Panceltismo

[miniatura|Bandeira pancéltica creada por Robert Berthelier nos anos 1950. Componse de dous [trísceles entrelazados.]]
[dereita|miniatura|175px|As seis [nacións celtas consideradas como a patria dos modernos celtas segundo a Liga Céltica e o Congreso celta.]]
O **panceltismo** (en , en , en ), tamén coñecido como **celtismo** ou **nacionalismo celta**, é un movemento político, social, cultural e pannacionalista que avoga pola solidariedade e a cooperación entre as nacións celtas (tanto das ramas dos gaels como britanos) do noroeste de Europa. Algunhas organización panceltistas pulan pola secesión das nacións celtas do Reino Unido e Francia e que formen o seu propio estado federal independente, mentres que outras prefiren unha estreita colaboración entre nacións celtas soberanas e independentes na forma do nacionalismo irlandés, nacionalismo escocés, nacionalismo galés, nacionalismo bretón, nacionalismo córnico e nacionalismo manx.

Ao igual que outros movementos pannacionalistas, como o paneslavismo, o panxermanismo, o turanismo, o paniranismo ou o panlatinismo, o movemento panceltista xurdiu durante o nacionalismo romántico, e especificamente no rexurdimento celta. O movemento panceltista foi máis prominente durante os séculos XIX e XX (entre os anos 1838 e 1939). Algúns dos primeiros contactos do panceltismo tiveron lugar a través de Gorsedd e Eisteddfod, e o Congreso celta anual comezou a celebrarse en 1900. Dende entón, a Liga Céltica converteuse na organización máis importante do panceltismo político. As súas iniciativas céntranse en gran medida na cooperación cultural celta, como os festivais de música, arte e literatura, que adoitan chamarse "interceltas".

## Terminoloxía 
Existe certa controversia arredor do termo celtas. Un exemplo disto foi a "Crise galega" da Liga Céltica, Austria é o lugar onde se rexistrou a primeira cultura caracteristicamente celta que existiu. Os austríacos contemporáneos expresan orgullo por ter herdanza celta e Austria posúe unha das maiores coleccións de artefactos celtas de Europa.

Organización como o Congreso celta e a Liga Céltica usan a definición de que unha "nación celta" é aquela cunha historia recente de tradición lingüística celta.

### O *Rexurdimento Celta*, a semente do celtismo 
No ano 1746 prodúcese a derrota dos xacobitas na Batalla de Culloden. Este é o punto de inflexión para o nacemento do que se deu en coñecer como Rexurdimento celta.

No ano 1762 James Macpherson publica *Fragments of Ancient Poetry Collected in the Highlands of Scotland, and Translated from the Gaelic or Erse Language* (*Fragmentos de poesía antiga recollidos nas Terras Altas de Escocia, e traducidas do gaélico ou Erse*). En 1762 sae do prelo *Fingal* e en 1763 *Temora*. Estas dúas obras foron invencións de supostas traducións dos poemas épicos en gaélico dun poeta chamado Ossian.

Non tardan en sumarse poetas doutras zonas da Europa atlántica. Un claro exemplo son as obras de poesía galesa publicadas por Ieuan Brydydd en 1764; tamén cultiva este xénero literario o inglés Thomas Gray en obras como *Elexía sobre un cemiterio de aldea* e *O bardo*.

### O celtismo do século XIX e os seus primeiros pasos 
Coa chegada do século XIX o que viña sendo un movemento literario convértese nun movemento político, social e cultural; tinguido todo el do carácter romántico que se estendía dende Alemaña ao resto da Europa occidental.

Publicáronse moitas traducións de obras das literaturas celtas, especialmente, os *Mabinogion* (Charlotte Guest, 1838-1849), o *Barzaz Breiz* e *Os Bardos bretóns do século VI* (Hersart de la Villemarqué, 1839-1850). En 1854 Ernest Renan publicou *A Poesía das razas celtas*, un estudo moi influente e en 1865 e 1866 Mathew Arnold pronunciou unha serie de conferencias sobre a literatura celta en Oxford que vinculaba todas as literaturas celtas e contribuíu a promover a creación da cátedra de Celta nesta universidade en 1877.

Durante o s.XIX moitos escritores ingleses empregaron a temática celta, como Thomas Love Peacock, Tennyson e Gerard Manley Hopkins. En Escocia destacaron William Black e William Sharp (este co pseudónimo de Fiona Macleod). O rexurdimento foi especialmente vigoroso en Irlanda, con autores como W.B. Yeats, "AE" (pseudónimo de George William Russell), Oliver St John Gogarty, Sean O'Casey e James Stephens. En Irlanda recibiu o nome de "Lusco-fusco celta".

## En Galiza 
dereita|miniatura|200px|As sete nacións celtas, acorde ao celtismo galego histórico:
En Galiza, o maior representante do celtismo foi Eduardo Pondal. Na súa orixe en Galiza está o historiador ilustrado José Verea y Aguiar. É mito fundador de Galiza para Vicetto, Murguía, Castelao e a Xeración Nós e dentro da Xeración Nós, na arqueoloxía, Florentino López Cuevillas. Na década dos 70 do século XX desenvólvese unha crítica desde a academia, rexurdindo nos 90 un neoceltismo na investigación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Nacións celtas
* Unión celta

### Ligazóns externas 
* A Liga Céltica 
* Congreso celta 
* Iniciativa Columba