open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anuario Brigantino

O ***Anuario Brigantino*** é unha publicación anual editada polo concello de Betanzos dende 1948. A revista está ligada ao Museo das Mariñas.

## Historia e características 
Fundado por Francisco Vales Villamarín en 1948. Revista de investigación histórica, artística, literaria e antropolóxica de ámbito galego aínda que centrada especialmente na temática betanceira. Conta tamén cunha recompilación dos acontecementos do ano e coas memorias de actividades das diferentes asociacións locais.

O *Anuario Brigantino* é unha das publicacións incluída na categoría C-Normal segundo valoración do Ministerio de Cultura de España integrada na base de datos ISOC de Ciencias Sociais e Humanidades, clasificada pola UNESCO. Os seus artigos son seguidos nas bases de dados do CSIC e consta na categoría D de Ciencias Sociais e na C de Ciencias Humanas para a Clasificación Integrada de Revistas Científicas (CIRC).
miniatura|esquerda|Revista dos *Xogos Froraes* publicada en 1918.
### Números 
O *Anuario Brigantino* publicouse por primeira vez en 1948, dende entón teñen saído máis de corenta números. Todo o contido da revista está accesible en liñas, en repositorios como Dialnet

Os primeiros números, dirixidos por Francisco Vales Villamarín estaban directamente ligados á revista dos *Xogos Froraes* publicada en 1918, organizados polas Irmandades da Fala. Despois dos números de 1948 e 1949 non se publicou en 1950, retomándose en 1951 e deixándose de publicar novamente durante trinta anos. 

En 1981 retomouse a publicación, da man do mesmo director, ata a chegada de Alfredo Erias ao Museo das Mariñas en 1983, encargándose entón da súa edición ata o ano 2020 no que se xubilou. O número 44, relativo ao ano 2021, xa foi dirixido polo novo director do Museo das Mariñas, Ángel Arcay Barral

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Choque de Charkhi Dadri

O **choque de Charkhi Dadri** ocorreu o 12 de novembro de 1996 sobre a vila de Charkhi Dadri, ao oeste de Nova Delhi, India. Os avións involucrados foron un Boeing 747-100B de Saudi Arabian Airlines en ruta de Nova Delhi cara Dhahran, Arabia Saudita, e un Ilyushin Il-76 de Kazakhstan Airlines en ruta de Shymkent, Kazakhstán, cara Nova Delhi. O choque matou a 349 persoas a bordo dos dous avións, sendo a colisión no aire con máis mortos, o peor accidente de aviación ocorrido na India, e o terceiro con máis mortos das historia da aviación tras o accidente de Los Rodeos e o voo 123 de Japan Airlines.

## O accidente 
O Boeing 747-168B de Saudi Arabian Airlines, con rexistro HZ-AIH, estaba operando o voo 763 (SVA763) dende Delhi ata Dhahran e Jeddah, con 312 ocupantes a bordo; o Ilyushin Il-76TD de Kazakhstan Airlines, con rexistro UN-76435, estaba nun servizo chárter dende Chimkent ata Delhi co código KZA1907. O SVA763 deixou Nova Delhi ás 18:32 hora local. Na mesma hora o KZA1907 estaa descendendo para aterrar en Nova Delhi. Ámbolos dous avións estaban sendo controlados polo control de aproximación VK Dutta. A tripulacion do SVA763 estaba formada polo capitán Captain Khalid Al Shubaily, o primeiro oficial Nazir Khan, e o enxeñero de voo Edris Arabia. No KZA1907 Gennadi Cherepanov era o pioto e Igor Repp o operador de radio.

O KZA1907 foi autorizado a descender a 15.000 pés (4.600 m) cando estaba a 74 millas (119&nbsp;km) do aeroporto, mentres que o SVA763, viaxando pola mesma aerovía que o KZA1907 pero en dirección contraria, foi autorizado a subir ata os 14.000 pés (4.300 m). Uns 8 minutos despois, ao redor das 18:40, o KZA1907 informou de que alcanzara a altura asignada de 15.000 pés, pero realmente estaba máis baixo, a 14.500 pés (4.400 m), e aínda desendendo. Ao mesmo tempo, Dutta aconsellou ao voo, "tráfico identificado ás 12, Boeing 747 de Saudia recíproco, 10 milles (16 km). Informe cando o vexa".

Cando o controlador chamou novamente ao KZA1907 non recibiu resposta. Advertiu da distancia ao outro avión, pero xa era demasiado tarde. Os dous avións chocaran, a cola do KZA1907 cortou a á e o estabilizador horizontal esquerdos do SVA763. O danado Boeing perdeu rapidamente o control e descendeu nunha espiral cara ao chan con lume saíndo da á. O Boeing desintegrouse no aire debido ás tensións antes de que os restos golpeasen o chan a case 1.135&nbsp;km/h. O Ilyushin mantívose estruturalmente intacto, pero entrou nun rápido e incontrolado descenso ata que se estrelou nun campo. Os rescatadores atoparon a catro superviventes en estado crítico no Ilyushin, pero todos morrerían pouco despois. Dous pasaxeiros do voo saudita sobreviviron ao accidente, aínda abrochados aos seus asentos, pero morrerían por feridas internas ao pouco tempo. Como resultado, os 312 ocupantes do SVA763 e os 37 do KZA1907 morrerían.
Triptólemo

Na mitoloxía grega, **Triptólemo** (en grego antigo Τριπτόλεμος) era un semideus e un heroe, relacionado coa Deméter dos misterios eleusinos que perduraron no mundo grego e romano ata a era cristiá. Está considerado como fillo do rei Céleo e da raíña Metanira, pero outras fontes fano fillo de Eleusis e Deméter ou fillo de Xea e Océano (outro xeito de dicir que era o «home primordial»).

Aprendeu de Deméter a arte da agricultura e á súa vez ensinóullela ós gregos. Deméter, agradecida pola hospitalidade recibida por parte dos pais de Triptólemo, deulle un carro tirado por dragóns alados e un saco de trigo, e Triptólemo, remontándose sobre os aires, sementou con el toda a terra habitada.

Pero parece que a idea non foi ben recibida en todas partes. Carnabón, rei dos xetas (unha tribo tracia que vivía onda a desembocadura do Danubio) matoulle un dos dragóns, que axiña foi substituído por outro grazas a Deméter. Na cidade de Patrás, Antias rouboulle o carro e os dragóns mentres Triptólemo durmía, pero non os puido dominar e morreu ó caer do carro.

Por veces, Triptólemo aparece como xuíz no Hades, xunto a Minos, Éaco e Radamantis.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  

### Outros artigos 
*Ctónico
Coco (personaxe)

**Coco** (***Grover*** no orixinal inglés) é un dos máis populares personaxes creados por Jim Henson. Aparece no programa *Sesame Street* (emitido en Galicia nos anos oitenta do século XX en español pola Televisión Española) e é moi coñecido polos seus esforzos para ensinar aos cativos a diferenza entre "lonxe" e "preto", para o que recorre a se afastar e a se achegar acotío á cámara e ás carreiras até que cae esgotado ao chan.

Coco é posibelmente o personaxe máis versátil do programa. Ademais de a si mesmo interpreta o papel do superheroe **Supercoco**, *muppet* análogo a Clark Kent que é quen de voar cando está vestido co seu traxe (composto por un casco de armadura e unha capa coa letra G) mais non é quen de aterrar suavemente, pois o resto dos personaxes sempre din o mesmo cando chega, ollando cara a arriba: "É un paxaro? É un avión? É... [óuvese un estrondo ao se estrelar Supercoco contra o chan] Supercoco!!!". Outro papel que interpreta é o do **Shériff Coco**, un shériff do vello oeste que soluciona conflitos ao lombo da súa inseparábel besta Fred the Wonder Horse (a egua *Jaca Paca* na versión en castelán), a cal ten moito máis siso ca el.

É un dos personaxes que aparece como imaxe do parque Port Aventura.
## Notas
Ealing Studios

miniatura|250px|Ealing Studios
**Ealing Studios** é unha compañía británica de produción de cinema e televisión situada en Ealing Green en West London. Will Barker mercou o White Lodge en Ealing Green en 1902 como base para a rodaxe de filmes e desde entón foi empregado para ese fin. É o estudio de produción máis antigo de uso continuo en todo o mundo, e os actuais escenarios comezaron a usar o son en 1931. Son especialmente coñecidos polos filmes producidos nos anos posteriores á segunda guerra mundial, como *Kind Hearts and Coronets* (1949), *Passport to Pimlico* (1949), *The Lavender Hill Mob* (1951) e *The Ladykillers* (1955).

## Historia
### Primeiros anos 
O lugar foi ocupado polos Will Barker Studios desde 1902. a partir de 1929 foron adquiridos polo produtor teatral Basil Dean, que fundou a Associated Talking Pictures Ltd. con Stephen Courtauld e Reginald Baker. En 1931 construíron os Ealing Studios, levando aló toda a produción a partir do mes de decembro. Cando marchou Dean en 1938 sendo substituído por Michael Balcon da MGM, xa se fixeran uns sesenta filmes, co nome da ATP. Balcon comezou a producir filmes co nome de Ealing Studios. En 1944 a compañía foi absorbida por Rank Organisation.

Nas décadas de 1930 e 1940, Ealing produciu moitas comedias con estrelas como Gracie Fields, George Formby, Jr., Stanley Holloway e Will Hay, que estableceran a súa sona noutros campos do espectáculo. A compañía foi tamén fundamental na creación de filmes documentais durante a guerra, como *Went the Day Well?* (1942), *The Foreman Went to France* (1942), *Undercover* (1943), e *San Demetrio London* (1943). Na posguerra lanzouse á realización de comedias, que se converteron na marca da casa, con frecuencia satíricas e nas que se reflicten aspectos do carácter e a sociedade británica. A primeira foi *Hue and Cry* (1947) e a última *Barnacle Bill* en 1956. Porén, os filmes máis lembrados foron os producidos nos anos intermedios: *Whisky Galore!* (1949), *Passport to Pimlico* (1949), *Kind Hearts and Coronets* (1949), *The Lavender Hill Mob* (1951), *The Man in the White Suit* (1951), *The Titfield Thunderbolt* (1953), *The Cruel Sea* (1953) e *The Ladykillers* (1955).

### De 1955 a 1995
En 1955 a BBC comprou os estudios, e alí estableceu o seu departamento de cinema; realizáronse 56 filmes neses estudios. Tamén saíron programas como *America: A Personal History of the United States* e *Z-Cars*.

Buscando reducir custos e estudios, a BBC decidiu vender Ealing Studios.

### Desde 1995
Os estudios foron comprados por NFTS e a mediados da década de 2000 por un consorcio liderado por Fragile Films' Uri Fruchtmann e Barnaby Thompson, Harry Handelsman e John Kao, coa idea de revivir o estudio. Desde entón o estudio comezou a producir de novo filmes como *Lucky Break* (2001) ou *The Importance of Being Earnest* (2002).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
### Ligazóns externas
*Ealing Studios
*Ealing Studios en screenonline.org.uk
*Ealing Studios en britmovie.co.uk
*Met Film School
El Eco Ferrolano

***El Eco Ferrolano*** foi un periódico editado en Ferrol de 1854 a 1869.

## Historia e características 
[miniatura|*Curso práctico de construcción naval* arreglado por D. [Andrés Comerma|Andrés Avelino Comerma. Ferrol. 1868. Imprenta de *El Eco Ferrolano* de D. F. Suarez y García. Real 80.]]
O periódico tivo dúas épocas ben diferenciadas.

### Primeira época 
Apareceu en 1854 baixo a dirección de José Canalejas Casas. Entre os seus colaboradores figuraron José Montero Aróstegui e Juan Antonio Lacaci. Cesou a súa publicación en 1855.

### Segunda época 
Volveu aparecer o 5 de marzo de 1864, co subtítulo *Periódico independiente*, modificado en 1866 por *Periódico de ciencias y literatura*. Nun principio aparecía cada cinco días, despois foi bisemanal durante ano e medio, logo pasou a publicarse tres veces á semana (normalmente os mércores, venres e domingos), para finalmente converterse en diario en febreiro de 1867. Editábase na imprenta de Nicasio Taxonera. Estaba dirixido por Francisco Suárez García. Os redactores eran Domingo Díaz de Robles, Nazario de Puzo e Ventura Pueyo e entre os seus colaboradores figuraban José López de la Vega e Justo Gayoso. Centrouse nos contidos literarios e nas novas de información xeral. Cesou a súa publicación en 1869 pasando a denominarse *El Tribuno*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
El Diario Ferrolano

***El Diario Ferrolano*** foi un xornal editado en Ferrol entre 1867 e 1869.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de Ciencias, Comercio, Industria y Navegación*, apareceu o 9 de febreiro de 1867. Diario, salvo os seguintes aos festivos, imprimíase nos obradoiros tipográficos de Nicasio Taxonera. Dirixido por Juan Antonio Lacaci, que ademais era redactor con Ventura Pueyo; estre os colaboradores figurou Benito Vicetto. De carácter administrativo e de tendencias locais, o seu obxectivo era a defensa dos intereses do país. En febreiro de 1868 decantouse pola política e converteuse en portavoz do Partido Progresista. Despois da revolución de 1868 cambiou o seu nome por ***La Voz del Pueblo***, sendo director Leandro de Saralegui Medina até 1869, cando pasou a director Juan Antonio Lacaci.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Diario Ferrolano*
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Cahiers du cinéma

***Cahiers du cinéma*** (en galego *Cadernos sobre cinema*) é unha revista francesa sobre cinema fundada en 1951 por André Bazin, Jacques Doniol-Valcroze e Joseph-Marie Lo Duca. Desenvolveuse a partir da revista *Revue du Cinéma* incluíndo membros de dous cineclubs parisienses, *Objectif 49* (Robert Bresson, Jean Cocteau e Alexandre Astruc, entre outros) e *Ciné-Club du Quartier Latin*. Inicialmente o editor foi Éric Rohmer e entre os colaboradores estaban Jacques Rivette, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol e François Truffaut. Para evitar a tradicional perda de cartos a revista intentou un cambio de imaxe en 1999 para gañar novos lectores, tratando todas as artes visuais. Esta nova versión con artigos sobre telerrealidade ou videoxogos trouxo confusión e malas críticas dos lectores tradicionais.

*Le Monde* tomo control total en 2003, con Jean-Michel Frodon como director. En 2009 Richard Schlagman, de Phaidon Press, grupo especializado en libros sobre artes visuais, comprou *Cahiers*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Top 10 
* Artigo de Dave Kehr no cincuenta aniversario
Cookie Monster

**Cookie Monster** (coñecido en Galicia coma **Monstro das Galletas** ou *Triki* a partir da versión en castelá do programa *Sesame Street* (*Barrio Sésamo*) emitido nos anos oitenta do século XX) é un monicreque do programa infantil *Sesame Street*.

O Cookie Monster é unha criatura azul, peluda e moi famenta. Come calquera cousa que atopa, mais o seu alimento preferido son as súas amadas galletas. A pesar disto, Cookie Monster é (así coma todos os monstros de *Sesame Street*) xentil e amigábel. Alén das galletas ou *cookies*, outra cousa que acostuma comer moito son letras grandes de xoguete, moi usadas no programa para ensinar o alfabeto aos cativos. Só se refire a si mesmo como "min". É o mellor amigo de Prairie Dawn (unha nena monicreque rosa).

As súas galletas favoritas son as de chocolate, seguidas polas de avea. O aniversario oficial do Cookie Monster é o 2 de novembro. Nun episodio revelou que o seu nome verdadeiro é Sid.

Aparece no filme *Follow That Bird* (1985) e tamén aparece nos especiais de Nadal: *Christmas Eve on Sesame Street* e *A Muppet Family Christmas*.

O Monstro das Galletas tamén fixo unha aparición especial, xunto con Epi e Blas (orixinalmente *Ernie and Bert*) na escena final do filme *The Muppets Take Manhattan*.

É un dos personaxes que aparece como imaxe do parque Port Aventura.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coco (personaxe)
### Ligazóns externas 
* Sesamestreet.org
* muppet.wikia.com Cookie_Monster
Ventura Pueyo

**Buenaventura Pueyo Llanuza**, coñecido como **Ventura Pueyo**, nado na Coruña en setembro de 1833 e finado en Ferrol o 13 de  xaneiro de 1892, foi un profesor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudou en Santiago de Compostela. Profesor de ensino primario, publicou en 1868 *Programas-instructores para la enseñanza de la gramática y de la aritmética*. Colaborou na revista *Galicia* e foi redactor de *El Eco Ferrolano*, posto no que cesou en 1865. Fundou e dirixiu a revista *El Pensamiento de Galicia*, foi redactor e director de *El Brigantino* e dirixiu durante algún tempo o periódico *La Voz Católica*; tamén colaborou en *El Diario Ferrolano*. En 1870 trasladouse a Coruña, onde fundou e dirixiu *El Museo de la Infancia*. Ao pouco tempo marchou a Cuba, e en 1878 colaborou con Waldo Álvarez Insua na posta en marcha de *El Eco de Galicia* da Habana. Foi nomeado profesor mercantil do Casino da Habana e publicou *Tratado de Aritmética Mercantil y Teneduria de Libros* en 1879. Tamén colaborou en *Diario de la Marina* e *La Estudiantina*, e en *El Iris de Galicia*,  *El Diario de Santiago* e *La Semana*. Utilizou o pseudónimo **El Barón de Iria**. Volveu a Ferrol e nos oitenta foi profesor de Matemáticas da Escola de Artes e Oficios e dirixiu un colexio privado. Finou en Ferrol o 13 de xaneiro de 1892.

## Obras 
* *Programas-instructores para la enseñanza de la gramática y de la aritmética*, 1869.
* *Tratado de Aritmética Mercantil y Teneduria de Libros*, 1879.
## Notas
Epi e Brais

**Epi e Brais** (ou **Ernie and Bert** na versión orixinal en inglés) son dous monicreques con aparición regular no programa televisivo Sesame Street. Os seus nomes foron traducidos tomando a primeira letra dos nomes na versión en inglés *Bert* (Brais) e *Ernie* (Epi). Aparecen en moitos números cómicos que se converteron nunha das principais atraccións do programa.

## Orixe 
Construídos por Don Sahlin con espuma sintética e felpa a partir dun bosquexo simple de Jim Henson, apareceron por vez primeira no programa nos Estados Unidos en 1969 (sendo os dous únicos Muppets que apareceron no episodio piloto de *Sesame Street*), entre outros personaxes como Kermit the Frog (a Ra Gustavo), como parte dun programa educativo para nenos xunto co resto do programa, que acabaría tendo un éxito internacional.

## Personalidade 
Segundo Frank Oz, a personalidade básica dos personaxes foi desenvolvida polo propio Sahlin baseándose no contraste do seu aspecto (Ernie/Epi é pequeno e de rostro horizontal mentres que Bert/Brais é alto e vertical), posto que o que se procuraba para *Sesame Street* era a interacción entrambos. O personaxe de Epi interpreta un papel infantil e fedello e o de Brais o dun adulto responsábel aínda que fungón e aparentemente aborrecido. Son comúns as escenas nas que a Epi se lle ocorre algunha idea disparatada e Brais intenta convencelo de que a abandone, normalmente con pouco éxito, polo que acaba perdendo os estribos ou chega incluso a desfalecer, mentres que Epi permanece alleo ao que está a acontecer.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* The Muppets 
* Coco (personaxe)
* Kermit the Frog (Ra Gustavo)
Polonia no Festival de Eurovisión

miniatura|Edyta Górniak durante unha actuación en 2009. Edyta foi a primeira representante polaca no Festival de Eurovisión.
**Polonia** competiu por vez primeira no **Festival de Eurovisión** na edición de 1994 logo de se ingresar a Telewizja Polska na Unión Europea de Radiodifusión o ano anterior. Así e todo o concurso xa se emitía no país desde había anos, aínda que por veces en diferido. Polonia estivo ausente nas edicións de 2012 e 2013 mais volveu de novo a participar na de 2014 en Copenhague.

## Historia 
[miniatura|A cantante [Iwona Węgrowska participando na selección para elixir o representante de Polonia en 2010]]
En 1975 Polonia intentou participar no Festival coa canción "Mój, tylko mój” de Anna Jantar pero a UER non o autorizou. Así a primeira participante foi Edyta Górniak, e a súa canción foi tamén a de máis éxito para Polonia ata a data, ao conseguir 166 puntos e o segundo lugar. As intervencións polacas nos anos seguintes foron menos exitosas, quedando o país entre os postos 11º e 20º. Polonia non acudiu á edición de 2002. Para a edición de 2003 Polonia organizou pola primeira volta unha selección pública para elixir á súa representante, gañando o voto do público o grupo Ich Troje por diante de Blue Café, rematando 7º na final de Eurovisión. Blue Café pola súa banda o ano seguinte gañou a competición de selección para acceder á edición de 2004 quedando en 17º lugar. Nos anos seguintes Polonia só se clasificou para a final nas edicións de 2008, con Isis Gee) que quedou no posto 24º, e en 2014.

No ano 2005 a TVP realizou unha selección interna para escoller o seu representante, resultando elixida a canción "czarna dziewczyna", interpretada en polaco e ruso, pero non chegou á final quedando 11ª na semifinal. Para a edición de 2006 volveuse de novo ao voto do público, resultando elixido de novo o grupo Ich Troje que tampouco foi quen de chegar á final. Na edición de 2007 The Jet Set quedou 14º na semifinal.

Polonia non cometiu na edición de 2012 argumentando a radiotelevisión pública que xa tiña que organizar, con Ucraína, a Eurocopa de Fútbol como tampouco o fixo na de 2013.
[miniatura|[Marcin Mrozinski foi o representante elixido para concursar na edición de 2010]]
[miniatura|Figurante durante a actuación de Polonia na edición de 2014. Nesta edición a letra e a coreografía recibiron acusacións de [machismo|machistas pola utilización da muller como reclamo sexual]]
## Participacións 
## Historial das votacións 
Deica 2014 o historial de votacións polaco é o seguinte:

## 12 puntos 
[miniatura|Logo da súa primeira participación en Eurovisión, Polonia recibiu 12 puntos só nunha final e nunha semifinal. Na imaxe [Isis Gee actuando na semifinal de 2008, onde logrou un dos escasos 12 puntos para Polonia]]

1 Non se coñece o voto para a rolda de precualificación de 1996.

## Presentadores e voceiros 
miniatura|Aleksandra Rosiak foi a voceira polaca en 2010
miniatura|Arthur Orzech foi o primeiro e quen máis veces presentou Eurovisión na TVP

## Notas
Count von Count

***Count von Count***, coñecido en España **El Conde Draco**, é un dos personaxes do programa infantil Sesame Street (*Barrio Sésamo* en España).

O conde é un vampiro atípico (gusta da luz) e o seu principal cometido é ensinar aos nenos nocións básicas de matemáticas (contar). Ten a obsesión compulsiva de contar (aritmomanía, existe a crenza de que os vampiros sofren este tipo de desorde mental), sen importar o tamaño, a cantidade ou o molesto que resulta aos outros personaxes.

Mora nun vello castelo cheo de arañeiras que comparte cun bando de morcegos aos que trata como mascotas.

Mentres conta adoita soltar unha gargallada, momento no que soan tronos e lostrega sobre a súa cabeza. As cancións de Count von Count versan sempre sobre contar cousas, e a música sempre se enlaza con ritmos cíngaros (fose cal for a canción).
Lingua khmer

A **lingua khmer** (en , *Phéasa Khmêr*) ou **lingua camboxana** é a lingua do pobo khmer e a lingua oficial de Camboxa. Con preto de 16 millóns de falantes, é a segunda lingua austroasiática máis falada (despois do vietnamita). O khmer está considerablemente influído polo sánscrito e o pali, especialmente nos rexistros lingüísticos reais e relixiosos, a través do hinduísmo e o budismo. É tamén a máis antiga lingua escrita da súa familia. Á súa vez, a lingua khmer influíu e viuse influída polo tailandés, o lao, o vietnamita, o chinés e o cham, debido fundamentalmente á proximidade xeográfica e a un contacto cultural continuado, orixinando un sprachbund no sueste asiático peninsular.

A lingua khmer é escrita cun alfasilabario coñecido como អក្សរខ្មែរ, "alfabeto khmer". O khmer difire de linguas veciñas como o tailandés, o birmano, o lao e o vietnamita en que non é unha lingua tonal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en khmer
La Semana (A Coruña)

***La Semana*** foi unha revista editada na Coruña en 1882.
## Historia e características 
Subtitulada *Revista ilustrada*, apareceu no 1 de maio de 1882. Publicábase os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes. O seu propietario e director era Ricardo Caruncho. O último número coñecido é o 8, de 24 de xuño de 1882.
Diario del Ferrol

***Diario del Ferrol*** foi un xornal editado en Ferrol entre 1873 e 1886.

## Historia e características 
Subtitulado *De noticias y anuncios*, apareceu en 1873. De ideoloxía monárquica liberal, Luciano Taxonera Cabo foi o seu editor e director. Entre os seus colaboradores figurou Leandro de Saralegui Medina. Constaba de 4 páxinas de gran tamaño. Mantivo polémicas con *El Brigantino*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
José Seijo Rubio

**José Seijo Rubio**, nado en Madrid o 15 de outubro de 1881 e finado na Coruña o 9 de setembro de 1970, foi un pintor recoñecido como un dos máximos expoñentes da pintura postimpresionista a nivel galego e español.
## Traxectoria 
Seijo Rubio naceu en Madrid ao atoparse o seu pai destinado no Ministerio da Guerra, pero en 1887 a súa familia trasladouse a Lugo, e de alí a Betanzos, onde permaneceu dende 1889 ata 1897 e onde recibiu as súas primeiras clases de debuxo. Finalmente, en 1897 instalouse na Coruña, onde permaneceu ata a súa morte.

Seijo Rubio adicouse profesionalmente á docencia, sendo profesor de debuxo e caligrafía durante case cincuenta anos. Publicou o libro *Teoría y práctica del arte de escribir* (1916). Compaxinou este labor coa organización e divulgación de actividades culturais, faceta que culminaría, co apoio do seu amigo o pintor Fernando Álvarez de Sotomayor, na inauguración do Museo de Belas Artes da Coruña, do que foi director ata pouco antes do seu falecemento.

Correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e membro de número da Real Academia de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario, da que foi secretario xeral, foi tamén delegado rexio de Belas Artes na provincia da Coruña e presidente da Asociación de Artistas da Coruña. Entre as honras recibidas destacan igualmente o seu ingreso como cabaleiro na Orde de Afonso XII (1926), a encomenda de Afonso X o Sabio (1951) e o seu nomeamento como fillo adoptivo da Provincia da Coruña (1939) e da propia cidade herculina (1960).
[miniatura|dereita|Exposición no [Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González del Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, Pardo Bazán e Picadillo.]]
Faleceu en 1970, aos 88 anos de idade.

## Produción pictórica 
Influenciado por Ignacio Zuloaga e por Francisco Lloréns, Seijo Rubio foi un prolífico pintor, cunha produción que se cifra nunhas dúas mil obras. A temática das súas pinturas, de estilo postimpresionista, céntrase no costumismo e na pintura de paisaxes, en especial mariñas e baixamares nas rías galegas. Cultivou principalmente a técnica ao óleo, se ben na súa madurez artística adicaría grande atención á acuarela.

En 1926 gañou a terceira medalla na Exposición Nacional de Belas Artes coa obra *A Marisma*. O cadro desapareceu nos bombardeos aliados en Berlín na segunda guerra mundial, pois decoraba os muros da embaixada española da capital alemá. Participou na Exposición Internacional de Venecia de 1924 e no Salón de París de 1936, onde obtivo unha nova medalla pola súa obra *Cego de Santa Margarida*. Expuxo tamén en cidades como Barcelona, Madrid ou Porto.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada. Tomo 28. Silverio Cañada Ed. Santiago de Compostela, 1974.
* González Fernández, Javier. "O pintor Seijo Rubio e Betanzos: a feminidade da paisaxe mariñá". Anuario Brigantino, nº 26. Betanzos, 2003.
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Obras de Seijo no Museo de Belas Artes da Coruña.
Espinete

**Espinete** foi un personaxe televisivo, protagonista principal da versión española de *Sesame Street* (*Barrio Sésamo*) que se emitiu en TVE durante os anos 1980, interpretado pola actriz Chelo Vivares. Un monicreque que simbolizaba ser un ourizo cacho xigante (medía máis de 1,80&nbsp;m) de cor rosa, que xunto co seu inseparábel amigo Don Pimpón moraba nun barrio con varios personaxes da serie, de carne e óso.

Moraba nun alboio de cor verde e era popular polo seu desenfadado e infantil xeito de ser; na maioría das ocasións víaselle a xogar con tres nenos. 

## Historia 
miniatura|Caponata, versión de Big Bird de TVE, que foi substituída xunto con Perezgil por **Espinete** e Don Pimpón.|260x260px

Espinete é unha creación do ideador de monicreques Kermit Love, ao que TVE, dirixida polo galego Enrique Nicanor, lle pediu a creación dun animal máis axeitado á idiosincrasia nacional tralo fracaso da *Gallina Caponata*, unha versión de *Big Bird* creada polo propio Nicanor. Pensouse nunha aguia, mais Kermit non daba abasto coas numerosas peticións dos distintos países nos que se producía *Sesame Street*. Mr. Love fixera en 1983 o Espinete para Israel, pois o ourizo cacho é un dos símbolos da fauna do estado xudeu, xunto á gacela, a bolboreta azul e o can de Canaan, e aínda que inicialmente fora rexeitado pola televisión israelí, finalmente foi readaptado en 1986 cunha feitura moi similar para o personaxe chamado Kippi ben Kippod. 

O traxe do personaxe, xunto con outros clásicos de TVE, foron vítimas do amianto que contaminou uns almacéns de RTVE en Prado del Rey en Madrid.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Espinete, o ourizo rosa 
*Espinete o primeiro punki - Eskorbuto en YouTube
Castelo de Vaduz

O **Castelo de Vaduz** (en alemán: Schloß Vaduz) é un castelo situado no alto de Vaduz, capital de Liechtenstein. Na actualidade é o pazo e residencia oficial do príncipe (Fürst de Liechtenstein).

## Uso actual
O castelo sufriu unha restauración esencial entre 1905 e 1920, que continuou nos primeiros anos da década de 1920 durante o reinado do Príncipe Johann II. A principios do 1930, o castelo foi ampliado polo Príncipe Franz Joseph II. Dende 1938, o castelo foi a residencia oficial da Casa de Liechtenstein. O castelo non está aberto ao público por ser a residencia da casa real.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Liechtenstein asv2022-10 img22 Vaduz Schloss.jpg|
Ficheiro:Schloss Vaduz.jpg|
Ficheiro:ViewFromVaduzCastle.jpg|
Ficheiro:Schlossvaduzvineyards.jpg|
Las Provincias Gallegas

***Las Provincias Gallegas*** foi unha revista editada en Ferrol en 1887.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista de Ciencias, Artes y Literatura*, apareceu o 26 de xuño de 1887. Publicábase tres veces ao mes, os días 1, 10 e 20. O seu editor e director era Luciano Taxonera Cabo. Entre os seus colaboradores figuraron Emilia Pardo Bazán, Leandro de Saralegui Medina e Curros Enríquez. O último número coñecido é o 13, correspondente ao 1 de novembro de 1887.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Kunstmuseum Liechtenstein

O **Kunstmuseum Liechtenstein (Museo de Belas Artes de Liechtenstein)** é o museo nacional de belas artes e está situado en Vaduz, capital de Liechtenstein. O edificio foi deseñado polos arquitectos suízos Meinrad Morger, Heinrich Degelo e Christian Kerez e foi completado en novembro do ano 2000.

## Historia
En 1967, estado de Liechtenstein recibía un agasallo de dez pinturas que formarían parte da fundación da Colección de Arte do Estado de Liechtenstein ao ano seguinte. O primeiro conservador da colección era o Dr. Georg Malin, un artista de Liechtenstein, historiador e historiador de arte. El pronto expandía a colección para incluír arte moderna e contemporánea internacional.
O edificio do *Kunstmuseum Liechtenstein* como se presenta hoxe foi posíbel grazas  ao apoio dun grupo de doadores privados. Xuntamente co goberno de Liechtenstein e a Cidade de Vaduz, planeaban a construción do museo.
En agosto de 2000, o edificio era oficialmente doado ao Principado de Liechtenstein como agasallo do milenio aniversario do país. O goberno establecía unha fundación pública para facer funcionar o museo. O Kunstmuseum Liechtenstein era formalmente aberto o 12 de novembro de 2000.

O Sr. Friedemann Malsch foi o director do Kunstmuseum Liechtenstein dende 1996.

## Colección de Arte
A colección do *Kunstmuseum Liechtenstein* é de arte moderna e contemporánea internacional. Cobre o período desde o século XVIII ao presente e ten un especial interese polas esculturas. Dentro da colección do *Kunstmuseum Liechtenstein* son célebres obras feitas por artistas da Arte Povera.

## Galería de Imaxes

Ficheiro:Kunstmuseum Liechtenstein (Bühler).jpg|
Ficheiro:Kunstmuseum Liechtenstein (Walti).jpg|
Luciano Taxonera Cabo

**Luciano Taxonera Cabo**, finado en Madrid en 1901, foi un impresor, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo do impresor ferrolán Nicasio Taxonera. Colaborou en *La Tranca*, foi director de *Diario del Ferrol* e colaborou noutras publicacións. En outubro de 1881 estableceuse en Madrid e foi redactor de *Izquierda Dinástica*. En 1887 fundou e dirixiu *Las Provincias Gallegas*. Publicou en 1888 *El Arsenal de Ferrol. Apuntes históricos y descriptivos*.

## Vida persoal 
Foi pai de Luciano Taxonera Vivanco.

## Notas
Luciano Taxonera Vivanco

**Luciano Taxonera Vivanco**, nado en Ferrol o 4 de abril de 1890 e finado en Caracas o 30 de abril de 1967, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luciano Taxonera Cabo. Trasladouse sendo mozo a Madrid onde comezou a súa carreira xornalística en *El Diario Universal*, *La Mañana* e *El Fígaro*, onde foi redactor-xefe. Viaxou a Lisboa, Roma, París e América do Sur como enviado especial de prensa. En 1959 instalouse en Caracas, onde faleceu.

Ademais de xornalista, foi un prolífico escritor e tradutor de varias obras. Escribiu diversas obras de inspiración histórica e unha biografía.

## Obras 
**Charla, críticas al día* (Madrid, 1912)

**El otro amor* (1913)

**Rosas de diciembre* (1914)

**La nieve de los años* (1914)

**La comedia de vivir* (1915)

**El corazón batalla* (1916)

**Lo que nos dicen las ruinas* (1919)

**La vida a distancia* (1913)

**La revolución del 54* (1931)

**¿Qué haces que no llegas?* (1932)

**Un político español del siglo XIX. González Bravo y su tiempo* (1941)

**Mi amigo el soldado Kanya* (1943)

**El destino manda. Diario de amor y de guerra*

## Recoñecementos
Premio Fastenrath da Real Academia Española por *Un político español del siglo XIX. González Bravo y su tiempo*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Luciano Taxonera, periodista, crítico literario y novelista
Lista de castelos de Liechtenstein

Esta é a **lista de castelos de Liechtenstein**, hai cinco en todo o país divididos en tres concellos:

## Galería de Imaxes

Ficheiro:Liechtenstein asv2022-10 img22 Vaduz Schloss.jpg|
Ficheiro:Schloss Vaduz.jpg|
Ficheiro:ViewFromVaduzCastle.jpg|
Ficheiro:Schlossvaduzvineyards.jpg|
Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional

As **Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional**, CCDR (en portugués *Comissões de Coordenação e Desenvolvimento Regional*) son, segundo o  decreto-lei 104/2003 da República Portuguesa, servizos descentralizados da Administración do estado dotados de autonomía administrativa e financeira, encargados de executar medidas favorábeis para o desenvolvemento das respectivas rexións

As CCDR só existen no territorio de Portugal continental.

## Creación 
As **CCDR** foron creadas en 2003, coa fusión das *Comissões de Coordenação Regional* (CCR) e as direccións rexionais de Ambiente e Ordenamento do Territorio, organismos estes que tampouco pasabam de seren servizos periféricos do Estado central.

Contodo, antes de 2003, as CCR xa actuaban con funcións semellantes ás das actuais CCDR.

As CCR foran instituídas en 1979, como unha consecuencia das *rexións de planeamento* creadas, en 1969, durante o goberno de Marcelo Caetano, co obxectivo de facer unha distribución rexional equitativa do desenvolvemento obtido polo *III Plano de Fomento*. Inicialmente, as CCR só tiñan apenas funcións de coordunación da actividade dos municípios, pero as súas competencias aumentaron considerabelmente ao longo do final do século XX.

A estrutura organizativa das CCDR é bastante complexa, e comprende un Presidente da CCDR, un consello administrativo, unha comisión de fiscalización e un consello rexional. Nigún destes órganos era elixido directamente, sendo o Presidente da CCDR nomeado polo Goberno portugués por un período de 3 anos.

## As CCDR na actualidade 
miniatura|150px|Áreas de actuación das CCDR.

A área de actuação das CCDR corresponde enteiramente á das unidades estatísticas NUTS II no continente.

A única excepción é a área da CCDR de Lisboa e Vale do Tejo, onde até 2002 existiu unha NUTS II homónima, que correspondia á área da respectiva CCDR.

Contodo, nese ano, por motivos relacionados coa distribución de fondos comunitarios da Unión Europea, a NUTS II de Lisboa e Vale do Tejo (que estaba constituída por 5 NUTS III), foi extinguida, e o seu territorio foi distribuído entre varias outras NUTS II:
* unha NUTS III foi integrada no Alentejo,
* dúas pasaron á Rexión do Centro
* e as outras dúas pasaron a constitír a nova NUTS II de Lisboa.

Actualmente existen cinco Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional, cuxas sedes son as seguintes:
* **CCDR Norte** - Palacete do Campo Alegre, Massarelos, Porto
* **CCDR Centro** - Quinta dos Loios, Santo António dos Olivais, Coímbra
* **CCDR Lisboa e Vale do Tejo** - Edificio Alexandre Herculano, Coração de Jesus, Lisboa
* **CCDR Alentejo** - Edifício Arantes e Oliveira, Malagueira, Évora
* **CCDR Algarve** - Museu Regional, Sé, Faro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Subdivisións de Portugal
Luciano Taxonera

O nome de **Luciano Taxonera** pode referirse a:

***Luciano Taxonera Cabo**, impresor, xornalista e escritor galego (f. 1901);
***Luciano Taxonera Vivanco**, xornalista e escritor galego, fillo do anterior (1890-1967).
Softengine

**Softengine** é unha banda de rock adolescente formada en Seinäjoki en Finlandia, que conseguiu representar a Finlandia no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Something Better".

## Carreira musical 
### 2011-2013: Formación e inicios 
A banda formouse na cidade finlandesa de Seinäjoki, no verán de 2011, na casa dos avós do cantante, compositor e guitarrista Topi Latukka. Chegaron ao seu cúmio no verán do 2013, despois de escribir multitude de cancións, practicando, dando concertos e tras o éxito recollido pola banda nalgunhas competicións.

### 2013-2014: Festival da Canción de Eurovisión 
O 10 de decembro de 2013, anunciouse que Softengine sería un dos participantes de Uuden Musiikin Kilpailu, a preselección finlandesa para Eurovisión. O 11 de xaneiro de 2014 presentaron a súa canción coa cal pretendían representar ao país titulada '''''''''', cousa que conseguiron o 1 de febreiro de 2014, impoñendose ao resto de competidores. Presentaron o vídeo 
[miniatura|309x309px|Softengine actuando no [Festival de Eurovisión 2014]]
coa versión definitiva da canción o 21 de marzo de 2014.

Durante o sorteo das semifinais tocoulle actuar na segunda destas, na 8ª posición, acadando nesta a terceira posición cun total de 97 puntos e clasificándose así para a gran final do concurso o 10 de maio. Nesta última actuou na posición número 18, e quedou na clasificación final na posición número 11, cun total de 72 puntos. Actualmente están traballando no seu primeiro álbum.

## Discografía 
### Sinxelos 
## Álbums 
We Created the World

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Godzilla (filme de 1954)

***Godzilla*** ou ***Gojira*** (en xaponés ゴジラ) é un filme xaponés de ciencia ficción kaiju producido en 1954 por Toho. Foi dirixido por Ishirō Honda con efectos especiais de Eiji Tsuburaya.

## Sinopse 
Cando un barco xaponés é atacado por un raio de luz preto de Odo Island, outro barco é enviado a investigar, sufrindo o mesmo destino. Na vila os vellos culpan un monstro mariño coñecido como Godzilla. Cando o arqueólogo Kyohei Yamane chega á illa con outros investigadores atopan pegadas radioactivas xigantes e un trilobite. Yamane volve a Tokyo e presenta os seus achados, concluíndo que Godzilla foi creado por unha explosión nuclear.

## Personaxes 
* Akira Takarada como 
* Momoko Kōchi como 
* Akihiko Hirata como 
* Takashi Shimura como 
* Fuyuki Murakami como 
* Sachio Sakai como  (xornalista)
* Ren Yamamoto como  (pescador)
* Toyoaki Suzuki como Shinkichi (irmán máis novo de Masaji)
* Tsuruko Umano como Nai de Shinkichi
* Tadashi Okabe como Axudante do Dr. Tanabe
* Jiro Mitsuaki como Empregado d Nankai Salvage Company
* Ren Imaizumi como Radio Officer Nankai Salvage Company
* Kenji Sahara como Asistente á festa
* Sokichi Maki como Xefe na Axencia de Seguridade Marítima
* Haruo Nakajima como Godzilla
* Katsumi Tezuka como Godzilla

## Versión estadounidense 
En 1955 o filme foi exhibido nos cines estadounidenses, especialmente en veciñanzas con poboación xaponesa. O ano seguinte Jewell Enterprises re-montou o filme, eliminou moitas escenas e combinou o material orixinal con outras protagonizadas por Raymond Burr interpretando un reporteiro que cubría as actividades do monstro. Esta versión, titulada *Godzilla, King of the Monsters!* foi estreada no Xapón en 1957 e foi tamén moi popular.

## Secuelas 
O filme deu lugar a unha saga de vinte e sete secuelas, ademais de imitacións, parodias e homenaxes. Nos Estados Unidos rodáronse dous filmes sobre o monstro, unha versión en 1998 e outra en 2014.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Ensaio "Godzilla: Poetry After the A-Bomb" de J. Hoberman"
* G,history
* G-FAN Magazine
* Monster Zero News
* *Godzilla* en Rotten Tomatoes
* *Godzilla*  en Metacritic
Sam Smith

**Samuel Frederick Smith**, nado en Bishop’s Stortford o 19 de maio de 1992, é un cantante e compositor inglés. En 2014 acadou o Premio da Crítica dos Brit Awards e o Sound of 2014 da BBC.

## Traxectoria 
Sam creceu en Primrose Hill, Londres, e traballou na tenda local de St. Johns Wood. Asistiu á escola de primaria St. Thomas e estudou na escola católica St. Mary de Bishops Stortford. Foi alumno do *Youth Music Theatre* do Reino Unido e protagonizou a súa obra "Oh! Carol" en 2007. Durante varios anos estudou canto e composición coa cantante e pianista de jazz Joanna Eden.

Gañou popularidade mediante as súas colaboracións con Disclosure no sinxelo "Latch" lanzado en outubro de 2012, e con Naughty Boy en "La La La", que chegou ao número un no Reino Unido en maio de 2013.

Tamén en maio, lanzou un EP chamado *Nirvana* que consta de catro pistas, cuxa produción correspondeu a Two Inch Punch, Craze & Hoax e Jonathan Creek. Tamén inclúe unha versión acústica en solitario de "Latch" e unha versión en vivo de "He Told You Now".  En novembro de 2013 publicouse "Together", unha coprodución entre Disclosure, Nile Rodgers e Jimmy Napes onde Smith achegou a súa voz.

En maio de lanzouse o álbum de debut *In the Lonely Hour* a través de Capitol Records, no que participan como produtores Fraser T. Smith, Two Inch Punch, Simon Aldred e Eg White. Un dos adiantos é o sinxelo "Money on My Mind", o seu primeiro número un no Reino Unido en solitario.

## Discografía 
### Álbums 
;En estudio
* 2014: *In the Lonely Hour* [Capitol Records]

;EP
* 2013: *Nirvana* [PMR Records]

### Sinxelos 
;Como artista principal

;Colaboracións con outros artistas

## Notas
Massarelos

**Massarelos** é unha antiga freguesía portuguesa do concello do Porto que, pola Lei nº 11-A/2013 de 28 de xaneiro, foi integrada na União das Freguesias de Lordelo do Ouro e Massarelos.

A súa poboación en 2011 era de 6.789 habitantes.

De Massarelos eran os futbolistas Diogo Jota e André Silva, irmáns.

## Notas
Lista de castelos de Nagorno-Karabakh

Esta é a **lista de castelos de Nagorno-Karabakh (Azerbaidján)**:

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Castelos de Azerbaidján
Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal

miniatura|250px|Sede da CCDR-N.

A **Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Porugal**, *Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte* (*CCDR Norte* ou *CCDR-N*) en portugués, é unha das cinco Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional nas que se divide o territorio do Portugal continental para executar medidas favorábeis para o desenvolvemento da rexión.

É unha institución pública cuxa función é visar o desenvolvemento integrado e sustentábel do Norte de Portugal, contribuíndo á competitividade e cohesión do territorio nacional portugués. Foi creada, como as outras catro, polo decreto-lei 104/2003 do goberno da República Portuguesa, e está dotada dunha certa autonomía administrativa e financeira.
  
A súa sede está na cidade do Porto, no Palacete do Campo Alegre, Massarelos, rua Rua Rainha D. Estefânia, 251, e o Gabinete Técnico Missão Douro, no edificio do Goberno Civil de Vila Real. O seu actual presidente é Carlos Cardoso Lage.

## Competencias 
Xunto coa competencia de executar as políticas de ambiente, ordenación do territorio e cidades e de desenvolvemento rexional na Rexión Norte (NUTS II), a **CCDR-N** ten tamén co mo misión promover a actuación coordinada dos servizos descentralizados de ámbito rexional –en coordinación cos membros dos gobernos responsábeis dos respectivos entes territoriais– e apoiar tecnicamente ás autarquías locais e ás súas asociacións.

Compete, así mesmo, á CCDR-N a xestión de programas comunitarios procedentes de fondos da Unión Europea destinados a Portugal e doutros instrumentos de financiamento do desenvolvemento rexional, dos que son exemplo os incentivos do Estado aos medios de comunicación social de nivel local e rexional. Entre as súas atribucións está tamén a misión de protexer, conservar, valorizar, divulgar e promover a Paisagem Cultural, Evolutiva e Viva do Alto Douro Vinhateiro, Patrimonio Mundial da UNESCO.

## Relacións con Galicia 
A vocación da CCDR-N en cooperación territorial europea remóntase ao inicio da década de 1980 e gaña dimensión e relevancia coas  rexións adxacentes de España, coas que se constituíron espazos territoriais crecentemente integrados desde o punto de vista económico e social, especialmente con Galicia, un dos principais socios comerciais de Portugal, sendo destacábel a constitución da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, máis tarde consolidada pola creación da Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal, órgano dirixido a potenciar os recursos comúns dos territorios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Palmeiro Piñeiro, José Luis & Pazos Otón, Miguel (2008): "La Eurorregión Galicia-norte de Portugal: una aproximación a la movilidad en el contexto ibérico", in *Estudios Geográficos*, **69**, Nº 264, paxs. 215-245. PDF

### Outros artigos 
* Subdivisións de Portugal
* Comisións de Coordinación e Desenvolvemento Rexional
* Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal
* Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal
* Rexións do Suroeste Europeo
Giraffa camelopardalis

***Giraffa camelopardalis*** é a especie tipo de xirafa, nativa do norte de África, aínda que hipóteses taxonómicas alternativas propuxeron á xirafa do norte como unha especie separada.

As xirafas están catalogadas colectivamente como vulnerables na Lista Vermella da UICN, xa que se cre que a poboación mundial constaba duns 97.000 individuos en 2016. Un estudo de secuenciación do xenoma completo de 2021 suxire que a xirafa do norte é unha especie separada, e postula a existencia de tres subespecies distintas, e máis recentemente, unha subespecie extinta.

## Descrición 
Moitas veces confundida coa xirafa do sur, a xirafa do norte difire pola forma e o tamaño das dúas protuberancias distintivas en forma de cornos coñecidas como osiconos na súa fronte; son máis longos e grandes ca os da xirafa do sur. Os machos das xirafas do norte teñen un terceiro osicono cilíndrico no centro da cabeza xusto por riba dos ollos, que varía de 76 a 127 mm de lonxitude.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Giraffe, African Wildlife Foundation
* Giraffe