open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mercè Vila i Reventós

**Mercè Vila i Reventós**, nada en Barcelona en 1902, foi unha poeta en lingua catalá.

## Traxectoria 
A súa obra poética, que trata sobre todo de motivos naturais e relixiosos, publicouse en catro coleccións e apareceu en varios xornais e revistas como *El Dia* de Terrassa, *La Publicitat* ou *La Veu de Catalunya*.

Tamén participou en varias lecturas de poesía, actuou como xurado nos Xogos Florais de Sant Andreu de 1935, e foi galardoada en catro ocasións en xogos florais por todos os Países Cataláns.

## Obra poética 
* *Les hores* (1918)
* *Magnòlia perfumada* (1921)
* ''Flor de l'ànima* (1929)
* *Fugaç resplendor'' (1955)

## Notas
Fina Cardona

**Josefina Cardona i Bosch**, nada en Valencia en 1957, e finada ibídem o 2 de febreiro de 2022, foi unha poeta valenciana máis coñecida como **Fina Cardona**. Malia a súa breve produción poética, é considerada unha das voces máis salientables da lírica feminina en catalán de finais do século XX.

## Traxectoria 
Estudou Historia e Xeografía na Universidade de Valencia, onde se licenciou cunha mención en Arte. Pouco despois comezou a dar clases como profesora de catalán nun instituto público. A súa escolma de versos, titulado *Pessigolles de palmera* (1981), editado por Llibres del Mall e prologado por Maria del Mar Bonet, situouna sendo nova como unha das figures literarias máis prometedoras desa xeración literaria valenciana.

O cantautor Carles Barranco, quen casou con Cardona, musicou o seu poema *Miralls*.

Ao longo da súa carreira dirixiu e treballou como guionista en programas de TVE, TVV e Ràdio 9. Publicou artigos de opinión en *El País* e *Qué y Dónde*, onde asinaba a sección *Entrevistas desde el Congo*.

## Notas
Maria Fullana

**Maria Fullana i Montoro**, nada en Valencia o 16 de xuño de 1958, é unha poeta, narradora, tradutora e profesora xubilada valenciana.

## Traxectoria 
Licenciada en filoloxía hispánica pola Universidade de Sevilla en 1980, exerceu profesionalmente como mestra de secundaria de catalán. Entre as súas publicacións no eido da poesía salientan os poemarios *Cants mimètics* (1986), *I escadussers* (1987), *Blues* (1989) e *Ícara* (1990); tamén foi antologada en *Paisatge emergent. Trenta poetes catalanes del segle XX* (1999) e en *Contemporànies. Antologia de poetes dels Països Catalans* (1999), entre outros. É autora de obras narratives como *Contes feiners* (1990) e *Joc de dames* (1992), así como da obra de literatura infantil *Bon viatge fa la cadernera* (1995). Tamén participou nalgunhas obras colectivas como ''Premis de poesia Senyoriu d'Ausiàs Marc* (1997) e *Microsexe* (1998).

En 1986 recibiu o premio "Manuel Rodríguez Martínez de poesía de Alcoi", por *Cants mimètics'', e en 1988 o premio Senyoriu d'Ausiàs March, por *Blues*.

No eido do ensaio escribiu *Pensades*, unha escolma de aforismos, publicada en 2019 pola editorial Neopàtria.

## Notas
Anna Viduleja

**Anna Viduleja**, nada o 30 de marzo de 1972, é unha guionista e directora de cine letoa.

## Traxectoria 
Graduada na Facultade de Historia e Filosofía de Riga e posteriormente na Escola Nacional de Televisión e Cine de Gran Bretaña.

Dirixiu varias curtametraxes, vídeos musicais e anuncios publicitarios. A súa curta NOCTURNAL foi seleccionada no programa de Cinéfondation da 53ª edición do Festival Internacional de Cinema de Cannes. É unha dos catro directores e guionistas da longametraxe *Vogelfrei* (2007). Esta película recibiu o *Great Kristaps Award* como mellor longametraxe, conxunto ao premio a "Mellor guionista". En 2018, Viduleja dirixiu a película *Homo novus*. Tamén traballou como guionista da mesma. Viduleja adoita a tratar o tema do desexo de liberdade nos seus filmes.

### Vogelfrei 
Vogelfrei consta de catro novelas nas que interveñen a natureza e as súas estacións, así como o home e as catro partes da súa vida: infancia, adolescencia, madurez e vellez. O personaxe principal, que simboliza o elemento de conexión das catro partes, é Teodors e en cada episodio é interpretado por un actor diferente. Só algúns personaxes son interpretados por actores profesionais. Cada unha das catro historias é independente das outras.

## Notas
María Jaén

**María José Jaén Calero**, nada en Utrera, Sevilla o 29 de maio de 1962, é unha escritora e guionista española.

## Traxectoria 
Licenciada en filoloxía catalá pola Universidade Autónoma de Barcelona, cultivou a novela e o relato. Deuse a coñecer en 1986 coa novela *Amorrada al piló*, que foi adaptada ao cinema ese mesmo ano por Antoni Verdaguer baixo o título ''L'escot*.

Vive en Barcelona e é colaboradora do xornal El País e guionista de televisión. Colaborou en series de Televisió de Catalunya como *Sitges* ou *El cor de la ciutat*.

## Obra 
* *Estimat Pablo*. Rosa dels vents, 2021
* *La princesa valenta, i altres contes de sentiments*. RBA Libros, 2009
* *La pinça birmana*. La Magrana. RBA Libros, 2009. 
* *La promesa*. Edicions 62, 1999
* *La dona discreta*. Edicions 62, 1998
* *Dones enamorades*. Edicions 62, 1998
* *La teva noia*. Columna, 1992
* *Sauna*. Columna, 1987
* *Amorrada al piló.'' Columna, 1986

## Notas
Palacio de Congresos (Campo de las Naciones)

miniatura|O edificio Apot, de estilo moderno, que é a arquitectura típica da zona
[miniatura|Glorieta Don Juan de Borbón no [Campo de las Naciones, xunto ao parque Juan Carlos I ]]
[miniatura|[Parque Juan Carlos I ]]
O **Campo de las Naciones** é un espazo situado no barrio de Corralejos no distrito de Barajas, en Madrid, España. Inclúe o Pazo Municipal de Congresos de Madrid, o recinto feiral de IFEMA, o parque Juan Carlos I e o parque empresarial Puerta de las Naciones. Deseñouno o arquitecto Ricardo Bofill Levi.

## Características
O seu deseño moderno, propio das obras daquel arquitecto, e unha superficie útil de máis de  distribuídas nas súas 14 plantas (7 delas subterráneas), confírelle unha gran versatilidade, coa tecnoloxía e os servizos necesarios para absorber todas as demandas do mercado, especialmente a organización de congresos, feiras e grandes encontros de todo tipo.

O edificio conta con aparcadoiro público, amplos espazos expositivos, dous auditorios con capacidade para 913 e 1.814 persoas respectivamente, unha sala multiusos de 2200 m² e trinta cuartos de diferentes capacidades.

## Historia 
Na década de 1980 decidiuse destinar a zona a turismo, empresas e congresos. A zona bautizouse como Campo das Nacións. Con todo, Madridec quebra en 2013 e o propio Concello converteuse no xestor das súas débedas e patrimonio. 

En 1991 inauguráronse preto del as instalacións feirais de IFEMA.

Entre outros eventos, acolleu cumios internacionais da OTAN, a Unión Europea e a Asemblea Anual do Fondo Monetario Internacional.

O 15 de decembro de 1995 acordouse aquí denominar euro a moeda única europea.

En outubro de 2003 celebrouse a Conferencia Internacional de Doadores para a Reconstrución de Iraq.

Desde xaneiro de 2019 está xestionado por IFEMA.

## Notas
## Véxase tamén
Rug Plot

[dereita|miniatura| Ao longo do eixo x aparece en azul un gráfico de 100 puntos de datos. (Os puntos son mostrados a partir da distribución normal mostrada en gris. As outras curvas mostran varias [Estimación da densidade do kernel|estimacións de densidade do kernel dos datos.)]]
Un **rug plot** (gráfica de alfombra) é unha gráfica de datos para unha única variábel cuantitativa, que se mostra como marcas ao longo dun eixo. Úsase para visualizar a distribución dos datos. Como tal, é análogo a un histograma con barras de ancho cero ou unha gráfica de dispersión unidimensional.

Os rug plots úsanse a miúdo en combinación con gráficas de bidimensionais colocando un **rug plot** dos valores x dos datos ao longo do eixo x, e de xeito similar para os valores y. Esta é a orixe do termo **"alfombra" (rug)**, xa que estas parcelas con marcadores perpendiculares parecen fíos ao longo dunha fita rectangular.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rug plot
### Outros artigos 
* Histograma.
Diagrama de árbore

miniatura| Diagrama en árbore para os eventos A e B.
Na teoría da probabilidade, pódese usar un **diagrama de árbore** para representar un espazo de probabilidade.

Un diagrama de árbore pode representar unha serie de eventos independentes (como un conxunto de lanzamentos de moedas) ou probabilidades condicionais (como sacar cartas dunha baralla, sen substituír as cartas).  Cada nodo do diagrama representa un evento e está asociado coa probabilidade dese evento. O nodo raíz representa o evento certo e, polo tanto, ten probabilidade 1. Cada conxunto de nodos irmáns representa unha partición exclusiva e exhaustiva do evento principal.

A probabilidade asociada a un nodo é a probabilidade de que ese evento ocorra despois de que se produza o evento pai. A probabilidade de que se produzan a serie de eventos que conducen a un nodo particular é igual ao produto dese nodo e as probabilidades dos seus pais.

Un diagrama de árbore constrúese comezando coa raíz, que representa o punto inicial antes de que se realice calquera experimento. A partir de aí, as ramas saen da raíz representando todos os posibles resultados do primeiro evento. Cada rama divídese novamente para amosar os posibles resultados do seguinte evento, e así sucesivamente.

As regras principais para traballar con diagramas de árbore son:

# **Multiplicación ao longo das ramas:** A probabilidade dun camiño específico no diagrama de árbore obtense multiplicando as probabilidade ao longo das ramas do camiño.
# **Adición entre ramas:** A probabilidade dun evento que pode ocorrer en varios camiños diferentes é a suma das probabilidade de todos eses camiños.

Os puntos finais de cada camiño no diagrama de árbore representan os resultados finais do experimento.
## Exemplo
Supoñamos que temos unha bolsa con 2 bólas vermellas e 3 azuis. Sacamos dúas bólas.

O diagrama de árbore para este experimento tería dúas ramas para a primeira extracción (vermella ou azul) e outras dúas ramas para cada cor na segunda extracción.

Á hora de asignar probabilidades nas ramas do segundo nivel hai que ter en conta que a primeira bóla non se devolve á bolsa.
Ficheiro:arbore_bolas.png

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Grafo
* Cadea de Markov
* Árbore de decisión

### Ligazóns externas 
* Carol Jane Vreeland Fisher Burns. "Probability Tree Diagrams" onemathematicalcat.org .
* "Probability Tree Diagrams" OnlineMathLearning.com .
Jesús Vázquez Alcalde

**Jesús Vázquez Alcalde**, nado en Mérida o 2 de xaneiro de 2003, é un futbolista español que xoga como lateral esquerdo no Valencia, da Primeira División. É fillo do exfutbolista Braulio Vázquez, que xogou entre outros no Deportivo da Coruña e no Mérida.

## Traxectoria 
Fillo do futbolista galego Braulio Vázquez e da estremeña Ana Alcalde, naceu en Mérida o 2 de xaneiro de 2003, época na que seu pai militaba na UD Mérida. Cando este pasou a traballar no Valencia, a familia instalouse na cidade levantina e Jesús ingresou na canteira do club.

O 16 de decembro de 2020 disputou o seu primeiro encontro co primeiro equipo, nunha vitoria por 2-4 ante o  Terrassa na Copa do Rei. A súa estrea na Primeira División produciuse na terceira xornada da tempada 2021/22, substituíndo a Denis Cheryshev nos instantes finais dunha vitoria por 3-0 sobre o Deportivo Alavés.
## Notas
Patrimonio da Humanidade en Indonesia

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Indonesia**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Indonesia ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade o 6 de xuño de 1989, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

## Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
:**Nome**: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
:**Rexión**: de Indonesia
:**Ano da inclusión**: na lista da UNESCO
:**Datos da UNESCO**: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de *(i)* a *(vi)* son culturais, mentres que de *(vii)* a *(x)* son naturais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
### Ligazóns externas 
* Páxina de Indonesia na World Heritage Convention, da UNESCO
Zengzi

**Zeng Shen**, máis coñecido como **Zengzi** (chinés tradicional e simplificado: 曾子; *pinyin*: Zēngzǐ; Wade-Giles: Tseng1-tzu3), nado en 505 a.C. e finado en 435 a.C., nome de cortesía **Ziyu** (子輿), foi un filósofo chinés e discípulo de Confucio. Tamén foi mestre do neto de Confucio, Zisi, quen o sería á súa vez de Mencio, establecendo así unha liña de transmisión da tradición confuciana ortodoxa. Está considerado un dos Catro Sabios do Confucianismo.

## Traxectoria 
miniatura|Estatua que representa a Zengzi (dereita) coa súa nai|alt=Estatua que representa a Zengzi (dereita) coa súa nai
Zeng Shen era 46 anos máis novo ca Confucio. Nacera na cidade de Wu, no sur do reino de Lu, fillo de Zeng Dian, un dos primeiros discípulos de Confucio.

Aos 16 anos, o seu pai enviouno a estudar con Confucio. Os pensadores confucianos posteriores considérano o seu segundo discípulo máis vello, despois de Yan Hui. Duanmu Ci dixo del:

Zengzi destacou pola súa piedade filial, e tras o pasamento dos seus pais non podía ler os ritos de loito sen chorar. Foi un escritor moi prolífico. Chegou a escribir dez libros, e compilou o *Da dai li* 大戴禮 ("Os ritos do ancián Dai"). Atribúeselle a edición do *Xiaojing*, baixo a dirección de Confucio. Participou tamén na transmisión do *Zhongyong*.

Zengzi estableceu a súa propia escola, onde ensinou a Zisi, o neto de Confucio, quen á súa vez sería mestre de Mencio. Deste xeito, principiou toda unha saga de transmisores da ortodoxia confuciana. Xunto con Yan Hui, Zisi e Mencio, Zengzi está considerado un dos Catro Sabios do Confucianismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Confucianismo
* *Xiaojing*

### Ligazóns externas 
* Obras de Zengzi traducidas en España
Purificación de Cora Más-Villafuerte

**Purificación de Cora Más-Villafuerte**, nado en Santa Cruz do Valadouro o 2 de febreiro de 1858 e finado en Lugo o 28 de outubro de 1940, foi un político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi concelleiro de Lugo, deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Lugo. Foi gobernador civil de Albacete, Cidade Real e Cuenca. Fundou en 1908 o xornal *El Progreso*. Finou en Lugo o 2 de febreiro de 1940.

## Vida persoal 
Casou en Lugo con Teresa Sabater Becerra en 1888, e foi pai de Purificación e Antonio de Cora Sabater.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ciclón (Santiago de Compostela)

***Ciclón*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1934.

## Historia e características 
Considerado como a terceira etapa de *El Ciclón*. Subtitulado *Semanario satírico*, apareceu en Santiago de Compostela o 19 de xaneiro de 1934. Editado na Imprenta Nós, estaba dirixido por Jesús Lema Lema. Cesou en marzo de 1934, e aínda que en abril aseguraban a súa reaparición, non hai constancia de que se producira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* *El Ciclón*
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Asín

**Asín** é un concello español da provincia de Zaragoza, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 101 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Cinco Villas
Bobby McFerrin

**Bobby McFerrin**, nado en Manhattan o 11 de marzo de 1950, é un cantante e director de orquestra estadounidense, moi influenciado polo jazz.

É fillo do barítono solista Robert McFerrin, un dos primeiros cantantes de ópera afroamericanos en cantar na Metropolitan Opera de Nova York.

A súa canción "Don't Worry, Be Happy", que aparece na banda sonora da película *Cocktail* (1988) foi o número 1 das listas estadounidenses. Tamén colaborou con solistas como os pianistas de jazz Chick Corea e Herbie Hancock, co violonchelista Yo-Yo Ma e coa Saint Paul Chamber Orchestra. É coñecido por ter un amplo rango vocal de catro oitavas e pola súa habilidade para usar a súa voz para crear efectos sonoros, como recrear un baixo sobresaturado (con *overdrive*), que consegue cantando e batendo suavemente o peito.

## Discografía 
### Solista 
* *Bobby McFerrin*, 1982
* *The Voice*, 1984
* *Spontaneous Inventions*, 1985
* ''Elephant's Child*, 1987
* *Don't Worry, Be Happy*, 1988
* *Simple Pleasures*, 1988
* *How the Rhino Got His Skin/How the Camel Got His Hump*, 1990.
* *Medicine Music*, 1990
* *Many Faces of Bird*, 1991
* *Sorrow Is Not Forever*, 1994
* *Paper Music*, 1995
* *The best of Bobby McFerrin*, 1996
* *Bang! Zoom*, 1997
* *Circlesongs*, 1997
* *Don't Worry, Be Happy*, 1997
* *Mouth Music*, 2001
* *Beyond Words*, 2003
* *Bobby Mcferrin live in montreal*, 2005
* *Konzert Fuer Europa,* 2005
* *Vocabularies,* 2010
* *SpiritYouAll,* 2013

### Colaboracións 
* Bobby McFerrin con Jack Nicholson, *The Just So Stories*, 1987.
* Bobby McFerrin con Chick Corea, *Play*, 1990.
* Bobby McFerrin con Yo-Yo Ma, *Hush*, 1991.
* Bobby McFerrin con Chick Corea, *The Mozart Sessions*, 1996.
* Bobby McFerrin con Richard Bona, *Live in Montreal*, 2005.

## Grammys 
* 1985 : Grammy ao mellor arranxo vocal para *Another Night in Tunisia*
* 1985 : Grammy á mellor interpretación vocal de jazz por *Another Night in Tunisia*
* 1986 : Grammy á mellor interpretación vocal de jazz por *Round Midnight*
* 1987 : Grammy á mellor interpretación vocal de jazz por *What Is This Thing Called Love?*
* 1987 : Grammy ao Mellor Álbum Infantil por *Elephant's Child*
* 1988 : Grammy á mellor interpretación vocal de jazz de *Brothers*
* 1988 : Grammy á mellor interpretación vocal pop por *Don't Worry, Be Happy*
* 1988 : Grammy ao single do ano por *Don't Worry, Be Happy*
* 1988 : Grammy á Canción do Ano por *Don't Worry, Be Happy*
* 1992 : Grammy á mellor interpretación vocal de jazz por *Round Midnight''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Concerto en Guimarães (youtube.com)
* Bobby McFerrin mostra o poder da escala pentatónica (YouTube, TEDx)
Bienal de Pintura Eixo Atlántico

A **Bienal de Pintura Eixo Atlántico** foi un certame de pintura que convocou o Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular entre 1997 e 2012.
## Participantes
* 1997: Berta Álvarez Cáccamo, P. Proença
* 1998: Paula Tavares, Simón Pacheco, Paulo Almeida, Carmen Senande
* 1999: Edmundo Paz, Xurxo Alonso, Sebas Anxo, Joaquín Morales
* 2000: Belén Padrón García, Henrique do Vale, Brais Rei Daporta, Eva Espinosa Moreno
* 2002-2003: Manuel Busto Magdalena, Francisco da Rocha Neto, María Puertas Freijoó Montenegro, Pedro A. Callejas Cabanillas
* 2004-2005: Benedita Kendall, Filipe Rodrigues, Ramón Trigo, Mª Jesús Pérez González, Pedro Emanuel do Couto Lopes
* 2006-2007: Xavier De Sousa Alonso, Francisco da Rocha Neto, Xosé Luís Otero Becerra
* 2008-2009: Ana Pais Oliveira, Leonardo Rial Otero, Teresa Gil
* 2011-2012: Montserrat Frieiro Dantas, Miguel Vasconcelos, Joseba Muruzábal Pérez e Raquel Iglesias Gándara

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Premio Eixo Atlántico de narrativa galega e portuguesa
Álvaro Luque Amo

**Álvaro Luque Amo**, nado en 1990 en Córdoba, é un filólogo e investigador español, profesor axudante de teoría da literatura e literatura comparada da Universidade Complutense de Madrid. Ten publicado unha trintena de artigos científicos e é autor de *El diario literario: poética e historia* (2020).

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Córdoba, doutorouse en Letras Modernas na Universidade de Granada. Ampliou os seus estudos na Universidade de Pau en Francia e Copenhague en Dinamarca. Profesor axudante da Universidade de Cádiz e da Universidade de Córdoba, actualmente é profesor axudante doutor de Teoría da Literatura na Universidade Complutense de Madrid.

## Obras 
* *El diario literario en los contextos francés e hispánico*. Braud, M. ; Luque Amo, A. (ed.). Presses Universitaires de Pau et des Pays de l'Adour: Pau, 2024.
* *El diario literario: poética e historia*. Berlín, Peter Lang, 2020. ISBN 9783631811085 .
* *El diario personal en la literatura: Teoría del diario literario*. Valladolid: *Castilla*, 2016.

#### Novela 
* *Todos perros*', XVII premio de novela *da Universidade de Sevilla* . Barcelona, Punto de Lectura, 2012. ISBN 978-84-663-2584-4 .

#### Artigos 
* *La fiesta interior. Adicciones y excesos en la narrativa hispánica del XXI*. *Cuadernos Hispanoamericanos*, xaneiro 2024, núm. 881.
* *Estatus y concepto del poético en el rap, el trap y la música urbana. El contexto español* Signo: Revista da Asociación Española de Semiótica, ISSN 1133-3634, Nº. 33, 2024, páxs. 289-309.
* *Drogas, ciencia y esoterismo en la nueva narrativa hispánica*. *Cuadernos Hispanoamericanos*, núm. 874, 2023, páxs. 58-61.
* Literatura e autobiopolítica: a contribución de Michel Foucault á teoría da autobiografía. 452ºF: Revista de Teoría da Literatura e Literatura Comparada, ISSN 2013-3294, Nº. 17, 2017, páxs. 18-35.

## Notas
Primeiro Concilio de Toledo

O **Primeiro Concilio de Toledo** celebrouse en Toledo en setembro do ano 400 (convocouse en 397). O concilio reuniuse baixo o arcebispo Patrono co propósito principal de condenar a herexía prisciliana,  e defender o Credo Niceno. O concilio tamén reformou o clero. Este concello publicou vinte canons.

## Notas
Coloma Rosselló i Miralles

**Coloma Rosselló i Miralles**, nada en Palma en 1871, e finada ibídem en 1955, foi unha escritora mallorquina.

Procedente dunha familia acomodada, recibiu unha educación superior e mantivo correspondencia con Carme Karr ou Víctor Català, entre outras. Publicou artigos en revistas como *Feminal* ou *Mercurio de Barcelona*. En 1910 publicou a *Guía histórico-descriptiva de Valldemosa y Miramar* como consecuencia dunha das súas longas estadías na cela da súa propiedade cartuxa de Valldemossa, que foi traducida ao francés en 1915.

Só publicou unha obra literaria, *Valldemossines* (1911), que recolle de narracións e descricións paisaxísticas e históricas.

## Notas
Walda Pla i Rosés

**Walda Pla i Rosés**, nada en El Masnou, Maresme o 8 de outubro de 1913, e finada en Badalona o 22 de maio de 2014, foi unha novelista catalá.

## Traxectoria 
Publicou novelas románticas con traxectoria histórica, *Mare Jump* (1961), *Amarga joia* (1968) e *Quan el vent dansa amb el destí* (2009). A súa última novela reflicte a hipocrisía da sociedade acomodada dos anos 60 e 70. Deixou poemas inéditos sobre o Empordán.

Era descendente da estirpe mariñeira de El Masnou e o seu pai, Anton Pla i Manent, foi ás Américas. Estaba emparentada co escritor e poeta Marià Manent, curmán do seu pai, quen indicou nun estudo de 1994 que a consideraba unha das escritoras esquecidas. Tamén foi curmá da novelista Celia Suñol i Pla.

## Notas
Premio Eixo Atlántico de narrativa galega e portuguesa

O **Premio Eixo Atlántico de narrativa galega e portuguesa** foi un certame que convocou o Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular entre 1997 e 2006.
## Características
Ten por obxecto premiar obras narrativas en lingua galega ou lingua portuguesa. Está patrocinado polo Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular e os periódicos *La Voz de Galicia* e *Público*. O certame está dotado cunha cuantía económica e coa publicación da obra en galego, portugués e castelán.

## Obras premiadas
*1997: *Geografia do medo*, de Francisco Duarte Mangas.
*1998: *No ventre do silencio*, de Xosé Luís Méndez Ferrín.
*1999: *A loba*, de Bento da Cruz.
*2000: *Ébora*, de Xosé Carlos Caneiro.
*2002: *Voar como os pássaros, chorar como as nuvens*, de Rui Herbon.
*2003: *Protoevanxeo do neto de Herodes*, de Bernardino Graña.
*2004: deserto por decisión unánime do xurado.
*2005: *Monbars, o Exterminador*, de Hixinio Puentes.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Bienal de Pintura Eixo Atlántico
*Premio Literario Nortear
Loaira (nome)

**Loaira** é un nome propio feminino galego. A súa orixe é literaria, sendo o título dunha novela de Anxo Rei Ballesteros *Loaira*, e o nome da protagonista. A súa creación podería atribuírse a Uxío Novoneyra,

En xaneiro de 2023 existían 54 mulleres en Galicia co nome Loaira, cunha media de idade de 13,6 anos.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Antònia Bardolet

**Antònia Bardolet i Boix**, nada en Vic, Osona o 11 de decembro de 1877, e finada en Borredà, Berguedà o 17 de decembro de 1956, foi unha escritora e feminista catalá.

## Traxectoria 
De formación autodidacta, foi unha gran defensora do esperanto. Motivada por unha forte conciencia social, loitou polos dereitos fundamentais das mulleres e pola cultura do país, o que a levou a abandeirar máis dunha manifestación defendendo unha serie de principios patrióticos. O seu fogar foi durante anos punto de faladoiros e encontros intelectuais. Os seus primeiros escritos en verso apareceron en publicacións periódicas como *Gaceta Montañes* de Vic e en *Feminal* de Barcelona. Dedicou a maior parte da súa obra a escribir en prosa. Na ''Biblioteca d'autors vigatans*, publicou a recompilación de narracións sobre psicoloxía feminina *Siluetes femenines* (1918), algunhas das cales apareceron máis tarde en *Lectura Popular*. En 1918 publicou algunhas traducións do inglés en revistas, a máis notoria das cales é a novela da estadounidense Margaret Ellen Henry Ruffin *El defensor del silenci*, publicada na *Revista de Vich*. Ao longo da súa carreira literaria, Bardolet obtivo algúns premios en diversos certames. A súa afección á astronomía fíxoa colaborar nos estudos que o ilustre astrónomo José Pratdesaba desenvolvía no seu observatorio particular de Vic.

## Obra 
* Tradución: *El defensor del silenci* (1918). Vic: Revista de Vic.
* Prosa: *Justícia de Déu. Resignació crudel* (1921?). Barcelona:  Lectura Popular, v. XXI, núm. 352.
* Narracións: *Siluetes Femenines'' (1918). Vic: Gazeta Montañesa, Biblioteca d’Autors Vigatans, XI.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Matheu, Francesc (1921?). '"Lectura popular". *Il·lustració Catalana*, núm. 21. Barcelona.
* Pinyol, Ramon (2006). "Les escriptores catalanes vuitcentistes i la traducció". *Quaderns Crema, Revista de la traducció*,  núm. 13, pp. 67-75. Barcelona.
* *Catàleg de la Biblioteca de Catalunya*. Fichas electrónicas. Consulta: 22/09/09.
José Salinas

**José Salinas Morán**, nado en Callosa de Segura o 30 de setembro de 2000, é un futbolista valenciano que xoga como lateral esquerdo no Elche, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formado nas canteiras do Kelme e do Elche, debutou co Ilicitano na Terceira División o 22 de setembro de 2019, ante o Novelda CF. O 6 de xaneiro de 2021 debutou co primeiro equipo, nunha vitoria por 0-1 ante o CF La Nucía na Copa do Rei. O 21 de agosto prorrogou o seu contrato por un ano máis e foi cedido ao Unionistas de Salamanca, da Primeira Federación.

En xullo de 2022 foi cedido ao Mirandés, da Segunda División.

## Notas
Joel Jorquera

**Joel Jorquera Romero**, nado en Castelldefels o 19 de agosto de 2000, é un futbolista catalán que xoga como extremo esquerdo no Eldense, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse nas canteiras do CF Gavà e do Europa, debutando co primeiro equipo deste último o 28 de abril de 2019, na Terceira División.

En agosto de 2020 fichou por tres anos polo Cádiz, sendo inicialmente asignado ao filial na Segunda División B. En outubro saíu cedido ao CE L'Hospitalet.

Ao seu regreso a Cádiz en xullo de 2021 foi asignado de novo ao equipo B do Cádiz na Segunda División RFEF. O 11 de xaneiro de 2023 fichou polo Eldense da Primeira Federación, e rematou a campaña con dous goles en 15 partidos totais, contribuíndo ao regreso do club á Segunda División despois de 59 anos.

Debutou na categoría de prata o 28 de agosto de 2023, substituíndo a David Timor nunha vitoria por 2-1 ante  o Eibar.

## Notas
Chalconoide

[miniatura|A [chalcona, o esqueleto estrutural dos chalconoides.]]
[miniatura|A [cardamomina, un exemplo de chalconoide.]]
Os **chalconoides** (do grego: χαλκός, *khalkós*, 'cobre', debido á súa cor), tamén coñecidos como **chalconas**, son fenois naturais derivados da chalcona. Forman o núcleo central das moléculas de varios compostos bioloxicamente importantes.

Presentan propiedades antibacterianas, antifúnxicas, antitumorais e antiinflamatorias. Algúns chalconoides demostraron ter a capacidade de bloquear canles de potasio dependentes de voltaxe. As chalconas son tamén inhibidores da aromatese naturais.

As chalconas son cetonas aromáticas con dous aneis fenilo que son tamén intermediarios na síntese de moitos compostos biolóxicos. O peche das hidroxi chalconas causa a formación da estrutura dos flavonoides. Os flavonoides son substancias do metabolismo secundario das plantas con diversas actividades biolóxicas.

Os chalconoides son tamén intermediarios na síntese de Auwers das flavonas.

## Biosíntese e metabolismo 
A chalcona sintase é o encima responsable da produción de chalconoides en plantas.

A chalcona isomerase realiza a súa conversión en flavanonas e outros  flavonoides.

A narinxenina-chalcona sintase usa o malonil-CoA e o 4-coumaroíl-CoA para producir CoA, narinxenina chalcona e CO2.

En auronas, a estrutura similar á chalcona péchase formando un anel de 5 átomos en lugar do máis típico anel de 6 átomos (anel C).

## Compostos relacionados 
* Dihidrochalconas

## Notas 
### Ligazóns externas 
*
Gjorgi Dinkov

**Gjorgi Kostadinov Dinkov**, coñecido tamén como **Dinkata**, nado en 1839 en Tesalónica e finado en 1876 en Atenas, foi un mestre e un persoeiro do renacemento cultural-nacional eslavo do sur de Macedonia.

## Traxectoria 
Naceu na cidade de Tesalónica, entón capital de eialato no Imperio Otomán. Seu pai era o revolucionario e impresor Konstantin Drzhilov e súa Velika, Durjilova de apelido de solteira. Estudou na escola grega da súa cidade, despois durante dous anos na Escola Teolóxica de Halki e logo en Atenas. En 1857 durante unha xira por Macedonia Alexander Rachinski, membro do paneslavista Comité Benéfico Eslavo que condedía bolsas para estudar en Rusia, e por medio de seu tío Kiriak Drzhilovic puido acceder a unha, e así matriculouse no Ximnasio de Smolensk, pero non chegou a rematar por enfermidade . En Rusia, coñeceu as ideas de Vissarion Belinski, Nikolai Dobrolyubov e Nikolai Chernyshevskii. Volveu de Moscova en agosto de 1860, logo asociouse con Dimitar Miladinov e Stefan Verkovic e viaxou por Macedonia na recolla de materiais etnográficos e folclóricos. Seu tío Kiriak intentou abrir unha imprenta eslava en Tesalónica, e seu pai Konstantin Drzhilovic fixo xestións no mosteiro de Zograf para abrir unha imprenta, para poder imprimir os traballos de seu fillo . Tras a súa liberación volveu a Tesalónica e axudou á súa irmá Slavka a abrir na súa casa natal a primeira escola en lingua vernácula eslava (1866-1868) e converteuse nun dos fundadores e supervisor da asociación municipal eclesiástica eslava de Tesalónica .

Publicou artigos sobre a lingua, a xeografía e a historia de Macedonia no xornal de Constantinopla *Makedonia* (1867-1868), ensinou en Prilep, Bitola e na aldea de Koturichani (1869-1871)*. En 1871 foi como mestre a unha escola grega en Kostur, e alí tentou abrir unha escola eslava e espertar o sentimento eslavo na zona, mais non logrou o éxito, e mesmo nunha aldea elementos gregos mallaron brutalmente nel , En 1874 decidiu deixar a cidade e ir a Atenas, alí exerceu como avogado e colaborou co xornal rusófilo  *Eon*, cidade na que morreu en 1876 . . A súa poesía permaneceu inédita, así como os libros de texto *Граматика на македонскиот бугарски јази*, *Наречие Солунскаго округа*, *Подробна географија на Македониј* e outros, así como descricións monográficas de cidades (*Историја на града Негош*) e contribucións xornalísticas (*Познај себеси''). 

## Notas
Aleix Febas

**Aleix Febas Pérez**, nado en Lleida o 2 de febreiro de 1996, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Elche, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse nas canteiras do Almacelles, do Baix Segrià e do Lleida, antes de ingresar nas categorías inferiores do Real Madrid aos 13 anos. Debutou co equipo C na Terceira División o 7 de setembro de 2014, ao ser titular nunha derrota por 2-3 ante o Alcobendas Sport. 

No verán de 2015 foi ascendido ao Real Madrid Castilla, da Segunda División B, onde tivo como adestrador a Zinedine Zidane. Debutou co primeiro filial o 22 de agosto, contra CD Ebro. O 30 de xaneiro de 2016 marcou o seu primeiro gol co Castilla, conseguindo o primeiro tanto na vitoria visitante por 2-1 ante a Real Sociedad B. Marcou dous goles contra o Amorebieta  e outros dous contra o Sestao River e pechou a tempada con nove dianas.

En xullo de 2017 foi cedido por un ano ao Real Zaragoza, da Segunda División. Debutou na categoría de prata o 18 de agosto de 2017, nunha derrota por 0-1 ante o Tenerife. Na seguinte campaña xogou cedido no Albacete.

No verán de 2019 fichou polo Mallorca, que viña de ascender á Primeira División. O 7 de xaneiro de 2022 foi cedido ao Málaga CF na segunda división para o que restaba de campaña.

## Notas
Iván Martos

**Iván Martos Campillo**, nado en Manresa o 15 de maio de 1997, é un futbolista español que xoga como lateral esquerdo e defensa central no Eldense, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse nas canteiras do Manresa, CF Damm, FC Barcelona e UD Almería. O 8 de novembro de 2015 debutou co Almería B na Segunda División B. Xogou o seu primeiro encontro co primeiro equipo o 11 de setembro de 2018, nunha derrota por 2-1 ante o Málaga na Copa do Rei.

En outubro de 2020 foi cedido ao Rayo Vallecano, co que logrou o ascenso á Primeira División. A continuación regresou ao Almería, co que conseguiu un segundo ascenso consecutivo. En agosto de 2024 asinou un contrato dun ano co CD Eldense.

## Notas
David Timor

**David Timor Copoví**, nado en Carcaixent o 17 de outubro de 1989, é un futbolista español que xoga como centrocampista no Eldense, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse na canteira do Valencia e militou dúas campañas no Mestalla, na Segunda División B. No verán de 2010 asinou por Osasuna, pasando a gran maioría do seu primeiro ano co equipo B, tamén en Segunda B. Debutou co primeiro equipo na Primeira División o 23 de abril de 2011, xogando os últimos dez minutos dunha derrota por 2-0 ante o futuro campión, o FC Barcelona. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría o 30 de setembro de 2012, ante o Levante.

Tras unha campaña cedido no Girona, pasou ao Real Valladolid, no que militou durante un ano e medio. En xaneiro de 2016 fichou polo Leganés, co que conseguiu o ascenso á Primeira División.

Entre 2017 e 2018 xogou no Girona, pasando logo pola UD Las Palmas, o Getafe, o Huesca e o Eldense. 

## Notas
Herrera de los Navarros

**Herrera de los Navarros** é un concello español da provincia de Zaragoza, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 502 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Campo de Daroca
Rubén Ávalos Barrera

**Rubén Ávalos Barrera**, nado en Igualada o 12 de setembro de 1987, é un árbitro de fútbol español que milita na Segunda División. 

## Traxectoria 
Despois de arbitrar durante cinco anos na Segunda División B, logrou o ascenso a Segunda ao remate da tempada 2017/18.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do árbitro en BDFutbol .
Cardamomina

A **cardamomina** (tamén chamada **cardamonina**) é un chalconoide que foi illado de varias plantas, como por exemplo *Alpinia katsumadai* e *Alpinia conchigera*. Está recibindo unha crecente atención por parte da comunidade científica debido ás expectativas de que sexa beneficiosa para a saúde humana debido ás súas actividades antiinflamatorias.

## Notas
Receptor de ácido retinoico

O **receptor de ácido retinoico** (**RAR**) é un tipo de receptor nuclear que pode tamén actuar como factor de transcrición activado por ligando que é activado polo ácido todo-trans retinoico e o ácido 9-cis retinoico, derivados retinoides activos da vitamina A. Atópanse no núcleo celular. Igual que con outros receptores nucleares de tipo II, o RAR heterodimerízase co RXR e en ausencia de ligando, o dímero RAR/RXR únese a elementos de resposta a hormonas chamados elementos de resposta ao ácido retinoico (RAREs) en complexo coa proteína correpresora. A unión de ligandos agonistas ao RAR ten como resultado a disociación do correpresor e recrutamento da proteína coactivadora que, á súa vez, promove a transcrición do xene diana augas abaixo orixinando un ARNm e finalmente a proteína. Ademais, a expresión de xenes RAR está baixo regulación epixenética pola metilación do promotor. Tanto a lonxitude coma a magnitude da resposta retinoide é dependente da degradación de RARs e RXRs por medio da vía ubiquitina proteasoma. Esta degradación pode causar a elogación da transcrición de ADN pola alteración do complexo de iniciación ou o final da resposta para facilitar outros programas transcricionais.

Os RARs xogan un papel crucial no desenvolvemento embrionario. Os estudos en ratos knockout dos RARs revelaron que o knockout de RARs podía replicar completamente o espectro de defectos asociados coa síndrome de deficiencia de vitamina A fetal, desvelando anormalidades adicionais ademais das funcións previamente coñecidas da vitamina A. Un dato salientable é que os mutantes dobre RAR mostraban os efectos mais graves, incluíndo defectos oculares e cardiovasculares, o que indica algún nivel de redundancia entre os RARs. Os heterodímeros RXR/RAR transmiten sinais retinoides en diversas vías de control da expresión de redes de xenes diana do ácido retinoico. Este proceso exerce un papel esencial en dar forma aos padróns axial e dos membros durante o desenvolvemento inicial do embrión, así como en influenciar varios aspectos da formación de órganos nos estadios posteriores do desenvolvemento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Receptor retinoide
* Receptor X retinoide

### Ligazóns externas 
*
Receptor retinoide

Os **receptores retinoides** son receptores nucleares de tipo II (unha clase de proteínas) que se unen a substancias retinoides. Cando se unen a un retinoide, actúan como factores de transcrición, alterando a expresión de xenes con elementos de resposta correspondentes. 

Entre os subtipos están:

* Receptores de ácido retinoico (RARs)
* Receptores X retinoides (RXRs)
* Receptores orfos relacionados con RAR (RORs)

## Notas
Conxunto arqueolóxico de Tarraco

O **conxunto arqueolóxico de Tarraco** é un ben declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000. Inclúe un total de catorce monumentos romanos da cidade de Tarragona e da comarca do Tarragonès.

Tarraco foi recoñecida como Patrimonio da Humanidade porque o conxunto ten unha importancia excepcional no desenvolvemento da planificación e deseño urbano romano e serviu de modelo para as capitais de provincia do resto do mundo e porque ofrece un testemuño elocuente e inigualable dunha significativa etapa na historia das terras mediterráneas na Antigüidade.

## Lista de monumentos 
Consiste nos seguintes monumentos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tarraco
* Tarraconense
* Conquista romana de Hispania
Luigi Giorgi (1880-1954)

: *Para outras persoas chamadas igual, véxase a páxina de homónimos Luigi Giorgi*
:*Non confundir con Luigi Giorgi (1848-1912), gravador xefe da Ceca de Roma.*

**Luigi Giorgi**, nado en Milán en 1880 e finado en Varese en 1954, foi un deseñador e gravador de moeda italiano, que ocupou o posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Tianjin, na China.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Luigi Giorgi, nado en Milán en 1880, recibiu a súa formación artística na escola de debuxo da Academia de Belas Artes de Brera. Posteriormente entre os anos 1904 e 1910, traballou como gravador na fábrica Stefano Johnson, de Milán.

### Gravador de moeda na China 
[miniatura|esquerda|300x300px|[Dólar de Yuan Shikai (1921), deseñado por Luigi Giorgi.]]
En 1910, Giorgi trasladouse coa súa familia á China para impartir clases de gravado na Casa da Moeda de Tianjin, na que tamén ocupou o posto de gravador xefe. 

Na súa etapa chinesa, o traballo máis salientable de Giorgi foi o deseño e o gravado dos cuños para as moedas dun dólar (iuan) a nome de Yuan Shikai (1859-1916), un xeneral do exército e político chinés, activo entre a fin do Imperio Qing e os primeiros anos da República da China, da que chegou a ser autoproclamado emperador. A instancias do Ministro de Finanzas chinés, Luigi Giorgi tivo que deseñar unha moeda cunha aparencia completamente chinesa, e non puido gravar as súas inciais como a modo de marca de gravador, como era habitual. 20 centavos (2 jiao) e 10 centavos (jiao).

### Volta a Italia 
Luigi Giorgi regresou a Italia en 1920 e instalouse en Varese, onde continuou exercendo o seu oficio de gravador. Alí estableceu en 1930, xunto cos seus fillos, unha empresa de fotografía e óptica que dirixiu ata o seu pasamento en 1954.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ascenzi, S. (2019). "Il curioso caso di Luigi Giorgi". En *Panorama Numismatico*. Nº 356. Decembro. Páxinas 29-37. 
* Kann, E. (1953). *Illustrated Catalog of Chinese Coins (Gold, Silver, Nickel & Aluminum)*. Los Angeles.
* Shih, K. (2009) [1949]. *Modern Coins of China*. Ishi Press. Toquio e Nova York. ISBN 9784871878708
Luigi Giorgi

**Luigi Giorgi** pode estar referido a:

***Luigi Giorgi** (1848-1912), medallista e gravador de moeda italiano;
***Luigi Giorgi** (1880-1954), medallista e gravador de moeda italiano;
***Luigi Giorgi** (1913-1945), militar italiano da 2ª guerra mundial;
***Luigi Giorgi** (nado en 1987), exfutbolista e adestrador italiano;
Manuel Blanco Garea

**Manuel Blanco Garea**, nado na Brea (Matalobos, A Estrada) o 4 de abril de 1945, foi un ciclista galego.

## Traxectoria
Con 18 anos gañou en Padrón o Campionato  Galego de Fondo en estrada de afeccionados. Froito desta vitoria foi seleccionado para disputar o Campionato de España da mesma modalidade en Barcelona, cidade na que quedou a vivir co obxectivo de converterse en ciclista profesional. En Cataluña gañou máis de 150 carreiras, incluído o Campionato de Cataluña, no que triunfou varias veces, a Volta Ciclista ao Ampurdán e, entre outras moitas máis vitorias, o Trofeo Deputación de Barcelona. Para estimular a participación de corredores recoñecidos no campo amador os organizadores desta proba estipularon nos seus estatutos que o ciclista que a gañase tres veces en cinco anos conseguiría un trofeo de prata, galardón que recaeu en M. Blanco Garea. Outra actuación memorable do ciclista foi no Tour do Rosillon do ano 1971, onde o escalador estradense gañou unha etapa que rematou no porto de Envalira.

Pasou ao profesionalismo, correndo en 1972 e 1973 cos equipos Werner e Monteverde. Gañou unha etapa da Volta ao País Vasco en 1972 na que quedou en segunda posición Domingo Perurena. Ese mesmo ano quedou 14º na Volta a España. En 1973 gañou unha das etapas andinas da Vuelta a Colombia.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Aladrén

**Aladrén** é un concello español da provincia de Zaragoza, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 64 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Campo de Cariñena
Manuel Piñeiro Abeijón

**Manuel Piñeiro Abeijón**, nado en Belles de Abaixo (Boiro) en 1905 e finado en Burés (Rianxo) o 14 de agosto de 1936, foi un labrego galego.

## Traxectoria 
Acusado talvez de formar parte do grupo de milicianos que atrancou a estrada de Boiro a Noia con moles de pedra o día 26 de xullo para cortarlle o paso ós militares que logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 viñan de Noia cara a Boiro. Foi paseado na Paradegua, cerca de Burés, o 14 de agosto de 1936, pegáronlle trece tiros na caluga. Guindárono á estrada dende a camioneta moi cerca do cemiterio de Asados. Os veciños recolleron o corpo e foi soterrado no camposanto de Asados.

## Recoñecementos 
Un monólito en memoria de Francisco López Pérez e Manuel Piñeiro Abeijón foi colocado na Paradegua polo Concello de Rianxo e a Comisión pola Recuperación Memoria Histórica do Barbanza no ano 2022.

Foi homenaxeado polo Concello de Boiro no Día da Galiza Mártir de 2024 e o seu nome foi inscrito no monumento que conmemora os represaliados do concello na rotonda de Cimadevila.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Piñeiro Bermúdez, con quen tivo dous fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Luigi Giorgi (1848-1912)

: *Para outras persoas chamadas igual, véxase a páxina de homónimos Luigi Giorgi*
: *Non confundir con Luigi Giorgi (1880-1954), gravador xefe da Ceca de Tianjin, na China.*

**Luigi Giorgi**, nado en Lucca, Toscana, en 1848 e finado en Roma o 24 de agosto de 1912, foi un ourive, escultor, medallista e deseñador e gravador de moeda italiano, que ocupou o posto de gravador xefe da Casa da Moeda de Roma.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Raffaele Evaristo Luigi Giorgi, nado en Lucca en 1848, era fillo de Paolo Giorgi, un ourive cicelador que se viu obrigado a emigrar ao Brasil, de onde nunca regresou, polo que quedou ao coidado unicamente da súa nai.

A súa primeira infancia estivo marcada por tres sucesos desgraciados: sendo aínda un bebé, a varíola que padeceu deixoulle unha deficiencia visual; pouco despois, un incidente cunha carruaxe fixo que perdese o seu ollo esquerdo; e finalmente, ficou orfo de nai cando el tiña só sete anos, como resultado da epidemia de cólera do inverno de 1855-1856, polo que, xunto cos seus tres irmáns, acabou ingresando na Pía Casa de Beneficencia de Lucca.

Nese período asistiu a unha escola mutua en Lucca, onde aprendeu o oficio de paraugueiro e amosou aptitudes para o debuxo. Aos 17 anos abandonou a institución benéfica para vivir co seu irmán maior. Comezou entón a acudir á Academia de Belas Artes de Lucca, ao tempo que traballaba como aprendiz nun obradoiro de ourivaría. A gran produción de Giorgi entre a fin do século XIX e o principio do XX converteuno nun dos gravadores máis recoñecidos de todo o Reino de Italia.

Ficheiro:Vittorio Emanuele III 10 Centesimi 87001856.jpg|10 céntimos. Italia. 1911.
Ficheiro:Vittorio Emanuele III 50 lire 1911 80001032.jpg|50 liras. 1911
Ficheiro:Somalia 4 bese 87001978.jpg|4 bese. Somalia italiana. 1909
Ficheiro:1 rupia somala, 1912.jpg|1 rupia. Somalia italiana. 1912

Raffaele Evaristo Luigi Giorgi finou en Roma dun ataque ao corazón o 24 de agosto de 1912, aos 64 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Forrer, L. (1907). "Giorgi, Luigi". En *Biographical dictionary of medallists.* Páxinas 268-269. Londres

* G. C. (2012). "Necrologie: Luigi Giorgi". En *Rivista Italiana di Numismatica*. Società Numismatica Italiana, Milán. Vol. XXV. Páxinas 451-453.