Ganso de cara branca

O **ganso de cara branca** (*Branta leucopsis*) é unha das especies de gansos do xénero *Branta*, diferenciadas dos gansos do xénero *Anser* pola plumaxe maioritariamente negra.

## Descrición 
O ganso de cara branca é un ganso de tamaño medio, de entre 58 e 69&nbsp;cm de lonxitude e cun peso de entre 1,5 e 2 quilos. Ten a cabeza, o pescozo e a parte superior do peito negros. A cara é branca, o mesmo cá barriga. As ás e o lombo son de cor gris prateada, con barras brancas e negras. Cando voan amosan a parte inferior das ás de cor gris prata e unha mancha branca en forma de *V* na base da cola. O peteiro é negro.

## Distribución 
É unha ave da zona paleártica. Diferéncianse tres poboacións segundo as respectivas áreas de cría:
* As poboacións que se reproducen no leste de Groenlandia e pasan o inverno nas illas Hébridas e o oeste de Escocia e Irlanda.
* As aves (uns 24.000 exemplares) que fan os niños en Spitzbergen e pasan o inverno na fronteira anglo-escocesa.
* As que crían en colonias nas terras rusas de Nova Zembla, Kolgujev e a península de Kanin e pasan o inverno nos Países Baixos. Desta poboación derívanse os individuos que a partir dos anos 1970 comezaron a criar nas illas de Gotland e Öland no mar Báltico, en Estonia, Finlandia, Dinamarca, e Suecia, e, dende os anos 1990 en Schleswig-Holstein, Baixa Saxonia e os Países Baixos

Algunhas aves fuxidas de zoos crían tamén noutros países do norte de Europa, e algúns exemplares aparecen esporadicamente en Norteamérica.

## Comportamento 
Son aves migratorias que deixan as zonas árticas no inverno para desprazarse cara ó sur. As súas rutas migratorias non están fixadas xeneticamente, senón que se comunican entre os individuos de cada unha das poboacións. Fora da época de cortexo e de cría, viven en grandes bandos. Forman parellas moi estables, aínda que en caso de morte dun dos membros o sobrevivente procura outro. A época reprodutora comeza a finais de maio ou primeiros de xuño. Poñen de 4 a 6 ovos. Os polos rompen a casca despois de 24 ou 25 días de incubación. En xeral, crían en colonias en acantilados que só poden ser alcanzados voando. Isto, que permite a protección perante os depredadores, supón unha dificultade para as crías, que para buscar alimento teñen que deixarse caer da área do niño, o que, malia o seu pouco peso e as súas plumas, provoca unha alta mortalidade.

[esquerda|miniatura|300px|Bando durante a [Migración das aves|migración do outono]]
A miúdo os seus bandos mestúranse cos doutras especies de gansos. Cando voan emiten unha especie de "gek gek gek". A voz dos grandes bandos recorda de lonxe o ladrar dos cans.

## Alimentación 
Viven sobre todo de herbas curtas, especialmente as que medran en áreas salobres.

## Status 
Nos anos 1950 estiveron ameazados, pero dende entón as súas poboacións recuperáronse, e arestora calcúlanse nuns 440.000 individuos. É unha das especies incluída no *Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias de África e Eurasia* (AEWA).

## Mitoloxía 
[miniatura|A "árbore dos ánades" de [John Gerard (1597), mostrando a crenza de que os gansos se orixinaban dos percebes.]]

Antes do coñecemento preciso da migración das aves e do proceso de cría dos gansos, no alto de acantilados, onde a xente non vía os seus niños, pensábase que os **gansos de cara branca** se desenvolvían a partir de crustáceos pedunculados como o percebe da madeira.[miniatura|esquerda|300px|*[Lepas anatifera*.]]De aí proceden os nomes ingleses de *goose barnacle* e *barnacle goose (**ganso percebe**)*, e o nome científico *Lepas anatifera* (do latín *anas*, "anátido, pato", e o elemento *-fera*, "a que leva", derivada do verbo *ferre*, levar).
A confusión estaba causada polas (supostas) similitudes en cor e forma, e como, con frecuencia, os percebes se atopaban fixos á madeira flotante, asumíase que esta madeira procedía de supostas árbores que caían á auga. 

O monxe galés Giraldus Cambrensis realizou esta afirmación na súa *Topographia Hiberniae*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Black, Jeff, Jouke Prop & Kjell Larsson (2007): *Wild Goose dilemma*. - Branta press, Groningen.
* Bergmann, Hans-Heiner, Helmut Kruckenberg & Volkhard Wille (2006): *Wilde Gänse* - Reisende zwischen Wildnis und Weideland, G. Braun Verlag, Karlsruhe
* Madsen, J., G. Cracknell & Tony Fox (1999): *Goose Populations of the Western Palearctic*, Wetlands International, Wageningen.
* Erich Rutschke: *Wildgänse, Lebensweise* - Schutz - Nutzung, Berlin: Parey, 1997

### Ligazóns externas 
* Vídeos sobre o ganso de cara branca en Internet Bird Collection