open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Francisco García Fernández (profesor)

**Francisco García Fernández**, nado en Burgos en 1898 e finado en México en 1953, foi un profesor e político español.

## Traxectoria 
Funcionario municipal do concello de Ponteareas, era profesor particular. Foi director de *La Voz del Tea*. Obtivo o título de procurador dos tribunais en xuño de 1936. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Portugal e pasouse á zona republicana. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar sendo declarado en rebeldía. Foi funcionario do goberno da República. Ao rematar a guerra saíu para Francia. En 1939 embarcou en Marsella para exiliarse en México. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.

## Vida persoal 
Casou con Argentina González Candeira, que logo do golpe de Estado foi detida e estivo presa en Ponteareas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Departamento de Migración de México
Palmeira do Senegal

A **palmeira do Senegal** (***Phoenix reclinata***) é unha palmeira datileira do norte da África, Madagascar e as Illas Comores.

Medra dende o nivel do mar até os 3000 m, en clareiros de bosques tropicais chiviosos e abas rochosas.
miniatura|180px|esquerda
As palmeiras do Senegal do xardín botánico de Padrón (en Padrón, A Coruña) atópanse no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.

## Descrición 
De características similares á palmeira común en canto ás follas, porén co caule curto e altura que alcanza no máximo 50 centímetros. Follas e caule presentan espiños longos que podem furar a pel das persoas.

É menor que a palmeira anana, e se asemella máis a un arbusto que a unha árbore, ao contrario da imaxe máis coñecida que se ten dunha palmeira.

miniatura|130px|esquerda

*P. reclinata* é unha palmeira dioica que produce múltiples caules 7,5 a 15 m de alto e 30&nbsp;cm de largo. As follas son pinnadas e curvadas, de 2,5 a 4,5 m de longo e 0,75 de largo. A cor das follas é verde intenso brillante cun pecíolo de 30&nbsp;cm con espiños longos e afiados na base, con 20 a 40 follas por coroa.
 
As plantas son unisexuais e as floriñas aparecen na parte alta dos talos. As floriñas masculinas son dun amarelo pálido escuro e desaparecen despois da floración; as femininas son miúdas, globosas e amarelo-verdosas. Esta especie bota uns froitos oblongos e comestíbeis, de cor laranxa cando madurecen e con 2,5&nbsp;cm de diámetro. Os froitos áchanse en acios largos e pendurados contendo cada un unha semente.

As palmas do xénero *Phoenix* hibridan facilmente unhas coas outras resultando múltipleas variacións naturais. Normalmente aturan algo de salinidade e seca cando a camada freática fica permanentemente alta.

## Usos 
miniatura|dereita|140px|A colleitar os froitos na palmeira do Senegal (*P. reclinata*)
Ademais dos froitos, que consomen animais e humanos, o miolo da palma é comestíbel (palmito). En Natal, Suráfrica, e no delta de Okavango, Botswana, apáñase o zume pouco antes da floración para facer viño de palma. As fibras das follas novas e pechadas pódense usar para facer alfombras, kilts e vasoiras. As raíces conteñen taninos e pódense usar para facer colorante marrón. Tamén producen unha goma comestíbel. A madeira é lixeira mais pouco útil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Estadio El Candín

O **Estadio El Candín** é un estadio de fútbol español da parroquia de Tuilla no concello de Langreu (Asturias). Foi renovado en 2007 e ten capacidade para 2.800 espectadores. Serve de localía ao CD Tuilla.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Estadio El Candín en es.soccerway.com
Club Atlético Colón

O **Club Atlético Colón** é un club deportivo arxentino da cidade de Santa Fe. Foi fundado en 1905 e o seu equipo de fútbol compite na Primeira División da Arxentina. O seu campo é o Estadio Brigadier General Estanislao López, con capacidade para 33.548 espectadores.

## Palmarés 
### Nacional 
* **Primera B** (1): 1965

### Rexional 
* **Liga Santafesina de Foot Ball** (4): 1913, 1914, 1916, 1918
* **Federación Santafesina** (4): 1922, 1923, 1925, 1929
* **Liga Santafesina de Fútbol** (16): 1937, 1943, 1945, 1946, 1947, 1950, 1951, 1952, 1957, 1958, 1968, 1969, 1995, Apertura 2000, Apertura 2002, Apertura 2004

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Estadio Brigadier General Estanislao López

O **Estadio Brigadier General Estanislao López**, alcumado *El Cementerio de los Elefantes*, é un estadio de fútbol arxentino da cidade de Santa Fe. Foi inaugurado en 1946&nbsp;e ten capacidade para 33.548 espectadores. Serve de localía ao Club Atlético Colón. Foi unha das oito sedes da Copa América 2011.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do estadio en worldstadiums.com
Opposites

***Opposites*** é o sexto álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 28 de xaneiro do 2013 a través do selo 14th Floor Records. Editado como un álbum duplo, *Opposites* foi orixinalmente anunciado como dous traballos distintos: *The Land at the End of Our Toes* e *The Sand at the Core of Our Bones*. Existe tamén unha edición sinela con 14 temas.

## Listaxe de cancións 
### Edición dobre 
### Edición sinxela
Boiardo

**Boiardo** era o título atribuído aos membros da aristocracia rusa do século X ao século XVII.

A palabra boiardo provén do ruso *боя́ре*, plural de *боя́рын*, a través do francés **boyard**.

Na Rusia feudal, eles constituían a clase máis alta e tiñan poder político a través da Duma boiarda.
Alén de extensas propiedades que tiñam, eran os lexisladores principais do Principado de Kíiv.
Mesmo despois de Moscova pasar a ser o centro de decisión, coa centralización de poder para o papel do Grande Duque de Moscovia, a súa influencia aínda perdurou.

A Duma boiarda que inicialmente contaba con cerca de 30 membros, foise progresivamente expandindo, chegando mesmo a contar con preto de 100 membros xa no século XVII.
Foi contodo abolida por Pedro, o Grande, en 1711.

Na literatura, o *Drácula*, de Bram Stoker, era un boiardo.

## Notas
An Awesome Wave

***An Awesome Wave*** é o álbum de estrea da banda inglesa de indie rock Alt-J (∆), publicado o 25 de maio do 2012 a través do selo Infectious Music. O disco inclúe os sinxelos "Matilda"/"Fitzpleasure", "Breezeblocks" e "Tessellate". Acadou o número 13 da lista británica de álbums, e tamén entrou nas listas de Bélxica, Francia, Países Baixos e Suíza. *An Awesome Wave* gañou o premio British Barclaycard Mercury Prize no ano 2012. No ano 2013 foi Álbum do ano nos Ivor Novello Awards. O título é unha referencia a unha cita da novela de 1991 de Bret Easton Ellis *American Psycho* e da película de 2000 do mesmo nome.

## Portada 
A portada de *An Awesome Wave* é unha imaxe de radar multicapa do delta do río Ganxes en Bangladesh e na India. A imaxe en cada unha das tres capas foi adquirida polo satélite de observación da Terra Envisat da Axencia Espacial Europea, tomadas por separado o 20 de xaneiro, o 24 de febreiro e o 31 de marzo de 2009. A imaxe superposta, titulada ''Ganges' Dazzling Delta'', expón unha multitude de cores derivadas das variacións na radiación de fondo que se producen entre os tres tempos de adquisición.

## Listaxe de cancións 
## Notas
O afundimento do Titán

***O afundimento do Titán*** é unha novela en lingua inglesa do estadounidense Morgan Robertson, publicada en 1898 co título orixinal de ***Futility, or the Wreck of the Titan***. Foi traducida ao galego por Alejandro Tobar, publicada en 2013 pola editorial Hugin e Munin.

## Características 
A historia trata sobre o transatlántico *Titán* e o seu afundimento, o cal garda moitas similitudes co transatlántico *RMS Titanic*, que se afundiría catorce anos despois.

A primeira metade do libro introduce o protagonista, John Rowland, un ex-tenente da Mariña Real, que deveu un borracho e caeu aos niveis máis baixos da sociedade. Logo de ser despedido da Mariña, traballa no *Titán* como vixía. O barco afúndese pouco antes da metade da novela, que de seu ten apenas 100 páxinas. Na segunda metade Rowland salva unha nena ao que salta sobre un iceberg con ela. Despois dunha serie de aventuras, é finalmente rescatado por un buque. E aí comeza unha segunda historia relacionada co pagamento do seguro polo afundimento da embarcación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto orixinal 
* Ficha  na web da Editorial Hugin e Munin.
Basilio, o Louco por Cristo

**Basilio, o Louco por Cristo**, coñecido tamén coma **Basilio o Bieito** ou ***Vasily Blazhenny*** (en ruso: Василий Блаженный), nado en Elójov en decembro de 1468 e finado en Moscova en 1557, é un santo ortodoxo, venerado na Igrexa ortodoxa.
## Traxectoria
Basilio é considerado coma un dos máis importantes loucos ou tolos por Cristo, figura que, xa presente na experiencia bizantina, consolidouse en Rusia, e que indica a quen, simulando loucura, viven da caridade e desprezan o propio corpo, convencidos de participar así da paixón de Xesús Cristo. Estas persoas, que camiñan descalzas e manifestan comportamentos extravagantes, estaban dotados dun carisma que atraía o afecto e a devoción da xente.

A soada Catedral de San Basilio en Moscova, está consagrada na súa honra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
O Beato San Basilio Necio por Cristo
Campo de Belchite

O **Campo de Belchite** é unha comarca situada no centro de Aragón, na ribeira do Ebro, pertencente á provincia de Zaragoza. A súa capital administrativa é Belchite.

## Xeografía 
Limita ao norte coa Comarca de Zaragoza, ao oeste co Campo de Cariñena, o Campo de Daroca e o Jiloca, e ao sur coas Cuencas Mineras e o Bajo Martín.

## Concellos 
## Economía 
A agricultura de secaño é a principal actividade económica, baseándose no cultivo dos cereais, a vide e a oliveira. Hai varios espazos naturais de importancia na comarca dos que destaca a reserva ornitolóxica da balsa do Planerón e a Lomaza de Belchite.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da comarca 
* Comarcalización de Aragón, Campo de Belchite  
* O Campo de Belchite, en comarcas.es
Campo de Borja

O **Campo de Borja** é unha comarca situada ao oeste da provincia de Zaragoza, en Aragón. A súa capital administrativa é Borja.

## Xeografía 
[250px|left|miniatura|O [Moncayo]]
Limita ao norte con Navarra, ao oeste con Tarazona y el Moncayo, ao sur con Aranda e Valdejalón e ao leste coa Ribera Alta del Ebro e as Cinco Villas. O relevo de perfil suave está conformado por unha serie de altiplanicies, entre os 350 e os 700 metros sobre o nivel do mar, alcanzando a máxima altitude de 1500 metros sobre o nivel do mar nas Peñas de Herrera.

A menos de 70&nbsp;km desde Zaragoza atópase Borja, capital da comarca, que se alza sobre a marxe dereita do río Huecha.

Parte do seu territorio está ocupado polo Parque Natural do Moncayo.

### Clima 
A comarca posúe un clima mediterráneo continentalizado onde son característicos os veráns longos e calorosos que alcanzan temperaturas medias de ata 25&nbsp;°C, mentres que no inverno roldan os 8&nbsp;°C. As precipitacións medias anuais sitúanse entre os 250 e 400 l/m², aínda que poden chegar ata os 500 ou 600 l/m² no seu extremo occidental pola súa proximidade á Serra do Moncayo. As precipitacións son máis frecuentes durante a primavera e o outono. É característico durante todo o ano o cierzo, vento frío e seco que sopra do norte.

## Concellos 
## Economía 
Cabe destacar na comarca a elaboración de viños con Denominación de Orixe Campo de Borja, onde se seguen producindo maioritariamente viños tintos (xunto aos rosados cada vez máis valorados pola crítica). Os viños novos, á súa vez, gozan dunha grande aceptación entre o público. Un indicativo que avala a puxanza dos caldos desta Denominación de Orixe é o feito de que as exportacións duplicáronse desde 1995. Tamén é digno de mencionar a produción dun excelente aceite de oliva.

Ademais nos últimos anos a zona sufriu un forte crecemento industrial coa proliferación, principalmente de empresas dedicadas á fabricación de compoñentes para a automoción.

## Cultura 
Paga a pena visitar Borja e Fuendejalón e percorrer a zona de adegas escavadas baixo terra onde antigamente elaborábase o viño. Tamén merece a pena visitar a reformada Casa Palacio dos Condes de Bureta, na localidade de Bureta, que se remonta ao século XVIII.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da comarca 
* Comarcalización de Aragón, Campo de Borja 
* O Campo de Borja, en comarcas.es
Tileiro prateado

O **tileiro prateado** (***Tilia tomentosa***) é unha ábore do xénero *Tilia*, orixinaria dos bosques dos Balcáns, Hungría e suroeste de Rusia. En Galiza aparece coma ornamental, salientando algúns exemplares.

## Etimoloxía 
O nome específico *tomentosa*, vén do latín *tomentosus-a-um* que quere dicir "con tomento", a respecto do mesto tomento (vilosidade) do envés das follas.

## Descrición 
É unha árbore vizosa, podendo acadar algúns exemplares os 30 m de altura. Medra axiña, máis ca outras especies de tileiros. Dá unhas flors abrancazadas ou amarelentas que botan un peculiar recendo.Florea a finais de xuño, comezos de xullo. Os froitos son en cápsula.

## Cultivo e usos 
Se se fai sementeira cómpre dunha estratificación ou ben por enxerto nun tileiro de folla grande. O cultivo é común polo seu crecemento rápido.

## Árbores senlleiras en Galiza 
Dúas formacións destes tileiros figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia, no apartado de Formacións Senlleiras:
* Tileiros prateados da igrexa de San Domingos de Ribadavia (Ourense);
* Tileiros prateados do Mosteiro de Oseira en San Cristovo de Cea (Ourense).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Posad

[thumb|300px|Praza da feira de [Pavlovski Possad (preto de Moscova) contra o 1900.]]
Un **posad** (en ruso *посaд*) era un campamento popular (unha feira) entre os séculos X e XV. Normalmente estaba arredor dos muros e tiña un pozo. Adoitábanse construír preto dun mosteiro, dunha vila ou dun kremlin, porén non dentro. Nel moraban mercadores e artesáns (que en ruso os chamaban *possadskie liudi*).

Estas construcións durante o Imperio Ruso hanse converter nunha especie de asentamento semiurbano. Finalmente, unha gran parte dos antigos posads vanse converter en asentamentos urbanos. Os que se atopaban par dun kremlin rematan integrándose nel, e os que se atopaban preto dos mosteiros se convertían en vilas, collendo normalmente o nome do mosteiro ou de vellos asentamentos da zona, coma por exemplo as cidades de Pavlovski Possad ou de Serguiev Possad.

## Véxase tamén 
* Possadnik
Manuel Rubén García Álvarez

**Manuel Rubén García Álvarez**, nado en Ribadavia o 17 de xuño de 1915 e finado en Santiago de Compostela o 12 de febreiro de 1980, foi un médico e historiador galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina en Madrid. Volveu en 1942 a Ribadavia para encargarse da loita contra a tuberculose na comarca do Ribeiro. Interesouse pola historia de Galicia e do Norte de Portugal. Colaborou en *Cuadernos de Estudios Gallegos*, *Zephyrus* e *Revista de Guimarães*. Foi membro correspondente da Real Academia da Historia (1962) e da Real Academia Galega (1967). Recibiu o Pedrón de Ouro en 1969 e o título de socio das Sociedades de Língua Portuguesa.

## Obras 
* *Catálogo de documentos reales de la Alta Edad Media referentes a Galicia, 714-1109*, 1967.
* *Galicia y los gallegos en la Alta Edad Media*, 1975.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Museo Etnolóxico de Ribadavia
### Ligazóns externas 
* Rubén García Álvarez, historiador e medievalista de Galicia
José Castedo

**José Castedo Carracedo**, coñecido como **Pepe Castedo**, nado en Ferrol en 1914 e finado probablemente en Madrid en 1982, foi un sinólogo galego.

## Traxectoria 
Militante de partidos de esquerda, combateu na Guerra Civil Española no bando republicano. Apresado durante o conflito militar, logrou escapar e fuxir a Francia. En París inscribiuse como refuxiado político, presentándose co aval de Julio Just, deputado valenciano de Izquierda Republicana.

En 1964 viaxou a China co propósito de aprenderlles español ás novas xeracións do maoísmo. Comezou a traballar na escola anexa ao Instituto de Linguas Estranxeiras de Pequín, a actual Universidade de Estudos Estranxeiros de Pequín. En 1966 involucrouse na Revolución Cultural.

Dezaseis anos despois de chegar a Asia en 1980 saíu daquel país e foi a Málaga para vivir cunha filla que tiña. Ao ano seguinte recibiu a orde de Afonso X o Sabio polos seus méritos pedagóxicos, e quixo regresar a China, pero xa non llo permitiron. Ao pouco rompeu relacións coa súa filla e trasladouse a Madrid, pero con grandes dificultades persoais e económicas suicidouse probablemente nesa cidade dun disparo.

## Repercusión 
Aparece mencionado nas *Memorias de un naufragio* de Juan Morillo e en *Las tertulias de San Li Tun*, de Juan Andrade Heymann. Quizais fose o revisor da primeira tradución española do *Libro Vermello* de Mao.

## Obra 
* *El último beso* (1949), xunto co militante do PCE José del Campo Cayol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Las cuarenta ausencias de Pepe Castedo

* José Castedo Carracedo, la memoria de un ferrolano que floreció en la China de Mao
Pan American World Airways

**Pan American World Airways**, comunmente coñecida como **Pan Am**, foi a principal e máis grande aeroliña internacional dos Estados Unidos dende 1927 ata o seu colapso o 4 de decembro de 1991. Fundada en 1927 como un servizo regular de correo e pasaxeiros operando entre Key West, Florida e A Habana, a compañía converteuse nunha importante empresa grazas a importantes innovacións que deron forma á industria aeronáutica internacional, como o uso xeneralizado dos reactores e os sistemas computerizados de reservas. Tamén foi membro fundador da Asociación de Transporte Aéreo Internacional (IATA), a asociación mundial da industria aérea. Identificada polo seu logo do globo azul, o uso da palabra "Clipper" nos nomes dos avións e nos seus inicativos, e as grras brancas dos seus pilotos, a aeroliña foi unha icona cultural do século XX. Nunha época dominada polas aeroliñas nacionais que eran propiedade, ou case, dos gobernos, foi tamén a aeroliña nacional non oficial dos Estados Unidos. Durante a meirande parte da era dos reactores, a principal terminal da Pan Am foi a Worldport situada no Aeroporto Internacional John F. Kennedy en Nova York.
Río Arpa

[250px|miniatura|Río Arpa ao seu paso por [Xermuk.]] 

O **río Arpa** (en  e en ) é un río que percorre a provincia de Vayots' Dzor (Armenia) e a República Autónoma de Nakhichevan (Azerbaidján). É un afluente do río Araz. Percorre moitas cidades e vilas e é coñecido sobre todo pola súa beleza e excelentes lugares para a pesca.
## Galería de imaxes

Ficheiro:Arpariver.jpg|
Ficheiro:Řeka Arpa.jpg|
Ficheiro:Arpa jermuk.png|
Río Araz

[260px|miniatura| Río Aras polo seu paso por [Poldash, Irán.]]
O **río Araz** (tamén transcrito como Araks, Arax, Araxi, Araxes, en ; en ; en ; en kurdo, Aras ou Araz) é un longo río das montañas do Cáucaso, o principal afluente do Kurá, que desemboca no mar Caspio. Pasa por Turquía, Armenia, Irán e Azerbaidján. Ten unha lonxitude de 1.072&nbsp;km e drena unha ampla cunca de 102.000&nbsp;km², maior que países como Corea do Sur, Hungría ou Portugal.

## Xeografía 
O Aras nace ao sur da cidade de Erzurum, na vertente noroeste do actual monte Palandoken Dagi (en Turquía), fluíndo ao largo das fronteiras entre Turquía e a Armenia turca, entre Irán e a actual Armenia, e entre Irán e a República de Azerbaidján, para finalmente entrar en Azerbaidján. Alí desemboca no río Kurá e este desemboca finalmente no Mar Caspio.

Ficheiro:Jolfa-Aras2.jpg|
Ficheiro:Aras Nehri.jpg|
Ficheiro:Aras River, Turkey-Armenia-Iran Border Region.JPG|
Ficheiro:Araz River.jpg|

## Véxase tamén
Centro de Deportes El Palo

O **Centro de Deportes El Palo** é un club de fútbol español do barrio de El Palo, na cidade de Málaga. Foi fundado en 1971 e actualmente compite na Segunda División B. Xoga de local no Estadio San Ignacio, con capacidade para 1.000 espectadores.

## Xogadores
### Xogadores pasados
*  Ángel Guirado

## Palmarés
***Terceira División** (1): 2012–13

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do club 
*Datos do club en futbolme.com
Bajo Martín

O **Bajo Martín** (en galego: *Baixo Martín*) é unha comarca situada ao norte da provincia de Teruel, en Aragón. Recibe o seu nome do río Martín, que a atravesa no seu curso baixo e que baña a maioría de localidades da comarca. A súa capital é Híjar aínda que a capital cultural é Albalate del Arzobispo.

## Xeografía 
Limita ao norte coa Ribera Baja del Ebro, ao oeste co Campo de Belchite e as Cuencas Mineras, ao sur con Andorra-Sierra de Arcos e ao leste co Bajo Aragón e Bajo Aragón-Caspe. Esta comarca forma parte do Baixo Aragón Histórico.

## Concellos 
## Cultura 
A comarca é coñecida por estar formada por algúns dos lugares que compoñen a Ruta do tambor e o bombo. Entre o seu patrimonio artístico destacar o palacio arzobispal en Albalate del Arzobispo e o Santuario da Virxe dos Arcos. Tamén hai que destacar as pinturas rupestres do Parque Cultural do Río Martín situadas nos abrigos de *Los Chaparros* en *Los Estrechos* (Albalate del Arzobispo), o xacemento de Cabezo de Alcalá preto de Azaila, os restos da vila romana da Loma del Regadío (Urrea de Gaén), as ruínas do Castelo-Palacio dos Duques de Híjar e a Igrexa de Santa María a Maior en Híjar.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da comarca 
* Comarcalización de Aragón, Bajo Martín  
* O Bajo Martín, en comarcas.es
Abovian

**Abovian** (en ) é unha cidade moderna fundada no ano 1963 no inicio da aldea de Elar. Déuselle o nome de Abovian polo escritor armenio Khachatur Abovian. Sitúase a 10 quilómetros de Iereván.

Cunha autoestrada e unha vía férrea que pasa por ela, conecta a capital coas áreas do noroeste, Abovian é considerada como unha cidade satélite de Ierevan. Por esta razón, Abovian é chamada algunhas veces como a "Porta Norte de Iereván". A uns 6 quilómetros da cidade está a cidade-resort Arzni.

## Xeografía 
Abovian está construída sobre a meseta Kotayk entre os ríos Hrazdan, Azat e Getar, a unha altura de 1&nbsp;450 metros sobre o nivel do mar. É rodeado pola cordilleira Geghama no noroeste, as montañas Hatis e Gutanasar no norte, o desfiladeiro de Hrazdan no oeste e pola montaña de Nork no sur. O clima é continental e seco, con veráns relativamente cálidos e invernos fríos.

Hai un pequeno lago na cidade chamado Akna.

## Economía 
Abovian é unha cidade moi industrializada. Ten moitas fábricas ben desenvolvidas entre as que destacan as plantas de construción de formigón, de transformación de pedra e producións químicas. A cidade é a casa dun dos principais produtores de cervexa no mercado armenio, "Kotayk Brewery", que era propiedade de Castle Group entre 1997 e 2010. Varias empresas en Abovian exportan todo o volume da súa produción industrial.

## Deporte e educación 
O FC Kotayk Abovian é un dos clubs de fútbol máis antigos en Armenia. Como moitos outros equipos de fútbol do país, FC Kotayk foi forzado a omisión da liga de fútbol armenio e, en consecuencia, do fútbol profesional desde 2005, debido á crise financeira.

O municipio de Abovyan dirixe unha escola de deporte na cidade. A cidade alberga o Estadio Municipal Abovian, cunha capacidade de 5&nbsp;500 persoas.

Abovian ten 10 escolas de ensino público e 9 garderías. A cidade alberga dúas institucións importantes de ciencia en Armenia: o Hospital Republicano da tuberculose e o Instituto Biolóxico da Academia Nacional de Ciencias de Armenia.

Moitos centros culturais funcionan na cidade, como o Palacio cultural de Abovian, o centro da comunidade creativa de nenos e adolescentes, o conservatorio, a escola de arte, a biblioteca pública e o museo de Abovian.

## Cidades irmandadas 
*  Villeurbanne, Francia (dende 1990)
*  Kaliningrad, Rusia

## Galería de Imaxes 

Ficheiro:Abovyan_city-1.jpg|
Ficheiro:Abovyan_city-4.jpg|

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
El Vértigo

***El Vértigo*** foi un semanario editado en Ourense entre 1913 e 1916.

## Historia e características 
Semanario socialista, apareceu o 13 de xullo de 1913. Editábase en Vigo. Estaba dirixido por Heriberto Pérez Proenza. Dende o primeiro número sufriu problemas coa censura, foi denunciado en varias ocasións e os seus vendedores foron multados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Heriberto Pérez Proenza

**Heriberto Pérez Proenza**, nado en Ourense o 8 de novembro de 1883, foi un político, sindicalista e xornalista galego.

## Traxectoria 
Socialista e sindicalista, vinculouse ao movemento agrarista. Marchou a Biscaia, afiliouse á UGT e foi membro da Agrupación Socialista de Abanto Zierbena, onde foi concelleiro en 1911. Foi desterrado a Ourense por inxurias a un sacerdote. En Ourense foi presidente da Sociedade de Dependencia Mercantil, presidente da Agrupación Socialista de Ourense (1913) e director de *El Vértigo*. Foi elixido secretario da Federación Provincial de Sociedades Obreiras de Ourense en abril de 1914 presidida por José Conde Vide. En 1916 foi condenado pola Audiencia Provincial de Ourense con Manuel Lustres Rivas por inxurias ao presidente da Deputación de Ourense Emilio Morenza. Pola súa participación na folga xeral de 1917, foi detido en outubro. Participou na campaña para a elección de Luis Antón del Olmet como deputado por Verín nas eleccións de febreiro de 1918, onde foi detido, aínda que rapidamente liberado. En outubro de 1919 solicitou permiso para publicar un semanario co título *Los Rojos*, que non chegou a ver a luz. Nomeado secretario do Concello de San Amaro en marzo de 1922, foi destituído aos poucos días polo gobernador civil. Foi secretario xeral da CRAG e dirixiu *El Agro* en 1923.

Nos anos da República trasladouse á Pontraga (Tordoia) para traballar como vixilante das obras do ferrocarril Coruña-Santiago. Presentou o mitin do Partido Galeguista en Ordes o 4 de setembro de 1932. Presidente da Federación Agraria del Partido de Órdenes en 1933, foi detido en Ordes en agosto de 1933 cos veciños de Parada Manuel Souto Galano, Manuel Remuiñán Filgueira, Antonio Soto Pena e Juan Río, acusados de poñer un petardo na máquina desgranadora de Pedro Pampín del Río, un veciño que non quería ingresar na sociedade agraria. Volveu ser detido en 1934 e xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela o 2 de febreiro de 1935, acusado de reunión clandestina; defendido por Juan Jesús González, foi absolto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Axitación agraria en 1933
Golfo de Tailandia

O **Golfo de Tailandia** (en tailandés: อ่าวไทย, *Ao Thai*) ou **Golfo de Siam** está localizado no mar da China Meridional (océano Pacífico) e está rodeado por Malaisia, Tailandia, Camboxa e Vietnam. No extremo norte do golfo atópase a desembocadura do río Chao Phraya, no porto de Banqueocoque. O golfo ten unha superficie de 320.000&nbsp;km².

## Características 
thumb|left|Localización do golfo.É relativamente pouco profundo, con medias de 45 a 80 metros de profundidade. Iso fai que a circulación da auga sexa lenta e que os ríos Chao Phraya e Mekong exerzan unha forte influencia sobre o mesmo como unha baixa salinidade e unha gran riqueza en sedimentos. Durante as épocas máis frías da era glacial, o golfo de Tailandia non existía debido á súa pouca profundidade e era tan só unha prolongación do val do río Chao Phraya.

Debido ás calores tropicais, as augas do golfo albergan unha boa cantidade de arrecifes de coral e por tanto existen moitos proxectos de explotación dos mesmos. O lugar máis popular para o turismo é a illa de Ko Samui na provincia de Surat Thani. O golfo é posuidor de riquezas petrolíferas e de gas e é un medio de intercambio turístico e comercial entre os países que teñen costa nel.

## Delimitación da IHO 
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional (en inglés: *International Hydrographic Organization*, IHO), considera o golfo de Tailandia como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, "Limits of oceans and seas" (do inglés: *Límites de océanos e mares*, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 47 e defíneo do seguinte xeito:

## Véxase tamén
Estilo (flor)

miniatura|450px|Partes da flor onde se aprecia o estilo.
O **estilo** é en botánica a parte alongada e estreita do pistilo dunha flor de anxiospermas. Trátase en realidade dun alongamento do ovario ao final do que aparece o estigma. O estilo non contén óvulos, ficando estes restrinxidos á rexión do xineceo chamada ovario.

O estilo nas anxiospermas pode ser sólido ou oco. Nas plantas con estilo oco o tecido de transmisión (por onde medran os tubos polínicos para efectuar a fecundación) está constituído por unha camada de células epidérmicas bastante diferenciadas que arrodean unha canle oca (a denominada canle estilar). Os tubos polínicos medran dende o estigma deica o ovario ao longo da superficie desa canle, normalmente a través dunha camada magra de mucilaxe. Nas plantas que posúen estilos sólidos, pola contra, as células epidérmicas áchanse intimamente fusionadas e non deixan espazo ningún entre si. Os tubos polínicos, neste caso, medran entre as células do tecido de transmisión (como no caso das petunias (*Petunia*),
) ou a través das paredes celulares (como en *Gossypium*,
). O tecido de transmisión nos estilos sólidos inclúe unha substancia intercelular que contén pectina, comparábel á mucilaxe que se atopa na canle estilar dos estilos ocos.
Dende o punto de vista da distribución de ambos os dous tipos de estilos entre as diferentes familias de anxiospermas, os estilos sólidos considéranse típicos das eudicotiledóneas e son raros nas monocotiledóneas.

Nas apiáceas, a base do estilo está engrosada, é nectarífera e se denomina *estilopodio*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estigma (botánica)

### Bibliografía 
* 
* Gola, G., Negri, G. e Cappeletti, C. 1965. *Tratado de Botánica*. 2da. edición. Editorial Labor S.A., Barcelona, 1110 p.
* Strassburger, E. 1994. *Tratado de Botánica*. 8va. edición. Omega, Barcelona, 1088 p.
Tuia xigante

A **tuia xigante** (***Thuja plicata***) é unha especie do xénero *Thuja* orixinaria de América do Norte. Trátase dunha árbore conífera perennifolia, da familia dos alciprestes, as cupresáceas. En Galiza plántase coma ornamental.

## Distribución 
É unha especie moi importante do oeste dos Estados Unidos, aparece naturalmente polo norte dende o sur de Alasca até a California Central polo sur; no interior aparece na zona húmida da Columbia Británica e polo oeste das Montañas Rochosas en Montana.

## Descrición 
miniatura|left|Follaxe e casca da tuia xigante (*T. plicata*).
Pode acadar os 60 metros de altura e os 2 metros de diámetro.
 
As súas follas son cuamiformes, decusadas, verde escuras, lustrosas, brillantes pola face, máis claras, con canles arxénteas e glándulas polo envés.
Os seus froitos son conos ovais oblongos, de 1 a 1,7&nbsp;cm de diámetro, péndulos, formados por 10 a 12 escamas coriáceas, basifixas e imbricadas, con pequeno mucrón subapical contendo cada unha tres sementes.

A madeira é de cor acastañada rosada, cun veado atractivo, liviá, mol, moi resistente á intemperie e ao contacto co chan, doada de traballar e moi estábel. É de crecemento relativamente rápido.

## Hábitat e condicións de cultivo 
A árbore atura climas de frío a temperado húmido, en ambientes costeiros. Soporta ben os fríos intensos e xeadas, tamén a calor. En canto ao solo, atura un amplo rango, desenvolvéndose mellor nos fértiles, fondos, liviáns e ben drenados.

## Usos 
Hoxe en día úsase en xardinaxe coma árbore de sombra e para sebes. A súa madeira imputrescíbel utilízase en carpintaría e ebanistaría fina, e tamén para revestimentos (as tellas de tuia son chamadas "*ripias*"), postes, aberturas, tonelaría .

Tradicionalmente tiña moitísimos usos, tantos que os indios indíxenas da costa Norte-Oeste chamábanse entre si "indios da tuia xigante". Ademais dos seus soados tótems monumentais, tiraban da árbore (ás veces aínda sen a tallar) táboas e madeira para todo tipo de construcións e trebellos. Tamén apañaban e tecían a casca para facer roupa, cordas e redes. Outro uso era a fabricación de canoas, unha tarefa complicada que consistía en tallar a árbore e facer os enormes toros ocos grazas ás ferramentas de pedra ou cuncha; con estas rexas canoas ían ao mar na procura de baleas.

## Árbores senlleiras en Galiza 
A tuia xigante do Pazo de Torres de Agrelo en Redondela (Pontevedra), figura no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Vaik

**Vaik** (en armenio, Վայք) é unha cidade de Armenia no marz de Vaiots Dzor.

## Xeografía 
Situado a 139&nbsp;km de Iereván, Vaik está rodeada por montañas tanto polo norte como polo sur, a cidade esténdese por 1,5&nbsp;km na marxe dereita do río Arpa. Aproximadamente a 1&nbsp;km ao leste da cidade encóntrase a antiga ponte, construída no século XVII e reconstruída en 1827 por suxestión de Iván Paskévich.
## Historia 
Baixo a dominación turca a cidade era coñecida como Soylan (arm. Սոյլան). Entre 1956 e 1990 foi bautizada como Azizbekov na honra do líder revolucionario soviético Meshadi Azizbekov. Despois da caída da Unión Soviética, a vila converteuse nunha cidade cun novo nome, Vaik. No 1897 a poboación dos asentamentos era de 22 persoas. Segundo o censo de 2001 ascendía a 6 024 persoas. En 2009 Vaik tiña 5 900 habitantes.
## Galería de Imaxes 

Ficheiro:Vayk, St Trdat church of Vayk.jpg|Igrexa de San Tirídates
Ficheiro:Vayk,_arpa_river_at_the_town.jpg|O río Arpa no seu paso por Vaik.

## Notas
Aiegi

**Aiegi** (en éuscaro) ou **Ayegui** (en castelán; ambas as formas oficiais) é un concello de Navarra, pertencente ao meiriñado de Estella. Situado a 47&nbsp;km ao suroeste de Pamplona, limita ao norte con Allín, ao leste con Estella, ao sur con Aberin e Dicastillo, e ao oeste con Iguzkitza.

## Demografía 
## Sitios de interese 
200px|miniatura|esquerda|Mosteiro de Irache.
Coñecida polo Mosteiro de Irache, a vila de Aiegi é un punto de paso do Camiño de Santiago que vén de Francia.

Cabe destacar tamén a cima de Montejurra, preto da localidade, así como a Fonte de Irache. Esta fonte, construída por *Bodegas Irache*, ten dous canos, un de auga fresca e outro de viño, para que os peregrinos repoñan as necesarias forzas para continuaren coa súa romaría.

## Festividades 
As festas patronais celébranse do 7 ao 11 de setembro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
El Agro (Lugo)

***El Agro*** foi un semanario editado en Lugo en 1923.

## Historia e características 
Órgano da Federación Provincial Agraria, apareceu o 20 de febreiro de 1923. Estaba dirixido por Heriberto Pérez Proenza e entre os seus colaboradores figuraron César López Otero e Gumersindo López Figueroa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Los Angeles Angels

Os **Los Angeles Angels** son un equipo de béisbol con sede en Anaheim (California, Estados Unidos), que actualmente xoga na División Oeste da Liga Americana de Béisbol (MLB). Os Angels gañaron as World Series en 2002.

## Xogadores 
### Números retirados 

* #26 foi retirado para Gene Autry para indicar que el era o "26º home" (25 é o máximo número de xogadores para calquera equipo da MLB, agás en setembro)
* #42 foi retirado da Major League Baseball en 1997 para homenaxear a Jackie Robinson.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
T-35

O **T-35** foi un carro de combate pesado soviético con múltiples torretas do período de estreguerras e de principios da segunda guerra mundial. Tivo unha produción moi limitada co Exército Vermello, fabricándose unicamente 61 exemplares. Foi o único carro de combate pesado con cinco torretas en acadar a fase de produción no mundo, pero demostrou ser lento e pouco fiable mecanicamente. A meirande parte dos T-35 aínda operativos durante a Operación Barbarossa perdéronse debido a fallos mecánicos en ve de pola acción do inimigo. Exteriormente era grande, pero os espazos do interior eran estreitos e cos compartimentos de combate separados, e algunhas da torretas tapaban os zapóns de acceso.
Jagdpanzer IV

O **Jagdpanzer IV** foi un cazacarros alemán baseado no chasis do Panzer IV e construído en tres variantes principais. Foi desenvolvido en contra dos desexos de Heinz Guderian, o inspector xeral do *Panzertruppen*, como substituto do Sturmgeschütz III (StuG III). Guderian opúxose dicindo que non era necesario, segundo el os recursos terían que destinarse á produción do Panzer IV, xa que o Stug III e o Sturmgeschütz IV eran máis axeitados para ese papel.
Panzerjäger I

O **Panzerjäger I** foi o primeiro cazacarros alemán en entrar en servizo durante a segunda guerra mundial. Montaba un canón anti-carro Czech Škoda 4.7&nbsp;cm PaK (t) nun chasis Ausf. B convertido dun Panzer I. Deseñouse coa intención de contrarrestar aos carros pesados franceses como o Char B1, que superaban as capacidades do canón antitanque 3.7&nbsp;cm PaK 36 entón en servizo, e serviu para alongar a vida útil dos obsoletos Panzer I. 202 Panzer I foron convertidos ao Panzerjäger I en 1940 e 1941. Foron empregados na Batalla de Francia, na Campaña do Norte de África e na Fronte Oriental.
Emilio Morenza

**Emilio Morenza Martínez**, finado en Ourense o 8 de decembro de 1920, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Foi líder dos conservadores de Ourense. Deputado provincial polo distrito de Xinzo-Verín, foi nomeado presidente da Deputación de Ourense en maio de 1905, permanecendo ano cargo até 1908. Volveu ser presidente da Deputación de 1910 a 1914 e entre 1915 e 1916. Foi gobernador civil de Logroño (1917) e de novo presidente da Deputación de Ourense en 1918. Finou en Ourense o 8 de decembro de 1920.

## Recoñecementos 
* Cabaleiro da Gran Cruz de Isabel a Católica.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os Presidentes da Deputación
Mucilaxe

[thumb|Unha [orballiña (*Drosera*) coa folla dobrada arredor dunha mosca atrapada por mucilaxe.]]
A **mucilaxe** é en química calquera substancia viscosa produto da disolución de goma (ou dextrina) en auga, utilizada para suspender substancias insolúbeis e para aumentar a viscosidade.

No eido da bioloxía refírese a unha substancia viscosa que se encontra nalgúns vexetais, coagulábel ao alcol.

As mucilaxes son análogas, pola súa composición e as súas propiedades, ás gomas, dan coa auga disolucións viscosas ou se inchan nelas para formaren unha pseudodisolución xelatinosa.

Atópanse no argazo, na liñaza (sementes do liño), nas sementes de chía (*Salvia hispanica*), nas raíces da malva, no marmeleiro, nos liques, nos cactos do xénero *Opuntia*, en certos fungos e en moitos vexetais.

Proceden da degradación da celulosa, da calosa, da lignina e das materias pécticas.

## Medicina 
[thumb|left|Cunca con mucilaxe da primeira metade do século XX. Da colección do *[Museo del Objeto del Objeto* en México.]]
Son utilizados nas emulsións e suspensións a xeito de excipiente, como vehículo cuxa función é o transporte dos fármacos encargados de constituír unha menciña. O seu obxectivo é conseguir un fármaco estábel e doado de administrar. É dicir, emprégase para vehicular, cohesionar, e conseguir a biodispoñibilidade axeitada do principio activo dun medicamento. Determinan a consistencia, a forma ou o volume das preparacións farmacéuticas.

Asóciase un efecto positivo das mucilaxes nas catarreiras das vías respiratorias, mais non hai datos clínicos que amosen a súa efectividade, e o seu uso soamente se basea nas aplicacións tradicionais.

Por oxidación dan ácido múcico e, por hidrólise, pentosas e mais hexosas.

## Notas
Fernando García

O nome de **Fernando García** pode referirse a:

***Fernando García Acuña**, escritor e xornalista galego (1861 - 1895);
***Fernando García Leiro**, sacerdote e mestre galego (1866 - 1936);
***Fernando García del Valle**, empresario e político galego (1921 - 2011);
***Fernando García Agudín**, político galego (n. 1935);
***Fernando García de Cortázar**, historiador vasco (n. 1942);
***Fernando G. Delgado**, xornalista e escritor canario (n. 1947);
Cabrúns, O Obre, Noia

**Cabrúns** é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1 habitante (1 home e ningunha muller).

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Obre 
### Parroquias de Noia
Eloy Vázquez

**Eloy Vázquez** é un músico medievalista multiinstrumentista galego.

## Traxectoria
Vinculado ao mundo da música dende os oito anos, que cursou estudos no Conservatorio de Música da Coruña, e formou parte de varios grupos e agrupacións, como a Agrupación Musical Albéniz da Coruña, a Coral Polifónica O Eco, e que traballou como director durante tres anos do coro da súa parroquia.

Gravou dous discos; o primeiro en 1978 coa discográfica Novola-Zafino nos estudos de Madid, con Xosé Quintas Canella, de 12 cantigas de estilo medieval no que estivo ao cargo dos arranxos musicais e de 10 instrumentos, achegando tamén melodías propias ás citadas cantigas. O segundo disco gravouno nos Estudos Cítola da Coruña, en decembro de 1982, coa Agrupación Musical Albéniz, agrupación da que foi instrumentista durante 18 anos. Este segundo disco contén tanto música clásica como galega.

Segue a investigar preferentemente na música medieval, facendo versións de cantigas medievais como as *Cantigas de Santa María* de Afonso X O Sabio, así como compoñendo pezas propias neste mesmo estilo, que interpreta con instrumentos da época como a cítola, dulcimer, zanfona, laúde, frauta, mandolina, clave e percusión, empregando un gravador multipistas.

Dende comezos do ano 2013 presenta un espazo de música folk en Radio Oleiros.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Cantiga 119 de Afonso X o Sabio interpretada por Eloy Vázquez
* Tema para cítola medieval de Eloy Vázquez
Dictioteno

O **dictioteno** ou **dictiato** é unha prolongada fase de repouso que experimentan os ovocitos durante a ovoxénese. Afecta aos ovocitos primarios que iniciaron a meiose, que quedan detidos na profase I meiótica na fase da ovoxénese chamada ovatidoxénese. O dictioteno empeza durante a vida fetal tardía Deste modo, aínda que a maioría dos ovocitos se producen nos fetos femininos antes do nacemento, estes pre-ovos permanecen no dictioteno polo menos ata a puberdade, e moitos permanecen así décadas, xa que cada mes a muller vai ovulando e reactivando ovocitos, ata que chegue ao final da súa vida fértil. Por tanto, o dictioteno pode ser un período de repouso moi prolongado. Cando remata o dictioteno o ovocito primario acaba a súa primeira división meiótica e convértese en ovocito secundario.

## Detención da tradución 
Durante o dictioteno hai moito ARNm na célula, que foi transcrito, pero non se produce a súa tradución. Pouco antes da ovulación, o ovocito activa a tradución destes ARNm.

### Mecanismo bioquímico 
A imposibilidade de tradución dos ARNm no dictioteno explícase en parte pola unión de moléculas a determinados sitios dos ARNm, o que ten como resultado que os factores de iniciación da tradución non poden unirse a ese sitio. Dúas destas moléculas, que impiden a unión de factores de iniciación son a CPEB e a *maskin*, que se unen ao elemento de poliadenilación citoplasmático (CPE). Cando estas dúas moléculas se xuntan, despois a maskin pode unirse ao factor de iniciación eIF-4E, e así o eIF4E xa non pode interaccionar cos outros factores de iniciación e non é posible a tradución. Por outra parte, a disgregación do complexo CPEB/maskin permite a unión do eIF-4E ao factor de iniciación eIF-4G, e así a tradución pode comezar de novo, o cal contribúen á finalización do dictioteno e á subseguinte maduración do ovocito primario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ovoxénese
* Ovocito
* Cigoto
Escudo español

200px|miniatura|Esbozo dun escudo español, cunha proporción de ancho e alto de 05:06 adoptada na heráldica europea.
O **escudo español** é unha das nove formas básicas de follas usadas en heráldica. Ten unha forma rectangular sólida e un semicírculo na parte inferior.

Son usados na maior parte de Europa, en escudos de países, rexións ou cidades.

## Outros nomes 
*Cumes redondeadas.
*Escudo Portugués.
*Escudo heráldico Español-Portugués.
*Escudo holandés.

## Galería 

Ficheiro:Escudo de Galicia.svg|Escudo de Galiza.
Ficheiro:Coat of arms of Portugal.svg|Escudo de Portugal.
Ficheiro:Escudo de España.svg|Escudo de España.
Ficheiro:Coat of Arms of Hungary.svg|Escudo de Hungría.

Ficheiro:Coat of arms of Lviv.svg|Escudo de Lviv, Ucraína.
Ficheiro:Coat of arms of Vilnius Gold.png|Escudo de Vilnius, Lituania.
Ficheiro:Coat of Arms of Lithuania.svg|Escudo de Lituania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Formas de escudos .
Leri

**Antonio Nieto Figueroa**, máis coñecido como **Leri**, nado no barrio do Berbés (Vigo) o 20 de decembro de 1928 e finado na mesma cidade o 12 de agosto de 2003, foi un político galego.
## Traxectoria 
Díxose del que foi *o inventor do viguismo*. Concelleiro do concello de Vigo en varias formacións políticas, dende 1974 ata 1999, entre elas o PSOE, foi un grande impulsor da práctica do fútbol nos trinta campos que se fixeron nas praias de Samil e do Vao.

## Recoñecementos 
No ano 2002 foille concedida a Medalla de Cidade de Vigo. O Concello adicoulle unha rúa no barrio de Lavadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campo do Vao
### Ligazóns externas 
* [http://www.galegos.info/gl/antonio-nieto-figueroa ] en Galegos.info
Kernel panic

miniatura|Linux 3.8 kernel panic.
**Kernel panic** é un procedemento de erro do núcleo do sistema operativo que advirte do fallo total do sistema e que fai imposible recuperar os procesos que se están a executar.

As rutinas de software que manexa o kernel son chamadas *panic()* pola empresa AT&T derivado do código fonte de Unix e BSD. Son rutinas deseñadas para amosar na pantalla a mensaxe de erro por salto o desbordamento da memoria de traballo. Esta mensaxe *post-mortem* (o sistema non é recuperable) indican que o sistema debe ser reiniciado manualmente ou automaticamente.[miniatura|Pantalla de kernel panic de [MacOS|Mac OS X 10.6 e 10.7.|centro]]
LBSAT

**LBSAT**, coñecido tamén como **UPMSAT 1**, foi un satélite artificial experimental español lanzado o 7 de xullo de 1995 mediante un foguete Ariane 4 desde o Centro Espacial de Kourou.

## Características 
LBSAT foi desenvolvido pola Universidade Politécnica de Madrid. Foi lanzado nun Ariane 4 xunto os satélites Cerise e Helios 1A. Ten forma de caixa de 530 x 450 x 450&nbsp;mm e unha masa de 47&nbsp;kg. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares de silicio e arseniuro de galio que recubrían os lados do satélite, producindo ata 30 vatios de potencia. O satélite levaba a bordo experimentos de dinámica de fluídos e comunicacións a través dun transmisor UHF a unha frecuencia de 200 kHz.

## Notas