open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Carlos Luís de Borbón

**Carlos Luís de Borbón**, nado en 1818 e finado en 1861, fillo de Carlos María Isidro de Borbón e María Francisca de Braganza foi pretendente carlista ao trono de España co nome de **Carlos VI**, coñecido tamén como **conde de Montemolín**.

## Traxectoria 
Naceu en Madrid e pasou a adolescencia e mocidade no exilio en Portugal e Gran Bretaña. Durante a Primeira Guerra Carlista estivo na fronte do norte acompañando ao seu pai, e tras a fin da guerra estableceuse en Francia co seu pai. Pretendente carlista tras a abdicación do seu pai o 18 de maio de 1845, que pretendía con esta medida facilitar un posible matrimonio entre Carlos Luís e Isabel, que non se produciu e Isabel casou en 1846 con Francisco de Asís e a fins de 1846 Carlos Luís publicou un manifesto onde chamaba á loita armada, fuxiu de Francia para establecerse en Londres e pouco despois comezou a Segunda Guerra Carlista ou guerra dos Matiners. En abril tentou entrar en España pero foi detido na fronteira francesa e regresou a Londres.

En 1850 casou con María Carolina de Borbón e estableceuse en Nápoles. En 1855 mantivo contactos con Francisco de Asís para chegar a unha reconciliación das dúas dinastías borbónicas, pero fracasou e en maio produciuse unha nova insurrección carlista en España, que non tivo transcendencia.

En marzo de 1860 dirixiuse a Baleares para tentar outra insurrección dende Baleares co apoio do capitán xeneral das Baleares, Jaime Ortega, o 1 de abril eles dous á fronte de 4.000 homes, que descoñecían as súas intencións, dirixíronse cara Sant Carles de la Rápita, tras desembarcar dirixíronse a Amposta para pasar a noite, pero a tropa sublevouse ao sospeitar das intencións dos mandos e o pretendente cos líderes da insurrección fuxiron. O 21 de abril o exército detívoo xunto ao seu irmán Fernando e levounos a Tortosa, o 23 de abril abdicou dos seus dereitos ao trono ao igual que o seu irmán. Liberados polo goberno español dirixíronse a Trieste e o 15 de xuño declaraban nulas as abdicacións realizadas mentres estaban detidos, pero o outro irmán, Xoán, considerou válidas as abdicacións e asumiu os dereitos ao trono que ata entón lle correspondían a Carlos Luís, a morte deste en xaneiro de 1861, pouco despois que a de Fernando, deixou a Xoán como o herdeiro da dinastía carlista co nome de Xoán III.

## Notas
Segunda guerra carlista

A **segunda guerra carlista** ou **guerra dos Matiners** tivo lugar fundamentalmente en Cataluña entre 1846 e 1849 ao fracasar os intentos de casar a Isabel II co pretendente carlista, Carlos Luís de Borbón e en Cataluña persistiran bandas carlistas que non se renderan tras a fin da primeira guerra carlista, aínda que actuaban máis como bandoleiros (*trabucaires*) que como guerrilleiros, ao que se ten que xuntar a crise agraria e industrial de 1846, especialmente importante en Cataluña e algunhas reformas impopulares do réxime liberal como as quintas, o imposto de consumos e a introdución dun sistema de propiedade liberal que entraba en contradición cos usos comunais.

A rebelión desenvolveuse dende fins de 1846, cando se formaron diversas partidas guerrilleiras que non superaban os 500 homes a comezos de 1847 e que atacaban fundamentalmente a funcionarios públicos e a unidades militares. O líder máis importante deste primeiro momento foi o sacerdote Benet Tristany, que en febreiro de 1847 protagonizou a entrada en Cervera para facerse con fondos e munición. A Tristany capturárono e fusilárono en Solsona en maio de 1847, pero o número de partidas carlistas aumentou en toda Cataluña chegando a uns 4.000 homes armados a fins dese ano fronte a un exército regular formado por 40.000 soldados que dirixía Manuel Pavía e que tentou mediante medidas indulxentes tranquilizar aos sublevados, o que non conseguiu, aumentando as súas forzas polos apoio de partidas progresistas e republicanas e nas mediadas de 1848 xurdiron partidas en Estremadura e en Castela, que non conseguiron éxitos significativos. O 23 de xuño de 1848 atravesou a fronteira francesa Ramón Cabrera e tentou organizar o que denominou Exército Real de Cataluña sen moito éxito, e tampouco puido entrar no Maestrazgo.

A fins de 1848 o novo capitán xeneral de Cataluña, Fernando Fernández de Córdova conseguiu debilitar a resistencia das partidas carlistas. En abril de 1849 detívose ao pretendente Carlos Luís cando pretendía entrar pola fronteira francesa en España e o 26 de abril Cabrera tivo que cruzar a fronteira francesa diante a persecución do exército gobernamental, o resto das partidas fixeron o mesmo e o 14 de maio cruza a última partida, que dirixían os irmáns Tristany, poñendo fin á guerra.

En xuño de 1849 o goberno publicaba un decreto amnistiando aos carlistas, máis de 1.400 regresaron a España, mentres outros decidiron quedar en Francia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeira guerra carlista
* Terceira guerra carlista

* Revolución de 1846
Imaxe (homónimos)

Co termo **imaxe** podemos referirnos a:

* A **imaxe**, en óptica, é o resultado da acción dos raios de luz no foco real dun espello cóncavo ou dunha lente converxente.
* A **imaxe dixital**, a formada por procesos computerizados.
* A **metáfora** ou imaxe, un tropo literario.
* A **imaxe**, ou representación artística dun personaxe relixioso, como Xesucristo, Buda, a Virxe ou os santos. Algunhas destas imaxes chámanse especificamente iconas.
* A **imaxe virtual**, que é como se coñece en óptica a imaxe formada aparentemente detrás do espello.
* A **imaxe real**, ou aquela que en cinematografía se opón á imaxe animada.
* A **imaxe** en matemáticas é un tipo especial de subconxunto asociado a unha función.

### Véxase tamén
*Imaxe e texto
*TIFF
*Escáner
Imaxe e texto

Segundo o *Dicionário de Comunicaçao* de Rabaca e Barbosa, por imaxe entendemos a representación dun obxecto por medios visuais, gráficos, plásticos ou fotográficos (fotografía, deseño, escultura, televisión, cine etc.). Por texto entendemos, desde a perspectiva da glosemática, todo conxunto analizable de signos: un enunciado calquera, sexa falado ou escrito (o texto pode coincidir cun verso, unha frase, un fragmento dunha conversa ou coa lingua na súa totalidade).

Os soportes dos códigos comunicativos dos medios impresos e audiovisuais son polo tanto a imaxe e o texto, entendidos ámbolos dous nun sentido amplo, pois os medios impresos (revistas, xornais, publicidade impresa, separatas,...), fundamentalmente textuais, válense da imaxe, da fotografía, do esquema, do debuxo, como instrumentos para a suxestión da audiencia, como exemplificación ou como divertimento. Os medios audiovisuais, a súa vez, sérvense do texto (presentación de noticias en radio e televisión; diálogos, conversas, monólogos, entrevistas,... que ó cabo teñen unha representación textual) ben como soporte fundamental da comunicación (caso da radio, se ben a voz pode ir acompañada doutros fenómenos auditivos como a música) ou como elemento que se interrelaciona coa imaxe (televisión, cine, audiovisuais,...).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Humor gráfico.
* Banda deseñada.
* Cómic.
* Fotonovela.
Metro (homónimos)

A palabra **metro** pode facer referencia a:

* **Metro**, unidade de lonxitude do SI.
* **Metro** ou *ferrocarril metropolitano*, sistema de transporte ferroviario.
* **Metro**, instrumento de medición.
* **Metro**, xornal de distribución gratuíta.
Xoán, conde de Montizón

**Xoán de Borbón Braganza**, conde de Montizón, nado en 1822 e finado en 1887, foi o pretendente ao trono español da dinastía carlista co nome de **Xoán III** (1861-1868) e pretendente lexitimista ao trono francés co nome de **Xoán III rei de Francia e Navarra** (1883-1887).

## Traxectoria 
Juan Carlos María Isidro naceu como Infante de España en Madrid, fillo de Carlos María Isidro de Borbón e da infanta María Francisca de Portugal. En 1833 trasladouse co seu pai a Portugal e en 1834 a Inglaterra. O 6 de febreiro de 1847 casou coa arquiduquesa Beatriz de Austria-Este, filla de Francisco IV de Módena e a princesa María Beatriz de Savoia, coa que tivo dous fillos Carlos, duque de Madrid e Afonso Carlos, duque de San Jaime.

Xoán e Betriz viviron en Módena ata a revolución de 1848, cando despois dunha estadía en Austria establecéronse en Londres, Xoán desenvolveu tendencias liberais en contradición coa súa propia familia e muller, da que se acabou separando. Cando o 23 de abril de 1860 o seu irmán Carlos Luís de Borbón abdicou tras ser detido polas autoridades españolas logo dunha tentativa frustada de insurrección, Xoán asumiu os dereitos da dinastía carlista, a pesar da retractación de Carlos Luís unha vez liberado e durante uns meses houbo dous pretendentes carlistas, ata que a morte de Carlos Luís en xaneiro deixou a Xoán como o único pretendente, aínda que mantivo escasos apoios entre os carlistas, polo seu ideoloxía liberal, e a viúva de Carlos María Isidro, María Teresa de Braganza, príncesa de Beira exerceu como a verdadeira cabeza do movemento carlista e en 1864 proclamou na *Carta aos españois* como rei lexítimo ao fillo de Xoán, Carlos co nome de Carlos VII. Aínda que algúns destacados carlistas, como Ramón Cabrera ou o conde de Chambord seguiron a recoñecer a Xoán como o rei lexítimo ata que Xoán abdicou dos seus dereitos o 3 de outubro de 1868 e retirouse a Hove, preto de Brighton e apoiou ao seu fillo na Terceira Guerra Carlista.

O 24 de agosto de 1883 á morte do conde de Chambord, o pretendente lexitimista ao trono de Francia, a viúva e unha parte dos seus seguidores procláronno o seu herdeiro e Xoán converteuse en pretendente ao trono de Francia, aínda que non de forma activa.
Carlos, duque de Madrid

miniatura|dereita|Carlos, duque de Madrid.
**Carlos María de los Dolores Borbón**, nado en Liubliana o 30 de marzo de 1848 e finado en Varese o 18 de xullo de 1909, foi pretendente carlista ao trono de España co nome de **Carlos VII** (1868-1909), tamén coñecido como **duque de Madrid**.

## Traxectoria 
Fillo de Xoán, conde de Montizón e de Beatriz de Austria-Leste, tras a separación de seus pais, educouse coa nai en Módena. Pasou a adolescencia en Praga, Venecia e Viena. En 1867 casou con Margarida de Parma. En xullo de 1868 celebrou unha xuntanza en Londres coas principais figuras do carlismo para relanzar o movemento, aproveitando a crise do réxime isabelina. O 3 de outubro de 1868, Carlos converteuse no pretendente da dinastía carlista ao trono español, aínda que boa parte dos carlistas xa o tiñan como o seu rei dende 1864, cando a princesa de Beira o proclamou como o rei lexítimo na *Carta aos españois*.

En outubro de 1869 deulle a dirección político militar do carlismo a Ramón Cabrera, quen dimitiu en marzo de 1870 debido a discrepancias co pretendente e con notables figuras do carlismo, Carlos decidiu asumir persoalmente a xefatura do carlismo tras a conferencia que en Vevey xuntara aos notables carlistas en abril, creou unha xunta central do partido que actuaba legalmente en España, a Comuñón Católico-Monárquica, que presidía o marqués de Villadarias e que tiña como secretario a Joaquín María Múzquiz e xuntas locais nos concellos onde o carlismo tiña implantación e organizouse unha rede de casinos e centros carlistas para espallar a idea carlista, e nas eleccións de 1871 o carlismo conseguiu 50 deputados no Congreso dos deputados.

Pero foi a vía militar a que prevaleceu e deu orde aos seus partidarios para sublevarse o 21 de abril de 1872, foi o comezo da Terceira Guerra Carlista. O 2 de maio Carlos cruzou a fronteira francesa en Navarra e púxose á fronte do alzamento, pero o 4 de maio o xeneral isabelino Domingo Moriones entrou por sorpresa no acampamento carlista en Orokieta e o pretendente tivo que cruzar precipitadamante a fronteira francesa poñendo fin, momentaneamente, a insurrección no País Vasco e Navarra. O 16 de xullo de 1873 o pretendente volveu entrar en España e moveuse por todo o País Vasco e Navarra co seu exército, aínda que a corte residiu sobre todo en Estella e Durango. O 28 de febreiro de 1876 tras a definitiva derrota das forzas carlistas marchou de novo ao exilio. Tras unha breve estadía en Francia e Londres marchou para os Estados Unidos e México e á volta estableceuse en París, tras a súa expulsión en 1881 estableceuse en Venecia. En 1879 nomeou a Cándido Nocedal como representante do carlismo en España, a súa política levou a escisións e malestar entre os carlistas españois, polo que tras a morte deste en 1885 asumiu directamente a dirección do carlismo español ata 1890. 

Morreu en xullo de 1909 en Varese e substituíuno o seu fillo Xaime á fronte da dinastía carlista.
Bolzano

miniatura|200px|Catedral de Bolzán
**Bolzano** (*Bolzano*, en italiano; *Bozen*, en alemán; *Bulsan* ou *Balsan*, en ladino) é unha cidade italiana capital da provincia autónoma de Bolzano (*Autonome Provinz Bozen - Südtirol*, en alemán). É famosa por atoparse nela o corpo de Otzi (*o home dos xeos alpino*).

## Historia 
A cidade formou parte do territorio austíaco até 1919.

## Poboación 
A poboación da cidade en 2006 era de 99.007 habitantes.

### Grupos lingüísticos 
A poboación fala o italiano (26,06%), alemán (69,41%) e ladino (4,53%).
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Concello
Humor gráfico

O **humor gráfico** é un xeito de expresión que ten como elemento básico a imaxe. Ás veces aparece a imaxe só, pero tamén pode levar un pequeno texto. Compaxina habitualmente dúas finalidades: conseguir o sorriso ou crear unha boa disposición de ánimo en quen o mira e a de satirizar persoas, comportamentos, situacións sociais...

O modelo máis habitual é o chiste gráfico, unha viñeta con imaxe e con ou sen texto; tamén poden aparecer varias viñetas seguidas que forman unha tira humorística.

A súa temática é moi variada e vai dende a simple caricatura que provoca o sorriso a reproducir ou recrear situacións e personaxes da vida deportiva, política e cultural dun país co fin de satirizar.

En tódolos xornais hai un espazo reservado para o humor gráfico; foron precisamente estes os que favoreceron a gran popularidade que ten. Os xornais acostuman a ter algún humorista que ilustra determinadas noticias, mesmo as máis importantes; nalgúns casos inclúese na sección de Colaboracións co mesmo nivel ca unha columna de opinión.

A linguaxe humorística utiliza diferentes recursos gráficos e lingüísticos:

*A caricatura de persoas, especie de retrato que esaxera por defecto ou exceso algún trazo característico da expresión dos personaxes e en que se elimina todo o innecesario para fixar esa imaxe.
*A ironía: dicir nun ton serio algo de carácter burlesco.
*A polisemia: Empregar palabras que poidan ter varios significados.
*Equívocos na segmentación de palabras.
*Cambios na orde de palabras.
Fernando Llorca

**Fernando Llorca**, nado en Vigo en 1960, é un batería de jazz.

## Traxectoria
Realizou estudos de batería no taller de músicos de Barcelona e amplía coñecementos jazzísticos nos seminarios de Madrid co batería norteamericano Billy Hart.

Traballou nas seguintes formacións: Outeiro, Clunia Jazz, Baio Ensemble, Amador García Trio, Fernando Llorca Jazz Quartet, Thomas Chapin Quartet, María João Quinteto, Joe Fonda Trío, Mike Rabinowitz, Gary Smullian Quartet, Andrezj Olejniczak...

Fernando Llorca traballou con destacados músicos do jazz: Joe Fonda, Mikel Rabinowitz, Pedro Barreiros, Victor Merlo, Carlo Morena, Jorge Pardo, Roberto Rossi, Thomas Chapin, Gary Smullian, Perico Sambeat, Paolo Fresu etc.

Membro de Clunia Jazz, dedicou o seu disco *Mr. Cal* (Clave records 2001) ao seu compañeiro na devandita agrupación jazzística Antonio Cal, xa desaparecido. Acompáñano no disco Roberto Somoza, Alberto Conde, Kin García e Carlos Castro.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bio en Galegos.info
* Datos biográficos
Marcelino Galán

**Marcelino Galán**, nado na Coruña, é un Guitarrista de jazz galego, formado no Taller de Musics de Barcelona, e no Berklee College of Music de Boston.

Actualmente é profesor na área de Jazz do Conservatorio Superior da Coruña, actividade que compaxina cos seus directos con diferentes formacións. Toca habitualmente en trío ou cuarteto con Xacobe Martínez Antelo ao baixo e Max Gómez á batería.

Colaborou na banda sonora da curtametraxe *Bilingüe* co tema "Fouet d'amour".

## Discografía
### Como líder
**Roho*'. (Xingra 2003)

### Acompañante
**Isto e Jazz* (FreeCode 2006) Xacobe Martínez Antelo Quinteto

### Presenza en recompilacións
**House & Art* (Housecafemusic 2006)
**Dreams vol 4* (Cafedelmarmusic 2006)
**Neo Tango* (Sunsweeptmusic 2005)
**Cafe de la noche* (Sunsweeptmusic 2005)
**Endangered Species* (Wonderwhell 2005) Nikodemus
**The Tango Night* (Lola´s World 2005)
**981 North* (housecafemusic 2006) DjIno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*www.marcelinogalan.net
Coco (homónimos)

**Coco** pode referirse a:
 
## Botánica
* **Coco**, palmeira tropical *Cocos nucifera* que dá a noz de coco; coqueiro.
* **Coco**, a drupa de dita palmeira, **noz de coco**.
* ***Cocos***, xénero de palmeiras, ao que pertence o coco.

## Zooloxía
* **Coco**, calquera clase de becho, becha, bechoco, bicha, bicho, bichoca, bichoco, coca ronco;
* **Coco**, crustáceo da subclase dos cirrípedes (*Balanus balanoides*);
* **Coco de luz**, insecto da orde dos coleópteros (*Lampyris noctiluca*), do que a femia emite luz na escuridade. Becho de lume, lucecú, vagalume;
* **Coco**, tipo de bacteria.

## Folclore
* **Coco**, pantasma ou figura imaxinaria con que mete medo aos nenos;
* **Cocos**, bonecos das festas de Ribadeo;
* **Coco**, xénero musical e danza común en festas de forró, no norte do Brasil.

## Personaxes
### Ficticios
* **Coco**, boneco azul e peludo dos Muppets, coñecido tamén polo seu nome inglés *Grover*.
### Reais
* Coco Chanel (1883–1971), deseñadora de moda francesa.
* Coco Robicheaux (born 1947), músico de blues americano.
* Ettore Coco (1908-1991), New York mobster
* James Coco (1930-1987), Actor estadounidense.
* Conan O'Brien (born 1963), Humorista norteamericano. 
* Nicolai Poliakoff (1900–1974), coñecido coma o pallaso Coco.
* Michael Polakovs (1923-2009), tamén coñecido coma o pallaso Coco.

## Toponimia
* **Coco**, illa na Costa Rica;
* **Coco, antigo nome da illa de Tafahi, en Samoa;
* **Illas Cocos'*, illa australiana no océano Índico.

## Arte
* *Coco'', película estadounidense de 2017.
Doso, Narón

**San Lourenzo de Doso** é unha parroquia rural, que se localiza no leste do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 4,5&nbsp;km². Segundo o padrón municipal de 2010 tiña 430 habitantes (218 mulleres e 212 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 444 habitantes. A súa densidade de poboación é de 95,5 hab./km².

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Limita ao norte coa parroquia de Pedroso, ao sur co concello de Neda, ao oeste con Pedroso e ao leste co concello de San Sadurniño.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Bustelo, Doso.JPG|O Bustelo.
Ficheiro:A Casanova, Doso.JPG|A Casanova.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Doso 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
San Xiao de Narón, Narón

**San Xiao de Narón** é unha parroquia situada no centro do concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 988 habitantes (508 mulleres e 480 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, un menos que no 2004. A súa densidade de poboación é de 146,37 hab/km².

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Xeografía 
Limita ao norte coas parroquia de Castro e Sedes, ao sur cos barrios de Piñeiros e Xuvia, ao leste coa parroquia de Sedes e o barrio de Xuvia, e ao oeste co barrio de Piñeiros e a parroquia de Castro.

## Historia 
miniatura|esquerda|Placa conmemorativa da constitución do concello de Narón
No adro da igrexa parroquial foi onde se constituíu, por vez primeira, o concello de Narón, tomando o nome da parroquia para o novo municipio.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xiao de Narón 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón

### Ligazóns externas 
* Vista da parroquia centrada Igrexa parroquial
* Local Social de San Xiao
* Asociación de Vecinos 'Ceibe' de San Xiao
Sedes, Narón

**Santo Estevo de Sedes** é unha parroquia rural, que se localiza no nordeste do concello de Narón na provincia da Coruña, cunha superficie de 9,65&nbsp;km². Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 928 habitantes (483 mulleres e 445 homes) distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 959 habitantes. A súa densidade poboación é de 96,16 hab/km².

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Lugares de interese 
* Monte de Nenos
* Castro de Eiravedra

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Fonte da Feira do Trece.JPG|Fonte da Feira do Trece.
Ficheiro:Casa tradicional en Sedes (Narón).JPG|Casa tradicional en Aldea Nova.
Ficheiro:Reconstrucción vivenda castrexa.JPG|Vivenda castrexa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sedes 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
The Ring

***The Ring*** é un filme estadounidense de terror dirixido por Gore Verbinski que se estreou no ano 2002. É un remake do filme xaponés *Ringu*, que á súa vez está baseado na novela de Koji Suzuki *Ringu*. Protagonizárono Naomi Watts e Martin Henderson.

Existe unha continuación a esta película, *The Ring Two*, pero que a pesar da expectación que causou, non tivo tan boa acollida como a primeira. Nesta parte explícanse moitos feitos da primeira parte, como a procedencia de Samara e a súa maldición.

## Sinopse 
Rachel Keller, xornalista séntese intrigada cando ela sabe polo seu fillo, Aidan, que a súa curmá Katie, antes de morrer, sabía xa que a morte a levaría pronto. Ela comeza entón a investigar pola súa conta e descobre que outros tres rapaces con quen estaba Katie sete días antes estaban tamén mortos en estrañas circunstancias, aparentemente por culpa dun "vídeo maldito". Rachel e o seu fillo Aidan, son atacados polo espírito dunha nena chamada Samara. Samara está morta nun pozo e aparece ós sete días de ver unha cinta onde se ve a súa morte.

## Personaxes 
* Naomi Watts como Rachel Keller
* Daveigh Chase como Samara Morgan
* Martin Henderson como Noah Clay
* David Dorfman como Aidan Keller
* Brian Cox como Richard Morgan
* Jane Alexander como Dr. Grasnik
* Amber Tamblyn como Katie Embry
* Lindsay Frost como Ruth Embry
* Rachael Bella como Rebecca "Becca" Kotler
* Shannon Cochran como Anna Morgan
* Richard Lineback como Mesoneiro
* Pauley Perrette como Beth
* Sara Rue como Neneira
* Sasha Barrese como Adolescente
* Adam Brody como Kellen

## Galardóns e nomeamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Trasancos, Narón

**San Mateo de Trasancos** é unha parroquia rural, situada ao oeste do concello de Narón na provincia da Coruña, e ten unha extensión de 9,75&nbsp;km². Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 796 habitantes (416 mulleres e 380 homes) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 791 habitantes. A densidade da poboación é de 81,64 hab/km².

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Xeografía 
A parroquia limita ao norte coa parroquia do Val, ao sur co barrio de Piñeiros, ao leste coa parroquia de Sta. María de Castro e ao oeste coas parroquias de Mandiá e Santa Cecilia de Trasancos do concello de Ferrol.

## Historia 
Foi recoñecido como concello en 1813, coa Constitución española de 1812. Constituíuse co nome de San Mateo de Trasancos, contando daquela con 300 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Muíño de Vento.JPG|Muíño de Vento

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trasancos 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
O Val, Narón

**Santa María a Maior do Val** é unha parroquia rural, que se localiza no noroeste do concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 1.722 habitantes (859 mulleres e 863 homes) distribuídos en 37 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.602 habitantes. A súa densidade poboación é de 132 hab/km².

Ten unha superficie de 13&nbsp;km², o que a converte na meirande do concello. Limita ó norte co océano Atlántico, ó sur coas parroquias de Trasancos e Castro, ó leste co concello de Valdoviño e ó oeste co concello de Ferrol.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Xentilicio 
O seu xentilicio é **valexo**.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Convento de Baltar.JPG|Convento de Baltar.
Ficheiro:Capela de San Xoan.JPG|Capela de San Xoán.
Ficheiro:Capela de Sta. Margarida.JPG|Capela de Sta. Margarida.
Ficheiro:Cruceiro en Santa Margarida.JPG|Cruceiro en Santa Margarida.
Ficheiro:Cooperativa do Val.JPG|Cooperativa do Val.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Val 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
Neda, Neda

**San Nicolás de Neda** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Neda. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.475 habitantes (750 mulleres e 725 homes) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.635 habitantes.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Rúa Real en Neda.JPG|Rúa Real.
Ficheiro:Cruceiro de San Nicolás.JPG|Cruceiro de San Nicolás.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Nicolás de Neda 
### Parroquias de Neda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Neda
Anca, Neda

**San Pedro de Anca** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Neda. É xunto a Santa María a parroquia de maior extensión do concello, indo dende a entrada do Val do Roxal ata o Monte das Louseiras, na fronteira con San Sadurniño. Segundo o IGE en 2020 tiña 574 habitantes (289 mulleres e 285 homes) distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2013 cando tiña 604 habitantes.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa Virxe dos Remedios.JPG|Igrexa da Virxe dos Remedios.
Ficheiro:Liñares, Anca.JPG|Liñares.
Ficheiro:Fervenza Belelle.jpg|Fervenza no río Belelle.
Ficheiro:Hórreo O Roxal.JPG|Hórreo no Roxal.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Anca 
### Parroquias de Neda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fervenza do Belelle
* Lugares de Neda
Viladonelle, Neda

**Santo André de Viladonelle** é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Neda na comarca de Ferrol que contén oito lugares,Segundo o IGE en 2022 tiña 92 habitantes (46 homes e 46 mulleres) distribuídos en cinco entidades singulares o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 113 habitantes.

Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Fervenza, Viladonelle, Fene.jpg|Fervenza.
Ficheiro:Canle en Viladonelle, Fene.jpg|Canle.
Ficheiro:Viladonelle, Fene, Galiza.jpg|Casa abandonada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Viladonelle 
### Parroquias de Neda 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Neda
Alvite, Negreira

**San Tomé de Alvite** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 273 habitantes (127 homes e 143 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 388 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Alvite 
### Parroquias de Negreira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Negreira
Liñaio, Negreira

**San Martiño de Liñaio** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 219 habitantes (104 homes e 115 mulleres), 114 menos ca en 1999. Ten nove entidades de poboación.

## Festas
Aínda que o patrón sexa San Martiño, (11 de novembro), a súa festa máis importante son As Dores, que se celebra o último domingo do mes de xullo. Tamén se celebra o Santo Antón. Na aldea de Pontevedra celébrase unha romaría o último domingo de maio na honra da Virxe do Bo Suceso.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Liñaio
### Parroquias de Negreira
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Negreira
Escipión

**Escipión** pode referirse a:

* Escipión, un conde galego do século IX.
* Un apelido romano usado por unha rama da familia dos Cornelios. Os escipións eran aliados políticos tradicionais da rama dos Paulos, na familia dos Emilios. A tumba familiar, datada no século -III e redescuberta en 1780, contén unha das maiores coleccións de inscricións latinas, importante fonte de información sobre a antiga república romana.

:Algúns Escipión famosos foron:

:* Lucio Cornelio Escipión, cónsul -350.
:* Lucio Cornelio Escipión Barbado, cónsul -298.
:* Cneo Cornelio Escipión Asina, cónsul -260, -254.
:* Lucio Cornelio Escipión, cónsul -259.
:* Cneo Cornelio Escipión Calvo, cónsul -222.
:* Publio Cornelio Escipión, cónsul -218.
:* Publio Cornelio Escipión o Africano, vencedor de Haníbal en Zama.
:* Publio Cornelio Escipión Nasica, cónsul -191.
:* Lucio Cornelio Escipión Asiático, cónsul -190.
:* Lucio Cornelio Escipión, pretor -174.
:* Publio Cornelio Escipión Nasica Corculum, cónsul -162, -155.
:* Publio Cornelio Escipión Emilián o Africano *Numantino* ("Escipión o Novo").
:* Publio Cornelio Escipión Nasica Serapio, cónsul -138.
:* Publio Cornelio Escipión, cónsul -16.
:* Publio Cornelio Escipión, cónsul 52.
:* Ser. Cornelio Escipión L. Saluidenus Orfitus, cónsul 149.
:* Ser. Cornelio Escipión Saluidenus Orfitus, cónsul 178.
Lucio Cornelio Escipión Barbado

**Lucio Cornelio Escipión Barbado** (en latín, **L. Cornelius Cn.f. Scipio Barbatus**) foi un dos dous cónsules romanos o -298. Levou ao exército romano á vitoria contra os etruscos preto de Volterra. Membro da familia patricia dos escipións, pai de Lucio Cornelio Escipión e avó de Cneo e Publio Cornelio Escipión.

## Traxectoria 
O sarcófago que contén o seu corpo, hoxe no Museo Vaticano, preserva o seu epitafio, unha vella inscrición latina en métrica saturniña. A inscrición reza así:

A tradución ó galego é: *"Cornelio Lucio Escipión Barbado, naceu de Cneo o seu pai, como home forte e sabio, cuxa aparencia gardaba as súas moitas virtudes, quen foi cónsul, censor e edil entre vós - Conquistou Taurasia, Cisauna, Samnio - subxugou toda Lucania e liberou aos seus prisioneiros."*

Foi censor patricio o -280, o seu mandato foi importante dado que é o primeiro sobre o que se garda un rexistro fiábel.

## Notas 
referencia
Publio Cornelio Escipión o Africano

**Publio Cornelio Escipión**, en latín ***Publius Cornelius Scipio Africanus Maior***, tamén coñecido como **Escipión o Africano**, nado en 235 a. C. e finado en 183 a. C., foi un famoso xeneral e político romano. É máis coñecido por derrotar a Haníbal e por isto é chamado Escipión o Africano.

## Traxectoria 
Posúe o mesmo nome có seu pai pero é alcuñado o Africano. É mencionado por primeira vez como participante na batalla de Tesino. Despois de morrer seu pai e seu tío en Hispania, Escipión marchou á Península Ibérica para impedir un ataque de Haníbal. Chegou a finais do 210 a. C. e conquistou cun ataque sorpresa *Qart Hadasht*, cidade que foi rebautizada como *Cartago Nova* (Cartaxena), que era a base de operacións dos cartaxineses en *Hispania*. Nos seguintes tres anos expulsou os cartaxineses e fíxose co control político e territorial.

Anos máis tarde, tras moitos esforzos, convenceu ó senado para invadir Cartago e desembarcou en África no 205 a. C. aproximadamente. No 202 a. C. obtivo unha esmagadora vitoria sobre Haníbal na batalla de Zama, lugar situado preto do pobo de *Naraggara*. Esta derrota marcou o final da segunda guerra púnica. Haníbal fuxiu da cidade co permiso do goberno cartaxinés.

Máis de 10 anos despois, en Asia, venceu ó rei seléucida Antíoco III. Ó regresar a Roma os seus inimigos acusárono de aceptar subornos de Antíoco, pero foi absolto. Decidiu entón retirarse da vida pública e vivir na súa vila de *Litercum*. Morreu uns meses despois no 183 a. C.

Escipión é considerado o xeneral romano máis importante antes de Xulio César.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de cónsules romanos na República
Pedroso, Narón

**San Salvador de Pedroso** é unha parroquia rural que se localiza no leste do concello de Narón, na provincia da Coruña, cunha superficie de 9,8&nbsp;km². Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.

Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 701 habitantes (355 mulleres e 346 homes) distribuídos en 28 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 2007 cando tiña 795 habitantes. A súa densidade poboación é de 75,2 hab./km².

## Xeografía 
Limita ao norte coa parroquia de Sedes e o concello de San Sadurniño, ao sur co concello de Neda e a parroquia de Doso, ao leste co concello de San Sadurniño, e ao oeste coa parroquia de Sedes e o concello de Neda.

## Historia 
Os textos das imaxes son unha copia xa que o documento orixinal non se conserva, foi feita polo notario Pedro Lastra en 1543.
É sobre a historia de Pedroso porque Dona Munia, irmá do conde de Galicia no ano 1111, mandou levantar o mosteiro de Pedroso e dótao de moitas das súas pertenzas: terras, propiedades etc. Estes foron doados a Don Diego Xelmírez porque Dona Munia morre viúva.

Coa Constitución española de 1812, Pedroso foi recoñecido como concello en 1813, formado daquela polas parroquias de Pedroso, Doso e Santa Mariña do Monte (hoxe no concello de San Sadurniño), con 1.388 habitantes.

## Relevo 
A parroquia de Pedroso posúe zonas húmidas de especial interese pola fraxilidade do seu equilibrío e a consguinte necesidade da súa conservación como son os do Chao. Estas terras molladas, e no inverno anegadas, son fonte dunha rica biodiversidade entre a que destaca o liño algodoso, especie en extinción na península e que podemos observar preto deste lugar.

## Patrimonio 
A igrexa parroquial de San Salvador celebra as festas patronais o 5 de agosto.

A capela da Virxe do O está situada no medio do val de Pedroso. O segundo domingo de maio celébrase a romaría. Tradicionalmente celebrábase para pedirlle á Virxe boas colleitas. Consérvase a procesión arredor da igrexa na misa matutina, e a imaxe é levada ata a fonte das Areas (ou San Salvador).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Muiño de Pedroso.JPG|Muíño de Pedroso
Ficheiro:Fonte do Carballo.JPG|Fonte do Carballo
Ficheiro:Apeadeiro de Pedroso.JPG|Apeadoiro de Pedroso
Ficheiro:Parada do tren.JPG|Apeadoiro de Pedroso
Ficheiro:Cruceiro de Pedroso.JPG|Cruceiro de Pedroso
Ficheiro:Capela da Virxe da O.JPG|Capela da Virxe do O
Ficheiro:Igrexa.JPG|Igrexa de San Salvador de Pedroso

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedroso 
### Parroquias de Narón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Narón
Virginia Woolf

**Adeline Virginia Stephen**, coñecida como **Virginia Woolf**, nada en Londres o 25 de xaneiro de 1882 e finada en Rodemell o 28 de marzo de 1941, foi unha escritora e ensaísta británica, autora de novelas, contos, obras teatrais e demais obras literarias; considerada unha das máis salientables figuras do vangardista modernismo anglosaxón do século XX e do feminismo internacional.

## Traxectoria 
### Vida persoal 
Filla de sir Leslie Stephen, distinguido crítico e historiador,.

## Obras da crítica galega 
* *Doce ensaios arredor de Virginia Woolf*. Coordinado por Ana Belén Fortes. (Sotelo Blanco, 2003).

## Filmografía 
* *The Hours*, 2002. Director: Stephen Daldry. Tres historias de tres mulleres en diferentes épocas entrelazadas a partir da novela do mesmo nome do autor Michael Cunningham, inspirada na obra de Woolf *Mrs Dalloway*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Textos de Virginia Woolf
Negreira, Negreira

**San Xián de Negreira** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala; nela está situada a vila de Negreira, capital do concello. Segundo o IGE en 2013 tiña 3.788 habitantes (1.860 homes e 1.928 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.086 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Negreira
### Parroquias de Negreira
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Negreira
*Negreira
Roo, Noia

**Santa María de Roo** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 437 habitantes (211 homes e 226 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:A Ponte Nafonso, Roo, Noia. Galiza.jpg|A Ponte Nafonso.
Ficheiro:Ponte Nafonso.jpg|A Ponte Nafonso.
Ficheiro:Río Tambre Noia.jpg|Río Tambre.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Roo 
### Parroquias de Noia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Noia
Dorneda, Oleiros

**San Martiño de Dorneda**

## Patrimonio
*Castro de Xaz

## Galería de imaxes

Ficheiro:Praia de Naval (Dorneda-Oleiros).JPG|Praia de Naval e punta de Boidecanto.
Ficheiro:Pazo de Xaz, Dorneda, Oleiros.jpg|Pazo de Xaz.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Dorneda
### Parroquias de Oleiros
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Oleiros
### Ligazóns externas
*Web con información de Dorneda
Iñás, Oleiros

**San Xorxe de Iñás** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.211 habitantes (630 mulleres e 581 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 909 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Iñás* hipotetízase que é un antropónimo latino que apareceu entre o século VII e X.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Iñás
### Parroquias de Oleiros
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Oleiros
Noia, Noia

**San Martiño de Noia** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Noia, é a capital do concello. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 8.404 habitantes (4.018 homes e 4.386 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noia 
### Parroquias de Noia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Noia
Maianca, Oleiros

**San Cosme de Maianca** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 1461 habitantes (725 mulleres e 736 homes). Ten catro entidades de poboación.

## Cultura
### Topónimo
*Maianca* é un posiblemente topónimo prerromano, que xorde antes do século III, cun sufixo *-anca*, do cal se descoñece o seu significado.

## Galería de imaxes de Maianca

File:Maianca,_Oleiros._Peirao.jpg|Peirao de Mera
|Lagoa de Mera

## Lugares e parroquias
### Lugares de Maianca
### Parroquias de Oleiros
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Mera, Oleiros
*Lugares de Oleiros
Oleiros, Oleiros

**Santa María de Oleiros** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 3.019 habitantes (1.547 mulleres e 1.472 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.298 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Oleiros* é un topónimo latino que se refire á unha poboación onde se fabrican olas ou tamén onde existen soterramentos antigos, por exemplo con enxovais con vasos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oleiros 
### Parroquias de Oleiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oleiros
Liáns, Oleiros

**Santaia de Liáns** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 10.391 habitantes (5422 mulleres e 4969 homes) o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.209 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Liáns* hipotetízase que podería ser un antropónimo latino que xorde entre os séculos VII e X.

### Patrimonio 
A igrexa parroquial, de estilo barroco (século XVII), está en Liáns cun antigo camposanto ao seu carón. Esta igrexa é o lugar de filmacións da serie *Padre Casares*.

O castelo de Santa Cruz está situado nun illote na enseada do mesmo nome, no Porto de Santa Cruz. Foi mandado construír por Diego das Mariñas no século XVI para completar o sistema defensivo da ría da Coruña, xunto cos castelos de Santo Antón, San Diego e Santo Amaro. Na actualidade é propiedade do concello de Oleiros e alberga o CEIDA (Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia).

O Museo dos Oleiros forma parte do Centro Cultural As Torres de Santa Cruz, situado na Torre de Santa Cruz. Acolle unha colección única en Europa de cerámica popular, e é sede de Alfaroleiros, unha das feiras máis importantes de cerámica tradicional de España, que cada ano acolle centos de oleiros que expoñen as súas pezas.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igreja de Santa Eulalia de Liáns-Oleiros.jpg|Igrexa de Santaia de Liáns.
Ficheiro:Cruceiro de Santaia de Liáns.JPG|Cruceiro do adro da igrexa de Santaia de Liáns.
Ficheiro:Cemiterio Lians Oleiros Galicia.jpg|No cemiterio.
Ficheiro:Castelo Santa Cruz.Oleiros.Galicia.jpg|Castelo de Santa Cruz.
Ficheiro:Cicloxénese explosiva Xynthia en Liáns.ogv|Efectos do ciclón Xynthia en febreiro de 2010.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Liáns 
### Parroquias de Oleiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oleiros
* Francisco Miguel
* Syra Alonso
Perillo, Oleiros

**Santa Locaia de Perillo** é unha parroquia que se localiza no suroeste do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 8.413 habitantes (4.421 mulleres e 3.992 homes) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 5.783 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Perillo* podería ser un topónimo latino que se refira a algún aspecto do relevo do terreo, como unha elevación.
Esta freguesía foi chamada **Santa Locaia da Foz**.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Playa de santa Cristina tomada desde Eiris.JPG|Perspectiva da praia de Santa Cristina desde Eirís de Abaixo, A Coruña.
Ficheiro:Praia de Santa Cristina. Oleiros e A Coruña 2.jpg|Praia de Santa Cristina e vista parcial da costa do concello de Oleiros desde As Xuvias, A Coruña.
Ficheiro:Traineras Na praia de Santa Cristina, Oleiros, Galicia (Spain).jpg|Remeiros na praia de Santa Cristina.
Ficheiro:Biblioteca Municipal de Perillo.jpg|Biblioteca Municipal de Perillo

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Perillo 
### Parroquias de Oleiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oleiros
San Pedro de Nós, Oleiros

**San Pedro de Nós** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2021 tiña 4.801 habitantes (2.454 mulleres e 2.347 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 3.506 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
Segundo Nicandro Ares *San Pedro* deriva do antropónimo latino relacionado con  (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo. *Nós* é un topónimo do cal se descoñece a súa orixe, mais que se hipotetizou que podería ser un cultismo para referirse ao nó da gorxa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Pedro de Nós 
### Parroquias de Oleiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oleiros
Dexo, Oleiros

**Santa María de Dexo** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Oleiros na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.349 habitantes (681 mulleres e 668 homes).

## Patrimonio
*Torre de Lorbé

## Galería de imaxes

Ficheiro:Torre de Lorbé (general).jpg|Torre de Lorbé.
Ficheiro:Lorbe 11130.jpg|Torre de Lorbé.
Ficheiro:Church of Santa María de Dexo.jpg|Panel explicativo fronte á igrexa de Santa María de Dexo.
Ficheiro:Igrexa_de_Dexo.jpg|Portada da igrexa de Santa María.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Dexo
### Parroquias de Oleiros
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Costa de Dexo
*Lugares de Oleiros
Barbeiros, Ordes

**Santa María de Barbeiros** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2018 tiña 229 habitantes (112 mulleres e 117 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 284 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Barbeiros
### Parroquias de Ordes
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Ordes
Leira, Ordes

**Santa María de Leira** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ordes na comarca homónima. Segundo o INE en 2021 tiña 620 habitantes (309 homes e 311 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 687 habitantes.

## Lugares e parroquias 
[miniatura|esquerda|[N-550 atravesando Leira.]]
### Lugares de Leira 
### Parroquias de Ordes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Ordes
Serantes, Oleiros

**San Xián de Serantes** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oleiros. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.569 habitantes (801 mulleres e 768 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.205 habitantes.

## Cultura
### Topónimo
*Serantes* é un topónimo prerromano, que xorde antes do século III, e que se refire a un pobos que viven á beira dun río ou lagoa.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Faros de Oleiros e A Coruña.jpg|Faro de Mera
Ficheiro:Faro de Mera, Oleiros.jpg
Ficheiro:Praia de Espiñeiro en Mera (Oleiros).jpg
Ficheiro:Igrexa_de_Serantes.jpg|Igrexa de San Xián
Ficheiro:A Coruña desde Mera, Oleiros.jpg|Praia de Espiñeiro

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Serantes 
### Parroquias de Oleiros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oleiros
Santa Cruz de Montaos, Ordes

**Santa Cruz de Montaos** é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ordes. Segundo o INE en 2022 tiña 805 habitantes (377 homes e 428 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 845 habitantes.

Nesta parroquia celébrase o festival musical Revoltosa Rock.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Cruz de Montaos 
### Parroquias de Ordes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Ordes
K-Meleon

**K-Meleon** é un navegador web libre baseado en Gecko. O obxectivo de K-Meleon é prover un navegador lixeiro para Windows, similar a Galeon ou Firefox. K-Meleon distribúese baixo licenza GPL.

Destaca particularmente a súa rapidez (superior a Mozilla Application Suite, Netscape ou Firefox, e moi superior a Internet Explorer) e o seu escaso consumo de recursos do sistema, o cal fai que funcione perfectamente en ordenadores moi antigos. Así mesmo é configurable e modificable ata o infinito, sendo moi sinxelo engadirlle calquera funcionalidade (aínda que non fose en principio prevista polos seus creadores). Os foros da súa páxina oficial son activos e de utilidade, sendo o mellor lugar para recibir soporte técnico e consellos dos seus membros.

Como se utiliza a interface nativa de Windows no lugar de XUL, en K-Meleon non se poden instalar extensións e temas de Mozilla, posiblemente unha das características máis importantes dos navegadores de Mozilla. Porén, K-Meleon ten o seu propio conxunto de complementos como macros e aparencias, que poden estender as funcionalidades e personalizar a aparencia do navegador.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*kmeleon.sourceforge.net
Os Ánxeles, Oroso

**San Mamede dos Ánxeles** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Oroso. Segundo o IGE en 2018 tiña 135 habitantes (69 homes e 66 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes.

Antigamente chamábase *San Mamede de Cas*, mudándoselle o nome no século XVI.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Ánxeles 
### Parroquias de Oroso 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oroso