open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Palau Nacional

O **Palau Nacional** (en galego "Pazo Nacional"), situado en Montjuïc, Barcelona, é un palacio construído entre 1926 e 1929 para a Exposición Internacional de Barcelona de 1929 e que dende 1934 aloxa o Museo Nacional de Arte de Cataluña.

Ten unha superficie de 32&nbsp;000 m². De estilo clásico inspirado no Renacemento español, ten unha planta rectangular con dous corpos laterais e un posterior cadrado, cunha gran cúpula elíptica na parte central. As fervenzas e fontes da escalinata do Palau foron obra de Carles Buïgas, e colocáronse grandes proxectores que aínda hoxe se acenden para emitir luz que escribe o nome da cidade no ceo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rehabilitación do Palau Nacional  
* Visita virtual do edificio
Pietro Germi

**Pietro Germi** ([ˈpjɛtro ˈdʒɛrmi]), nado en Xénova o 14 de setembro de 1914 e finado en Roma o 5 de decembro de 1974 foi un actor, director e guionista cinematográfico italiano.

## Traxectoria 
Germi naceu nunha familia de clase media baixa. Foi mensaxeiro e asistiu por un tempo á escola náutica antes de iniciar a súa carreira coma actor.

Estudou interpretación e dirección no Centro Sperimentale di Cinematografia de Roma. Mentres estudaba traballou como extra, axudante de director e, ocasionalmente, escritor. Debutou como director en 1945 con *Il testimone*. Os seus primeiros traballos, incluído este filme, seguían o estilo do neorrealismo italiano; moitos eran dramas sociais referentes á xente de orixe siciliana.

Co tempo, Germi evolucionou cara ás comedias satíricas, pero seguindo cos elementos sicilianos. Na década de 1960 logrou éxito internacional cos filmes *Divorcio á italiana*, *Sedotta e abbandonata* e *Signore & signori*, chegando a ser candidato ao Oscar ao mellor director e gañando na categoría de mellor guión orixinal por *Divorcio á italiana*. Tamén gañou o Gran Premio do Festival de Cannes por *Signore & signoris*.

Germi colaborou no guión de todos os seus filmes e apareceu como actor en varios deles. Faleceu de hepatite en Roma en 1974.

## Filmes 
* *Il testimone* (1946)
* *Gioventù perduta* (1947)
* *In nome della legge* (1948)
* *Il cammino della speranza* (1950)
* *La città si difende* (1951)
* *La presidentessa* (1952)
* *Il brigante di Tacca del Lupo* (1952)
* *Gelosia* (1953)
* *Amori di mezzo secolo* (1953, episodio 2)
* *O ferroviario* (1955)
* ''L'uomo di paglia* (1957)
* *Un maledetto imbroglio* (1959)
* *Divorcio á italiana* (1961)
* *Sedotta e abbandonata* (1963)
* *Signore & signori* (1965)
* *L'immorale* (1966)
* *Serafino* (1968)
* *Le castagne sono buone* (1970)
* *Alfredo, Alfredo'' (1972)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Pietro Germi  en allmovie
Castelo xaponés

[miniatura|300px|O [castelo de Himeji da prefectura de Hyōgo, o máis visitado e patrimonio da humanidade.]]

Os  eran fortalezas compostas principalmente de pedra e madeira. Estes evolucionaron das construcións de madeira dos séculos anteriores até as formas coñecidas do século XVI. Do mesmo xeito que os castelos europeos, os xaponeses eran construídos para vixiar lugares estratéxicos ou importantes como portos, ríos, camiños e case sempre tiñan en conta as características do lugar para a súa defensa.

Os castelos xaponeses viviron diversas etapas de destrución. Durante o shogunato Tokugawa decretouse unha lei para limitar o número de castelos a un por cada daimio (señor feudal), polo que moitos foron destruídos. Despois da caída do sistema shogunal e a volta ó poder do emperador durante a Restauración Meiji, novamente moitos castelos foron destruídos e algúns outros desmantelados, nun intento de rachar co pasado e modernizar o país. Durante a segunda guerra mundial, moitos foron destruídos polos bombardeos ás rexións da costa do océano Pacífico e só algúns de áreas illadas, como o castelo Matsue ou o castelo Matsumoto ficaron intactos.

Hoxe en día só quedan quince castelos que se conserven daqueles tempos, malia que se pensa que puideron chegar a existir máis de cincocentos. Algúns castelos como o de Hiroshima que desapareceron coa bomba atómica de 1945, foron reconstruídos. 
Actualmente, a maioría convertéronse en museos, acollendo obxectos de importancia da rexión, e explican a historia local.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Marcel Camus

**Marcel Camus**, nado en Chappes (Ardenas) o 21 de abril de 1912 e finado en París o 13 de xaneiro de 1982 foi un director de cinema francés.

## Traxectoria 
Camus estudou arte e tratou de converterse en profesor. Porén, a segunda guerra mundial crebou os seus plans e pasou parte da guerra nun campo de prisioneiros alemán.

Antes de debutar como director, foi axudante de cineastas coma Jacques Feyder, Luis Buñuel e Jacques Becker. Dirixiu case unha ducia de filmes, incluíndo *Orfeo negro*, que gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes e o Oscar ao mellor filme en lingua non inglesa.

En 1960 dirixiu un segundo filme de tema brasileiro, *Os bandeirantes*, Porén, estes filmes non acadaron o éxito de *Orfeo negro*.

En 1970 logrou un certo éxito coa comedia bélica ''Le Mur de l'Atlantique*, protagonizada polo cómico Bourvil.

Camus acabou a súa carreira principalmente na televisión.

## Filmografía 
* 1957 - *Mort en fraude*
* 1959 - *Orfeo negro*
* 1959 - *Os Bandeirantes* 
* 1962 - *L'Oiseau de paradis* 
* 1965 - *Le Chant du monde*
* 1965 - *Vivre la nuit*
* 1970 - *Un été sauvage*
* 1970 - *Le Mur de l'Atlantique*
* 1975 - *Otalia de Bahia''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Jules Dassin

**Julius "Jules" Dassin**, nado en Middleton (Connecticut) o 18 de decembro de 1918 e finado en Atenas (Grecia) o 31 de marzo de 2008 foi un director de cinema estadounidense.

## Traxectoria 
Dassin foi un dos oito fillos do barbeiro Samuel Dassin e Berthe Vogel. A súa familia era xudía de orixe rusa. Creceu en Harlem e estudou no instituto no Bronx. Na década de 1930 uniuse ao Communist Party USA, mais abandonouno en 1939 tralo pacto entre Hitler e Stalin. Comezou coma actor na compañía ARTEF (*Yiddish Proletarian Theater*) de Nova York.

Dassin comezou a ser coñecido polos seus filmes de cinema negro *Brute Force* (1947), *The Naked City* (1948) e ''Thieves' Highway* (1949), ue o converteron nun dos principais directores estadounidenses da posguerra.

En 1948 o produtor Darryl F. Zanuck chamou a Dassin para informalo que ía entrar na lista negra, pero que tiña tempo de facer un filme para a Fox. Entrou finalmente durante a produción de *Night and the City* en 1950 e non se lle permitiu montar nin supervisar a banda sonora do filme. Tamén tivo problemas para atopar traballo no estranxeiro, porque as compañías evitaban a distribución destes filmes en Europa. En 1952 a actriz Bette Davis contratouno para dirixila na súa obra *Two's Company*. O espectáculo pechou axiña e Dassin marchou a Europa, sen traballar coma director ata que chegou a produción francesa *Du Rififi chez les hommes* (1954). A maior parte da obra de Dassin nas décadas seguintes foron producións europeas.

En 1955 coñeceu a actriz Melina Mercouri no Festival de Cannes e nesa época descubriu a obra literaria de Nikos Kazantzakis. Estes dous elementos ligárono a Grecia. En 1962 divorciouse da súa primeira esposa e casou co Mercouri, matrimonio que durou ata a morte dela. A parella tivo que abandonar Grecia tralo golpe dos coroneis en 1967. Viviron entón en Nova York ata a caída da ditadura en 1974 cando volveron ao país. A súa prolífica carreira en Europa e a súa relación con Grecia, combinado coa pronuncia habitual do seu apelido en Europa, "Da-SAN", en lugar de "DASS-in", como se pronunciaba nos Estados Unidos, levou ao feito común de consideralo un director europeo.

Foi un dos grandes impulsores do regreso dos mármores de Elgin a Grecia, para o que creou a *Institución Melina Mercouri* na súa lembranza. Faleceu en 2008 por complicacións da gripe.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Fotografías da familia Dassin 
* Jules Dassin en *The New York Times Movies'' 
* Obituario en New York Times 
* Obituario
Albert Günther

**Albrecht Carl Ludwig Gotthilf Günther**, tamén coñecido como **Albert Charles Lewis Gotthilf Gunther** e **Albert Günther**, nado o 3 de outubro de 1830 en Esslingen (Suabia), e finado o 1 de febreiro de 1914 en Richmond upon Thames, Gran Londres (Reino Unido), foi un zoólogo británico.

## Traxectoria 
Naceu o 3 de outubro de 1830 en Esslingen, Suabia, daquela no reino de Baviera.

Estudou teoloxía en Bonn e en Berlín, e despois medicina en Tubinga.

En 1856 trasladouse ao Museo Británico, onde traballou en ictioloxía. Despois da morte de John Edward Gray, en 1875, foi director do departamento de zooloxía do Museo de Historia Natural, até 1895. Ademais de traballar con peixes da colección do museo, fíxoo con réptiles e anfibios

## Abreviatura 
A abreviatura **Günther** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas
Depresión do Guadalquivir

[thumb|300px|Vista panorámica da depresión do Guadalquivir dende [Baeza.]]
A **depresión do Guadalquivir** ou **depresión Bética** é unha depresión xeográfica localizada no suroeste da Península Ibérica, coincidente coa conca do río Guadalquivir e que ten unha superficie aproximada de 35.000&nbsp;km² e unha lonxitude de 600&nbsp;km. Esténdese de leste a oeste en gran parte da comunidade autónoma de Andalucía, e acaba no océano Atlántico.

No seu límite norte e noroeste está serra Morena, e no leste e sueste limita coa cordilleira Subbética. A depresión ten unha altura media de 100 metros sobre o nivel do mar, sendo a máis baixa da península. Na desembocadura do río esténdense as marismas do Guadalquivir, protexidas co Parque Nacional de Doñana.

## Notas
Acetato de isoamilo

O **acetato de isoamilo**, denominado tamén **acetato de amilo**, **aceite de plátano** ou **aceite de banana**, A denominación **aceite de banana** ou **aceite de plátano** aplícase tanto ao acetato de isoamilo empregado como aromatizante, como ás mesturas de acetato de isoamilo, acetato de amilo e outros compostos.

## Síntese 
O acetato de isoamilo obtense de forma natural dalgunhas froitas como o plátano (banana) ou a pera. Non obstante, sintetízase tamén artificialmente, mediante unha reacción catalizada en medio ácido (por esterificación Fischer) entre o alcohol isoamílico e o ácido acético glacial tal e como se mostra:

center|400px

Xeralmente acostúmase empregar ácido sulfúrico como catalizador da reacción de síntese. O intercambio de ións do ácido dalgunhas resinas permite empregalas tamén como catalizador.

## Propiedades 
Preséntase como un líquido incoloro cun característico recendo a plátano. É un líquido moi inflamable. Dependendo da concentración coa que se presente posúe un lixeiro aroma a pera. A denominación *aceite de pera* refírese por regra xeral a unha solución de acetato de isoamilo en etanol e emprégase como saborizante artificial en lácteos.

## Usos 
O principal uso do acetato de amilo é como aromatizante de certos produtos como refrescos (nos Estados Unidos elabóranse liñas de produtos como o Juicy Fruit). Úsase como solvente (por exemplo da nitrocelulosa), na elaboración de perfumes e en esencias artificiais de froitas. Emprégase como feromona que é capaz de atraer as abellas melíferas. A capacidade de disolver a nitrocelulosa fixo que fose empregado nos primeiros tempos da industria aeronáutica. Debido ao seu intenso olor adóitase empregar para comprobar a eficiencia dos respiradores nas máscaras de gas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Acetato de etilo
* Propionato de isobutilo - Sabor do ron
* Isovalerianato de isoamilo - Sabor das mazás
Palladianismo

[miniatura|300px|Proxecto da vila con pórtico superposto, do libro IV de ''I Quattro Libri dell'Architettura* de [Andrea Palladio, nunha edición publicada en Londres en 1736.]]
O **palladianismo** ou **arquitectura palladiana** é un estilo arquitectónico orixinalmente creado polo arquitecto italiano Andrea Palladio (1508–1580). Aínda que o termo palladiano se refire á obra deste artista e a todas aquelas inspiradas por el, o que se coñece como un palladianismo é unha evolución dos mesmos conceptos orixinais de Palladio.
 
O desenvolvemento do palladianismo como un estilo autónomo comezou no século XVI e continuou até finais do século XVIII, onde influíu notablemente na arquitectura neoclásica, polo seu amplo gusto polo clásico. Este estilo espallouse dende o Véneto a toda Europa e outras partes do mundo. No Reino Unido, o palladianismo chegou a ser moi popular a mediados do século XVII por mor da obra de Christopher Wren. Nas construcións de estilo clásico sucedeu ó Barroco, como unha renovación das formas da antigüidade.

A comezos do século XVIII, estivo de moda non só no eido británico, senón na maioría dos países do Norte de Europa. Máis adiante, cando o estilo comezou a esmorecer en Europa, rexurdiu con forza en América do Norte, con bos exemplos nos edificios deseñados por Thomas Jefferson.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sobre *I Quattro Libri dell'Architettura'' 
* Vil·les de Palladio 
* Palladianismo en Inglaterra 
* Arquitectura de Thomas Jefferson
John Boorman

**John Boorman**, nado en Shepperton (Middlesex) o 18 de xaneiro de 1933 é un cineasta británico residente en Irlanda.

## Traxectoria 
Boorman comezou a traballar coma tintureiro e xornalista na década de 1950. Formou parte do equipo de noticias da Southern Television en Southampton e Dover antes de pasar a dirección de documentais para a televisión, chegando a ser xefe da unidade de documentais da BBC en Bristol en 1962.

O produtor David Deutsch ofreceulle a realización do filme *Catch Us If You Can* (1965) sobre o grupo pop Dave Clark Five. O filme non foi un éxito mais logrou algunhas boas críticas. Boorman pasou logo a Hollywood para dirixir *A queimarroupa* (1967), contando co apoio de Lee Marvin. Tras este filme volveu contar con Marvin e con Toshiro Mifune para *Hell in the Pacific* (1968), historia sobre dous soldados náufragos nunha illa.

En 1972 conseguiu un grande éxito con *Deliverance*, adaptado dunha novela de James Dickey. A principios desa década Boorman planeaba filmar unha adaptación de *O Señor dos Aneis* e intercambiou correspondencia con J. R. R. Tolkien sobre os seus plans. Finalmente a produción resultaría moi cara, mais pódense apreciar algúns elementos en *Excalibur*.

*Esperanza e gloria* (1987) é o seu filme máis autobiográfico, contando a historia da súa infancia durante o bombardeo de Londres.

Cando o seu amigo David Lean morreu en 1991, anunciouse que Boorman tomaría a dirección da adaptación de *Nostromo*, pero o proxecto caeu.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*
Plan Cerdà

O **Plan Cerdà** (en ) foi un plan de reforma e ensanche da cidade de Barcelona de 1860, que seguía criterios do plan hipodámico, cunha estrutura en cuadrícula, aberta e igualitaria. Foi creado polo enxeñeiro Ildefons Cerdà e a súa aprobación foi seguida dunha forte polémica por vir imposto dende o goberno do estado español en contra do plan de Antoni Rovira i Trias que gañara un concurso do Concello de Barcelona.
O ensanche contemplado no plan despregábase sobre unha grande superficie que estaba libre de construcións polo feito de ter sido considerada zona militar estratéxica.
Propoñía unha cuadrícula continua de quinteiros de 113,3 metros dende Besòs até Montjuïc, con rúas de 20, 30 e 60 metros e cunha altura máxima de construción de 16 metros. A novidade na aplicación do plan hipodámico consistía en que as mazás tiñan chafráns de 45° para facer posíbel unha mellor visibilidade.

A realización do plan durou case un século. Ó longo de todo ese tempo, o plan foise transformando e moitas das súas directrices non se aplicaron. Os intereses dos propietarios do solo e a especulación desvirtuaron finalmente o plan Cerdà.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Barcelona
* Plan Palacios

### Ligazóns externas 
* Folleto de Turismo de Barcelona
* Web Any Cerdà
* Fundació Urbs i territori, Ildefons Cerdà
*Instituto Cerdà
Elisardo Bralo Rego

**Elisardo Bralo Rego**, nado na Eirexa (Seira, Rois) o 28 de xuño de 1921, é un enfermeiro, naturópata, homeópata e escritor galego.

## Traxectoria 
En 1947 aprobou o Bacharelato en Pontevedra, e en xullo de 1949 graduouse como practicante de medicina e cirurxía na Escola Universitaria de Santiago de Compostela. En marzo de 1965 obtivo o título de Podoloxía. Traballou no hospital psiquiátrico de Toén.

En 1977 fundou o *Boletín* do Ilustre Colexio Oficial de Técnicos Sanitarios de Ourense. En 1979 fundou a revista bimensual *Técnicos Sanitarios*.

## Obra 
* *Su signo* (1985)
* *Medicina natural, popular e caseira* (Galiza Editora, 1991; tres volumes)
* *Medicina natural preventiva* (1993)
* *Medicina natural popular* (1994)
## Notas
Zeugopterus

[miniatura|250px|*[Zeugopterus punctatus*.]]
***Zeugopterus*** é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos escoftálmidos,

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por primeira vez polo naturalista almán Carl Moritz Gottsche.

;Xénero *Zeugopterus*
* *Zeugopterus punctatus* (Bloch, 1787) - a **tapa**.
* *Zeugopterus regius* (Bonnaterre, 1788) - a **meiga real**.

Unha terceira especie anteriormente considerada, *Zeugopterus norvegicus* (Günther, 1862) está hoxe clasificada como *Phrynorhombus norvegicus* (Günther, 1862).

Viven sobre fondos rochosos a profundidade media e baixa.

## Filoxenia 
Cladograma da familia dos escoftálmidos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* van der Land, J.; Costello, M. J.; Zavodnik, D.; Santos, R. S.; Porteiro, F. M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W. N. & Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al*., eds. *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, *50*: pp.&nbsp;357–374.

### Outros artigos 
* Pleuronectiformes
* Escoftálmidos

### Ligazóns externas 
* *Zeugopterus* na ADW.
* *Zeugopterus* no NCBI.
* *Zeugopterus*  na Encyclopedia of Life.
World Trade Center 7

O **World Trade Center 7**, ou **WTC 7**, é un edificio de Nova York situado no complexo do World Trade Center, no Baixo Manhattan. O nome *7 World Trade Center* refírese a dous edificios: a estrutura orixinal, completada en 1987 e destruída o 11 de setembro de 2001, e a estrutura actual, inaugurada en 2006. Os dous edificios construíunos Larry Silverstein, arrendatario do soar, que é propiedade da Autoridade Portuaria de Nova York e Nova Jersey.

O WTC 7 orixinal, de planta trapezoidal e con fachada de granito vermello, tiña unha altura de corenta e sete pisos. Un paso elevado de peóns conectaba o edificio coa praza do World Trade Center. O WTC 7 construíuse sobre unha subestación de enerxía da Consolidated Edison (Con Ed), o cal implicou unha xeira de restriccións infrecuentes no deseño da súa estrutura. Cando finalmente se inaugurou en 1987, Silverstein tivo dificultades para atraer alugueiros. En 1998, Salomon Brothers asinou un alugamento a longo prazo, e converteuse no principal arrendatario do edificio. O 11 de setembro de 2001, o edificio quedou danado polo derrubamento das Torres Xemelgas, e a súa integridade estrutural ficou comprometida polos lumes que se declararon ese mesmo día. O WTC 7 orixinal derrubouse ás 17:20 do 11 de setembro a causa do efecto combinado dos dous factores.

A construción do novo WTC 7 comezou no ano 2002 e rematou no 2006. Ten cincuenta e dúas plantas de altura e continúa sobre a subestación eléctrica de Con Ed, pero agora ocupa unha superficie que ocupaba o edificio orixinal para non interromper o paso de Greenwich Street, que vai de TriBeCa («Triangle Below Canal Street») até Battery Park atravesando a zona do World Trade Center; no espazo que antigamente ocupaba o WTC 7 hoxe tamén hai un pequeno parque. O novo edificio está limitado polas rúas de Greenwich, Vesey, Washington e Barclay. O deseño actual do WTC 7 pon máis énfase na seguridade, cun núcleo de formigón armado, escaleiras máis amplas e uns alicerces de aceiro máis resistentes ó lume.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Atentados do 11 de setembro de 2001

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial .
Zeugopterus regius

***Zeugopterus regius*** é unha especie de peixe osteíctio da orde dos pleuronectiformes e familia dos escoftálmidos.

## Taxonomía 
A especie foi descrita por primeira vez en 1788 polo naturalista francés Pierre Joseph Bonnaterre, baixo o nome de *Pleuronectes regius*.Ademais de por este nome, a especie foi coñecida tamén co sinónimo *Phrynorhombus regius* (Bonnaterre, 1788).

* Corpo ovalado, deprimido e alongado, de até os 20&nbsp;cm de lonxitude total.
* Boca terminal, ampla, e coa mandíbula inferior prominente.
* Os ollos, situados á esquerda, son grandes e están moi xuntos, separados por unha protuberancia ósea.
* A liña lateral preséntase en ambas as caras.
* A aleta dorsal comeza por diante dos ollos, e o seu primeiro raio é o máis longo de todos. A aleta caudal é arredondada.
* A cara ocular é de cor parda avermellada, con manchas de distintas tonalidadss, tamén presentes nas aletas. A súa coloración pode mimetizarse coa dos fondos onde repousa.

## Hábitat e distribución 
; Hábitat
É unha especie bentónica que vive sobre fondoss areosos e limosos, onde se enterra. O individuos xuvenís son máis costeiros que os adultos, que poden chegar aos 300 m de profundidade. 
; Distribución xeográfica 
Encóntrase nas costas do Atlántico nororiental (desde as illas Británicas até Marrocos), e no Mediterráneo occidental até o mar Adriático.

## Bioloxía 
; Nutrición
Aliméntase vermes e crustáceos.
; Reprodución
Ten lugar durante a primavera no Mediterráneo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.

### Outros artigos 
* Pleuronectiformes
* Escoftálmidos
### Ligazóns externas 
* Encyclopedia of Life
Paul Chabanaud

**Paul Chabanaud**, nado en Versalles en 1876 e finado o 27 de febreiro de 1959, foi un zoólogo francés, especializado en ictioloxía.

## Traxectoria 
Chabanaud estudou no liceo de Tours e acabou o bacharelato en Poitiers en 1897. Despois dedicouse ás ciencias naturais, estudando na Sorbona con Yves Delage e Gaston Bonnier. Doutorouse en 1936.

Levou a cabo varias expedicións en Áfica occidental e en Indochina, onde estudou os réptiles, os anfibios e os peixes. Dedicou a maior parte da súa carreira ao estudo da anatomía e a sistemática dos peixes planos (orde dos pleuronectiformes). Foi un dos primeiros en facer un inventario da fauna ictiolóxca de Indochina.

Desde 1925 até a data da súa morte, en 1959, escribiu numerosas obras (165 not, artigos e libros, mais 6 artigos publicados postumamente) sobre os peixes planos, describindo, redescribindo e nomeando 73 especies, así como a familia dos escoftálmidos.

## Notas
Bótidos

A dos **bótidos** (*Bothide*) é unha familia de peixes osteíctios da orde dos pleuronectiformes que abrangue numerosas especies, coñecidas como *peixes planos zurdos* (por teren os dous ollos situados no lado esquerdo), a maioría delas propias dos mares tropicais.

As especies que viven nas augas galegas adoitan coñecerse co nome de **rapapelos**.

## Características 
As principais características dos peixes desta familia son:

## Clasificación 
Segundo o WoRMS a familia comprende os seguintes xéneros (indícase o
número das especies de cada un):

* *Arnoglossus* Bleeker, 1862 - 35 especies
* *Asterorhombus* Tanaka, 1915 - 4 especies
* *Bothus* Rafinesque, 1810 - 16 especies
* *Chascanopsetta* Alcock, 1894 - 8 especies
* *Crossorhombus* Regan, 1920 - 5 especies
* *Engyophrys* Jordan & Bollman, 1890 - 2 especies
* *Engyprosopon* Günther, 1862 --31 especies
* *Grammatobothus* Norman, 1926 - 3 especies
* *Japonolaeops* Amaoka, 1969 - 1 especie
* *Kamoharaia* Kuronuma, 1940 - 1 especie
* *Laeops* Günther, 1880 - 12 especies
* *Lophonectes* Günther, 1880 - 2 especies
* *Monolene* Goode, 1880 - 11 especies
* *Neolaeops* Amaoka, 1969 - 1 especie
* *Parabothus* Norman, 1931 - 9 especies
* *Perissias* Jordan & Evermann, 1898 - 1 especie
* *Psettina* Hubbs, 1915 - 10 especies
* *Scolops* - 1 especie (*nomen dubium*)
* *Taeniopsetta* Gilbert, 1905 - 2 especies
* *Tosarhombus* Amaoka, 1969 - 6 especies
* *Trichopsetta* Gill, 1889 - 4 especies

## Galería 

File:Bothus mancus in Hawaii.jpg|*Bothus mancus*
File:Kameg u1.jpg|*Kamoharaia megastoma*
File:Fish4330 - Flickr - NOAA Photo Library.jpg|*Monolene sessilicauda*
File:Fish4505 - Flickr - NOAA Photo Library.jpg|*Trichopsetta ventralis*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lahuerta Mouriño, Fernando e Francisco X. Vázquez Álvarez (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago: Xunta de Galicia / Termigal. ISBN 84-453-2913-8.
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 978-0-471-25031-7.
* Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): *Guía dos peixes de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1995): *Peixes do mar de Galicia. (III) Peixes óseos (continuación)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-870-2.
* van der Land, J.; Costello, M.J.; Zavodnik, D.; Santos, R.S.; Porteiro, F.M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W.N.; Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al.*, eds. *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, *50*: pp.&nbsp;357–374.

### Outros artigos 
* Teleósteos
* Pleuronectiformes

### Ligazóns externas 
* *Bothidae* en ADW.
* *Bothidae* no NCBI.
* Especies de bótidos na *Lista vermella* da UICN.
Che (filme de 2008)

***Che*** é un filme biográfico dividido en dúas partes sobre o revolucionario marxista Ernesto "Che" Guevara. Dirixido por Steven Soderbergh e protagonizado por Benicio del Toro, foi estreado no 2008. Máis que seguir unha orde cronolóxica, o filme ofrece unha serie oblicua de intres encadrados nunha mesma liña temporal. A *Parte un* titulada *The Argentine* céntrase na Revolución cubana dende a chegada de Fidel Castro, Guevara, e outros revolucionarios a Cuba até a súa vitoria sobre o ditador Fulgencio Batista dous anos despois. A *Parte Dous* titulada *Guerrilla* céntrase no intento de Guevara de levar a revolución a Bolivia e a súa morte.

## Personaxes 
* Benicio del Toro como Ernesto "Che" Guevara
* Demián Bichir como Fidel Castro
* Rodrigo Santoro como Raúl Castro
* Santiago Cabrera como Camilo Cienfuegos
* Franka Potente como Tamara "Tania" Bunke
* Gastón Pauls como Ciro Bustos
* Catalina Sandino Moreno como Aleida March
* Julia Ormond como Lisa Howard
* Oscar Isaac como Intérprete e narrador
* Lou Diamond Phillips como Mario Monje
* Benjamín Benítez como Harry "Pombo" Villegas
* Armando Riesco como Benigno
* Elvira Minguez como Celia Sanchez
* Édgar Ramírez como Ciro Redondo
* Alfredo De Quesada como Israel Pardo
* Roberto Santana como Juan Almeida Bosque
* Victor Rasuk como Rogelio Acevedo
* Kahlil Mendez como Urbano
* Matt Damon como Fr. Schwarz
* Unax Ugalde como Roberto "El Vaquerito" Rodríguez
* Joaquim de Almeida como René Barrientos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes, Parte 1 
* Ficha en RottenTomatoes, Parte 2 
* Ficha en Metacritic
Castelo de Fénis

O **castelo de Fénis**, localizado na comuna homónima e na beira dereita do río Dora Baltea, é o principal do Val de Aosta e unha das máis notables fortalezas desta rexión. Excepcional pola súa arquitectura escenográfica, con numerosas torres e unha dobre muralla con ameas que envolve o edificio central, representa perfectamente o arquetipo de castelo rexo, e é unha das maiores atraccións turísticas do val.

Ó contrario doutras fortalezas do lugar, como Verrés e Ussel, construídas no cumio dun outeiro rochoso para mellorar a súa defensa, o castelo de Fénis está nun terreo totalmente privado de defensas naturais. Este feito fai pensar que a súa principal función fose a de prestixiosa sede administrativa da familia nobre da rexió, os Challant-Fénis, e que, mesmo a dobre muralla, teña unha función ostentosa, para intimidar e sorprender á poboación. De feito, non padeceu xamais, que se saiba, ningún ataque nin asedio. Malia isto, o castelo de Fénis posúe excelentes mostras das técnicas defensivas da época.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O castelo na web da Rexión do Val de Aosta   e 
* O castelo na web da Comuna de Fénis ,  e 
* Visitas: información/contacto
Fénis

**Fénis** (en ) é un concello italiano da rexión do Val de Aosta. No ano 2007 tiña 1&nbsp;694 habitantes. É coñecido polo seu castelo medieval.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Fénis
Enric Sagnier

**Enric Ferran Josep Lluís Sagnier i Villavecchia**, marqués de Sagnier, nado en Barcelona o 21 de marzo de 1858, e finado ibídem o 1 de setembro de 1931, foi un arquitecto catalán. A maioría das súas obras atópanse en Barcelona. Autor prolífico, foi posiblemente o arquitecto con maior número de construcións na cidade condal (preto de 300 edificios documentados). Sagnier foi un arquitecto ben relacionado coas clases dirixentes barcelonesas, das cales recibiu varias encargas.

De estilo ecléctico cunha certa tendencia clasicista, estivo preto do modernismo de moda na época na capital catalá, pero interpretándoo dun xeito sobrio e funcional. A súa principal fonte de inspiración é a arquitectura medieval, sobre todo románica e gótica. En troques, non foi proclive a estilos exóticos daquela de moda, como o neomudéxar ou os estilos árabes e orientais. Pódese distinguir a súa traxectoria en tres etapas: antes de 1900 traballa cun estilo ecléctico, monumental e grandilocuente; de 1900 a 1910 achégase máis ó modernismo, o que se percibe nun maior sentido decorativo da súa obra nestas datas, con especial influencia da arte rococó; e dende 1910 mantén un estilo clasicista de influencia francesa, afastado das modas do momento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Modernismo catalán
* Barcelona

### Ligazóns externas 
* Sagnier a El poder de la palabra
* Antonio Sagnier
* Sagnier a gaudiallgaudi.com
* Web de l'IES Vall d'Hebron
Elisardo Becoña

**Elisardo Manuel Ignacio Becoña Iglesias**, nado en Lourizán (Pontevedra) o 15 de outubro de 1957, é un psicólogo e antropólogo galego.

## Traxectoria 
Doutor en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é catedrático de psicoloxía clínica da mesma, experto en tabaquismo, ludomanías e drogadiccións.

## Obra 
* *La actual medicina popular gallega* (1981)
* *La Santa Compaña, el urco y los muertos* (1982)
* *Medicina popular* (Ir Indo, 1989)
* "Los adolescentes y el consumo de drogas", artigo en *Papeles del Psicólogo* nº 77, novembro de 2000.
* *Bases teóricas que sustentan los programas de prevención de drogas* (Plan Nacional sobre Drogas, 1999)
* "Psicología de la salud'' (Plaza y Valdés, 2000, canda a J. L. Oblitas)
* "Bases científicas de la prevención del consumo de drogas" (Plan Nacional sobre Drogas, 2002)
* "Tabaquismo" (Pirámide, 2006)
* "Tratamiento del tabaquismo. Manual de casos clínicos" (Sociedad Española de Psicología Clínica Forense, 2010)
* "Trastornos adictivos" (Síntesis, 2016)

* "Lo inesperado en nuestras vidas. Manual de supervivencia psicológica"(Amazon, 2020)
* "La prevención ambiental en el consumo de drogas. Qué medidas podemos aplicar?" (Plan Nacional sobre Drogas, 2021)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Xarope de millo

miniatura|dereita|Xarope de millo sobre unha superficie escura.

O **xarope de millo** é un líquido doce e pegañento utilizado como adozante para as confeitarías. Faise a partir de amidón de millo e está composto principalmente de glicosa. Contén unha cantidade alta de maltosa e mercurio. O xarope de millo úsase na industria culinaria para transformar a textura do alimento, aumentar volume, previr a cristalización do azucre e potenciar o sabor.

O termo xeral de xarope de glicosa úsase máis frecuentemente como sinonimo de xarope de millo, xa que nos Estados Unidos de América se fai normalmente a través do amidón de millo. Tecnicamente, o xarope de glicosa é calquera líquido de amidón hidrolisado de monosacáridos, disacáridos e sacáridos da cadea grande, e pódese facer a partir de calquera fonte de amidón: trigo, mandioca e pataca son as outras fontes máis usadas.

## Notas
Xarope de ipeca

[thumb|Froitos da planta [Ipeca.]]
O **xarope de ipeca** é un xarope, utilizado para provocar o vómito, feito cunha planta brasileira chamada ipeca.

O seu uso emético xa era coñecido polos indíxenas e, mesmo antes da súa comercialización iniciada por Adrien Helvetius, fora descrito por Guilherme Piso en *História Natural do Brasil*, de 1648.

Utilizábase nalgunhas situacións de intoxicación por algunhas substancias.

Hai que ter en conta de que non pode ser utilizado en tódalas situacións en que existe un diagnóstico de intoxicación, porque nalgúns casos o vómito pode ser extremamente perigoso. Importante lembrar os riscos á xente con problemas musculares específicos, así como a dexenerción do músculo cardíaco. Usado por algúns en casos de bulimia, o uso de IPECA era recomendado en casos de envelenamento ou intoxicación, mais o seu uso continuo por motivos de trastornos alimentarios pode causar unha seria lesión ao músculo cardíaco sendo necesario ao fin, un transplante de corazón para salvar a vida do paciente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Psychotria ipecacuanha
Hipocondrio dereito

thumb|Liñas superficiais no tórax e abdome.|300px
**Hipocondrio dereito** é unha das nove divisións da anatomía da superficie da parede abdominal. Localízase sobre a cintura, máis abaixo do tórax, na rexión das costelas (9ª á 12ª), á dereita do epigastrio, no terzo máis cefálico. Os principais órganos que se encontran nesta rexión son o fígado e a vesícula biliar.

## Outras rexións da parede do abdome
*Hipocondrio esquerdo
*Epigastrio
*Flanco dereito
*Flanco esquerdo
*Mesogastrio
*Fosa ilíaca dereita
*Fosa ilíaca esquerda
*Hipogastrio
Garbage plate

miniatura|Prato cos contidos dun white Garbage Plate.
O **Garbage Plate** (literalmente traducido como "prato de lixo") é un prato típico de Rochester (Nova York) coñecido pola cadea **Nick Tahou Hots** fundada por Nick Tahou que morreu no ano 1997 tras te-lo negocio aberto durante case 50 anos. A fama de seu prato, fixo que fose copiado en moitos lugares debido ao éxito do su prato e á alta demanda do mesmo.

## Características 
Un *Garbage Plate* é unha mestura de ingredientes combinados (hamburguesa con queixo, hamburguesa, un filete, un hotdog, un white hot, salchicha italiana, tiras de polo, peixe, xamón frito, queixo á grella, e ovos, que estes son colocados na parte superior, xunto pataca asada, patacas frixidas, baked beans, ou ben ensalada de macarróns.

Na parte superior pon-se un chisco de mostaza e cebolas e o ingrediente especial: a "salsa picante" Nick's - unha salsa moi especiada que contén carne picada.

O *garbage plate* ven tamén cun anaco de pan ao estilo italiano e manteiga. A maioría dos comensais empregan como salsas kétchup, mostaza o unha salsa picante, en particular a Frank's Red Hot. A *A1 Steak Sauce* é empregada tamén.

## Ligazóns externas 
Páxina web oficinal do restaurante **Nick Tahou Hots**
Ipecacuaña

A **ipecacuaña** (***Psychotria ipecacuanha***), tamén chamada **cagosanga**, **poaia**, **raiz-do-brasil** e **ipeca**, é unha planta da familia Rubiaceae, moi común nos solos dos montes dos estados de Baía e do Mato Grosso, no Brasil.

## Emetina 
As súas raíces contén un poderoso emético (estimulante do reflexo do vómito) denominado "emetina".

## Abuso 
O xarope da planta, chamado xarope de ipeca, xa foi usado por bulímicos a fin de inducir o vomito, mais o seu uso repetido causa acumulación no fígado e problemas no músculo cardíaco.

## Taxonomía 
*Carapichea ipecacuanha* foi descrita por (Brot.) L.Andersson e publicado en *Kew Bulletin* 57(2): 371. 2002.
;Sinonimia:
* *Callicocca ipecacuanha* Brot.
* *Carapichea ipecacuanha* (Brot.) L.Andersson
* *Cephaelis acuminata* H.Karst.
* *Cephaelis ipecacuanha* (Brot.) A.Rich.
* *Evea ipecacuanha* (Brot.) W.Wight
* *Ipecacuanha fusca* Raf.
* *Ipecacuanha officinalis* Arruda ex H.Kost.
* *Ipecacuanha preta* Arruda
* *Uragoga acuminata* (H.Karst.) Farw.
* *Uragoga granatensis* Baill.
* *Uragoga ipecacuanha* (Brot.) Baill.

## Notas
Euphorbia ipecacuanhae

***Euphorbia ipecacuanhae***, é unha especie fanerógama pertencente á familia das euforbiáceas. É orixinaria de América. 
 
## Taxonomía 
*Euphorbia ipecacuanhae* foi descrita por primeira vez por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 455. 1753.

;Etimoloxía:
***Euphorbia***: nome xenérico que deriva do médico grego do rei Xuba II de Mauritania (52 a 50 a.C. - 23), Euphorbus, na súa honra – ou ben en alusión ao seu grande abdome – xa que usaba medicamente *Euphorbia resinifera*. En 1753, Carlos Linneo, púxolle o nome a todo o xénero.

***ipecacuanhae***: epíteto que ven da tupí *i-pe-kaa-guéne*, que significa 'planta da beira do camiño que te pon enfermo'.
;Sinonimia
* *Agaloma ipecacuanhae* (L.) Nieuwl.	
* *Anisophyllum ipecacuanha* (L.) Haw.	
* *Euphorbia atrorubens* Engelm. ex Boiss.
* *Tithymalopsis ipecacuanhae* (L.) Small	
* *Tithymalopsis ipecacuanhae f. linearis* Moldenke	
* *Tithymalopsis ipecacuanhae f. orbiculata* Moldenke	
* *Tithymalopsis ipecacuanhae f. rubra* Moldenke
* *Tithymalus ipecacuanhae* (L.) Klotzsch & Garcke	
* *Vallaris ipecacuana* (L.) Raf.	
* *Vallaris ipecacuanhae* (L.) Raf.	
* *Vallaris ipecacuanhae var. linearifolia* Raf.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Anonymous. 1986. List-Based Rec., Soil Conserv. Serv., U.S.D.A. Database of the U.S.D.A., Beltsville.
* Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
* Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp.&nbsp;In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S.. New York Botanical Garden, Nova York.
* Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
* Long, R. W. & O. K. Lakela. 1971. Fl. Trop. Florida i–xvii, 1–962. University of Miami Press, Coral Cables.
* Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.

### Outros artigos 
* Euforbiáceas
Xertelo

**Xertelo** é unha aldea portuguesa, localizada na freguesía de Cabril, concello de Montalegre (distrito de Vila Real). Constitúe o inicio de numerosas rutas de sendeirismo a carón do río Cabril, na serra do Gerês. Ten arredor de 40 habitantes.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Vila-real
### Ligazóns externas
*Câmara Municipal de Montalegre
*Junta de Freguesia de Cabril
Soajo

**Soajo** é unha vila e freguesía portuguesa do concello de Arcos de Valdevez, cunha superficie de 59,1&nbsp;km² e con 670 habitantes (en 2021). A densidade de poboación é de 11,34 hab/km².

Foi vila e sede de concello entre 1514 e mediados do século XIX. Estaba constituído polas freguesías de Ermelo, Gavieira e Soajo. En 1801 tiña 2&nbsp;054 habitantes e en 1849 tinha 3&nbsp;159.

Foi relegada á categoría de vila o 12 de xuño de 2009.

## Demografía 
## Patrimonio 
miniatura|Conxunto dos *espigueiros* de Soajo.
* Pelourinho de Soajo
* Antas da Serra de Soajo
* Conxunto dos espigueiros de Soajo

## Lagoas 
miniatura|Unha lagoa no río Adrão, Soajo.
Ao longo do río Adrão entre outros, fórmanse varias lagoas pequenas que son usadas como área de baño.

## Notas
Slackline

O **slackline** é un deporte de equilibrio no que se utiliza unha fita que se engancha entre dous puntos fixos, normalmente árbores, e ténsase. A diferenza do funambulismo, que esixe que o cable estea totalmente tenso, camíñase sobre unha fita plana de nailon ou poliéster flexible. Na corda frouxa camíñase sobre unha corda sen tensar. No slackline a fita é lixeiramente elástica, o que permite efectuar saltos e movementos máis dinámicos, mesmo posturas de ioga ou acrobáticas, e a tensión da fita pódese axustar segundo o nivel de experiencia do usuario ou a modalidade.

miniatura|Estudante practicando slackline na Universidade de Cambridge|esquerda|200x200px
## Modalidades 
Existen varias modalidades de slackline, a máis común é o "trickline", coa fita situada a pouca distancia do chan e bastante tensada, nesta modalidade practícanse saltos e trucos. A modalidade "waterlining" realízase sobre a auga. A "slackline Ioga" utiliza posturas e movementos tradicionais do ioga. A modalidade máis extrema é o "highline" con fitas situadas a máis de 20 metros de altura, esta modalidade require un equipo especial e experiencia en seguridade e montaxe. O "urbanlining" practícase en zonas urbanas, como parques ou rúas, e combina os outros tipos de slackline.
miniatura|Practicando a modalidade "highline" no Parque Nacional de Yosemite

## Historia 
A súa orixe está nunha parella de escaladores do Val de Yosemite, en California, nos primeiros anos da década de 1980. Adam Grosowsky e Jeff Ellington comezaron a camiñar por cadeas frouxas e cables preto dos aparcadoiros como forma de adestramento. Co tempo empezaron a utilizar o seu propio material de escalada para camiñar sobre el. A práctica fíxose popular entre os escaladores do val, e despois espallouse polo resto do país e o mundo. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Federación Mundial de Slackline
Euphorbia austriaca

***Euphorbia austriaca*** é unha especie fanerógama pertencente á familia Euphorbiaceae. 
## Distribución 
É endémica dos Alpes austríacos.

## Descrición 
É unha planta herbácea perennifolia que acada os 50–80&nbsp;cm de altura. Ten os talos peludos e dispersos. Os máis poboados redondéanselles as follas estreitamente de elípticas a ovadas. Miden entre sete e dez centímetros de longo e de 2 a 3,5&nbsp;cm de ancho. As inflorescencias en umbelas terminais. A froita é en forma de cápsula. O período de floración esténdese de maio a xullo.

## Taxonomía 
*Euphorbia austriaca* foi descrito por Anton Kerner von Marilaun e publicado en *Oesterreichische Botanische Zeitschrift* 25: 397. 1875. 
### Etimoloxía 
***Euphorbia***: nome xenérico que deriva do médico grego do rei Xuba II de Mauritania (52 a 50 a. C. - 23), Euphorbus, na súa honra – ou ben en alusión o seu grande abdome – xa que usaba medicamente *Euphorbia resinifera*. En 1753 Carlos Linneo púxolle o nome a todo o xénero.

A***ustriaca***: epíteto xeográfico que indica a súa localización en Austria.

### Sinonimia 
* *Euphorbia illirica subsp. illirica* (nom. aceptado)
* *Euphorbia austriaca* A.Kern. 
* *Euphorbia cantabrica* Rouy
* *Euphorbia carinthiaca* Traunf. ex Boiss.
* *Euphorbia cechica* Opiz
* *Euphorbia costata* Schur
* *Euphorbia distincta* Schur 
* *Euphorbia distinguenda* Schur 
* *Euphorbia hirsuta* Kit. ex Boiss. 
* *Euphorbia mollis* C.C.Gmel. 
* *Euphorbia multiformis* Schur 
* *Euphorbia pilosa* var. *austriaca* (A.Kern.) Nyman 
* *Euphorbia pilosa* var. *longifolia* Rouy 
* *Euphorbia pilosa* var. *procera* (M.Bieb.) Nyman 
* *Euphorbia pilosa* var. *reichenbachiana* (Willk.) Boiss. 
* *Euphorbia pilosa* var. *villosa* (Waldst. & Kit. ex Willd.) Nyman 
* *Euphorbia pilosa* subsp. *villosa* (Waldst. & Kit. ex Willd.) Nyman 
* *Euphorbia procera* M.Bieb. 
* *Euphorbia procera* var. *trichocarpa* Koch 
* *Euphorbia procera* var. *tuberculata* Koch 
* *Euphorbia reichenbachiana Willk. 
* *Euphorbia subcordata* (Klotzsch & Garcke) Schur
* *Euphorbia tauricola* Prokh.
* *Euphorbia villosa* Waldst. & Kit. ex Willd. Soó & Vigo 
* *Galarhoeus procerus* (M.Bieb.) Prokh.
* *Galarhoeus villosus* (Waldst. & Kit. ex Willd.) Prokh. 
* *Tithymalus austriacus* (A.Kern.) Á.Löve & D.Löve 
* *Tithymalus hirsutus* Lam. 
* *Tithymalus procerus* (M.Bieb.) Klotzsch & Garcke 
* *Tithymalus subcordatus* Klotzsch & Garcke 
* *Tithymalus tauricola* (Prokh.) Holub
* *Tithymalus villosus* (Waldst. & Kit. ex Willd.) Pacher
* *Tithymalus villosus* var. *trichocarpus* (Koch) Dostál
* *Tithymalus villosus* var. *tuberculatus* (Koch) Dostál
* *Tithymalus volhynicus'' (Besser ex Racib.) Holub

## Notas
Jean-Pierre Jeunet

**Jean-Pierre Jeunet** ([ʒɑ̃ pjɛʁ ʒœnɛ]), nado en Roanne (Loira) o 3 de setembro de 1953 é un director e guionista francés.

## Traxectoria 
Jeunet comprou a súa primeira cámara aos dezasete anos e fixo algunhas curtametraxes mentres estudaba animación en Cinémation Studios. Fíxose amigo de Marc Caro, artista de cómic que será o seu colaborador e codirector.

Tras dirixir curtametraxes, anuncios e vídeos musicais, como *Zoolook*, de Jean Michel Jarre, realizaron a súa primeira longametraxe, a comedia negra *Delicatessen* (1991). O éxito de *A cidade dos nenos perdidos* (1995) levou a Jeunet a ser o director de *Alien: Resurrection* (1997).

En 2001 Jeunet dirixiu ''Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain'' (2001), con Audrey Tautou.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
* Entrevista con Jeunet
* Jean-Pierre Jeunet at Virtual History
Abid Sharifov

**Abid Sharifov Goja oglu** (en azerí Şərifov Abid Qoca oğlu), nado o 6 de xaneiro de 1940 en Shaki, é un político azerí, viceprimeiro ministro do seu país desde 1995.

## Actividade profesional 
En 1962, graduou na Universidade Técnica de Azerbaijan cun grao en Enxeñería da Construción e nese ano contratouno o Departamento de Construción de Baku tras varios postos en niveis intermedios e superiores en 1972 chegou a xefe do  23.º departamento de construción de Baku en 1972 e asesor de xefe do Departamento de Construción do Consello de Ministros da RSS de Azerbaidján. Posteriormente foi xefe de *Azərnəqliyyattikinti* (*Construción de Transporte Azerí*) e en 1988  xefe de *Azərnəqliyyatyoltikinti* (*Construción Viaria azerí*). En 1991, Sharifov traballou como vicepresidente da compañía de encargada de electrificar a liña de ferrocarril entre Çerkezköy e Kapıkule (Turquía). En 1993, regresou a Azerbaidján como presidente da *Azərnəqliyyatyoltikinti.*

## Actividade política 
En 1995 o presidente azerí Heydar Aliyev nomeouno viceprimeiro ministro, posición ratificada en novembro de 2003, polo novo presidente Ilham Aliyev. Tamén copreside a  Comisión Intergobernamental Acerbaijan-Xapón*.*

## Notas
Kim Hunter

**Janet Cole**, nada en Detroit (Míchigan) o 12 de novembro de 1922 e finada en Nova York o 11 de setembro de 2002, foi unha actriz estadounidense coñecida como **Kim Hunter**.

## Traxectoria 
O primeiro papel de Hunter foi no filme negro *The Seventh Victim*, en 1943. En 1947, interveu na representación orixinal de *A Streetcar Named Desire*, no papel de Stella Kowalski. Recuperou o papel na versión cinematográfica da obra e gañou o Oscar á mellor actriz secundaria. Entre as dúas versións xa se convertera nun dos primeiros membros do Actors Studio.

Na década de 1950 estivo na lista negra do cinema e da televisión por ser sospeitosa de comunista durante o McCarthyismo. A partir de 1956 puido volver a actuar na televisión con éxito.

Aínda que non é recoñecible por mor da maquillaxe o seu papel máis lembrado e o da Doutora Zira no filme *O planeta dos simios* e dúas das súas secuelas.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Kim Hunter scripts and rehearsal notes, 1957–1993