open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Casa Barrié

A **casa Barrié** é un edificio de vivendas de 1926 deseñado polos arquitectos Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés no Ensanche da Coruña.

## Historia 
A casa Barrié localízase nun soar de 1178 m2 do Ensanche da cidade da Coruña. Era propiedade de Pedro Barrié de la Maza e fora rexeitado como localización da sede do Banco Pastor.

O primeiro proxecto de urbanización da parcela foi presentado en 1916 por Rafael González Villar e Leoncio Bescansa. Tratábase dun edificio cun perfil composto con torres e pináculos influído pola arquitectura de Antonio Palacios e semellante á casa Molina do propio González Villar situado no paseo do Parrote. A altura do edificio atrasou a concesión da licenza e paralizou o proxecto. Con todo, durante a construción derrubouse o forxado do primeiro andar, provocando a morte a dous obreiros. A influencia de Pedro Barrié fixo que o suceso apenas tivese publicidade.

Finalmente Barrié retiroulle o encargo a Bescansa, ofrecéndollo a Antonio Tenreiro e Peregrín Estellés, que estaban a traballar na sede do Banco Pastor.

## Descrición 
A casa Barrié está formada por tres bloques que solucionan a forte inclinación da parcela. O edificio é de estilo ecléctico con reminiscencias francesas e dúas cúpulas nas esquinas.

A decoración é pouco naturalista e inclúe elementos xeométricos antecedentes da *Art déco*.

A cúpula tivo que ser demolida e reconstruída en 2014 a causa de problemas construtivos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Turgalicia
Terra (satélite artificial)

**Terra**, tamén coñecido como **EOS-AM 1**, é un satélite artificial da NASA lanzado nun foguete Atlas IIAS desde a Base Vandenberg da Forza Aérea o 18 de decembro de 1999.

## Características 
Terra é o satélite principal do programa EOS (Satélites de Observación Terrestre) da NASA. Foi lanzado para estudar a superficie, a atmosfera e os océanos terrestres. Leva a bordo cinco instrumentos principais:

*ASTER (*Advanced Spaceborne Thermal Emission and Reflection Radiometer*): un radiómetro para estudar a emisión térmica do planeta.
*CERES (''Clouds and the Earth's Radiant Energy System*): mide a enerxía do proveniente e reflectida pola Terra.
*MISR (*Multi-angle Imaging Spectro-Radiometer*): unha cámara con espectrorradiómetro.
*MODIS (*Moderate-resolution Imaging Spectroradiometer*): unha cámara con espectrorradiómetro de maior resolución.
*MOPITT (*Measurements of Pollution in the Troposphere''): mide a contaminación na troposfera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Atlas IIAS
*CALIPSO (satélite)
*Aura (satélite)
*PARASOL
*CloudSat
*Aqua (satélite)
Primeira Autonómica de Galicia 2017/18

A tempada **2017–18** da Primeira Autonómica de Galicia iniciouse o 3 de setembro de 2017 e finalizou o 20 de maio de 2018.

## Grupo 1 
### Equipos 
### Clasificación 
|}

## Grupo 2 
### Equipos 
### Clasificación 
|}

## Grupo 3 
## Grupo 4 
## Grupo 5 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina da Federación Galega de Fútbol
Castro de Ares, Ares

**Castro de Ares** é un poboado fortificado de cumio existente no concello de Ares.

Ten forma case circular, dus 80 metros de diámetro. Consérvase unha liña defensiva aínda que está moi alterado por traballos agrarios. A cuarta parte da croa emprégaa o concello de Ares como zona loxística e de servizos. Hai antenas de telefonía móbil e equipamento do concello. A outra parte son prados.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas
Unión Deportiva Paiosaco

[dereita|miniatura|UD Paiosaco e [Casino Sociedade Deportiva Arzúa|CSD Arzúa, 2023.]]

A **Unión Deportiva Paiosaco-Hierros Añón** é un club galego de fútbol de Paiosaco, na parroquia de Lestón, no concello da Laracha, que compite na Preferente Galicia.

## Historia 
### Tempada a tempada 
|valign="top" width=0%|

|valign="top" width=0%|

|valign="top" width=0%|

|}

## Palmarés
***Primeira Galicia** **(2):** 1983/84, 2014/15.
***Segunda Galicia (8):** 1971/72, 1972/73, 1975/76, 1976/77, 1982/82, 1991/92, 2000/01, 2012/13.
***Copa da Coruña (4):** 1973, 1984, 2017, 2018.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club en lapreferente.com 
* Datos do club en resultados-futbol.com
Río Inxerto

**Río Inxerto** é un pequeno río do concello de Narón que fai de límite natural co concello de Ferrol. É un río urbano encaixado entre edificios e canalizado no seu tramo final.

miniatura|260px|dereita|Estación de bombeo do Inxerto, na Gándara.

Dende a década de 1980 a construción do Polígono industrial da Gándara e a urbanización da Gándara fixeron que o río fose canalizado, e o aumento da poboación provocou que terminase sendo parte do servizo de saneamento do concello vertendo augas sen tratamento á ría de Ferrol. En inverno a canalización insuficiente facía que desbordase. Estas novas canalizacións fixeron que fose trocado o trazado orixinal do río. En 2010 aprobouse un proxecto de saneamento. En 2016 iniciáronse as obras para rematar coas verteduras ao río facendo un colector paralelo que levaría as augas residuais á EDAR de Cabo Prioriño. As obras rematarían a finais do 2018 deixando o río xa vertidos. Estes traballos de canalización foran denunciados por ADEGA.

## Notas
Ribeiro FC

O **Ribeiro Fútbol Club** é un club galego de fútbol do concello de Ribadavia. Actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia.

## Uniforme 
* **Titular**: Camiseta amarela, pantalón negro e medias amarelas.

## Historia 
### Tempada a tempada 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club na Federación Galega de Fútbol
* Datos do club en lapreferente.com 
* Datos do club en resultados-futbol.com 
* Datos do equipo en siguetuliga.com
Lodoso

O topónimo **Lodoso** pode referirse a:

;En Galiza
***Lodoso**, parroquia do concello de Monterroso;
****Lodoso**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lodos**, lugar da parroquia de Santo André de Logares, no concello da Fonsagrada;
***O Logoso**, lugar da parroquia de Olveira, no concello de Dumbría;
***Lodosa**, concello da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Estella.
Lodeira

Como topónimo **Lodeira** pode referirse a:

;En Galiza
***Lodeira**, lugar da parroquia de Dexo, no concello de Oleiros;
***A Lodeira**, lugar da parroquia de Vilaselán, no concello de Ribadeo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Premio Guillem Nicolau

O **Premio Guillem Nicolau** é un certame literario en lingua catalá convocado con periodicidade anual polo Departamento de Cultura do Goberno de Aragón para fomentar e impulsar a creación literaria en catalán. O premio outórgase por unha obra literaria inédita en calquera xénero (narrativa, poesía, teatro, ensaio, tradución, etc.) que se ten que presentar explicitamente segundo a convocatoria do premio. O nome do premio é na honra do humanista aragonés do século XIV Guillem Nicolau.

## Gañadores do premio 
* 1993: (como *Premio Arnal Cavero*): Seminario de Filoloxía Románica da Universidade de Heidelberg
* 1995: Màrio Sasot Escuer
* 1997: Juli Micolau i Burgués, por *Manoll*
* 2004: José Miguel Gràcia Zapater, por *Vers a vers a Barcelona*
* 2006: Susana María Antolí Tello, por *Tornem a ser menuts*!
* 2011: Carles Terès Bellès, por *Licantropia*
* 2018: Marta Momblant Ribas por *Arbàgel. Un revolt d’amor*
* 2020: Merxe Llop Alfonso, por *Sílverti*.

## Notas
AD Regueira

**AD Regueira** é unha empresa galega con sede no Polígono industrial A Grela - Bens adicada á venda de pezas de automoción. Opera en Galicia, Asturias e León.

As orixes da empresa están nunha tenda de pezas para coches na rúa de Juan Flórez da Coruña, fundada polo exfutbolista Ramón Regueira Ramos. En 1989 entrou a formar parte do grupo belga AD Parts.

## Notas
O Lombiño

O topónimo **O Lombiño** pode referirse a:

;En Galiza
***O Lombiño**, lugar da parroquia de Corredoira, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***O Lombiño**, lugar da parroquia do Ézaro, no concello de Dumbría.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Lombiña**, lugar da parroquia do Xobre, no concello da Pobra do Caramiñal.
André Sainte-Laguë

**André Sainte-Laguë** (, nado en Casteljaloux (Lot e Garona) o 20 de abril de 1882 e finado o 18 de xaneiro de 1950, foi un matemático francés, pioneiro no campo da teoría de grafos. Os seus estudos sobre os métodos de asignación proporcional de escanos (publicados no ano 1910) tivo como consecuencia que un deses métodos leve o seu nome, o método Sainte-Laguë. Tamén leva o seu nome o Índice Sainte-Laguë, para medir a proporcionalidade dun resultado electoral.

André Sainte-Laguë é famoso tamén polo seu cálculo informal que supostamente demostraría que un abesouro non podería voar, ao que se refire o entomoloxista Antoine Magnan na introdución do seu libro *Le Vol des insectes* (Hermann e Cle, París, 1934). Este cálculo baseouse na comparación entre un avión e un abesouro, na que erroneamente asumiuse que as ás dos abesouros son lisas e planas. El, e outros, corrixiron pronto esta premisa, mais iso non evitou que persista ata a actualidade a historia do científico que demostrou que o voo dun abesouro é imposible.

André Sainte-Laguë publicou outros ensaios de divulgación matemática, entre os que destaca *Do coñecido ao descoñecido*, con prefacio do biólogo Jean Rostand, e que foi traducido a varias linguas.

## Traxectoria
Con vinte anos foi admitido tanto na École polytechnique como na Escola Normal Superior de París. Elixiu esta última, e fíxose coa praza de profesor, primeiro en provincias e máis tarde en París. Durante a primeira guerra mundial, e despois de ser ferido tres veces, entre 1917 a 1919 foi destinado ao Departamento de Invencións da Escola Normal Superior. Alí realizou estudos sobre proxectís de artillaría de longo alcance, e logo sobre o voo dos paxaros e materias relacionadas coa aviación.

Despois da primeira guerra mundial, e coma profesor nas escolas de París, pasou a ser lector de matemáticas no Conservatorio Nacional de Artes e Oficios. Máis tarde, en 1938, recibiu a cátedra de Matemática aplicada. Ensinou, así, a xeracións enteiras de enxeñeiros e técnicos. Foi tamén o organizador e anfitrión da Sección de Matemáticas do Palacio do Descubrimento, no cal está aínda presente a súa mente enciclopédica.

Ademais da súa carreira académica foi un activista, especialmente na Confederación de Traballadores Intelectuais, organización sindical fundada no ano 1920 e da que foi presidente en 1929. Desde os comezos da ocupación nazi tomou parte destacada da resistencia, e foi encarcerado durante un tempo. Tras a liberación deixou o seu posto no Conservatorio Nacional de Artes e Oficios, mentres crecía o seu número de estudantes. Para o ano en que morreu, daba clase a tres cursos diferentes, cun total de dous mil cincocentos alumnos.

Foi, entre outros, oficial da Lexión de Honor, Cruz de Guerra e Medalla da Resistencia, así como profesor na Escola Especial de Traballos Públicos (*École Spéciale des Travaux Publics*).

## Notas
Aeroporto de Shanghai-Hongqiao

O **aeroporto de Shanghai-Hongqiao**  é un dos dous aeroporto internacionais de Shanghai e un importante centro de conexións por aire da China. O aeroporto de Hongqiao opera principalmente voos domésticos e rexionais, con voos internacionais limitados. Está situado preto da cidade de Hongqiao no distrito de Changning, a 13 quilómetros ao leste do centro de Shanghai, máis preto á cidade que o aeroporto de Shanghai-Pudong.

Hongqiao é un centro de conexións para China Eastern Airlines, Shanghai Airlines, Juneyao Airlines e Spring Airlines. No ano 2016 usaron as súas instalacións un total de 40 460 135 pasaxeiros, sendo o 7º aeroporto máis concorrido da China e o 45º do mundo.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Pau Albarèl

**Pau Albarèl**, nado en Saint-André-de-Roquelongue (Aude) o 12 de decembro de 1873 e finado en Montpellier o 15 de xullo de 1929, foi un médico e escritor occitano.

## Traxectoria
Naceu nunha familia modesta, fillo de Alexandrina Albèrt e de Joan Albarèl, que era ferreiro. Estudou na súa vila natal e ingresou no Seminario Menor de Narbona, onde fixo o bacharelato, e despois estudou Medicina na Universidade de Montpellier. Con 22 anos defendeu a súa tese, sobre a patoloxía do raquitismo, e despois comezou a exercer como médico.

Instalouse en Carcassonne, despois como médico de cabeceira en Nevian, onde casou con Lúcia Agèl o 24 de outubro de 1899. En 1909 estableceuse en Narbona, e fíxose membro da Comisión Arqueolóxica. Ao estoupar a primeira guerra mundial serviu como médico e foi enviado a Salónica.

Comezou a escribir en lingua occitana seguindo a influencia de Aquiles Mir. Usou os pseudónimos de Joan de la Ròca, Balin Balan, Joan de la Pineda, lo Bascalaire, lo Piuletaire e Jirmèn lo Vièlh entre outros. En 1911 fundou a revista *La cigala narbonesa*. Foi membro da Escola mondina e da Escola audenca. En 1918 converteuse en Maioral de *felibrige*.

Faleceu logo dunha operación médica.

## Obra
* ''L'esperit tustaire, farça en 2 actes* (Tolosa, Bertomieu, 1903)
* *Viva lo vin, farcejada en 1 acte, en vèrses narboneses* (Tolosa, Bertomieu, 1904)
* *Margarideta* (comedia en tres actos; Tolosa, Bertomieu, 1905)
* *Pastorala* (1909)
* *Los meses, rondèls* (Narbona, 1909)
* *Orionda, legenda narbonesa* (Narbona, 1913)
* *A la qu'espotiguèt Montfòrt* (Narbona, 1913)
* *Lo pauràs, scèna de vendémia* (Narbona, 1913)
* *La votz de la pineda* (poesía, con prefacio de Valèri Bernard; Narbona, Calhard, 1914)
* *Los ulhals de Montlaurés, legenda narbonesa* (1921)
* *Lo trauc de la fada* (1922)
* *La femna muda* (comedia nun acto, Narbona, Brieu, 1922)
* *La taca de familha* (Narbona, Brieu, 1922)
* *La lenga mairala* (comedia nun acto; Narbona, Brieu, 1922)
* *L'eiretatge* (comedia nun acto; Narbona, Brieu, 1925)
* *Pirèna, legenda poëtica* (Narbona, Brieu,  1927)
* *Las anguialas de la menina* (Narbona, Brieu, 1927)
* *Lo camin de la crotz* (Narbona, Brieu, 1927)

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* *La Cigala narbonesa*, num. 138, agosto-outubro de 1929
* *La Cigala lengadociana*, num. 192
* Revista *Lo Gai saber*, outono de 1929
* Forièr, J.: *A l'entorn del centenari de Pau Albarèl'' , id num. 376, outubro de 1974

### Ligazóns externas
* Sit oficial CIRDÒC
* Biografía de Pau Albarèl (en francés)
Antonio Beduzzi

**Antonio María Nicolao Beduzzi**, nado en Boloña en 1675 e finado en Viena o 4 de marzo de 1735, foi un pintor, escenógrafo e arquitecto italiano do barroco, posteriormente nacionalizado austríaco, que estivo activo en Viena a principios do século XVIII.

Logo de pasar a súa infancia en Boloña, despois da súa graduación trasladouse a Viena, onde sucedeu a Lodovico Burnacini como arquitecto da corte vienesa en 1708.

Foi alumno de Giovanni Gioseffo dal Sole.

## Obras 
miniatura|esquerda|Fresco do santuario de María Taferl
Entre as súas obras máis representativas cómpre salientar as seguintes:
* O interior e o altar da abadía de Melk, logo da reconstrución barroca de Jakob Prandtauer.
* A igrexa de San Leopoldo en Klosterneuburg, preto de Viena.
* O museo da catedral de Passau, en Viena.
* O proxecto para o teatro vienés Kärntnertortheater (actualmente Hotel Sacher).
* Os frescos de Landhaussaal no Palais Niederösterreich de Viena.
* O fresco na cúpula do Santuario de María Taferl que representa a asunción de María e oito escenas da súa vida.
* O fresco na bóveda da nave central do Santuario de María Taferl que representa a apoteose de San Xosé.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wodarz-Eicher, Eva. *Narrenweisheit im Priestergewand*. Herbert Utz Verlag. Múnic, 2007 [ISBN  978-3-8316-0660-3]

### Ligazóns externas 
* Biografía de Antonio Beduzzi. Universidade de Innsbruck *(en alemán)*
Aeroporto de Mitilene

O **aeroporto internacional de Mitilene "Odysseas Elytis"**  é un aeroporto que serve a Mitilene, a capital da illa grega de Lesbos.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Francisco de Orellana

**Francisco de Orellana**, nado en Trujillo, Estremadura en 1511, e finado no río Amazonas en novembro de 1546, foi un explorador, conquistador e adiantado español na época da colonización española de América. Participou na conquista do Imperio Inca e, no posterior, foi nomeado gobernador en diversas poboacións. Consideróuselle como un dos conquistadores máis ricos da súa época.

En 1535, participou na pacificación e fundación de Portoviejo onde desempeñou os cargos de rexedor, alcalde ordinario ademais de tenente de gobernador e un dos primeiros veciños. En 1537, fundou a cidade de Guayaquil, que fora destruída polos indíxenas nativos en varias ocasións e recolocada por diferentes colonizadores españois. O ano seguinte recibiu o título de tenente de gobernador de Guayaquil. Despois de rematar a reconstrución da cidade partiu cara a Quito e, xunto a Gonzalo Pizarro, organizou unha expedición que remataría co descubrimento do río Amazonas.

Tras sobrevivir á travesía da viaxe pola Amazonia, partiu de regreso a España onde foi acusado de traizón por cargos presentados por Pizarro. Tras ser absolto, organizou outra expedición, pero non contou co capital nin coa aprobación necesarias. Por esta razón, dedicouse á pirataría e dirixiuse novamente ó Amazonas, onde xunto á maior parte da súa tripulación faleceron sen localización específica ó longo do río.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Michael Bleekemolen

**Michael Bleekemolen**, nado en Ámsterdan o 2 de outubro de 1949, é un expiloto de carreiras dos Países Baixos. Correu cos equipos RAM e ATS na Fórmula 1.

## Traxectoria
Iniciouse na Fórmula Vee e probou sorte na Fórmula 1 en 1977, onde non conseguiu cualificar no seu gran premio. Con todo, volveu ao ano seguinte con ATS, durante catro carreiras, pero só cualificou unha vez en Watkins Glen.

Despois da Fórmula Un volveu a Fórmula 3 durante tres anos e gañou dúas roldas do Campionato Europeo, terminando segundo na serie, tras Alain Prost. De alí mudouse para as carreira de Renault antes de retirarse. Os seus fillos Jeroen e Sebastiaan tamén son pilotos.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *italica* indican volta rápida)

### Resultados completos na Porsche Supercup
(clave) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *italica* indican volta rápida)

‡ Non elixible para puntuar

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile at www.grandprix.com
Apiario Editora

A **Apiario Editora** é unha editorial galega fundada en 2014 e radicada na Coruña. Está dirixida por Antía Otero e Dores Tembrás.

## Historia e características 
[miniatura|[Antía Otero (no medio) presentando a Editora na Libraría Paz de Pontevedra, con Miriam Ferradáns (esquerda) e Elvira Ribeiro (dereita). Xaneiro 2020.]]
O seu catálogo contén literatura actual. Publica exclusivamente libros en galego, ademais dunha colección de obxectos. O fondo editorial en 2018 era de 11 títulos. A editorial tamén imparte cursos (presenciais na súa sede ou ben en liña) para centros de ensino e institucións públicas e privadas.

O primeiro libro publicado por Apiario foi *Celebración*, de Gonzalo Hermo, que saíu do prelo en 2014. A obra foi traducida ao catalán, e recibiu o Premio da Crítica de poesía galega no 2014 e o Premio Nacional de Poesía Joven Miguel Hernández no 2015.

O nome da editorial, Apiario, está tomado do ámbito da apicultura, como forma de representación da creación en comunidade, o traballo artesán e a comunicación para a creación do libro. Deste modo, as distintas coleccións tamén teñen nomes relacionado co mesmo ámbito.

## Obras
A editorial traballa con diferentes xéneros: ensaio e divulgación, poesía e literatura infantil.

As coleccións son: 
* "Niño de abella", para álbums ilustrados, destinada a público infantil e xuvenil.
* "Cera labrada", poesía. 
* "Pan de abella", plaquettes. 
* "Abella mestra", ensaio  e divulgación.

As obras publicadas foron:
* *Desescribindo* Marilar Aleixandre, 2016)
* *Celebración* (Gonzalo Hermo, 2014)
* *No seu despregar* (VVAA, 2016)
* *Lumes* (Ismael Ramos, 2017)
* *O deserto* (María do Cebreiro, 201)
* *Poesía hexágono* (VV.AA., 2015)
* *O Gran Rexeitamento. Flores para Albert Ayler* (Daniel Salgado, 2017)
* *Auga a través* (Dores Tembrás, 2016)
* *Porque Cuqui non quere ir á lavanderia* (María Lado, 2014)
* *Caer de cu polo universo* (Estíbaliz Espinosa, 2015)
* *O branco non pinta!* (Antía Otero e María Díaz, 2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da editorial
Lingua yavapai

O **yavapai** é unha lingua indíxena falada polo pobo yavapai, que habita no oeste e o centro de Arizona. Ten catro variedades dialectais: kwevkepaya, wipukpaya, tolkepaya e yavepe. Téñense publicado estudos lingüísticos dos dialectos kwevkepaya (sur), tolkepaya (oeste), wipukepa (Verde Valley) e yavepe (Prescott).

O yavapai foi falado outrora ó longo do norte e oeste do estado de Arizona, pero no presente só se fala nas reservas yavapai de Fort McDowell, Verde Valley e Prescott. O yavapai está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Biggs, Bruce. 1957. Testing Intelligibility among Yuman Languages. In *International Journal of American Linguistics*. Vol. 23, No. 2. (abril 1957), pp.&nbsp;57–62. University of Chicago Press.
* Mithun, Marianne. 1999. *The Languages of Native North America*. Cambridge University Press.
* Shaterian, Alan William. 1983. *Phonology and Dictionary of Yavapai*. University of California, Berkeley.
Philippe Adams

**Philippe Adams**, nado en Mouscron o 19 de novembro de 1969, é un piloto de carreiras belga.

## Traxectoria
### Inicios 
Adams comezou por primeira vez no automobilismo aos doce anos, correndo en karts, antes de comezar nas carreiras de coches en 1984. Na tempada de Fórmula 3 de 1992, Adams competiu no Campionato británico de Fórmula 3, terminando segundo na xeral da tempada.

### Despois da Fórmula Un 
Adams nunca regresou a Fórmula Un, optando por regresar á escena nacional, principalmente ás carreiras de coches de turismo e coches deportivos. Retirouse das carreiras aos 32 anos de idade, traballando como xerente de vendas da SEAT no seu país.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula 3000 do Xapón
(clave) (Carreiras en **grosa** indica pole position) (Carreiras en *italica* indica volta rápida)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Profile on F1 Rejects
Edgar Barth

**Edgar Barth**, nado en Herold o 26 de xaneiro de 1917 e finado en Ludwigsburg o 20 de maio de 1965, foi un piloto Alemán (Alemán do leste ata 1957, posteriormente occidental) de Fórmula 1 e piloto de coches deportivos.

## Traxectoria
Comezou a súa carreira como piloto de motocicletas cunha DKW e máis tarde cambiou aos deportivos BMW. A fábrica alemá oriental de BMW converteríase na Eisenacher Motorenwerk (EMW) despois da guerra. Correu nestes coches de Fórmula 2 na Alemaña Occidental ata que a política impediuno. En 1957 emigrou a Occidente.

Barth gañou os Campionatos Europeos de Montaña de 1959, 1963 e 1964 para Porsche e tamén na Targa Florio de 1959.

Ademais das carreiras de Fórmula 2 con Porsche 718, tamén participou nas 24 Horas de Le Mans en numerosas ocasións.

Participou catro veces no Gran Premio de Alemaña, o último en 1964 para Rob Walker nun Cooper. Nove meses despois sucumbiu ao cancro e morreu, con 48 anos de idade, en Ludwigsburg.

O fillo de Edgar Barth, Jürgen Barth, converteuse en enxeñeiro de Porsche e tamén participou no automobilismo, gañando as 24 Horas de Le Mans de 1977.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Aeroporto internacional Soekarno-Hatta

O **aeroporto internacional Soekarno-Hatta** , abreviado como **SHIA** ou **Soetta**, é o principal aeroporto que serve a Iabotabek, a área metropolitana de Iacarta na illa indonesia de Xava. Bautizado na honra do primeiro presidente e vicepresidente de Indonesia, Sukarno e Mohammad Hatta, o aeroporto está situado en Benda, Tangerang, a uns 20 quilómetros ao noroeste do centro de Iacarta. Debido á súa proximidade á veciñanza de Cengkareng tamén é coñecido como **aeroporto de Cengkareng**, procedendo o seu código IATA desta denominación. É o aeroporto máis grande e concorrido do país, ademais de ser o máis concorrido do hemisferio sur. No ano 2016 foi o 22º aeroporto máis concorrido do mundo. Xunto co aeroporto Halim Perdanakusuma, o segundo aeroporto da cidade, servíronse a máis de 70 millóns de pasaxeiros en 2017 na área metropolitana de Iacarta. Segundo a compañía OAG, o aeroporto foi o 7º mellor conectado do mundo e 1º da zona Asia-Pacífico.

O aeroporto comezou a realizar operacións domésticas no ano 1985 substiuíndo ao vello aeroporto de Kemayoran. En 1991 foi ampliado para substituír o aeroporto Halim Perdanakusuma en voos internacionais, sendo este usado como solución temporal ata que Soekarno–Hatta foi completado. Kemayoran foi demolido e Halim Perdanakusuma aínda opera voos chárter, VIP e privados, sendo reaberto como aeroporto comercial secundario para voos domésticos para aliviar a Soekarno–Hatta que está superando a súa capacidade debido ao rápido crecemento das viaxes por aire en Indonesia.

O aeroporto adoita a ter problemas para acomodar todos os voos co seu límite actual de 81 movementos por hora. Aínda que opera por riba da súa capacidade, un estudo realizado entre abril e maio de 2012 por Airport Council International (ACI) afirmou que estaba sendo operado con seguridade. As súas dúas pistas operativas teñen problemas de pavimento e resistencia. Para reducir a conxestión e acadar o obxectivo de operar 100 voos por hora estase a construír unha terceira pista que se agarda comece a operar en 2018. A mellora das dúas pistas actuais está case rematada para poder acomodar con seguridade as operacións de avións de fuselaxe ancha.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Saint Denis-Roland Garros

O **aeroporto de Saint Denis-Roland Garros** , anteriormente coñecido como **aeroporto de Gillot**, é un aeroporto situado en Sainte-Marie, no departamento francés de Reunión. atópase a 7 quilómetros ao leste de Saint-Denis e foi bautizado na honra do aviador Roland Garros que naceu na cidade.

## Aeroliñas e destinos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Pobo mohave

Os **mohave** (en mohave: *Aha Makhav*) son un pobo de nativos americanos de Arizona que habitan a carón do río Colorado e o deserto de Mohave. Están divididos en dúas reservas, a reserva india Fort Mojave, que inclúe territorio entre os estados de California, Arizona e Nevada, e a das Tribos indias do río Colorado, que tamén conta con membros dos pobos chemehuevi, hopi e navagho.

As reservas orixinais do río Colorado e de Fort Mojave foron estabelecidas en 1865 e 1870, respectivamente.

## Lingua 
A lingua mohave pertence á póla do río da familia das linguas yuma. En 1994, arredor de 75 persoas das reservas falaban a lingua, de acordo coa lingüista Leanne Hinton. A tribo ten publicado materiais escritos, e existen renovados esforzos por ensinar a lingua ós nenos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Devereux, George. 1939. "Mohave Culture and Personality". *Character and Personality* 8:91-109, 1939.
* Devereux, George. 1938. "L'envoûtement chez les Indiens Mohave. *Journal de la Société des Americanistes de Paris* 29:405-412.
Aeroporto de Shijiazhuang-Zhengding

O **aeroporto de Shijiazhuang-Zhengding**  é o principal aeroporto que serve a Shijiazhuang, a capital da provincia chinesa de Hebei. É o centro de conexións para Hebei Airlines e unha cidade focal para China United Airlines e Spring Airlines.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Castro de Cervás

O **Castro de Cervás** é un poboado fortificado de chaira situado en Ares.

Ten forma case circular duns 60 metros de diámetro cunha liña defensiva. A croa está dividida en parcelas empregadas como prados e leiras.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Aeroporto Ninoy Aquino

O **aeroporto internacional Ninoy Aquino** , anteriormente coñecido como **aeroporto internacional de Manila**, é o aeroporto que serve a Manila e á súa área metropolitana. Está situado ao longo dos límites entre as cidades de Pasay e Parañaque, a uns 7 quilómetros ao sur da propia Manila. O aeroporto é a principal porta de entrada para pasaxeiros internacionais a Filipinas e serve como contro de conexións para AirAsia Philippines, Cebgo, Cebu Pacific, PAL Express e Philippine Airlines. Está operado por Manila International Airport Authority (MIAA), un departamento do Departamento de Transporte do goberno filipino.

Oficialmente é o único aeroporto que serve a área de Manila. Porén, na práctica, tanto o Ninoy Aquino como o aeroporto de Clark, situado na Zona do Porto libre de Clark en Pampanga serven a zona de Manila, sendo Clark usado principalmente por aeroliñas de baixo custo polas súas taxas máis baixas. En tempos recentes houbo peticións para que Clark substituíse a Ninoy Aquino como principal aeroporto de Filipinas. Foi bautizado na honra do senador Benigno "Ninoy" Aquino, Jr., asasinado no aeroporto no ano 1983.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Castro da Punta de Santa Mariña

**Castro da Punta de Santa Mariña** ou Castro de Santa Mariña é un poboado fortificado nunha península en Ares.

## Descrición
É un castro costeiro coas defensas no istmo da península e adaptado á forma da rocha. A entrada sería por un pequeno camiño situado entre as defensas e o cantil. Está protexido por dúas murallas monumentais con forma de arco, unha situada no itsmo e outra maior dus 100 metros no propio castro, entre elas hai un foxo cortado entre cantís.
No interior do recinto vense varias construcións en ruínas que pertenceron a unha batería militar que desfixo o castro. Ao leste do castro hai unha galería coñecida como Cova dos Mouros ou de Santa Mariña, duns 120 metros de lonxitude e 1,5 metros de altura escavada na rocha e que se supón relacionada co castro.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
Píldora dourada americana

A **píldora dourada americana** (***Pluvialis dominica***) é unha especie de ave Charadriiforme da familia Charadriidae.

## Morfoloxía 
miniatura|*Pluvialis dominica* a punto de iniciar o voo.Nótese a cor escura da plumaxe na zona posterior das axilas.
É unha ave de mediano tamaño cun peso de 122-194 gramos, unha lonxitude de 23 a 30&nbsp;cm e unha envergadura alar de entre 45,7 e 66&nbsp;cm. É moi semellante ás outras dúas especies de píldoras de Eurasia e do Pacífico. A píldora dourada americana é máis pequena, máis delgada e ten as patas lixeiramente máis longas cá píldora dourada europea -*Pluvialis apricaria*-, que tamén se diferencia por ter as plumas axilares de cor branca. É moi semellante á píldora dourada siberiana -*Pluvialis fulva*- que noutros tempos eran consideradas da mesma especie. A píldora dourada siberiana é mais delgada cá especie americana, ten un peteiro mais curto, as patas mais longas e a cor da súa plumaxe é polo xeral mais amarelo na súa parte posterior. Durante a tempada reprodutora estas tres especies amosan un marcado dimorfismo estacional no que amosan unha plumaxe moi parecida: partes inferiores negras e rostro negro abeirado de branco, cun moteado amarelo no dorso e na parte superior das ás.

## Alimentación 
Aliméntanse, xeralmente guiadas pola súa aguda vista, de insectos, vermes, crustáceos e outros invertebrados. Para buscar o seu alimento frecuentan as pradarías, as praias e as chairas intermareais. Durante a época de cría tamén se alimentan de bagas na tundra ártica. Para isto seguen unha ruta de migración elíptica; as aves en voo cara ao norte pasan a través de América Central entre os meses de xaneiro e abril e fan unha escala para alimentarse e descansar no interior dos Estados Unidos, nos estados de Indiana e Illinois. No outono boreal, toman unha ruta mais ao leste, voando principalmente sobre a marxe oeste do océano Atlántico e do mar Caribe ás zonas de invernada nas chairas do curso medio e baixo dos ríos Paraná e Uruguai. É bastante habitual observar exemplares divagantes desta especie no oeste de Europa.

## Notas 
## Véxase tamén
María (e os demais)

***María (e os demais)*** (en ) é un filme galego-catalán de 2016 dirixido por Nely Reguera. Ambientada e rodada integramente en Galicia en lingua castelá, estreouse en galego o 7 de outubro de 2020 a través da TVG. A tradución ó galego foi realizada por Margarita Díaz.

## Sinopse 
Dende que morreu a súa nai cando tiña 15 anos, María tívose que dedicar a coidar do seu pai e dos seus irmáns. Cun carácter responsable e controlador, sempre foi o alicerce da familia. Por iso, cando o seu pai se namora de súpeto da súa enfermeira e anuncia o seu inminente compromiso, María sente que a súa vida se esvaece.

## Personaxes 
* Bárbara Lennie como María
:Voz da dobraxe galega de Ana Lemos.
* José Ángel Egido como Antonio
:Voz da dobraxe galega de Tacho González.
* Pablo Derqui como Jorge
:Voz da dobraxe galega de Raúl Dans
* Vito Sanz como Toni
:Voz da dobraxe galega de Antón López.
* Marina Skell como Cachita
* Julián Villagrán como Dani
* Alexandra Piñeiro como Anne
* Rocío León como Julia
* Aixa Villagrán como Bea
* María Vázquez como Sofía
* Miguel de Lira como Sergio
* Luísa Merelas como Rosario
* Ernesto Chao como Arturo
* Fran Lareu como Rafa

## Palmarés cinematográfico 
* 2016: Premios Goya: Nomeada a mellor dirección novel e actriz (Lennie).
* 2016: Premios Feroz: Mellor actriz (Bárbara Lennie).
* 2017: Premios Fénix: Nomeada a mellor actriz (Bárbara Lennie).

### XV edición dos Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto de Tromsø, Langnes

O **aeroporto de Tromsø, Langnes**  é un aeroporto situado na localidade de Langnes en Tromsø, Noruega. Atópase na ribeira oeste da illa de Tromsøya, a uns 4 quilómetros ao noroeste do centro da cidade. O aeroporto é propiedade e está operado pola compañía estatal Avinor. No ano 2017 foi usado por un total de 2 271 748 pasaxeiros, sendo o quinto aeroporto máis concorrido do país.

O aeroporto inaugurouse o día 14 de setembro de 1964, substituíndo ao aeroporto de Tromsø, Skattøra. Tromsø é un dos principais centros de conexións para os voos da aeroliña rexional Widerøe cara Finnmark. Dende a súa apertura Scandinavian Airlines (SAS) realizou os principais voos cara a outros aeroportos primarios. Braathens SAFE e a súa subsidiaria Busy Bee operaron dende Tromsø de 1967 ata 2002. Norwegian Air Shuttle leva voando dende o aeroporto dende o ano 1992 e Lufttransport ten a súa principal base de operacións en Tromsø. A actual Terminal B foi construída en 1977. A Terminal A inaugurouse en 1997, despois de que se ampliase a pista 240 metros e se construise unha nove torre de control.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Brasilia

O **aeroporto internacional de Brasilia-Presidente Juscelino Kubitschek**  é un aeroporto que serve a Brasilia, a capital do Brasil. Dende o 22 de abril de 1999 é chamado na honra de Juscelino Kubitschek de Oliveira (1902-1976), o 21.º presidente do país. Está situado na rexión administrativa de Lago Sul do Distrito Federal do Brasil. Algunhas das súas instalacións son compartidas coa Forza Aérea Brasileira. O aeroporto está operado por Inframérica.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia

O **Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia**, **INTECMAR**, é o centro de referencia para o control da calidade do medio mariño e a aplicación das disposicións legais en materia de control técnico-sanitario dos produtos do mar, en Galicia.

Creouse por Lei no ano 2004 baixo a figura de Ente Público adscrito á Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos, asumindo as competencias e funcións do antigo **Centro de Control do Medio Mariño (CCMM)**, do que é sucesor e do que tamén herdou as instalacións.

En 2021 foi nomeado como *Laboratorio Nacional de Referencia de Biotoxinas Mariñas*, para asumir o papel de laboratorio asesor dos diferentes centros de control oficial autonómicos en todo o referente ás biotoxinas mariñas e formar ó seu persoan nas técnicas de laboratorio axeitadas.

## Notas 
## Véxase tamén
* Biotoxina
* Biotoxina mariña
* IGAFA
* Toxina anmésica dos moluscos
* Toxina diarreica dos moluscos
* Toxina paralizante dos moluscos

### Ligazóns externas
*Web do INTECMAR
Aeroporto de Pointe-à-Pitre

O **aeroporto internacional de Pointe-à-Pitre** ou **aeroporto de Pointe-à-Pitre Le Raizet**  é un aeroporto que serve á cidade de Pointe-à-Pitre na illa de Grande-Terre en Guadalupe, Francia.

O aeroporto está situado en Abymes, a 2,4 quilómetros ao norte de Pointe-à-Pitre. É un centro de conexións principal para Air Caraïbes e Air Antilles Express. Air France ten tamén dous Airbus A320 baseados no aeroporto para voos rexionais. Trátase do maior dos seis aeroportos que ten o arquipélago. It is the largest of the six airports in the archipelago. No ano 2015 foi usado por 2 089 763 pasaxeiros. É o segundo aeroporto máis concorrido das Antillas Menores despois do aeroporto Raíña Beatrix en Aruba.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Centro Tecnolóxico do Mar

O **Centro Tecnolóxico do Mar** (**CETMAR**) é unha fundación de interese galego constituída en 2001 por iniciativa da Consellería de Pesca e Asuntos Marítimos á que está adscrita, da Dirección Xeral de I+D+I da Xunta de Galicia e do Ministerio de Ciencia e Innovación.

O obxectivo fundamental do Centro é impulsar a mellora do medio mariño e os sectores que del dependen a través da cooperación entre institucións, centros de investigación e o sector marítimo-pesqueiro; fomentando a implicación dos sectores dependentes do mar en actividades de investigación, desenvolvemento e innovación e favorecendo a eficiencia de tódalas actividades relacionadas co uso e explotación do medio mariño.

O **CETMAR** ten a súa sede en Bouzas, Vigo.
Bárbara Lennie

**Bárbara Lennie Holguín**, nada en Madrid o 20 de abril de 1984, é unha actriz española de orixe arxentina. A moi curta idade trasladouse xunto á súa familia a Bos Aires (Arxentina), onde viviu até os seis anos, para logo regresar novamente a España en 1990.

## Traxectoria 
Licenciouse en Interpretación pola Real Escola Superior de Arte Dramática. Protagonizou os filmes *Dictado*, *Todas las canciones hablan de mí*, *Mujeres en el parque*, *Obaba*, *La bicicleta*, *Todos los días son tuyos*, e *Más pena que gloria*, no que debutou con só quince anos. Ademais traballou en *Las trece rosas*, de Emilio Martínez Lázaro, *La piel que habito*, de Pedro Almodóvar. Os seus últimos traballos inclúen filmes como *Magical Girl* de Carlos Vermut, *María (e os demais)* de Nely Reguera e *Contratiempo* de Oriol Paulo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Castro de Lubre

**Castro de Lubre** é un poboado da idade de ferro de chaira fortificado en Ares.

É un castro de chaira situado no límite dunha baixada aproveitando o desnivel do terreo. Está moi alterado por labores agrarias. Tería unha forma circular duns 100 metros de diámetro cunha soa liña defensiva. Só se conservan algúns terrapléns como lindes de leiras.
Na zona consérvanse os topónimos de Vila dos Mouros e Agro do Castro, preto da igrexa parroquial.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro
María Victoria Fernández-Latorre

**María Victoria Fernández-Latorre Ozores**, nada en Madrid o 8 de xaneiro de 1906 e finada na mesma cidade o  19 de decembro de 2000, foi unha muller da burguesía galega.

## Traxectoria
Foi a segunda filla de Juan Fernández Latorre, fundador de *La Voz de Galicia*, e de Felisa Ozores de Prado. Naceu no Palacio do Goberno Civil de Madrid, cando seu pai ocupaba o cargo de gobernador civil. Recibiu o seu nome por María Victoria Montero Ríos, filla de Eugenio Montero Ríos e esposa de Manuel García Prieto.

Residiu nun piso fronte ao Teatro Real de Madrid, e pasou longas estancias no pazo de Miraflores, en Oleiros. De nova, xunto coa súa irmá Felisa, tivo unha institutriz francesa.

En setembro de 1924 casou co enxeñeiro José Fernández-España Vigil, finado en 1927 en accidente de circulación. Con el foi nai de María Victoria Fernández-España (nada en xuño de 1925) e de María Josefa Fernández-España, que naceu cando o pai xa morrera. En abril de 1931 casou en segundas nupcias co licenciado en Farmacia Emilio Rey Romero, e foi nai de Emilio (1932), Paloma e Santiago Rey Fernández-Latorre (1938).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*"Falleció la hija del fundador de La Voz", artigo en *La Voz de Galicia*, 20 de decembro de 2000 .
Edelmira Cacheda Otero

**Edelmira Cacheda Otero**, nada en Buenos Aires o 14 de xuño de 1912 e finada na Coruña en abril de 2011, foi unha mestra e escritora galega.

## Traxectoria
Xa de pequena regresou cos seus pais a Galicia. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, e empezou a dar clase en 1934. Foi profesora no CEIP Raíña Fabiola, dirixido polo seu marido Alejo Candocia. Xunto a el creou a Agrupación Folklórica Infantil Caraveliños, dirixido por ela. O seu libro *Contos que van pra feira* (1961) está considerada a primeira obra dramática escrita en galego por unha muller.

En 2002 recibiu unha homenaxe do Concello de Santiago de Compostela. Foi soterrada en Landoi (Cariño). Tivo catro fillos.

## Obra
**Contos que van pra feira. Tres sainetes* (autoedición, 1961; 1973)
**Contos de nenos.  Leuturas, poesías, escea de Nadal* (Everest, 1975)
**Churruscadas. Contos e teatro* (autoedición, 1979)

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sociedade Deportiva Bande

A **Sociedade Deportiva Bande** é un club de fútbol galego do concello de Bande. Actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o campo do Outeiro.

## Uniforme 
***Uniforme titular**: Camiseta a raias brancas e violetas, pantalón branco e medias brancas.

## Datos do club 
### Historial na liga 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club na Federación Galega de Fútbol
* Datos do club en lapreferente.com
Campo Municipal do Outeiro

O **Campo Municipal do Outeiro** é un estadio de fútbol situado en Bande. O seu propietario é o Concello de Bande e nel xoga os seus partidos como local o SD Bande.

Dispón dun terreo de xogo de herba artificial de 98 x 70 metros; conta ademais cunha bancada cuberta con capacidade para 500 espectadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do estadio en futgal.es
* Datos do estadio en paxinasgalegas.es
Cultural Deportiva Beluso

dereita|miniatura|Bufanda e pósters do equipo na cantina do campo.

A **Cultural Deportiva Beluso** é un club de fútbol&nbsp;galego&nbsp;da parroquia de Beluso (Bueu). Fundouse en 1975, e compite no Grupo 2 da Preferente Galicia. O seu terreo de xogo é o campo das Laxes.
## Historia
En 1985 ascendeu por primeira vez á Segunda Rexional, onde se mantivo seis tempadas antes de dar o salto a Primeira Rexional na 1990-91. Nos anos 90 era unha canteira forte en Galicia, chegando algún dos seus xogadores a Segunda e Segunda B. Na 1995-96 descendeu á Segunda Rexional, e non volveu á maior categoría da provincia ata as tempadas 2005-06 e 2006-07.

No ano 2009-10 tocou chan en terceira rexional pero a partir de aí unha serie de ascensos en poucos anos levárono á Preferente Galicia na 2017-18. Foise consolidando na categoría, e chegou mesmo a loitar polo play-off a Terceira División. Na 2022-23 descendeu por arrastres, pero conseguiu ascender de novo na seguinte campaña, cun equipo totalmente renovado. Na 24-25 acadou o título simbólico de campións de inverno con 38 puntos en 17 xornadas e cunha clasificación ao play-off a Terceira RFEF no que quedou sen o ascenso nunha quenda de penaltis.

Mantén unha rivalidade co Rápido Bahía, Bueu e nos últimos anos Moaña ao ser clásicos da Preferente.

## Uniforme 
***Uniforme titular**: Camiseta azul celeste, pantalón branco e medias azuis celestes.

## Datos do club 
### Historial na liga 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do club na Federación Galega de Fútbol
* Datos do club en lapreferente.com
Lista de obras de Tiziano

Esta páxina contén unha táboa coas principais **obras de Tiziano**, seguido por unha lista onde se pode atopar, en orde cronolóxica, un crecente número de obras do pintor. A produción de Tiziano desenvólvese en preto de setenta anos de historia, de 1506 a 1576, e foi moi abondosa, case sempre por encargas. Neste artista, pódese observar o cambio que se produce no concepto de artista durante o Renacemento, que pasan de ser simples artesáns a figuras con gran recoñecemento social.

A temática da súas obras é moi ampla e variada pois retrata as principais figuras da época (reis, nobres etc.), realiza encargos para estamento eclesiástico (igrexas e mosteiros) e para a nobreza, pinta paisaxes ou escenas mitolóxicas onde amosa o clasicismo renacentista e anuncia algúns dos elementos do Barroco. A súa obra condénsase en tres temas xenéricos: os retratos, as escenas mitolóxicas e as representacións de temas relixiosos. Porén, estas categorías non son compartimentos estancos posto que, en múltiples ocasións, víronse mesturadas como nos casos dos retratos de personaxes recoñecibles dentro de escenas mitolóxicas ou relixiosas.

Case toda a súa obra consérvase nos grandes museos do mundo: no Museo do Prado (quizais colección máis importante polo número e calidade das obras), Museo do Louvre, Galería Uffizi, Mosteiro do Escorial e National Gallery de Londres.

## As obras principais 
As principais obras de Tiziano, con imaxe. As obras atribuídas a Tiziano, cunha participación máis ou menos directa e con maior ou menor seguridade dos críticos son máis de cincocentas. 
 

## Notas 
## Véxase tamén
Loreto

O topónimo **Loreto** é un fitónimo que indica un lugar poboado de loureiros. Acadou difusión polo mundo grazas á advocación mariana da Virxe de Loreto. Pode referirse a:

;En Galiza:
***Loreto**, lugar da parroquia de Noal, no concello de Porto do Son.

;Fóra de Galiza

;En Andalucía
***Loreto**, localidade na provincia de Granada.

;Na Arxentina
***Loreto**, localidade da provincia de Corrientes;
***Loreto**, localidade da provincia de Misiones;
***Loreto**, localidade da provincia de Santiago del Estero;
****Departamento Loreto**, división administrativa da provincia de Santiago del Estero.

;En Bolivia
***Loreto**, localidade do departamento de Beni.

;No Brasil
***Loreto**, municipio do estado de Maranhão.

;En Ecuador
***Loreto**, localidade da provincia de Orellana;
****Cantón Loreto**, na provincia de Orellana.

;En Filipinas
***Loreto**, municipio da provincia de Agusan del Sur;
***Loreto**, municipio da provincia das illas de Dinagat.

;En Francia
***Loreto-di-Casinca**, localidade do departamento de Alta Córsega;
***Loreto-di-Tallano**, localidade do departamento de Córsega do Sur.

;En Italia
***Loreto**, localidade da provincia de Ancona;
***Loreto Aprutino**, localidade da provincia de Pescara.

;En México
***Loreto**, localidade do estado de Baixa California Sur;
***Loreto**, localidade do estado de Xalisco;
***Loreto**, localidade do estado de Zacatecas.

;En Paraguai
***Loreto**, cidade do departamento de Concepción.

;No Perú
***Departamento de Loreto**, división administrativa;
***Distrito Judicial de Loreto**;
***Provincia de Loreto**, división administrativa do departamento de Loreto.

Amais, o antropónimo feminino **Loreto** pode referirse a:

***Loreto Mauleón**, actriz vasca (n. 1988).