidade da súa obra reflicte os valores e os grandes interrogantes da súa época.

## Biografía 
Pierre Corneille era o maior dunha familia de seis irmáns (un deles Thomas, tamén foi dramaturgo). Pertencía a unha familia de maxistrados de Ruán. O propio Pierre Corneille iniciou os seus estudos de dereito. En 1629 un desengano amoroso lévalle a escribir os seus primeiros versos para pasar posteriormente á súa primeira comedia, *Melita*, que estreou en París, ese mesmo ano, a compañía de Mondory e Lle Noir.

Con esta e as súas seguintes obras (*Clitandro*, *A viúva*, *A galería do Palacio*, *A seguinte*, *A praza Real*, *Medea* e *A Ilusión Cómica*), Corneille crea un novo estilo teatral, no que os sentimentos tráxicos son postos en escena por primeira vez nun universo plausible, o da sociedade contemporánea.

Corneille, autor oficial por nomeamento do Cardeal Richelieu, rompe co seu *status* de poeta de réxime e coa política controvertida do Cardeal, para escribir obras que exaltan os sentimentos de nobreza (*O Cid*), que lembran que os políticos non están por encima das leis (*Horacio*), ou que presentan a un monarca que trata de recuperar o poder sen exercer a represión (*Cinna*).

En 1647 é elixido para a Academia Francesa, ocupando a cadeira de brazos número 14 da táboa redonda até a súa morte, cando lle sucederá o seu irmán Thomas.

Trala morte de Richelieu, entre os anos 1643 e 1651, e durante o período da Fronda, a crise de identidade que padece Francia reflíctese na obra de Corneille: arranxa contas con Richelieu en "A Morte de Pompeyo", escribe "Rodugone", unha traxedia sobre a guerra civil, e desenvolve o tema do rei oculto en "Héraclius", "Don Sancho de Aragón" e "Andrómeda", interrogándose sobre a natureza mesma do rei, subordinado ás vicisitudes da Historia, facendo así que este gañe en humanidade. Foi precisamente a maquinaria necesaria para a posta en escena de *Andrómeda*, presentada como a súa obra mestra, a que xustificou a construción do Teatro de Petit-Bourbon en 1650.

A partir de 1650, as súas obras coñecen menores éxitos e tras o fracaso de "Pertharite", Corneille deixa de escribir durante varios anos.

A estrela ascendente do teatro francés é agora Jean Racine, en cuxas obras as intrigas prevalecen sobre os sentimentos e aparecen menos heroicos e máis humanos. O vello poeta non se resigna e renova o teatro coa traxedia *Edipo*.

Corneille continua innovando o teatro francés até a súa morte, creando o que el chama unha "habitación das máquinas", é dicir privilexiando a posta en escena e os efectos especiais ("O Vélaro de Ouro"), probando co teatro musical ("Agésilas", "Psyché") e mostrando a incompatibilidade do cargo real co dereito á felicidade ("Sertorius", "Suréna"). A comparación con Racine volveuse na súa contra posto que ámbolos dous autores crearon case simultaneamente, senllas obras sobre o mesmo tema, Corneille "Tito e Bérénice" e Racine "Berenice".

Ó final da súa vida, a situación de Corneille era moi mala e solicitou unha pensión real, que Lois XIV lle concedeu. Corneille morreu en París o 1 de outubro de 1684.

A extensión e riqueza da súa obra fixo que en Francia se desenvolvese o adxectivo *cornelliano* que hoxe en día é bastante extenso, posto que significa á vez a vontade e o heroísmo, a forza e a densidade literaria, a grandeza de alma e a integridade e unha oposición irredutible nos puntos de vista.

## Obras 
* *Melita* (1630)

* *Clitandro ou a Inocencia Perseguida* (1631)
* *A viúva* (1632)
* *A galería do Palacio* (1633)
* *A seguinte* (1634)
* *A praza Real* (1634)
* *Medea* (1635)
* *A Ilusión Cómica* (1636)
* *O Cid* (1636)
* *Horacio* (1640)
* *Cinna ou a Clemencia de Augusto* (1641)
* *Polyeucto* (1643)
* *A Morte de Pompeyo* (1644)
* *O Mentireiro* (1644)
* *Rodogune* (1644)
* *Théodore* (1646)
* *Héraclius* (1647)
* *Andrómeda* (1650)
* *Don Sancho de Aragón* (1650)
* *Nicomedes* (1651)
* *Pertharite* (1652)
* *Edipo* (1659)
* *Sertorio* (1662)
* *Otón* (1664)
* *Agésilas* (1666)
* *Atila* (1667)
* *Titoe Berenice* (1670)
* *Psiqué* (1671)
* *Pulquería* (1672)
* *Surena* (1674)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Asunto Molière-Corneille

### Ligazóns externas 
* Páxina sobre Pierre Corneille e as súas obras 
* Gallica, Biografía de Corneille