Federación Universitaria Escolar

[miniatura|300x300px|Edificio da antiga [Universidade de Madrid|Universidade Central de Madrid na rúa de San Bernardo. Alí foi alzada a bandeira vermella da FUE durante a rebelión estudantil de 1929 contra a Ditadura de Primo de Rivera.]]

A **Federación Universitaria Escolar** (**FUE**) foi unha organización estudantil fundada na Universidade Central de Madrid (España) a finais de 1926 por Antonio María Sbert e outros dous estudantes como alternativa á até entón hexemónica Asociación de Estudiantes Católicos (AEC), e no contexto das protestas estudantís contra a política universitaria da Ditadura de Primo de Rivera, que pronto derivaron nunha rebelión, primeiro, contra a Ditadura e, logo, contra a Monarquía de Afonso XIII. Trala proclamación da Segunda República Española, a FUE extinguiuse diluíndose nas diversas organizacións xuvenís e partidos de esquerda. Sbert foi deputado por Esquerra Republicana de Catalunya.

## Historia 
As primeiras protestas estudantís contra a Ditadura de Primo de Rivera tiveron lugar na primavera de 1925, cando aínda gobernaba o Directorio militar, promovidas pola recentemente creada Unión Liberal de Estudantes (ULE) que agrupaba aos estudantes republicanos —o 26 de abril fixo público un manifesto—. O incidente máis importante tivo lugar o 15 de maio e estivo protagonizado polos estudantes da Escola de Enxeñeiros Agrónomos encabezados por Antonio María Sbert, os cales non asistiron ao acto de clausura do curso académico presidido polo rei Afonso XIII en sinal de protesta, porque o ditador Miguel Primo de Rivera rexeitara a petición que querían presentarlle por non estar feita *polo conduto regulamentario*. A reacción do ditador foi expulsar a Sbert da escola e confinalo en Cuenca.

A finais de 1926 Sbert, Antolín Alonso Casares e Emilio González López da Universidade Central de Madrid fundaron a Federación Universitaria Escolar (FUE), como alternativa á até entón hexemónica Asociación de Estudantes Católicos (AEC). A primeira folga de certa resonancia que convocou a FUE foi en marzo de 1928 como protesta polo expediente aberto ao catedrático Luís Jiménez de Asúa con motivo dunha conferencia que pronunciou na Universidade de Murcia sobre o control da natalidade; mais o movemento máis importante que promoveu a FUE foi a protesta contra da *Lei Callejo* promulgada en maio de 1928, cuxo artigo 53 permitía expedir títulos universitarios aos dous centros de estudos superiores privados existentes entón en España, ámbolos dous propiedade da Igrexa católica —os agostiños do Escorial, e os xesuítas de Deusto—. En principio, como sinalou Eduardo González Calleja, era "unha resposta de autodefensa dos estudantes encamiñados a profesionais liberais contra a plétora de licenciados procedentes dos establecementos educativos confesionais".

González Calleja afirma, doutra banda, que naquela época, a FUE "baseaba o seu programa na reivindicación de novos valores socioculturais, como o feminismo e o naturismo, pero non mostraba unha ideoloxía clara, agás un vago republicanismo sentimental que aos poucos conseguiría plasmarse politicamente".

Con todo, a derrogación do artigo 53 non detivo a protesta estudantil —"unha ditadura que capitula é un réxime vencido, e os estudantes dábanse perfecta conta diso", explicou Ben Ami—. A FUE, esixiu a rehabilitación de Sbert, o levantamento das sancións contra os profesores e o recoñecemento da liberdade de asociación dos estudantes. Así a axitación estudantil renovouse en xaneiro de 1930. A resposta de Primo de Rivera foi disolve-la FUE, mais o 22 iniciouse un paro xeral en tódalas universidades españolas, que foi apoiado polas forzas sindicais e que xa tivo un carácter claramente republicano. "O 28 de xaneiro, Primo de Rivera presentou a dimisión ao rei, soándolle aínda nos oídos o eco dos clamores estudantís", comenta Shlomo Ben Ami.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*