open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vimioso

**Vimioso** é unha vila e concello raiano portugués do distrito de Braganza integrado na subrexión de Terras de Tras os Montes, que pertence á rexión Norte.

É sede do municipio homónimo, que ten unha área total de 481,59 km2, 4&nbsp;176 habitantes (segundo datos de 2023) e unha densidade de poboación de 8 habitantes por km2, subdividido en 10 freguesías. O concello limita ao norte coa comunidade autónoma española de Castela e León, ao leste co concello de Miranda do Douro, ao sur con Mogadouro, ao suroeste con Macedo de Cavaleiros e ao oeste e ao noroeste con Braganza.

## Freguesías 
miniatura|esquerda|Freguesías do concello de Vimioso.
O concello de Vimioso está subdividido en 10 freguesías:

## Demografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de municipios de Portugal
Partido xudicial de Viveiro

O **partido xudicial de Viveiro** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial n.º 6 da provincia de Lugo.

Abrangue os concellos mariñáns de Burela, Cervo, Foz, Ourol, O Vicedo, Viveiro e Xove.

A cabeza de partido, e polo tanto sede das institucións xudiciais, é Viveiro. O enderezo do partido sitúase na rúa Alonso Pérez da localidade. Viveiro conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.

## Contexto histórico 
O primitivo partido xudicial de Viveiro estabeleceuse no ano 1841. A súa xurisdición comprendía os municipios de Cervo, Xove, Muras, Ourol, Riobarba e Viveiro. A súa extensión superficial era de 718 quilómetros cadrados.

En 1952 desaparece o concello de Riobarba, dando paso ao do Vicedo, que se inscribe no partido xudicial.

En 1988, por mor da promulgación da Lei de Demarcación e de Planta Xudicial, a superficie xurisdicional de Viveiro vese afectada. O concello de Muras pasa a formar parte do partido xudicial de Vilalba, mais por outra banda incorpórase o de Foz, que previamente pertencera ao partido xudicial de Mondoñedo.

En 1994 engádese ao partido xudicial o concello de Burela, que xurdiu da segregación de Burela do de Cervo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
François Varin

: *Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos **Varin***

**François Varin** (ou **Warin**), nado en París o 6 de xaneiro de 1644 e finado despois de marzo de 1705, foi un medallista e deseñador e gravador de moedas francés, que ocupou o cargo de gravador xeral de moedas desde 1672 ata 1681.

## Traxectoria 
François Varin naceu en París o 6 de xaneiro de 1644, o segundo dos fillos de Jeanne Desjours e do sobranceiro medallista Jean Varin (1607-1672), con quen se formou na arte do gravado de medallas O seu pai instalárase en París en 1626, procedente da súa Liexa natal.

O 15 de decembro de 1672 herdou o cargo de gravador xeral de moedas de Francia, que ata agosto dese ano exercera o seu pai. Xa que logo, a François correspondeulle a responsabilidade de elaborar os cuños para as emisións monetarias a nome de Luís XIV (1643-1715) durante o seu período de exercicio do seu cargo. Esta transmisión non estivo exenta de dificultades, xa que o testamento de Jean Varin prevía inicialmente desherdar o seu fillo «por unha falta vergoñenta» —casara sen o consentimento paterno—, que finalmente lle foi perdoada *in extremis*.

Como resultado dunha transacción económica entre el e Pierre Olivier, fillo de René Olivier, o 17 de decembro de 1672, Varin pasou a ocupar tamén o cargo de «mestre e garda-condutor dos enxeños da cuñaxe con muíño de Francia», 

François Varin pasou a súa derradeira época en situación de penuria económica, polo menos a partir de 1696, ata o punto de lle pedir a Luís XIV unha asignación que lle permitise a súa subsistencia. En resposta, o Consello do Rei concedeulle o 29 de decembro dese mesmo ano a cantidade de 8.800 libras en concepto de reembolso de antigas débedas contraídas co seu pai durante o exercicio do seu cargo. O 27 de marzo de 1705 consta unha nova asignación real, esta vez de 20.000 libras, tamén por pagamentos debidos a Jean Varin. 

Nas medallas creadas por François Varin amósanse as formas «F. WARIN» ou «WARIN»  ou «FRANQOIS WARIN» a modo de marca de gravador.

Descoñécese o momento do seu pasamento, aínda que tivo que ser posterior a marzo de 1705, data da derradeira constancia documental de que estivese vivo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Forrer, L. (1916). "". En *Biographical Dictionary of Medallists*. Vol VI. Spink & Son, Londres. Páxinas 183-187.
* Mazerolle, F. (1932). "La vie privée et la famille de Jean Varin". En *Jean Varin, conducteur de la Monnaie du Moulin*. Bourgey & Schemit, París. Páxinas 51-58.

### Outros artigos 
* Gravador Xeral de Moedas de Francia
Editorial Cafè Central

**Cafè Central** é unha editorial catalá centrada na publicación de poesía en catalán.

## Historia 
A Editorial Cafè Central foi fundada polo poeta e tradutor Antoni Clapés, quen contaba xa coa experiencia profesional adquirida á fronte de Edicions dels Dies; naquel modesto selo editorial, unido á libraría do mesmo nome, viran a luz textos de coñecidos nomes da literatura catalá, de estética a miúdo vangardista (Feliu Formosa, Jordi Vintró, Joaquim Sala-Sanahuja, Jordi Coca e Miquel Bauçà, entre outros).

Edicions dels Dies estivo activa desde 1980 ata 1986; tres anos despois, en 1989, Clapés fundou en Barcelona Cafè Central, concibido non unicamente como casa editora senón tamén como empresa cultural; a impresión e venda de *plaquettes* era inseparable dos recitais poéticos, conferencias, mesas redondas e presentacións organizadas pola editorial. Da colaboración e incorporación ao proxecto dun poeta vinculado á Editorial Eumo, Victor Sunyol, xurdiu a colección Jardins de Samarcanda, editada conxuntamente por Eumo e Cafè Central. a colección comezou con ''S'ha rebentat l'hospici'' (1992), de Carles Hac Mor, e desde entón foi alternando as traducións de autores clásicos e modernos (William Shakesperare, William Blake, Elizabeth Barrett Browning, Emily Dickinson, Konstantinos Kavafis, Saint-John Perse, Giuseppe Ungaretti, Peter Handke, Rose Ausländer, Thomas Bernhard, Anise Koltz, Philippe Jaccottet, Nicole Brossard, Denise Desautels, Louise Dupré) con valores recentes da lírica catalá (Margarita Ballester, Feliu Formosa, Lluís Solà, Sònia Moll, Teresa Pascual, Josep Maria Sala-Valldaura, Antònia Vicens, Carles Camps Mundó, Vicent Alonso ou Ivette Nadal). En 2024 a colección superara amplamente o centenar de volumes.

## Premio Jordi Domènech 
Unha das iniciativas da casa foi a creación, en 2005, do Premio de Tradución de Poesía Jordi Domènech, co que se pretende dignificar o labor do tradutor e promover a difusión e o coñecemento, a través de versións en lingua catalá de alta calidade, da poesía universal de calquera época e idioma. O ciclo anual de cada convocatoria finaliza, conforme aos seus obxectivos, coa edición bilingüe da tradución premiada.

## Notas
Varin

O apelido **Varin** ou **Warin** pode estar referido a:
* **François Varin** (1607-1672), medallista e deseñador e gravador de moedas francés;
* **Jean Varin** (1607-1672), medallista e deseñador e gravador de moedas francés;
Partido xudicial de Santiago de Compostela

O **partido xudicial de Santiago de Compostela** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 2 da provincia da Coruña, e un dos 14 partidos xudiciais de devandita provincia.

Abrangue as localidades de Ames, Boqueixón, Santiago de Compostela, Teo e Vedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
DX

***DX*** é unha novela xuvenil de ficción científica en lingua galega de Eli Ríos, publicada por Urco Editora en 2018.

## Argumento 
***DX*** ambiéntase na Coruña fronteiriza entre 2029 e 2030, onde se instalou DX, empresa pioneira na biotecnoloxía e na investigación médica. Morgan e André traballan en DX en cargos ben diferentes e inician unha relación sentimental xusto antes de que estale unha epidemia de ton apocalíptico, convertendo o relato nun xeito de *survival horror* moi habitual nos videoxogos e no cinema.

## Personaxes principais 
* Morgan, quen traballa no eido da investigación en DX.
* André, quen traballa no servizo de limpeza en DX.

## Temáticas 
Temas abordados na obra: deconstrución de xénero, relacións igualitarias e consensuadas, capitalismo, terror no cotián, dicotomía entre amor e sexo, distopía tecnolóxica, apocalipse zombi.

## Linguaxe 
É salientable o uso coidadoso, ao longo do relato, dunha linguaxe neutra que permite xogar coa ambigüidade en canto ao xénero e sexo das persoas que protagonizan a historia, Morgan e André, servindo como exemplo de literatura en lingua galega que emprega unha linguaxe deconstruída e inclusiva.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Presentación do libro (en Youtube)
Erdeven

**Erdeven** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
Partido xudicial de Celanova

O **partido xudicial de Celanova** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 9 da provincia de Ourense.

Abrangue as localidades da Bola, Cartelle, Celanova, Gomesende, A Merca, Quintela de Leirado e Ramirás.

A cabeza de partido, e polo tanto sede das institucións xudiciais é Celanova. O enderezo do partido atópase na praza de Cervantes da localidade. Celanova conta cun Xulgado de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
Kaori Sakamoto

é unha patinadora artística xaponesa. 

## Traxectoria 
Nada en Kōbe, estudou na Universidade Kobe Gakuin. É a medallista de Bronce nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2022, a medallista de prata no evento de equipo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2022, a tres veces campioa nos Mundiais (2022–2024), a medallista de prata no Mundial de 2025, a campioa do Catro Continentes de 2018, a campioa da Final do Grand Prix do 2023–24, a medallista de bronce na  Final do Grand Prix do 2024–25, as onceavas veces medallista no ISU Grand Prix (sete ouros, tres pratas, e un bronce), a medallista de prata nos Xogos de Inverno Asiáticos do 2025, a medallista de prata no Mundial dos Xogos Universitarios no 2023, e a cinco veces campioa no nacional xaponés. No nivel júnior, ela é a medallista de bronce do Mundial Júnior do 2017 e a medallista de bronce na 2016–17 Final Júnior do Grand Prix do 2016–17.

Ela é a primeira muller xaponesa en gañar un campionato mundial desde Mao Asada en 2014, a primeira patinadora xaponesa en gañar consecutivamente tres veces títulos mundiais en calquera disciplina, e a primeira muller en gañar consecutivamente tres veces títulos mundiais desde Peggy Fleming (1966–1968).

## Resultados 
* GP: Grand Prix; CS: Challenger Series; JGP: Junior Grand Prix

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kaori Sakamoto no International Skating Union
* Kaori Sakamato en SkatingScores
Partido xudicial do Carballiño

O **partido xudicial do Carballiño** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 7 da provincia de Ourense.

Abrangue as localidades de Beariz, Boborás, O Carballiño, O Irixo, Maside, Piñor, Punxín, San Amaro e San Cristovo de Cea.

A cabeza de partido, e polo tanto sede das institucións xudiciais, é O Carballiño. O enderezo do partido atópase na praza do Parque da localidade. O Carballiño conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
Octavio Arias González

**Octavio Arias González**, nado en Vilar (Donís, Cervantes) o 17 de maio de 1917 e finado en Gusen o 15 de febreiro de 1942, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Emigrou a Cataluña, asentándose en Vilademuls, na comarca de Pla de l'Estany. Trala conclusión da guerra civil española exiliouse en Francia. Foi capturado polo exército alemán trala caída de Francia na segunda guerra mundial e enviado ó Stalag XI-B, en Fallingbostel (Alemaña). Deportado ó campo de concentración de Mauthausen, onde ingresou o 27 de xaneiro de 1941, finalmente foi trasladado ó campo de concentración de Gusen, onde pereceu o 15 de febreiro de 1942. así como en recordo de Jesús López Digón, Manuel Fernández Fernández, José Fernández Santín, José Fernández Pérez e Jesús Méndez López, todos eles orixinarios deste municipio e vítimas do franquismo e o réxime nazi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Partido xudicial da Pobra de Trives

O **partido xudicial da Pobra de Trives** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 4 da provincia de Ourense.

Abrangue os concellos do Bolo, Castro Caldelas, Chandrexa de Queixa, Larouco, Manzaneda, Montederramo, A Pobra de Trives, San Xoán de Río, A Teixeira, Viana do Bolo e Vilariño de Conso.

A cabeza de partido, e polo tanto sede das institucións xudiciais, é A Pobra de Trives. O enderezo do partido atópase na praza de San Roque da localidade. A Pobra de Trives conta cun Xulgado único de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
Partido xudicial de Caldas de Reis

O **partido xudicial de Caldas de Reis** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 12 da provincia de Pontevedra.

Abrangue as localidades de Barro, Caldas de Reis, Campo Lameiro, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga.

A cabeza de partido, e polo tanto sede das institucións xudiciais é Caldas de Reis. O enderezo do partido sitúase na avenida Román López da localidade. Caldas de Reis conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Partidos xudiciais de Galicia
Ilia Malinin

**Ilia Malinin**, nado en Fairfax (Virxinia) o 2 de decembro de 2004, é un patinador artístico sobre xeo estadounidense.

## Traxectoria
Foi o primeiro (e en 2025 o único) patinador en facer totalmente rotado o cuádruplo Axel, considerado o salto máis difícil na patinaxe artística sobre xeo, nunha competición internacional. Logrouno por vez primeira ao primeiro intento no 2022 U.S. International Classic, e dende ese momento logrou executar o salto en numerosas ocasións en competicións.

É dúas veces campión do mundo (2024, 2025), dúas veces campión da Final do Grand Prix (2023, 2024), seis veces medallista de ouro no Grand Prix, catro veces medallista de ouro no Challenger Series, e tres veces campión nacional dos Estados Unidos (2023–25). No nivel júnior, Malinin é o campión do Mundo júnior no 2022 e o dúas veces medallista de ouro do Grand Prix Júnior. En 2025 ten o récord no mundial júnior de programa corto, de programa libre, e de puntuación combinada, así como o récord mundial sénior do programa libre.
## Resultados 
* GP: Grand Prix; CS: Challenger Series; JGP: Junior Grand Prix

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ilia Malinin no International Skating Union
* Ilia Malinin en SkatingScores
* Ilia Malinin en U.S. Figure Skating
Partido xudicial de Verín

O **partido xudicial de Verín** é un dos 45 partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial núm. 5 da provincia de Ourense.

Abrangue as localidades de Castrelo do Val, Cualedro, A Gudiña, Laza, A Mezquita, Monterrei, Oímbra, Riós, Verín e Vilardevós.

A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Verín. O enderezo do partido atópase na rúa irmáns Moreno da localidade. Verín conta con dous Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Partidos xudiciais de Galicia
Elven

**Elven** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
Ana María Chacón Carretero

**Ana María Chacón Carretero**, nada en Xerez da Fronteira o 7 de agosto de 1970, é unha política e profesora española afiliada ao PSOE. Exerceu o cargo de alcaldesa en funcións de El Bosque do 25 de abril ao 13 de xuño de 2011, converténdose na primeira muller en ocupar ese cargo. É socia de INTI-ECUADOR.

## Traxectoria 
Nacida en El Bosque, Cádiz, en 1970, Ana María Chacón é a menor de tres irmáns.É titulada en máster en Recompilación de Dicionarios e Control de Calidade do Léxico Español pola Universidade Nacional de Educación a Distancia, estudou na Universidade de Cádiz Filoloxía Angloxermánica na Universidade de Sevilla, e Xornalismo e Tradución na Universidade Liverpool John Moores. Fala catro idiomas: francés, inglés, italiano e alemán.

Comezou a súa carreira política na política municipal como concelleira de 1999, como delegado de Desenvolvemento, Emprego, Turismo e Urbanismo.  Tenente de alcalde no Concello de El Bosque de 1999 a 2011, ano no que tomou posesión como alcaldesa. De 2004 a 2008, foi senadora por Cádiz nas Cortes Xerais durante a VIII lexislatura e, posteriormente, deputada do Congreso dos Deputados ata 2011. Foi responsable técnica de programas europeos e Proxectos de cooperación transnacionalda no Mancomunidade de Municipios da Serra de Cádiz. É a Secretaria de Desenvolvemento Rural e Turismo do Comité Executivo Provincial de Cádiz.

Entre outros cargos, foi membro suplente da Delegación española na Asemblea Parlamentaria da OTAN. Tamén formou parte das Comisións de Medio Ambiente, Agricultura e Pesca, Cultura, Igualdade e Educación, Política Social e Deporte.

Desde maio de 2008 é a primeira secretaria do Comité de Asuntos Exteriores.Ademais, traballa na Consellería de Educación da Xunta de Andalucía como profesora de inglés.

Fóra da política, foi profesora de inglés no Instituto Castillo de Matrera (Villamartín) e no Instituto Fuente Alta (Algodonales).

## Cargos no senado 
Ademais de ser senador nas Cortes Xerais, Ana María Chancón ha ocupou os cargos de Portavoz Adxunto da Comisión de Desenvolvemento e Vivenda (2004-2008), membro da Comisión Mixta para a Unión Europea (2004-2008) e membro suplente na delegación española na Asemblea Parlamentaria da Organización do Tratado do Atlántico Norte (2004-2008).

## Vida persoal 
A súa parella é Eduardo e teñen fillos.

## Notas
Müstair

**Müstair** [myʃtɐir] é unha vila do municipio do Val Müstair no distrito de Inn no cantón de Graubünden. En 2009, Müstair fusionouse con Fuldera, Lü, Suíza, Santa Maria Val Müstair, Tschierv e Valchava para formar Val Müstair.
O punto máis oriental de Suíza, en Piz Chavalatsch, está situado no municipio.

A principal atracción turística da zona é o Convento Beneditino de San Xoán.

## Historia
Müstair menciónase por primeira vez a principios do século IX como «monasterium Tuberis».

No 2000, a distribución por xénero da poboación era de 49,6% de homes e 50,4% de mulleres. A distribución por idade, no 2000, en Müstair é a seguinte: 76 nenos ou o 10,2 % da poboación teñen entre 0 e 9 anos. 71 adolescentes ou o 9,5 % teñen entre 10 e 14 anos e 40 adolescentes ou o 5,4 % teñen entre 15 e 19 anos. Da poboación adulta, 66 persoas ou o 8,9 % da poboación teñen entre 20 e 29 anos. 107 persoas ou o 14,4 % teñen entre 30 e 39 anos, 109 persoas ou o 14,6 % teñen entre 40 e 49 anos e 100 persoas ou o 13,4 % teñen entre 50 e 59 anos. A distribución da poboación maior é de 68 persoas ou o 9,1 % da poboación que ten entre 60 e 69 anos, 76 persoas ou o 10,2 % teñen entre 70 e 79 anos, 28 persoas ou o 3,8 % teñen entre 80 e 89 anos e 4 persoas ou o 0,5 % teñen entre 90 e 99 anos.

Toda a poboación suíza ten, en xeral, unha boa formación. En Müstair, arredor do 69,1% da poboación (de entre 25 e 64 anos) completou estudos secundarios non obrigatorios ou estudos superiores adicionais (universidade ou *Fachhochschule*).

## Linguas
A maior parte da poboación (no 2000) fala retorromance (72,9%), sendo o alemán o segundo máis común (24,7%) e o portugués o terceiro (0,7%).

## Tempo
Müstair ten unha media de 86,7 días de choiva ao ano e recibe de media  de precipitación. O mes máis húmido é agosto, durante o cal Müstair recibe unha media de  de precipitación. Durante este mes hai precipitacións durante unha media de 9,3 días. O mes con máis días de precipitación é maio, cunha media de 10, pero con só  de precipitación. O mes máis seco do ano é febreiro, cunha media de  de precipitación durante 9,3 días.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kloster Müstair
* Renzo Dionigi: Kloster Müstair: Bildhauerei und Fresken
Distrito do Alto Taunus

O **distrito do Alto Taunus** (en alemán, *Hochtaunuskreis*) é un dos 21 distritos do Estado federado de Hessen (Alemaña). Os 21 distritos son resultado da última reorganización do territorio aprobada no primeiro de agosto 1979, tras reverter a proposta da creación dunha macro-cidade bautizada como Lahn resultado da fusión de Gießen e Wetzlar, tras unha moi intensa oposición popular o cambio reverteuse e fixouse na actual división. O distrito limita, comezando polo noroeste e en sentido horario, co distrito de Limburg-Weilburg, o distrito de Lahn-Dill, o distrito de Wetterau, coa cidade independente de Frankfurt e cos distritos de Main-Taunus e Rheingau-Taunus.

## Economía 
miniatura|Ximnasio de luxo e clube privado David Lloyd en Bad Homburg, o primeiro da marca aberto en Alemaña. Outubro de 2025.
O distrito do Alto Taunus é coñecido pola súa poboación, considerada en xeral como adiñeirada. No ano 2021, o Alto Taunus presentou o terceiro índice de poder adquisitivo máis alto de todos os distritos rurais e urbanos alemáns. En 2023, o índice de poder adquisitivo foi do 138,7 % da media federal. As cidades de Königstein im Taunus (índice de poder adquisitivo: 194,0) e Kronberg im Taunus (172,8) tiveron no 2023 as rendas per cápita máis altas do Alto Taunus e ocupan hoxe en día postos de liderado a nivel federal. O Hochtaunuskreis é coñecido principalmente como unha zona residencial de luxo para quen traballa en Frankfurt, a súa base económica é sorprendentemente sólida e está dominada por un sector: a industria química e farmacéutica. Esta é a industria que xera o maior volume de negocio no distrito, superando con creces a outros sectores importantes como o de servizos financeiros ou a tecnoloxía. 

O piar fundamental desta industria é a presenza da empresa Fresenius GmbH, cuxa sede central para Alemaña atópase en Bad Homburg. Fresenius, un dos grupos farmacéuticos máis grandes do mundo, ten na súa sede do Alto Taunus o centro clave para investigación, desenvolvemento, marketing e vendas. Sanofi-Aventis Deutschland GmbH reportou uns ingresos de aproximadamente 4.100 millóns de euros en 2022 (o último ano con datos publicados de forma definitiva. A facturación xerada por esta soa empresa e o seu ecosistema de subcontratación e servizos asociados é colosal, situando ao distrito no mapa global do sector farmacéutico.

Máis aló de Fresenius, o distrito acolle unha densa rede de empresas de biotecnoloxía, empresas emergentes (start-ups) en ciencias da saúde e compañías que fornecen servizos especializados ás farmacéuticas.

## Vilas e concellos 
*Poboación entre paréntese (segundo datos do 27 de outubro de 2025).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Hessen
Stevan Harnad

**Stevan Robert Harnad**, no húngaro orixinal István Hernád, nado en Budapest o 2 de xuño de 1945, é un científico con cidadanía canadense, coñecido polas súas investigacións en intelixencia artificial e ciencia cognitiva. Foi profesor de Psicoloxía e antigo titular da Cátedra de Investigación do Canadá en Ciencias Cognitivas (2001-2015) na Universidade do Quebec en Montreal. Ademais, é profesor emérito de Electrónica e Informática na Universidade de Southampton.

Harnad é o fundador do arquivo CogPrints (Arquivo de Preimpresos Electrónicos nas Ciencias da Cognición) e da revista "Behavioral and Brain Sciences". Aínda que xa retirado da docencia segue a investigar e a liderar o movemento de Acceso libre, que loita pola dispoñibilidade de balde da literatura científica especializada en Internet.

Fixo importantes contribucións á filosofía da mente e da intelixencia artificial. É un especialista en categorización, comunicación e consciencia.

## Traxectoria 
Obtivo a súa licenciatura (B.A.) en Psicoloxía no ano 1967 e a súa mestría (M.A.) no 1969 na Universidade McGill, no Canadá. Despois trasladouse á Universidade de Princeton, onde obtivo os títulos de mestría (M.A. 1971) e doutor (PhD 1991) en Psicoloxía. Os seus méritos avalárono para ser contratado como Catedrático de Investigación en Ciencia Cognitiva na Universidade do Quebec en Montreal (UQAM) e como Profesor de Ciencia Cognitiva na Universidade de Southampton, no Reino Unido. Tamén foi galardoado como membro externo da Academia Húngara de Ciencias, mérito do que renegou o 8 de outubro de 2016 en protesta pola cada vez máis "democracia iliberal" de Viktor Orbán.

O Doutor Harnad foi o fundador e editor (1978-2003) da afamada publicación Behavioral and Brain Sciences. Traballou como editor e membro do consello editorial de numerosas revistas, entre elas Psychology, PSYCHE, Consciousness and Cognition, Journal of Experimental and Theoretical Artificial Intelligence, Philosophy and Artificial Intelligence e Artificial Life. En 1998 fundou e comezou a moderar o Foro de Acceso Aberto da American Scientist.

A investigación do Doutor Harnad contribuíu de forma substancial ao Problema da Ancoraxe dos Símbolos (Symbol Grounding Problem), un problema fundamental na investigación da ciencia cognitiva e da intelixencia artificial. 

Harnad é un pensador citado en estudos modernos sobre lóxica e filosofía da información: 

## Recoñecementos
Foi galardoado cun doutoramento honorífico pola Universidade de Liexa en 2013. 

## Notas
O Pouso Vello, Pedroso, Narón

**O Pouso Vello** é un lugar da parroquia de Pedroso, no concello coruñés de Narón, na comarca de Ferrol.

Está situado xunto ao Pouso (Doso) e ao Pouso Vello (Santa María de Neda, Neda). Mentres que no Nomenclátor de Galicia este lugar aparece efectivamente na parroquia de Pedroso.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedroso 
### Parroquias de Narón 
## Notas
O Pouso Vello

O topónimo **O Pouso Vello** pode facer referencia a:

* **O Pouso Vello**, lugar da parroquia de Santa María de Neda, no concello de Neda;

* **O Pouso Vello**, lugar da parroquia de Pedroso, no concello de Narón.

## Véxase tamén
Leo Sayer

**Gerard Hugh Sayer**, máis coñecido polo seu nome artístico **Leo Sayer**, nado en Shoreham-by-Sea (Sussex, Inglaterra) o 21 de maio de 1948, é un cantante e compositor británico de soft rock e disco galardoado cun Premio Grammy.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira nos anos 60 en bandas de limitada repercusión coma os The Terra-Cotta ou The Paradox. Ata que en 1967 o afamado cantante inglés Adam Faith decide representalo e promover a súa carreira. Nun dos seus primeiros éxitos, "Long Tall Glasses (I Can’t Dance)", a crítica compárao co vodevil-rock asociado a Elton John daquela, co uso de disfraces durante a interpretación e un pop suave. 

No ano 1976 publica Endless Flight, do que, en primeiro lugar, se extraeu o seu single de música disco "You Make Me Feel Like Dancing". Con el consegiu un número 1 no Reino Unido e un complexo logro na industria cun número 2 nos EE. UU. A canción foi premiada cun Premio Grammy a comezos de 1977, como Premio Grammy á mellor canción Rhythm and blues.

Destaca no ano 1980 o outro grande éxito global, empregando un maduro toque de Blue-eyed soul en : "More Than I Can Say"..

## Discografía 
* *Silverbird* (1973)
* *Just a Boy* (1974)
* *Another Year* (1975)
* *Endless Flight* (1976)
* *Thunder in My Heart* (1977)
* *Leo Sayer* (1978)
* *The Very Best of Leo Sayer* (1979)
* *Here* (1979)
* *Living in a Fantasy* (1980)
* ''A Night To Remember (Live at Earl's Court)* (1981)
* *World Radio* (1981)
* *Have You Ever Been in Love* (1983)
* *Cool Touch* (1990)
* *All the Best* (1993)
* *The Definitive Hits Collection'' (1999)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Easy to Love, éxito de Sayer de 1978 en youtube
Tipranavir

O **tipranavir** (TPV), ou **tipranavir disodio**, é un inhibidor da protease non peptídico fabricado pola compañía Boehringer Ingelheim co nome comercial **Aptivus**. Adminístrouse xunto co ritonavir na terapia combinada para tratar a infección por VIH, pero xa non se recomenda comunmente como tratamento contra o VIH.

O tipranavir ten a capacidade de inhibir a replicación de virus que son resistentes a outros inhibidores da protease e recoméndase para pacientes que son resistentes a outros tratamentos. A resistencia ao propio tipranavir paece requirir múltiples mutacións. O tipranavir foi aprobado pola FDA norteamericana o 22 de xuño de 2005 e foi aprobado para uso pediátrico o 24 de xuño de 2008.

O tipranavir só debería tomarse en combinación co ritonavir e outros fármacos antirretrovirais, e non está aprobado para pacientes que non recibiron anteriormente tratamento para esa condición. Igual que o lopinavir e o atazanavir, é moi potente e efectivo na terapia *de salvamento * para pacientes con resistencia a fármacos. Porén, os efectos secundarios do tipranavir poden ser máis graves que os doutros antirretrovirais. Algúns destes efectos secundarios son: hemorraxia intracranial, hepatite, descompensación hepática, hiperglicemia e diabetes mellitus. Tamén causa un incremento no colesterol total e triglicéridos.

O prospecto de Aptivus ten un cadro de advertencia sobre a súa hepatotoxicidade e a posibilidade de hemorraxias intracraniais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Anna Christina Nobre

**Anna Christina de Osório Nobre**, coñecido como Doutora **Kia** Nobre, nada en Río de Xaneiro o 22 de febreiro de 1963, é unha neurocientífica brasileira, distinguida polas súas investigacións en ciencia cognitiva. Especializada no estudo dos sistemas neuronais e a función que desempeñan na percepción, amais de descubrir os mecanismos fundamentais proactivos e dinámicos investiga como evolucionan estes mecanismos ao longo da vida e como se ven alterados en trastornos psiquiátricos e en enfermidades neurodexenerativas. Anna Christina Nobre é unha das científicas con maior recoñecemento dentro do ámbito académico da comunidade neurocientífica. Catedrática de neurociencia cognitiva na Universidade de Oxford, dirixe o Centro da Actividade Cerebral Humana de Oxford e o Laboratorio de Cerebro e Cognición. Pioneira no uso de técnicas non invasivas para o estudo da mente (psicofísica, seguimento ocular e realidade virtual con técnicas non invasivas innovadoras e complementarias para a imaxe e estimulación do cerebro humano como a magnetoencefalografía e electroencefalografía, resonancia magnética funcional e estimulación cerebral), as súas conclusións tiveron importantes repercusións dentro da filosofía da mente e da psicoloxía. 

## Traxectoria 
Kia Nobre creceu en Río de Xaneiro, Brasil. Cando era nena, viviu dous anos en Nova York, onde o seu pai estudaba estudos de posgrao. Na súa etapa adulta, tras finalizar unha formación na Escola Americana do Rio de Janeiro (EARJ),  decide mudarse aos Estados Unidos para cursar a licenciatura en neurociencia no Williams College, en Massachusetts. Para continuar acadando un doutoramento Ph.D. (1992) na Universidade de Yale, polas súas investigacións en electrofisioloxía intracraneal non-invasiva en humanos. 

Despois de realizar as súas estadas de posdoutoramento na Harvard Medical School e na Northwestern University, traballou na Universidade de Oxford desde 1996. Foi a primeira muller en ser profesora de ciencias no New College de Oxford. Alí converteuse nunha líder dos equipos de investigación e pasou a dirixir durante anos o Oxford Centre for Human Brain Activity (OHBA). Estando tamén á fronte do Departamento de Psicoloxía Experimental.

En 2023, a profesora Nobre volveu á Universidade de Yale. Agora dirixe o Center for Neurocognition and Behavior no Instituto Wu Tsai. Axuda a xestionar un centro especializado chamado BrainWorks, que conta con ferramentas avanzadas para estudar o cerebro humano. Tamén planifica programas para compartir o coñecemento da neurociencia con outras disciplinas e co público en xeral.

Nobre é unha pensadora citada en estudos modernos sobre filosofía da información: 

## Recoñecementos
* Premio Broadbent da Sociedade Europea de Psicoloxía Cognitiva (2019)
* Membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos (2020)
* Premio C.L. de Carvalho-Heineken para as Ciencias Cognitivas (2022)
* Premio Fred Kavli a Traxectorias Distinguidas (2024)
* Membro da Academia Americana de Artes e Ciencias (2024)
* Distinción a toda unha carreira do Fred Kavli Distinguished Career Contributions Award (2024)

## Notas
Prédez, Vilarello, Láncara

**Prédez** é un lugar da parroquia de Vilarello, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilarello 
### Parroquias de Láncara
Férel

**Férel** (en ) é un concello do departamento de Morbihan, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía 
## Notas
Áreas históricas de Istanbul

As **Zonas Históricas de Istanbul** (en turco İstanbul'un Tarihî Alanları, en grego Ιστορικές Περιοχές της Κωνσταντινούπολης, romanizado Periochés tīs Kōnstantinoúpolis, en turco otomán استانبولك تاریخي اﻻنلری) son un grupo de sitios no distrito capital de Fatih na cidade de Istanbul, Turquía. Estas áreas foron engadidas á Lista de Patrimonio Mundial da UNESCO en 1985.

Inclúe edificios e estruturas como o Sarayburnu, o Palacio de Topkapi, a Santa Sofía, a Mesquita do Sultán Ahmed, a Santa Irene, a Mesquita de Zeyrek, a Mesquita de Süleymaniye, a Pequena Santa Sofía e as Murallas de Constantinopla.

## Zonas
O Patrimonio Mundial abrangue catro zonas, que ilustran as principais fases da historia da cidade utilizando os seus monumentos máis prestixiosos:
* o Parque Arqueolóxico, que en 1953 e 1956 foi definido na punta da península;
* o barrio de Süleymaniye, protexido en 1980 e 1981;
* o barrio de Zeyrek, protexido en 1979;
* a zona das murallas, protexida en 1981.

## Contaminación 
A contaminación do aire en Turquía, como o po fino do tráfico, é un problema grave en Istanbul. Aínda que a península histórica foi parcialmente peonalizada a principios do século XXI, un estudo de 2015 descubriu que esta é a parte da cidade que máis se beneficiaría dunha zona de baixas emisións. Non obstante, a partir de 2022, aínda se dicía que estaba "orientado ao coche".

## Galería

Ficheiro:Topkapı_-_01.jpg|Palacio de Topkapı
Ficheiro:Topkapı_Main_Entrance.jpg|Palacio de Topkapı
Ficheiro:Favourites_courtyard_Topkapi_March_2008.JPG|Palacio de Topkapı
Ficheiro:Istanbul_asv2020-02_img45_Hagia_Sophia.jpg|Hagia Sophia
Ficheiro:Hagia_Sophia_Mars_2013.jpg|Hagia Sophia
Ficheiro:Fountain_Hagia_Sophia_2007_002.jpg|Hagia Sophia
Ficheiro:Istanbul Hagia Irene IMG 8067 1920.jpg|Hagia Irene
Ficheiro:Exterior of Sultan Ahmed I Mosque in Istanbul, Turkey 002.jpg|Mesquita do Sultán Ahmed
Ficheiro:Exterior of Sultan Ahmed I Mosque, (old name P1020390.jpg).jpg|Mesquita do Sultán Ahmed
Ficheiro:Blue_Mosque_Interior_2_Wikimedia_Commons.JPG|Mesquita do Sultán Ahmed
Ficheiro:Blue_Mosque_2.jpg|Mesquita do Sultán Ahmed
Ficheiro:Little Hagia Sophia.JPG|Pequena Santa Sofía
Ficheiro:Süleymaniye Mosque exterior view.JPG|Mesquita de Süleymaniye

Ficheiro:Süleymaniye Mosque interior view.JPG|Mesquita de Süleymaniye

Ficheiro:Molla Zeyrek Camii.jpg|Mesquita de Zeyrek

Ficheiro:Istanbul Molla Zeyrek Mosque june 2019 2767.jpg|Mesquita de Zeyrek

Ficheiro:Theodosian Walls of Constantinople, Istanbul (24053561188).jpg|Murallas de Constantinopla

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Zonas históricas de Istanbul
Astérix en Lusitania

***Astérix en Lusitania*** é a corenta-primeiro álbum da serie de Astérix. É a segunda historia escrita por Fabcaro e a sétimo debuxada por Didier Conrad. Publicouse o 23 de outubro de 2025. Na historia, os protagonistas viaxan á provincia romana de Lusitania.

Foi traducido ó galego por Isabel Soto e publicado por Edicións Xerais en outubro de 2025.

## Notas
Ksar de Ait Ben Haddu

**Aït Benhaddou** (en árabe: آيت بن حدّو) é un histórico *ighrem* ou *ksar* (aldea fortificada) situado ao longo da antiga ruta de caravanas entre o Sáhara e Marrakech en Marrocos. Está considerado un gran exemplo de arquitectura marroquí de barro e terra e é Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1987.

## Historia 
[left|thumb|Mesquita na aldea moderna onde viven a maioría dos residentes, ao outro lado do val do antigo *[ksar*]]
O sitio do *ksar* está fortificado desde o século XI durante o período almorábide. Crese que ningún dos edificios actuais data de antes do século XVII, pero é probable que se construíran cos mesmos métodos e deseños de construción que se empregaran durante séculos antes. En 2011 completouse unha nova ponte peonil que une o antigo "ksar" coa aldea moderna, co obxectivo de facer o "ksar" máis accesible e, potencialmente, animar os habitantes a volver ás súas casas históricas.

O sitio sufriu danos polo terremoto de setembro de 2023 que azoutou o sur de Marrocos. Unha primeira avaliación dos danos informou de fisuras e derrubes parciais, con risco de novos colapsos.

## Descrición 
### Deseño do sitio 
[thumb|O *[Agadir (celeiro)|agadir* (celeiro) no cumio do outeiro]]
O *ksar* está situado nas ladeiras dun outeiro xunto ao río Ounila (*Asif Ounila*). Os edificios da aldea agrúpanse dentro dunha muralla defensiva que inclúe torres de esquina e unha porta. Tamén hai unha praza pública, un cemiterio musulmán e un cemiterio xudeu. Estaba feito de terra e barro comprimidos, xeralmente mesturados con outros materiais para axudar á adhesión. As estruturas de Ait Benhaddou e doutras kasbahs e ksour desta rexión de Marrocos empregaban normalmente unha mestura de terra e palla, que era relativamente permeable e se erosionaba facilmente pola choiva co paso do tempo. En Ait Benhaddou, as estruturas máis altas estaban feitas de terra apisonada ata o primeiro andar, mentres que os pisos superiores estaban feitos de adobe máis lixeiro para reducir a carga dos muros.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Manar al-Athar digital photo archive Fotos of Ait Benhaddou آيت بن حدّو
Personalismo (filosofía)

O **personalismo** é unha corrente filosófica que pon a énfase na importancia das persoas humanas. Existen diferentes versións desta escola, o que dificulta a súa definición unificada como movemento filosófico e teolóxico. O primeiro uso escrito do termo data de 1799, e débese ao hermeneuta alemán Friedrich Schleiermacher. Porén, o concepto pode atoparse en autores anteriores de diversas procedencias.

## Autores e escolas 
### Nikolai Berdiaev 
Nikolai Berdiaev (1874-1948) foi un filósofo da política e da relixión ruso que salientou a liberdade humana, a subxectividade e a creatividade.

### Emmanuel Mounier 
O filósofo francés Emmanuel Mounier (1905-1950) foi un dos principais promotores do personalismo, fundador da revista *Esprit*, aínda en publicación. Na súa concepción, o personalismo presentábase como unha alternativa tanto ao liberalismo como ao marxismo que respecta os dereitos humanos e a personalidade sen caer nun colectivismo excesivo. Neste sentido, por exemplo, a revista *Esprit*, baixo a dirección de Jean-Marie Domenach, criticou as torturas durante a guerra de independencia de Alxeria. O personalismo de Mounier tivo unha importante pegada en Francia, incluso en movementos políticos como a Liga da Xove República, fundada en 1912.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Hollókő

**Hollókő** () é unha aldea do norte de Hungría, situada no Condado de Nógrád. A aldea, construída no século XIII e desenvolvida nos séculos XVIII e XIX, é unha aldea etnográfica ben conservada do pobo Palóc, con arquitectura e disposición tradicionais de madeira de edificios, granxas e hortas. Debido á súa excepcional conservación e testemuño da vida rural antes da chegada das prácticas agrícolas modernas, a aldea foi inscrita como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1987. A aldea orixinal (agora en ruínas) construíuse xusto debaixo das murallas do castelo. Os otománs capturaron o castelo en 1552 e durante os seguintes 150 anos, o control alternouse entre as forzas otomás e húngaras. Ao final da era otomá (1683), o castelo e a aldea foron finalmente abandonados e a aldea actual creceu debaixo. Moitas das casas existentes construíronse por primeira vez arredor desta época. En 1782, a actual Hollókő aínda era unha aldea dunha soa rúa, pero durante os séculos XVIII e XIX, a aldea expandiuse e, en 1885, xa non había terra dispoñible para cultivar e na que expandirse. As casas, que conteñen madeira na súa estrutura, tiveron que ser reconstruídas moitas veces ao longo dos anos debido a incendios periódicos, sendo o último en 1909. En 1987, a aldea, as ruínas do castelo e os arredores foron inscritos como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.

## Disposición e arquitectura 
Como aldea protexida, Hollókő conserva moitas das tradicións arquitectónicas do pobo Palóc. A aldea mestúrase coa agricultura en franxas tradicional, intercalada por hortas, viñedos, prados e bosques. Segundo o costume de Palóc, as casas máis antigas construíanse a ambos os dous lados da rúa principal, e as xeracións posteriores construíron as súas casas detrás delas. Os celeiros están situados lonxe da aldea, na beira dos campos circundantes. As construcións de madeira son de entramado de madeira, con paredes de xeso encaladas e soportais cubertos por tellados voados no lado da rúa.

## Lugares de interese 
* A parte protexida da aldea: Rúas Lajos Kossuth e Sándor Petőfi, 67 casas
* Museo da Vila
* Museo de Correos
* Museo das Bonecas
* Museo da Estampación Artesanal
* Casa da Danza Folclórica Húngara
* Tenda de Cestería
* Casa de Artes e Té
* Teatro Paloc
* Borpatika
* A Casa dos Tecedores
* Igrexa Católica Romana de San Martiño
* Castelo de Hollókő
* Casa do Mestre de Escola (Oskolamester háza)

## Galería 

Ficheiro:Hollókő - Castle.jpg|Castelo de Hollókő 
Ficheiro:Holloko1.jpg|Vila de Hollókő 
Ficheiro:Castle of Holloko with Panorama.JPG|O castelo de Hollókő
Ficheiro:CivertanHolloko (2).jpg|Vista aérea do castelo

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Old Village of Hollókő and its Surroundings UNESCO Collection on Google Arts and Culture
* Aerial photography: Hollókő
* Best Things to do in Holloko, Hungary - Asiana Circus
* History, pictures and google map of Hollókő Castle
Nanda Devi e parques nacionais do Val de Flores

O **Parque Nacional de Nanda Devi e Parques Nacionais do Val das Flores** é un Patrimonio da Humanidade da UNESCO en Uttarakhand, India. Posúe dúas áreas principais separadas por uns 20 km, formadas polo Parque Nacional de Nanda Devi e o Parque Nacional do Val das Flores, ademais dunha Zona de amortecemento que a abarca.

En 1988, o sitio foi inscrito como *Parque Nacional de Nanda Devi (India)*. En 2005 ampliouse para abarcar o Parque Nacional do Val das Flores e unha zona de amortecemento máis grande, e foi renomeado como *Parques Nacionais de Nanda Devi e Val das Flores*.

As áreas do sitio son
* 630,33 km² - Área central do Parque Nacional Nanda Devi
* 87,50 km² - Área central do Parque Nacional Val das Flores
* 5.148,57 km²  - Zona de amortiguamento

## Notas 
## Véxase tamén
Parque nacional do Kilimanjaro

O **Parque Nacional do Kilimanjaro** (*Hifadhi ya Taifa ya Kilimanjaro*, en suahili) é un parque nacional de Tanzania situado a uns 300 km ao sur do ecuador na Rexión do Kilimanjaro, Tanzania, preto da rexión de Moshi. O parque inclúe a totalidade do Monte Kilimanjaro por riba da liña de árbores e o cinto de bosque montano circundante por riba de . Estableceuse como parque nacional en 1973. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1987 e unha das Sete Marabillas Naturais de África en 2013.

A sede do parque está en Marangu, a uns 44 km da cidade de Moshi e a 86 km do aeroporto internacional do Kilimanjaro.

O parque xerou 51 millóns de dólares estadounidenses en ingresos en 2013, o segundo parque nacional de Tanzania en tamaño, e foi un dos dous únicos parques nacionais de Tanzania que xeraron un superávit durante o ano orzamentario 2012-2013. (A Área de Conservación de Ngorongoro, que inclúe o cráter de Ngorongoro, moi visitado, non é un parque nacional.) TANAPA informou de que o parque rexistrou 58.460 turistas durante o ano orzamentario 2012-2013, dos cales 54.584 eran estranxeiros.

## Historia
A principios do século XX, o goberno colonial alemán declarou o monte Kilimanjaro e os bosques que o rodean reserva de caza. En 1921, designouse reserva forestal. En 1973, a montaña por riba da liña de árbores (uns 2700 m) foi reclasificada como parque nacional. O parque declarouse Patrimonio da Humanidade pola Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura en 1987. En 2005, o parque ampliouse para incluír todo o bosque montano, que formaba parte da Reserva Forestal do Kilimanjaro.

## Fauna
No parque pódese atopar unha gran variedade de animais. Por riba da liña forestal, atópanse con frecuencia o hyrax arborícola do Kilimanjaro, o duiker gris e roedores. O antílope do Cabo e o duiker vermello aparecen por riba da liña forestal nalgúns lugares. Os búfalos do Cabo atópanse no bosque montano e ocasionalmente nos páramos e nos pasteiros. Os elefantes africanos pódense atopar entre os ríos Namwai e Tarakia e ás veces atópanse en altitudes máis altas. Nos bosques montanos, pódense atopar monos azuis, cólobos brancos e negros orientais, cachorros de sabana e leopardos.

## Galería 

Ficheiro:White-necked raven on Kilimanjaro.jpg|Corvo de pescozo branco no Kilimanjaro
Ficheiro:Mlima Kilimanjaro.jpg|O monte Kilimanjaro
Ficheiro:Kilimanjaro UhuruPeak.jpg|Pico Uhuru - Monte Kilimanjaro

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
## Outros artigos 
* Kilimanjaro

### Ligazóns externas 
* Explore Kilimanjaro National Park in the UNESCO collection on Google Arts and Culture