Epicteto

miniatura|Retrato imaxinado de Epicteto (1715).
**Epicteto** (en ), nado en Hierápolis en 55 e finado en Nicópolis en 135, foi un filósofo grego da escola estoica. Foi escravo de Epafrodito. Non se conservan obras escritas por el, mais si o *Enchiridion* do seu discípulo Flavio Arriano, no que se recolleu as ensinanzas impartidas polo seu mestre.

## Traxectoria 
Epicteto naceu cara ao ano 50, probablemente en Hierápolis (Frixia). Descoñécese o seu nome de nacemento. A palabra grega *epíktētos* significa "gañado" ou "adquirido"; o filósofo Platón, nas súas *Nómoi* (en ; "As leis"), usa o termo para referirse a propiedade que é "engadida a propia herdanza". Epicteto pasou a súa mocidade en Roma, sendo escravo de Epafrodito (c. 20-c. 95), un home rico e secretario de Nerón (37-68). A súa posición social era, en consecuencia, complexa, xa que malia ser un escravo tiña conexións persoais co poder imperial.

Fundou unha escola e dedicouse plenamente a ela, como Sócrates, un dos seus referentes. Dedicouse ás tres ramas da filosofía na tradición de Stoa: lóxica, física e ética.

## Pensamento 
Principalmente na ética, dicía que o papel do filósofo e mestre estoico consistiría en vivir e predicar a vida contemplativa, centrada na noción da felicidade, esta sería un produto da virtude, definida mediante a vida acorde coa razón. Ademais do autocoñocemento, a virtude da razón estoica consiste na imperturbabilidade, desapaixonamento e os bos sentimentos. A virtude consiste en non guiarse polas aparencias das cousas, senón en guiarse pola motivación de actuar racional e benevolamente, e, sobre todo, aceptando o destino individual tal como foi predeterminado por Deus. Calquera ilusión neste punto leva a maiores erros, desgrazas e dificultades, e para a escravitude da alma.

Nós non temos ningún poder sobre as cousas exteriores, e do ben que debe ser obxecto da nosa procura sincera, atópase soamente dentro de nós mesmos. É certo pola nosa razón, que todas as nosas facultades se ven examinadas polos demais.

A partir do inicio de dicir cada impresión dura: "Vostede é unha impresión, e non a todos a cousa que parece ser". Examinado por estas regras que ten, e en primeiro lugar, e sobre todo, por esta: a impresión ten que ver coas cousas que están por riba de nós, ou aqueles que non son, e ela ten que ver coa cousas que non son de nós, estar preparado para responder, "Non é nada para min".

Non será incomodado a calquera perda, pero vai dicir a nós mesmos en tal ocasión: "Eu perdín nada que me pertence, non era unha cousa miña que foi arrincado de min, pero algo que non estaba no meu poder ten me deixou". Nada alén do uso da nosa opinión é propiamente noso. Cada posesión repousa sobre a opinión. O que é para chorar e chorar? Unha opinión. O que é azar, ou unha pelexa ou unha reclamación? Todas esas cousas son opinións, comentarios fundados na ilusión de que o que non está suxeita a nosa propia escolla pode ser bo ou mal, o que non pode. Ao rexeitar esas opinións, e buscando o ben e o mal no poder de elección só, podemos alcanzar a paz do espírito en todas as condicións de vida.

Razón só é bo, e o irracional é o mal, e o irracional é intolerable para o racional. A boa persoa debe traballar principalmente na súa propia razón para mellorar este está no noso poder. Para repeler opinións mal polo bo é o concurso de nobre en que os seres humanos deben se implican, non é unha tarefa fácil, pero promete a verdadeira liberdade, paz de espírito, e unha orde divina sobre as emocións. Hai que estar especialmente en garda contra a opinión de pracer por mor da súa aparente dozura e encanto. O primeiro obxecto da filosofía, polo tanto, é a de purificar a mente.

Epicteto ensina que os prexuízos do ben e do mal son comúns a todos. É só nosas opinións e principios que poden facernos infelices, e é só a persoa ignorante que critica o outro. Todo desexo nos degrada, e nos fai escravos que nós desexamos. Non debemos esquecer o carácter transitorio de todas as vantaxes externas, mentres que no medio do noso pracer deles, pero sempre ter presente que eles non son os nosos, e que, polo tanto, non pertencen a nós. Así preparado, que nunca debe ser levado por opinións.

A entrada final do *Enchiridion*, ou Manual, comeza así: "En todas as ocasións que debemos ter estas máximas a man".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Marco Aurelio