Thermococcus litoralis

***Thermococcus litoralis***  é unha especie de arquea que vive arredor dos respiradoiros hidrotermais das profundidades mariñas e tamén en fontes termais submarinas pouco profundas e pozos de petróleo. É un anaerobio organótrofo hipertermófilo de entre 0,5 e 3,0&nbsp;µm de diámetro.

## ADN polimerase 
A ADN polimerase de *Thermococcus litoralis* é estable a altas temperaturas, cunha vida media de 8 horas a 95&nbsp;°C e de 2 horas a 100&nbsp;°C. Tamén ten unha actividade de corrrección de probas que pode reducir as frecuencias de mutación a un nivel de 2 a 4 veces inferior que a maioría das ADN polimerases que non teñen corrección de probas.

## Hábitat e ecoloxía 
*T. litoralis* crece preto de respiradoiros hidrotermais profundos ou pouco profundos en auga extremadamente quente. A temperatura óptima de crecemento para esta especie é de entre 85 e 88&nbsp;°C. Tamén prefire augas lixeiramente ácidas, e crecen entre o pH 4.0 e o 8,0 cun intervalo de pH óptimo entre 6,0 e 6,4. A diferenza de moitos outros hipertermófilos, *T. litoralis* só depende facultativamente do xofre como aceptor final de electróns na fermentación, producindo gas hidróxeno na súa ausencia e sulfuro de hidróxeno cando está presente. Ademais, *T. litoralis* produce un exopolisacárido que posiblemente o axuda a formar unha biopelícula. Está feita de manosa, sulfitos, e fósforo.

## Fisioloxía 
*T. litoralis* pode utilizar o piruvato, a maltosa e os aminoácidos como fontes de enerxía. Nun laboratorio *T. litoralis* debe ser suplementado con aminoácidos para que poida crecer a velocidades non reducidas. Os únicos aminoácidos que non necesita son asparaxina, glutamina, alanina e glutamato. Eses aminoácidos poden non ser vitais para *T. litoralis* porque a asparaxina e a glutamina tenden a desaminarse ás altas temperaturas que se dan arredor dos respiradoiros hidrotermais e a alanina e o glutamato poden xeralmente ser producidos por outras arqueas hipertermófilas. A principal fonte de carbono desta especie parece ser a maltosa, que pode ser introducida na célula por un transportador ABC de maltosa-trehalosa. *T. litoralis* ten unha vía glicolítica especializada chamada a ruta de Embden–Meyerhof modificada. Unha maneira polo que esta ruta modificada de *T. litoralis* se desvía da vía de Embden-Meyerhof común é que a versión modificada contén unha hexosa qunase e unha PFK dependente de ADP en vez de versións dependentes de ATP dos encimas.

## Novas cepas 
Novas análises de ADN atoparon varios illamentos de *T. litoralis*, como MW e Z-1614, que probablemente eran novas cepas. Confirmouse que MW e Z-1614 eran cepas de *T. litoralis* por medio de hibridación ADN-ADN, as razóns C-G (38–41&nbsp;mol%), e análises de inmunoblot. Difiren lixeiramente en morfoloxía dos *T. litoralis* previamente illados en que teñen flaxelos. Por medio dos mesmos procesos demostrouse que o anteriormente descuberto *Caldococcus litoralis* era en realidade *T. litoralis*. O xenoma de *T. litoralis* aínda non foi secuenciado completamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Ligazóns externas 
*Cepa tipo de *Thermococcus litoralis* en Bac*Dive* -  a Bacterial Diversity Metadatabase