Neuropreservación

**Neuropreservación** ou **Criopreservación Neuronal** ou aínda **Criopreservación da Cabeza** é a criopreservación do cerebro do ser humano co fin de reanimación futura e rexeneración dun corpo saudábel en torno ao cerebro. Normalmente, o cerebro fica dentro da cabeza para protección física, polo que toda a cabeza é criopreservada. A neuropreservación é un tipo de procedemento dentro da criónica e, como a criónica en xeral, é considerada altamente especulativa e dependente de tecnoloxías do futuro. Un paciente criónico que se somete a neuropreservación é considerado un neuropaciente. O outro tipo de procedemento de preservación criónica é a opción de preservación de corpo enteiro.

Xeralmente, o procedemento é na maioría das veces feito por causa da vitrificación do cerebro (neurovitrifiación), que aínda non foi perfeccionada a nivel de corpo enteiro, e é visto por algúns como un método superior de preservación, causando case ningún dano ao tecido.

## Perspectivas de recuperación futura 
Os defensores da criónica afirman que serán necesarias tecnoloxías extremamente avanzadas do futuro para que a reversión criónica teña éxito, como a xa madura nanomedicina. Dise que esas tecnoloxías deben necesariamente ser capaces de rexeneración de tecidos e órganos, de modo que a neuropreservación é tan probable (ou improbable) de funcionar como a criopreservación de corpo enteiro. Neuropreservación é normalmente menos custosa que a criopreservación de corpo enteiro, e pode potencialmente resultar nunha mellor preservación do cerebro, xa que o proceso pode ser optimizado para o cerebro. As neuropreservacións son máis fáciles de manter, e ata agora ningunha foi perdida por desconxelación.

O hipotético proceso de recuperación futura  consiste en envolver células de programación no cerebro para rexenerar un novo corpo ao redor do cerebro reparado dentro dun ambiente fluído de soporte á vida, necesitando de tecnoloxía de reparación célula por célula, como a criónica en xeral precisa. alegando que nada tan bruto como a transferencia nuclear ou os transplantes será algunha vez preciso empregar na criónica. Eles cren que os métodos utilizados para a recuperación de neuropacientes serán unha extensión de tecnoloxías médicas tradicionais que un día han ser desenvolvidas para rexenerar membros perdidos e tratar de graves traumas.

## Historia 
A neuropreservación foi proposta por primeira vez en 1965 por Evan Cooper. Foi proposta novamente nun xornal de ciencia especulativa polo xerontoloxista George M. Martin en 1971, e unha vez máis en 1974 por Mike Darwin e por Fred e Linda Chamberlain. Os Chamberlain foron os fundadores da Alcor Life Extension Foundation. En 1976 o pai de Fred tornouse o primeiro de moitos neuropacientes na Fundación Alcor.

Antes do ano 2000, a neuropreservación era realizada por separación cirúrxica do corpo da cabeza (chamado de illamento cefálico ou "neuroseparación") no final da perfusión crioprotectora realizada na parte superior do corpo mediante a aorta ascendente. Despois dese ano, a Fundación Alcor comezou a realizar o illamento cefálico antes da perfusión crioprotectora, en hipotermia profunda, e a seguir usar as arterias carótide e vertebral directamente para perfusión con crioprotectores.

A partir de 2008, Alcor e KrioRus pasaron a ser as únicas organizacións criónicas que ofrecen a posibilidade de neuropreservación. Outras organizacións, como Cryonics Institute evitan iso porque din que é malo para as relacións públicas. Alcor e KrioRus alegan que existen boas xustificacións técnicas para a neuropreservación e que van continuar a ofrecela. Aproximadamente tres cuartas partes dos pacientes criónicos almacenados na Fundación Alcor son neuropacientes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Criopreservación
* Extensión da vida
* Inmortalidade
* Morte teórica de información
* Nanomedicina
* Rexuvenecemento

### Ligazóns externas 
* FAQ sobre Neuropreservación 
* Pero o que irán pensar os veciños? Un discurso sobre a historia e fundamentos da Neuropreservación