Tolerancia periférica

A **tolerancia periférica** é unha das dúas ramas da tolerancia inmunolóxica; a outra é a tolerancia central. Ten lugar na periferia inmune, unha vez que as células T e B abandonan os órganos linfoides primarios). O seu propósito principal é garantir que as células T e B autorreactivas que escaparon da tolerancia central non causan unha doenza autoinmune. As Tregs, que son tamén xeradas durante o desenvolvemento das células T tímicas, suprimen adicionalmente as funcións efectoras dos linfocitos convencionais na periferia. A dependencia dun determinado antíxeno na tolerancia central ou na periférica está determinada pola súa abundancia no organismo. A tolerancia periférica de células B está moito menos estudada e está en gran medida mediada pola dependencia das células B das células T axudantes.

## Ignorancia inmunolóxica 
Os antíxenos que xeralmente están presentes en baixo número poden ser ignorados polo sistema inmnitario sen ningún mecanismo posterior, xa que as células T teñen que ser activadas antes da súa migración a tecidos non linfoides. Os mecanismos especializados que aseguran esta ignorancia polo sistema inmunitario desenvolvéronse nos chamados órganos inmunoprivilexiados. Porén, as células dendríticas inmaturas poden inducir tanto tolerancia de CD4 coma de CD8. Estas células dendríticas inmaturas adquiren o antíxeno dos tecidos periféricos (por endocitose de células apoptóticas) e preséntano ás células T virxes nos órganos linfoides secundarios. Se a célula T recoñece o antíxeno, é eliminada ou convertida en Treg. Ademais, identificouse que as células dendríticas BTLA+ son unha poboación especializada de célula presentadora de antíxenos, responsable da conversión Treg. Non obstante, despois da maduración (por exemplo durante a infección) as células dendríticas perden en gran medida as súas capacidades toleroxénicas. Entre elas, só as células reticulares fibroblásticas e as células estromáticas do ganglio linfático se viu que desempeñasen un papel na tolerancia periférica. Ambas as poboacións poden inducir a tolerancia de células T CD8 por presentación de antíxenos endóxenos sobre moléculas de MHC I  e incluso a tolerancia de células T CD4 por presentación de complexos péptido-MHC II, os cales os tomaron das células dendríticas.

### Supresión 
Outro mecanismo que protexe o corpo das reaccións autoinmunes é a supresión de células T efectoras autorreactivas polas Tregs. As Tregs poden xerarse ou no timo durante a selección negativa ou na periferia inmunitaria polo mecanismo descrito anteriormente. Aquelas que foron xeradas no timo denomínanse Tregs naturais (nTregs) e as xeradas na periferia denomínanse Tregs inducidas (iTregs). Independentemente da súa orixe, unha vez presentes as Tregs usan varios mecanismos diferentes para suprimir as reaccións autoinmunes. Estas inclúen a depleción de IL-2 do ambiente e a secreción de citocinas toleroxénicas IL-10 e o TGF-β.

### Anerxia inducida 
As células T poden facerse células que non reaccionan a antíxenos presentados se a célula T se encontra cunha molécula MHC sobre unha célula presentadora de antíxenos (sinal 1) sen conectarse con moléculas coestimuladoras (sinal 2). As moléculas coestimuladoras son reguladas á alza por citocinas no contexto dunha inflamación aguda. Sen citocinas proinflamatorias, as moléculas coestimuladoras non se expresarán na superficie da célula presentadora de antíxenos e así o resultado será a anerxia se hai unha interacción MHC-TCR entre a célula T e a célula presentadora de antíxenos.

## Tolerancia dividida 
Como moitas vías da inmunidade son interdependentes, non todas necesitan ser toleradas. Por exemplo, as células T tolererizadas non activan células B autorreactivas. Sen esta axuda das células T CD4, as células B non se activarán.

## Notas