open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Casa de la Ciutat de Barcelona

A **Casa de la Ciutat de Barcelona** é o edificio e sede do Concello de Barcelona. Atópase no centro histórico da cidade, na plaça de Sant Jaume, diante do Palau de la Generalitat de Catalunya. A súa construción tivo lugar durante varios séculos. A súa fachada principal, situada na plaça de Sant Jaume, data do ano 1847. Porén, a súa orixe é do ano 1369, intre no que se comezou a construír o Saló de Cent, alicerce da historia do concello da cidade de Barcelona.

O edificio é un pazo. A súa fachada principal é de estilo neoclásico e foi deseñada por Josep Mas i Vila, e a fachada que dá á rúa Ciutat é de estilo gótico, creada per Arnau Bargués. O patio interior, tamén de estilo gótic mais con trazos renacentistas, data do ano 1391, e nel atópanse esculturas de autores como Josep Llimona, Joan Miró ou Josep Clarà. Outras estancias destacables son o Saló de Cent, o Saló de Cròniques, o Saló de la Reina Regent e a Capella del Bon Consell.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Volume 16 (2002), ''Art de Catalunya, Art i arquitectura d'avui. La Veu dels artistes'', Barcelona, Edicions L'isard. ISBN 84-89931-24-0 
* Volume 9 (2001), *Art de Catalunya, Pintura moderna i contemporània*, Barcelona, Edicions L'isard. ISBN 84-89931-19-4 
* Volume 3 (1998), *Art de Catalunya, Urbanisme, arquitectura civil i industrial*, Barcelona, Edicions L'isard. ISBN 84-89931-04-6 
* Catasús, Aleix, Ainaud de Lasarte, Josep M., Espinàs, Josep M. (2005), *Barcelona, La Casa de la Ciutat*, Ayuntament de Barcelona e Lunwerg Editors. ISBN 84-7609-179-6 Ayuntament ISBN 84-9785-227-3 Lunwerg  e  
* Tarin-Iglesias, José (1967), *La Capilla del Buen Consejo*, Seminario de Arqueología e Historia de la Ciudad.  
* Volume 1 (2005), Enciclopèdia de Barcelona, Enciclopèdia Catalana. ISBN 84-412-1395-X
* Pladevall i Font,Antoni (2003), ''L'art Gòtic a Catalunya, Arquitectura III'', Barcelona, Enciclopèdia Catalana. ISBN 84-412-0891-3
Casa Lleó Morera

A **Casa Lleó Morera** é un edificio modernista do arquitecto Lluís Domènech i Montaner situado no número 35 do Passeig de Gràcia de Barcelona. O proxecto foi unha encarga feita en 1902 por Francesca Morera para reformar a antiga Casa Rocamora construída en 1864. Á súa morte, no ano 1904, o seu fillo Albert Lleó i Morera continuou coas obras e deulle nome ó edificio. A obra rematou o 10 de marzo de 1905.

É un dos tres edificios feitos por grandes arquitectos modernistas -Gaudí, Puig i Cadafalch, Domènech i Montaner- que forman parte da chamada *Mansana de la Discòrdia*, xunto coa Casa Batlló e a Casa Amatller. A Casa Lleó i Morera é a única que conseguiu o premio do Concurs anual d'edificis artístics outorgado polo Concello de Barcelona, en concreto na edición de 1906.

Trátase dunha obra modernista que Lluís Permanyer cualificou como «un Palau de la Música Catalana a escala reducida».

## Véxase tamén
Autódromo Slovakia Ring

O **Autódromo Slovakia Ring** ou **Slovakia Ring** (en ) é un autódromo situado en Orechová Potôň, no Distrito de Dunajská Streda en Eslovaquia, a uns 30&nbsp;km do Aeroporto de Bratislava. Construíuse entre os anos 2008 e 2009 e o trazado principal ten unha lonxitude de 5,922 quilómetros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do autóromo
Circuíto urbano de Marrakech

O **Circuíto urbano de Marrakech** ou oficialmente **Circuit International Automobile Moulay El Hassan** é un circuíto de carreiras urbano situado no distrito de Agdal na cidade de Marrakech en Marrocos. Este circuíto ten unha lonxitude de 4624 metros. O circuíto acolle os campionatos do World Touring Car Championship, da Fórmula 2 e do Auto GP.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Marrakech

### Ligazóns externas 
* Web oficial da carreira do WTCC
Circuíto da Guía

O **Circuíto da Guía** é un circuíto urbano de carreiras situado nas rúas de Macau. Este circuíto urbano ten unha lonxitude de 6'2 quilómetros e posee un total de 19 xiros. O circuíto tamén presenta un gran cambio de altitude (ata 30 metros). Na actualidade, aquí dispútanse a Fórmula 3, a Porsche Carrera Cup e outras carreiras motociclistas. A principal carreira do circuíto era o Gran Premio de Macau pero este ano 2015 non se vai disputar. O Circuíto da Guía primitivo inventouse no ano 1954 e dende aquela o trazado segue sendo o mesmo ca o das súas orixes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Macau

### Ligazóns externas 
* Páxina web do circuíto
Jack Adams Award

O **Jack Adams Award** é outorgado anualmente ao adestrador da National Hockey League (NHL) que foi "considerado que contribuíu máis ao éxito do seu equipo". O premio ao "Adestrador do Ano" foi entregado 39 veces a 34 adestradores distintos. O gañador é seleccionado mediante unha votación da National Hockey League Broadcasters Association ao final da liga regular. Catro adestradores gañaron o trofeo dúas veces, mentres que Pat Burns o gañou en tres ocasións, o maior número de calquera adestrador. O trofeo recibe o seu nome en honor a Jack Adams, un xogador dos Toronto Maple Leafs, Vancouver Canucks e Ottawa Senators introducido no Hall of Fame, e durante moito tempo adestrador e director xeral dos Detroit Red Wings. Foi entregado por primeira vez á conclusión da liga regular da tempada 1973-74.

Jacques Demers é o único adestrador que gañou o trofeo en dúas tempadas consecutivas. Catro adestradores gañaron o trofeo con dous equipos diferentes: Jacques Lemaire, Pat Quinn, e Scotty Bowman o gañaron dúas veces, mentres que Pat Burns é o único adestrador que o gañou en tres ocasións. As franquías con máis gañadores do Jack Adams Award son os Philadelphia Flyers, os Detroit Red Wings e os Phoenix Coyotes con catro gañadores cada un, aínda que os Coyotes teñen dous gañadores pertencentes á súa etapa en Winnipeg, antes de trasladarse a Arizona. Bill Barber, Bruce Boudreau e Ken Hitchcock son os únicos adestradores que conseguiron o trofeo logo de substituír o adestrador que comezara a tempada. Barber substituíu a Craig Ramsay nos Flyers durante a tempada 2000-01, Boudreau substituíu a Glen Hanlon un mes nos Capitals durante a tempada 2007-08, mentres que Hitchcock ocupou o posto de Davis Payne un mes nos Blues na tempada 2011-12. A votación máis axustada tivo lugar na tempada 2005-06, cando o gañador Lindy Ruff superou a Peter Laviolette por un só punto.

## Gañadores 
miniatura|Scotty Bowman, gañador nas tempadas 1976–77 e 1995–96.
miniatura|Marc Crawford, gañador na tempada 1994–95.
miniatura|Ted Nolan, gañador na tempada 1996–97.
miniatura|Lindy Ruff, gañador na tempada 2005–06.
[miniatura|[Dan Bylsma, gañador na tempada 2010–11.]]

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de premios da National Hockey League
*Lista de adestradores da National Hockey League

### Ligazóns externas 
*
*
*
*
Casa Trinxet

A **casa Trinxet** foi un edificio obra de Josep Puig i Cadafalch localizado na rúa Còrsega 268 de Barcelona. Foi construído entre 1902 e 1904 e foi derrubado en marzo de 1967 entre fortes protestas do sector cultural e dos profesionais da arquitectura, cunha grande atención polos medios de comunicación.

Tratábase dunha obra de transición do período modernista cara ó racionalista do arquitecto Puig i Cadafalch cunha imaxe claramente influída pola sezession e con influencia de Olbrich. Se ben a estrutura e distribución eran pouco sofisticadas e baseábanse na *domus* romana, a actividade do equipo de artesáns habitual do arquitecto (Homar, Arnau, Rigalt, Ballarin e Juyol) fora tan intensa e rica como a que se pode ver noutras obras contemporáneas do autor como o palau del Baró de Quadras ou a casa Amatller. Neste caso, e por razóns familiares do propietario, elixiuse ó xove Joaquim Mir cunhas pinturas murais abraiantes e innovadoras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Castelo de Verrès

O **castelo de Verrès** é un dos monumentos medievais máis famosos do Val de Aosta, lugar de paso entre Italia e o noroeste europeo. Foi construído no século XIV como unha fortaleza militar de Ibleto de Challant (1330 - Verrès, 1409), ilustre membro da liñaxe Challant, que ostentaba o cargo de capitán xeneral e gobernador do Piemonte entre 1379 e 1404, durante o reinado de tres condes Amedeos da Casa de Savoia: o VI, o VII e Amedeo VIII de Savoia|o VIII.

É un dos primeiros exemplos de castelo monobloque, é dicir, constrído nun único edificio, a diferenza dos castelos máis antigos formados por un conxunto de construcións protexidas por unha muralla. As obras duraron preto de vinte anos e en 1390 estaban rematadas. No século XVI, aproveitando a orografía, fíxose unha cinta murada rodeando a edificación para adaptala a novos usos militares. Presenta, ademais desta muralla, numerosos elementos que amosan o seu carácter defensivo: portas fortificadas, portelas a diferentes andares, galería exterior en beiril...

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O castelo na web da Rexión do Val de Aosta   e 
* O castelo na web da Comuna de Fénis ,  e 
* Visitas: información/contacto
Jo Van Fleet

**Jo Van Fleet**, nada en Oakland (California) o 30 de decembro de 1915 e finada en Nova York o 10 de xuño de 1996 foi unha actriz estadounidense de teatro e cinema.

## Traxectoria 
Van Fleet conseguiu o recoñecemento como actriz dramática en Broadway, onde comezou en 1946 interpretando a Dorcas en ''A Winter's Tale*. Tralos seus éxitos no escenario o director Elia Kazan levouna a Hollywood para traballar no cinema. Kazan, que traballara con ela no teatro contratouna para o filme que supuxo o seu debut na pantalla, *Ó leste do Edén'' (1955), co que gañou o Oscar á mellor actriz secundaria.

Seguiu traballando durante as décadas seguintes, mais a súa carreira non progresou como ela esperaba. O seu amigo e mentor Kazan dixo unha vez: "Jo estancouse, e, dado que ela o sabía, era amargo. E cando ela se volveu amarga, volveuse máis difícil".

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Jo Van Fleet en Internet Off-Broadway Database
* 

## Notas
Rupes

Na xeoloxía planetaria, as escarpas que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de **rupes** (*plural: rupēes*), que é a palabra latina para escarpa ou acantilados (evidentemente sen mar).

## Notas
Vastitas

Na xeoloxía planetaria, as grandes e extensas planicies a baixa altitudes que existen nos astros (exceptuando a Terra) do Sistema Solar reciben o nome de **Vastitas** (*plural: Vastitates*), que viría a significar *vasto ermo* en latín.

## Notas
Mosteiro de Sant Cugat

O **mosteiro de Sant Cugat** (en ) é unha antiga abadía beneditina da localidade catalá de Sant Cugat del Vallès. O mosteiro, construído entre os séculos IX e XIV, destaca polo seu impresionante claustro. Foi o mosteiro de maior importancia de todo o condado de Barcelona. O edificio foi declarado ben cultural de interese nacional no ano 1931. Forma parte do Museo de Sant Cugat.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arqueta de Sant Cugat
* Urna de San Cándido

### Ligazóns externas 
* Álbum Pintoresco-Monumental de Cataluña na web da UAB
* Páxina do Museo de Sant Cugat  
* Páxina de Ricardo Costa
* Mosteiros de Cataluña. Sant Cugat
* Arte Medieval en Cataluña
Mosteiro de Santo Domingo de Silos

miniatura|280px|Claustro do mosteiro.
O **mosteiro de Santo Domingo de Silos** é unha abadía beneditina localizada na parte oriental dun pequeno val, que o primeiro documento do Arquivo de Silos, do ano 954, xa o denomina "valle de Tapadillo" pertencente ó concello de Santo Domingo de Silos, na provincia de Burgos, comunidade autónoma de Castela e León. Está comunicado por tres estradas secundarias que desembocan, por Aranda de Duero e por Lerma, coa nacional A-1, e por Hacinas, coa N-234. O seu claustro é unha das obras mestras do románico español.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Mosteiro de Santo Domingo de Silos 
* Planimetrías completas do Claustro de Santo Domingo de Silos
Stefania Sandrelli

**Stefania Sandrelli**, nada en Viareggio (Provincia de Lucca) o 5 de xuño de 1946, é unha actriz italiana.

## Traxectoria 
Sandrelli naceu na Toscana nunha familia de clase media, filla de Florida e Otello Sandrelli (que morreu cando ela tiña oito anos), propietarios dunha coñecida pensión en Viareggio. Tivo un irmán, Sergio, sete anos máis vello, que fixo unha carreira musical de éxito e finou en 2013. Cando era moza Stefania achegouse á música, aprendendo a tocar o acordeón e estudando ballet.

En 1960 gañou o concurso de beleza Miss Cinema Viareggio e apareceu na portada da revista *Le Ore*. Logrou entón as súas primeiras oportunidades no cinema, aparecendo, entre outros, en *Il federale*, de Luciano Salce. A súa carreira despuntou con *Divorcio á italiana* (1961), de Pietro Germi, co que logo traballou outras tres veces, en *Seddota e abbandonata* (1963), ''L'immorale* (1967) e *Alfredo, Alfredo* (1970). de Tinto Brass. Tralo éxito interpretou unha serie de filmes eróticos de éxito

En 2005 recibiu o León de Ouro á súa carreira no Festival de Venecia e en 2012 o título de Cabaleiro da Ordre des Arts et des Lettres.

## Filmografía 
* *Gioventù di notte* (1961) 
* *Il federale* (1961) 
* *Divorcio á italiana* (1961)
* *Il Fornaretto di Venezia* (1963)
* *La bella di Lodi* (1963)
* *Sedotta e abbandonata* (1964)
* *Io la conoscevo bene* (1965)
* *Tendre Voyou* (1966)
* *L'immorale* (1967)
* *L'amante di Gramigna* (1969)
* *Brancaleone alle Crociate* (1970)
* *Il conformista* (1970)
* *Il diavolo nel cervello* (1972)
* *Delitto d'amore* (1974)
* *C'eravamo tanto amati* (1974)
* *Novecento* (1976)
* *Les magiciens* (1976)
* *Quelle strane occasioni* (1976)
* *Police Python 357* (1976)
* *L'Ingorgo : Una storia impossibile* (1979)
* *Dove vai in vacanza?* (1979)
* *La terrazza* (1980)
* *Desideria: la vita interiore* (1980)
* *Bello mio, bellezza mia* (1981)
* *La disubbidienza* (1981)
* *Eccezzziunale... veramente* (1982)
* *Vacanze di Natale* (1983)
* *A chave secreta* (1983)
* *Segreti segreti* (1984)
* *Mamma Ebe* (1985)
* *D'Annunzio* (1985)
* *La sposa americana* (1986)
* *Speriamo che sia femmina* (1987)
* *La familia* (1987)
* *Gli occhiali d'oro* (1987)
* *Noyade interdite* (1987)
* *Mignon è partita* (1988)
* *Lo zio indegno* (1988)
* *Stradivari* (1988)
* *Il piccolo diavolo* (1989)
* *Il male oscuro* (1990)
* *The African Woman* (1990)
* *Tracce di vita amorosa* (1990)
* *Jamón, jamón* (1992)
* *Of Love and Shadows* (1994)
* *Con gli occhi chiusi* (1994)
* *Palermo - Milan One Way* (1995)
* *Stealing Beauty* (1996)
* *Ninfa Plebea* (1996)
* *La cena* (1998)
* *Matrimoni* (1998)
* *L'ultimo bacio* (2001)
* *Um Filme Falado* (2003)
* *Gente di Roma* (2003)
* *La vita come viene* (2003)
* *La prima cosa bella* (2010)
* *La passione* (2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ezio Alberione, Gianni Canova, Francesco Miuccio, *Stefania Sandrelli'', Papageno, 1998
### Ligazóns externas 
*
James Dunn

**James Howard Dunn**, nado en Nova York o 2 de novembro de 1901 e finado en Santa Monica (California) o 1 de setembro de 1967 foi un actor estadounidense.

## Traxectoria 
James Dunn era fillo dun corretor de bolsa de Wall Street. Durante tres anos uniuse ao negocio do seu pai.

Dunn comezou a súa carreira no espectáculo no vodevil, antes de pasar ao cinema como extra a finais da década de 1920. Tras un tempo no que volveu ás sociedades anónimas, regresou ao cinema e foi contratado por Fox en 1931.

O seu papel en *Bad Girl* causou boa impresión e continuou repetindo a mesma fórmula noutros filmes durante a década de 1930. As súas seguintes personaxes non deron pulo á súa carreira e a finais da década os seus traballos diminuíran pola loita contra o alcoholismo. Porén, en 1945 gañou o Oscar ao mellor actor secundario por *A Tree Grows in Brooklyn*, no que interpretaba un pai irlandés, alcohólico mais de bo corazón.

O seu éxito non durou e a principios da década de 1950 estaba desempregado, en bancarrota e de novo dependente do alcohol. Desde 1950 só apareceu en tres filmes, aínda que seguiu traballando na televisión ata a súa morte.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Remembering Jimmy: The Life and Films of James Dunn
* 
* James Dunn en Virtual History
SNCF

A **Société nationale des chemins de fer français** (en galego: *Sociedade Nacional de Ferrocarrís Franceses*), máis coñecida polas siglas **SNCF**, é unha empresa estatal francesa que se encarga da explotación dos ferrocarrís nese país baixo un réxime de monopolio na práctica. Forma parte, xunto a outras 49 filiais, do que se denomina «Grupo SNCF».

A forma xurídica da SNCF é a dunha empresa pública de carácter industrial e comercial (EPIC), que á súa vez ten participacións maioritarias ou totais en varias empresas privadas agrupadas no Grupo SNCF. A empresa emprega a preto de 160.000 persoas e facturou 17.800 millóns de euros en 2009. Exerce unha dobre actividade:
*A de operador ferroviario, encargada da explotación comercial dos servizos de pasaxeiros e mercadorías.
*O mantemento e xestión da rede de ferrocarril francesa de RFF.

A SNCF explota en torno a 32.000 quilómetros de liñas, 1.850&nbsp;km de liña de alta velocidade. Pon en circulación unha media de 14.000 trens diarios e transporta 1.000 millóns de pasaxeiros ao ano. Polo seu volume de actividade é a segunda empresa ferroviaria da Unión Europea tras a Deutsche Bahn.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Miyoshi Umeki

**Miyoshi Umeki** (梅木 美代志 ou ミヨシ・ウメキ), nada en Otaru (Hokkaido) o 8 de maio de 1929 e finada en Licking (Missouri) o 28 de agosto de 2007 foi unha actriz e cantante xaponesa nacionalizada estadounidense. Foi a primeira e única muller asiática gañadora dun Oscar á interpretación.

## Traxectoria 
Nada en Otaru, Umeki foi a máis pequena de nove irmáns. O seu pai era o propietario dunha fábrica de ferro. As súas influencias eran o teatro kabuki tradicional e a música pop estadounidense.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Estación de Albacete-Los Llanos

**Albacete-Los Llanos** é a estación de ferrocarril da cidade española de Albacete, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Entrou en servizo o 18 de decembro de 2010, tres días despois da inauguración do tramo Madrid-Albacete/Valencia da Liña de alta velocidade Madrid-Levante. Ten amplos servizos de alta velocidade, longa e media distancia operados por Renfe.

É a estación de ferrocarril máis grande de Castela-A Mancha. Está situada na rúa Federico García Lorca, ao final da Avenida da Estación, moi preto da autovía A-31, nas inmediacións da estación de autobuses da capital, e a 10,5&nbsp;km do aeroporto de Albacete.

## Servizos 
### Alta velocidade e longa distancia 
***AVE**
**Madrid-Puerta de Atocha - Alacant
***Alvia**
**Alacant - A Coruña
**Alacant - Pontevedra
**Alacant - Santander
**Alacant - Xixón
**Madrid-Puerta de Atocha - Valencia-Joaquín Sorolla
***Altaria**
**Madrid-Chamartín - Cartaxena
**Madrid-Chamartín - Murcia del Carmen
***Alaris**
**Alcázar de San Juan - València-Nord
**Albacete-Los Llanos - València-Nord
***Talgo**
**Barcelona-Estació de França - Sevilla-Santa Justa
**Madrid-Chamartín - Águilas
***Trenhotel**
**Barcelona-Sants - Granada

### Media distancia 
*Intercity: Madrid-Atocha - Valencia-Joaquín Sorolla
*MD: Cidade Real - Alacant
*Rexional: Cidade Real - València-Nord
*MD: Madrid-Atocha - Albacete-Los Llanos

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na páxina de Adif
The Jungle Giants

**The Jungle Giants** é un grupo australiano formado no 2011 en Brisbane, Queensland. Está formado por Sam Hales (Haley), vocalista e guitarra, Cesira Aitken (Ken), guitarra, Andrew Dooris, baixo e coros, e Keelan Bijker, batería e trombón. No 2011, o grupo asinou co selo Create/Control.

## Discografía 
### Álbums 
* *Learn To Exist* Amplifire (2013)
* *Speakerzoid* Amplifire (2015)
* *Quiet Ferocity* Amplifire (2017)

### EPs 
* *The Jungle Giants* (2011)
* ''She's a Riot'' Amplifire (2012)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Kindertotenlieder

***Kindertotenlieder*** (en galego *Canción á morte dos nenos*) é un ciclo de cancións composta por Gustav Mahler, baseándose no ciclo poético do mesmo título de Friedrich Rückert. A composición musical realizouse entre os anos 1900 e 1902. A estrea do ciclo aconteceu no 1905 en Viena.

## Contexto
Os poemas orixinais foron escritos por Rückert trala morte dos seus dous fillos de 3 e 4 anos, no 1833. En total eran 423 poemas de carácter privado, mais vanse publicar trala morte de Rückert. Neles reflíctense os diferentes estadios psicolóxicos polos que atravesou o propio poeta: primeiro un sentimento de incredulidade. Segundo, descríbese coma o paso do tempo non diminúe a dor, senón que a aumenta debido as lembranzas xurdidas na vida cotiá. E por último a negación e a ilusión ficticia de que os fillos aínda están vivos. O ciclo remata cunha aceptación consoladora do eterno repouso dos nenos. No Posromanticismo era moi común ó culto á dor e ó loito. No caso de Mahler, ademais, entendíase a dor coma o camiño necesario para a salvación do artista.

## Estilo
As cancións forman un ciclo coma tal, xa que hai ligazóns musicais, motívicas, harmónicas e de carácter entre cada unha das cancións. Musicalmente aparece moi relacionada coa sexta sinfonía. Sorprende a utilización da sonoridade da celesta. Este instrumento empregouno por primeira vez o compositor Gustave Charpentier no ano 1900, na ópera Louise. Mahler dirixiu a estrea desta obra no 1905, e dende entón empregou o instrumento nos Kindertotenlieder, na sexta sinfonía e na súa obra *Das Lied von der Erde*.

## Véxase tamén
### Notas
### Bibliografía
*Grimalt, Joan: ''La música de Gustav Mahler: Una guia d'audició''. Editorial Duxelm
Silverio Rivas

**Silverio Rivas Alonso**, nado en Ponteareas o 24 de novembro de 1942, é un escultor galego con obradoiro en San Xoán de Paramos (Tui).

## Traxectoria 
Comezou a traballar no taller de ebanistería do pai aos doce anos. Formouse na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo cos mestres Carlos Sobrino Buhigas, Luís Torras e Camilo Nogueira Martínez; Traballou en París. Formou parte do movemento Atlántica desde 1980.

Pioneiro da abstracción escultórica en Galicia e cun traballo que despuntou nos anos setenta. Domina un construtivismo orgánico que sempre ten en conta o xogo das formas e o espazo intrínseco e cambiable. Traballa con materiais diversos: granito, bronce, ferro, aceiro, chumbo, mármore, madeira, barro, fibra de poliéster, gres...
miniatura|175px|*Capela Solis*.

## Obras 
Rivas, presente no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo, e no Museo de Belas Artes da Coruña, ten obra en espazos públicos en varias vilas de Galicia:
* *Homenaxe a de Chirico*, na Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais da USC.
* *Carballo xunto* (1984).
* *Proa anciño* (1991).
* *Porta do Atlántico* (1992), na praza de América das Travesas, na cidade de Vigo.
* *Ara solis* (1994), ao carón da Torre de Hércules da Coruña.
* *Capela solis* (1997), no Porto de Marín.
* *Dolmen Novo Milenio* (1999), no Parque da Música de Santiago de Compostela.
* *Ás vítimas da represión* (2000), na Alameda de Tui. 
* *Horizonte para o sol* (2002), no campus das Lagoas-Marcosende da Universidade de Vigo.
* *Oliveira do novo milenio* (2010), na Praza do Bicentenario de Vigo.
En 2012 participou, coa peza *Barca solar*, na exposición *Gallaecia Petrea*, na Cidade da Cultura de Galicia.

## Recoñecemento 
En 1992 recibiu o Premio da Crítica Galicia de Ciencias e Artes da Representación e en 2015 o Premio Laxeiro.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ''Pintores e Escultores Galegos na EXPO '92*. Xunta de Galicia.
* "Rivas Alonso, Silverio" en *Enciclopedia Galega Universal*.
* *Galicia*, *Arte*, Tomo XVI: Arte Contemporánea (I), Hércules de Ediciones.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Gallaecia Petrea''

### Ligazóns externas 
* Silveriorivas.com
* Bibliografía sobre Silverio Rivas Pintoresgallegos.com
Manuel Moldes

**Manuel Rodríguez Moldes** (**Manolo Moldes**), nado en Pontevedra o 12 de novembro de 1949, e finado na mesma cidade o 3 de decembro de 2017, foi un pintor e profesor da Facultade de Belas Artes de Pontevedra.

## Traxectoria
Foi unha referencia inescusable e das máis solitarias. A súa obra comezou na década de 1970, en Madrid, participando na renovación impulsada dende Galicia. Nos anos oitenta as súas obras mostraban unha práctica desgarradora e visións atormentadas que xiran ó redor dunha estabilidade onde se percebe as influencias de Pablo Picasso e Ingres.

Na segunda metade da década de 1980 propuxo unha ollada densa e ordenadora do ámbito galego, da súa paisaxe, arquitectura, xentes, materias... en cadros cada vez máis físicos.

En 1995 pasou a ser mestre de debuxo na Facultade de Belas Artes de Pontevedra. En 2005 ingresou como membro numerario na Real Academia Galega de Belas Artes.

Teñen obra súa, entre outras institucións, o Centro Galego de Arte Contemporánea, o Museo Municipal Quiñones de León, o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa, a Colección Afundación e a Fundación María José Jove.

## Opinións sobre a súa figura artística 
David Barro, ao comentar a súa exposición "Vieiros de Luz", en 1999, dicía que Manuel Moldes seguía "o seu particular eterno retorno a unha sinuosidad barroca e pintura gestual, que o relacionan con mestres do expresionismo abstracto como Pollock".

O artista Guillermo Aymerich cualificou a Manolo Moldes como "Un mago da forma, da luz, un alquimista da cor e da materia". O seu papel como docente na facultade de Belas Artes de Pontevedra deixa unha gran pegada no humano e o artístico en moitos dos seus alumnos entre os que se contan , Jorge Perianes, Suso Fandiño, Tamara Feijoo ou Rubén Ramos Balsa.

## Recoñecementos 
* Medalla de Ouro da XXI Bienal de Pontevedra en 1990, cun premio de cinco millóns de pesetas.
* Gran Premio de Honra do I Salón de Outono da Real Academia Galega de Belas Artes.
## Vida persoal 
Casou con Carmen Díaz Cacheda e foi pai de Manoel e Iria Rodríguez Díaz.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* Colmeiro, Ilarri, Pablos, Pousa e Quesada (1981). *Plástica Gallega*. p.&nbsp;72. Caja de Ahorros Municipal de Vigo. ISBN 84-7231-603-3.
* Fernández Cid, Miguel (1992). *Pintores e escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia (ed. trilingüe).
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Grupo Atlántica

### Ligazóns externas 
* Bibliografía sobre
Din Matamoro

**Eduardo Manuel Matamoro Irago**, comunmente citado como **Din Matamoro**, nado en Vigo no 1958, é un pintor galego.

## Traxectoria
Na primeira metade dos anos 80 chamaba a atención pola facilidade dos seus debuxos, dominados por un carácter expresivo e un gran sentido do ritmo.
Despois foron cadros onde a materia amoreábase creando diferentes capas que se superpoñían. Estancias en Nova York e Roma introduciron conceptos novos: unha visión irónica do seu oficio, unha valoración do fragmentario e iconas próximas á banda deseñada.

Tamén ten realizado serigrafías, coma no conto *Carmiña* de Manuel Rivas ou ilustracións para diversos libros, coma por exemplo *Feliz idade* da poeta Olga Novo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
**Pintores e Escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia.
### Ligazóns externas 
*
*A súa páxina persoal
Tono Carbajo

**Tono Carbajo Villaverde**, nado en Vigo no 1960, é un pintor galego

## Traxectoria
Pintor que gusta da narración nas súas obras plásticas e dos exercicios. O seu comportamento entra de cheo nos canons do Expresionismo abstracto e da pintura de acción, con verdadeira implicación do corpo.
A Mediados dos anos 80, unha serie de pinturas nas que se mesturan o primitivismo e as formas infantís teñen unha boa acollida.
## Véxase tamén
### Bibliografía
**Pintores e Escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia.
Darío Álvarez Basso

**Darío Álvarez Basso**, nado en Caracas o 12 de maio de 1966, é un pintor galego.

## Traxectoria
Fillo de Darío Álvarez Gándara, deuse a coñecer na metade dos anos 80. A diferenza das xeracións anteriores á súa, non aspiraba á actualización das linguaxes plásticos coma pretendía o Grupo Atlántica, se non que quixo inscribirse en ambientes máis internacionais e rupturistas. É un pintor intuitivo  e autodidacta. Recibiu formación tamén nos Talleres de arte no Círculo de Bellas Artes de Madrid.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
**Pintores e Escultores Galegos na EXPO 92*. Xunta de Galicia.
Mosteiro de La Rábida

O **mosteiro de Santa María de La Rábida**, máis coñecido como **mosteiro de La Rábida** é un mosteiro franciscano situado no concello de Palos de la Frontera, na provincia de Huelva.

Erixido durante os séculos XIV-XV, destaca polo seu interese artítico a igrexa de estilo gótico-mudéxar, e tamén as estancias decoradas con frescos de Daniel Vázquez Díaz, o claustro e o museo, onde se conservan obxectos conmemorativos do descubrimento de América, e unha escultura de advocación mariana baixo a que se atopa o convento, *Nosa Señora dos Milagres* (*Nuestra Señora de los Milagros*) ou *Santa María de La Rábida*, imaxe de estilo gótico do século XIII aproximadamente esculpida en alabastro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Arqueta de Sant Cugat

A **Arqueta de Sant Cugat** é un relicario de ourivaría de comezos do século XIV, feito con placas de prata repuxada e cincelada en parte douradas e sobrepostas sobre unha arqueta de madeira, que representan escenas da vida e morte de san Covade. Os seus autores foron Joan de Gènova e Arnau Campredon. Durante o século XVII procedeuse á súa desmontaxe e construíuse unha nova de menor tamaño, na que se reutilizaron as placas de prata da anterior.

Conservouse no mosteiro de Sant Cugat dende o século XIV até o ano 1835, que por mor da desamortización do mosteiro, a arqueta coas reliquias pasou a venerarse na igrexa de Sant Cugat del Rec, en Barcelona. Na actualidade pertence á colección do Museo Diocesano de Barcelona.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Covade
* Urna de San Cándido
Raif Badawi

[miniatura|[Jimmy Wales sobre Badawi durante "Day of Action for Raif".]]
**Raif Badawi** (en , nome tamén transcrito como **Raef Badawi**), nado o 13 de xaneiro de 1984, é un escritor e activista saudita, e co creador da páxina web Free Saudi Liberals.

Foi arrestado no 2012 baixo os cargos de insultar o islam a través de canles electrónicas e foi levado a xuízo acusado de apostasía. Foi sentenciado a sete anos de cárcere e a 600 lategazos no 2013, pena que máis tarde aumentaría até 1000 lategazos e 10 anos de cadea. Os lategazos realizaríanse durante 20 semanas. Os primeiros 50 foron realizados o 9 de xaneiro de 2015. A segunda quenda foi posposta máis de doce veces. As razóns das últimas posposición son descoñecidas, pero nas semanas anterior foron por mor da pobre saúde de Badawi.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
Estación de Huesca

A **estación de Huesca** é unha estación de ferrocarril de Adif de carácter terminal situada na cidade española de Huesca, en Aragón. É un recinto intermodal que alberga tamén a estación de autobuses da cidade cuxas dársenas están situados nos laterais deste.

En 2010 os seus servizos de Longa e Media Distancia foron usados por preto de 130.000 viaxeiros.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 88,536 da liña férrea de ancho ibérico que une Zaragoza con Francia por Canfranc, e no mesmo punto da liña de ancho internacional que une Zaragoza con Huesca, a 458 metros de altitude.

## Historia 
Foi inaugurada no ano 2001, substituíndo á antiga estación, a primeira edificada na cidade con motivo da apertura da liña Zaragoza-Huesca en 1864. A estación antiga, que carecía de interese arquitectónico e artístico, foi derrubada pouco despois da construción da nova.

## A estación 
A estación actual é de planta cadrada, co vestíbulo a nivel de rúa. Sobre el levántanse dúas torres de catro alturas que corresponden a un hotel e a salóns para banquetes.

A estación ten dúas plataformas ademais da cabeceira propia das estacións terminais e seis vías, dúas de ancho internacional e catro de ancho ibérico.

## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*Actualizado a 8 de xullo de 2016.*

### Media distancia 
*Actualizado a 8 de xullo de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Información da estación na páxina de Adif
José Novo Pardo

**José Novo Pardo**, finado en Lugo o 8 de novembro de 1957, foi un militar, político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Comandante de Cabalaría, participou na guerra de Cuba. Comerciante en Vilalba, foi presidente do Círculo de Artesáns. Foi administrador e despois director de *El Eco de Villalba* (1909). Foi tamén director de *A Xusticia* (1917-1921) e *Aurora*. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Vilalba. Despois foi xuíz municipal e axente comercial. Finou en Lugo o 8 de novembro de 1957.

## Vida persoal 
Casou con Elena Uriarte Guerra e foi pai de Hortensia, Berta, José, Manuel, Amparo, Concepción e Elena Novo Uriarte. Foi tío de Lois e Antonio Peña Novo.
## Notas
Sander

[miniatura|290px|*[Sander canadensis*.]]
***Sander*** (anteriormente chamado *Stizostedion*) é un xénero de peixes da familia dos pércidos. Teñen un aspecto intermedio entre as percas (coas que están estreitamente emparentados) e os lucios (da familia dos esócidos, cos que non están estreitamente emparentados).

## Etimoloxía 
O seu nome procede da voz alemá *zander* (nome común da lucioperca).

## Distribución xeográfica 
É un xénero moi presente nas augas temperadas e frías do hemisferio norte, no que están incluídas tres especies de distribución eurasiática e dúas norteamericanas. A súa orixe parece ser europea, xa que se cre que unha emigración de poboacións desde Europa no Eoceno deu orixe ás especies norteamericanas.

## Especies 
O xénero inclúe as seguintes 5 especies:
* *Sander vitreus* Mitchill, 1818 
* *Sander lucioperca* Linnaeus, 1758 (lucioperca)
* *Sander canadensis* Griffith & Smith, 1834 
* *Sander marinus* G. Cuvier, 1828 
* *Sander volgensis* J. F. Gmelin, 1789 (lucioperca do Volga).

## Notas 
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lista de especies de *Sander* en FishBase
* Nome do *Sander* para a ONU
Pablo Caballero

**Pablo Caballero** pode referirse a:

* **Pablo Caballero Cáceres** (nado en 1972), adestrador de fútbol paraguaio.
* **Pablo Nicolás Caballero** (nado en 1986), xogador de fútbol arxentino.
* **Pablo Caballero González** (nado en 1987), xogador de fútbol uruguaio.
Red Buttons

**Aaron Chwatt**, nado en Nova York o 5 de febreiro de 1919 e finado nos Ánxeles o 13 de xullo de 2006, foi un actor estadounidense coñecido como **Red Buttons**.

## Traxectoria 
Buttons naceu co nome de Aaron Chwatt en Nova York, fillo dos inmigrantes xudeus Sophie Baker e Michael Chwatt. Aos dezaseis anos conseguiu un traballo como mozo de hotel en Ryan's Tavern en City Island, Bronx. A combinación do seu pelo roibo e os grandes e brillantes botóns do seu uniforme inspiraron ao xefe da orquestra Charles "Dinty" Moore a chamalo "Red Buttons" ("botóns vermellos"), nome que máis tarde actuou. Ese ano chegou a substituír o mestre de cerimonias cando traballaba no Irvington Hotel de South Fallsburg, Nova York.

En 1939 comezou a actuar en Minsky's Burlesque e en 1941 José Ferrer escolleuno para actuar no seu espectáculo de Broadway *The Admiral Had a Wife*, unha farsa ambientada en Pearl Harbor. Tiña previsto a súa estrea o 8 de decembro dese ano, máis nunca se estreou a causa do ataque xaponés. Anos despois, Buttons fixo unha chanza dicindo que os xaponeses só atacaron Pearl Harbor para mantelo apartado de Broadway.

Finalmente o debut de Buttons en Broadway chegou en setembro de 1942 en *Vickie* con Ferrer e Uta Hagen. A finais dese ano apareceu no espectáculo de Misky *Wine, Women and Song*, que foi o último espectáculo de burlesque clásico na historia de Nova York, cando a administración do alcalde La Guardia o pechou. Buttons estaba no escenario cando o espectáculo foi asaltado.

Recrutado polas Forzas Aéreas, apareceu en 1943 no espectáculo *Winged Victory*, xunto con outras futuras estrelas coma Mario Lanza, John Forsythe, Karl Malden e Lee J. Cobb. O ano seguinte apareceu na versión cinematográfica da obra, dirixida por George Cukor. Buttons tamén entretivo as tropas en Europa con Mickey Rooney.

Trala guerra seguiu en Broadway e en 1952 recibiu o seu propio programa de televisión, *The Red Buttons Show*, que durou tres anos con grande éxito.

En 1957 estreou o filme *Sayonara* que supuxo un cambio dramático en relación cos seus traballos previos. No filme interpretaba a Joe Kelly, piloto estadounidense establecido en Kobe durante a Guerra de Corea e que casa con Katsumi, unha muller xaponesa interpretad por Miyoshi Umeki, que non lle permiten levar de volta ao seu país. Buttons e Umeki gañaron o Oscar nas súas categoría.

Tralo premio, Buttons seguiu aparecendo en numerosos filmes, como *Hatari!*, *The Longest Day* ou ''They Shoot Horses, Don't They?* e en 1966 volveu protagonizar a súa propia serie en televisión, a comedia de espías *The Double Life of Henry Phyfe''.

Faleceu en 2006 por complicacións da arteriosclerose.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Bronces de Benín

[miniatura|dereita|250px|Placa de bronce de Benín no [Museo Británico de Londres.]]
Os **bronces de Benín** son unha colección formada por máis de 1&nbsp;000 pezas conmemorativas que proveñen do pazo real do reino de Benín. Foron creadas polo pobo Edo dende o século XIII, e os británicos fixéronse coa maioría en 1897. 200 delas foron levadas ó Museo Británico, mentres que o resto se repartiu entre outros museos. Actualmente unha parte aínda está no Museo Británico, na sala 25 (sección de África). entre outras.

Os bronces de Benín fixeron aumentar o aprecio de Europa pola cultura africana e a arte tribal. Inicialmente, ós europeos do século XIX parecíalles imposible e incrible que xente que consideraban tan *«primitiva»* e *«salvaxe»* fosen quen de crear obxectos tan desenvolvidos. Mesmo se chegou á conclusión de que aprenderan eses coñecementos dos portugueses.

Aínda que comunmente son chamados *bronces* de Benín, non tódalas pezas son deste material. Tamén as hai feitas de latón, ou de aliaxes de bronce e latón; de madeira, cerámica, marfil, etc. Están feitas empregando a técnica de cera perdida, e están consideradas as mellores esculturas feitas deste xeito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Placas de Benín no Museo Británico
Bautista Varela Balboa

**Juan Bautista Varela Balboa**, nado en Lugo o 11 de novembro de 1870 e finado na mesma cidade o 24 de decembro de 1933, foi un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
Secretario do Colexio de Avogados de Lugo. Foi presidente do Orfeón Galego de Lugo e do Casino de Lugo.

## Obras 
* *Neblinas. Poesías*, 1893.
* *Ensayos poéticos*.

## Vida persoal 
Casou con Isabel Fernández.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Severino (1978). *Acercamiento a la poesía gallega del siglo XIX*. ISBN 84-85247-45-0.
* 
### Ligazóns externas 
* , Antonio (9/7/2018). "Juan Bautista Varela Balboa"
On the Road (filme)

***On the Road*** (en ), é un filme de 2012 dirixido por Walter Salles e baseado na novela de Jack Kerouac *On the Road*. O filme contou coa participación dos actores Garrett Hedlund, Sam Riley, Kristen Stewart, Alice Braga, Amy Adams, Tom Sturridge, Danny Morgan, Elisabeth Moss, Kirsten Dunst, e Viggo Mortensen. O produtor executivo foi Francis Ford Coppola. A rodaxe comezou o 4 de agosto de 2010 en Montreal, Quebec, cun orzamento de 25 millóns de dólares. A historia baseáse nos anos nos que Kerouac viaxou polos Estados Unidos a finais da década de 1940 co seu amigo Neal Cassady e outras figuras da xeración Beat coma William S. Burroughs ou Allen Ginsberg. O 23 de maio de 2012, o filme foi galardoada coa Palma de Ouro no Festival de Cannes dese ano. Tamén foi premiada no Festival Internacional de Cinema de Toronto en setembro de 2012.

## Protagonistas 
* Garrett Hedlund como Dean Moriarty
* Sam Riley como Sal Paradise
* Kristen Stewart como Marylou
* Alice Braga como Terry
* Amy Adams como Jane
* Tom Sturridge como Carlo Marx
* Elisabeth Moss como Galatea Dunkel
* Danny Morgan como Ed Dunkel
* Kirsten Dunst como Camille Moriarty
* Viggo Mortensen como Old Bull Lee
* Steve Buscemi como Tall Thin Salesman
* Terrence Howard como Walter
* Giselle Itié como Tonia
* Marie-Ginette Guay como Ma Paradise

## Notas
Bothus podas

miniatura|250px|*Bothuos podas* sobre un fondo de area.

***Bothus podas*** é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos bótidos,

## Taxonomía 
A especie foi descrita en 1809 polo médico e naturalista suízo François-Étienne de La Roche, ou Delaroche, co nome de *Pleuronectes podas*. aínda que a maioría dos autores consideran estas como sinónimos da especie
* *Bothus podas maderensis* (Lowe, 1834)
* *Bothus podas podas* (Delaroche, 1809)

## Características 
As principais características morfolóxicas desta especies son:
	
miniatura|250px|Parte anterior do corpo de *B. podas*. Obsérvesense os ollos e a coloración críptica.
miniatura|250px|Coloración críptica de *B. podas* sobre un fondo pedregoso.

* Corpo ovalado, deprimido, sinistro (cos dous ollos no lado esquerdo), de até 45&nbsp;cm de lonxitude máxima, aínda que o tamaño medio dos espécimes capturados rolda os 13&nbsp;cm. O peso máximo rexistrado foi de 700 g. entre os 45° N e os 15° S, e entre os 26° W e os 36° E,

Aliméntase de invertebrados e peixes bentónicos.

A reprodución ocorre entre os meses de maio e agosto.

Os individuos xuvenís adáptanse ben en acuarios, pero requiren suficientes zonas de fondos adecuados.

## Pesca 
*Bothus podas* é unha especie comestíbel, e péscase nas zonas do Atlántico nordeste, centro-leste e sueste, e no mar Mediterráneo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aldebert, Y.; M. Desoutter and J.-C. Quéro (1990): "Bothidae". En J. C. Quéro, J. C. Hureau, C. Karrer, A. Post and L. Saldanha, eds. *Check-list of the fishes of the eastern tropical Atlantic (CLOFETA)*. Vol. 2. pp.&nbsp;1027–1036. JNICT, Lisboa; SEI, París; e UNESCO, París. 
* Lahuerta Mouriño, Fernando e Francisco X. Vázquez Álvarez (2000): *Vocabulario multilingüe de organismos acuáticos*. Santiago: Xunta de Galicia / Termigal. ISBN 84-453-2913-8.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 978-0-471-25031-7.
* van der Land, J.; Costello, M.J.; Zavodnik, D.; Santos, R.S.; Porteiro, F.M.; Bailly, N.; Eschmeyer, W.N.; Froese, R. (2001): "Pisces", en: Costello, M. J. *et al.*, eds. *European register of marine species: a check-list of the marine species in Europe and a bibliography of guides to their identification*. Collection Patrimoines Naturels, *50*: pp.&nbsp;357–374.

### Outros artigos 
* Pleuronectiformes
* Bótidos

### Ligazóns externas 
* *Bothus podas* en ADW.
* *Bothus podas* en DORIS. Ampla información, imaxes e mapas de distribución 
* *Bothus podas* en INPN.
* *Bothus podas* no NCBI.
Art Ross Trophy

miniatura|O Art Ross Trophy.
O **Art Ross Trophy** é entregado ao xogador da National Hockey League (NHL) que liderou a liga en puntos anotados ao final da liga regular. Foi presentado á liga polo ex xogador, General Manager, e adestrador Art Ross. O trofeo foi entregado 65 veces a 27 xogadores distintos dende a súa introdución na tempada 1947-48. Ross é tamén coñecido polo seu deseño do *puck* oficial da NHL, cos bordos lixeiramente biselados para un mellor control.

O actual posuidor do trofeo éJamie Benn, que anotou 87 puntos cos Dallas Stars na tempada 2014–15.

## Historia 
O Art Ross Trophy foi presentado á National Hockey League (NHL) en 1947 por Arthur Howie "Art" Ross, antido General Manager e adestrador dos Boston Bruins e ex xogador introducido no Hockey Hall of Fame.

En 2007, Sidney Crosby non só se converteu no xogador máis novo en gañar o Art Ross Trophy aos 19 anos, converteuse no xogador máis novo de todas as ligas profesionais americanas de calquera deporte en gañar o premio ao máximo anotador. Con case o dobre da idade de Crosby, Martin St. Louis converteuse no xogador máis vello en gañar o Art Ross Trophy con 37 anos, tendo tamén o maior lapso entre a consecución de dous títulos (nove anos).Henrik e Daniel Sedin son os dous únicos inrmáns que gañaron o premio, en 2010 e 2011, respectivamente. Dende 2001, só tres xogadores, Crosby, Evgeni Malkin, e St. Louis teñen gañado o premio en máis dunha ocasión: Crosby en 2007 e 2014, Malkin en 2009 e 2012, e St. Louis en 2004 e 2013.

As regras da NHL estipula tres criterios de desempate en caso de que dous ou máis xogadores estean empatados a puntos:]]
[miniatura|200px|[Jaromír Jágr|Jaromir Jagr, posúe cinco Art Ross Trophy.]]
[miniatura|200px|[Stan Mikita, gañador en catro ocasión]]
[miniatura|200px|[Daniel Sedin (diante) e Henrik Sedin (detrás), teñen cada un un Art Ross Trophy.]]

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de premios da National Hockey League
*Lista de xogadores da National Hockey League

### Ligazóns externas 
*Historia do Art Ross Trophy en NHL.com 
*Historia do Art Ross Trophy en Legends of Hockey.net
Vigairía

Unha **vigairía** (en catalán: *vegueria*, e antigamente *vegueriu*) é o territorio sobre o que tiña potestade un vigairo (*veguer*), autoridade delegada do conde ou vizconde, e posteriormente do rei, con xurisdición subsidiaria en territorios da Igrexa ou baronías. Foi unha institución do Principado de Cataluña, de orixe medieval, que durou dende o século XII ata ao século XVIII, cando foron substituídas por corrixidorías despois do Decreto de Nova Planta de 1716, e na Cataluña do Norte ata 1790 coa Revolución Francesa.

En Andorra, ata 1993 houbo dúas vigairías, a vigairía episcopal e a vigairía francesa, que eran as representacións dos dous coseñores e tiñas facultades políticas. Foron suprimidas coa aprovación da Constitución andorrana que atorgou aos antigos vigairos a figura de Xefe de Estado.

Actualmente en Cataluña hai un proceso de recuperación das vigairías. No Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006 reestablécese a vigairía como división tradicional con personalidade xurídica propia e con dúas funcións: o goberno intermunicipal de cooperación local e a organización dos servizos da Generalitat de Cataluña.
Tumba de Bibi Jawindi

A **Tumba de Bibi Jawindi** é un dos cinco monumentos de Uch, Panxab, Paquistán que están na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Datando do século XV, o santuario foi construído en 1493 polo príncipe iraniano, Dilshad, para Bibi Jawindi, que foi a bisneta de Jahaniyan Jahangasht, un famoso santo Sufí.

## Localización 
O monumento fica no suroeste de Uch, unha cidade histórica fundada por Alexandre o Grande, na provincia de Panxab, Paquistán.

## Galería de imaxes 

Tomb of Bibi Jawindi 3.jpg|
Tomb of Bibi Jawindi 01.jpg|
Tomb of Bibi Jawindi 1.jpg|
Tomb of Bibi Jawindi.jpg|

## Notas
Stefan Heße

**Stefan Heße**, nado o 7 de agosto de 1966 en Colonia (Alemaña), é un eclesiástico católico latino, arcebispo metropolitano de Hamburgo dende 2015.

## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Colonia o 18 de xuño de 1993 polo arcebispo Joachim Meisner.

O 26 de xaneiro de 2015 o papa Francisco nomeouno arcebispo de Hamburgo. Recibiu a ordenación episcopal o 14 de marzo de 2015 de mans do bispo de Osnabrück Franz-Josef Hermann Bode.
Gran Khan

**Gran khan** ou **Khagan** ou **khakan** (en turco: kaɣan; mongol: хаган; chinés:可汗; pinyin: kèhán) é un título equivalente ao de emperador nas linguas mongol e turca. O título  lévao quen dirixe un *khaganato* (*imperio*, máis grande que un *khanat*). *Khagan* tamén se pode traducir por "Khan dos Khans", é dicir, rei dos reis. A súa orixe atoparíase nos juanjuan. En Europa chegou cos ávaros no século VI (latín *kaganus*)

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Khan
* Khanato
* Ilkanato persa
* Khaganato turco
* Xenxis Khan