open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Castro do Sino

O **castro do Sino**, tamén coñecido como **castro de Lavandeira**, **Citania de Vilaseco** ou da **Igrexa Vella** é un castro que se ergue a case 300 metros de altura sobre un monte preto do lugar de Lavandeira, no concello de Vimianzo.

## Características
Este castro aproveitou a súa localización estratéxica, no alto dun outeiro e cun gran desnivel cara ao regato de Lavandeira que o envolve pola parte noroeste. Conserva as murallas de defensa da súa parte leste e sur, e tamén os cimentos de varias vivendas circulares.

En outubro de 2002 perigou a súa existencia cando o dono do terreo, por descoñecemento do que alí tiña, intentou explanar as murallas para plantar eucaliptos. Pronto se paralizou a obra e non afectou demasiado á estrutura. Si á muralla exterior e a parte dun montículo interior. Logo da agresión, un técnico de patrimonio, Tomás Rodríguez, fixo unha inspección visual do lugar e axiña atopou fragmentos de tella e cerámica.

En Patrimonio está catalogado como Citania de Vilaseco ou Igrexa Vella. Este último topónimo vén de que a igrexa de San Martiño de Castrelo estaba ó pé deste castro. No 1714 foi trasladada á súa localización actual en Castrelo. O campanario estaría situado nunha zona alta do castro, de aí o nome do Sino, do son da campá.

Dado o seu difícil acceso nunca foi moi coñecido, malia ser un dos máis importantes de Vimianzo e figurar xa desde antes de 1986 como único exemplo, xunto co castro das Barreiras, coñecido até daquela da cultura castrexa no concello.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* LEMA SUÁREZ, X. Mª e VVAA (2010): *Terra de Soneira, no corazón da Costa da Morte*. Xerais, Vigo.

### Outros artigos 
* Cultura castrexa
Ricardo Gurriarán

**Ricardo Gurriarán Rodríguez**, nado no Barco de Valdeorras en 1953, é un historiador galego.

## Traxectoria 
Fillo de Gonzalo Gurriarán Gurriarán, é licenciado en Educación Física (INEF) pola Universidade Politécnica de Madrid, foi profesor no IES Arcebispo Xelmírez I de Santiago de Compostela desde 1977 ata a súa xubilación. En 2004 doutorouse en Historia Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese "A investigación científica en Galicia (1900-1940): institucións, redes formativas e carreiras académicas: A ruptura de Guerra Civil", dirixida por Lourenzo Fernández Prieto. 

Foi asesor histórico do filme *Os fillos do sol* (2017) que desenvolve a súa trama nos inicios da compañía farmacéutica Zeltia nun contexto histórico que Gurriarán investigou na súa tese de doutoramento.

## Obra 
* *Aportación de la ILE a la educación física del siglo XX*. 1996
* *Florencio Delgado Gurriarán, vida e obra dun poeta valdeorrés, republicano e galeguista*. Ediciós do Castro. 1999.
* *Da prerromanización ao wolfram, apuntamentos históricos das explotacións mineiras en Valdeorras*. Tórculo Edicións. 2000.
* *Gonzalo Gurriarán Gurriarán (1904-1975)*. IEV. 2005.
* *Ciencia e conciencia na Universidade de Santiago (1900-1940) do influxo institucionista e a JAE á depuración do profesorado*. 2006.  ISBN 978-84-9750-644-1
* 
* *Inmunda escoria, a universidade franquista e as mobilizacións estudantís en Compostela, 1939-1968*. Xerais de Galicia. 2010.
* *Un canto e unha luz na noite. Asociacionismo cultural en Galicia (1961-1975)*, 2012 (exposición, coordinador e comisario).
* *A galería de decanos da Facultade de Medicina*. Universidade de Santiago de Compostela. 2014.
* *Galicia ten un referente: Isidro Parga Pondal*. Deputación provincial da Coruña. 2014.
* 

## Recoñecementos 
* Premio de investigación Tertuliano Hervella 2003, 9ª ed., do Instituto de Estudios Valdeorreses (IEV) pola obra *Gonzalo Gurriarán Gurriarán (1904-1975)*.
* Premio da Crítica Galicia de investigación 2007 pola obra *Ciencia e conciencia na Universidade de Santiago (1900-1940)*.
* Premio Lois Peña Novo no ano 2015, 21ª edición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Currículo de Ricardo Gurriarán Rodríguez
Clásica de San Sebastián 2016

A **36ª edición da Clásica de San Sebastián** disputouse o 30 de xullo de 2016 nun percorrido que discorreu íntegro polo interior da provincia de Guipuzkoa con saída e meta no centro da cidade de Donostia. Esta foi a vixésima proba do UCI WorldTour 2016.

O gañador foi o neerlandés Bauke Mollema, que venceu logo de escaparse no comezo do descenso do último porto a 8&nbsp;km de meta, o Murgil Tontorra. No segundo caixón do podio, finalizou o francés Tony Gallopin que lle gañou no sprint a Alejandro Valverde que quedou terceiro. Ademais, Moreno Moser gañou os premios secundarios da montaña e dos sprints e Lotto-Soudal o dos equipos.

## Percorrido 
A carreira disputouse sobre un percorrido de 220,2 quilómetros que contou cun total de 6 portos de montaña, 3 de 2ª categoría e 3 de 1ª. 

## Equipos 
Na proba participaron 20 equipos ciclistas diferentes: os 18 do UCI WorldTour (de participación obrigatoria) e 2 equipos invitados de categoría Profesional Continental.

## Premios 
### Puntos UCI WorldTour 
Bauke Mollema logrou 80 puntos, Tony Gallopin 60, Alejandro Valverde 50, Joaquim Rodríguez 40, Greg Van Avermaet 30, Gianluca Brambilla 22, Simon Yates 14, Tom Slagter 10, Nicolas Roche 6 e Dries Devenyns 2.

### Puntos UCI World Ranking 
Bauke Mollema logrou 400 puntos, Tony Gallopin 320, Alejandro Valverde 260, Joaquim Rodríguez 220, Greg Van Avermaet 180, Gianluca Brambilla 140, Simon Yates 120, Tom Slagter 100, Nicolas Roche 80 e Dries Devenyns 68.

## Clasificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Donostia
* Guipúscoa

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Engraulinos

A dos **engraulinos** (*Engraulinae*) é unha subfamilia da familia dos engráulidos que comprende numerosas especies de peixes denominados comunmente **bocareus**, **bocartes**, **anchoas** ou **anchovetas**, distribuídas por augas costeiras dos océanos Atlántico, Pacífico e Índico, así como no mar Mediterráneo e en grandes lagos de auga tanto doce como salgada, en zonas cálidas e temperadas.

## Taxonomía 
### Descrición 
A subfamilia foi descrita en 1861 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.

### Etimoloxía 
O nome científico *Engraulinae* está formado normalmente sobre a raíz do nome do se xénero tipo, *Engraulis*, coa adición da desinencia do latín científico *-inae*, propio das subfamilias de animais.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome que lle impuxo Gill, a subfamilia coñeceuse tamén polo sinónimo *Engraulidinae*.

## Xéneros 
Na actualidade na subfamilia recoñécense os xéneros seguintes:	
**Amazonsprattus* Roberts, 1984
**Anchoa* Jordan & Evermann, 1927 
**Anchovia* Jordan & Evermann *in* Jordan, 1895
**Anchoviella* Fowler, 1911
**Cetengraulis* Günther, 1868
**Encrasicholina* Fowler, 1938
**Engraulis* Cuvier, 1816
**Jurengraulis* Whitehead *in* Whitehead, Nelson e Wongratana, 1988
**Lycengraulis* Günther, 1868
**Pterengraulis* Günther, 1868
**Stolephorus* Lacepède, 1803

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Engraulinae*  en Fossilworks.
Coiliinos

A dos **coiliinos** (**Coiliinae**) é unha subfamilia da familia dos engráulidos que comprende varias especies de peixes semellantes aos bocareus.

## Taxonomía 
### Descrición 
A subfamilia foi descrita en 1925 polos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e Alvin Seale.

### Etimoloxía 
O nome científico *Coiliinae* está formado normalmente sobre a raíz do nome do se xénero tipo, *Coilia*, coa adición da desinencia do latín científico *-inae*, propio das subfamilias de animais.

**Nota:** Moitas veces o nome da subfamilia aparece incorrecto, como *Coilinae*.

### Xéneros 
Na actualidade na subfamilia recoñécense os xéneros seguintes:
**Coilia* Gray, 1830
**Lycothrissa* Günther, 1868
**Papuengraulis* Munro, 1964
**Setipinna* Swainson, 1839
**Thryssa* Cuvier, 1829

## Galería 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Coilinae*  en Fossilworks.
**Coilinae* no NCBI
Cristina Losada

miniatura|Losada en 2012.
**Cristina Losada Fernández**, nada en Vigo en 1954, é unha xornalista, escritora e política galega.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato en Vigo e licenciouse en Ciencias Políticas e Socioloxía na Universidade Complutense de Madrid, onde militou na Liga Comunista Revolucionaria entre 1972 e 1977. Foi documentalista e redactora do diario *Pueblo*, tradutora e redactora da axencia Colpisa e colaborou en esRadio, COPE, Onda Cero e TVG. É columnista de Libertad Digital, editora do blog Heterodoxias.net e coautora do programa El Búho. Tamén é membro do consello de administración de Telemadrid e presidenta da Asociación Vigueses pola Liberdade. Foi candidata de Cidadáns á presidencia da Xunta nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016.

## Notas 
## Obras 
**Morfina roja*, 2008.
**Un sombrero cargado de nieve*, 2016.

### Obras colectivas 
**Por qué dejé de ser de izquierdas*, 2008.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha en Libertad Digital
Xoán García Manrique

**Xoán García Manrique**, finado en Coímbra en 1416, foi un eclesiástico e home de estado castelán.

## Traxectoria 
Segundo fillo de García II Fernández Manrique de Lara, que foi V señor de Amusco e adiantado maior de Castela, e de Urraca de Leyva.

Foi arcediago de Talavera e bispo de Ourense baixo a protección do seu tío paterno o arcebispo de Toledo Gómez Manrique; á morte deste unha parte do cabido toledano elixiulle para ocupar a arquidiocese toledana, mentres a outra se decantou en favor de Pedro Cabeza de Vaca, mais o papa Gregorio XI resolveu a disputa nomeado para ese efecto a Pedro Tenorio. Juan García Manrique ocupou entón o bispado de Sigüenza, sendo á vez chanceler maior dos reis Henrique II e Xoán I; de alí pasou á diocese de Burgos, e desta foi promovido ao arcebispado de Santiago de Compostela, onde destacou como líder nos enfrontamentos armados habidos durante a crise de 1383-1385.

A finais do século XIV, posto a mal co arcebispo toledano Pedro Tenorio e descontento porque o rei castelán Henrique III recoñecese o papado de Aviñón, emigrou a Portugal, onde coa mediación do rei portugués Xoán I foi nomeado arcebispo de Braga e bispo de Coímbra.

## Notas
Anchoa (xénero)

:*Este artigo trata sobre un xénero de engráulidos. Para a semiconserva homónima, ver Anchoa*. 

miniatura|240px|*Anchoa hepsetus*.
miniatura|240px|*Anchoa mitchilli*.
***Anchoa*** é un xénero de peixes da orde dos clupeiformes e familia dos engráulidos.

## Características e distribución 
As especies deste xénero son pequenos peixes prateados que miden entre os case 6 e os 24&nbsp;cm, que se distribúen ao longo de ambas as Américas, sobre todo nos océanos Pacífico e Atlántico.

A máis pequena das especies é *Anchoa belizensis* (5,8&nbsp;cm), e a máis grande, *Anchoa spinifer* (24,0&nbsp;cm: comunmente 20&nbsp;cm).

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1927 polos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e Barton Warren Evermann.

### Etimoloxía 
Probabelmente o nome do xénero procede do español *anchoa*., e este quizais proveña do catalán *anxova*, este do xenovés (*zeneize*) *anciöa*, e este do grego ἀφύη *aphýē*, "bocareu".
 
### Especies 
Recoñecense as seguintes 35 especies:

* *Anchoa analis*
* *Anchoa argentivittata*
* *Anchoa belizensis*
* *Anchoa cayorum*
* *Anchoa chamensis*
* *Anchoa choerostoma*
* *Anchoa colonensis*
* *Anchoa compressa*
* *Anchoa cubana*
* *Anchoa curta*
* *Anchoa delicatissima*
* *Anchoa eigenmannia*
* *Anchoa exigua*
* *Anchoa filifera*
* *Anchoa helleri*
* *Anchoa hepsetus*
* *Anchoa ischana*
* *Anchoa januaria*
* *Anchoa lamprotaenia*
* *Anchoa lucida*
* *Anchoa lyolepis*
* *Anchoa marinii*
* *Anchoa mitchilli*
* *Anchoa mundeola*
* *Anchoa mundeoloides*
* *Anchoa nasus*
* *Anchoa panamensis*
* *Anchoa parva*
* *Anchoa pectoralis*
* *Anchoa scofieldi*
* *Anchoa spinifer*
* *Anchoa starksi*
* *Anchoa tricolor*
* *Anchoa trinitatis*
* *Anchoa walkeri*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Froese, R. & D. Pauly, Editors (2016): *FishBase. World Wide Web electronic publication*.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Nizinski, M. S. e Munroe, T. A. (1988): *FAO species catalogue, volume 2: Clupeoid Fishes of the World*, Engraulidae, pp.&nbsp;764–780. Roma: FAO. FAO Fisheries Synopsis 125, ISBN 92-5-102340-9.

### Outros artigos 
* Clupeiformes
* Engráulidos

### Ligazóns externas 
* *Anchoa* Jordan and Evermann 1927  en Fossilworks.
* Especies do xénero *Anchoa* en FishBase . Con imaxes de cada unha delas.  
* *Anchoa*  na EOL.
Fariña de peixe

[miniatura|Fábrica de fariña de peixe en [Bressay, Shetland.]]
A **fariña de peixe** é un produto obtido do procesamento de peixe, eliminando o seu contido de auga e aceite. O aceite de pescado é un importante produto secundario.

Cun 70 % ao 80 % do produto en forma de proteínas e graxas dixeríbeis, o seu contido de enerxía é notabelmente maior que moitas outras fontes de proteínas animais ou vexetais, xa que subministra unha fonte concentrada de proteínas de alta calidade e unhas graxas ricas en ácidos graxos omega-3, DHA e EPA, indispensábeis para o rápido crecemento dos animais.

Os principais produtores no mundo son Chile e o Perú.

## Uso 
Utilízase como ingrediente de alimentos para aves (poñedoras e de carne), porcos, ruminantes (gando vacún, ovino e caprino), e animais acuáticos (camaróns, peixes e outros), diminuíndo notabelmente os custos de produción industrial destes animais polo seu rápido crecemento, a súa mellor nutrición, a mellora da fertilidade e a notoria diminución de posíbeis enfermidades.

## Requirimentos 
De acordo con estudos realizados pola *International Fishmeal and Fish Oil Organisation* (IFFO), estimábase que para o ano 2013 os requirimentos de fariña de peixe elevaríanse a catro millóns de toneladas métricas, debido á variedade de aplicacións deste produto industrial.

O seu uso pode estar limitado pola dispoñibilidade ou o custo.

## Principais mercados 
Os principais mercados de consumo son a República Popular Chinesa e a Unión Europea, aínda que as exportacións se realizan a máis de cincuenta países polos dous produtores mundiais máis importantes, achegando estes o setenta por cento da oferta de fariña de peixe a nivel global. Na China utilízase a fariña de peixe sobre todo para a acuicultura.

No ano 2003, Chile e o Perú presentaron conxuntamente a súa protesta ante a Organización Mundial do Comercio (OMC), polas restricións á importación que, con fins proteccionistas, pretendía implantar a Unión Europea.

## Riscos 
A fariña de peixe pode presentar combustión espontánea, polo tanto débense ter as precaucións necesarias para previr este fenómeno cando se almacene ou transporte. Ditas precaucións esténdense, pero non están limitadas, a ventilación, distribución física e control de cambios de temperatura.
Bonaventura Gran

**Miquel Baptista Gran Peris**, tamén coñecido como **Beato Bonaventura Gran** ou frei **Bonaventura de Barcelona**, nado en Riudoms o 24 de novembro de 1620 e finado en Roma o 11 de setembro de 1684, foi un frade franciscano catalán, fundador da *Riformella* (1662), proclamado beato pola Igrexa católica.

## Traxectoria
Naceu en 1620 nunha modesta casa da rúa Butxaca de Riudoms que hoxe leva o seu nome. Casou aos 18 anos por expreso desexo do seu pai pero quedou viúvo aos poucos meses. Tras a morte da súa esposa, ingresou no convento de franciscanos de Escornalbou e procesou como relixioso o 14 de xullo de 1641, cambiando o seu nome polo de Bonaventura. Os anos seguintes foi destinado en Móra d'Ebre, Figueres, la Bisbal d'Empordà e Terrasa.

En 1658 foi enviado a Roma onde fundou o Santo Retiro, catro conventos entre os que se atopa o de Sant Bonaventura no monte Palatino. Foi conselleiro de catro Papas: Alexandre VII, Clemente IX, Clemente X e Inocencio XI. En 1662 fundou en Roma a *Riformella*, un movemento de reforma dentro da Orde dos Irmáns Menores Reformados da Estrita Observancia, para que os frades e sacerdotes franciscanos que se dedicaban ao apostolado popular puidesen recollerse en casas de recollemento e retiro espiritual, vivindo así o espírito fundacional da orde franciscana.

En 1679, a petición dos xurados riudomenses, enviou desde Roma as reliquias de San Bonifacio, San Julián e San Vicente. Desde entón, o segundo domingo de maio celébrase en Riudoms a festa das Santas Reliquias.

Morreu en Roma en 1684.

Ficheiro:Casa Beat Bonaventura Gran.jpg|Casa do nascimiento do Beato cunha capela adxacente coa súa imaxe
Ficheiro:Capella Santíssim Riudoms.jpg|Altar do Sagrario, onde se gardan os restos do Beat
Ficheiro:Beat Bonaventura Gran 2.jpg|Imaxe do Beato dentro da urna

## Veneración 
En 1775 foi declarado venerable e en 1906 foi beatificado polo Papa Pío X, despois de que se desen por probadas dúas curacións consideradas milagrosas. Unha delas produciuse en 1790 cando unha muller, que estaba en estado moi grave tras unha caída de cabalo, curouse ao ser tocada pola reliquia do beato. A outra curación ocorreu en 1818 cando outra muller, que quedara inconsciente durante tres días despois dun parto, recuperouse ao ser tocada por unhas reliquias do venerable.

En Riudoms consérvanse os seus restos mortais desde 1972, cando foron trasladados desde Roma. Actualmente atópanse na capela do Santísimo da igrexa de San Jaime. En Riudoms existe unha gran devoción polo beato e celébrase unha festa en honra súa cada 24 de novembro, na que se sacan os seus restos en procesión polo pobo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Breve biografía 
* Páxina no convento de San Buenaventura en Palatino
AC-840

A **AC-840** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Betanzos e A Pontenova (Santiso); atravesa os concellos de Betanzos, Oza-Cesuras, Curtis, Vilasantar, Sobrado, Boimorto, Melide e Santiso. Ten unha lonxitude de 58,77 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-542 en Betanzos e finaliza nun cruzamento coa PO-840 na Pontenova (Santiso) co límite provincial da Coruña e Pontevedra.

## Percorrido 
Sae desde a intersección coa estrada AC-542 que vai cara ao Mesón do Vento (Ordes) e Santiago de Compostela, e atravesa Oza-Cesuras, Curtis, Vilasantar, Sobrado, Boimorto, Melide e Santiso.
## Historia
Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o mestre Rafael Fernández Casas foi detido e paseado nesta estrada á altura de Trasanquelos o 20 de agosto de 1936.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Baliza kilométrica do Plan Peña de 1939 na AC-840, Vilasantar (3).jpg|Baliza quilométrica do Plan Peña de 1939 ao seu paso por Vilasantar

## Notas
AC-862

A **AC-862** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Ferrol e O Porto do Barqueiro (Mañón); atravesa os concellos de Ferrol, Narón, Neda, San Sadurniño, Moeche, Cerdido, Cedeira, Ortigueira e Mañón. Ten unha lonxitude de 67,93 quilómetros e iníciase no leste de Ferrol e finaliza nun cruzamento coa LU-862 no Porto do Barqueiro (Mañón).

## Percorrido 
No seu trazado, atravesa o núcleo urbano de Narón, o barrio de Xuvia, e os núcleos urbanos de San Sadurniño e Ortigueira, entre outros lugares. Tras superar a entrada da vila do Barqueiro, unha ponte cruza o río Sor, logo do cal comeza a provincia de Lugo, onde a estrada cambia de nomenclatura, pasando a denominarse LU-862. Xa con esta denominación, conecta con Viveiro e termina o seu percorrido nos arredores de San Cibrao, no cruzamento coa estrada N-642.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Xulgado de Paz de Narón.JPG|Xulgado de Paz de Narón ao pé da AC-862
Ficheiro:Galicia Textil SA xuvia neda a coruña galiza wikigl.jpg|Empresa téxtil ao pé da AC-862 no Concello de Neda
Ficheiro:Igrexa de Santa Rita.JPG|Igrexa de Santa Rita, ao pé da da AC-862 na travesía urbana de Xuvia (Neda)
Ficheiro:Muíño de Xuvia 2.JPG|Muíño de Xuvia (Neda), visto desde a AC-862
Ficheiro:Barriodexuvia.jpg|Travesía urbana da AC-862 en Xuvia (Neda)
Ficheiro:Xuvia-Neda.jpg|Vista da AC-862 polo barrio de Xuvia (Narón)
Ficheiro:Ortigueiraaaa.JPG|Cruzamento da AC-862 coa liña de tren Ferrol-Xixón en Ortigueira

## Notas
LU-539

A **LU-539** (na provincia de Lugo), coñecida como a **Variante de Viveiro**, é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de oeste e sur de Viveiro; situada no concello de Viveiro. Ten unha lonxitude de 0,96 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa LU-862 no oeste de Viveiro e finaliza nun cruzamento coa LU-540 no sur de Viveiro.

## Percorrido 
Esta estrada discorre de oeste a sur, unindo a estrada LU-862 á altura da Capela da Misericordia coa estrada LU-540, preto da estación ferroviaria de Feve Viveiro, cun percorrido total de 990 metros.

O seu trazado é paralelo á liña de ferrocarril Ferrol-Xixón, evitando así que os vehículos pasen polo centro urbano. A pesar de que se deseñou como unha estrada variante de poboación, menos dunha década despois de inaugurarse quedou obsoleta polo tráfico diario que soporta, planificándose que o seu labor de variante pase a ser desenvolvido pola Vía de Alta Capacidade da Costa Norte.

## Notas
LU-540

A **LU-540** (na provincia de Lugo), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Viveiro e Cabreiros (Xermade); atravesa os concellos de Viveiro, Ourol, Muras e Xermade. Ten unha lonxitude de 39,52 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa LU-862 en Viveiro e finaliza nun cruzamento coa AG-64 en Cabreiros (Xermade).

## Percorrido 
Comeza o seu trazado no centro do núcleo urbano da cidade de Viveiro, que une coa estrada LU-862. A estrada continua en dirección sur, cara a Ourol, atravesando a serra do Xistral no alto do porto da Gañidoira, para finalmente terminar na rotonda situada na parroquia de Cabreiros (Xermade), uníndose neste sitio á autoestrada autonómica, AG-64.

## Notas
C-550

[dereita|miniatura|[Fito (sinal)|Fito quilométrico en Mogor (Marín).]]

A estrada comarcal **C-550** foi unha vía de comunicación costeira da fachada atlántica galega. Estendíase ao longo das Rías Baixas, desde Cee até Tui e a fronteira con Portugal, ao longo duns 360&nbsp;km. A nomenclatura desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
## Percorrido
Comparte coa estrada N-550 os tramos Padrón-Pontecesures e Vilaboa-Redondela. Após a transferencia da titularidade das estradas ás comunidades autónomas, e cos cambios de denominación, a estrada foi dividida en diversas estradas de distinto rango: AC-550 (Cee-Ribeira), AC-305 (Ribeira-Padrón), PO-548 (Pontecesures-Vilagarcía de Arousa), PO-549 (Vilagarcía de Arousa-Cambados), PO-550 (Cambados-A Lanzada), PO-316 (A Lanzada-O Grove), PO-308 (A Lanzada-Pontevedra), PO-546 (Pontevedra-Marín), PO-551 (Marín-Bueu), PO-315 (Bueu-Cangas), PO-551 (Cangas-Domaio), N-554 (Domaio-Vilaboa), N-552 (Redondela-Vigo), PO-552 (Vigo-Tui).

## Notas
Magdalena Barahona

**Magdalena Barahona Martín**, nada en Zamora en 1953, é unha socióloga e política galega.

## Traxectoria 
Traballou nas Canarias entre 1983 e 1986. Desde 1989 é profesora de socioloxía da Universidade de Vigo. Estivo vinculada a Izquierda Unida. En agosto de 2016 foi proposta por Podemos para concorrer ás primarias para ser candidata á presidencia da Xunta. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 foi elixida deputada por En Marea pola provincia da Coruña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Galicia
Pola de Siero

**Pola de Siero**, **A Pola de Siero** (en asturiano e oficialmente **La Pola Siero**) é unha parroquia do concello asturiano de Siero, España, e unha vila de devandita parroquia. A vila é a capital do concello. No ano 2014 contaba cunha poboación empadroada de 12&nbsp;755 habitantes.
Pola de Siero está situada no centro do municipio, estando este este no centro de Asturias, e en particular na área metropolitana da coñecida como *Cidade Astur*, con máis de 800.000 habitantes. Rodeada de importantes comunicacións como a autovía A-64 que a comunica coa capital do Principado en só 10 minutos (15 Km); tamén 45 minutos do oriente asturiano, cabendo destacar que se atopa moi preto de todos os polígonos industriais do centro de Asturias. Tamén pasa polo seu perímetro a AS-1 (Autovía mineira) que a comunica con Xixón noutros 15 minutos (dista 16 Km) e noutros 15 minutos das Concas do Nalón e do Caudal. 
dereita|miniatura|250x250px|Parque da Pola
É unha das poucas zonas de Asturias, xunto con Oviedo e Xixón, que segue a gañar poboación, a pesar da drástica caída da natalidade asturiana, deixando en niveis moi baixos a taxa de mantemento da poboación (aproximadamente, un terzo desta).

Entre as súas festividades destacan as do Carmín (luns seguinte á festividade da Virxe do Carmen, en xullo), Comadres (xoves previo ao mércores de cinza) e Güevos Pintos (martes seguinte ao domingo de Pascua). Ademais, a fin de semana previa ao martes de Pascua celébrase un Mercado Tradicional.

O casco antigo da Pola de Siero aínda conserva zonas arquitectónicas tradicionais que resultan atractivas para o turismo da vila.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Xeografía de Asturias
* Camiño de Santiago da Costa
* Demografía de Asturias
* Igrexa de San Pedro (A Pola de Siero)

### Ligazóns externas 
Páxina do Concello de Siero
N-642

A estrada nacional **N-642** é unha vía de 50&nbsp;km que vai desde Ribadeo até San Cibrao (Lieiro).

## Trazado
Nace na aldea de Porto de Abaixo, no límite con Asturias, nun cruzamento coa N-640 preto da Veiga. Sobe en paralelo á Ría de Ribadeo, alcanzando esta localidade a uns 10&nbsp;km tras un sinuoso pero apreciado percorrido.

Desde esta localidade, coincide coa N-634 (e perde o nome ó seu favor) até un cruzamento á saída da localidade de Barreiros (km 25), onde se separa de novo, tomando a dirección Foz. Nos últimos anos reforzouse e ampliouse o firme e fixéronse ademais as variantes de Foz e Burela, necesarias polo volume de tráfico que soporta a estrada, vía principal de comunicación da Mariña luguesa.

Ao chegar á localidade de San Cibrao (km 55), atópase unha intersección na que a N-642 xira á dereita para chegar á factoría de Alcoa, converténdose na LU-142. A estrada que dá continuidade á N-642 desde a intersección de San Cibrao denomínase LU-862, con competencias asumidas pola Xunta de Galicia.

## Referencias
Carmen Santos (homónimos)

Co nome de **Carmen Santos** podemos referirnos a:

***Carmen Santos Castroviejo**, política galega do MCG.
***Carmen Santos Queiruga**, política galega de Podemos.
***Carmen Santos Sacristán**, escritora española (n. 1958).
Carmen Santos

: 

**Carmen Santos Queiruga**, nada en Queiruga (Porto do Son) en 1981, é unha política galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Ciencias Políticas pola Universidade de Santiago de Compostela, é funcionaria do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC en Vigo dende 2007. En abril de 2016 foi elixida secretaria xeral de Podemos Galicia, manténdose ata outubro de 2018. Foi elixida en primarias para encabezar a candidatura de En Marea pola provincia de Pontevedra para as eleccións galegas de 2016 e foi elixida deputada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Galicia
Río Nabão

O **río Nabão** é un río portugués afluente do río Zézere que pasa pola cidade de Tomar. Nace no concello de Ansião, no lugar dos Olhos de Água, e a el xúntase, a dez quilómetros de Tomar, o nacemento do Agroal. O río Nabão desauga na marxe dereita do río Zêzere, despois dun curso de 61,47&nbsp;km. Ten como principais afluentes a Ribeira da Beselga, a ribeira do Olival e a Ribeira de Seiça.

Ó río Nabão está asociada a lenda de Santa Irene (ou Santa Iria).

## Véxase tamén
AG-57

A **autoestrada do Val Miñor**, denominada oficialmente **AG-57**, é unha autoestrada de peaxe que vai desde a autovía urbana de Vigo (VG-20) até a estrada PO-552, no lugar de Rocamar (Baredo). Conta cuns 22,6&nbsp;km, se ben orixinalmente estaban proxectados 25. Ten un ramal a Nigrán denominado **AG-57N**, duns 3,3&nbsp;km.

## Historia 
Foi inaugurada o 24 de maio do ano 1999. Orixinalmente o traxecto contaba uns 25 quilómetros, mais cando se inaugurou a conexión urbana da VG-20 modificouse todo o traxecto, unha pequena parte liberado das peaxes e a maioría parte mantén a peaxe.

### IMD 
A intensidade media diaria da vía foi:

## Concesión 
A autoestrada do Val Miñor ten un contrato dunha empresa de concesión até o ano 2045, cuxa duración da concesión son 50 anos. A empresa Itínere é a encargada da concesión do tramo Vigo-Baiona. O traxecto da concesión son 25 quilómetros en total.

## Tramos 

## Saídas AG-57 

## Saídas AG-57N 

## Notas
Giovannino de Grassi

**Giovannino de Grassi** nado en Milán cara a 1350 e finado o 6 de xullo de 1398, foi un pintor, escultor, arquitecto e miniaturista italiano gótico.

## Traxectoria
Descoñécese o ano do seu nacemento. A súa actividade tense documentado dende o ano 1389; dende 1392 traballou coma escultor e arquitecto para a construción da Catedral de Milán mais non salientou coma escultor, senón coma pintor e debuxante. Foi asesor na construción da catedral de Pavia.

Dende 1370 ilustrou preto de 50 folios do Offiziolo de Gian Galeazzo Visconti con imaxes naturalistas. A obra atópase actualmente na Biblioteca Nacional Central de Florencia.

Tamén no seu «Taccuino dei disegni» (albume de debuxos), custodiado na biblioteca Angelo Mai de Bérgamo, que é considerado o exemplo máis importante da arte italiana tardo-gótica, dominan escenas da actividade diaria, animais e imaxes da natureza. Realizado á finais do século XIV preto da corte dos Visconti conta con 77 debuxos e 24 letras miniadas do alfabeto. Algúns debuxos semellan copias do natural, mais outras resultan copias doutros cadros. Semella ser unha obra non propia de Grassi, senón realizada coa colaboración dun taller. Tamén traballou co seu irmán Porrino e o seu fillo Salomone. A Grassi e ó seu taller ou achegados atribúenselle algunhas iluminacións do manuscrito «Tacuinum Sanitatis», conservado na Biblioteca Nacional de Francia, París.

Aínda que a actividade máis coñecida de Grassi son estas iluminacións, tense constancia que tamén traballou noutras formas artísticas, das que hoxe en día case non quedan restos: pendóns de igrexas, retablos, cartóns para tracerias de xanelas, atribuíndoselle a realización dunha maqueta en madeira da catedral.

Giovannino de Grassi tivo varios alumnos, sendo o máis notable Michelino da Besozzo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Los maestros de la pintura occidental*, páx. 710. Ed. Taschen, 2005. ISBN 3-8228-4744-5
Pacto Kellogg-Briand

dereita|miniatura|300px|Sinatura do Pacto de París.
O **Pacto Kellogg-Briand**, tamén coñecido como **Pacto de París**, por conta da cidade onde foi asinado o 27 de agosto de 1928, foi un tratado internacional "estipulando a renuncia á guerra como un instrumento de política nacional". Fracasou no seu propósito, mais foi significativo no desenvolvemento posterior do dereito internacional. Recibiu o nome do Secretario de Estado dos Estados Unidos de América Frank B. Kellogg e do ministro francés de relacións exteriores Aristide Briand, que rachou o pacto.

## Asinantes 
[dereita|miniatura|Verde escuro: asinantes orixinais  Verde: aderentes posterioresAzul claro: territorios dos participantes  Azul escuro: [Mandato da Liga das Nacións|mandatos da Liga das Nacións administrados por participantes.]]
Após negociacións, o pacto foi asinado en París no ministerio dos negocios estranxeiros francés por representantes de Australia, Bélxica, Canadá, Checoslovaquia, Francia, Alemaña, India británica, Estado Libre Irlandés, Italia, Xapón, Nova Zelandia, Polonia, Unión Surafricana, Reino Unido. e os Estados Unidos. Estabeleceuse que entraría en vigor o 24 de xullo de 1929. Nesa data, as seguintes nacións participaban, ou xa se tiñan aderido en definitiva, ós termos do pacto: Afeganistán, Albania, Austria, Bulgaria, China, Cuba, Dinamarca, República Dominicana, Exipto, Estonia, Etiopía, Finlandia, Guatemala, Hungría, Islandia, Letonia, Liberia, Lituania,  Países Baixos, Nicaragua, Noruega, Panamá, Perú, Portugal, Romanía, Unión Soviética, Reino dos serbios, croatas e eslovenos, Siam, España, Suecia e Turquía. Oito estados máis xuntáronse despois desa data (Persia, Grecia, Honduras, Chile, Luxemburgo, Danzig, Costa Rica e Venezuela.) cun total de 54 asinantes. En 1971, Barbados declarou a adhesión ó tratado.

Nos Estados Unidos, o Senado aprobou por longa marxe o tratado, 85–1, tan só co voto contrario do republicano de Wisconsin John J. Blaine.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* BARROS PLATIAU, Ana Flávia Granja e; VIEIRA, Priscilla Brito Silva. *A legalidade da intervenção preventiva e a Carta das Nações Unidas* in "Rev. Bras. Polít. Int.", Brasília,  v. 49,  n. 1, 2006 .  Dispoñíbel en: Scielo. Consultado o: 4 de agosto de 2008. DOI: 10.1590/S0034-73292006000100010
Cruz paté

A **cruz paté** ou **cruz patada** é aquela cruz cuxos brazos se estreitan ó chegar ó centro e se ensanchan nos extremos. O seu nomé provén de que os brazos deste tipo de cruz semellan patas. Existen moitos tipos de cruces paté.

A cruz paté asóciase cos cabaleiros templarios. «O 24 de abril de 1147, o papa Uxío III, papa concedeu ós templarios o dereito a levar permanentemente a cruz; cruz sinxela, pero ancorada ou paté, que simbolizaba o martirio de Cristo; de cor vermella, porque o vermello era o símbolo do sangue vertido por Cristo, pero tamén da vida. A cruz estaba colocada no seu manto sobre o ombreiro esquerdo, enriba do corazón.»

Posteriormente, foi utilizada polos cabaleiros teutónicos (o seu emblema era unha cruz paté negra sobre fondo branco) e máis tarde foi asociada a Prusia e ó Imperio alemán de 1871 a 1918. Os militares alemáns continuaron usando esta cruz despois de 1918. Unha versión da cruz de ferro é empregada polo exército alemán coma o seu símbolo e píntase en avións e vehículos militares.

Esta cruz tamén se coloca diante do nome dun bispo que emite o imprimatur ou en determinados mapas e sinala o lugar onde se atopa unha localización cristiá.

A cruz paté é emblemática da rexión xeográfica do Vexin, no noroeste de Francia, onde se atopa en numerosos marcos e cruces de monumentos.

Unha versión da Cruz Paté é empregada por Teletón, un evento benéfico de axuda a nenos tolleitos, nas Teletóns de Chile, o Perú e o Uruguai.

Algunhas variantes das cruces paté:

Ficheiro:Cross-Pattee-Heraldry.svg|Con brazos cóncavos, é a forma que posúe a cruz de ferro, a cal era empregada na súa variante de cor vermella polos cabaleiros templarios.
Ficheiro:Cross-Pattee-alternate3.svg|Cunha pequena curva, chamada tamén cruz paté afinada ou cruz do templo.
Ficheiro:Cross-Pattee-alternate2.svg|Con brazos triangulares que se pechan sobre si mesmos enchendo case o cadrado, chamada cruz paté cos brazos estendidos.
Ficheiro:Cross-Pattee-Alisee.svg|Con brazos rematados en curva convexa, chamada cruz patada alisada e arredondada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cruz
Convento de Cristo

O **Convento de Cristo** en Tomar (Portugal), pertenceu á Orde do Temple e é un dos principais monumentos da arquitectura portuguesa. Fundado en 1162 polo Gran Mestre do Temple en Portugal, Gualdim Pais, o Convento de Cristo aínda conserva recordos deses monxes cabaleiros e dos seus herdeiros no cargo, a Orde de Cristo, que fixeron deste edificio a súa sede. Baixo o infante Henrique o Navegante, mestre da orde dende 1418, foron construídos os claustros entre o deambulatorio e a fortaleza dos Templarios, pero as maiores modificacións executáronse no reinado de Xoán III de Portugal (1529-1557). Arquitectos como João de Castilho e Diogo de Arruda procuraran expresar o poder da Orde construíndo a igrexa que acadou o seu máximo esplendor na portada principal asinada por João de Castilho e as dúas fiestras da fachada occidental, a inferior de Arruda e a superior de Castilho, e os claustros, dous deles góticos e seis en estilo renacentista de deseño de João de Castilho.
 
Trátase dunha construción periurbana, que se atopa no acumio dun outeiro que domina a chaira onde se estende a cidade. Está arrodeado polas murallas do castelo de Tomar. Ámbolos elementos foron declarados Patrimonio da Humanidade pola Unesco o 30 de xuño de 1983.

Hoxe en día é un espazo cultural, turístico e de devoción. A arquitectura contén elementos románicos, góticos, manuelinos, renacentistas, manieristas e barrocos.

## Galería de imaxes 

Tomar-104-Templerburg-Tor-1983-gje.jpg
Tomar-112-Templerburg-gekachelter Kreuzgang-1983-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-114-2011-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-126-Claustro do Cemiterio-2011-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-136-Claustro da Lavagem-2011-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-154-Kirche-Chorgestuehl-2011-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-198-Flur-2011-gje.jpg
Tomar-Convento de Cristo-186-Fenster des Kapitelsaals-2011-gje.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ealo de Sá, Mª. Col. Alberto Luna,*El arquitecto Juan de Castillo. El constructor del mundo*, Etnocantabria, 2009, ISBN 97-8846-134-9357.

### Ligazóns externas 
* Información do Convento de Cristo, Tomar
Gustavo Bueno

**Gustavo Bueno Martínez**, nado en Santo Domingo de la Calzada o 1 de setembro de 1924 e finado en Niembro o 7 de agosto de 2016, foi un filósofo español.

## Traxectoria
Foi catedrático de Filosofía da Universidade de Oviedo durante case 30 anos. Desenvolveu o sistema filosófico denominado «materialismo filosófico». A súa obra construíuse en constante intercambio coas ciencias e a historia da filosofía. É autor de numerosos libros e artigos sobre ontoloxía, filosofía da ciencia, historia da filosofía, antropoloxía, filosofía da relixión, filosofía política, ateísmo e televisión. Colaborou asiduamente na revista electrónica *El Catoblepas*, coa sección «Rasguños». Fíxose popular en España pola súa participación en debates e programas de televisión. Recibiu o título de fillo adoptivo de Oviedo en 1996. É pai do tamén filósofo Gustavo Fernando Bueno Sánchez.

## Obras 
* *El papel de la filosofía en el conjunto del saber* (1971)
* *Ensayos materialistas* (1972)
* *Ensayo sobre las categorías de la economía política* (1973)
* *La metafísica presocrática* (1975)
* *La idea de ciencia desde la teoría del cierre categorial* (1977)
* *Etnología y utopía* (1982)
* *Nosotros y ellos* (1983)
* *El animal divino* (1985)
* *Cuestiones cuodlibetales sobre Dios y la religión* (1989)
* *Materia* (1990)
* ''Primer ensayo sobre las categorías de las 'ciencias políticas'* (1991)
* *Teoría del cierre categorial* (cinco tomos publicados, dun total de 15) (1993)
* *¿Qué es la filosofía?* (1995)
* *¿Qué es la ciencia?* (1995)
* *El mito de la cultura: ensayo de una teoría materialista de la cultura* (1997)
* *España frente a Europa* (2000)
* *Telebasura y democracia* (2002)
* *El mito de la izquierda: las izquierdas y la derecha* (2003)
* *La vuelta a la caverna: terrorismo, guerra y globalización* (2004)
* *España no es un mito: claves para una defensa razonada* (2005)
* *Zapatero y el pensamiento Alicia: un presidente en el país de las maravillas* (2006)
* *La fe del ateo* (2007)
* *El mito de la derecha* (2008)
* *El fundamentalismo democrático. La democracia española a examen* (2010)
* "Sciences as Categorical Closures", 2013

### Obras colectivas 
* *Dios salve a la razón'' (2008)
LU-862

A **LU-862** (na provincia de Lugo), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades do Porto do Barqueiro (Mañón) e San Cibrao (Cervo); atravesa os concellos do Vicedo, Viveiro, Xove e Cervo. Ten unha lonxitude de 30,06 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-862 no Porto do Barqueiro (Mañón) co límite provincial de Lugo e Coruña e finaliza nun cruzamento coa N-642 en San Cibrao (Cervo).

## Percorrido 
Comeza o seu trazado na ponte sobre a ría do Barqueiro, que une coa estrada AC-862 á altura do Vicedo. En Viveiro crúzase coa LU-540 para finalmente terminar no cruzamento de Fontecova nos arredores de San Cibrao (Cervo), uníndose á N-642.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Vista Xove.webm|Percorrido da estrada LU-862 na travesía de Xove

## Notas
Enrique Peinador (homónimos)

O nome de **Enrique Peinador** pode referirse a:

* **Enrique Peinador Vela** (Pontevedra 1847 - Mondariz-Balneario 1917), médico e empresario galego;
* **Enrique Peinador Lines** (Pontevedra 1880 - Vigo 1940), empresario e filántropo galego, fillo do anterior.
* **Enrique Peinador Porrúa** (México 1903 - Madrid 1940), avogado, xornalista e político galego, fillo do anterior.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Sinagoga de Tomar

A **Sinagoga de Tomar** é a mellor conservada das sinagogas medievais de Portugal. Atópase no centro histórico da cidade de Tomar, e contén un pequeno museo xudeu.

A sinagoga de Tomar foi construída a metade do século XV pola próspera comunidade xudía da cidade. Dende o exterior, non semella diferente das outras casas da rúa. A actual entrada principal, que dá cara ó norte, non existía na Idade Media. Era o arco gótico que apunta cara ó leste - en dirección de Xerusalén - o que adoitaba ser a entrada principal ó templo.

miniatura|dereita|Interior da sinagoga.

## Notas 
## Véxase tamén
Volta a Portugal 2016

A **78ª edición da Volta a Portugal** foi unha carreira ciclista por etapas que se disputou en Portugal. Comezou cun prólogo de 3,6&nbsp;km o 27 de xullo en Oliveira de Azeméis e acabou cunha contra reloxo con fin en Lisboa o 7 de agosto. Esta proba forma parte do UCI Europe Tour coa categoría 2.1.

A carreira correuse en 11 etapas: 9 etapas en liña das cales 2 son de alta montaña, 1 prólogo de 3,6&nbsp;km por Oliveira de Azeméis e 1 contra reloxo individual final de 32&nbsp;km entre Vila Franca de Xira e a capital. En total, os ciclistas fixeron 1.618,7&nbsp;km.

O gañador da *Grandíssima* foi o luso Rui Vinhas que aproveitou unha fuga de case 5 minutos con respecto ao pelotón na terceira etapa, que lle serviu para aguantar co xersei amarelo até o final. Na segunda posición final rematou o galego gañador das dúas edicións anteriores e máximo favorito ao título, Gustavo César Veloso. Ademais, o arousán gañou tres etapas (as dúas máis importantes e a contra reloxo final) e maillot verde dos puntos. No terceiro lugar rematou o tamén luso Daniel Silva.

Nas clasificacións secundarias, o colombiano Wilson Díaz levou a clasificación da montaña, o ruso Alexander Vdovin o xersei branco de mellor xove e o W52-FC Porto-Porta canal a clasificación por equipos por terceira vez consecutiva.

## Equipos 
Tras varios anos con tan só 1 equipo Profesional Continental, este ano a calidade volveu aumentar. Na carreira participaron 18 conxuntos, dos cales 5 foron de categoría Profesional Continental e 13 de categoría Continental (6 portugueses e o resto estranxeiros).

## Etapas 
## Clasificación xeral 
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:

## Outras clasificacións 
### Clasificación por puntos 
### Clasificación da montaña 
### Clasificación dos xoves 
### Clasificación por equipos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Volta a Portugal

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Dique (xeoloxía)

[miniatura|Pequeno dique en Baranoff, [Alasca.]]
[miniatura|Diques escuros de [diabase e gabro nun paragneis nas illas Koster.]]

En xeoloxía, un **dique** é unha formación ígnea intrusiva de forma tabular.

O seu espesor é xeralmente moito menor que as súas restantes dimensións, e pode variar desde algúns milímetros até moitos metros, mentres que a súa extensión lateral pode alcanzar moitos quilómetros.

As intrusións de diques adoitan producirse a favor de fracturas de carácter distensivo.

Un dique atravesa capas ou corpos rochosos preexistentes, o que implica que un dique é sempre máis recente que a rocha encaixante.

Case sempre presenta unha grande inclinación ou unha inclinación próxima á vertical, pero a deformación de orixe tectónica pode provocar a rotación dos estratos atravesados polo dique de tal forma que este pode volverse horizontal. As intrusións conformadas case horizontalmente ao longo de estratos denomínase sills.

Os diques ocorren con frecuencia en *enxames* radiais ou concéntricos ao redor de intrusións plutónicas ou xunto a zonas de alimentación de volcáns.

En termos da súa composición e textura, os diques poden ser:
* diabásicos, 
* basálticos, 
* graníticos,
* riolíticos,
* pegmatíticos, constituídos por rochas graníticas extremadamente grandes, e que se encontran a miúdo asociados cos últimos estadios dunha intrusión granítica ou con segregacións metamórficas.
* aplíticos, que están formados por unha rocha de gran fino de composición granítica.

Polo menos no caso dos diques basálticos, constatatouse que poden formarse baleiros no seu interior, que xeran un tipo de cova volcánica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lacólito
* Batólito
* Sill

## Notas
Dique

O termo **Dique**, pode referirse a:

***Dique**, obra de enxeñaría construída para evitar o paso da auga;
***Dique de abrigo**, dique que se constrúe para a protección dun porto;
***Dique seco**, ou **dique de carena**, instalación portuaria destinada a poñer as embarcacións fóra da auga para efectuar reparacións na súa parte externa (casco);
****Dique de marea**, dique seco que non precisa de bombas de achique porque queda seco na marea baixa:
****Dique flotante**, dique seco construído con tanques que se inundan e baixan para que o buque poida entrar nel, e que se desaugua por medio de bombas, ao fin de que quede en seco ou co barco flotando, segundo as necesidades;
***Dique natural**, material arrastrado por un río e depositado nos seus bordos durante as enchentes, o que vai ocasionando, progresivamente, a elevación da ribeira.
***Dique**, formación rochosa ígnea intrusiva de forma tabular;
***Contradique**, dique que se constrúe preto do dique principal dun porto principal, co obxecto de reforzalo.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Dique**, lugar da parroquia de Queiruga, no concello de Porto do Son.

;Praia de Galiza
***Praia do Dique**, no lugar de Queiruga, no concello de Porto do Son.
Copa das Nacións de Montreux 1921

O **Torneo de Pascua** de 1921 foi a primeira edición da actualmente denominada Copa das Nacións de Montreux. O torneo foi celebrado entre os días 26 e 28 de marzo de 1921 na cidade de Montreux (Suíza). Nesta primeira edición, organizada polo Montreux Hockey Club participaron os propios anfitrións e o Stuttgart RC alemán

O torneo consistiu en tres partidos entre os dous equipos, gañados todos eles polo Montreux HC, que finalizou cun cómputo global de 12 goles a 2.

## Resultados 
## Notas
Praia do Dique

A **praia do Dique**, tamén coñecida como **praia do Río Maior**, é un pequeno areal situado no litoral do lugar do Dique, na parroquia de Queiruga, no concello de Porto do Son.

## Características
miniatura|esquerda|Bañistas na praia do Dique.

É unha praia aberta (fóra da ría) que ten unha lonxitude de 85 m e unha anchura de 30 m. A súa area é fina. A praia está illada, carece de paseo marítimo, e principalmente está composta por rochas e area banca e dourada. O estado habitual do mar é de ondadas fortes. Está incluída na Rede Natura 2000.
 
A praia do Dique conta con servizo de autobús interurbano. Non dispón de aparcadoiro. O acceso a pé, desde a estrada AC-550, é  fácil. Hai sinalizacións de perigo claramente visíbeis. O hospital máis próximo é o Hospital da Barbanza, que se encontra a 9&nbsp;km, no lugar de Salmón, na parroquia de Oleiros, no veciño concello de Ribeira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Praia do Dique (Queiruga), un día despois do temporal Vídeo en YouTube.
* Praia do Dique Vídeo en YouTube.
* Praia do Dique (Porto do Son) Facendo forma de lagoa Vídeo en YouTube.