open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Copa do Rei de Rugby 2012-2013

A **tempada 2012-2013 da Copa do Rei de Rugby** foi a 80ª edición da competición oficial máis antiga do rugby español. Organizada pola Federación Española de Rugby, enfrontou ós 12 equipos da División de Honra de Rugby, divididos en 4 grupos de 3, pasando directamente o primeiro clasificado de cada grupo ás semifinais, que se disputaron segundo o formato de eliminatoria a dobre encontro, ida e volta. A final tivo lugar no Estadio de El Sardinero de Santander o 5 de maio de 2013, e nela acadou o seu segundo título de campión consecutivo o AMPO Ordizia, que derrotou por 27 a 17 ó VRAC Quesos Entrepinares.

## Equipos participantes 
## Fase de grupos 
* Primeira xornada (13 e 14 de outubro de 2012)  
** Vigo 13-40 VRAC (0-1)
** Cisneros 33-40 Ordizia (2-1)
** Atlético 22-14 Santboiana (0-0)
** Hernani 31-38 La Vila (2-1)
* Segunda xornada (20 e 21 de outubro de 2012) 
** Getxo 50-0 Hernani (1-0)
** El Salvador 59-3 Cisneros (1-0)
* Terceira xornada (27 e 28 de outubro de 2012)  
** Ordizia 24-8 El Salvador (0-0)
** Gernika 29-10 Atlético (1-0)
** La Vila 51-31 Getxo (1-1)
;Grupo A

* 
;Grupo B

;Grupo C

* 
;Grupo D

## Fase final 
[300px|miniatura|A final tivo lugar no [Campos de Sport de El Sardinero|Estadio de El Sardinero, en Santander.]]
*Semifinais: Encontros de ida (3 de marzo de 2013)
**Ordizia 23-26 Gernika
**La Vila 17-35 VRAC
*Semifinais: Encontros de volta (13 de abril de 2013)
**Gernika 24-51 Ordizia
**VRAC - La Vila (renuncia de La Vila)
*Final: Encontro único (5 de maio de 2013)
**Ordizia 27-17 VRAC

## Notas
Tempada 2004-2005 da OK Liga

A 36ª edición da **Liga española de hóckey a patíns**, denominada OK Liga, iniciouse o 1 de setembro de 2004 e finalizou o 11 de xuño de 2005 do último partido da final. O campión desta edición foi o Barcelona Sorli Discau, que gañou o seu 18º título de liga (8º de xeito consecutivo).
Dos 16 equipos que tomaron parte nesta edición da máxima categoría do hóckey a patíns español, 12 eran cataláns, 2 galegos, 1 canario e 1 valenciano.

O equipo máis goleador foi o Barcelona Sorli Discau con 162 goles, mentres que os menos goleadores foron o Viva Habitat Blanes e o Cysugal Vigo Stik, ámbolos dous con 61 goles. Os equipos menos goleados foron o Barcelona Sorli Discau e o Alnimar Reus Deportiu con 55 tantos en contra, mentres que o Aiscondel Vila-Seca con 125 goles en contra foi o máis goleado.

Ao finalizar a tempada, os tres equipos descendidos foron o Cysugal Vigo Stik, o Aiscondel Vila-Seca e o C.E. Lleida Llista Blava.

## Lenda 
## Fase Regular
### Clasificación 

### Resultados 

## Véxase tamén
Fantasia (filme)

***Fantasia*** é un filme estadounidense de animación de 1940, producido por Walt Disney e lanzado por Walt Disney Productions. Coa dirección da historia de Joe Grant e Dick Huemer, e a supervisión de produción de Ben Sharpsteen, é o terceiro filme dos clásicos de Disney. Consta de oito segmentos animados acompañados de pezas de música clásica dirixidas por Leopold Stokowski; sete delas foron interpretadas pola Orquestra de Philadelphia. O crítico e compositor Deems Taylor actúa como mestre de cerimonias, e é o encargado de introducir cada segmento con escenas de acción real entre as de animación.

## Sinopse 
Todo un clásico de Disney, unha colección de interpretacións animadas de grandes obras de música clásica. No "Aprendiz de meigo" (P. Dukas), Mickey Mouse, discípulo dun meigo, métese nun gran problema debido a que os seus coñecementos de maxia son aínda limitados. "A Consagración da primavera" (Stravinsky) conta a historia da evolución, dende os seres unicelulares ata a extinción dos dinosauros. "A Danza das Horas" (Ponchielli) é un fragmento dun ballet cómico interpretado por elefantes, hipopótamos, crocodilos e avestruces. "Unha noite na Montaña Pelada" de Mussorgsky e o "Ave Maria" de Schubert describen o enfrontamento entre a escuridade e a luz.

## Créditos 
Banda sonora dirixida por Leopold Stokowski. Interpretadas pola Orquestra de Philadelphia, agás cando está indicado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*
* 
* 
* 
* 
*
Zemlyachestvo

A finais do século XIX ruso, un **zemlyachestvo** era unha sociedade de homes que viven lonxe das súas rexións de orixe. Atopado entre estudantes, comerciantes ambulantes e traballadores migrantes, no zemlyachestvo unianse os que tiñen unha orixe xeográfica común cando estaban lonxe de casa.

O coñecido revolucionario ruso Vladimir Lenin uniuse á zemlyachestvo pola súa rexión de orixe, Simbirsk, cando estudaba na Universidade de Kazán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Taken (filme)

***Taken*** é un filme francés dirixido por Pierre Morel que se estreou no 2008. Producido por Luc Besson, está protagonizado por Liam Neeson, Maggie Grace e Famke Janssen.

## Sinopse 
Bryan Mills (Liam Neeson), un axente especial retirado, debe volver á acción para liberar a súa filla Kim (Maggie Grace), que foi raptada en París por unha banda organizada que se dedica á trata de brancas.

## Personaxes 
* Liam Neeson como Bryan Mills
* Maggie Grace como Kim Mills
* Leland Orser como Sam
* Jon Gries como Casey
* David Warshofsky como Bernie
* Katie Cassidy como Amanda Wilson
* Holly Valance como Sheerah
* Famke Janssen como Lenore "Lennie" Mills
* Xander Berkeley como Stuart
* Olivier Rabourdin como Jean-Claude
* Gérard Watkins como St-Clair

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Ask e Embla

[miniatura|Ask e Embla nun selo das [Illas Feroe, 2003 por Anker Eli Petersen.]]

**Ask e Embla**, segundo a mitoloxía nórdica, foron os dous primeiros seres humanos creados polos deuses, análogos a Adán e Eva.

Odín e os seus irmáns, Ve e Vili, crearon os nove mundos da cosmoloxía nórdica. Atoparon máis tarde dous troncos crecendo nunha praia, un de freixo e un de umeiro e déronlles unha forma humana (segundo outra versión, foron Odín, Hœnir e Loki os deuses involucrados). Odín deulles o hálito vital; Vili deulles enxeño e as emocións; Ve deulles sentidos e a fala (ou alternativamente, Odín infundiulles a vida e a alma, Hœnir a intelixencia e os sentidos, e Loki o sangue). Ask ("freixo", o varón) e Embla ("umeiro", a muller) viviron en Midgard e convertéronse nos proxenitores da humanidade.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Líf e Lífthrasir

### Ligazóns externas 
* Tjatsi.fo - Retelling and Interpretation of Völuspá (Public Domain, by Anker Eli Petersen)
Steklovata

**Steklovata** (en ruso: Стекловата, *Fibra de vidro*) foi unha boy band ou banda xuvenil rusa creada no ano 1999. Os seus principais compoñentes eran Denís Belikin e Artur Ieremèiev. O seu produtor foi o compositor Serguei Kuznetsov.

## Traxectoria 
Se ben gravaron tres discos de estudio, a banda non acadou moito éxito, principalmente a causa de non ter patrocinador. Porén, no 2002 conseguiron o maior número de reproducións nas radios estonianas.

Máis tarde, as súas cancións foron difundidas en *YouTube* como vídeos virais en clave de humor por mor da súa precaria produción. O vídeo máis coñecido desta banda é *Novi God* (Новый Год, *Aninovo*). En Cataluña acadaron moita fama grazas ó programa humorístico *APM?* da TV3, no que se empregaba o vídeo da actuación en ton de ironía e co tempo ficou como un clásico do programa.

## Discografía 
* 2001 *Ldínkoi po steklú* (Льдинкой по стеклу, 'Lambetadas na fiestra')
* 2002 *Ostorojno - khrúpkoie* (Осторожно - хрупкое, 'Atención - Fraxil')
* 2005 *Spetsxkola* (Спецшкола, 'Escola especial')

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Vídeo do tema *Novi God* (en *YouTube*)
Sedentarismo

O **sedentarismo** é o establecemento dunha poboación humana nun lugar fixo indefinidamente, ao revés dos nómades que desprazan o seu fogar dun lugar a outro. Hoxe en día case a totalidade dos seres humanos son sedentarios. 

## Comezo 
O **sedentarismo** empeza hai 10 mil anos aproximadamente en Mesopotamia e a China desde onde se estende aos demais continentes. Hai 10 mil anos, no comezo da desglaciación, os continentes quentáronse e volvéronse aptos para a agricultura e a cría de animais. Entre os ríos Tigris e Éufrates, empezou a desenvolverse a agricultura e a gandería en vez da recolección e a caza de animais. Isto permitiu o aumento dos grupos humanos creando as primeiras cidades.miniatura|Imaxe dunha parella americana sedentaria en fronte da súa vivenda permanente.|centro
Womex

WOMEX (**Wo**rld **M**usic **Ex**po) é un proxecto internacional de apoio e desenvolvemento de Músicas do mundo que comezou en Berlín pero que vai variando o local onde ten lugar anualmente a través de diferentes cidades de Europa. O principal evento deste acto é unha feira comercial, mostras, conferencias, mercado de películas, sesións de networking, e premios. Os músicos e as súas obras teñen a posibilidade de facer contactos para pases e distribución internacional de cadanseu álbum.

## Diferentes edicións 
Entre 2009 e 2011 desenvolveuse en Copenhaguen, Dinamarca. Outros lugares onde tivo lugar ​​**WOMEX**: Berlín (1994, 1999, 2000), Bruxelas (1995), Marsella (1997), Estocolmo (1998), Rotterdam (2001), Essen (2002, 2004), Newcastle upon Tyne (2005) e Sevilla (2003, 2006, 2007, 2008). En 2012 celebrouse en Salónica, 2013 celebrarase en Cardiff e en 2014 terá lugar en Santiago de Compostela.
Gran Premio de Francia de 1960

O **Gran Premio de Francia de 1960** foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Reims-Gueux, o 3 de xullo de 1960. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de .

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas
Xoel Yáñez

**Xoel Yáñez Fernández**, nado en Ourense o 22 de novembro de 1987, é un actor e músico galego.

## Traxectoria 
Comezou no teatro con Loly Buján en Ourense mentres estudaba o bacharelato. Posteriormente, en Madrid, estudou Arte Dramática no Laboratorio de Teatro William Layton e Comunicación Audiovisual na Universidade Rei Xoán Carlos. Dende entón comezou a participar en diferentes montaxes teatrais, series de televisión e películas.

### Cine 
* *Vilamor* (2012), de Ignacio Vilar, como Hermes
* *Secuestrados* (2010), de Miguel Ángel Vivas, como Cesar
* *Pulsión* (2010), de Punto C Grupo Creativo (curtametraxe)

### Televisión 
* *O Faro* (2014 - 2015) (TVG, TV3, Canal Sur), como Hugo
* *Chapa e pintura* (2013) (TVG), como Lucas
* *Matalobos* (2011) (TVG), como Suso
* *Cuéntame cómo pasó* (2010) (TVE)
* *La familia Mata* (2009) (Antena 3)
* *Hospital central* (2006) (Telecinco), como Gerardo Cabas

### Teatro 
* *Un cuento de Invierto* (2014), dirixido por Carlos Martínez-Abarca, Madrid
* *Los otros niños* (2010), dirixido por Ana Bettschen, Proyecto Scream (OIT), Madrid
* *Gusanos. El musical* (2008), dirixido por Fermín Cabal, Madrid
* *Retorno al desierto* (2008), dirixido por Francisco Vidal, Madrid
* *Morir o no* (2008), dirixido por Mar Díez, Madrid
* *Os pecados do lobo* (2007), dirixido por Héctor Carballo, Ourense
* *Guantánamo* (2006), dirixido por Rodolfo Cortizo, Cía. La pajarita de papel, Madrid
* *Petición de man* (2005), dirixido por Loly Buján, Ourense

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Leoš Janáček

**Leoš Janáček**, nado na localidade de Hukvaldy (Moravia, daquela pertencente ao Imperio Austríaco e na actualidade na República Checa) o 3 de xullo de 1854 e finado o 12 de agosto de 1928 en Ostrava (Checoslovaquia), foi un compositor, organista, teórico musical, folklorista, publicista e profesor checo. Inspirouse nas músicas tradicionais da súa Moravia natal, así como a de tódolos pobos eslavos, para crear un estilo musical orixinal e moderno.

## Notas
Voz del Pueblo (A Estrada)

***Voz del Pueblo*** foi un periódico semanal editado na Estrada entre 1906 e 1908.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico defensor de los intereses de la comarca*, apareceu en novembro de 1906. Era un semanario riestrista, isto é partidario do Marqués de Riestra que mantivo un enfrontamento coa outra facción do riestrismo da Estrada, representada por *El Estradense*. O periódico estaba patrocinado por Faustino Ulloa Estévez, Miguel Nine (deputado provincial), Faustino Valenzuela, Gumersindo Otero García e José Otero Carbia (alcalde da Estrada). Editábase na imprenta que estaba na vivenda propiedade de José Otero Carbia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* *La Voz del Pueblo*
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* Olimpio Arca (18/11/2006). "As primeiras cabeceiras de prensa local da Estrada cumpren un século" *La Voz de Galicia*.
* Exemplares
AGE

As siglas **AGE** poden referirse a:
* **Alternativa Galega de Esquerda**.
* **Asociación Galega de Editoras**.
Pedro Focas

**Pedro Focas** (en grego: Πέτρος Φωκᾶς), nado sobre o ano 940 e finado no 977, foi un xeneral eunuco bizantino. Inicialmente foi un escravo da poderosa familia capadocia Focas, foi ascendido a alto cargo militar (*stratopedarchos* do Leste) e ó rango de *patrikios* polo Emperador Nicéforo II Focas.

## Traxectoria 
Segundo Xurxo Cedreno, ó comezo era só un escravo e membro do séquito persoal de Nicéforo II Focas. Pedro demostrou ser un gran guerreiro e as súas habilidades como xeneral son uniformemente louvadas nas versións contemporáneas. O historiador León o Diácono escribe del que  e fai constar que pelexou nun só combate co líder dunha gran tropa de escitas (Rus' ou maxiares) en Tracia. No 967, seguindo a despedida de Xoán Tzimisces como alto comandante das forzas do leste do Imperio Bizantino, Nicéforo designou a Pedro o novo posto de *stratopedarchos* e deulle todo o poder do exército do leste.

Este novo posto explícase probablemente polo feito de que sendo un eunuco Pedro non podía ocupar o cargo tradicional de *Doméstico das Escolas*, os cales designaban os comandantes en xefe bizantinos. Neste posto participou na invasión de 968 en Siria por Nicéforo e o posterior longo asedio en Antioquía, que culminou coa caída da cidade a finais do outono de 969.
Paul Balban

**Paul John Balban** é un político xibraltareño, dietista rexistrado e ex-taxista. Foi elixido por primeira vez ao Parlamento de Xibraltar nas eleccións xerais de 2011 e agora é un ministro do Goberno de Xibraltar, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP). Está casado e ten tres fillas.

## Traxectoria 
Paul Balban está casado con Gina e ten tres fillas. Durante moitos anos, traballou como taxista en Xibraltar, e foi tesoureiro do Comité da Asociación de Taxis de Xibraltar. Estudou Nutrición e Ciencia dos alimentos na Oxford Brookes University e tamén ten un posgrao en Dietética do King's College de Londres. Máis tarde tornouse un nutricionista, practicando na Central Clinic, en Horse Barrack Lane, Xibraltar. e foi un dos 10 candidatos da alianza GSLP-Liberais para participar nas eleccións xerais dese ano, pero non foi escollido como un dos dezasete membros do Parlamento. Foi elixido ao goberno nas eleccións xerais de 2011 co 8.281 votos. O ministro xefe acabado de elixir, Fabian Picardo, nomeou Balban como Ministro de Tráfico, Saúde e Seguridade e Servizos Técnicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paul Balban - Páxina web oficial
Smíchov

250px|thumb|right|Rúa Strakonická, en Smíchov
**Smíchov** é unha área catastral, situada na marxe esquerda do río Moldava, no distrito 5 da cidade de Praga (República Checa). Antigamente foi unha localidade independente, pasando a formar parte da capital checa en 1922.

## Edificios importantes 
Na área de Smíchov, encóntranse os seguintes edificios:
* A vila Bertramka, onde viviu Mozart. A vila Bertramka foi pechada ao público en 2009 sen ningunha explicación.
* A vila Portheimka construída por Kilian Ignace Dientzenhofer para a súa familia.
* O parque do sagrado corazón.
* A Sinagoga Smíchov.

## Nova cara de Praga 
A creación do centro comercial *Anděl* (O anxo), así como o inmoble *Zlatý Anděl* por Jean Nouvel, fixeron desta zona da cidade, dende mediados do século XX, un novo centro urbano. Os transportes están especialmente desenvolvidos coa estación de metro de Anděl, unha estación de tranvía e unha liña de autobús.

Smíchov concentra varios aspectos de Praga: 
* Numerosos edificios históricos e unha cidade vella correspondente a Náměstí 14. října (a praze do 14 outubro).
* Un centro urbano moderno, similar aos doutras capitais europeas.
* Unha área residencial.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Staropramen
Código QR

[miniatura|Código QR co enderezo [URL da Wikipedia en galego.]]
O **código QR** (en inglés, *quick response code*, «código de resposta rápida») é un código bidimensional deseñado para o uso no sector do automóbil pola compañía xaponesa Denso Wave, subsidiaria de Toyota, en 1994. Os códigos QR empréganse durante a fabricación para o seguimentos dos compoñentes. O sistema estase a facer moi popular pola facilidade para incluír máis información que os códigos de barras unidimensionais. O código está formado por puntos negros cadrados dispostos nun cadrado sobre fondo branco. Os tres cadrados das esquinas son para fixar a posición dos datos. O código pode almacenar datos numéricos, alfanuméricos, bytes/bits, Kanji/Kana e empregando extensións practicamente calquera tipo de datos.

## Normas
miniatura|Selo do servizo postal alemán cun código QR.
O estándar xaponés para códigos QR (JIS X 0510) foi publicado en xaneiro de 1998 e o estándar internacional ISO (ISO/IEC18004) foi aprobado en xuño de 2000. Está en uso dende o 1 de setembro de 2006 - ISO/IEC 18004:2006 Tecnoloxía da información - Identificación automática e técnicas de captura de datos - Código QR ​​2005 simboloxía especificacións.

O código QR é aberto a diferenza doutros bidimensionais como o BIDI, os dereitos de patente son propiedade de Denso Wave pero están liberados e non son limitados.

## Lectura

|}

## Galería de imaxes

File:Placa Cable Inglés 1% Cultural.JPG| Placa conmemorativa da restauración do Cable Inglés en Almería, código QR cunha audioguía
File:Transcend004.jpg|Placa co código QR na Universitat de València

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Código de barras
* Wolfram Alpha

### Ligazóns externas
* Páxina web oficial de Código QR
* Xerador de códigos QR en liña  
* Wolfram Alpha, xerador de códigos en liña
Evansville, Indiana

**Evansville** é a terceira cidade máis grande do estado estadounidense de Indiana, e a maior de Southern Indiana. No censo do ano 2010 a cidade tiña unha poboación de 117.429 habitantes, e unha área metropolitana con 358.676. É a capital do condado de Vanderburgh é o principal centro de actividade rexional das áreas Southwestern Indiana e Illinois-Indiana-Kentucky Tri-State Area.

Establecida en 1812, a cidade está situada nun suave meandro en ferradura do río Ohio, e adoita a ser chamada "River City" (cidade do río).Unha das atraccións máis populres da rexión é o casino Aztar, o primeiro casino frotante do estado de Indiana. Evansville é tamén o fogar da University of Evansville e da University of Southern Indiana.

A ampla base económica da rexión contribuíu a construír unha economía coñecida pola súa estabilidade, diversidade e vitalidade. No ano 2004 Evansville foi nomeada unha "All-America City" pola organización National Civic League. No ano 2008 foi elixida a mellor cidade do país para "vivir, traballar e xogar" polos lectores da publicación Kiplinger, e un ano despois a 11ª mellor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da cidade
Edward Kelley

**Sir Edward Kelley**, tamén coñecido coma **Edward Talbot**, nado en Worcester, Inglaterra, o 1 de agosto de 1555 e finado en Praga o 1 de novembro de 1597, foi un alquimista, ocultista e autodeclarado médium inglés.

## Traxectoria 
Ademais de declararse coa capacidade de convocar espíritos ou anxos cunha bola de cristal, moi valorada polo seu colega John Dee, Kelley aseguraba tamén ser quen de transformar metais comúns en ouro. Todo tipo de lendas empezaron a circular tras o seu finamento, o que, unido á súa notoria biografía, á súa sona entre os historiadores de fala inglesa e á súa asociación con Dee, fixeron de Kelley a imaxe prototípica do alquimista laretas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Edward Kelley .
Muleta (tauromaquia)

[275px|miniatura|[Toureiro citando ao touro coa muleta.]]
En tauromaquia, denomínase **muleta** a un instrumento de tourear que consiste nun pano ou tea de cor vermella co que o matador de touros amorna e canaliza a arremetida do touro durante o último terzo da lida. Vai montada sobre un escarvadentes de madeira de haxa, chamado *estaquillador*, que lle dá forma e sostena. É unha herdanza do lenzo ou saba branca que se usaba na primitiva tauromaquia, e así en castelán, muleta tamén recibe outros nomes, como *franela*, *pañosa*, *muletilla* ou *lienzo*. O seu tamaño pode variar segundo a envergadura e gustos do matador, así como o seu peso e consistencia, en función das circunstancias. O normal é que, armada co estoque, arrastre lixeiramente polo chan.

Débese distinguir do capote, de cor rosa, utilizado nos dous primeiros terzos da corrida. A muleta é máis pequena e lixeira que o capote, o que permite o lucimento artístico e axustado do toureo de muleta.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Capote
*Corrida de touros
Touro de lida

O **touro de lida**, tamén denominado **touro bravo**, designa os animais macho dunha heteroxénea poboación bovina desenvolvida, seleccionada e criada para o seu emprego en diferentes espectáculos taurinos, como as corridas ou os encerros.

Proceden das razas autóctonas da Península Ibérica, coñecidas como «tronco ibérico», que desde tempo inmemorial propiciaron as formas máis primitivas de tauromaquia.

Caracterízase por uns instintos atávicos de defensa e temperamentais, que se sintetizan na chamada "bravura", así como atributos físicos tales como uns cornos grandes cara a adiante e un potente aparello locomotor.
thumb|Touro de lida.|centro
César Sempere Padilla

**César Sempere Padilla**, nado o 26 de maio de 1984 na localidade alacantina de La Vila Joiosa, é un xogador de rugby internacional 56 veces coa selección española, entre 2004 e 2014, que pode ocupar as posicións de zagueiro, á, centro ou apertura. Tamén formou parte do equipo nacional de rugby a sete co que disputou os Xogos Olímpicos de 2016.
## Traxectoria a nivel de clubs 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estatísticas de Cesar Sempere en itsrugby.fr 
* Estatísticas de Cesar Sempere en statbunker.com
Begano

**Begano** (acrónimo de **Bebidas Gaseosas del Noroeste**) foi unha empresa galega con sede na Coruña. Na actualidade é unha planta embotelladora de Coca-Cola Iberian Partners S.A., o embotellador internacional de Coca-Cola para España, Portugal e Andorra xurdido en febreiro de 2013 trala integración de oito embotelladoras da península . Begano fabrica, vende e distribúe refrescos carbonatados e non carbonatados, tés fríos, zumes, augas, produtos de nova xeración, bebidas para deportistas e bebidas enerxéticas.

## Historia
miniatura|esquerda|Edificio de Begano.
A fábrica de Begano na Avenida Alfonso Molina foi proxectada polos arquitectos Andrés Fernández-Albalat Lois e Antonio Tenreiro en 1960. O edificio está catalogado e protexido tanto polo Concello da Coruña como pola Xunta de Galicia.

Begano ten seis delegacións en Galiza nas cidades de Lugo, Ourense, Pontevedra, Ferrol, Santiago e Vigo.

A empresa ten as certificacións UNE-EN ISO 9001:1994 Certificado no 2001 o seu Sistema de Xestión Medioambiental segundo Norma ISO 14001:1996. No 2005 auditou a empresa conforme á nova versión da Norma de 2004.

En 2012 entrou no accionariado de Begano a embotelladora catalá Cobega facéndose cunha participación maioritaria da empresa. A empresa ten previsto o traslado da fábrica ao concello de Oza-Cesuras.

Desde febreiro de 2013 a planta integrouse xunto con outras sete embotelladoras en Coca-Cola Iberian Partners.

## Produtos
thumb|Acceso a Begano.
* Bebidas con gas
** Coca-Cola
** Fanta
** Sprite
** Nordic Mist
** Mare Roso
** Burn
* Bebidas sen gas
** Nestea
** Aquarius
** Limón&Nada / Naranja&Nada
* Augas e zumes
** Aquabona / Fontoira
** Minute Maid
** Dúo Frutas

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web de Coca-Cola Iberian Partners
Enrique Nóvoa López

**Enrique Nóvoa López**, coñecido popularmente como **Poly**, nado en Cudeiro (Ourense) en 1953, é un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Electricista de profesión e propietario dunha empresa de montaxes eléctricas entre outras, foi elixido concelleiro en Ourense polo PPdeG nas eleccións municipais de 1995 na candidatura de Manuel Cabezas, sendo sucesivamente Concelleiro de Perímetro Rural, Medio Ambiente e Urbanismo baixo o seu mandato. Logo da renuncia de Cabezas en febreiro de 2007 foi elixido alcalde e encabezou a candidatura do PPdeG nas eleccións de maio dese mesmo ano, tralas cales lle cedeu o bastón de mando ao socialista Francisco Rodríguez. Continuou como concelleiro portavoz do grupo municipal do PPdeG, exercendo como deputado provincial e vicepresidente da Deputación Provincial de Ourense. En decembro de 2007 foi elixido presidente local do PP en Ourense. En 2009, nas eleccións ao Parlamento de Galicia, foi elixido deputado pola circunscrición de Ourense.

No Congreso provincial do partido en xaneiro de 2010 apoiou a candidatura de Juan Manuel Jiménez Morán en detrimento da de José Manuel Baltar (ao cabo vencedor). En maio de dese mesmo ano a dirección provincial encabezada por Baltar designou a Rosendo Fernández candidato a alcaldía na súa substitución. En decembro dese ano renunciou como presidente local do PP, e abandonou o concello tralas eleccións municipais de maio de 2011. Continuou como deputado no Parlamento de Galicia, volvendo a ser escollido nas eleccións autonómicas de 2012. Permaneceu como deputado ata o final da lexislatura en 2016.

En maio de 2019 apoiou nun mitin o candidato de Ciudadanos á alcaldía de Ourense Pepe Araújo, o cal formara parte do Grupo Municipal do PP xunto a el en varios mandatos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Ourense
* Alcaldes de Ourense

### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Galicia
Capote (tauromaquia)

miniatura|140px|Toureiro co capote.
O **capote** é un instrumento para tourear, pesado e de tea bastante ríxida, con forma de capa, que se usa tanto para fixar e pór en sorte ao touro de lida como para efectuar lances artísticos durante os dous primeiros terzos dunha corrida de touros. O tamaño varía entre os 113 e os 123&nbsp;cm e o seu peso entre 4 e 6&nbsp;kg. Débese distinguir da muleta, máis pequena e lixeira, de cor vermella e utilizada no último terzo da lida.

A súa orixe atópase nos primeiros tempos da tauromaquia cando os cabaleiros que saían a *rejonear* e os seus axudantes do montón vestían con capa e servíanse delas no seu lance co touro. Daquela capa orixinouse o capote, que era de cor vermella e de la lixeira (á que se chamaba *lamparilla*). Actualmente é rosa con voltas amarelas, verdes, azuis ou moradas segundo a preferencia do toureiro. A tea tamén cambiou e é de material sintético (nailon) ou de seda para impedir que se enganche o corno do touro. O capote está tratado con produtos químicos para evitar que penetre o sangue do animal e para darlle peso e rixidez.

## Capote de paseo
miniatura|100px|left|Toureiro co capote de paseo leado ao corpo.
O capote non se debe confundir co **capote de paseo**. Este último só úsase con fins ornamentais, leado no traxe do espada durante o paseíllo. Ten a mesma forma que o capote de brega, pero é máis luxoso, lixeiro e de menor tamaño. Adoita ser de seda, bordado en ouro e abelorios, adornado con galóns e ás veces con imaxes relixiosas. É costume entregalo ao acabar o paseíllo a algunha persoa de confianza para que llo garde ao toureiro durante a lida.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Muleta
*Corrida de touros
Antonio Denzio

**Antonio Denzio**, nado en Venecia o 23 de setembro de 1689 e finado contra 1763, foi un *impresario*, tenor e libretista italiano.

## Traxectoria 
Antonio Denzio naceu no seo dunha familia de músicos e ligada á ópera, comezando unha carreira principalmente como cantante ata 1724, cando viaxou a Bohemia como membro da compañía de ópera de Antonio Maria Peruzzi, prováblemente o seu tío. Peruzzi tiña a idea de levar a unha compañía de ópera italiana a Europa Central para actuar primeiramente en Praga, e logo en Dresden e Leipzig. A compañía dirixiuse primeiro a Bohemia baixo o padronazgo do Conde Franz Anton von Sporck, quen lles fixo actuar no seu pazo de Kuks, ao noroeste de Bohemia no verán de 1724. As actuacións tiveron moito éxito, o que permitiu á compañía tocar gratis no seu pazo de Praga. Tras unha serie de desacordos con Peruzzi, Denzio foi quen de suplantalo antes do final do ano 1724 e continuou con producións no pazo de Sporck ata 1735. Peruzzi marchou con algúns dos cantantes da Peruzzi-Denzio players para fundar a Ópera de Breslau. O teatro de ópera de Denzio no pazo de Sporck foi o primeiro teatro de ópera na cidade. As súas producións foron populares entre a nobreza bohemia ata 1729, logo disto, as finanzas de Denzio se deterioraron. O Conde Sporck non proporcionou axuda financeira á compañía agás o emprego gratuíto do seu teatro. A compañía declarouse en bancarrota e Denzio foi forzado a ingresar en prisión. Durante os seus mellores tempos, Denzio foi capaz de atraer alo menos a unha das principais estrelas do belcanto italiano a Praga cada tempada, sendo a máis destacada delas Margherita Gualandi, quen foi forzada a viaxar a Praga logo de ter sido vetada en Italia por mal comportamento. Denzio procurou a axuda de Antonio Vivaldi a atopar cantantes para a súa compañía, e o compositor envioulles música. A principios dos anos 1730, Vivaldi viaxou a Praga. Algunhas das partes da música para unha das súas óperas compostas para Praga, *Argippo*, foron redescubertas recentemente.

Illado como estaba da súa base en Venecia, Denzio foi obrigado a converterse nun home para todo: cantaba nas producións da súa compañía e tamén se prodigou como poeta. Denzio escribiu algúns libretos longos, sendo o máis significativo *La pravità castigata* (1730), a ópera máis temperá baseada no Don Juan que empregou organización e personaxes orixinais.

Logo dun breve retorno a Venecia en 1735, Denzio tentou crear outra vez compañías de ópera en Europa do Norte, incluíndo Bruxelas e Augsburgo. Desafortunadamente, tódolos intentos fracasaron. A súa última aparición nos chega dun anuncio nun xornal de Moscova en 1763.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Freeman, Daniel E. *The Opera Theater of Count Franz Anton von Sporck in Prague*. Stuyvesant, Nova York: Pendragon Press, 1992.
* Jonášová, Milada. "I Denzio: tre generazioni di musicisti a Venezia e a Praga. *Hudební věda* 45 (2008): 57-114.
Gran Premio de Italia de 1960

O **Gran Premio de Italia de 1960** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 4 de setembro de 1960 no circuíto de Monza. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de . Foi o 31º Gran Premio de Italia e o 25º, que se celebrou en Monza. A carreira levouse a cabo sobre 50 voltas ao circuíto de dez quilómetros cunha distancia total de carreira de 500 quilómetros.

## Informe da carreira 
A tempada 1960 foi un ano frustrante para o programa de Fórmula 1 da Scuderia Ferrari, coa súa campaña co obsoleto Dino 246, un coche de motor dianteiro cando os coches con motor central traseiro xa estableceran a súa supremacía. O campionato xa se decidira para Jack Brabham e Ferrari aínda non acadara ningunha vitoria. Vendo unha oportunidade, os organizadores italianos decidiron maximizar a vantaxe de Ferrari, a velocidade en recta, mediante o uso combinado do circuíto de estrada e o circuíto oval peraltado de Monza, polo que o rápido circuíto de Monza foi aínda máis rápido. Alegando a fraxilidade dos seus coches e os perigos do peralte, os grandes equipos ingleses de fábrica do momento Lotus, BRM e Cooper, boicotearon a carreira, o que levou a unha improvisada carreira de equipos privados e coches de Fórmula 2. A carreira foi unha procesión, con Ginther líder ao comezo para ser superado por Hill ao final. Esta parella xunto co seu compañeiro Willy Mairesse lograron un magnifico e raro resultado, un 1-2-3 para o equipo Ferrari. O boicot permitiu tamén a Scuderia Castellotti anotar os seus únicos puntos do campionato do mundo con Giulio Cabianca terminando cuarto no seu Cooper T51, dúas voltas detrás de Hill e por diante da cuarta unidade de Ferrari, Wolfgang von Trips.

Foi a primeira vitoria dun piloto americano nun Gran Premio desde Jimmy Murphy en 1921, e o primeiro dun estadounidense na era moderna, desde a creación do Campionato Mundial de Fórmula 1 en 1950. Tamén sería a última vitoria na Fórmula 1 dun coche con motor dianteiro.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Só os 6 mellores resultados contan para o Campionato. Os números sen paréntese son os puntos do campionato, os números entre paréntese son o total de puntos anotados.

## Notas 
### Ligazóns externas
Jaime Quiroga Pardo Bazán

**Jaime Quiroga Pardo Bazán**, nado na Coruña o 21 de xullo de 1876 e finado en Madrid o 11 de agosto de 1936, foi un nobre, militar, escritor e político galego.

## Traxectoria 
Fillo primoxénito de José Quiroga Pérez de Deza e Emilia Pardo Bazán. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Voluntario na guerra de Melilla (1909), chegou a tenente de Cabalería. En 1932 estivo envolto na Sanjurjada e pasou quince días na cadea. 

Durante a guerra civil española, Jaime Quiroga Pardo Bazán e o seu fillo Jaime Quiroga y Esteban Collantes, de 19 anos, foron detidos na súa casa, conducidos ámbolos dous a unha checa de Madrid e fusilados.

## Vida persoal
En maio de 1916 casou con Manuela Esteban Collantes, filla de Saturnino Esteban Collantes. Tiveron un fillo, Jaime.

Conde de Torre de Cela, foi propietario do pazo de Meirás.

## Obras 
[miniatura|Fotografado por [Francisco Goñi|Goñi no verán de 1909 en Melilla (*Actualidades*, 1 de setembro de 1909).]]
* *Notas de un viaje por la Italia del norte: Niza, Mónaco, Monte-Carlo, Génova, Milán, Pavía, el Lago Mayor y Venecia*, 1902.
* *Aventuras de un francés, un alemán y un inglés en el siglo XXIX*, 1902?
* *Las alas del cisne*, 1922. Con cuberta ilustrada por Máximo Ramos.

## Galería 

Ficheiro:Jaime Quiroga Pardo-Bazán, Avrillon Fotógrafo.jpg|Jaime de neno.
Ficheiro:Notas de un viaje por la Italia del norte 1902 Jaime Quiroga Pardo-Bazán.pdf|page=7|*Notas de un viaje por la Italia del norte*.
Ficheiro:Jaime Quiroga Pardo-Bazán, obras completas II, Aventuras de un francés, un alemán y un inglés.pdf|page=11|*Aventuras de un francés, un alemán y un inglés*.
Ficheiro:Jaime Quiroga 1922 Las alas del cisne, novela.pdf|*Las alas del cisne*
Ficheiro:1924-06-18, El Imparcial, Figuras del gran mundo, El conde de la Torre de Cela, Pellicer.jpg|Caricatura de Quiroga en *El Imparcial*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Pazo de Meirás
* Condado de Pardo Bazán
### Ligazóns externas 
*
Benigno Pío Losada

**Benigno Pío Losada Vila**, finado na Estrada en maio de 1952, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Dirixiu o periódico *El Estradense* de 1906 a 1908. En 1912 foi o primeiro director de *Eco de La Estrada*. Casou con Mercedes Magariños e foi pai de Luís Losada Magariños.

## Notas
Academia de Artes Escénicas de Praga

A **Academia de Artes Escénicas de Praga** (en checo *Akademie múzických umění v Praze*) é unha universidade destinada ao estudo das diferentes artes interpretativas situada na cidade de Praga (República Checa). As especialidades presentes na universidade son música, danza, teatro, cine, televisión e estudos multimedia.

## Historia 
Foi fundada en 1945 polo impulso de numerosos artistas checos coñecidos como a primeira escola de arte en Checoslovaquia, a Academia converteuse rapidamente nunha prestixiosa escola.

Actualmente acolle os departamentos de Composición, Dirección, Danza e Interpretación teatral anteriormente atribuídos.

## Facultades 
200px|miniatura|right|Facultade de Teatro.
A Academia de Artes Performativas conta na actualidade coas seguintes tres facultades:

* Cinema e TV - FAMU
* Facultade de Música (en checo *Hudební fakulta Akademie múzických umění v Praze*) - HAMU
:HAMU é unha escola de nivel profesional en Europa. Está situada no centro histórico de Praga. Foi fundada en 1946 polo Presidente Eduard Beneš como unha das tres facultades da Academia de Artes Performativas.
* Facultade de Teatro - DAMU

## Mestres destacados 
250px|miniatura|right|Facultade de Música.
* Karel Pravoslav Sádlo, violonchelista, Decano da Facultade de Música.
* Ladislav Zelenka, violonchelista do Cuarteto Checo.
* Jiří Novák, violonchelista do Cuarteto Smetana.
* Zuzana Růžičková, clavecinista.
* Jaroslav Tůma, organista
* Bedřich Antonín Wiedermann, organista.

## Alumnos destacados 
* Anda-Louise Bogza
* Oliver Dohnányi
* Karel Fiala
* Simon Gjoni
* Rajko Grlić
* Hana Jonášová
* Jana Jonášová
* Naděžda Kniplová
* Emir Kusturica
* Karel Roden
* Ivan Romanoff
* Norodom Sihamoni, Rei de Camboxa
* Jan Švankmajer
* Olivier Thouin
* Ludmila Vernerová
* Tomáš Víšek

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Pé das Burgas

***Pé das Burgas*** é unha colección de relatos en lingua galega escritos por Francisco Álvarez de Nóvoa publicada en 1896. Conta con vinte e tres relatos máis un texto introdutorio do propio autor.

## Contos 

* "O louco"
* "Na costa"
* "Que senón"
* "Turuleque"
* "A nai"
* "A garda da morte"
* "A posta dos corvos"
* "Unha agonía"
* "A horta embruxada"
* "Os caneiros"
* "A lámpada rosa"
* "Chuvia"
* "Soa"
* "No Miño"
* "Anémica"
* "Abandonado"
* "Unha frase"
* "De Entroido"
* "A codia"
* "Redimido"
* "¡Tanto ten!"
* "O Paraíso"
* "Paisaxe"
* "A goleta"

## Narración 
[miniatura|*Pe das Burgas* incluíuse na [Biblioteca Galega 120|BG120.]]
Os relatos foron escritos entre 1895 e 1896, cando o autor contaba 22 anos. Na introdución Álvarez de Nóvoa defende a creación dunha Academia que unifique os criterios ortográficos da lingua. Utiliza un léxico culto, sen vulgarismos nin dialectalismos, ademais de empregar uns termos técnicos de ámbitos como o mariñeiro. Con todo, tamén usa neoloxismos propios de finais do século XIX, como os galicismos "corsé" ou "bibelot".

O autor usa a terceira persoa, cun narrador omnisciente que coñece mesmo os pensamentos dos personaxes. Emprega numerosas descricións, tanto da paisaxe (arquitectura popular, tempo atmosférico, vexetación, interiores...), como dos personaxes (roupas, físico...).

O espazo principal da obra déixase ver no título, habendo seis relatos urbanos ambientados na vila de Ourense. Con todo, tamén hai outros textos de ambientación mariñeira e rural, situados no val do río Ulla, a ría de Pontevedra (en Marín), O Incio, Sada ou a romaría dos Caneiros de Betanzos.

## Edicións 
Publicouse por vez primeira en 1896 na Coruña por Andrés Martínez Salazar na Biblioteca Gallega. En 1988 Edicións Xerais de Galicia fixo unha edición revisada con notas de Valentín Arias e introdución de Méndez Ferrín. En 2002 saíu na colección Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*. Estas dúas edicións recentes inclúen tamén o relato "A goleta", traducido ao galego por Heraclio Pérez Placer e publicado en 1895 no seu libro *Contos da terriña*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Laurentino Espinosa Valladares

**Laurentino Espinosa Valladares**, nado en Vilancosta (parroquia de Berres, A Estrada) en 1861 e finado en 1936, foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Bernardo Espinosa Salgado e Luisa Valladares Núñez, era sobriño e foi o herdeiro de Marcial Valladares Núñez. Foi alcalde da Estrada entre o 1 de xullo de 1895 e o 1 de xaneiro de 1902. Colaborou en *El Estradense* e *Diario de Galicia*. Nomeado xuíz de Moaña en 1915, foi presidente da Unión Patriótica de Moaña. Colaborou en *La Palanca*.

## Vida persoal 
Casou en 1883 con Concepción Cervela Malvar, que finou xa viúva en xullo de 1937, e tivo como fillos a José, Avelino, Andrés, Germán, María, que casou con Manuel Ferreirós Oca, e Albina e Mercedes Espinosa Cervela, que foron sucesivamente a primeira e segunda esposa de Antón Losada Diéguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Ligazóns externas 
*Alcaldes estradenses
*Xenealoxía Marcial Valladares
Rosh HaAyin

**Rosh HaAyin** (en hebreo רֹאשׁ הָעָיִן, en árabe روش هاعين, *literalmente* Fonte Superior) é unha cidade de Israel pertencente ao Distrito Centro de Israel. Ao oeste de Rosh HaAyin está a fortaleza de Antipatris e a fonte do río Yarkon. Ao sueste está a fortaleza de Migdal Afek (Migdal Tzedek). No ano 2009 a poboación da cidade era de 38.500. A cidade está situada a 25 km ao leste de Tel-Aviv.

## Historia 
Rosh HaAyin foi fundada na década de 1950 preto do lugar onde se atopaba a antiga Antipatris, nos terreos da vila palestina de Majdal Sadek, tamén coñecida como Majdal Yaba (que significa torre de Iafa). Os residentes palestinos foron forzados a marchar en xullo de 1948, logo de que se establecera o estado de Israel. Moitos dos xudeus residentes logo de 1950 eran xudeus iemenís chegados en avión a Israel en 1949 e 1950 na Operación Alfombra Máxica.

Durante décadas Rosh HaAyin foi coñecida como "a cidade iemení". Así a todo, na década dos '90 construíronse novos e grandes barrios, constituíndo de feito unha nova cidade que atraeu a un considerable número de xudeus doutras orixes. A cidade mantén aínda, con todo, unha gran poboación iemení, concentrada principalmente nos varrios máis vellos.

## Demografía 
Segundo o Israel Central Bureau of Statistics (CBS), en 2001 o principal grupo étnico na cidade eran os xudeus e os non-árabes, cun 99,8 % da poboación, non contando cunha poboación árabe significativa. Tiña 17.400 homes e 17.400 mulleres.

Hai unha gran cantidade de xente nova, sendo a porcentaxe por idades de:
* 40,7 % de 0-19 anos.
* 12,7 % de 20-29 anos.
* 25,8 % de 30-44 anos.
* 13,0 % de 45-59 anos.
* 2,6 % de 60-64.
* 5,3 % de 65 anos e máis.

A taxa de crecemento anual está en torno ao 2,5 %.

## Cidades irmás 
*  Birmingham
*  Nova Orleáns
*  Praga
*  Vanves
*  Kiryat Bialik

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial  *(en hebreo)* 
* Imaxes en pbase.com
José Otero Carbia

**José Otero Carbia**, nado en Santeles (A Estrada) en 1851 e finado o 10 de decembro de 1938, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Contratista de obras. Foi alcalde da Estrada do 22 de xuño de 1888 ao 1 de xaneiro de 1890 e volveu á alcaldía do 1 de xaneiro de 1906 ao 1 de xaneiro de 1914. Foi presidente do Casino de Estrada en 1900 e 1904

## Vida persoal 
Casou con Carmen Botana, e foi pai de Irene Otero Botana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Alcaldes estradenses
Club Balonmán Lalín

O **Club Balonmán Lalín**, tamén coñecido polo seu acrónimo **B.M. Lalín** e polo seu nome de patrocinio **Embutidos Lalinense**, é un equipo de balonmán de Lalín. Na tempada 2015/2015 milita no grupo A da Primeira Nacional, a terceira categoría neste deporte. Xoga os seus partidos como local no Lalín Area.

Son coñecidos co alcume de *Diaños Vermellos*.
Jesús Durán Taboada

**Jesús Durán Taboada**, nado en Tabeirós (A Estrada) e finado na Estrada o 18 de marzo de 1936, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Teoloxía no seminario de Santiago de Compostela. Despois licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi avogado e procurador na Estrada. Elixido concelleiro, foi alcalde da Estrada de 1914 a 1916 e de 1922 ata a ditadura de Primo de Rivera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Alcaldes estradenses
Miguel Nine

**Miguel Nine Novais**, finado na Estrada o 13 de abril de 1925, foi un político galego.

## Traxectoria 
Procedente de Noia, instalouse na Estrada, no pazo de Preguecido de Aguións. Afiliado ao Partido Liberal, era un dos homes do Marqués de Riestra. Foi deputado provincial polo distrito A Estrada-Lalín en 1884, 1888, 1892, 1896, 1901, 1909, 1913, 1917 e 1921.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Tyler Zeller

**Tyler Paul Zeller**, nado o 17 de xaneiro de 1990 en Visalia, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 28 de xuño de 2012, Zeller foi elixido na 17ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Dallas Mavericks, e foi o cuarto Tar Heel en ser seleccionado na primeira rolda do Draft. Posteriormente foi traspasado ós Cleveland Cavaliers.

O 10 de xullo de 2014, Zeller foi traspasado ós Boston Celtics nun traspaso entre tres equipos que tamén incluía ós Cavaliers e ós Brooklyn Nets.

O 12 de setembro de 2017, Zeller asinou un contrato cos Brooklyn Nets.

O 5 de febreiro de 2018, Zeller foi traspasado ós Milwaukee Bucks a cambio de Rashad Vaughn e os dereitos dunha futura elección da segunda rolda do Draft. O 13 de outubro de 2018, foi cortado polos Bucks.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en BasketballReference.com
Terrence Jones

**Terrence Alexander Jones**, nado o 9 de xaneiro de 1992 en Portland, Oregón, é un xogador americano de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 28 de xuño de 2012, Jones foi elixido polos Houston Rockets na 18ª posición do Draft da NBA de 2012. Durante a súa tempada de rookie, foi asignado en varias ocasións ós Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League.

O 22 de xullo de 2016, Jones asinou cos New Orleans Pelicans. O 23 de febreiro de 2017, os Pelicans prescindiron de Jones tras a adquisición de DeMarcus Cousins.

O 4 de marzo de 2017, Jones asinou cos Milwaukee Bucks. Xogou tan só tres encontros cos Bucks antes de ser cortado polo equipo o 1 de abril de 2017.

O 18 de decembro de 2018, tras un breve paso pola liga chinesa, Jones foi adquirido polos Santa Cruz Warriors da NBA G League.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com  
* Biografía en Kentucky
Campo (heráldica)

O **campo** no sentido estrito designa en heráldica o fondo do escudo.

## Descrición 
Nun primeiro sentido ampliado, o campo designa tamén a maneira na que o fondo do escudo no seu conxunto é tratado. Designa entón o "**atributo de campo**", é dicir a maneira na que se encheu esta superficie. Nun sentido aínda máis ampliado, este "atributo do campo" pode aplicarse a unha superficie calquera e non unicamente ao campo mesmo.

Todos os compoñentes do brasón teñen un atributo de campo. Hai tres grandes categorías:

* O atributo de campo é, o máis usual, un esmalte unido (esmalte ou metal).
* Pode igualmente ser un forro (ou pana): armiños, vervos, contra-armiños ou contraveros.
* O campo pode ser igualmente composto ou sementado.

70px|miniatura
Por extensión, un escudo ou un obxecto pode ser o obxecto dunha partición, cada elemento da partición recibe entón un tratamento por separado. Para describir entón o atributo de campo farase con cada partición, pero neste caso non se pode falar estritamente de "campo".

Así, as armas aquí presentes (que son as do principado de Gradisca) non teñen campo en sentido estrito, pero están compostas dun moble (unha cruz ancorada) posta sobre un fondo composto, así que se pode brasonar simplemente "Unha cruz ancorada de prata sobre un campo cortado de ouro e de azur". Doutra banda, de citar primeiro o fondo, é preferible brasonar "Cortado de ouro e de azur, a unha cruz ancorada de prata *brochante sobre o todo*", para non prestarse á confusión -cunha coma preto- coas armas "Cortado de ouro, e de azur a unha cruz ancorada de prata", onde a cruz non sería portada máis que pola parte inferior.