open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bad Ems

**Bad Ems** é unha pequena cidade alemá no Land de Renania-Palatinado. É a sede administrativa do distrito rural de Rhein-Lahn e é moi coñecida como balneario no río Lahn. Bad Ems é a sede da *Verbandsgemeinde* (comunidade administrativa) Bad Ems-Nassau. 

## Xeografía 
Situada a unha altitude nedia de 80 msnm, ocupa unha superficie de 15,36 km²

Segundo o censo do 31 de decembro de 2020 contaba con 9 801 habitantes, polo que a súa densiade de poboación, nese ano, era de 636 hab./km².

## Historia 
miniatura|250px|*Haus Vier Türme*
Na época romana construíuse un castelo na actual Bad Ems como parte do *Limes* Xermánico. Non queda practicamente nada daquela estrutura. Nos bosques ao redor da cidade, porén, existen distintos restos da antiga fronteira romana.

A vila foi mencionada por primeira vez en documentos oficiais o ano 880, e recibiu a súa carta de poboación en 1324. Os condes de Nassau e de Katzenelnbogen reconstruíron o balneario e utilizárono xunto con outros visitantes nobres.

Nos séculos XVII e XVIII foi considerada como un dos balnearios máis famosos de Alemaña. 

Alcanzou o seu máximo esplendor no século XIX cando recibía visitantes de todo o mundo, e converteuse na residencia de verán de diferentes monarcas europeos e artistas, incluídos o káiser Guillerme I de Alemaña, os tsares Nicolao I e Alexandre II de Rusia, Richard Wagner e Fiódor Dostoievski.

En 1870 a cidade, daquela parte do Reino de Prusia, alcanzou certa relevancia por ser o lugar onde se orixinou o Telegrama de Ems, que propiciou a Guerra franco-prusiana. 

En 1876, na *Haus Vier Türme* (Casa das catro torres), Alexandre II de Rusia firmou o "Ucase de Ems", polo que se prohibía a lingua ucraína. Hoxe un monumento conmemora o evento.

## Patrimonio da Humanidade 
En 2021 a cidade pasou a formar parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO na sección de "Grandes cidades termais de Europa", debido ás súas famosas augas termais e á arquitectura dos séculos XVIII e XX que testemuñan a popularidade dos balnearios en Europa durante ese tempo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dieterichs, Wilfried (2013): *Herrenjahre in der Provinz: DIE STADT Bad Ems 1914–1964*. Weilburg: Lahnbrück-Verlag. ISBN 978-3-9437-3804-9.
* Sarholz, Hans-Jürgen (2010): *Bad Ems. Streifzug durch die Geschichte*. 2. Aufl. Bad Ems: Verein für Geschichte, Denkmal und Landschaftspflege. ISBN 3-9804-1071-4.

### Outros artigos 
* Telegrama de Ems

### Ligazóns externas 
* Páxinaweb oficial .
Recurvirostra

***Recurvirostra*** é un xénero de aves da orde dos caradriformes, que é o tipo da familia dos recurvirróstridos.

## Características 
As especies do xénero *Recurvirostra* teñen patas longas e moven dos seus picos, longos, delgados e curvados cara a arriba, e dun lado para outro cando se alimentan nas zonas húmidas, salobres ou salinas nas que habitan. A súa plumaxe é de varias cores.

Os membros deste xénero teñen as patas palmadas e nadan facilmente. A súa dieta consiste en insectos acuáticos e outros  pequenos animais. En contornas como os estuarios, poden alimentarse nos lodos das marismas costeiras. 

Aniñan no solo, en colonias.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo, na páxina 151 do volume 1 da 10ª edición do seu *Systema Naturae* que, daquela, incluía unha soa especie, *Recurvirostra avosetta*, a avoceta común.

### Etimoloxía 
O nome científico do xénero, *Recurvirostra*, está formado pola unión dos elementos ''*recurvi*- e -*rostra*, tirados do latín clásico o adxectivo *recurvus, -a, -um*, "dobrado" ou "curvado cara a atrás", e o substantivo *rostrum, -i*, "bico de ave". Literalmente: "as do bico curvado".

### Especies 
O xénero comprende catro especies.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Recurvirostra* en Avibase.
Apolipoproteína C1

A **apolipoproteína C1** (tamén **apolipoproteína C-I** ou **ApoC-I**, entre outros nomes) é un compoñente proteíco das lipoproteínas que nos humanos está codificado no xene ***APOC1*** do cromosoma 19.

## Función 
A proteína codificada por este xene pertence á familia da apolipoproteína C. Este xene exprésase principalmente no fígado e é activado cando os monocitos se diferencian en macrófagos. Atopáronse variantes de transcrición de empalme alternativo deste xene, pero non se determinou a validez biolóxica dalgunhas variantes.

A apolipoproteína C1 ten unha lonxitude de 57 aminoácidos, encóntrase normalmente no plasma e é responsable da activación do lecitín colesterol esterificado cun importante papel no intercambio de colesterol esterificado entre distintas lipoproteínas e na eliminación do colesterol dos tecidos. A súa principal función é a inhibición da proteína de transferencia de ésteres do colesterol (CETP), probablemente ao alterar a carga eléctrica de moléculas de HDL.

Durante o xexún (igual que ocorre con outras apolipoproteínas C), encóntrase principalmente nas HDL, pero despois dunha comida encóntrase na superficie doutras lipoproteínas. Cando se degradan proteínas ricas en triglicéridos como os quilomicrons e as VLDL, esta apolipoproteína é transferida de novo ás HDL. É unha das proteínas con máis cargas positivas do corpo humano.

## Pseudoxene 
Localizouse un pseudoxene deste xene a 4 kb augas abaixo do xene da APOC1 coa mesma orientación no cromosoma 19, e os dous forman parte do mesmo agrupamento de xenes de apolipoproteínas. Este pseudoxene, do que tamén se informou que estaba presente nos denisovanos e neandertais, orixinouse en dous episodios separados. Despois da diverxencia dos monos do Novo Mundo da liñaxe humana, o xene APOC1 sufriu unha duplicación. Os monos do Vello Mundo e os grandes simios non humanos teñen os dous xenes activos. Neles, un dos duplicados codifica unha proteína básica designada apoC-IB que é ortóloga da apolipoproteína C1 humana. O outro codifica unha proteína ácida chamada apoC-IA, que é ortóloga da proteína virtual que estaría codificada no pseudoxene. O evento de pseudoxenización ocorrido nalgún momento entre a diverxencia dos bonobos e os chimpancés da estirpe humana e a aparición dos denisovanos e os neandertais. O pseudoxene débese a un cambio nun só nucleótido no codón do penúltimo aminoácido, que é a glutamina, na secuencia sinal, orixinando como resultado un codón de stop.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* PDBe-KB resume toda a información sobre estruturas dispoñible en PDB para a apoliporptoeína C1 humana
Illa Rottnest

A **illa Rottnest** é unha pequena illa australiana.
 
## Xeografía 
Situada a 18 km da costa do estado de Australia Occidental, ten unha superficie de 19 km².

Segundo o censo de 2016 contaba con 334 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 17,6 hab./km². Porén, durante os períodos de vacacións pode acoller até 15 000 visitantes. Por iso, a maioría dos seus habitantes traballan no sector turístico.

É famosa pola presenza dunha importante colonia de quokkas (*Setonix brachyurus*), pequeno mamífero marsupial oriúndo da rexión.

## Historia 
A illa estivo habitada por aborixes australianos até hai uns 7 000 anos, cando a subida do nivel do mar separouna do resto de Australia. O 29 de decembro de 1696 desembarcou na illa o capitán neerlandés Willem de Vlamingh, que a explorou durante 6 días e lle deu o nome de '''t Eylandt 't Rottenest*, que literalmente significa "niño de ratas", ao confundir os quokkas con ratas xigantes. Naquel momento a illa estaba deshabitada, e a poboación aborixe carecía de botes, polo que probabelmente o territorio permanecera sen poboación durante varios miles de anos.

Entre 1838 e 1931 foi utilizada como prisión para reclusos aborixes.

## Flora e fauna 
[miniatura|200px|[Quokka]]

### Aves 
A illa foi declarada área importante para a conservación das aves. Poden observarse numerosas especies, entre elas *Ardenna pacifica*, *Phalacrocorax varius*, *Chroicocephalus novaehollandiae*, *Thalasseus bergii*, *Sternula nereis*, *Onychoprion anaethetus*, *Neophema petrophila*, *Egretta sacra* e *Cladorhynchus leucocephalus*.

### Flora 
Entre as especies nativas figuran a conífera da familia das cupresáceas *Callitris preissii*, o arbusto da familia das mirtáceas *Melaleuca lanceolata* e a árbore da familia das fabáceas *Acacia rostellifera*.
 
## Galería 

Quod, Rottnest - 1900-10.jpg|Visitantes a principios dos anos 1900
Rottnest Thomson Bay.jpg|O asentamento principal da illa está situado na baía de Thomson
Rottnest aerial photo 2.jpg|Os lagos salgados de orixe natural son un refuxio para a abundante avifauna
Basin, Rottnest, Western Australia.jpg|A praia e o faro de Bathurst
Sea Eagle Express, Fremantle, 2015 (01).JPG|O ferri *Sea Eagle Express'' partindo do porto de Fremantle, levando turistas á illa Rottnest
Rottnest Island Cannon.jpg|Canón Mk X BL de 9,2 polgadas, na batería de Oliver, illa Rottnest

## Notas
Cela, Pezós, Pezós

**Cela** é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias. 
Situado a 390 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 1 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 3 habitantes.
## Notas
Verbovka

**Verbovka**, ou *Centro Verbovka das Artes Populares* (ou *Folclóricas*) foi unha cooperativa de artesáns na aldea de Verbovka (en ucraíno Вербовка ou Вербівка), fundada por Natalia Davidova na provincia ucraína de Kíiv.  

## Membros 
Natalia Davidova, xefa do Centro Folclórico de Kíiv, foi unha artista de vangarda descendente da familia Hudim-Levkovichis (o filósofo ruso Nikolai Berdyaev era o seu curmán e a artista Nina Genke-Meller era a súa cuñada). O inicio da cooperación de Natalia Davidova e Nina Genke-Meller non se orixinou só nas súas relacións familiares. Ambas estaban entusiasmadas coa arte popular e dedicáronse á idea de implementar os principios artísticos de vangarda na práctica dos bens de afeccionados ou da artesanía. En 1915, Nina Genke converteuse na xefa e artista principal de Verbovka. Davidova involucrou a Nina Genke na "promoción" da produción popular de acordo cos debuxantes de famosos artistas de vangarda. Os membros do grupo *Supremus* comezaron a cooperar moi activamente. Entre 1915 e 1916 moitos artistas suprematistas como Kazimir Malevich, Aleksandra Ekster, Nina Genke-Meller, Nadezhda Udaltsova, Liubov Popova, Olga Rozanova, Ivan Puni, Ksenia Boguslavskaya, Ivan Kliun e outros traballaron con artesáns campesiños na cooperativa. 

## Exposicións 
En novembro de 1915, Davidova, xunto con A. Ekster e N. Genke, organizou a *Exposición de Arte Decorativo Moderno do Sur de Rusia* na Galería Lamersie de Moscova. Alí representaron as obras das mulleres da aldea que estudaron artes decorativas nas escolas de Verbovka e Skoptsi, así como alfombras, almofadas, chales e cintos feitos de acordo cos bosquexos de Popova, Davidova, Genke, Ekster, Puni, Kliun etc. Pribilskaya, Yakulov, Rozanova, Vasilieva, Boguslavskaya, Malevich  e outros. A exposición recibiu unha ampla difusión na prensa. En 1917 Davidova e Genke organizaron a *Segunda Exposición de Arte Decorativo Moderno* en Moscova no Salón de Mikhailava.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arts and Crafts
* Bauhaus
* Laboratorio de Formas
* UNOVIS
* Suprematismo
* Wchutemás
* Wiener Werkstätte

### Bibliografía 
* *Ukrainian Avant-Garde Art 1910s-1930s*, Dmytro Horbachov, Kyiv, *Mystetstvo*, 1996
* *Nina Henke -from folk Suprematism to Avant-gardism of Shows and Plays*, pp.&nbsp;48–66, Sergei Papeta
* Catálogo, Exposición *Avant-garde Adventures*, Museu Nacional de Arte de Ucraína,(NAMU), 2004, Kíiv, Ucraína.
Joaquín Calderón Ozores

**Joaquín Calderón Ozores**, IV conde de San Juan, nado na Coruña o 19 de novembro de 1866 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1953, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Terceiro fillo de Vicente Calderón Oreiro, conde de San Juan, e de Carmen Ozores Mosquera. Capitán de Artillaría, foi destinado a Vigo a finais de xaneiro de 1906. Rematou a carreira militar como coronel de Artillaría. Membro do Partido Conservador. Foi elixido deputado pola Coruña nas eleccións de 1914. Foi elixido senador pola provincia de Ourense nas eleccións de 1918 e 1919. Finou en Madrid o 21 de marzo de 1953.

## Vida persoal 
Casou en 1899 con Dolores Bárcena de Andrés-García, filla de Manuel Bárcena Franco, conde de Torrecedeira, e foi pai de María del Carmen Calderón Bárcena, que casou con Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Palacio de Tau

thumb|305px|Salón de Tau
O **Palacio de Tau** () en Reims, Francia, era o palacio do Arcebispo de Reims. Asóciase cos reis de Francia, cuxa coroación celebrábase na catedral próxima de Notre-Dame de Reims e o posterior banquete de coroación no propio pazo. Debido á súa importancia histórica para a monarquía francesa, o Palacio de Tau foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 1991. Hoxe en día, serve para acoller eventos culturais para a cidade de Reims. 

## Historia
Unha gran vila galorromana ocupaba o lugar do pazo nos séculos VI e VII, e máis tarde converteuse nun pazo carolinxio. O primeiro uso documentado do nome data de 1131, e deriva do plano do edificio, que se asemella á letra Τ (tau, no alfabeto grego ). A maior parte do edificio primitivo desapareceu, a parte máis antiga que queda é a capela, de 1207. O edificio reconstruíuse en gran parte en estilo gótico entre 1498 e 1509, e modificado ao seu aspecto actual barroco entre 1671 e 1710 por Jules Hardouin-Mansart e Robert de Cotte. Danouse por un incendio o 19 de setembro de 1914, e non foi reparado ata despois da segunda guerra mundial.

O Palacio foi a residencia dos reis de Francia antes da súa coroación en Notre-Dame de Reims. O rei vestíase para a coroación no palacio antes de dirixirse á catedral, despois, celebrábase un banquete no palacio. O primeiro banquete de coroación rexistrado celebrouse no palacio no 990, e o máis recente en 1825.

O palacio alberga o Musée de l'Œuvre desde 1972, mostrando estatuaria e tapices da catedral, xunto cos restos do tesouro da catedral e outros obxectos asociados a a coroación dos reis franceses.

O Palacio de Tau, xunto coa Catedral de Notre-Dame e a antiga Abadía de Saint-Remi, converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1991. Atrae uns 100.000 visitantes cada ano.

## Galerïa

Ficheiro:Palais du Tau Statues originales 17062011 02.jpg|A *Coroación da Virxe María*, frontón orixinal do portal central da catedral de Reims.   
Ficheiro:Palais du Tau Statues originales 17062011 09.jpg|Estatua de Abraham ddesde a fachada sur, 1215.
Ficheiro:Où paissent les brebis 04221.JPG|Tapiz do ciclo *Cántico dos Cánticos*.
Ficheiro:Anne et Marie 04260.JPG|Tapiz da *Vida da Virxe*, s. XVI.
Ficheiro:La vie de la vierge 955.JPG|Tapiz da *Vida da Virxe*, s. XVI.
Ficheiro:Palais du Tau - Tapestry of Nativity.jpg|Tapiz da *Vida de Cristo*.

File:Talisman de Charlemagne 6032.JPG|Talismán de Carlomagno, século IX.
File:Reliquaire de la sainte épine 6027.JPG|Relicario do Santo Espiño.
File:Calice du sacre Tau.jpg|O Cáliz da Coroación, tamén coñecido como o Cáliz de San Remixio, do século XII.
File:Reliquaire Tau.jpg|Relicario de Sixte e Sinice, s. XIII.
File:Reliquaire de la résurection 6023.JPG|Relicario da Resurrección, século XV.
File:Reliquaire de Ste Ursule Tau.jpg|Relicario de Santa Úrsula, século XV.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Abadía de Saint-Remi
* Notre-Dame de Reims

### Ligazóns externas
*Páxina do Palais du Tau
*UNESCO website
*World Heritage website
*Turismo de Reims
Marta Hotus Tuki

**Marta Raquel Hotus Tuki**, nada o 29 de xullo de 1969 na illa de Pascua (Chile), é unha política rapanui militante do Partido Demócrata Cristián (PDC). Foi gobernadora da provincia da Illa de Pascua dende o 12 de marzo de 2014 até o 9 de setembro de 2015.  Tamén foi concelleira da illa de Pascua entre o 6 de decembro de 2008 e o 12 de marzo de 2014. Tamén foi elixida concelleira nas eleccións municipais de 2016 e de 2021.

## Notas
Chinese Professional Baseball League

A **Chinese Professional Baseball League** (**CPBL**, chinés: 中華職業棒球大聯盟, pidgin: *Zhōnghuá Zhíyè Bàngqiú Dà Liánméng*) é a máxima categoría do béisbol profesional en Taiwán. O torneo naceu no ano 1989 e xogou a súa primeira temporada en 1990. En 1996 foi fundada no país outra liga profesional, a Taiwan Major League (TML), a cal foi absorvida pola CPBL en 2003. Na actualidade son cinco os equipos que compiten cada ano neste torneo, os cales tamén dispón de filiais. Cada equipo está ligado a unha empresa industrial, de xeito que algúns deles levan no seu nome a marca comercial desa empresa. A KBO está considerada a terceira liga de béisbol máis importante de Asia, so por detrás da NPB xaponesa e a KBO League coreana. Analistas e especialistas en béisbol consideran a esta competición a un nivel intermedio entre o A- e o A+ das Ligas Menores estadounidenses. 

## Equipos
### Antigos equipos 
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Major League Baseball
* Nippon Professional Baseball
* KBO League

### Ligazóns externas
* Páxina web oficial da CPBL
Castrelos, Hermisende

**Castrelos** é un lugar do concello zamorano de Hermisende (Castela e León) que contaba con 17 habitantes en 2021.
Encóntrase situado nas proximidades do río Tuela, no noroeste da provincia de Zamora, xunto á provincia galega de Ourense e á fronteira con Portugal, á altura da rexión histórica de Trás-os-Montes. Pertence ao territorio denominado As Portelas, parte da bisbarra histórica e tradicional de Seabra. As localidades de Castromil, Hermisende, San Ciprián e A Teixeira, xunto con Castrelos, conforman o termo municipal de Hermisende ao que se incorporou Castrelos contra 1850.
## Notas
Apolipoproteína C

[miniatura|[Apolipoproteína C-I.]]
En bioloxía molecular, a **apolipoproteína C** é unha familia de catro apolipoproteínas de baixo peso molecular, denominadas C-I (ou C1), C-II (ou C2), C-III (ou C3) e C-IV (ou C4), que son compoñentes que se encontran na superficie de lipoproteínas como os quilomicrons, VLDL, e HDL. En situación de xexún, as apolipoproteínas C están principalmente asociadas coas HDL. Durante a absorción das graxas da dieta, as apoplipoproteínas C redistribúense preferentemente na superficie de lipoproteínas ricas en triglicéridos como os quilomicron e as VLDL.

## Notas
Fortunato Vega Rodríguez

**Fortunato Vega Rodríguez**, nado en Corzos (A Veiga) e finado no mesmo concello o 25 de novembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse ao Comité Revolucionario de Defensa da República. Logo fuxiu ao monte. Foi capturado pola Garda Civil o 24 de novembro nos montes de Seoane con Clemente Fernández Lorenzo, Manuel González Yebra e Amable Vidal Enríquez. Fortunato, Manuel e Amable foron abatidos alí mesmo. Clemente foi asasinado ao día seguinte. Fortunato foi soterrado no cemiterio de Seoane.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alberguería
Campanarios municipais de Bélxica e Francia

Os **campanarios de Bélxica e Francia** son un grupo de 56 edificios históricos designados pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade, en recoñecemento aos campanarios que serven como manifestación arquitectónica da independencia cívica emerxente das influencias feudais e relixiosas no antigo Condado de Flandres (actual área de Flandres de Francia e a rexión de Flandres de Bélxica) e áreas veciñas que antes foron posesións da Casa de Borgoña (na actual Valonia de Bélxica).

O Patrimonio da Humanidade chamábase orixinalmente **Campás de Flandres e Valonia**, unha lista da UNESCO de 1999 de 32 torres nesas dúas rexións de Bélxica. En 2005, a lista foi ampliada e recibiu o seu nome actual, recoñecendo a adición de 23 campanarios das rexións Norte-Paso de Calais e Picardía no extremo nordés de Francia, ademais da campanarios de Gembloux en Valonia.

A pesar de que a lista se refire ás estruturas de torres cívicas, inclúe seis torres eclesiásticas belgas (nótese as "catedrais", as "igrexas" e as "basílicas" na lista de abaixo) co pretexto de que serviran de atalaias ou campanarios de alarma.

A maioría das estruturas desta lista son torres que se proxectan desde edificios máis grandes. Non obstante, algúns son notablemente autónomos, dos cales un puñado son torres reconstruídas anteriormente conectadas a edificios adxacentes. Unha omisión notable pode parecer a torre do Concello de Bruxelas, pero esta non é un campanario real. O Campanario de Bruxelas orixinal estivo situado xunto á Igrexa de San Nicolás, ata o seu colapso en 1714. Como nota paralela, o Concello de Bruxelas forma parte da Grand-Place Patrimonio da Humanidade.

## Lista de campanarios
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade en Francia
* Patrimonio da Humanidade en Bélxica

### Ligazóns externas 
* Brief description of the ensemble ID 943/943bis, UNESCO Website

* Detailed argumentation for list ID 943/943bis, UNESCO Website

* The complete list ID 943/943bis, UNESCO Website (monumentos ordenados por UNESCO ID, que precede ao monumento correspondente en lista principal deste artigo da Wikipedia)
* Artigos sobre o fenómeno dos campanarios do Departamento Flamengo de Monumentos e Paisaxes    
* Os campanarios belgas na lista da UNESCO ID 943 (sen Gembloux) con fotografías e presentacións de diapositivas: do Departamento Flamengo de Monumentos e Paisaxes 
*  The French belfries on the UNESCO list ID 943bis  con fotografías e descricións; e un artigo xeral
*  Os campanarios franceses na lista da UNESCO ID 943bis con miniaturas, fotografías e descricións.
Apolipoproteína C2

A **apolipoproteína C2** (tamén chamada **apolipoproteína C-II** ou **ApoC-II** entre outros nomes) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ***APOC2*** do cromosoma 19.

A proteína codificada por este xene é segregada no plasma onde é un compoñente das lipoproteínas de moi baixa densidade e dos quilomicrons. Esta proteína activa o encima lipoproteína lipase nos capilares, o cal hidroliza triglicéridos e así proporciona ácidos graxos libres para as células. Mutacións neste xene causan a hiperlipoproteinemia tipo IB, caracterizada por xantomas, pancreatite e hepatoesplenomegalia, pero non incrementan o risco de padecer aterosclerose. As probas de laboratorio mostraron nestes casos unha elevación dos niveis sanguíneos de triglicéridos, colesterol e quilomicrons.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
*
Spider-Man: No Way Home

***Spider-Man: No Way Home*** é unha película de superheroes estadounidense de 2021 baseada nopersonaxe de Marvel Comics Spider-Man, coproducida por Columbia Pictures e Marvel Studios e distribuída por Sony Pictures Releasing. É a secuela de *Spider-Man: Homecoming* (2017) e *Spider-Man: Far From Home* (2019), e a película número 27 do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). A película foi dirixida por Jon Watts e escrita por Chris McKenna e Erik Sommers. Está protagonizada por Tom Holland como Peter Parker / Spider-Man xunto a Zendaya, Benedict Cumberbatch, Jacob Batalon, Jon Favreau, Jamie Foxx, Willem Dafoe, Alfred Molina, Benedict Wong, Tony Revolori, Marisa Tomei, Andrew Garfield e Tobey Maguire. Na película, Parker pídelle ao doutor Stephen Strange (Cumberbatch) que utilice a maxia para converter de novo en segredo a súa identidade como Spider-Man tras a súa revelación pública ao final de Far From Home. Cando o feitizo sae mal, o multiversoestá aberto o que permite aos visitantes de realidades alternativas entrar no universo de Parker.

## Personaxes 
* Tom Holland como Peter Parker / Spider-Man
* Zendaya como Michelle "MJ" Jones-Watson
* Benedict Cumberbatch como Dr. Stephen Strange
* Jacob Batalon como Ned Leeds
* Jon Favreau como Harold "Happy" Hogan
* Jamie Foxx como Max Dillon / Electro
* Willem Dafoe como Norman Osborn / Green Goblin
* Alfred Molina como Otto Octavius / Doctor Octopus
* Benedict Wong como Wong
* Tony Revolori como Eugene "Flash" Thompson
* Marisa Tomei como May Parker
* Andrew Garfield como Peter Parker / Spider-Man
* Tobey Maguire como Peter Parker / Spider-Man

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Apolipoproteína C4

A **apolipoproteína C4** (tamén chamada **apolipoproteína C-IV** ou **apo C-IV** entre outros nomes) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ***APOC4*** do cromosoma 19.

## Función 
*APOC4* é un membro da familia de xenes da apolipoproteína C. Exprésase no fígado e ten unha estrutura proteica predita característica das proteínas dos outros xenes da familia. *APOC4* é un xene de 3,3-kb que consta de 3 exóns e 2 intróns; está localizado a 0,5 kb do extremo 5' do xene *APOC2*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 

### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Limagne

thumb|200px|Localización da chaira de Limagne nun mapa do Macizo Central
thumb|200px|A aldea de Usson no bordo da chaira de Limagne
A **Limagne** () é unha gran chaira na rexión de Auvernia de Francia no val do río Allier, na beira do Macizo Central. Atópase enteiramente dentro do *departamento* de Puy de Dôme. O termo utilízase ás veces para incluír esta, e outras tres chairas menos extensas, que se atopan ao longo do val do Allier, caso en que a primeira coñécese como *Grande Limagne* para distinguila das outras. O nome deriva do latín *Lacus Magnus*, ou gran lago.

## Xeoloxía
A chaira de Limagne é un graben, derrubado dende o Macizo Central por unha serie de fallas normais que bordean o bordo occidental da chaira. Contén uns 2&nbsp;km de sedimentos, e a cantidade de estiramento da codia estímase entre 1,2 e 1,3.. A ruptura comezou a finais do Eoceno e a fase principal de subsidencia continuou ata o final do Oligoceno. O Graben de Limagne forma parte dun sistema de rifts ligados, incluíndo a Graben do Rin, coñecida como o Sistema de Rift Cenozoico Europeo, que se formou en resposta á deformación compresión do antepaís Alpino.

## Economía
A Limagne é unha chaira moi fértil e é principalmente unha zona de produción de cereal, con algo de tabaco e remolacha azucreira. Atópanse viñedos ao longo dos límites da chaira no bordo do Macizo Central, particularmente en Corent e Châteaugay.

## Principais sitios de interese
*Auzon – Aldea medieval cunha igrexa románica
*Brioude - A basílica de San Xulián
*Château de Ravel
*Effiat – Polo seu castelo
*Issoire – Basílica románica
*Abadía de Mozac: famosa polas súas esculturas románicas
*Riom - Cidade renacentista, unha das Cidades francesas e terras de arte e historia
*Usson, Puy-de-Dôme – Muros da fortaleza en ruínas e basalto columnar articulado, *orgues basaltique*. Na parte superior da butte, unha estatua da Virxe María e unha vista panorámica.
*Parentignat — Polo seu castelo do século XVIII co seu xardín inglés e a ponte colgante construída en 1830.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Chaîne des Puys
### Ligazóns externas
CTBC Brothers

Os **CTBC Brothers** (中信兄弟, pidgin: *Zhōngxìn Xiōngdì*) son un equipo profesional de béisbol con sede en Taichung, Taiwán. O club compite na Chinese Professional Baseball League (CPBL), a máxima categoría do béisbol profesional do país. Foi fundado en 1984 como equipo afeccionado polo Brother Hotel en Taipei, uníndose á CPBL en 1989. Até 2013 o equipo levou o nome de Brother Elephants, adquirindo o seu actual nome coa compra do club por Hua Yi, unha subdivisión do holding financeiro CTBC, antes coñecido como ChinaTrust. Os Brothers son un dos equipo máis populares do país, tendo no seu haber oito campionatos da CPBL. O uniforme dos Brothers é de cor amarela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Toros de Tijuana

Os **Toros de Tijuana** son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1974, ten a súa sede en Tijuana, Baixa California. O club posúe no seu palmarés dous títulos de liga, o último conseguido no ano 2021 após vencer na Serie del Rey aos Leones de Yucatán no sétimo e último partido. O seu estadio como local é o Estadio Chevron, parque con capacidade para 17.000 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Porto da Lúa

O ***Pòrt de la Luna***  en gascón ou ***Port de la Lune*** en francés (Porto da Lúa) é o nome que recibe o porto de Bordeos, que data da Idade Media, pola forma do río que cruza a cidade. Está representado cunha media lúa no escudo de Bordeos, e por tres medias lúas entrelazadas no escudo do municipio.

En 2007, o Porto da Lúa e preto de 1800 hectáreas da zona urbana circundante foron catalogados como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO debido á súa excepcional e "innovadora arquitectura clásica e tendencias arquitectónicas neoclásicas" e a prominencia de Bordeos como centro da industria vitivinícola histórica e como centro comercial mundial durante máis de 800 anos. O Patrimonio da Humanidade é a maior área urbana inscrita pola UNESCO (ata 2021), que abarca aproximadamente o 40% da superficie da cidade.

A UNESCO tamén premiou ao municipio polos seus esforzos para restaurar e embellecer os peiraos e fachadas do centro da cidade, incluíndo a Place de la Bourse, Miroir d'eau e o Grand-Théâtre.

## Galería 

Ficheiro:Coat of arms of Bordeaux, France.svg|Escudo de Bordeos.
Ficheiro:Bordeaux 3 Croissants.JPG|O *Pequeno escudo*.
Ficheiro:Bordeaux - Vue d'avion - View from plane - Picture image photography garonne pont bridge chaban delmas pont de pierre d'aquitaine saint jean (8683043366).jpg|Vista desde o avión.
Ficheiro:Bordeaux port de la lune 01.jpg|O *Porto da Lúa*.
Ficheiro:Bordeaux - vue générale 2.jpg|O *Porto da Lúa*, perspectiva desde o alto da agulla Saint-Michel.
Ficheiro:Bordeaux Quai Richelieu R02.jpg|Fachadas programadas do *quai Richelieu*.
Ficheiro:Bordeaux quais 04.jpg|A *Place de la Bourse*.
Ficheiro:Bordeaux Quai Louis XVIII R01.jpg|*Quai Louis XVIII* e *Quai des Chartrons*.
Ficheiro:Piazza della Borsa Bordeaux 04.JPG|O ''Miroir d'eau*, o *Pont de pierre* e a Basílica de San Miguel.
Ficheiro:France-001741 - Grand Theatre (15465517697).jpg|A *Place de la Comédie* co *Grand-Théâtre''.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Bordeos

### Ligazóns externas
Dogfeiling

**Dogfeiling** ou **Dogfelion** foi un pequeno reino ou subreino a comezos da Idade Media, máis tarde foi un dos commotes que formaron o *cantref* do Val de Clwyd, e máis tarde un commote no nordeste de Gales. O seu centro era Ruthin. Gran parte do seu territorio pertencía á diocese de Bangor.

Formou parte da fronteira oriental do Reino de Gwynedd no Gales altomedieval. Tomou o seu nome de Dogfael, un dos fillos do primeiro rei de Gwynedd, Cunedda. Tanto o nome Dogfael como Dogfeiling fan referencia a Dagda, un dos Tuatha Dé Danann, seres sobrenaturais que habitaban Irlanda antes da chegada dos milesianos.

Dogfeiling existiu desde 445 até algún momento ao redor do ano 700, cando foi reabsorbido por Gwynedd.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gales
* Britannia
* Gran Bretaña
* Reino Unido
Jorge Luengo

**Jorge Luengo**, nado en Cáceres o 18 de febreiro de 1984, é un ilusionista, mentalista e presentador español. Gañou en 2009 o II Mundial de Maxia da FISM, celebrado en Pequín, na categoría de Invención, e o Premio Mundial ao Talento da Comisión Europea en 2010 en Bruxelas.

## Traxectoria 
Con 15 anos de idade realizou as súas primeiras actuacións. Dous anos despois empezou a actuar todas as semanas. Antes de cumprir a maioría de idade empezou a estudar a primeira das súas tres enxeñarías. Desde entón foi convidado a un gran número de eventos en Europa, entre eles, no Museo do Louvre en París, no Centro de Congresos Pierre Baudis en Tolosa e no O2 Arena de Praga.

Luengo estudou tres enxeñarías e, amais, psicoloxía e neuropsicoloxía. Foi profesor de matemáticas durante case tres anos antes de dedicarse ao ilusionismo en exclusiva. Desde entón ten aparecido en espectáculos de televisión. Tamén é coñecido por hipnotizar en directo a persoeiros como o piloto Marc Márquez.

En 2012 púxolle voz a un mozo meigo en *Sorcery*, un videoxogo de PlayStation 3.

Como ilusionista, mentalista, mago e conferenciante tamén participou en programas de televisión nacionais. Actuou para personalidades como a Familia real española, Rafael Nadal, Cristiano Ronaldo, Alejandro Sanz, Cristina Pedroche, Joaquín Sabina ou Carlos Baute.

En televisión colaborou nos programas *Todo Va Bien*, *¡Que tiempo tan feliz!*, *Cabaret Olé*, *Hermano mayor*, *Hoy cocinas tu* ou *La Mañana*. Tivo durante un tempo un programa propio, *Desafío Mental*, na canle Discovery Max.. Tamén participou como convidado en *MasterChef*, *Zapeando* ou *Pasapalabra*, tanto na súa etapa en Telecinco como en Antena 3.

En 2019 e 2020 presentou dous programas especiais de maxia, 'La Estrella de la Navidad' e 'La Magia del Amor' en Telemadrid. Tamén participou en diversos programas de Canal Extremadura como 'Extremadura Mágica' ou 'Sígueme'.

Desde setembro de 2020 é colaborador habitual do programa "El show de Bertín" en Canal Sur.

## Premios 
Algúns dos premios que obtivo son:

* Premio Mundial de Invención en Pequín (2009)
* Premio Mundial ao Talento da Comisión Europea (2010)
* Primeiro Premio Nacional da Maxia (España)
* Premio “De pura raza” ao mellor mago do ano (2013).

## Publicacións 
* *Supertrucos mentales para la vida diaria* (2018) 

## Notas
Leones de Yucatán

Os **Leones de Yucatán** son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1954 por Álvaro Ponce Vidiella, ten a súa sede en Mérida, no Estado do Iucatán. O club posúe no seu palmarés catro títulos de liga. Desde 1982 o seu estadio como local é o Parque Kukulcán Alamo, estadio con capacidade para 14&nbsp;917 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Centén

O **centén** foi unha moeda española de ouro de gran tamaño, con valor de 100 escudos de ouro, emitida inicialmente en 1609, baixo o reinado de Filipe III, e cuñada novamente durante os reinados de Filipe IV e de Carlos II.

## Caracterización 
Esta moeda foi cuñada exclusivamente na Real Casa da Moeda de Segovia, a única no seu momento con capacidade para cuñar pezas deste tamaño, as meirandes da historia numismática española, grazas ás súas prensas de rolete. Baixo a marca de ceca amósase tamén unha inicial a modo de marca do ensaiador: "AR" (Andrés de Pedrera", "P" (Pedro Enríquez) ou "R" (Rafael Salván de Aulina). 

No reverso, o centro está ocupado pola cruz de Xerusalén, rodeada pola lenda HISPANIARUM REX e a data.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura, Madrid. ISBN 978-84-8181-405-7. Páxinas 47-59.
Rita Marley

**Alpharita Constatia Marley** (de solteira **Anderson**), nada en Santiago de Cuba o 25 de xullo de 1946, é unha cantante cubana, nacionalizada xamaicana, célebre por ser a esposa de Bob Marley

## Traxectoria 
[miniatura|200px|Rita (centro) xunto coas [I Threes]]
Rita naceu en Santiago de Cuba, filla de Leroy Anderson e Cynthia “Beda” Jarrett. Creceu nos arredores de Beachwood Avenue da cidade de Kingston, Xamaica. Rita foi criada pola súa tía Viola en Greenwich Park Road.

## Discografía 
*1980: *Rita Marley* - Trident
*1981: *Who Feels It Knows It* - Shanachie
*1988: *Harambe (Working Together for Freedom)* - Shanachie
*1988: *We Must Carry on* - Shanachie
*1990: ''Beauty of God's* - Shanachie
*1990: *Good Girls Cult* - Shanachie
*1990: *One Draw* - Shanachie
*2003: *Sings Bob Marley...and Friends* - Shanachie
*2004: *Play Play'' - Universal Music

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Biografía  en Starpulse.com
* Biografía  en VH1
Isabelo de los Reyes

**Isabelo de los Reyes**, nado en Vigán o 7 de xullo de 1864 e finado en Manila o 10 de outubro de 1938, foi un escritor e político filipino. Loitou contra os españois na revolta de 1896, e como resultado foi enviado ao exilio. Ao seu regreso a Filipinas, uniuse a Aguinaldo e foi nomeado presidente da república polos rebeldes (1900). En 1901 fundou a Igrexa Soberana de Filipinas, e dous anos máis tarde o primeiro sindicato en Filipinas. Foi senador de 1926 a 1928. Fundou o primeiro xornal en linguas autóctonas filipinas. 

## Obras 
* *Biblia Filipina*;
* *Oficio Divino*;
* *Catequesis*;
* *Plegarias*;
* *Genesis Cientifico y Moderno*;
* *Calendario Aglipayano*.
* *Ang Singsing ng Dalagang Marmol*

## Notas
Peixe (alimento)

miniatura|Caldeirada de rape
miniatura|Peixes espada na lonxa de Vigo
Moitas especies de peixes son capturadas polos humanos e consumidas como alimento en practicamente todas as rexións do mundo. O **peixe** foi unha importante fonte dietética de proteínas e outros nutrientes ao longo da historia da humanidade.

Desde 1961, o aumento medio anual do consumo aparente de peixe (3,2 por cento) superou o crecemento da poboación (1,6 por cento) e superou o consumo de carne de todos os animais terrestres, combinados (2,8 por cento) e individualmente (bovino, ovino, porcino etc.), agás aves de curral (4,9 por cento). En termos per cápita, o consumo de peixe alimentario pasou de 9,0&nbsp;kg en 1961 a 20,2&nbsp;kg en 2015, a unha taxa media de aproximadamente 1,5 por cento ao ano. A expansión do consumo foi impulsada non só polo aumento da produción, senón tamén pola combinación de moitos outros factores, entre eles a redución do desperdicio, a mellor utilización, a mellora das canles de distribución e a crecente demanda dos consumidores, vinculada ao crecemento da poboación, ao aumento da renda dispoñible e á urbanización.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aquamedia, *"Consumption of Fishery Products"* retrieved from https://web.archive.org/web/20060223203558/http://www.feap.info/economics/Tradebalance_en.asp on 2007-09-17.
* Paston-Williams, Sara (2006) *Fish: Recipes from a Busy Island* National Trust Books. .
* Sweetser, Wendy (2009) ''The Connoisseur's Guide to Fish & Seafood* Sterling Publishing Company,. .
* 
* University of Michigan Health System, *"Fish & Seafood"* retrieved from https://web.archive.org/web/20070526011755/http://www.med.umich.edu/umim/clinical/pyramid/fish.htm on 2007-09-17.
* VegDining.com, *"Frequently Asked Questions-Definitions"* retrieved from http://www.ivu.org/faq/definitions.html on 2007-09-17.
* *The State of World Fisheries and Aquaculture 2000'', 2000, retrieved from https://web.archive.org/web/20061122184857/http://www.who.int/nutrition/topics/3_foodconsumption/en/index5.html on 2007-11-17. World Health Organization.
### Ligazóns externas 
*Science Daily Benefits Of Eating Fish Greatly Outweigh The Risks, New Study Says
*Science Daily Experts Say Consumers Can Eat Around Toxins In Fish
*Scientific American Soy and fish protect from cancer: study.
Regina Pessoa

**Regina Maria Póvoa Pessoa Martins,** nada en Coímbra o 16 de decembro de 1969, é unha animadora portuguesa.

## Traxectoria 
Regina Pessoa naceu en Coímbra, pero viviu nunha aldea preto da cidade até os dezasete anos. Sen televisión, pasaba o tempo a ler, escoitando aos maiores contaren historias e tamén pintando as portas e as paredes da casa da súa avoa con carbón, animada polo seu tío.

Licenciouse en pintura pola Universidade do Porto en 1998 e na súa etapa de estudante participou en diferentes obradoiros de animación, tendo participado en *Espace Projets* (Annecy, Francia, 1995) coa curta *A Noite*, que remataría en 1999.

En 1992 comeza a traballar en O Filmógrafo - Estúdio de Cinema de Animación do Porto, cofundado por Abi Feijó, onde colaborou como animadora en varios filmes.

A súa curta *Tragic Story with Happy Ending* (en portugués *História Trágica com Final Feliz,* en francés  *Histoire tragique avec fin heureuse**)*** é a película portuguesa máis premiada da historia.

A súa curtametraxe de animación, *Kali, the Little Vampire, Kali, o pequeno vampiro* en portugués, foi galardoada co premio Hiroshima no Festival internacional de Animación de Hiroshima en 2012, o premio ao mellor filme de animación no Chicago International Childrens's Film Festival en 2013, o The Golden Gate Award á mellor curta de animación, o premio no International Film Festival de San Francisco e o nomeamento ao Cartoon d'Or 2013, entre outros recoñecementos. En 2017 a Universidade de Valencia expuxo a mostra retrospectiva sobre medio século de animación portuguesa, *Trazos de luz,* centrada en  Abi Feijó e Regina Pessoa. En 2019 a curta *Tio Thomas: A contabilidade dos días* recibiu o premio á mellor curta de animación no Chicago International Children's Film Festival, entre outros galardóns.

## Filmografía 
* *Ciclo Vicioso*, 23 seg., Betacam (campaña contra o tabaquismo para GlaxoWellcome) - codirixida con Abi Feijó e Pedro Serrazina (1996)
* *Estrelas de Natal*, 40sec., Betacam (para RTP) - co-dirixido con Abi Feijó (1998)
* *A Noite*, 6min 35seg., 35mm (1999)
* *Odisseia nas Imagens*, 25sec., 35mm (Festival Intro) (2001)
* *Historia tráxica con final feliz*, 7 min 46 seg. (2005)
* *Kali, o pequeno vampiro*, 9 min 30 seg. (2012)
* *Tio Thomas: A contabilidade dos días* (2019)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ciclope Filmes 
* Películas de Regina Pessoa no National Film Board de Canadá
* Kali, o pequeno vampiro no YouTube
* Entrevista no Público 
* HIGHLIGHTS of FMX 1994-2020 with Regina Pessoa no YouTube 
* TIO THOMÁS (2019) – tráiler no YouTube
Casa da Moeda de Paquistán

A **Casa da Moeda de Paquistán** (en urdú:  پاکستان ٹکسال ) é unha ceca pública paquistaní localizada no municipio de Shalimar Town, en Lahore. É a máis antiga das casas de moeda establecidas en Paquistán e a compañía está gobernada polo Banco Estatal do Paquistán.

## Historia 
A Casa da Moeda de Paquistán entrou en funcionamento en 1942 e dos seus talleres saíron as moedas do sistema da rupia paquistaní en circulación.

[miniatura|Moeda divisionaria de 5 paise, cuñada na **Casa da Moeda de Paquistán**, en [Lahore.]]

Os obxectos que produce non se limitan ás moedas e os billetes de Paquistán, senón que tamén se estende ás medallas oficiais, as condecoracións militares e os selos de correos do país. Así mesmo, a compañía encárgase de refinar o ouro e convertelo en barras de cinco quilogramos para o Banco Estatal de Paquistán.

En 2010, o Goberno paquistaní comezou a planificar a modernización e a mellora da Casa da Moeda. Estes plans incluíron a cualificación dos seus traballadores e a substitución da súa maquinaria para aumentar a súa produtividade, así como a calidade dos seus produtos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa de moeda
* Cuñaxe
Carlos Iglesias Cores

**Carlos Iglesias Cores**, nado na Illa de Arousa en 1981, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
É licenciado en Dereito. Nas municipais de 2011 foi o número 2 do PSdeG-PSOE na Illa de Arousa, sendo primeiro tenente de alcalde, concelleiro de urbanismo e portavoz do goberno. Nas municipais de 2015 encabezou a candidatura socialista, trala renuncia a presentarse á reelección do alcalde José Manuel Vázquez Vázquez, e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Foi reelixido alcalde con maioría absoluta tralas municipais de 2019. En decembro de 2019 foi elixido vicepresidente da Mancomunidade do Salnés. Non se presentou á reelección nas municipais de 2023, sendo sucedido á fronte do PSdeG e finalmente da alcaldía polo seu compañeiro Luis Arosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais na Illa de Arousa

### Ligazóns externas 
* *Carlos Iglesias asume Urbanismo y será el portavoz del gobierno*. *La Voz de Galicia* .
* «Os auténticos irredutibles somos nós» (26/5/2015). *La Voz de Galicia*.
* Carlos Iglesias, alcalde de A Illa: «No tengo hijos; vivo bien» (21/9/2021). *La Voz de Galicia* .
Proximal

En anatomía, o termo **proximal** (T.A.: *proximalis*, do latín *proximus*, "próximo") é un adxectivo que indica proximidade cara ao punto de orixe ou inserción dun órgano, unha parte, ou calquera punto de referencia. Por exemplo, *a coxa é máis proximal ao corpo que o pé*, ou *a perna é proximal ao pé*.

En odontoloxía, refírese á superficie dun dente contigua á do dente adxacente.

É o termo oposto a distal.

## Estruturas nas que se usa o termo 
* *Arco transverso proximal do pé* (T.A.: *arcus pedis transversus proximalis*), parte proximal dun dos tres arcos que forman a bóveda plantar.
* *Falanxe proximal* dos ósos dos dedos da man e os ósos dos dedos do pé (T.A.: *phalanx proximalis*), primeira falanxe dos dedos da man ou dos dedos do pé.
* *Articulación radiocubital proximal* (T.A.: *articulatio radioulnaris proximalis*), parte da articulación do cóbado.
* *Cara proximal* (T.A.: *facies approximalis*) do dente.
* *Porción proximal* da próstata (T.A.: *pars proximalis prostatae*).
* *Porción supracolicular* da uretra (T.A.: *pars proximalis urethrae prosticae*).
* *Arterias estriadas mediais proximais* (T.A.: *arteriae striatae mediales proximales*), ramas da arteria cerebral anterior.
* *Ramas estriadas proximais laterais* das arterias centrais anterolaterais (T.A.: *rami striati proximales laterales arteria centralium anterolateralium*), ramas á súa vez da arteria cerebral media.
* *Ganglio proximal*, un dos *ganglios linfáticos inguinales profundos* (T.A.: *nodus lymphaticus inguinales profundi proximalis*).

## Notas
Valeria Mazza

**Valeria Raquel Mazza**, nada en Rosario o 17 de febreiro de 1972, é unha supermodelo e empresaria arxentina. Mazza acadou o éxito na década de 1990 e converteuse nun nome coñecido despois de aparecer na portada do número de baño de *Sports Illustrated* de 1996 xunto con Tyra Banks. Mazza traballou con deseñadores como Gianni Versace e Roberto Cavalli.

## Traxectoria 
Mazza naceu en Rosario, na provincia de Santa Fe, filla de Raúl Mariano Mazza Ceriani e Mónica Ferreira, e foi criada en Paraná, Entre Ríos. A súa carreira comezou aos catorce anos cando foi descuberta por Roberto Giordano e aos dezaseta anos marchou a Buenos Aires para estudar terapia ocupacional. Ao longo da súa carreira desfilou para as marcas internacionais máis importantes: Valentino, Armani, Fendi, Dolce & Gabbana, Versace, Victoria's Secret, Christian Dior, Tommy Hilfiger, Ralph Lauren, Gianfranco Ferré, Donna Karan ou Cavalli entre outras.

Mazza traballou tamén como actriz, presentadora de televisión e embaixadora de marca. Como empresaria creou a liña de perfumes VM Beauty, a súa propia revista *Valeria Mag* e creou unha compañía de lentes (Valeria Mazza Eyewear) e unha produtora. Ademais promoveu causas humanitarias, destacando o seu traballo con Special Olympics, UNICEF e a unidade de pediatría do Hospital Universitario Austral de Pilar, Buenos Aires.

Mazza continuou a ser unha figura da moda latinoamericana, e foi considerada a modelo máis importante da historia da Arxentina.

## Vida persoal 
O 9 de maio de 1998, Mazza casou co empresario Alejandro Gravier na Basílica do Santísimo Sacramento en Retiro, Buenos Aires; a recepción da voda tivo lugar no Hipódromo Argentino de Palermo con 1500 convidados. A parella tivo catro fillos: Balthazar (n. 1999), Benicio (n. 2005), e Taína (n. 2008). Residen en Buenos Aires. A parella é a dona de Finca Valeria, unha propiedade de vacacións en La Barra, preto de Punta del Este, Uruguai, onde cada verán celebran unha importante festa con convidados famosos.

En 2008, ela e o seu marido estiveron baixo investigación pola Administración Federal de Ingresos Públicos por suposta evasión de impostos por valor de dous millóns de dólares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web 
* Valeria Mazza en Fashion Model Directory