Pelecanus erythrorhynchos

***Pelecanus erythrorhynchos***, ás veces chamado pelicano branco americano, é unha especie de ave do xénero dos pelicanos. É unha ave acuática planadora que se reproduce no interior de Norteamérica e en inverno móvese ao sur e ás costas ata chegar a América Central e do Sur. Esta enorme envergadura de ás permítelle planar no aire con facilidade durante as súas migracións. O seu peso está entre 3,5 e 13,6&nbsp;kg, aínda que o normal é un peso entre 5 e 9,1&nbsp;kg. Informouse dunha masa corporal media de 7&nbsp;kg. En canto ás medidas estándar, a corda alar mide de 51 a 68&nbsp;cm e o tarso mide de 9,9 a 13,7&nbsp;cm de longo. A plumaxe é case enteiramente branca brillante, excepto as plumas rémixes primarias e secundarias que son negras, pero que apenas se ven agás cando voa. Desde o inicio da primavera ata despois de finalizado o período de reprodución a mediados de verán, as plumas do peito teñen un ton amarelo. Despois mudan a unha plumaxe de eclipse, a parte superior da cabeza adoita ter un ton gris, crecen plumas anegradas entre a pequena crista branca e escasa. Os individuos que aniñan en lagos salinos, nos que escasea a comida, poden viaxar a grandes distancias para procurar mellores terreos de alimentación.

### Reprodución 
[dereita|miniatura|Individuo en condición reprodutora en [Tulsa Zoo, EUA.]]
miniatura|Individuo en condición reprodutora en Green Bay, Winsconsin, 2013.
[miniatura|Niño no [Chase Lake National Wildlife Refuge|Chase Lake.]]
miniatura|dereita|Adultos nos seus niños, xa con plumaxe non reprodutora (nótese a caluga escura).
Como xa se dixo, reprodúcense en colonias de centos de parellas, que chegan a ser de ata 5.000 parellas nalgúns casos. As aves chegan aos terreos reprodutores en marzo ou abril; a nidificación empeza entre inicios de abril e inicios de xuño. Durante a tempada reprodutora, tanto os machos coma as femias desenvolven unha pronunciada excrecencia na parte superior dos seus peteiros. Esta rechamante excrecencia ou "corno" cae ao final da tempada reprodutora.

O niño é unha depresión pouco profunda escavada no chan na que se colocan algunhas poliñas, ramiñas, xuncos ou restos similares. Despois dunha semana de cortexo e construción dos niños, a femia fai unha posta de 2 ou 3 ovos normalmente, pero ás veces só 1 e outras veces ata 6.

Ambos os proxenitores chocan os ovos durante aproximadamente un mes. As crías abandonan os niños de 3 a 4 semanas despois da eclosión; nese punto, xeralmente só sobrevive un xove por niño. Pasan o seguinte mes nunha gardería, onde mudan á plumaxe inmatura e finalmente aprenden a voar. Despois de emplumaren, os pais seguen coidando dos fillos unhas tres semanas ou máis, ata que a familia se separa a finais do verán ou inicios do outono, e as aves xúntanse en grandes grupos en zonas de alimentación ricas en preparación para a migración invernal. Migran ao sur en setembro ou outubro.

### Status e conservación 
Esta especie está protexida nos Estados Unidos polo Lei do Tratado de Aves Migratorias ou *Migratory Bird Treaty Act* de 1918. O Departamento de Pesca e Caza de California deulles o status protector de "especie con especial preocupación en California". Porén, a escala global, a especie é dabondo común polo que se cualifica co status de "pouco preocupante" segundo a IUCN.

A perda de hábitat é a principal causa do fracaso da nidificación, e as inundacións e secas son problemas recorrentes. As perdas relacionadas con actividades humanas inclúen o seu enredo en aparellos de pesca, molestias pola navegación de embarcacións e a caza furtiva e, en xeral, a degradación do hábitat.

Produciuse un pronunciado declive desta especie a mediados do século XX, atribuíble a unha excesiva aplicación de pesticidas agrícolas como o DDT, endrín e outros organoclorados, a unha excesiva drenaxe de zonas húmidas e ó aumento da polución. Pero despois a poboación recuperouse ben despois da aprobación e aplicación de leis de protección ambiental estrita, e agora as poboacións están estables ou en lixeiro incremento. Na década de 1980 estimábase que existían máis de 100.000 adultos desta especie na natureza, e contabilizábanse máis de 33.000 niños en 50 colonias no Canadá, e 18.500 niños en de 14 a 17 colonias nos Estados Unidos. A erosión das costas nas colonias de reprodución é un problema en certos casos, como tamén o son os envelenamentos ocasionais en masa cando os pesticidas se utilizan preto das colonias ou áreas de invernación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* American white pelican profile  en The Nature Conservancy
* American white pelican pictures from 'Field Guide' page on Flickr
* Selos de correos (das Illas Virxes Británicas, Canadá, Cuba, Turcas e Caicos) – con mapa de distribución en bird-stamps.org
* 
* Fotos do pelicano branco americano de Klaus Nigge
*