Royal Delft

**Royal Delft** (marca internacionalmente recoñecida da compañía **De Koninklijke Porceleyne Fles**, anteriormente **De Porceleyne Fles**) é, xunto con De Delftse Pauw, a única fábrica de louza que mantén a súa actividade das 32 que no século XVII se estableceron na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. É coñecida pola súa produción da soada "louza de Delft", á que se dedica desde hai máis de 350 anos sen interrupción.

Á parte da produción, a súa sede alberga tamén un museo onde se expoñen artigos fabricados ao longo da súa historia e unha tenda onde se poden adquirir os seus produtos. En 2015 contou con 128.000 visitantes.

## Historia 
A "louza de Delft", coñecida tamén como "azul de delft" comezou a producirse nos Países Baixos no século XVII cando a Compañía Holandesa das Indias Orientais empezou a importar a característica louza azul da China, que serviu de inspiración aos artesáns oleiros que tiñan a súa actividade en Delft.

### Século XVII 
A historia de Royal Delft comeza cando en 1653 David Anthonisz van der Pieth decidiu transformar a súa casa nunha fábrica de louza, da que o seu fillo se desfixo axiña ao non querer continuar co proxecto, malia ser unha época de auxe desta actividade en todo o país. Os novos propietarios foron Wouter van Eenhoorn e Quirinus van Kleijnoven, dous homes de negocios que tamén tiñan intereses noutras fábricas do sector. En 1653, Van Eenhoorn vendeulle a súa parte ao seu socio, que quedou como único propietario. Tras a súa morte, a súa viúva vendeulle a compañía a Johannes Knotter.

No ambiente propicio desta época, motivado en parte pola escasa produción dos talleres chineses por mor da guerra civil que vivía aquel país, Royal Delft chegou a abrir varias fábricas esparexidas por toda a cidade de Delft.
[miniatura|esquerda|Marca dun prato de [1764: GPS (*Gekroonde Porseleine Schotel* - "Prato coroado de porcelana")]]

### Século XVIII 
Tras poucos anos a cargo da empresa, Knotter vendeulla a Marcelis de Vlught, que contratou como mestre artista a Jan Sixtus van der Hoeck. A partir de 1750, a propiedade pasou polas mans de Christoffel van Doorne, Pieter van Doorne, Jacobus Harleen, Dirck Harlees.

Á medida que avanzaba o século, a industria da louza en Delft empezou a pasar cada vez por máis dificultades, debidas en parte a que diversas zonas de Europa comezaban a producir produtos similares e aos descubrimentos científicos do inglés William Cookworthy, que en 1746 obtivo unha arxila branca de calidade superior á utilizada en Delft.

### Século XIX 
[miniatura|esquerda|Conxunto de [Azulexo de Delft|azulexos de Porceleyne Fles, de 1888. *Haarlem Historisch Museum*]]
A situación de crise do sector herdada das décadas anteriores acentúase cara a mediados do século XIX, cando a crise sufrida por este sector fixeron de Royal Delft unha das escasas factorías que se mantiña, das 32 que chegaran a fundarse, aínda que nunha situación pouco prometedora. As razóns para este declive foron, fundamentalmente, a competencia que supuña a puxante marca inglesa Wedgwood e o feito de que a louza feita na China resultaba máis barata.

A propiedade da factoría neste século comeza con Henricus Arnoldus Piccardt, sucedido pola súa filla Geertruida Piccardt en 1849. Esta última foi a encargada de substituír as vellas formas de produción á man por outras que permitisen a fabricación de produtos en serie.

En 1876, o empresario e enxeñeiro de Delft Joost Thooft propúxose revitalizar a produción de azul de Delft e para iso comprou a fábrica Royal Delft, coa intención de retomar o clásico pintado á man que caracterizaba a marca. Thooft descubriu unha nova mestura de arxila moi próxima en fortaleza e brancura á que se producía en Inglaterra. Coa colaboración de Leo Senf, un dos deseñadores de máis sona da época, conseguiu levar novamente a empresa ás cotas que alcanzara nas súas orixes, no século XVII, e alcanzou o recoñecemento internacional.

Tras o seu falecemento, o seu socio Abel Labouchere converteuse en propietario total da compañía.

### Século XX 
miniatura|Obradoiro de pintura sobre louza nunha visita ao museo de Royal Delft
En 1904, a empresa, que nese momento se chamaba De Porceleyne Fles, converteuse nunha sociedade de responsabilidade limitada. En 1916 acabouse coa descentralización da empresa que se producira xa no século XVII e unificáronse todas as actividades en Rotterdamseweg, na cidade de Delft, no edificio en que se manteñen aínda hoxe, que en 2002 recibiu o recoñecemento como monumento nacional dos Países Baixos (*rijksmonument*). Tres anos máis tarde, en 1919, a Casa Real dos Países Baixos recoñeceu a compañía co título de "real" (en neerlandés: *koninklijk*).

Entre 1950 e 1965, a empresa contou entre os seus deseñadores coa figura do ilustrador e escultor holandés Cornelis Dam.

En 2003 a empresa celebrou o seu 350 aniversario cunha nova liña de produtos denominada Jubilee.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dobbelmann, Theo. *Beeldend aardewerk, experimentele afdeling van De Porceleyne Fles te Delft.* Catálogo da exposición no Museo Boymans. Museum Boymans. Roterdam, 1957 *(en neerlandés)*
* Erickson, Rick. *Royal Delft. A guide to De Porceleyne Fles.* Schiffer Publishing, Atglen PA u. a. 2003. [] *(en inglés)*.
### Outros artigos 
* De Delftse Pauw
* Louza de Delft
* Azulexo de Delft
* Delft
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Royal Delft
* Koninklijke Porceleyne Fles / Royal Delft. Información e horarios para a visita do museo *(en neerlandés)*