Paul-Yves Pezron

**Paul-Yves Pezron**, nado en Hennebont o 20 de xaneiro de 1639 ou 1640 e finado o 10 de abril de 1706, foi un monxe, teólogo, cronista e lingüista francés.

## Traxectoria 
Entrou como monxe cisterciense e pronunciou os seus votos en 1662 na abadía de Prières, na parroquia de Billiers (Morbihan), na Bretaña.

Estudou filosofía cos xesuítas en Rennes e teoloxía no Collège des Bernardins de París. Obtivo o doutoramento na  Sorbona. Era entón o secretario do padre Jean Jouaud de Prières. Foi profesor no Collège des Bernardins e converteuse no superior deste en 1686.

En 1697 foi elixido abade de La Charmoye, en Montmort-Lucy. É mencionado baixo este título, en agosto de 1699, na correspondencia que mantiña o filósofo Gottfried Wilhelm Leibniz co padre Claude Nicaise.

## Obra 
Antes dos seus estudos históricos e lingüísticos, era coñecido como cronista, especialmente sobre as Sagradas Escrituras e a historia da Antigüidade. En ''l'Antiquité du temps rétablié...* (1687) fai unha dura crítica da obra do monxe beneditino Michel Le Quien.

En febreiro de 1699 escribiulle unha carta ao abade Claude Nicaise, a cal apareceu no seguinte número, en xuño, da *Nouvelle République des Lettres*. Nela, segundo informa Leibniz, sinala que, vista a antigüidade dos anais chineses e outros indicios máis, cumpriría retroceder ás orixes dos tempos, é dicir, 6000 anos e non 4000, como calcula a Biblia.

En 1703 publicou un traballo para estabelecer a antigüidade superior dos pobos galos en que investigou de que personaxe da Biblia procedían. Concluíu, baseándose no xeógrafo Tolomeo e especialmente en Flavio Xosefo,  que todos son fillos de Gomer, filla de Iafet e neta de Noé. Afirmou tamén que estaban próximos aos descendentes dos pobos escitas e dos eslavos por parte de Magog, irmán máis novo de Gomer. 

Despois del, os celtas, expresión que lles convén mellor aos estudosos británicos, terían como nome secundario o de *gomeritas''. Así se pode ver en autores como Théophile-Malo de La Tour d'Auvergne-Corret, Jacques Le Brigant ou François-René de Chateaubriand.

Pezron é o primeiro en definir os pobos galos como un conxunto étnico cunha eminente superioridade. Segundo el, a súa extensión abranguería dende a Bretaña até a Galacia (na actual Turquía), pasando pola Galia e outras áreas de Europa central. É, amais, o primeiro en empregar o termo de "lingua celta".

Canto ás comparacións lingüísticas, Pezron afianza a cuestión da orixe común dos bretóns e dos galeses. Demostra que herdaron unha lingua celta que identifica como galo.

As súas hipóteses sobre o galo antigo e o estabelecemento das xenealoxías dos pobos antigos non se sostiveron co desenvolvemento da investigación. Porén, introduciu a idea, un tanto aventurada, de que se podía facer a historia da Antigüidade con base en feitos lingüísticos contemporáneos.

Edward Lhuyd, especialista galés en linguas celtas, tentou contactar con Pezron por correo durante unha viaxe de estudos á Bretaña en 1701. Devolveu o seu libro a Oxford e traduciuno, xa que o manuscrito fora atopado.A *Archælogia Britannica* de Lhuyd foi publicada en 1707. Porén, xa en 1701, sabía que Pezron era especialista na lingua bretoa. Malia non coincidir coas súas teses históricas, puido, seguindo a George Buchanan, falar dos celtas, termo non empregado por Pezron. Mostrouse así que as linguas célticas divídense en dúas ramas:

* A rama goidélica ou gaélica, de Irlanda e Escocia
* A rama británica galesa, os insulares córnicos e o antigo galo.

Ambos investigadores, con diferentes técnicas de traballo, introduciron a figura dos celtas modernos dende un criterio lingüístico. Deste xeito, son os precursores do celtismo ou panceltismo.

* ''L'antiquité des temps rétablie contre les Juifs et les nouveaux chronologistes*, París, Jean Boudot, 1687
* *Défense de l'antiquité des temps, où l'on soutient la tradition des Pères et des Églises, contre celle du Talmud, et où l'on fait voir la corruption de l'hébreu des Juifs*, París, Jean Boudot, 1691
* *Essai d'un commentaire littéral et historique sur les Prophètes*, París, Jean Boudot, 1693
* *Histoire évangélique confirmée par la judaïque et la romaine*, París, Jean Boudot, 1696
* *Antiquité de la Nation et de la langue celtes autrement appelez Gaulois*, París, Jean Boudot, 1703
* *L'antiquité des temps rétablie contre les Juifs et les nouveaux chronologistes* ( éd.), París, Gabriel Martin, 1704

### Traducións 
* *The Antiquities of Nations; more particularly of the Celtae or Gauls'', By Monsieur Pezron, tradución de David Jones. Londres, Ballard ; Burrough, 1706

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Daniel Le Bris, "Les études linguistiques d'Edward Lhuyd en Bretagne en 1701" en *La Bretagne linguistique*, n° 14, 2009, Université de Brest
* Joseph Rio, "Celtisme et druidisme", *Bulletin de la Société historique et archéologique du Pays de Lorient*, n° 34, 2008-2009
* Nathalie Vanwerkelhuyzen, ''L'étymologie totalitaire en France au dix-huitième siècle: modèle, discours et pratiques'', Université de Liège, Groupe d'études du dix-huitième siècle.
* John Collis, *Celtic Myths*, *Antiquity*, n°71, 1997, 195-201

### Outros artigos 
* Celtas
* Cronoloxía
* Linguas celtas
* Panceltismo