open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tállara, Lousame

**San Pedro de Tállara** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 917 habitantes (449 homes e 468 mulleres).

## Xeografía 
Está situada no suroeste do concello. Limita ao norte con Camboño e Noia, ao sur con Boiro, ao oeste con Porto do Son e ao leste con Lousame, situándose neste límite o monte Iroite (685 m) e o afloramento granítico do Confurco. A zona está vertebrada polo val do río Lobo, que desemboca en Noia.

É a segunda parroquia máis poboada de Lousame. Entre o seu patrimonio destaca a igrexa parroquial e as capelas de san Lourenzo e san Roquiño.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Hórreo con cruceiro en Tállara, Lousame.jpg|Hórreo con cruceiro en Tállara.
Ficheiro:Agnus Dei Tallara.jpg|Agnus Dei.
Ficheiro:Carantonha, de Lousame.jpg|Carantoña.
Ficheiro:Guiende.jpg|Guiende.
Ficheiro:Marracín, Lousame.JPG|Marracín.
Ficheiro:San Mamede, Lousame.png|Parque de San Mamede, coa capela de San Lourenzo de Fondo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tállara 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Toxos Outos, Lousame

**San Xusto de Toxos Outos** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 162 habitantes (79 homes e 83 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación.

## Xeografía 
Está situada ao norte do concello. Limita ao norte con Brión, ao sur con Lesende e Vilacova, ao oeste con Noia e ao leste con Rois. As zonas máis baixas da parroquia están a uns 200 m, e os cumios máis altos son o monte Costoira e Pena de Ferro (532 m). A parroquia sitúase no val do río San Xusto, que nace a 430 m de altitude, máis arriba de Fontefría, preto de Sabugueiro e Bargo.

Destaca o monte baixo e o cultivo de prados, favorecido pola importancia da gandería. Está atravesada pola estrada AC-543 que une Noia e Santiago de Compostela.

## Patrimonio 
Nesta parroquia atópanse os restos do mosteiro de Toxos Outos, de grande importancia na idade media. A carón del, está a igrexa parroquial.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Lousame Toxosoutos rio.jpg
Ficheiro:Toxos Outos, Lousame. Muíño abandonado.jpg|Muíño abandonado.
Ficheiro:Fervenza Toxosoutos-lousame-A coruña.jpg|Fervenza San Xusto de Toxos Outos.
Ficheiro:San Xusto. Lousame. Galicia 1.jpg|Igrexa de San Xusto de Toxosoutos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Toxos Outos 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Principio de Fermat

O **Principio de Fermat** é un principio fundamental da óptica xeométrica e di que o camiño seguido por un raio luminoso dun punto A para un punto B é tal que o tempo decorrido entre a partida de A e a chegada a B é estacionario para pequenas variacións do camiño.

Do punto de vista práctico, na maioría dos casos a estacionaridade da duración do traxecto é equivalente ao traxecto ter a duración mínima. Isto é, a traxectoria seguida por un raio de luz é tal que fai mínimo o tempo empregado en ir da orixe ao destino.

De forma máis formal se tivermos un medio cun índice de refracción n que pode variar de punto para punto, entón o traxecto físico dun raio luminoso que parte de A para B é tal que o tempo de percorrido

t=\int_{A}^{B} \frac{n}{c}.ds = \int_{A}^{B} \frac{ds}{v}
é estacionario (mínimo).

(s é un camiño que pasa por A e B, c é a velocidade da luz no vacuo (constante) e ds é o diferencial da función lonxitude de liña)

Os raios luminosos son así xeodésicas en relación á métrica definida polo índice de refracción.

Do principio de Fermat dedúcense todas as leis da óptica xeométrica como as leis de reflexión e refracción de Snell.
Barizo, Malpica de Bergantiños

**San Pedro de Barizo** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Malpica de Bergantiños, na costa da Morte. Segundo o IGE en 2018 tiña 292	 habitantes (147 homes e 145 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 327 habitantes. Fernando Cabeza Quiles opina que Barizo debería escribirse con v, de acordo coa orixe deste topónimo, que, segundo o devandito lingüista, alude á antiga existencia no lugar dun piñeiro varizo ou variço, isto é, dun piñeiro novo alto e delgado.

## Xeografía 
Destacan varios núcleos de poboación ou lugares: O Campelo, O Quinteiro, O Pividal, Seiruga e Bareango, este último máis afastado do resto. Ten ademais o porto pesqueiro dos Loureiros, que contaba cunha singular poboación de casetas mariñeiras onde a xente do mar gardaba aparellos de pesca e outras cousas, ampliado nos anos noventa. A antiga rampla foi substituída por un pequeno dique de atraque, hoxe en día segue sendo usado polos mariñeiros e polos percebeiros que traballan nas illas Sisargas.

Ten catro praias. Está atravesada polo río Vaa e os regatos de San Pedro e das Moas. Conta tamén con furnas mariñas, pichos de auga, e restos castrexos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Porto de Barizo.JPG|Porto de Barizo
Ficheiro:3639-Cruceiro de Barizo en Malpica.jpg|Cruceiro de Barizo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Barizo 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Malpica de Bergantiños
* Camiño dos Faros
Buño, Malpica de Bergantiños

dereita|miniatura|Igrexa de Santo Estevo.
**Santo Estevo de Buño**

### Buño na literatura popular 
* *Anque che somos de Buño/ e nin todos somos oleiros,/ tamén as xentes de Noia/ nin todos son zapateiros* .
* *Inda que somos de Buño/ non somos todos oleiros;/ tamén na terra de Noia/ non son todos zapateiros* .

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Buño 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Malpica de Bergantiños
Banco D. João de Castro

O **Banco D. João de Castro** é un gran volcán submarino a media distancia entre as illas Terceira e São Miguel, a apenas 14 metros da superficie do mar. A súa última erupción foi en 1720 e formou unha illa de 1,5&nbsp;km de longo e 250 metros de altura, permaneceu moitos anos enriba da tona da auga. Os científicos prevén que unha nova illa poderá formarse nun futuro non moi distante.
Cambre, Malpica de Bergantiños

**San Martiño de Cambre** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 217 habitantes (122 mulleres e 95 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 312 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cambre 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Malpica de Bergantiños
Cerqueda, Malpica de Bergantiños

**San Cristovo de Cerqueda** é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 537 habitantes (281 mulleres e 256 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, 173 menos ca en 1999.

## Patrimonio
Nesta parroquia atópase o dolmen da Pedra da Arca e o Pazo dos Rodríguez-Arixón, no lugar de Arixón.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cerqueda
### Parroquias de Malpica de Bergantiños
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
*Lugares de Malpica de Bergantiños
Leiloio, Malpica de Bergantiños

**Santa María de Leiloio** é unha parroquia situada ao leste do concello coruñés de Malpica de Bergantiños, na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 547 habitantes (266 homes e 281 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 757 habitantes.

## Xeografía
Limita ao norte coa parroquia de Cambre (Cambre), ao sur con Xornes e Cances (Carballo), ao leste con Cances e Razo (Carballo), e ao oeste con Buño. Está a uns nove quilómetros da capital do concello, e tamén a nove quilómetros de Carballo, capital da Bisbarra.

Atravésaa o río Vaa e o seu afluente o Martí.

O seu principal accidente xeográfico é o monte Neme (387 m), onde existiron durante a segunda guerra mundial unhas minas de volframio destinadas a abastece-los alemáns. Ó leste, limita cos Montes de Ceáns (221 m) e de Santo Amaro (244 m).

## Festas
### Tradicionais
*Festa do Carme: 16 de xullo.
*Asunción: 15 de agosto.

### Novas
*Noite celta: 1° sábado de xullo.
*Festa da Tilla: 1° domingo de xullo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Leiloio
### Parroquias de Malpica de Bergantiños
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Malpica de Bergantiños
Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños

**San Xulián de Malpica de Bergantiños** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.602 habitantes (1.332 mulleres e 1.270 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.360 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Malpica de Bergantiños.jpg|Malpica de Bergantiños.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Malpica de Bergantiños 
### Parroquias de Malpica de Bergantiños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lugares de Malpica de Bergantiños
Vilacova, Lousame

**Santa Eulalia de Vilacova** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE&nbsp;2020) ten 354 habitantes (179 homes e 175 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.

## Xeografía 
Está situada ao leste do Concello. Limita ao norte con Toxos Outos, ao sur con Fruíme, ao leste con Rois e ao oeste con Lousame e Lousame. Está situada no curso alto do val do río Vilacova, que nace no monte Murallapreto da aldea de Xestoso. Os cumios máis altos están no monte de Siroña, con altitudes entre os 400 e os 537 m. O monte da Afeosa ten tamén máis de 400 m.

As terras desta parroquia están destinadas a uso forestal e de prado para o gando.

Hai restos de explotación mineira anterior á época da romanización. Máis recentes son as minas de San Fins, de grande importancia na primeira metade do século XX. A mina recibía enerxía eléctrica da minicentral eléctrica de Pías, no río Vilacova, entre Vilacova e Servia, que aínda está en funcionamento.

A igrexa parroquial está en Vilacova.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Afeosa, Lousame.png|A Fiosa.
Ficheiro:Marselle Lousame.png|Marselle.
Ficheiro:Silvarredonda vista desde Vilas, Lousame..png|Silvarredonda.
Ficheiro:Vilar de Reconco España.png|Vilar de Reconco.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilacova 
### Parroquias de Lousame 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lousame
Laxe, Laxe

**Santa María de Laxe** é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 1758 habitantes (883 homes e 875 mulleres), seis máis ca en 1999. Ten dez entidades de poboación.

## Patrimonio
A igrexa de Santa María da Atalaia foi declarada Ben de Interese Cultural en 2021.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Santa María da Atalaia de Laxe, Laxe.jpg|Santa María da Atalaia de Laxe.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Laxe 
### Parroquias de Laxe 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lugares de Laxe
* Camiño dos Faros
Mañón, Mañón

**Santa María de Mañón** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mañón. Segundo o IGE en 2018 tiña 205 habitantes (98 mulleres e 107 homes) distribuídos en 43 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 372 habitantes.

## Xeografía
Nesta zona levántase a serra da Faladoira, lugar de nacemento de numerosas e variadas lendas populares. A Faladoira constitúe o anel máis ó norte do cordal galego que percorre toda Galicia de norte a sur.

## Patrimonio histórico e artístico
*Igrexa de Santa María de Mañón.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Mañón
### Parroquias de Mañón
miniatura|dereita|175px|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Mañón
Mogor, Mañón

**Santa María de Mogor** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mañón. Segundo o padrón municipal de 2010 tiña 774 habitantes (400 mulleres e 374 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 856 habitantes.

## Historia 
É mencionada como *Ecclesiam Mariae de Monachorum* nun documento do ano 916, onde o rei Ordoño II a doa, xuntamente coa Vila de Bares, ao bispo da diocese de Mondoñedo Sabarico II.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:O Barqueiro, Mañón, Galiza.jpg|O Porto do Barqueiro.
Ficheiro:Parroquias de Manhon.png|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mogor 
### Parroquias de Mañón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mañón
As Ribeiras do Sor, Mañón

**San Cristovo das Ribeiras do Sor** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Mañón. Segundo o IGE en 2018 tiña 134 habitantes (66 homes e 68 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 209 habitantes.

## Patrimonio histórico e artístico
*O **Pazo da Torre de Lama**, pazo construído sobre unha antiga fortaleza medieval, da que poucos restos se conservan.

## Lugares e parroquias
### Lugares das Ribeiras do Sor
### Parroquias de Mañón
miniatura|esquerda|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Mañón
Antes, Mazaricos

**San Cosme de Antes** en 2018 tiña 312 habitantes (162 mulleres e 150 homes), 155 menos ca en 199. Ten catro entidades de poboación.

## Xeografía 
Consta de 4 lugares, Cumbráns, Grille, Pazos e A Xunqueira. 

O río Xallas percorre esta parroquia servindo de fronteira con outras parroquias como a de San Cristovo de Mallón, San Xoán de Grixoa, no concello de Santa Comba, e San Pedro de Brandomil no concello de Zas.

## Servizos 
Posúe un colexio de educación primaria no centro da parroquia que está en actual funcionamento.

## Símbolos 
No adro desta parroquia atópase o seu símbolo máis coñecido, un carballo centenario partido pola metade por un raio.
Esta parroquia refírese habitualmente como o lugar de orixe do "sancosmeiro", un sombreiro de palla trenzada e cosida que servía para traballar no campo. Porén a súa implantación dende Fisterra ata Santiago fai que unha parte importante da doutrina desbote esta teoría que trata de explicar a orixe deste chapeu.

## Festas
Nesta parroquia celébranse seis festas, o 19 de marzo, o San Xosé, o 30 de maio, o Santo Antonio, o 20 de agosto, o San Bernardo, o 7 de setembro, o Santísimo Sacramento, o 8 de setembro, a Nosa Señora do Rubín e o 26 de setembro os seus patróns San Cosme e San Damián.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Antes 
### Parroquias de Mazaricos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Arcos, Mazaricos

**Santiago de Arcos** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 275 habitantes (141 mulleres e 134 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 547 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Arcos 02.JPG|Arcos.
Ficheiro:Arcos 13.JPG|Cruceiros no adro da igrexa de Arcos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Arcos 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
### Ligazóns externas 
* 20px *Grandes lugares* na TVG.
Chacín, Mazaricos

**Santa Baia de Chacín** foi pechada ó culto no ano 1974, se ben chegou a celebrarse unha misa mensual ata o ano 2000. É un templo de tres naves separadas por arcos que descansan en cimacios, por arcos de medio punto sobre columnas de sección octogonal, semellantes aos varais dos cruceiros. A capela maior ten planta rectangular e cóbrese con bóveda de canón de cantería apoiada nun arco faixón. No lado do evanxeo  pégase a sancristía, tamén de planta rectangular cun único acceso desde o interior do presbiterio. Un grade arco triunfal da acceso a a gran nave, que se cobre con cimbros de madeira. Aos pés aparece un coro alto de madeira, hoxe en estado ruinoso. No exterior da fachada destaca pola súa composición asimétrica ao presentar no muro norte, dentro do mesmo plano que a fachada unha torre-campanario formada por dous corpos. o primeiro, de planta cadrada con arcos de medio punto sobre machóns achafranados e decorado con cornixas moi saíntes. O segundo corpo, tamén con catro baleiros, coróanse cunha cúpula semiesférica ornamentada cun pequeno acroterio con bola. A porta principal, alintelada, esta cuberta por un arco de medio punto que crea un tímpano no que se sitúa unha imaxe da santa titular. Os retablos, hoxe desmontados e gardados en espera de que algún día se poidan restaurar conxuntamente coa edificación pétrea, pertencen a segunda metade do XVIII e teñen a graza e a elegancia propia do rococó. Conserva o adro, o cemiterio e as ruínas da casa reitoral.

Na parroquia houbo un poboado castrexo, o castro da Pena dos Mouros.

Preto da ermida de Santa Leocadia e San Brais, no bosque de Augabril, nace o río Nosiño, creando unha fervenza.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Capela de Santa Leocadia e San Blas, Chacín, Mazaricos.jpg|Capela de Santa Leocadia e San Brais.
Ficheiro:Fervenza, Chacín, Mazaricos.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Chacín 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Colúns, Mazaricos

**San Salvador de Colúns** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 321 habitantes (169 mulleres e 152 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 542 habitantes.

## Patrimonio 
No lugar de Monteagudo atópase en situación ruinosa o castelo de Brandufe, tamén coñecido como castelo Grande.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Colúns 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
As Maroñas, Mazaricos

miniatura|Sinalización Camiño de Santiago
**Santa Mariña das Maroñas** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 300 habitantes (160 mulleres e 140 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 489 habitantes. Ten unha igrexa do século XII.

## Lugares e parroquias
### Lugares das Maroñas
### Parroquias de Mazaricos
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Mazaricos
Mazaricos, Mazaricos

**San Xoán de Mazaricos** é unha parroquia do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 577 habitantes (292 mulleres e 285 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 738 habitantes.
## Patrimonio
No 2009 fixéronse obras de rehabilitación na igrexa de San Xoán de Mazaricos. Durante as obras, promovidas polo arcebispo de Santiago, apareceron os restos dun antigo templo baixo o chan do edificio. O arqueólogo Ángel Concheiro, que acudiu a inspeccionar os achados, concluíu que a antiga construción data do século IX ou X. Os restos consistían en muros de metro e medio de ancho, pertencentes a unha construción de planta basílica con cabeza cadrada. Decidiuse manter as paredes no seu lugar natural, aínda que estivesen cubertas cun material xeotéxtil..

## Notas
## Lugares e parroquias
### Lugares de Mazaricos
### Parroquias de Mazaricos
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Mazaricos
San Fins de Eirón, Mazaricos

**San Fins de Eirón** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE, en 2023 tiña 237 habitantes (112 homes e 125 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación.

## Patrimonio 
* Mina da Parxubeira, tamén coñecida como **Dolmen de Corveira**.

## Festas 
Posúe unha romaría dedicada á Virxe do Perpetuo Socorro no último domingo de agosto, á cal acoden moitos devotos ás celebracións tanto relixiosas como festivas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Fins de Eirón 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Os Vaos, Mazaricos

**San Tomé dos Vaos** é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 103 habitantes (51 mulleres e 52 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 136 habitantes.

Varias aldeas da parroquia dos Vaos como A Pesqueira, O Ribeiro, O Cotón, Pazos ou Castrerón quedaron somerxidas en 1966 pola construción do encoro da Fervenza.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Vaos 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Ethernet

A **ethernet** ou estándar IEEE 802.3 determina a forma de envío e recepción nun medio físico compartido que se comporta como bus lóxico, independentemente da súa configuración física. Orixinalmente foi deseñada para enviar datos a 10Mbps, aínda que posteriormente foi mellorada para que funcionase a 100Mbps, 1Gbps ou 10Gbps e xa se está traballando en futuras versións a 40Gbps e a 100Gbps.

Nas versión de 10Mbps a 1Gbps utiliza o protocolo de aceso ao medio CSMA/CD (acceso múltiple con detección portadora e detección de colisións). Actualmente Ethernet é a estándar máis utilizada nas rede locais ou LAN.

As redes Ethernet son de carácter non determinista, na que os *host* poden transmitir en calquera momento. Antes de envialos escoitan o medio de transmisión para determinar se se atopa en uso. Se o está, entón esperan. No caso contrario, os *host* comezan a transmitir. No caso de que dous o máis *hosts* comecen a transmitir tramas á vez produciranse encontróns ou choques entre tramas diferentes que queiran pasar polo mesmo sitio á vez. Este fenómeno denomínase **colisión** e á porción dos medios de rede onde se producen denomínase **dominio de colisión**.
* Tecnoloxías Ethernet máis comúns e máis importantes:
:* Ethernet 10Base2.
:* Ethernet 10Base5.
:* Ethernet 10Base-T.
:* Ethernet 10Base-FX.
:* Fast Ethernet.

## Formato de trama Ethernet 

* **Preámbulo:**
:Patrón duns (1) e ceros (0) que indica as estacións receptoras que unha trama é Ethernet 
::IEEE 802.3
* **Inicio de trama:**
:*Byte* delimitador que serve para sincronizar as porcións de recepción de trama de todas as estacións da rede. Este campo especifícase explicitamente en Ethernet.
* **Enderezos destino e orixe:**
:Inclúe os enderezos físicos (MAC) únicas da máquina que envía a trama e da máquina destino. O enderezo orixe sempre é un enderezo único, mentres que o de destino pode ser de *broadcast* único (trama enviada a unha única máquina), de *broadcast* múltiple (trama enviada a un grupo) ou de *broadcast* (trama enviada a todos os nodos).
* **Tipo:**
:Especifica o protocolo de capa superior que recibe os datos que segue ese campo.
* **Datos:**
:Inclúe os datos enviados na trama.
* **Secuencia de verificación de trama:**
:Contén un valor de verificación CRC (Control de Redundancia Cíclica) de 4 *bytes*, creado polo dispositivo emisor e recalculado polo dispositivo receptor para verificar a existencia de tramas danadas.
Os Ánxeles, Melide

**Santa María dos Ánxeles** é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 512 habitantes (259 mulleres e 253 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 395 habitantes.
## Toponimia
Antigamente chamábase *Santa María de Malos*, mais mudóuselle o nome no século XVI.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Ánxeles 
### Parroquias de Melide 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Melide
Abeancos, Melide

**San Salvador de Abeancos** é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 147 habitantes (72 mulleres e 75 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 239 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Abeancos 
### Parroquias de Melide 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Melide
O Barreiro, Melide

**San Mamede do Barreiro** é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 97 habitantes (49 homes e 48 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 118 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Barreiro 
### Parroquias de Melide 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Melide
As Grañas do Sor, Mañón

**San Mamede das Grañas de Sor** en 2024 tiña 134 habitantes (66 homes e 68 mulleres).

miniatura|dereita|As cinco parroquias que conforman o concello de Mañón.
## Lugares e parroquias
### Lugares das Grañas do Sor
### Parroquias de Mañón
## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* (1993): *A miña viaxe ás Grañas do Sor*. Ed. Galaxia. ISBN 9788471548178

### Outros artigos
*Lugares de Mañón
Baltar, Melide

**Santiago de Baltar**.
* Antiga escola de Baltar: Edificio de cachotaría nos perfís no medio dunha carballeira. Foi escenario da serie da TVG, *Libro de familia*.

## Galería de imaxes 
 
Ficheiro:Hórreo en Baltar, Melide.jpg|Hórreo en Baltar.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (2).jpg|Cruceiro de Baltar na carballeira.

### Cruceiro de Baltar 

Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide.jpg|Vista xeral.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (anverso).jpg|Anverso.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (reverso).jpg|Reverso.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (Santo Andrés).jpg|Santo Andrés.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (San Xoán).jpg|San Xoán.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (pedestal 1).JPG|Pedestal 1.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (pedestal 2).jpg|Pedestal 2.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (pedestal 3).jpg|Pedestal 3.
Ficheiro:Cruceiro de Baltar, Melide (pedestal 4).jpg|Pedestal 4.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baltar 
### Parroquias de Melide 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Melide
Pitons

As montañas **Pitons** son dous picos volcánicos no suroeste da illa de Santa Lucía, unha das Pequenas Antillas das Caraíbas, e que se sitúan ao norte da Venezuela. As Pitons foron incluídas nunha área de conservación multiuso para protexer, non só o bosque que os cobre e que, para alén da beleza visual, ten grande importancia ecolóxica, mais tamén a área mariña próxima, con arrecifes de coral moi saudábeis. Esta área de conservación foi recentemente (2004) declarada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.

## Formación e características 
Os Pitons, chamados **Gros Piton** e **Petit Piton** (con 770 e 743 m de altitude respectivamente) son dous conos volcánicos erosionados ligados por unha crista chamada **Piton Mitan**. O volcán composto inclúe un campo xeotérmico con fumarolas e fontes termais, coñecido polos xeólogos como Centro Volcánico de Soufrière (do francés para xofre), para alén de cráteres de explosión e depósitos piroclásticos (pedra pómez e cinza), así como fluxos de lava. Este conxunto ilustra a historia dun volcán andesítico asociado a unha zona de subducción.

Gran parte do sistema de arrecifes de coral no sopé do Gros Piton declarouse reserva mariña en 1986 e, en 1994 considerouse unha Área de Xestión Mariña; en 2002, foi estabelecida a **Área de Xestión Ambiental dos Pitons**, comprendendo unha área total de 2909 hectáreas, incluíndo 875 ha de área mariña, unha área de conservación terrestre con 467 ha (341 ha, públicos e 126 ha privados) e aínda unha área de utilización múltipla de 1567 ha (80% privada, 20% pública).

A Área de Xestión Mariña ten 11&nbsp;km de liña de costa e un km de largura e inclúe unha parte da plataforma continental de gran declive que descende até 75 m, con arrecifes de franxa, que cobren case o 60% da area e manchas illadas de coral, rochedos e zonas de area. Un recoñecemento revelou 168 especies de peixes, 60 de Cnidaría, incluíndo os corais, oito moluscos, 14 esponxas, 11 equinodermos, 15 artrópodos e oito anelídeos. Na costa encóntranse tartarugas Hawksbill e, ao largo, tiburóns-balea e baleas-piloto (todas especies protexidas).

A vexetación terrestre é típica da selva tropical, con pequenas áreas de bosque seco e de montaña nos picos. Foron rexistradas 148 especies de plantas en Gros Piton e 97 en Petit Piton e na crista intermedia, entre elas oito especies raras de árbores, incluíndo os arbustos endémicos Acalypha elizabethae e Bernardia laurentii, que só se encotraron no cume do Petit Piton. Os Pitons albergan 27 especies de aves (cinco das cales endémicas), tres de roedores indíxenas, unha sariguea, tres morcegos, oito réptiles e tres anfibios.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Santa Lucía, Caribe

### Ligazóns externas 
* UNESCO – Patrimonio Mundial – The Pitons Management Area 
*Protected Areas Programme - Pitons Management Area
Carlos III

O nome de **Carlos III** pode referirse a diversos reis e pretendentes:

***Carlos III o Gordo**, rei dos Francos occidentais e orientais. Emperador carolinxio (839-888);
***Carlos III o Simple**, rei de Francia Occidental (879-929);
***Carlos III de Navarra** (1361-1425);
*O **Arquiduque Carlos**, proclamado Carlos III de España polo bando austracista na Guerra de Sucesión Española (1685-1740);
***Carlos III de España** (1716-1788);
***Carlos III de Inglaterra e Escocia**, pretendente xacobita á coroa británica (1720-1788);
***Carlos III de Mónaco** (1818-1889).
***Carlos III do Reino Unido** (2022-presente).
Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación

O **Directorio Revolucionario Ibérico de Liberación** (**DRIL**) foi unha organización armada formada en 1959 por exiliados españois, sobre todo galegos, e portugueses para loitar contra as ditaduras salazarista e franquista.
## Historia e características 
O DRIL tiña dous secretarios xerais: Humberto Delgado e Xosé Velo e entre os seus membros destacaron Henrique Galvão e José Fernando Fernández Vázquez (*Xosé de Soutomaior*). As primeiras accións armadas realizounas en febreiro de 1960 contra a casa do concello de Madrid e os locais da FET de las JONS, tamén en Madrid, acción na que morre o membro do DRIL José Ramón Pérez Jurado. En xuño de 1960 o DRIL atentou contra as estacións do tren de Barcelona, Donostia e Bilbao e contra o aeroporto de Madrid. Como consecuencia do atentado de Donostia, onde estivo implicado o vigués Guillermo Santoro, morreu unha nena de 22 meses.

A acción máis coñecida do DRIL foi a **Operação Dulcineia**, consistente no secuestro do *Santa Maria* (buque portugués que facía a liña Caracas-Lisboa-Vigo), entre o 22 de xaneiro e o 4 de febreiro de 1961. Nela un comando composto por 24 membros do DRIL, coordenados por Henrique Galvão e Humberto Delgado, secuestrou o buque, no que viaxaban 586 pasaxeiros. A pretensión era denunciar a situación que se vivía en Portugal e España. Na decurso do secuestro morreu un oficial do Santa María. Tras conversas co goberno brasileiro, os membros do DRIL depuxeron as armas e conduciron o navío cara a Recife a cambio de recibir o status de refuxiados políticos. Este feito foi narrado no documental *Santa Liberdade* (2004), de Margarita Ledo Andión, que recupera a memoria do secuestro do buque *Santa Maria*, e na peza teatral *Mar revolto*, de Roberto Vidal Bolaño, estreada en 2001 con dirección de José Martins e escenografía e atrezzo de Marcelino de Santiago "Kukas".

Tras o secuestro o DRIL entrou en crise interna polas liortas internas sobre quen liderara a operación e sobre todo por outro problema máis de fondo entre os que concibían ao DRIL como un grupo que realizase grandes golpes de efecto e outro que o concibían nunha estratexia de insurrección armada contra o franquismo e o salazarismo, malia iso o DRIL continuou realizando accións esporádicas ata 1964.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hermínio da Palma
Johnny Weissmüller

**Peter Johann Weißmüller**, coñecido como **Johnny Weissmüller**, nado en Freidorf (entón no Imperio Austro-Húngaro) o 2 de xuño de 1904 e finado en Acapulco (México) o 20 de xaneiro de 1984, foi un nadador e actor estadounidense.

## Traxectoria 
Nado na Romanía no seo dunha familia de orixe xudía-asquenací, moi axiña a súa familia emigraría a Windber, EEUU, onde máis adiante conseguiría a nacionalidade norteamericana.

Excelente nadador, comezou a súa práctica deportiva con 15 anos, sendo naquela época o seu adestrador Big Bill Bagrach. Axiña destacou como gran nadador, chegando o 9 de xullo de 1922 a bater a marca do mundo dos 100 m libres cun tempo de 58,6 segundos, baixando así por primeira vez do minuto, e dos 400 libres con 4 minutos e 57 segundos no ano 1923, baixando dos cinco minutos. Participa nos Xogos Olímpicos de París 1924 e Xogos Olímpicos de Ámsterdam 1928 e conseguiu un total de cinco medallas de ouro en 100 e 400 m libres e 4 x 200 nos de 100 m e 4 x 200 respectivamente, batendo novamente as súas propias marcas. Será precisamente nos Xogos Olímpicos de París 1924 onde ademais participou no torneo de wáter-polo conseguindo a medalla de bronce. En toda a súa carreira alcanzou 52 veces o posto de campión dos Estados Unidos, e 67 marcas mundiais.

### Tarzán 
Axiña a Metro-Goldwyn-Mayer interésase nel para interpretar o personaxe de Tarzán no cine. A primeira película foi *Tarzan the Ape Man* (1932), adaptación da novela de Edgar Rice Burroughs, á que seguirían vinte e tres máis, entre elas *Tarzan and His Mate* (1934), *Tarzan Escapes* (1936), *Tarzan Finds a Son!* (1939), *O tesouro secreto de Tarzán* (1941), ''Tarzan's New York Adventure* (1942) e *Tarzan and the Mermaids* (1948). Tamén foi protagonista, dende 1948, da serie para televisión *Jungle Jim''.

Chegou a contraer matrimonio un total de cinco veces: coa cantante Bobby Arnst, coa actriz Lupe Vélez e con Beryel Scott Ginter, Allenne Gates e Maria Brock Mandel. Tras dous derrames cerebrais entre 1976 e 1978, estableceu a súa residencia definitiva en Acapulco, onde logo de diversas desavinzas morreu á idade de 79 anos.
Juan Negrín

**Juan Negrín López**, nado en Las Palmas de Gran Canaria o 3 de febreiro de 1889 e finado en París o 12 de novembro de 1956, foi un fisiólogo e político español. Catedrático de Fisioloxía, como eminente investigador nese ámbito chegou a ser considerado un precursor da bioquímica. Mestre, entre outros, dos profesores Severo Ochoa (galardoado co premio Nobel de Fisioloxía e Medicina) e Grande Covián. Presidente (1937-1945) do Goberno da Segunda República Española.

## Traxectoria 
miniatura|dereita|150px|Placa conmemorativa na rúa Ferraz de Madrid
Nomeado ministro de Facenda en setembro de 1936 no goberno de Largo Caballero.

Membro do PSOE, trala dimisión de Largo Caballero en maio de 1937 o presidente da República Manuel Azaña nomeouno presidente do Goberno, coa esperanza de fortalecer o poder central fronte a sindicatos e anarquistas, aliándose coa burguesía e clases medias, poñendo así fin ao movemento revolucionario e creando unha economía de guerra. Todo iso coa intención de enlazar o conflito español coa segunda guerra mundial, que cría inminente, aínda que o pacto de Múnic fixo esvaecer definitivamente toda esperanza de axuda exterior.

Convenceu a Azaña para que autorizase o envío de parte do tesouro do Banco de España a Moscova co fin de poder pagar o armamento que a República se vía obrigada a comprar á Unión Soviética, xa que esta esixía o pago por adiantado. Esta fonte de fornecemento era a única alternativa viable ante a negativa das potencias democráticas a vender armas a España, amparándose na política do "Pacto de non intervención" do que, paradoxalmente, Alemaña e Italia, principais subministradores dos nacionalistas, tamén eran signatarios.

No plano militar lanzou unha serie de ofensivas (Brunete, Belchite, Teruel e Ebro).

Ante o derrubamento de Cataluña, propuxo na reunión das Cortes en Figueres (Cataluña) a rendición coa soa condición do respecto ás vidas dos perdedores, pero ao non poder atinxir este obxectivo trasladouse en febreiro de 1939 á zona centro coa intención de lograr a evacuación co mesmo éxito con que se realizou en Cataluña, pero a rebelión de Segismundo Casado frustrou este último plan.

Presidente do Goberno da República no exilio ata 1945, organizou o SERE para axudar aos exiliados.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miralles, Ricardo. Prólogo de Paul Preston. *Juan Negrín*. Ed. Temas de Hoxe. Madrid, 2003.

### Outros artigos 
* Lista de presidentes de España

### Ligazóns externas 
* Constitución da República Española (1931)
Refracción

miniatura|dereita|250px|Exemplo da refracción da imaxe dun lapis ao ser submerso nunha vasilla chea de auga.
**Refracción** é a mudanza de velocidade dunha onda debido a unha mudanza de medio de propagación. Normalmente ocorre o desvío da onda incidente, mais, tamén, ocorre refracción sen desvío. Acontece cando as ondas pasan dun medio cun dado índice de refracción para un medio onde este parámetro difire. Na fronteira entre os dous medios, a onda muda de dirección, aumentando ou diminuíndo o seu lonxitude de onda, mantendo, no entanto, a súa frecuencia constante. Por exemplo, un raio de luz será refractado ao pasar por vidro, lentes ou pola auga. A comprensión deste concepto permitiu, por exemplo, a invención do telescopio de refracción.

O **Índice de refracción** é unha relación entre a velocidade da luz nun determinado medio e a velocidade da luz no baleiro (c). En medios con índices de refracción máis baixos (próximos a 1) a luz ten velocidade maior (ou sexa, próximo a velocidade da luz no baleiro). A relación pode ser descrita pola fórmula:

n = {c \over v}

Onde: c é a velocidade da luz no baleiro (c = 3 x 10^8 m/s); *v* é a velocidade da luz no medio;

## Véxase tamén 
* Reflexión (física)
* Índice de refracción
* Óptica xeométrica
* Lei de Snell
José Luis Garci

**José Luis García Muñoz**, máis coñecido como **José Luis Garci**, nado en Madrid o 20 de xaneiro de 1944, é un produtor, crítico, presentador de televisión, autor literario, guionista e director de cine español.

## Biografía 
Debutou na industria cinematográfica como guionista a comezos da década dos '70, escribindo para xente como Antonio Giménez Rico, León Klimovsky, Pedro Olea, Eloy de la Iglesia, Antonio Drove ou Roberto Bodegas.

En 1977 debutaría dirixindo longametraxes con *Asignatura pendiente* (película protagonizada por José Sacristán e Fiorella Faltoyano). En 1982 rodou *Volver a empezar*, película coa que conseguiría o Óscar ó mellor filme estranxeiro. O seu último traballo é *Tiovivo c. 1950* (2004).

## Filmografía 
* 1977 — *Asignatura pendiente*
* 1978 — *Solos en la madrugada*
* 1979 — *Las verdes praderas*
* 1981 — *El crack*
* 1982 — *Volver a empezar*
* 1983 — *El crack II*
* 1984 — *Sesión continua*
* 1987 — *Asignatura aprobada*
* 1994 — *Canción de cuna*
* 1997 — *La herida luminosa*
* 1998 — *El abuelo*
* 2000 — ''You're the One (una historia de entonces)*
* 2002 — *Historia de un beso*
* 2004 — *Tiovivo c. 1950*
* 2005 — *Ninette*
* 2007 — *Luz de domingo*
* 2008 — *Sangre de mayo*
* 2012 — *Holmes & Watson. Madrid Days''
Reflexión (física)

miniatura|dereita|Diagrama simple ilustrando o fenómeno da reflexión.
En física o fenómeno da **reflexión** consiste na mudanza da dirección de propagación da enerxía . Consiste no retorno da enerxía incidente en dirección á rexión de onde procede, despois de entrar en contacto cunha superficie reflectora.

A enerxía pode tanto estar manifestada na forma de ondas como transmitida a través de partículas. Por iso, a reflexión é un fenómeno que se pode dar por un carácter electromagnético, óptico ou sonoro.

A reflexión difire da refracción porque nesta segunda hai desvío da enerxía para un medio distinto do medio de onde se orixinou.

## Leis da reflexión 
A reflexión pode explicarse totalmente con base a dúas leis, de cuño xeral.

Para enuncialas, é preciso antes definir algúns conceptos.

* A *normal* é a semi-recta que se orixina a partir da superficie reflectora, situándose perpendicularmente a esta
* *Ángulo de incidencia* é o ángulo que a dirección de movemento da enerxía fai coa normal
* *Ángulo de reflexión* é o ángulo que a dirección que a enerxía que é reflectida fai coa normal

Así, as dúas leis da reflexión poden ser expresas da seguinte maneira:

# **A dirección da enerxía incidente, a normal e a dirección da enerxía emerxente pertencen a un único plano.**
# **O ángulo de incidencia ten valor igual ao valor do ángulo de reflexión.**

## Explicación teórica 
Sendo un fenómeno que atopa exemplos tanto en física ondulatoria como na física de corpos materiais, é natural desconfiar que teña unha explicación común aos dous tipos de comportamento.

Historicamente, o primeiro en formular unha explicación para a reflexión (especificamente, a da luz) foi Herón de Alexandría. Utilizándo o principio aristotélico que di que a natureza nada fai de modo máis difícil, argumentou que a luz percorre o **menor camiño entre dous puntos calquera**. Ora, se se obrigase á luz a desviarse durante o percorrido, aínda así percorre o menor camiño entre a fonte e o branco. A ese principio de óptica xeométrica damos o nome de principio de Heron.

Moito máis tarde Fermat enunciou outro principio semellante. Porén asinalaba que o tempo era mínimo e non a distancia percorrida. Ese principio coñécese como principio de Fermat.

Aínda máis tarde, Maupertuis formulou pola primeira vez o principio da menor acción, onde entón xorde a noción de acción. Entre tanto, dentro do punto de vista do cálculo das variacións, mellor sería chamar ese principio de **principio da acción estacionaria**, xa que na verdade a condición é de se achar un extremante para a funcional acción.

Máis tarde, sir Hamilton enunciou a forma moderna do principio variacional.

## Utilización 
A reflexión luminosa é a base da construción e utilización dos espellos.

Os espellos, tanto planos canto os esféricos, son a base dos telescopios *reflectores*, que sofren de menos restricións que os telescopios *refratores*.
Interferencia

A **interferencia** é a recepción de dous ou máis sinais de fontes diferentes, isto é, a sobreposición de dúas ou máis ondas no mesmo punto no espazo, formando un novo padrón de onda. O termo reférese, usualmente, para a interferencia de ondas mutuamente coherentes, sexa porque teñen a mesma orixe ou porque teñan frecuencia igual ou semellante. Dúas ondas non monocromáticas serán apenas totalmente coherentes unha coa outra se tiveren exactamente o mesmo espectro de lonxitude de onda e a mesma diferenza de fase en cada unha das lonxitudes de onda que as constitúen.

A interferencia pode ser tanto construtiva como destrutiva, dependendo da fase dos sinais que se atopan. Se as ondas chegan en fase, a sobreposición é construtiva; en oposición de fase, a interferencia será destrutiva, levando á anulación da onda, se as amplitudes foren iguais.
Transmisión

En física, a **transmisión** é o fenómeno complementario da reflexión, da absorción e da dispersión. Maniféstase tanto no tránsito de enerxía ou radiación de diferentes tipos, dun medio a outro ou por un medio non homoxéneo (complementaria á reflexión), como no tránsito por un medio homoxéneo (complementaria á absorción e á dispersión (en inglés *scattering*). Así chámase enerxía transmitida á parte da enerxía incidente que non é absorbida, nin reflictida, nin dispersada.

## Transmisión de información (ou de sinais) 
O medio de transmisión de datos serve para ofrecer soporte ao fluxo de datos entre dous puntos. Usamos o termo *liña* para designar o medio de transmisión usado entre eses puntos. Esa liña pode ser dun par de fíos, un cabo coaxial, fibra óptica, comunicación por radio frecuencia ou ata mesmo por satélites. Desta forma, podemos afirmar que o ar é tamén un medio de transmisión.
CSMA/CD

**CSMA/CD** (**Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection**, posible tradución **Acceso Múltiple con Escoita de Portadora e Detección de Colisións**), é unha técnica usada nas redes Ethernet para mellorar as súas prestacións. Anteriormente a esta técnica usáronse as técnicas Aloha puro e Aloha ranurado, pero ámbalas dúas presentaban unhas prestacións baixas que deron lugar á técnica CSMA, que foi posteriormente mellorada coa aparición da CSMA/CD.

No método de acceso CSMA/CD, os dispositivos da rede que teñen datos para transmitir funcionan no modo *escoitar antes de transmitir*.

## CSMA 
A técnica **CSMA** emprega un medio de acceso múltiple, e a estación que desexa emitir previamente escoita a canle antes de emitir. Se a canle está ocupada espera un tempo aleatorio e volve a escoitar. Cando detecta que a canle está libre pode actuar de dúas formas distintas: emitindo de inmediato ou esperando un tempo aleatorio antes de emitir.

Se emite cunha probabilidade p, dise que é un sistema *CSMA p-persistente*, mentres que se emite de immediato dise que é un sistema *CSMA 1-persistente*.

Unha vez comezado a emitir, non para ata que remata de enviar a trama completa. Isto supón que se pode producir unha colisión se dúas estacións intentan transmitir ao mesmo tempo, de forma que as tramas emitidas por ambas serán incompresibles para as outras estacións e a transmisión fallará.

## CSMA/CD 
A técnica **CSMA/CD** supón unha mellora sobre a CSMA, pois a estación está a escoita ao mesmo tempo que emite, de forma que se detecta unha colisión detén inmediatamente a trasmisión.

A ganancia obtida é o tempo que non se continúa utilizando o medio para realizar unha transmisión que resultará errónea, e que poderá aproveitar outra estación para transmitir.