open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Distrito de Butaleja

O **distrito de Butaleja** é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Butaleja.

Limita co distrito de Budaka polo norte, co distrito de Mbale polo leste, co distrito de Tororo polo sueste, co distrito de Bugiri polo sur e co distrito de Namutumba polo oeste.

Este distrito entrou en funcións o 1 de xullo de 2005. Anteriormente era coñecido como condado de Bunyole e formaba parte do distrito de Tororo. O grupo étnico predominante no distrito (85%) son os banyole, unha tribo bantú que fala o lunyole. O lunyole foi listado polo Instituto das Linguas de Uganda da Universidade de Makerere entre as linguas minoritarias en perigo de Uganda. A principal comida dos banyole faise cun tipo de millo miúdo e denomínase *obusiima*. Outro prato tradicional é o mollo de cogomelo.

Outros grupos étnicos do distrito (15%) son os jopadhola, os bagisu, os basoga, os iteso, os karimojong e os bagwere.

Hai dúas municipalidades no distrito; Butaleja, a capital, e Busolwe, onde se atopa o hospital de Busolwe, unha institución pública con 120 camas.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 157.500 habitantes.

Como a maioría de Uganda, a agricultura de subsistencia é a actividade económica principal do distrito.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Portal do distrito de Butaleja
Distrito de Busia

O **distrito de Busia** é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación principal, Busia, que se atopa xusto ao oeste da Busia de Kenya.

Limita co distrito de Tororo polo norte, co distrito de Busia, Kenya polo leste, coa República de Tanzania polo sur, co distrito de Namayingo polo suroeste e co distrito de Bugiri polo oeste.

Este distrito existe como tal desde 1997. Anteriormente era o condado de Busia do distrito de Tororo. A distancia entre algunhas zonas de Busia con Tororo foi un dos principais argumentos para xustificar a súa creación. Administrativamente, o distrito está dividido en tres división, estas son:

* Samia Bugwe Norte
* Busia
* Samia Bugwe Sur

Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de aproximadamente 225.000 habitantes.

Os grupos indíxenas do distrito son os samia e os bagwe, que inclúen numerosos clans.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Portal do distrito
YoungHeart Manawatu

O **YoungHeart Manawatu** é unha franquía de fútbol de Nova Zelandia, da cidade de Palmerston Norte. Foi fundada en 2004 e xoga na ASB Premiership.

É o equipo mais irregular da máxima competición neozelandesa. En dúas oportunidades da fase regular logrou ser 2º, mentres que noutras dúas ocasións terminou último. É un dos 3 equipos do NZFC que xogou un torneo continental, o Campionato de Clubs da OFC 2006.
Plementería

[miniatura|dereita|Bóveda da Catedral de Angers, na que se observa a plementería de [ladrillo, que enche o espazo entre arcos.]]

Unha **plementería** é o conxunto de panos de pedras ou doelas que, a modo de cerramento, cobren o espazo entre os nervios dunha bóveda nervada, como unha bóveda de crucería. Cada un dos panos denomínase **plemento**. Son elementos pasivos que non teñen función estrutural e que se apoian sobre os arcos da bóveda, que son os elementos activos.

## Usos 
Na arquitectura gótica, o recheo da plementería adoitaba ser de ladrillo ou cachotería complementada con morteiro nas xuntas, e cunha distribución relativamente irregular, especialmente nas fases máis antigas, mais a medida que se avanza no tempo vaise perfeccionando a talla e o tamaño das pezas do recheo e, aínda que continúa cumprindo unha función de recheo, adquire a aparencia de cantería e parece que a bóveda ao completo está completamente fabricada de perpiaños. O espesor da plementería adoitaba ser pequeno, de 10 ou 15 centímetros, en España cubríanse cunha capa de morteiro na súa parte superior.

[300px|miniatura|A plementería da [Lonxa da Seda, en Valencia é de gran tamaño, resultando a sensación dunha bóveda completamente feita de pedra.]]

## Notas
Illa Bathurst, Australia

A **illa Bathurst** (2.600&nbsp;km² é unha das illas Tiwi xunto coa illa Melville, que se atopa no leste do Mar de Timor, na costa do Territorio do Norte en Australia. Sitúase tamén ó oeste da Terra de Arnhem e ó norte de Darwin.

## Descrición 
O principal asentamento da illa é Wurrumiyanga (coñecida como Nguiu até o 2010), que concentra a práctica totalidade dos habitantes, uns 1.450, e se atopa no sueste da illa, Wurrumiyanga está aproximadamente a 70&nbsp;km ao norte de Darwin. A segunda vila é Wurakuwu que conta con preto de 50 habitantes está ao noroeste de Wurrumiyanga. O terceiro asentamento na illa é unha pequena familia denominada *4 Mile Camp*, a uns 6&nbsp;km ao oeste de Wurrumiyanga.

Ó igual que a súa veciña, a illa Melville, Barthust é o fogar do pobo tiwi, que constitúe a meirande parte da poboación de ámbalas dúas illas. Nos últimos anos, Barthust converteuse nun lugar de interese turístico debido á posta en valor da cultura tiwi, mais fai falla un permiso especial para visitala. A illa está comunicada cun aeroporto.

## Historia 
[miniatura|esquerda|220px|[Indíxenas australianos na illa Bathurst, 1939.]]
A illa foi nomeada así por Henry Bathurst, 3º Conde de Bathurst, que, como o vizconde Melville, tamén é lembrado pola illa canadense. De 1910 a 1938, a illa foi o sitio da misión católica de Francis Xavier Gsell, coñecido como o "bispo con 150 esposas" pola súa práctica de "comprar" ás nenas prometidas a homes maiores, polo tanto permitíndolles casar con homes da súa mesma idade.

Durante o bombardeo de Darwin, a primeira formación de 188 avións xaponeses foi descuberta polo pai John McGrath, un sacerdote católico que realizaba traballos misioneiros na misión da illa Bathurst. O Pai McGrath enviou unha mensaxe por radio dicindo: "Unha formación aérea infrecuentemente grande aproxímase a nós desde o noroeste". Case todos ignoraron a mensaxe, aínda que estaba na estación de radio máis popular. Ao redor dunha hora máis tarde houbo aproximadamente 100 persoas mortas, pero as persoas que seguiron as súas instrucións sobreviviron. Darwin recibiu esta advertencia polo menos dúas veces por radio, como moi tarde ás 9:37 horas. Pero como, 11 Curtiss P-40 Warhawk dos Estados Unidos e un Consolidated B-24 Liberator despegaran de Darwin pouco antes, o oficial de quenda australiano asumiu que esta era a mesma formación. As advertencias non se tomaron en conta, como en Pearl Harbor, dous meses antes, e a última oportunidade de Darwin de prepararse a última hora para a inminente incursión esvaeceuse.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes australianos

### Ligazóns externas 
*Tiwi Land Council 
*Tiwi Art
*Encyclopædia Britannica entry on Bathurst island
*Walkabout entry on Bathurst Island
Shaun Tan

**Shaun Tan**, nado en Fremantle, Australia Occidental no 1974, é un ilustrador e autor de libros infantís australiano. Entre as súas obras destacan *The Red Tree*, *The Lost Thing* e *The Arrival*.

## Traxectoria 
De neno ilustraba contos e poemas e tamén debuxaba dinosauros, naves espaciais e robots eran a súa paixón. Na escola coñecíano como un artista con moito talento. Foi aos once anos cando se fixo fan da serie The Twilight Zone, así como de libros con temas parecidos. Todas estas historias foron o que o impulsaron a escribir os seus propios contos. Finalmente logrou un grande éxito coas súas ilustracións; e aos dezaseis anos apareceu o seu primeiro debuxo na revista australiana Aurealis no 1990.

Tan estudou para converterse en xenético, e gozou da química, da física, da historia e do inglés na escola secundaria así coma a arte, e afirmou que nunca tivo claro o que quería facer coa súa vida, incluso na universidade. Adentrouse nos estudos universitarios, universidade de Melbourne, pero pronto os abondou e comezou a traballar como artista. Tomou esta decisión porque apaixonáballe a idea de poder gañarse a vida co debuxo e coa pintura.

### Formación 
Tan asistiu ao Balcatta Senior High School, onde foi inscrito a un programa de arte especial para estudantes dotados e talentosos. A principal vantaxe, dicía Shaun, era que os estudos chegaron a ser impartidos por unha ampla gama de artistas con talento. Rematou este curso no ano 1991. 
Continuou a súa educación na universidade de Melbourne, onde volveu e estudou Belas Artes, Literatura e Historia Inglesa. Graduouse no 1995, cun Bacharelato de Arte.

### Proceso de traballo 
Orixinalmente Tan, traballou en branco e negro porque as reproducións finais imprímense desa maneira. Emprega para as súas ilustracións plumas, tintas, carbóns, fotocopias, linóleos...
A pintura actual de Tan aínda funciona como monocromática. Usa un lapis de grafito para facer os seus esbozos. Os debuxo reprodúceos a continuación varias veces, nas que varía e agrega ou quita partes. O corte e a idea do collage están presentes nestas primeiras etapas e a miúdo esténdense en moitas das súas ilustracións empregando diversos materiais como vidro, metal, insectos mortos....

O propio Shaun Tan descríbese a si mesmo como un traballador lento, que revisa os seus traballos unha e outra vez. Está interesado na perda da aliñación, e cre que os nenos, en particular reaccionan ben ante as cuestións da xustiza natural. Séntese como un tradutor de ideas, e é feliz e alagado ao ver as súas obras adaptadas e interpretadas no cinema e na música.

## Obra 
## Premios 
Shaun Tan gañou máis de cincuenta premios dende o ano 1992.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial de Shaun Tan en español
Harmonía (homónimos)

A palabra **harmonía** pódese referir a:

* En sentido xeral, refírese a unha relación óptima entre un elemento e o contorno, ou as distintas partes dun todo, así como o sentimento que isto pode producir.
* **Harmonía** é unha deusa da mitoloxía grega.
* Na música, a harmonía é a ciencia estuda as relacións de encadeamento dos sons simultáneos (acordes).
* A **harmonía cromática** sería unha correcta combinación de cores. 
* A **harmonía vocálica** é un fenómeno fonético das linguas polo que estas seguen certas regras sonoras
* **Harmonia** foi unha banda de Krautrock de Alemaña.
* Harmonia é un municipio brasileiro do Rio Grande do Sul.
* Harmonia é unha praia gaucha do municipio de Imbé.
Harmonía (música)

:*Para outros usos do termo, vexa Harmonía (homónimos)*.
[250px|miniatura|A «consonante» [Tríade (música)|tríade maior está composta de tres tons, nunha relación de números enteiros: 6&nbsp;a 5&nbsp;a 4.]]
[miniatura|210px|*Traité de l’harmonie* (Tratado da harmonía), de [Jean-Philippe Rameau.]]
O termo **harmonía** ten moitos significados, musicais e extramusicais, relacionados dalgún xeito entre si. En xeral, harmonía é o equilibrio das proporcións entre as distintas partes dun todo, e o seu resultado sempre connota beleza. En música, a harmonía é a disciplina que estuda a percepción do son en forma «vertical» ou «simultánea» en forma de acordes e a relación que se establece cos da súa contorna próxima.

Como outras disciplinas humanas, o estudo da harmonía presenta dúas versións: o estudo descritivo (é dicir: as observacións da práctica musical) e o estudo prescritivo (é dicir: a transformación desta práctica musical nun conxunto de normas de suposta validez universal).

O estudo da harmonía só se xustifica en relación coa música occidental, xa que a Occidental é a única cultura que posúe unha música «polifónica», é dicir, unha música na que se adoita executar distintas notas musicais en forma simultánea e coordinada. De modo que, malia que o estudo da harmonía poida ter algunha base científica, as normas ou as descricións da harmonía teñen un alcance relativo, condicionado culturalmente. Tamén ocorre nos aspectos do ritmo e a música.

Na música occidental, a **harmonía** é a subdisciplina que estuda o encadeamento de diversas notas superpostas; é dicir: a organización dos acordes. Chámase «acorde» á combinación de tres ou máis notas diferentes que soan simultaneamente (ou que son percibidas como simultáneas, aínda que sexan sucesivas, como nun arpexo). Cando a combinación é só de dúas notas, chámase «bicordio».

O estudo da harmonía refírese xeralmente ao estudo das progresións harmónicas e dos principios estruturais que as gobernan.

Deste xeito, adóitase entender de xeito xeral que a harmonía se refire ao aspecto «vertical» (simultáneo no tempo) da música, que se distingue do aspecto horizontal (a melodía, que é a sucesión de notas no tempo). A idea de vertical e horizontal é unha metáfora explicativa, relacionada á disposición das notas musicais nunha partitura: verticalmente escríbense as notas que se interpretan á vez, e horizontalmente as que se interpretan en forma sucesiva.

Con todo, tamén forma parte do estudo da harmonía as sucesións horizontais de acordes, e o seu efecto sobre o fluír xeral da música.

Na escolástica musical, o contrapunto é unha disciplina complementaria á harmonía (e que se confunde con ela), pero que se centra máis na elaboración de melodías que sexan combinables simultaneamente que nos acordes resultantes de tal combinación. É dicir: céntrase máis na percepción das partes que na do todo. Como disciplina creativa (e non como disciplina académica), o contrapunto tivo o seu auxe durante o Barroco, particularmente coa figura de Johann Sebastian Bach.
## Notas
The Red Tree

***The Red Tree*** (en galego ***A árbore vermella***) é un libro escrito e ilustrado por Shaun Tan, publicado no ano 2001.

## Resumo
É un libro de imaxes que presentan unha viaxe a través dun fragmentado mundo escuro. As ilustracións son surrealistas. O texto é escaso e concorda coas ilustracións escuras.
A historia baséase en imaxes inspiradas pola experiencia da depresión. A personaxe principal é unha solitaria nena rubia. Unha vermella folla de árbore persegue a rapaza durante todo un día e con isto a rapaza declarase como se sente e representa as súas preocupacións. Case non se aprecia pero cada cadro é unha folla vermella que simboliza a esperanza.
Ao final a pequena rapaza esta sorrindo nunha fermosa follaxe da árbore de cor vermella que medra na súa habitación.
Neste libro o autor aborda tamén temas como a inmigración e outras culturas.
The Lost Thing

***The Lost Thing*** (en galego ***A cousa perdida***) é un libro escrito e ilustrado por Shaun Tan, publicado no ano 2000, que tamén foi adaptado nunha curtametraxe de animación gañadora dun Oscar.

## Trama 
Está ambientado nun futuro próximo, en Melbourne, Australia. *The Lost Thing* é unha historia sobre un rapaz que desfruta recollendo tapóns de plástico para a súa colección de tapas de botellas. Un día, mentres recollía os tapóns de plástico preto da praia, descobre unha estraña criatura, que parece ser unha combinación dunha caldeira industrial, un cangrexo e un polbo. Isto é o que o narrador denomina **the lost thing**.

O neno dáse de conta de que a criatura se perdera e intenta atoparlle o dono pero non o consegue debido a indiferenza dos demais.

## Filme de 2010 
No ano 2010, o libro foi adaptado nunha curtametraxe de 15 minutos dirixida por Shaun Tan e Andrew Ruhemann e narrada por Tim Minchin. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 83ª edición dos premios. Foi nomeada ós Premios Hugo no 2011.

Foi producido por Sophie Byrne con Passion Pictures Australia e animado polos artistas Tom Bryant e Leo Baker. Tom Bryant traballou dende Escocia, mentres Leo Baker traballou dende Melbourne. O filme estivo en desenvolvemento por varios anos, pero levou tres anos de traballo a tempo completo para completalo, entre 2007 e 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Bandeira de Palau

A **bandeira de Palau** foi adoptada en outubro de 1980, cando as illas pasaron a ser un goberno autónomo, e logo República autónoma (1 de xaneiro de 1981). O círculo amarelo representa a Lúa, símbolo de unidade, mentres que o fondo azul representa a independencia.

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg|Bandeira de España
Ficheiro:Flag of the German Empire.svg|Bandeira da Alemaña Colonial
Ficheiro:Merchant flag of Japan (1870).svg|Bandeira do Imperio Xaponés, usada en Palau entre 1914 e 1944
Ficheiro:Flag of the United Nations.svg|Bandeira das Nacións Unidas usada en Palau entre 1947 e 1965
Ficheiro:Flag of the Trust Territory of the Pacific Islands.svg|Bandeira do protectorado das illas do pacífico usada entre 1965 e 1981
Ficheiro:US flag 48 stars.svg|Bandeira dos Estados Unidos entre 1944 e 1959
Ficheiro:US flag 49 stars.svg|Bandeira dos Estados Unidos entre 1959 e 1960
Ficheiro:Flag of the United States.svg|Bandeira dos Estados Unidos entre 1960 e 1994

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Kigva

**Kigva** (ou Cigva), na mitoloxía celta galesa, é a muller de Pryderi, o príncipe de Dyved; é filla de Gwyn Gloyw. Aparece principalmente na segunda e terceira rama do *Mabinogi*: *O Mabinogi de Branwen* e *Manawydan Mac Llyr*.

## Mitoloxía 
No final do conto *Pwyll, príncipe de Dyved* (primeira rama do *Mabinogi*), só aparece citada en tanto que se converteu en esposa de Pryderi.

Tras a morte de Pwyll príncipe de Dyved, o seu fillo Pryderi suxire a Manawyddan Fab Llyr que case coa súa nai Rhiannon, cousa que acepta. Durante un paseo, abátese unha brétema máxica sobre a rexión e devástaa. Dos habitantes só restan os catro membros da familia do príncipe. Tras teren consumido os víveres, vense obrigados a partir cara a Inglaterra, onde han exercer distintos oficios para sobreviviren.

Manawydan e Kigva capturan un rato que viña sendo a esposa de Llwyd ap Cil, un meigo inimigo xurado de Rhiannon. Obrigan ao mago a eliminar as maldicións que botan a perder o seu territorio.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Les Quatre Branches du Mabinogi*, traduit du moyen gallois, présenté et annoté par Pierre-Yves Lambert, Gallimard, coll. « L'aube des peuples », París, 1993, ISBN 2-07-073201-0.
Aurealis

***Aurealis*** é unha revista australiana de ficción.

## Historia 
Esta revista australiana púxose en marcha no ano 1990, foi publicada por Chimaera Publications. Púxose en marcha co fin de proporcionarlles un mercado aos escritores de ficción especulativa, cunha énfase especial en elevar o perfil dos escritores australianos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da revista
Ramón Rúa Figueroa

**Ramón Rúa Figueroa Fraga**, nado en Santiago de Compostela en 1825 e finado en Madrid o 17 de decembro de 1874, foi un enxeñeiro de minas galego.

## Traxectoria 
Estudou de Enxeñería de Minas na universidade de Madrid e chegou a ser enxeñeiro xefe e director das explotacións de Almadén. Irmán de José e Manuel Rúa Figueroa, compartiu con eles a ideoloxía liberal e pertenceu á xeración dos provincialistas galegos, que interviñeron no pronunciamento de 1846. Foi contrario ao intervencionismo estatal e acusou ao Estado da deixación das industrias extractivas. Colaborou en *El Recreo Compostelano*, *El Porvenir*, *El Clamor de Galicia*, despois en *La Correspondencia de Galicia* e *Pero Grullo*, e, na última etapa da súa vida, en *El Heraldo Gallego*. Cara 1855 dedicouse a tarefas literarias, coa escritura de lendas en prosa e un libro de versos titulado *Ayer y hoy*.

## Obras 
* *Noticia sobre la explotación del criadero de Rammelsberg (Harz) y beneficio de los minerales de cobre procedentes del mismo*, 1856.
* *Noticia sobre la Fábrica de Cobrería y antigua Casa de Moneda de Jubia*, 1858.
* *Ensayo sobre la historia de las minas de Río-Tinto*, 1859.
* *Minas de Río-Tinto. Estudios sobre la explotación y el beneficio de sus minerales*, 1868.
* *Apuntes para una biblioteca española de libros, folletos y artículos, impresos y manuscritos, relativos al conocimiento y explotación de las riquezas minerales y a las ciencias auxiliares*, con Eugenio Maffei, 1871.
* *La minería hispana e iberoamericana, repertorio fundamental para la investigación histórica en la materia y otras afines*, con Eugenio Maffei.
* *La Minería y la metalurgia española en la Exposición Universal de Viena *, Madrid, 1874.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Pierre-Yves Lambert

**Pierre-Yves Lambert**, nado o 30 de maio de 1949, é un profesor e lingüista francés. É investigador no CNRS e encargado de conferencias na *École Pratique des Hautes Études* en Ciencias históricas e filolóxicas, na Sorbona, en París.

## Traxectoria 
Está especializado na historia e na etimoloxía das linguas celtas así como no estudo das literaturas célticas. En particular ten traballado sobre as glosas en antigo irlandés, bretón antigo e galés antigo e sobre as inscricións galas. Colaborou no *Recueil des Inscriptions Gauloises*.

É o autor dunha importante obra sobre a lingua gala.

En 2015 foi recoñecido co Premio Derek Allen, da Academia Británica.

## Obra 
* *Les Littératures celtiques*, Presses universitaires de France, coll. « Que sais-je ? », París, 1981
* « Le Lexique Étymologique de l'Irlandais Ancien de J. Vendryes », en: Bachellery, Édouard e Pierre-Yves Lambert, *Das etymologische Wörterbuch : Fragen der Konzeption und Gestaltung*, pp.&nbsp;17–24, Alfred Bammesberger, ed. Regensberg : Friedrich Pustet, 1983.
* « Les gloses bibliques de Jean Scot : l'élément vieil-irlandais », *Études celtiques*, XXII, 1985, p.&nbsp;205-224.
* « Les gloses celtiques aux commentaires de Virgile », *Études celtiques*, XXIII, 1986, p.&nbsp;81-128.
* « Les gloses grammaticales brittoniques », *Études celtiques*, XXIV, 1987, p.&nbsp;285-308.
* ''La langue gauloise: description linguistique, commentaire d'inscriptions choisies*, Errance, París, 1994,(Collection des Hesperides).
* Anonyme, *Les Quatre branches du Mabinogi*, traduit du moyen gallois, présenté et annoté par Pierre-Yves Lambert, Éditions Gallimard, collection « L’aube des peuples », París, 1993, ISBN 2-07-073201-0.
* *Anthologie de la poésie irlandaise du XXe siècle*, sous la direction de Jean-Yves Masson, auteurs gaéliques choisis et présentés par Pierre-Yves Lambert, édition bilingue, mars 1996.
* « L’impersonnel en celtique », en *Scribthair a ainm n-ogaim, Scritti in memoria di Enrico Campanile*, Pise, 1997, II, p.&nbsp;491-514.
* *Lexique étymologique de l'irlandais ancien'' (comezado por Joseph Vendryes), fasc. B-1980, C-1987, D-1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Celtas
* Linguas celtas
* Manuscrito de Leyde
Dmitrii Kabalevskii

**Dmitrii Borisovich Kabalevskii** (en ), nado en San Petersburgo o 30 de decembro de 1904 e finado en Moscova o 14 de febreiro de 1987, foi un compositor ruso.

Contribuíu a establecer a Unión de Compositores Soviéticos en Moscova e foi secretario da Unión de Compositores da RSFS de Rusia desde 1952 ata a súa xubilación. Foi un compositor prolífico de música de cámara e para piano, moitas destas últimas interpretounas Vladimir Horowitz e tamén escribiu seis óperas.

## Traxectoria 
Seu pai era matemático e este animouno a estudar matemáticas, así e todo xa desde a infancia quedou fascinado polas artes, en especial pola música, aprendendo a tocar o piano. En 1916 a súa familia mudouse a Moscova, onde pasou tres anos tocando nas salas onde se proxectaban filmes mudos, comezando a compoñer aos dezaoito anos . En 1925 entrou no Conservatorio de Moscova, estudando composición con Nikolai Myaskovsky e piano con Alexander Goldenweiser, converténdose el mesmo en profesor do conservatorio en 1932, conseguindo unha boa reputación como ensinante .

Durante a segunda guerra mundial escribiu moitas cancións patrióticas, ingresando no Partido Comunista en 1940. Foi editor de *Sovetskaya Muzyka* nos seis volumes publicados durante a guerra, e mais tamén compuxo e interpretou moitas pezas para cine mudo e música para o teatro. Entre 1949 e 1952 foi o director do departamento de música do Instituto de Artes de Moscova.

A súa música para nenos é amplamente interpretada por músicos novos de todo o mundo , considerándose un dos máis grandes compositores modernos de música infantil. Tamén organizou un programa de educación musical en vinte e cinco escolas soviéticas, e el mesmo ensinou a nenos de sete anos durante un tempo, aprendéndolles a como escoitar con atencón e poñer as súas impresións en palabras. Estivo na Comisión de Educación Musical Estética en 1962 e foi presidente do Consello Científico de Educación Estética na Academia de Ciencias Pedagóxicas da URSS en 1969. Foi tamén membro do Comité Soviético de Defensa da Paz

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Schwarz, Boris. 1983. *Music and Musical Life in Soviet Russia*, enlarged edition 1917-1981. Bloomington: Indiana University Press. ISBN 0-253-33956-1
* Maes, Francis. 2002. *A History of Russian Music: From Kamarinskaya to Babi Yar*. Traducido por Arnold J. Pomerans e Erica Pomerans. Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-21815-9

### Ligazóns externas 
* A list of Kabalevsky's compositions
Windradyne

**Windradyne**, nado en 1800 e finado o 21 de marzo de 1829, foi un guerreiro aborixe australiano e líder do pobo wiradjuri. Windradyne liderou ó seu pobo nas Guerras de fronteira de Australia, un movemento de resistencia dos indíxenas australianos en contra da ocupación das súas terras polos colonos británicos.
Tamén foi coñecido polo nome de **Saturday** (*sábado* en galego), nome dado polos colonos. Outros nomes son **Windrodine** ou **Windradene**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes australianos

### Ligazóns externas 
*Windradyne no www.heritage.nsw.au
*http://www.iearn.org.au/fp/art/heroes/windra.htm
Edgar Morin

**Edgar Morin**, nado en París o 8 de xullo de 1921, é un sociólogo francés.

## Traxectoria 
Ligado á Fronte Popular francesa e comprometido coa II República Española, dende moi cedo asumiu o marxismo. Durante a segunda guerra mundial militou na resistencia, participou na liberación de París e na posguerra foi tenente do exército de ocupación francés en Alemaña. Afiliouse ao Partido Comunista Francés. As súas posicións contrarias ao stalinismo, levárono a distanciarse do partido ata a súa expulsión en 1951.

En 1950 entrou no *Centre national de la reserche scientifique* e máis tarde fundou a revista *Arguments*. Na Bretaña realizou un traballo de etnoloxía contemporánea. Fundou e dirixe o *Centro d´etudes de comunication de masse*

Moi comprometido coa axitación estudantil, foi un dos teóricos do maio do 68. Ás súas viaxes por Latinoamérica sensibilízano coas culturas indíxenas e afro-brasileiras.

Contrario á Guerra de Alxeria, estivo preto de posicións pacifistas. Así malia ás súas orixes sefardís, manifestouse crítico con Israel nas súas relacións con Palestina.

Conta con distincións de grande prestixio como a medalla de ouro da UNESCO,*Comendadeur da Lègion d´honneur*, a *Ordem de Sant-Iago da Espada de Portugal* ou o Premio internacional de Cataluña.

## Pensamento 
Defende a transdisciplinariedade e o pensamento complexo. É un dos pais da teoría da complexidade. Nel inflúe a cibernética, os sistemas, a xenética e a informática. Propón unha refundación antropolítica, unha nova toma de conciencia da comunidade de destino terrestre, o planeta como patria. A cultura actual pertence á prehistoria. Todas as grandes creacións foron impensables antes de producírense e todo o afortunado que leva ocorrido na historia foi no seu día improbable.Estes e outros factores son principios de esperanza na desesperanza. Quedan, xa que logo, posibilidades cerebrais e antropolóxicas no proceso de humanización. Isto non significa caer nun optimismo superficial pois ningún desenvolvemento se adquire para sempre e existe un principio de degradación que reclama unha rexeneración sempre incerta.

## Obras 
* *Autocritique* (1959)
* *Le Paradigma perdu: la nature humaine* (1973)
* *Terre-patrie* (1993)
* *La Méthode* (1977-2004)
* *Le chamin de l´espérance* (con Stephane Hassel)
Arterias dorsais do metacarpo

As **arterias dorsais do metacarpo** son un conxunto de arterias que vascularizan a parte dorsal ou posterior do metacarpo. Derivan do arco arterial dorsal do carpo e discorren entre os músculos interóseos dorsais ata dividirse nas arterias dorsais dos dedos da man. Preto da súa orixe, anastomósanse co arco palmar arterial fondo a través de arterias que atravesan a man. Tamén están conectadas coas arterias dixitais palmares comúns.

A primeira arteria dorsal do metacarpo adoita ser de maior tamaño e xorde directamente da arteria radial.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Gray. Anatomy of the human body* . Edición de 1918 de dominio público.
Francisco Calo Lourido

**Francisco Calo Lourido**, nado en Porto do Son en 1948, é un antropólogo, arqueólogo e profesor galego.

## Traxectoria 
Licenciouse en Filosofía e Letras e 
é doutor en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Catedrático de Xeografía e Historia, foi director de varios institutos e ensinou ata a súa xubliación no IES Torrente Ballester de Pontevedra. Impartiu clases nas universidades de Santiago e do Porto e foi bolseiro de Formación de Persoal Investigador do CSIC.

É patrón do Museo do Pobo Galego (do que foi secretario da Xunta Reitora), correspondente da Real Academia Galega e membro da Sociedade Portuguesa de Antropologia e Etnologia, entre outras entidades.

Desenvolve a súa actividade investigadora nos eidos da Antropoloxía e da Arqueoloxía.  Traballou en numerosos xacementos arqueolóxicos asturianos, portugueses e galegos e dirixiu as escavacións e consolidación do castro de Baroña.

## Obra en galego 
### Ensaio 
* *As artes de pesca* (1980). Museo do Pobo Galego.
* *A cultura castrexa* (1993). A Nosa Terra.
* *Os habitantes dos castros* (1994). A Nosa Terra.
* *A plástica da cultura castrexa galego-portuguesa*, 2 tomos (1994). Fundación Barrié.
* *Xentes do mar. Traballos, tradición e costumes* (1996). A Nosa Terra.
* *Castro de Baroña* (1997). Concello de Porto do Son.
* *Os celtas. Unha (re)visión dende Galicia* (2010). Xerais.
* *A historia de España baseouse en falacias. Nin Reconquista, nin Imperio, nin Estado ata o XVIII, nin Nación ata o XIX* (2023). Vigo: Xerais. 632 páxs. ISBN 978-84-1110-232-2. ePub: ISBN 978-84-1110-253-7.

### Narrativa 
* *Salseiros* (2001). Espiral Maior.

### Obras colectivas 
* *Estudos de cultura castrexa e de historia antiga de Galicia*, 1983, Universidade de Santiago.
* *Castro de Baroña: campañas 1980-1984*, 1986, Xunta de Galicia.
* *Historia Xeral de Galicia*, 1997, A Nosa Terra.
* *Antropoloxía mariñeira: actas do Simposio Internacional in memoriam Xosé Filgueira Valverde*, 1998, Consello da Cultura Galega.
* *Fainas do mar: vida e trabalho no litoral norte*, 1999, Centro Regional de Artes Tradicionais, Porto.
* *Pontevedra e o mar. Simposio de Historia Marítima do século XII ao XVI*, 2003, Concello de Pontevedra.
* *Caras de Pontevedra*, 2005, A Nosa Terra.
* *Estudos sobre o Foro de Pontevedra (1169)* (2019), concello de Pontevedra. .

## Obra en castelán 
### Ensaio 
* *La cultura de un pueblo marinero: Porto do Son*, 1978, Universidade de Santiago.

### Obras colectivas 
* *La construcción del texto etnográfico a través de dos autores: aportación a una historia de la etnografía en Galicia*, 1996, Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos.

### Edicións 
* *Memoria sobre la pesca de sardina en las costas de Galicia*, de Xosé Cornide, 1997, Consello da Cultura Galega.

## Premios 
* Premio Antón Losada Diéguez no 1995, por *A plástica da cultura castrexa galego-portuguesa*.

* Premio Antón Losada Diéguez no 2011, por *Os celtas. Unha (re)visión dende Galicia*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Xerais
Ariane 2

**Ariane 2** foi o nome do segundo modelo da familia de foguetes Ariane.

## Características 
Tralo fracaso da antiga ELDO, predecesora da ESA, de poñer en marcha un programa de foguetes funcionais debido aos fallos dos foguetes Europa 1 e Europa 2 e de planear construír un Europa 3, o CNES francés propuxo construír un novo foguete con tecnoloxía xa probada. Foi durante a quinta Conferencia Espacial Europea, en decembro de 1972, e na que se constituíu a ESA, na que se acordou iniciar o programa do novo foguete, que terminaría por denominarse *Ariane*. O seguinte paso despois dos éxitos do Ariane 1 foi mellorar o modelo básico, para o que se creou un novo modelo, que pasaría a denominarse *Ariane 2*, mellorando o pulo dos motores Viking 4 e Viking 5 da primeira e segunda etapa, substituíndo o propelente UDMH por UH25, o alongamento da terceira etapa en 1,3 metros e substituíndo o motor por un HM7-B.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
*
*
*
*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ariane 1, 2, 3
Reacción de Cushing

A **reacción de Cushing** é unha resposta automática do sistema nervioso central que se inicia cando a presión do líquido cefalorraquídeo no interior do cranio é demasiado elevada. Un aumento importante da presión do LCR pode facer que se iguale coa tensión arterial e interromper a circulación sanguínea cerebral. Cando o fluxo arterial cae a cero, prodúcese o reflexo de Cushing, que eleva a presión arterial ata superar a presión do LCR. Deste xeito, iníciase de novo a perfusión cerebral.

O reflexo protexe os centros vitais, evitando que cese a achega de osíxeno e polo tanto se produza a necrose do tecido nervioso.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Tradado de Fisiología Médica*. Guyton. Undécima edición. ISBN 84-8174-926-5
Reflexo de Bainbridge

O **reflexo de Bainbridge** é un reflexo fisiolóxico de control da frecuencia cardíaca. Prodúcese pola distensión dos receptores situados na aurícula cardíaca, mediado polo nervio vago cara ao bulbo raquídeo. Unha vez procesada a información polo sistema nervioso central, a resposta eferente volve a través do nervio vago e do sistema nervioso simpático ata o corazón, estimulando a frecuencia cardíaca e reforzando a contracción miocárdica. Deste xeito, un aumento da presión auricular produce unha elevación do ritmo cardíaco, evitando o estancamento do sangue, tanto na circulación sistémica coma na circulación pulmonar.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Tradado de Fisiología Médica*. Guyton. Undécima edición. ISBN 84-8174-926-5
Taringa!

**Taringa!** foi unha comunidade virtual arxentina, onde os usuarios podían compartir todo tipo de información a través de mensaxes nun sistema de interacción colaborativa. Foi creada o 11 de xaneiro de 2004 e transmitida a partir do 14 de abril do mesmo ano por Fernando Sanz, un estudante. En novembro de 2006 foi adquirida polos arxentinos Alberto Nakayama e os irmáns Matthew e Botbol Hernán.

## Historia 
## Controversias
Os responsables foron procesados por violar leis da propiedade intelectual.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Taringa!  .
Yan Frenkel

**Yan Abramovich Frenkel** (en ruso *Ян Абрамович Френкель*), nado en Kíiv o 21 de novembro de 1920 e finado en Riga o 25 de agosto de 1989, foi un compositor e intérprete soviético de orixe xudía.

## Traxectoria 
Frenkel aprendeulle a tocar o violin seu pai, e máis tarde estudouno no Conservatorio de Kíiv con Iakob Magaziner. Durante a segunda guerra mundial marchou evacuado a Orenburg, onde estudou na Orenburg Zenitnoe Uchilishche e tocou o violín na orquestra do cinema *Avrora*. Despois da guerra viviu en Moscova, onde escribiu arranxos orquestrais e tocou o violín en varios restaurantes da cidade.

Comezou a compoñer cancións na década de 1960, a primeira foi *Gody* ('Os anos'), con letra de Mark Lisianski. Durante a súa carreira traballou en colaboración con moitos recoñecidos músicos soviéticos, entre eles Mikhael Tanich, Igor Shaferan, Konstantin Vanshenkin e Inna Goff. Grazas a Mark Bernes e a súa canción *Zhuravli* (con letra de Rasul Gamzatov) fíxose coñecido e Frenkel deu concertos interpretando a súa propia música, e as súas cancións pasaron ao repertorio de moitos intérpretes soviéticos. Tamén apareceu no filme *Neulovimye mstiteli*, para a que compuxo a música.

## Notas
Elixio Villaverde

**Elixio Villaverde García**, nado no Irixo o 6 de abril de 1954 e finado en Santiago de Compostela o 14 de setembro de 2018, foi un historiador galego.

## Traxectoria
Doutor en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela coa tese *La emigración gallega a México, 1878-1936*, exerceu a docencia no ensino secundario. Concluíu a súa actividade docente no IES de Cacheiras. Colaborou en *La Voz de Galicia*, *El Ideal Gallego*, *El Correo Gallego*, *La Región* e *Excelsior* (México). Publicou artigos e recensións sobre temas migratorios na Gran Enciclopedia Gallega, *Xerme* (Caracas), *Olláparo*, *Grial*, *A Trabe de Ouro*. Desde 1973 desenvolveu iniciativas culturais como presidente da asociación Xoves Culturais do Barbanza (1988-1992) e promoveu a revista *A Caramecha*.

## Obras
**A Terra de Orcellón e O Irixo*, 1986.
**Ramón Martínez López. Pola universalidade de Galicia*, 1992 (con Xosé Amancio Liñares Giraut).
**Heroes e Mártires. A IIª República e a Guerra Civil no Barbanza*, 1996.
**Pioneiros na corrente do golfo*, 2001.
**Gallegos en México (1878-1936). Inmigración e sociedade no alén mar*, 2003.

### Investigacións
**O patrimonio cultural galego en México*.
**Os galegos no estado e na cidade de Puebla á luz do Rexistro Nacional de Estranxeiros*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha do autor en Xerais
Raimonds Pauls

**Raimonds Pauls**, nado en Riga o 12 de xaneiro de 1936, é un político, intérprete de piano e compositor letón, ben coñecido na antiga Unión Soviética.

## Traxectoria 
Pauls estudou na Escola de música Emils Darzins. En 1958 gradouse na Academia de Música de Letonia co profesor de piano H. Braun, nesa época xa o tocaba en restaurantes, aprendendo cancións clásicas e contemporáneas de jazz, entre 1962 e 1965 estudou composición e de 1964 a 1971 dirixiu a Orquestra Filharmónica de Letonia, na que tamén tocaba o piano.

En 1972 creou un conxunto para a radio letoa, da que xurdiron varios grupos musicais, o máis coñecido foi o grupo "Modo".

Raimonds Pauls foi membro do Soviet Supremo da República Socialista Soviética de Letonia, e de 1988 a 1993 foi ministro de cultura letón. En 1993 converteuse en conselleiro do Presidente de Letonia, e desde 1998, deputado no Saeima, ao primeiro como xefe do Novo Partido, partido polo que se presentou como candidato ás eleccións presidenciais de 1999, e desde pouco antes das eleccións de 2002 ingresou no Partido Popular, resultando elixido por este partido nas eleccións de 2002 e 2006.

Pauls compuxo a música de seis filmes musicais e teatro musical, tres ballets e sobre 50 películas e actuacións teatrais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial  (en letón)
Sansón e Dalila

***Sansón e Dalila*** (en ) é un telefilme xermano-italo-estadounidense dirixido Nicolas Roeg que se estreou en 1996. Estreouse en galego na TVG o 4 de xaneiro de 2009.

## Sinopse 
Os israelitas viven escravos baixo o dominio dos filisteos, como castigo polas ofensas cometidas contra o Señor. Deus escoita as pregarias do seu pobo e entrégalles a un neno, Sansón, que terá a forza de cen homes para vencer ós agresores. Axiña, a abraiante forza de Sansón chega a oídos do Rei Hanun e da fermosa cortesá Dalila, que é salvada por Sansón do ataque dun león.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Bandeira de Guinea-Bissau

A **bandeira de Guinea-Bissau** foi adoptada en 1973 tras obter a independencia de Portugal. Está formada por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño e unha vertical coas cores panafricanos: Vermello, verde e amarelo. Na franxa vertical está representada a "Estrela negra africana". A cor vermella lembra ós que morreron pola independencia, o verde ós bosques e á agricultura, e o amarelo ó ouro e a riqueza do país. O seu deseño baséase no da bandeira do (PAIGC).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Bandeira de Guinea-Bisau en Flags of the World
Roberto Francisco Chiari Remón

**Roberto Francisco Chiari Remón**, nado en Cidade de Panamá o 2 de marzo de 1905 e finado na mesma vila o 1 de marzo de 1981, foi un político Panameño, Presidente de Panamá durante dous períodos: en novembro de 1949 e desde o 1 de outubro de 1960 ata o 1 de outubro de 1964. Foi fillo do tamén presidente de Panamá Rodolfo Chiari.

## Traxectoria
Estudou no Colexio La Salle e obtivo o título de bacharel e perito mercantil. Traballou na produción de azucre, pero foi o único dos seus irmáns que se interesou na política. En 1940 foi elixido deputado da Asemblea Nacional e durante o goberno de Ricardo Adolfo de la Guardia foi Ministro de Salubridade e Obras Públicas. O 20 de novembro de 1949, asumiu o cargo de presidente logo da renuncia de Daniel Chanis Pinzón, no entanto ocupou o cargo por catro días. Foi candidato á presidencia da república en 1952 contra o seu primo o Coronel José Antonio Remón Cantera, pero perdeu. Nese momento foi presidente da Cámara de Comercio e presidente do Partido Liberal por oito anos.

Participou novamente nas eleccións presidenciais de 1960 contra Ricardo Arias e Víctor Goytía, e puido vencer nelas. O 1º de outubro de 1960 asumiu a Presidencia Constitucional da República para un período de catro anos. A súa administración estivo enfocado na educación e a saúde. Non obstante o feito máis destacable no seu goberno é romper as relacións entre Panamá e os Estados Unidos, logo dos acontecementos do *Día dos Mártires* do 9 de xaneiro de 1964, onde estudantes Panameños entraron á Zona do Canal de Panamá para hastear unha bandeira panameña no Colexio de Balboa, pero foron reprimidos polos estadounidenses, que habían atacado a bandeira e causado 22 panameños mortos e outros feridos.

Ao terminar o seu cargo como presidente retirouse da vida pública e traballou nas súas compañías privadas. Foi presidente do Sindicato de Industrias desde 1967 ata 1969.
William Barak

**William Barak**, nado en setembro de 1823 e finado o 15 de agosto de 1903, chamado **Beruk** polos seus pais, o "último xefe da tribo Yarra Yarra", foi o último ngurungaeta (líder tribal ou ancián) do clan Wurundjeri-willam, os habitantes precoloniais da actual Melbourne, Australia. Converteuse nun influente portavoz da xustiza social aborixe e nun importante informante da tradición cultural wurundjeri.

Barak pintou e debuxou cerimonias wurundjeri e tallou armas e ferramentas.

[miniatura|Tumba e lápida de Barak no cemiterio de [Coranderrk.|dereita]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aborixes australianos
### Ligazóns externas 
**Remembering Barak*
*Joy Murphy-Wandin falando sobre Barak.
*Ceremony - Ballarat Fine Art Gallery
*Joy Murphy-Wandin falando sobre Barak e Coranderrk.
*William Barak.
Bandeira de Lesotho

A **bandeira de Lesotho** foi adoptada oficialmente o 4 de outubro de 2006. Está composta por tres franxas horizontais de cor azul, branca e verde cun chapeu tradicional da etnia basotho en cor negra situado no centro. Esta bandeira foi introducida en conmemoración do 40º aniversario da independencia do país, co fin de reflectir a orientación pacifista de Lesotho.

## Construción 
A proporción da bandeira é de 2:3 e está composta por tres franxas de cor azul, branco e verde, que mantén os seus anchos en proporción 3:4:3. O gorro basotho de cor negra está no centro do panel branco cunha altura equivalente ó 92% do alto da franxa.

As cores da bandeira están identificados coas seguintes denominacións Pantone.
* Azul: *Pantone Reflex Blue C*
* Verde: *Pantone Green 347 C*

## Bandeiras históricas 

Ficheiro:Unofficial Basutoland Ensign.svg|Bandeira colonial de 1884 a 1966
Ficheiro:Flag of Lesotho (1966–1987).svg|Bandeira de 1966 a 1987
Ficheiro:Flag of Lesotho (1987-2006).svg|Bandeira de 1987 a 2006

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Royal Standard of Lesotho (1966–1987).svg|Estandarte real de Lesotho entre 1966 a 1987
Ficheiro:Royal Standard of Lesotho (1987–2006).svg|Estandarte real de Lesotho entre 1987 a 2006
Ficheiro:Royal Standard of Lesotho.svg|Estandarte real de Lesotho dende o 4 de outubro de 2006

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Lesotho en Flags of the World
Iurii Antonov

miniatura|Yuri Antonov en 2005
**Iurii Mikhailovich Antonov** (en ), nado en Tashkent o 19 de febreiro de 1945, é un compositor e cantante ruso.

## Traxectoria 
Antonov naceu nunha familia dun oficial do Exército Soviético, Mikhail Vasilevich Antonov, quen despois da segunda guerra mundial serviu na administración militar de Berlín e máis tarde en Belarús, foi profesor dunha escola de música para nenos en Minsk. En 1967 logo de prestar o servizo militar exerceu como director artístico da banda Vuyachich. En 1969 uniuse en Leningrado á Poyushchiye Gitary, a primeira banda popular de rock da URSS, onde tamén comezou a cantar. Compuxo a música de varios filmes e publicou 30 álbums.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
Bandeira de Liberia

A **bandeira de Liberia** é moi semellante á bandeira dos Estados Unidos de América. Ambas están compostas por varias franxas vermellas e brancas pero no caso da bandeira de Liberia son once e na estadounidense figuran trece. O cuadrante superior máis próximo ó mastro é de cor azul pero só contén unha estrela branca de cinco puntas no seu interior.

A semellanza coa bandeira estadounidense reflicte que o país se formou con antigos escravos procedentes dos Estados Unidos. As once franxas representan os once asinantes da Declaración de Independencia de Liberia e as cores vermella e branca simbolizan a coraxe e a excelencia moral. A estrela branca alude á liberdade obtida polos antigos escravos sobre o azul que simboliza, a terra africana.

## Outras bandeiras 

>
Ficheiro:Flag of Liberia (1827–1847).svg|Bandeira de Liberia (1827-1847)
Ficheiro:Flag of Liberian Customs.svg|Bandeira do Servizo de aduanas de Liberia

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Liberia en Flags of the World
Bandeira de Guinea

A **bandeira de Guinea** foi adoptada o 10 de novembro de 1958. Está composta por tres franxas verticais do mesmo tamaño de cor vermella (a máis preto do mastro), amarelo (a central) e verde.

Son as cores panafricanas que figuran nas bandeiras de numerosos países do continente, como a de Etiopía e a de Gana.

O vermello foi adoptado en homenaxe dos que morreron na loita contra o colonialismo. É a cor vinculado cos traballadores da industria e do campo, razón pola que tamén se asocia co termo "Traballo" do lema nacional. O amarelo é o símbolo do ouro guineano e o sol africano. O amarelo é a cor que se relaciona co termo "Xustiza" do lema. O verde representa os bosques e a agricultura do país. É a cor que simboliza a última palabra do lema: "Solidariedade".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandeira de Guinea en Flags of the World
Movemento ameboide

O **movemento ameboide** é o movemento de cada célula en relación ao seu contorno. Por exemplo, os leucocitos son quen de moverse a través de diversos tecidos.

O movemento comeza coa emisión dun pseudopodo dende o extremo dunha célula, que se dirixe cara a fóra, lonxe da célula. Despois, tira do resto da célula cara si, permitindo o movemento. Para poder realizar este proceso é imprescindible que o pseudopodo se una a receptores dos tecidos circundantes, para poder funcionar coma vector de dirección. A unión ten lugar por proteínas do receptor que se aliñan dentro das vesículas exocíticas. Cando estas forman parte da membrana do pseudopodo, ábrense de xeito que liberan o seu contido cara ao exterior. Os receptores fan entón protusión e se unen aos ligandos dos tecidos circundantes.

No extremo oposto á célula, os receptores afástanse dos seus ligandos e forman novas vesículas de endocitose. Despois, as vesículas migran cara ao extremo do pseudopodo, para formaren parte dunha nova membrana plasmática.

Durante todo este proceso, os filamentos de actina da célula contráense, formándo polímeros, permitindo o movemento. Durante a súa actividade consomen ATP.

## Células con movemento ameboide 
Nos seres humanos as células con maior capacidade de movemento ameboide son os leucocitos cando saen do sangue aos tecidos periféricos. Os fibroblastos e as células xerminais da pel tamén poden desplazarse para reparar feridas e outras anomalías. As células embrionarias requiren de movememtos desta clase para un correcto desenvolvemento fetal.

## Regulación do movemento ameboide 
Os fenómenos de quimiotaxe regulan o movemento. A liberación de substancias quimiotácticas atrae a diversas células, dende concentracións máis baixas cara concentracións máis altas (*quimiotaxe positiva*). Algunhas substancias exercen o efecto contrario, dirixindo cara ás concentracións menores, o fenómeno de *quimiotaxe negativa*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Tradado de Fisiología Médica*. Guyton. Undécima edición. ISBN 84-8174-926-5