Tchelovek s kinoapparatom

***Tchelovek s kinoapparatom***, título orixinal: ***Человек с киноаппаратом*** en galego *O home da cámara*, é unha película muda documental soviética de 1929, sen trama nin actores, dirixida por Dziga Vértov e montada pola súa esposa Yelizaveta Svílova.

Nunha enquisa de 2012 realizada por *Sight and Sound* do British Film Institute, críticos de cine votárona como a oitava mellor película.

## A película 
A película mostra o día típico dunha cidade soviética (rodada en Kíiv, Moscova e Odesa), comezando coas actividades no espazo público, paralelas ao sector privado. As escenas que se observan, de ritmo rápido, cobren todo o período de eventos públicos e a realidade laboral do individuo durante un día até a noite, cando a vida "ocupada" retárdase e comeza a noite coas súas actividades de lecer para a persoa media. Moitas escenas son desde o punto de vista dun reporteiro. Ademais, destácanse os puntos de inflexión da existencia humana: nacemento, morte, matrimonio, divorcio.

Trala estrea oficial, Vértov incluíu a seguinte declaración ao comezo da película:
esquerda|thumbtime=7|miniatura
«A película *Tchelovek s kinoapparatom* representa
UNHA EXPERIMENTACIÓN NA COMUNICACIÓN CINEMÁTICA
De fenómeno visual
SEN O USO DE INTERTÍTULOS
(Unha película sen intertítulos)
SEN A AXUDA DUN GUIÓN
(Unha película sen guión)
SEN A AXUDA DO TEATRO
(Unha película sen actores, sen escenarios, etc.)
Este novo traballo de experimentación de *Cine-Ollo* está dirixido á creación dunha auténtica linguaxe internacional absoluta do cine sobre a base da súa completa separación da linguaxe do teatro e a literatura.»Este manifesto facía eco a outro anterior que Vértov publicara en 1922, no que desacreditaba as películas populares que, segundo el, estaban en débeda coa literatura e o teatro.

## Contexto 
Para a sociedade rusa, a década de 1920 significou un período de axitación. A Revolución de Febreiro e a de Outubro de 1917 cambiaran fundamentalmente as relacións de dominación rusas. A caída da monarquía na Revolución de Febreiro de 1917 e o posterior derrocamento do Goberno provisional ruso polos bolxeviques en outubro conduciron á expropiación da propiedade privada e a nacionalización da industria. O marxismo converteuse na filosofía fundamental da toma de decisións políticas e sociais. En 1922, foi establecida a Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. 

Nestes momentos de axitación social, os cineastas rusos eran conscientes do seu poder de creación de imaxes. Utilizaron o medio do cine para escenificar a construción socialista da sociedade, e mesmo consideraron isto como a intención real do filme e o cine. Entre outros escritos de Dziga Vértov sobre o cine, constatan constantemente esta intención dunha funcionalidade socialista do cine.

## Cine-ollo 
alt=Mikhail Kaufman montando una cámara en un tren.|miniatura|Mikhaíl Kaufman montando unha cámara arriba dun tren para realizar unha filmación.
Os Kinoki (nome do grupo creado por Vértov e outros afeccionados do Cine-Ollo) víanse a si mesmos como unha oposición aos "cineastas" e a concepción económica, psicolóxica e teatralizada da "cousa do cine". O círculo íntimo dos Kinoki estaba composto polo "Consello dos Tres", Dziga Vértov, o seu irmán, o director de fotografía Mikhaíl Kaufman, e a esposa de Vértov, a editora de películas Yelizaveta Svílova. A película debía separarse dos dispositivos estilísticos clásicos como a literatura ou o escenario e así desenvolver unha linguaxe independente. A vida real e a gravación inesperada, nin planificada nin escenificada, foi o escenario dos Kinoki. No manifesto publicado en 1934 "Kino-Pravda" (Кино-Правда ou Cine-Verdade), Vértov escribe:

Ao mesmo tempo, con todo, Vértov asumiu que as imaxes "sen vernizar" poderían ensamblarse nun ideal que influiría na sociedade na súa forma de vida. En Kinoki, di:

Este principio pódese atopar en *Tchelovek s kinoapparatom*. Ao condensar as imaxes de tres cidades, Kíiv, Odesa e Moscova, nunha cidade ideal, achégase á utopía. O espertar desta cidade ideal é equivalente ao espertar da revolución socialista.

## Aspectos estilísticos e técnica 
Traballando dentro dunha ideoloxía marxista, Vértov esforzouse por crear unha cidade futurista que servise como comentario sobre os ideais existentes no mundo soviético. O propósito desta cidade artificial era espertar ao cidadán soviético a través da verdade e, en última instancia, lograr comprensión e acción. A estética do cine-ollo brillou na súa interpretación da electrificación, a industrialización e os logros dos traballadores a través do traballo duro. Isto tamén podería verse como o temperán modernismo no cine. 
miniatura|Fotograma da película que utiliza o efecto de pantalla dividida.
Algúns declarar*o*n erroneamente que moitas ideas visuais, como a edición rápida, os primeiros planos da maquinaria, os escaparates das tendas, incluso as tomas dun teclado dunha máquina de escribir, están tomadas da obra *Berlin: Die Sinfonie der Großstadt* (en galego, *Berlín: Sinfonía dunha Gran Cidade*) (1927) de Walter Ruttmann, que precede a *Tchelovek s kinoapparatom* por dous anos, pero como Vértov escribiu á prensa alemá en 1929, estas técnicas e imaxes foran desenvolvidas e empregadas por el nos seus noticiarios e documentais de Cine-ollo durante os últimos dez anos, o cal é anterior a *Berlín*. Os pioneiros conceptos cinematográficos de Vértov en realidade inspiraron outras películas abstractas de Ruttmann e outras persoas, incluído o escritor, tradutor, cineasta e crítico Liu Na'ou (1905-1940), cuxo *The Man Who Has a Camera* (1933) rende homenaxe explícita a *Tchelovek s kinoapparatom* de Vértov.

Moitas técnicas cinematográficas foron utilizadas para facer a película, incluíndo exposición dobre, cámara rápida, cámara lenta, fotogramas conxelados, cortes de salto, pantallas divididas, ángulos holandeses, primeiros planos, travelling, metraxe reproducida ao revés, stop motion e imaxes auto-reflexivas. As secuencias e os primeiros planos capturan calidades emocionais, que non se poden retratar completamente mediante o uso de palabras. A falta de "actores" e "sets" da película xera nunha visión única do mundo cotián; unha que, segundo o cartel do título, diríxese cara á creación dunha nova linguaxe cinematográfica que está "separada da linguaxe do teatro e a literatura".

## Recepción 
### Inicial 
*Tchelovek s kinoapparatom* non sempre foi recibido dunha maneira positiva. Os contemporáneos soviéticos criticaron a súa prioridade pola utilización das formas en lugar do contido, mesmo Serguéi Eisenstein burlouse da película como un "vandalismo de cámara sen sentido". O traballo tamén foi desestimado en Occidente. O documentalista Paul Rotha dixo que en Gran Bretaña, Vértov era "considerado realmente como unha broma, xa sabes. Todo este recorte, e unha cámara fotografando a outra cámara – todo era un engano, e non o tomamos en serio". O ritmo de edición da película – máis de catro veces máis rápido que unha película típica de 1929, con aproximadamente 1.775 tomas distintas – tamén perturbou aos espectadores, incluído o crítico Mordaunt Hall do *New York Times*.

### Revalorización 
*Tchelovek s kinoapparatom* é considerada por moitos como unha das mellores películas xamais feitas, ocupando o oitavo posto na enquisa de Sight & Sound en 2012 na categoría de mellor película. En 2009, Roger Erbert escribiu: "Fixo explícito e poético o asombroso agasallo que o cine fixo posible, de organizar o que vemos, ordenalo, impor un ritmo e unha linguaxe, e facelo transcender."

## Notas  
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*