Kurt Weill

**Kurt Julian Weill**, nado en Dessau o 2 de marzo de 1900 e finado en Nova York o 3 de abril de 1950, foi un compositor alemán.

## Traxectoria 
Procedía dunha familia xudía, seu pai era cantor nunha sinagoga. Estudou composición musical no Conservatorio de Berlín con Ferruccio Busoni, e compuxo a súa primeira sinfonía influído polo ampuloso estilo expresionista de moda naquela época.

Tivo certo éxito coas súas primeiras obras, e tendeu cara á música instrumental e o teatro musical. En 1925 compuxo *Der Neue Orpheus*, unha cantata para soprano, violín, e orquestra baseada nun poema de Iwan Goll, que prefigurou a variedade estilística e a ambigüidade provocativa típicas do seu estilo compositivo. En 1926 estreou en Dresde a súa primeira ópera, *Der Protagonist*, nun só acto e con libreto de Georg Kaiser. A estética moderna fíxose máis evidente na ópera surrealista dun só acto *Royal Palace* (1926), tamén con libreto de Iwan Goll, que incluía danza e unha proxección cinematográfica. En 1927 compuxo a ópera bufa *Der Zar lässt sich photographieren*, con libreto de Georg Kaiser.

Entre 1927 e 1928 compuxo xunto a Bertolt Brecht *A ópera dos tres reás* (*Die Dreigroschenoper*), unha versión actualizada dunha ópera inglesa do século XVIII, ''The Beggar's Opera*. Contén unha feroz crítica social, expresada por medio dunha música composta para unha orquestina de cabaré e cantada por actores que non son cantantes profesionais. Dous anos despois desenvolveu este estilo en *Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny*, outra sátira social de Brecht, co que Weill tamén colaborou en *Happy End*, de 1929.

Porén, Weill buscou outras colaboracións por mor das restricións de Brecht ao papel da música no seu teatro político. O escenógrafo Caspar Neher escribiu o libreto da ópera épica en tres actos *Die Bürgschaft* (1931), e volveu colaborar con Georg Kaiser na comedia musical *Der Silbersee* (1932).

A súa música foi catalogada como decadente polas autoridades do partido nazi. Provocaron alborotos durante as súas representacións e organizaron campañas de boicot para disuadir a montaxe das súas obras. Esta situación obrigou a Weill e á súa esposa, a cantante Lotte Lenya, a abandonar Alemaña en marzo de 1933, establecéndose en París.

Reanudó a colaboración con Brecht para *Die sieben Todsünden*, un "ballet cantado" para a compañía de George Balanchine. Tamén escribiu a música para a obra de Jacques Deval *Marie galante* e rematou a súa segunda sinfonía, oposta á primeira pola súa claridade ao estilo de Haydn e a súa economía de medios.

miniatura|150px|dereita|Lotte Lenya, a súa muller.
En setembro de 1935 viaxou aos EUA para supervisar a montaxe de Max Reinhardt da obra épica de Franz Werfel *Der Weg der Verheissung*, para a que Weill escrira a música. Logo de moitos atrasos, estreouse parcialmente truncada en 1937. Entre tanto, o Group Theatre recrutou a Weill para colaborar co libretista Paul Green no musical *Johnny Johnson*, baseado libremente na novela *Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války* de Jaroslav Hašek. A súa música, se ben aínda se recoñecía como "europea", foi un éxito e consolidou a Weill no panorama musical norteamericano. Animado polo triunfo, e convencido de que o teatro comercial ofrecía máis posibilidades que a ópera tradicional, Weill e Lenya decidiron quedar nos Estados Unidos e solicitar a nacionalidade estadounidense, que obtiveron en 1943.

Durante os anos seguintes compuxo musicais como *Knickerbocker Holiday* (1938), que foi un éxito relativo pero que consagrou a "September Song". Outras obras foron *Lady in the Dark* (1941, con letras de Ira Gershwin), *One Touch of Venus* (1943), *Street Scene* (1947), *Love Life* (1948) e *Lost in the Stars* (1949).

Weill morreu dun ataque ao corazón cando preparaba unha versión musical de *Huckleberry Finn'' de Mark Twain.