open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
El método

***El método*** é un filme italo-hispano-arxentino dirixido por Marcelo Piñeyro que se estreou no 2005.

## Sinopse 
Sete aspirantes a un alto posto executivo preséntanse a unha proba de selección de persoal para unha empresa multinacional nun rañaceos de oficinas de Madrid. Entre eles, as personalidades máis dispares: o triunfador, o agresivo, a muller insegura, o crítico, o indeciso. Dende ese intre, e nun clima de tensa combatividade, a inseguridade dos participantes converterase en medo e dúbidas, e estes á súa vez nun estado de paranoia xeral onde os participantes se preguntarán se están sendo observados por cámaras, ou mesmo se entre eles podería haber un psicólogo infiltrado que xa os está a examinar.

## Personaxes 
* Eduardo Noriega como Carlos
* Najwa Nimri como Nieves
* Eduard Fernández como Fernando
* Pablo Echarri como Ricardo
* Ernesto Alterio como Enrique
* Natalia Verbeke como Montse
* Adriana Ozores como Ana
* Carmelo Gómez como Julio

## Galardóns 
### Goya 2005 
### Círculo de Escritores Cinematográficos 
### Premios Fotogramas de Prata 
### Unión de Actores 
* Candidato ao mellor actor secundario: Carmelo Gómez e Eduard Fernández.
* Candidata á mellor actriz secundaria: Adriana Ozores.
* Candidato ao mellor actor revelación: Pablo Echarri.

### Premios ACE (Nova York) 
* Gañador á mellor actuación masculina: Pablo Echarri.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Serra do Xurés

miniatura|dereita|Picos de Fontefría na serra do Xurés
A **Serra do Xurés** (en portugués **Serra do Gerês**) é un macizo do norte de Portugal e o sur da provincia de Ourense, que forma un sistema montañoso coa serra da Peneda. Forma parte do Parque Nacional da Peneda-Gerês e do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés.

O cumio de maior altitude é o Pico da Nevosa (1548 m), xusto na Raia seca. O Alto do Borrageiro ten 1430 m.

## Topónimo
O Xurés e o Gerês é un topónimo que aparece como *Aquis Ogerensis* en manuscritos latinos como o Itinerario de Antonino (século III) e outras deturpacións posteriores deste, como *Aquis Ocerensis* nun texto do século VI do xeógrafo Ravera (ou Anónimo de Rávena) ou como *Aquis Originis* ou *Oreginis*. Ese topónimo de *Aquis Ogerensis* procedería dun hidrónimo prelatino *Ogerense*, ou *Ugerense*, e deu lugar aos termos medievais *Ogeres* ou *Ugeres*.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* *As montañas de Galiza*. A Nosa Terra, 2006. ISBN 84-8341-126-1

### Ligazóns externas
*Serra do Gerês
Resident Evil Code: Veronica

***Resident Evil Code: Veronica*** é un videoxogo pertencente á serie de *Resident Evil*, creado e distribuído pola compañía nipoa Capcom. Orixinalmente foi lanzado para Dreamcast no ano 2000. Un ano despois apareceu unha nova versión chamada **Resident Evil Code: Verónica X** para Dreamcast (só no Xapón) e PlayStation 2. En 2003 saíu unha versión para GameCube e no ano 2009 unha para Wii.

## Mecánica de xogo 
*Code Veronica* segue a mesma mecánica de xogo que as anteriores entregas de Resident Evil. Cunha cámara en terceira persoa, controlamos a Claire Redfield, irmá de Chris Redfield protagonista de Resident Evil e de Resident Evil 5. O obxectivo é esquivar diversas armas biolóxicas e resolver os enigmas para seguir avanzando.

## Innovacións técnicas 
*Resident Evil Code: Veronica* é a primeira entrega desta saga para a sexta xeración de videoconsolas. Presenta unha maior calidade técnica cas anteriores entregas (debido á maior potencia das videoconsolas desta xeración). Por primeira vez empréganse fondos en tres dimensións xerados pola consola.

## Argumento do xogo 
O xogo comenza con Claire encarcerada nunha illa propiedade da corporación Umbrella. Estas instalacións sofren un ataque por parte de forzas descoñecidas, que liberaron o virus T por todas as áreas. O virus T provoca a aparición de zombies e outras criaturas. Un dos empregados de Umbrella, ferido de gravidade, abre a cela de Claire. Ela abandona a prisión, atravesa o cemiterio e chega aos barracóns do persoal. Neste traxecto coñece a Steve Burnside, outro preso. Colaborando con el, é quen de chegar ata un avión co que escapar. Tras fuxir da illa con Steve, chega aos laboratorios antárticos de Umbrella. Neles reúnese co seu irmán Chris. Averigüan que o responsable do ataque é un vello coñecido: Albert Wesker, implicado nos acontecementos que toman lugar en Resident Evil. Mentres, Alfred Ashford, membro da corporación Umbrella consegue espertar a súa irmá Alexia Ashford dun coma inducido. Alexia atopábase en coma inducido suspendida nunha solución cunha variante do virus T, o virus T-Verónica. Tras espertar, posúe habilidades psíquicas e facultades mentais extraordinarias. Tenta acabar con Wesker e con Chris, pero é eliminada por este último. Tras matar a Alexia, Chris trata de fuxir destes laboratorios coa súa irmá. Antes de escapar, loita con Wesker pero consegue zafarse e reúnese coa súa irmá. Ambos foxen nun caza de combate.
Aeroporto de Pescara

O **Aeroporto de Pescara** (en italiano *Aeroporto di Pescara*), hoxe denominado '''Aeroporto Internazionale d'Abruzzo''', é un aeroporto próximo a Pescara, Italia. Trátase do aeroporto principal de ItAli Airlines.

O aeroporto está localizado a uns 4&nbsp;km do centro de Pescara. A uns 180&nbsp;km de Roma, a 2 horas de condución en coche, por unha rápida autoestrada que, cruzando os Apeninos tamén permite gozar das vistas.

Hai taxis dispoñibles ás aforas da zona de chegadas. A viaxe ata a estación central de trens de Pescara costa uns 15 euros. Hai un autobús (o número 38) que parte do aeroporto ao centro da cidade cada 15 minutos (1 euro a tarifa ordinaria).

O acceso directo á rede de autovías nacionais permite dirixirse ás principais cidades de Italia.

## Historia 
En 1973 o historiador Bruce Barrymore Halpenny que vivía en Abruzzo organizou o voo dun British Caledonian cun BAC 111 que engalaba en Xénova cara Pescara para que efectuase probas de voo dun avión comercial de grandes dimensións na aproximación e aterraxe en Pescara. Co piloto ao mando do British Caledonian, un antigo piloto da RAF e Halpenny (tamén antigo piloto da RAF) a bordo as manobras culminaron sen problemas;.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do aeroporto
Sesta

miniatura|dereita|220px|*"La Méridienne"*, tamén coñecida coma''"La sieste, d'après Millet"*, Van Gogh[miniatura|220px|*A hamaca* (*Die Hängematte*) de [Gustave Courbet (1844)]]
A **sesta** é unha pausa curta, polo xeral de entre vinte e trinta minutos, que se efectúa despois do xantar coa intención de repousar logo do traballo realizado durante a primeira parte da xornada e de recuperar enerxías. Este costume, tradicional nas culturas hispanas, practícase tamén hoxe en día en moitos outros países.

## Historia 
O termo *"sesta"* procede da expresión latina *"hora sexta"*, que se refería ao invervalo comprendido entre as 12 e as 15 horas no que se aproveitaba para facer un descanso dos labores cotiáns . Segundo especialistas en trastornos do sono, a explicación biolóxica da sesta radica en que o cerebro, despois dunhas horas de actividade continuada, necesita un período de descanso . Asemade, o proceso dixestivo axuda a acentuar a necesidade corporal do repouso (este proceso provoca a chamada depresión postpandrial que se orixina despois de xantar, especialmente con comidas copiosas) .

Aínda que a duración da sesta pode ser variable segundo as persoas, o recomendable é que endexamais sobrepase os vinte ou trinta minutos. A explicación radica nas propias etapas do sono, que son en total cinco (catro máis a etapa REM) : 
* Na primeira etapa (*vixilia-sono*) o sono é moi lixeiro e pódense percibir estímulos do exterior.
* Na segunda etapa (*sono lixeiro*) diminúen o ritmo cardíaco e respiratorio e bloquéase o acceso á información sensorial.

Estas dúas primeiras etapas teñen unha duración total aproximada duns vinte minutos, pasados os cales se entra nas etapas terceira e cuarta, correspondentes ás fases profundas do sono. Espertar durante estas últimas fases pode provocar sensación de confusión, desorientación e esgotamento, de aí que se aconselle que o tempo da sesta non sobrepase ao das dúas primeiras etapas do sono.

A sesta resulta moi beneficiosa tanto para rapaces coma para adultos. Nos máis cativos, os pesadelos ou terrores nocturnos aparecen por mor dun alto grao de canseira, polo que durmir diariamente despois da comida axuda a evitar estes episodios ); e diminúe o risco de enfermidades cardiovasculares..

Pese a ser orixinaria da cultura latina, o hábito da sesta está moi estendido por toda Europa. Entre os países onde máis se practica están Alemaña (case cun 25%), Italia (16%), Reino Unido (15%), España (9%) e Portugal (8%) . Ademais, cada vez máis empresas europeas tentan aproveitar os beneficios que unha sesta pode ter nos seus traballadores, polo que habilitan salas de descanso (coñecidas coma *nap lounges'') nas que os empregados se poden relaxar .

## Notas
Aeroporto de Zaragoza

O **Aeroporto de Zaragoza** (IATA: **ZAZ**, OACI: **LEZG**) atópase situado a 10 quilómetros da cidade de Zaragoza, preto do barrio de Garrapinillos. Comparte pista e algunhas instalacións coa Base Aérea de Zaragoza.

Con motivo da Exposición Internacional de Zaragoza 2008 levouse a cabo unha renovación total deste aeroporto que consistitiu na construción dunha nova terminal anexa á antiga e varios aparcadoiros. Abriuse ao público en marzo de 2008. A terminal antiga está pechada; trátase dun edificio de certo valor que se conservou, aínda que non está en uso.

En 2008 deu servizo a 594&nbsp;952 pasaxeiros e rexistrou 21&nbsp;438 toneladas de carga.

## Infraestruturas 
* 2 pistas de aterraxe paralelas de 3000 e 3718 metros respectivamente, unhas das pistas máis grandes de Europa.
* 1 terminal de pasaxeiros
** 14 mostradores de facturación máis un de equipaxes especiais
** 6 portas ampliables a 8 portas de embarque
** zona comercial
* 1 aparcadoiro con capacidade para 1&nbsp;080 vehículos
* 1 terminal de carga

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Base aérea 
Edificios na base que son utilizados como residencia cando se realizan os lanzamentos dos transbordadores espaciais, xa que o aeroporto de Zaragoza é unha base de aterraxe de urxencias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do aeroporto
* Información xeral do aeropuerto e da cidade 
* Especial Periódico de Aragón: Reforma do aeroporto de Zaragoza
Aeroporto de Huesca

O **Aeroporto de Huesca-Pireneos** (IATA: **HSK**, OACI: **LEHC**) está localizado a 10,5 quilómetros ao sueste de Huesca, entre os termos municipais de Alcalá del Obispo e Monflorite. A súa localización resulta privilexiada para a comunicación co Pireneo aragonés, referente obrigado para os afeccionados ao esquí, xa que nel se atopan algunhas das principais estacións de España.

## Infraestruturas 
Para dotalo dunhas instalacións modernas, capaces de atender dentro duns adecuados niveis de seguridade e calidade a demanda de tráfico aéreo, Aena executou importantes obras de infraestruturas, consistentes fundamentalmente na construción dunha nova Área Terminal e un novo Campo de Voos.

Declarado aeroporto de interese xeral e incorporado á rede de Aena en outubro de 2000, o aeroporto atópase aberto para operacións de voo visual desde o 21 de decembro de 2006. O 10 de maio entraron en vigor os procedementos instrumentais baseados no novo VOR/DME que se instalou. Actualmente existen dúas zonas de voo diferenciadas, unha para uso exclusivo dos planeadores e outra para as aeronaves con motor. Así, asegúrase a compatibilidade de ambos tipos de aeronaves, ao ter asignados espazos aéreos diferenciados. Tamén conta cunha escola privada de pilotos de voo comercial.

O seu primeiro voo transcorreu entre Huesca e A Coruña, nun acto histórico para a provincia. Os ocupantes do avión foron os xogadores do equipo de balonmán de Huesca, que se dirixían á cidade galega a xogar un partido.

## Aeroliñas e destinos
En febreiro do ano 2011 Pyrenair cesou as súas actividades, deixando ao aeroporto sen ningunha actividade comercial ata que Air Europa comezou un servizo estacional cara ao aeroporto de Menorca que tamén foi abandonado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de AENA do Aeroporto de Huesca-Pireneos  
* Web da compañía Pyrenair 
* www.aeroclubnimbus.aero
Comunicación síncrona

A **comunicación síncrona** entre dous dispositivos defínese coma aquela transmisión, na que se precisa dun sinal previo que indique o intre de transmisión de cada unidade básica de transmisión. Unha vez recibido este sinal trasmítese o paquete.

Se falamos de biestables, unha transmisión síncrona produciríase cun sinal de reloxo, xa sexa por flanco de subida, baixada ou cando se alcance un valor.
Aeroporto de Palma

O **Aeroporto de Palma**, tamén coñecido como **Aeroporto Internacional de Son Sant Joan** (IATA: **PMI**, OACI: **LEPA**) é un aeroporto situado a 8 quilómetros do centro da vila mallorquina de Palma, estratexicamente situado entre as zonas de veraneo da baía de Palma (S'Arenal) e a cidade, na localización dunha antiga base militar aínda existente. Inaugurado nos anos 1960, época do gran boom turístico nas Illas Baleares, para substituír o antigo Aeroporto de Son Bonet (que segue en funcionamento).

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga

File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Schalter zum Einchecken Germand Wings.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Schalter zum Einchecken.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Guardia Civil.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Bildschirmanzeigen der Abfluege.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca duty free shop.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Shop fuer Sonnenbrillen.jpg|
File:X100 Flughafen Palma de Mallorca Burger King.jpg|

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do aeroporto 
* Páxina web informativa do aeroporto
Provincia de Harima

**Harima** (播磨国, はりまのくに, *Harima-no-kuni* ou 播磨, はりま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte do sur da prefectura de Hyōgo, na parte de San'yō na rexión de Kinki, na illa de Honshū. Harima limitaba coas provincias de Bizen (備前), Mimasaka (美作), Inaba (因幡), Tajima (但馬), Tanba (丹波) e Settsu (摂津).
Provincia de Tajima

**Tajima** (但馬国, たじまのくに, *Tajima-no-kuni* ou 但馬, たじま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Hyōgo, na parte de San'yō na rexión de Kinki, na illa de Honshū.

Tajima limitaba coas provincias de Inaba (因幡), Harima (播磨), Tanba (丹波) e Tango (丹後).
Asakuchi

**Asakuchi** (浅口市, あさくちし, *Asakuchi-shi*) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó suroeste da prefectura, na área da provincia histórica de Bitchū, e na parte de San'yō da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 66,46&nbsp;km², a poboación é de 36.517 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 549 h/km².

O concello de Asakuchi limita cos concellos de Kasaoka, Satoshō, Yakage e Kurashiki.

## Historia 
A cidade de Asakuchi foi fundada no ano 2006 pola fusión de tres concellos de vilas do distrito de Asakuchi; *Kamogata*, *Konkō* e *Yorishima*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Asakuchi .
Aeroporto de Gran Canaria

O **Aeroporto de Gran Canaria** (IATA: **LPA**, OACI: **GCLP**) é un aeroporto español da rede de AENA situado na illa de Gran Canaria, na baía de Gando, ocupando superficie dos municipios de Ingenio e Telde. O aeroporto forma parte do aeródromo de utilización conxunta Gran Canaria/Gando xunto coa base aérea do Exército do Aire de Gando.

Ocupa o quinto lugar na rede aeroportuaria española por número de pasaxeiros, tralos aeroportos de Madrid-Barajas, Barcelona, Palma e Málaga. Está igualmente entre os 25 máis importantes de Europa e entre os 100 primeiros do mundo. Tamén nas proximidades do Aeroporto de Gran Canaria atópase o Centro de Control de Tránsito Aéreo das Canarias.

O aeroporto está situado a 18&nbsp;km da capital da illa, As Palmas de Gran Canaria, e a 25&nbsp;km dos centros turísticos.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do aeroporto en AENA.es
Tsuyama

**Tsuyama** (津山市, つやまし, *Tsuyama-shi*) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó norte da prefectura, na área da provincia histórica de Mimasaka, na parte de San'yō da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 506,36&nbsp;km², a poboación é de 107.965 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 213 h/km².

O concello de Tsuyama limita cos concellos de Maniwa, Kagamino, Nagi, Shōō, Misaki (que son de prefectura de Okayama); Tottori e Chizu (que son de prefectura de Tottori). Tsuyama é a terceira cidade da prefectura.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Tsuyama  .
Asakura

**Asakura** (朝倉市, あさくらし, *Asakura-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, e case todo o territorio está na área da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 246,73&nbsp;km², a poboación é de 56.802 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 230 h/km².

O concello de Asakura limita cos concellos de Ukiha, Kurume, Tachiarai, Chikuzen, Kama, Tōhō (que son da prefectura de Fukuoka); e Hita (este último é da prefectura de Ōita).

## Véxase tamén 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Asakura .
Maniwa

**Maniwa** (真庭市, まにわし, *Maniwa-shi*) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó norte da prefectura, na parte de San'yō da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. A súa superficie é de 828,43&nbsp;km², a poboación é de 49.549 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 59,8 h/km². A súa superficie é a máis grande na prefectura de Okayama.

O concello de Maniwa limita cos concellos de Shinjō, Niimi, Takahashi, Kibichūō, Misaki, Tsuyama, Kagamino (que son de prefectura de Okayama); Kōfu, Kurayoshi e Misasa (que son de prefectura de Tottori).

## Historia 
A cidade de Maniwa foi fundada pola fusión dun concello de vila do distrito de Jōbō (*Hokubō*), e doutros catro concellos de vilas (*Katsuyama*, *Ochiai*, *Yubara* e *Kuse*) e de catro concellos de aldeas (*Mikamo*, *Kwakami*, *Yatsuka* e *Chūka*) do distrito de Maniwa no ano 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Maniwa .
Kama

**Kama** (嘉麻市, かまし, *Kama-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Fukuoka. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na área de Chikuhō, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 135,18&nbsp;km² e a poboación de 43.532 habitantes (2009), cunha densidade de poboación de 322 hab./km².

O concello de Kama limita cos concellos de Asakura, Chikuzen, Keisen, Iizuka, Tagawa, Kawasaki, Soeda e Tōhō.

## Historia 
A cidade de Kama foi fundada pola fusión do concello da cidade de *Yamada* e 3 concellos de vilas do distrito de Kaho (*Inatsuki*, *Usui* e *Kaho*) no ano 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kama .
Maxia do caos

alt=|miniatura|256x256px|A Caosfera é o símbolo máis popular na Maxia do Caos, outras variantes tamén existen.
A **maxia do caos** é un concepto con orixe en West Yorkshire (Inglaterra) na década de 1970. Influenciada polas prácticas thelémicas de Aleister Crowley e Austin Osman Spare, a maxia do caos é primeiramente unha práctica abordada na práctica de maxia. A máxima central deste tipo de práctica é "se funciona, úsase a". A maxia do caos usa o estado de gnose, a través de prácticas como meditación, música, danza, uso de herbas, dor, ou orgasmos, como forma de incumbir en prácticas divinatorias. Os magos do caos cren que conseguen dar forma a realidade, accedendo a estes estados de conciencia e proxecto imaxes, pensamentos.

A pesar dalgunhas prácticas seren únicas á maxia do caos (como o uso de formas máxicas de nome sigils), este tipo de prácticas son normalmente baseados en sistemas de crenzas individuais, e de base adogmática. Algúns magos do caos cren que algunha desta práctica é unha forma de paradigma de piratería. Algunhas fontes comúns neste tipo de inspiración inclúen cousas diversas como ciencia ficción, teorías científicas, teorías da conspiración, shamanismo, filosofía oriental, relixións do mundo, e experiencias individuais. A pesar de enorme variación, os magos do caos frecuentemente traballan con paradigmas caóticos e humorísticos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Magia del Caos para escépticos, 2018.&nbsp;Carlos Atanes,&nbsp;ISBN 978-84-949113-4-7
* Ethos,&nbsp;Austin Osman Spare,&nbsp;ISBN 1-872189-28-8
* Liber Null y Psiconauta.&nbsp;Peter Carroll,&nbsp;ISBN 978-84-121831-2-2
* Liber Kaos, 1992.&nbsp;Peter Carroll,&nbsp;ISBN 0-87728-742-2
* PsyberMagick: Advanced Ideas in Chaos Magick, 1995.&nbsp;Peter Carroll,&nbsp;ISBN 1-56184-092-0
* Prime Chaos, 1993.&nbsp;Phil Hine,&nbsp;ISBN 1-56184-137-4
* Understanding Chaos magic, 1996.&nbsp;Jaq D. Hawkins,&nbsp;ISBN 1-898307-93-8
* Seidways, 1997.&nbsp;Jan Fries,&nbsp;ISBN 1-869928-36-9
* SSOTBME Revisado. Un ensayo sobre magia, 2019.&nbsp;Ramsey Dukes,&nbsp;ISBN 978-84-120303-0-3
Dorothy Clutterbuck

**Dorothy Clutterbuck**, nada o 19 de xaneiro de 1880 e finada o 12 de xaneiro de 1951, foi unha escritora e suposta meiga que viviu preto de Christchurch, en Inglaterra.

Logo da súa morte a súa identidade veu ser importante dentro da Wicca, porque Gerald Gardner dicía que ela foi a muller que o iniciou na bruxería, e logo el fundaría a Wicca. Dorothy Clutterbuck deixou diarios do período de 1942-1943, coa intención de que fose de consumo público e contendo poesía, ilustracións e folclore.
Dagr

[miniatura|Dagr cabalgando nunha pintura do [século XIX de Peter Nicolai Arbo.]]
**Dagr** ("día", en escandinavo moderno: **Dag**, en islandés moderno: **Dagur**) era, na mitoloxía nórdica, o deus do día, fillo de Delling (deus do crepúsculo) e Nótt (deusa da noite). Dagr, cruza a través do unha carruaxe empuxada por un cabalo chamado Skinfaxi. A melena de Skinfaxi alumea o ceo e a terra polo día. O cabalo equivalente de Nott, Hrimfaxi, alumea a noite.

Aparece na *Edda poética*, compilada no século XIII a partir de fontes tradicionais anteriores, e na *Edda prosaica*, escrita no século XIII por Snorri Sturluson. En ambas as fontes, indícase que Dagr é o fillo do deus Delling e está asociado co cabalo de crin brillante Skinfaxi, que "debuxa o día á humanidade". Dependendo da variación do manuscrito, a *Edda prosaica* engade que Dagr é o fillo de Nótt, a noite personificada, ou Jörð, a terra personificada. En caso contrario, Dagr aparece como un substantivo común que significa simplemente "día" nas obras do nórdico antigo. Propuxéronse conexións entre Dagr e outras figuras de nome similar na mitoloxía xermánica.

## Notas
Nótt

Na mitoloxía nórdica, **Nótt** é a personificación da noite. É filla do xigante Nörfi (tamén Narfi ou Nörr). Foi esposa de Naglfari con quen tivo un fillo chamado Aud, logo con Annar tivo unha filla chamada Jörd e finalmente casou con Delling que era un dos deuses, e con quen tivo un fillo chamado Dagr.

A súa orixe e natureza son descritas por Snorri Sturluson no primeiro capítulo da Edda prosaica, en Gylfaginning:

## Notas 
* Eysteinn Björnsson (ed.) (2005). *Snorra-Edda: Formáli & Gylfaginning : Textar fjögurra meginhandrita*. https://web.archive.org/web/20080611212105/http://www.hi.is/~eybjorn/gg/
* Finnur Jónsson. *Lexicon Poeticum* (1931). København: S. L. Møllers Bogtrykkeri.
* Young, Jean I. (1964). *Snorri Sturluson : the Prose Edda*. Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-01231-3.
Hawaiano

**Hawaiano** pode referirsea :

* o natural do arquipélago de Hawai;
* a lingua hawaiana;
* o sistema hawaiano de parentesco;
* os volcáns de tipo hawaiano.
Resident Evil Dead Aim

***Resident Evil Dead Aim*** é un videoxogo creado por Capcom pertencente á serie Resident Evil para a videoconsola PlayStation 2. No Xapón titulouse **Gun Survivor 4: Biohazard - Heroes Never Die**. Saíu ao mercado no ano 2003.

## Historia 
Tras a destrución de Raccoon City un cargamento do virus T é roubado. O goberno estadounidense envía a un axente chamado Bruce McGivern para obter información do incidente. O virus é liberado nun cruceiro e infecta a toda a pasaxe por un antigo membro da corporación Umbrella, Morpheus T. Duvall. Tras destruír o cruceiro, Bruce chega a unhas instalacións nunha illa próxima. Nela Morpheus equipou varios mísiles co virus T, cos que tenta ameazar aos Estados Unidos. Bruce consegue desactivar os mísiles e Morpheus inféctase co virus e convértese nun Tyrant. Finalmente, Bruce elimínao cun canón de partículas e foxe da illa.

## Crítica 
Nas publicacións máis salientables acadou un 74 en GameSpy, un 70 en Eurogamer e un 64 en GameSpot. En Metacritic consegiu un 65.

## Notas
Esbat

O **esbat** é a celebración da lúa chea por parte da Wicca. Adoitan ser festas máis pequenas e con moita menos parafernalia ritualista que os sabbats, por que normalmente van acompañados de meditación e de observancia ritual, en grupo ou en solitario, ademais de ser unhas festas moi solemnes. Celébranse, de preferencia, pola noite, aínda que o poder e a influencia da lúa chea tamén está presente polo día.

A palabra Esbat ven da palabra francesa ''s'ebattre'', que significa divertirse. Orixinariamente, estas reunións privadas tiñan lugar na obscuridade da noite, dentro dun bosque, nun claro, e nunha zona moy profunda a ser preferible. Na Wicca é importante a proximidade ós elementos, polo que moitos wiccanos realizan as cerimonias "revestidos de ceo", é dicir, espidos ó aire libre. (É unha manifestación de inocencia e de retorno á natureza, aínda que isto non é necesario, existen moitos grupos que traballan vestidos).
Animacam

**Animacam** é un festival internacional de animación en liña que forma parte dunha iniciativa levada a cabo por Limaia Producións, produtora ourensá do sector da animación.

## Traxectoria
A primeira edición de *Animacam.tv*, de xullo a outubro de 2008, foi visitada por 75&nbsp;000 internautas e participaron nas seccións competitivas 164 películas de animación procedentes de 33 países das cales seis foron seleccionadas para premios de 2000 euros cada un por votantes rexistrados dende 43 países.

Na súa Segunda Edición, posta en marcha en Internet, o apartado competitivo do festival engadiu espazos para escolas de animación e creadores noveis que puideron participar no apartado “Ópera prima” e tamén noutro para películas dirixidas a nenos ata os seis anos baixo o nome de Preescolar, mantendo as demais categorías e os premios do público de 2000 euros e dous premios especiais coa mesma dotación.
 
Tamén foi nova a categoría “Obras inacabadas”, fóra de concurso, aberta a recibir todas aquelas obras de animación de calquera época e técnica, que quedaron en fase inicial ou á metade de produción, co obxectivo de que xurdan contactos que axuden a rematalas.

A participación en Animacam abriuse tamén a peregrinos e internautas en xeral, a través das súas Seccións Paralelas, nas que todos puideron deixar a súa crónica persoal sobre o Camiño de Santiago, as lendas de tradición oral e as festas. Nesta última sección, aparecían tamén os 315 concellos galegos con ligazóns ás súas respectivas páxinas de Internet.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web de Animacam  (en castelán e inglés).
Aeroporto de Xirona-Costa Brava

O **Aeroporto de Xirona-Costa Brava** (IATA: **GRO**, OACI: **LEGE**) é un aeroporto xestionado por Aena situado a 13 quilómetros da cidade de Xirona, dando servizo a toda a Costa Brava, e a 74 quilómetros da cidade de Barcelona.

Na actualidade é un dos aeroportos que máis crecemento experimentou nos últimos anos, debido fundamentalmente ao feito de ser unha das principais bases da compañía Ryanair en Europa.
En 2007, o aeroporto recibiu un total de 4&nbsp;848&nbsp;619, o cal supón un crecemento do 34% con respecto ao ano anterior, cun incremento de máis dun millón de pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do aeroporto en AENA.es  

## Notas
Aeroporto de Tenerife Sur

O **Aeroporto de Tenerife Sur** (IATA: **TFS**, OACI: **GCTS**), coñecido tamén como **Aeroporto Reina Sofía**, é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado nos municipios nos municipios tinerfeños de Granadilla de Abona e San Miguel, moi preto das localidades costeiras de El Médano e Los Abrigos. A finais dos sesenta, con motivo da visita do ministro do Aire ás obras do Aeroporto de Los Rodeos (hoxe Tenerife Norte), as autoridades insulares suscitaron a necesidade de elixir unha nova localización debido aos inconvenientes de carácter meteorolóxico que impedían ao aeroporto existente reunir as condicións técnicas axeitadas.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web en aena-aeropuertos.es
Strada statale 81 Piceno Aprutina

miniatura|250px|Strada statale 81 Piceno Aprutina
A **Strada statale 81 Piceno Aprutina (SS 81)**, é unha histórica strada statale de Italia. Trátase dun importante eixo de comunicación entre as rexións das Marcas e os Abruzos que conecta a cidade de Ascoli Piceno até chegar aos arredores de Casoli, atravesando tódolos municipios máis importantes que se atopan na franxa pedemontana abruzesa.

## Percorrido
As principais ciadades polas que pasa a estrada son: Teramo, Penne, Chieti e Guardiagrele.

Os primeiros 11,498 quilómetros están en territorio nas Marcas, os restantes nos Abruzos.

## Ligazóns externas
*www.stradeanas.it
Buzen

**Buzen** (豊前市, ぶぜんし, *Buzen-shi*) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e ó leste da prefectura, na provincia histórica de Buzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 111,17&nbsp;km², a poboación é de 27.295 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 246 hab/km².

O concello de Buzen limita cos concellos de Chikujō, Kōge, Yoshitomi (que son da prefectura de Fukuoka), e Nakatsu (este último é da prefectura de Ōita).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Buzen .
Terremoto de L'Aquila de 2009

miniatura|Terremoto de L'Aquila
O '''terremoto de L'Aquila de 2009''' foi un sismo de 6,3 graos na escala sismolóxica de magnitude de momento segundo a United States Geological Survey (6,7 graos na escala de Richter) rexistrado o día 6 de abril de 2009 na zona central da Península Itálica. O epicentro localizouse na cidade de L'Aquila, rexión dos Abruzos, mentres que en Roma a súa magnitude foi de 4,6 graos Richter. O terremoto deixou 294 mortos, 1.500 feridos e unhas 50.000 persoas perderon as súas casas a causa da destrución total ou parcial de miles de edificacións. As réplicas continuaron os días posteriores do sismo máis forte, entre eles varios que superaron os 5 graos na escala de Richter.

## Notas
Maibara

**Maibara** (米原市, まいばらし, *Maibara-shi*) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao nordeste da prefectura e da rexión de Kinki e no centro-oeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 250,46&nbsp;km², a poboación é de 40.581 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 162 hab./km².

O concello de Maibara limita cos concellos de Nagahama, Hikone, Taga (que son da prefectura de Shiga), de Ibigawa, Sekigahara e Ōgaki (que son da prefectura de Gifu).

## Historia 
A cidade de Maibara foi fundada pola fusión de tres concellos de vilas do distrito de Sakata (*Ibuki*, *Santō* e *Maihara*) en 14 de febreiro de 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Maibara .
Higashiōmi

**Higashiōmi** (東近江市, ひがしおうみし, *Higashiōmi-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Shiga. Está situado ao sur da prefectura, ao leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da illa de Honshu. A súa superficie é de 388,58&nbsp;km², a poboación é de 116.853 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 301 hab./km².

O concello de Higashiōmi limita cos concellos de Ōmihachiman, Azuchi, Ryūō, Kōka, Hino, Taga, Aishō, Hikone (pertencentes á prefectura de Shiga); Inabe e Komono (que son da prefectura de Mie).

## Cidades irmandadas 
*  Marquette (1979)
*  Taber (1981)
*  Jangam-myeon (1992)
*  Rättvik (1994)

## Véxase tamén 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Higashiōmi .
Franco Baldini

**Franco Baldini**, nado en Reggello o 3 de outubro de 1960, é un exfutbolista italiano. Xogaba de centrocampista e actualmente é director deportivo do AS Roma.
Valeriano Domínguez Bécquer

**Valeriano Domínguez Bécquer**, nado en Sevilla o 15 de decembro de 1833 e finado en Madrid o 23 de setembro de 1870, foi un pintor español.

## Traxectoria 
[miniatura|248x248px|Pintura de Valeriano Bécquer representando a dinastía borbónica co corpo en porrancho. Embaixo da pintura, pódese ler un soneto a cargo do seu irmán Gustavo Adolfo. A lámina está incluída no álbum *[Los Borbones en pelota* aínda que algúns investigadores rexeitan a autoría dos irmáns Bécquer en favor da de Francisco Ortego.|esquerda]]
Era fillo do pintor José Domínguez Bécquer, sobriño do tamén pintor Joaquín Domínguez Bécquer e irmán do poeta Gustavo Adolfo Bécquer.  

Iniciouse na pintura da man de seu pai, aínda que tamén tivo como mestre a Antonio Cabral Bejarano.  

Trasladado a Madrid, foi seu irmán quen lle abriu as portas dos ambientes artísticos da capital española. 

En 1864 recibiu do Goberno de España o encargo dunha serie de pinturas que reflectisen as festas populares, os costumes e os traxes típicos das distintas rexións españolas e que deron lugar a obras como "O baile", "Festa popular do Moncaio (Aragón)" ou "Costumes españois da provincia de Soria".  

Con todo, un cambio do Goberno supuxo para o pintor abandonar o traballo ao ver suspendida a bolsa que tiña concedida para a súa realización. 

Traballou como debuxante e ilustrador de importantes publicacións como *La Ilustración Española y Americana*, *El Museo Universal* e *El Arte en España*.

### Galería 

Ficheiro:Nodriza pasiega, de Valeriano Domínguez Bécquer (Museo del Romanticismo de Madrid).jpg|*Nodriza pasiega*, 1856.
Ficheiro:Retrato de dama (Museo del Romanticismo de Madrid).jpg|*Retrato de dama*, ca. 1858.
Ficheiro:Portrait of Gustavo Adolfo Bécquer, by his brother Valeriano (1862).jpg|Retrato do seu irmán Gustavo Adolfo (1862)
Ficheiro:El baile, costumbres populares de la provincia de Soria (Museo del Prado).jpg|*El baile. Costumbres populares de la provincia de Soria*, 1866.
Ficheiro:El presente. Fiesta mayor en Moncayo (Aragón) la víspera del santo patrono, de Valeriano Domínguez Bécquer.jpg|*El presente* (*tradiciones del Moncayo*), 1866.
Ficheiro:Lago de los patinadores en el Buen Retiro, de Valeriano Domínguez Bécquer.jpg|*Lago de los patinadores en el Buen Retiro*, *La Ilustración de Madrid*, 1870.
Ficheiro:Retrato de señora, de Valeriano Domínguez Bécquer (Museo del Prado).jpg|*Retrato de señora*, 1870.
Ficheiro:Sepulcro de los fundadores del monasterio de Veruela, de Valeriano Domínguez Bécquer.jpg|*Sepulcro de los fundadores del monasterio de Veruela*, *La Ilustración Católica*, 1883. 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Valeriano Domínguez Bécquer - Biografía e galería de obras
Xaponeses no Brasil

A **inmigración xaponesa no Brasil** comezou a comezos do século XX, mediante un acordo entre o goberno xaponés e o brasileiro. Actualmente, o Brasil abriga a maior poboación de xaponeses fora do Xapón con preto de 2 millóns de nikkeis (日系), termo usado para denominar os xaponeses e os seus descendentes.

## Razóns da inmigración 
O Xapón estaba superpoboado no século XIX. O país quedara illado do mundo durante os 265 anos do período Edo (shogunato Tokugawa), sen guerras, epidemias traídas do exterior ou emigración. Coas técnicas agrícolas da época, o Xapón producía só o alimento que consumida, sen practicamente formar estoques para períodos difíciles.

O fin do shogunato Tokugawa deu espazo para un intenso proxecto de modernización e apertura ao exterior durante a era Meiji. A pesar da reforma agraria, a mecanización da agricultura desempregou miles de campesiños. Outros milleiros de pequenos campesiños quedaron empeñados ou perderon as súas terras por non poder pagar os altos impostos, que, durante Meiji, pasaron a ser cobrados en diñeiro, mentres antes eran cobrados en especie (parte da produción).

Os campesiños sen terra foron para as principais cidades, que quedaron saturadas. As oportunidades de emprego volvéronse cada vez máis raras, formando unha masa de traballadores miserábeis.[miniatura|200px|[Cartel de propaganda da inmigración de xaponeses para o Brasil.|esquerda]]A política emigratoria do goberno xaponés tiña como principal obxectivo aliviar as tensións sociais debido á escaseza de terras cultivábeis e ó endebedamento dos traballadores rurais, permitindo así a aplicación de proxectos de modernización.

A partir da década de 1880, o Xapón incentivou a emigración dos seus habitantes a través de contratos con outros gobernos. Antes do Brasil, xa había emigración de xaponeses para os Estados Unidos (principalmente Hawai), Perú e México. No inicio do século XX, tamén houbo grandes fluxos de emigración xaponesa para colonizar os territorios recentemente conquistados de Corea e Taiwán. Só no Brasil e nos Estados Unidos se formaron grandes colonias de descendentes de xaponeses. Practicamente tódolos emigrantes que formaron grandes colonias en Corea e Taiwán volveron ao Xapón despois de que terminou a segunda guerra mundial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Relacións Brasil-Xapón
Valais

**Valais** (en alemán: *Wallis*, en arpitano: *Valês*, en francés: *Valais*, italiano: *Vallese* e romanche: *Vallais*) é un cantón de Suíza, arredor do Val do Ródano. As súas linguas oficiais son o francés e o alemán, aínda que tamén se fala o arpitano.

## Concellos
Cantón de Friburgo

O **cantón de Friburgo** (en francés: *Fribourg*, alemán: *Freiburg*, en italiano: *Friburgo*, en romanche: *Friburg*) é un cantón da confederación Suíza.

## Notas e referencias
Strada statale 80 del Gran Sasso d'Italia

miniatura|250px|Strada statale 80 del Gran Sasso d'Italia (SS 80)
A '''Strada statale 80 del Gran Sasso d'Italia (SS 80)''', que une L'Aquila con Téramo, ou ''Strada regionale 80 del Gran Sasso d'Italia (SR 80)'', de Téramo a Giulianova, é unha importante strada statale e rexional italiana. Une a capital da rexión coa costa.

No tramo central a estrada foi destinada a fin turístico e denominada Strada maestra del Parco.

## Percorrido
Ten a súa orixe en L'Aquila, por Viale Corrado IV, e diríxese cara ao norte, onde toca os *comuni* de San Vittorino, Cermone e Arischia. De aí a estrada pasa a ser típicamente de montaña e comeza a súa subida cara ao Gran Sasso d'Italia; a 1.299 msnm atravésase o paso fronteirizo de Capannelle e penetra no val do Vomano, onde se pasa pola localidade de Ortolano. Continuando cara ao leste a estrada atravesa Fano Adriano, Montorio al Vomano, Villa Tordinia e, descendendo cara á chaira, chégase a Téramo. Despois da cidade o trazado faise chairo e fluído e, superado San Nicolò a Tordino (última *frazione* da cidade de Téramo), pásase pola estación de Bellante (na *frazione* de Bellante Stazione, en Bellante), crúzase coa Autostrada A14, pola cal se chega a Giulianova, onde a ruta segue o camiño pola strada statale 16 Adriatica.
Historia da lingua inglesa

A **lingua inglesa** é un idioma da rama Xermánica occidental da rama anglofrisia falado por máis de 300 millóns de persoas como lingua materna en todos os continentes e varios centos de millóns máis como lingua secundaria.

A súa **historia** pasa por varias etapas ao longo de máis de 1500 anos. Antes de chegar á posición de lingua franca mundial da que desfruta hoxe, o inglés evolucionou desde as linguas dos invasores xermanos de Britannia no século V D.C., que con substrato latín, escandinavo e celta foron conformando o inglés antigo. Posteriores invasións, como a Normanda de 1066 e adiantos tecnolóxicos como a introdución da imprenta permitiron forxar a lingua inglesa falada hoxe.

## O inglés antes do inglés: Antecedentes 
## Inglés antigo (*Old English*) 
:*Véxase inglés antigo

## Inglés medio (*Middle English*) 
:*Véxase inglés medio

## Inglés moderno temperán (*Early Modern English*) 
## Inglés moderno (*Modern English*) 
## Semellanzas coa historia da lingua galega 
O programa da CRTVG Ben falado! estabeleceu semellanzas entre a historia da lingua inglesa e a historia da lingua galega, falando dos "séculos escuros do inglés".
Metrónomo

miniatura|Metrónomo de corda
O **metrónomo** é un instrumento que dá un sinal auditivo ou visual permanente para indicar un *tempo*, o que nos permite interpretar unha peza musical. Úsase sobre todo para o estudo das partituras para a posta en marcha dunha interpretación ou a busca da minutaxe dunha obra musical.

## Historia 
Partindo do principio que un metro de fío cun peso balancéase á velocidade de 1 segundo, por movementos *isócronos* (que non teñen a mesma amplitude, pero si a mesma duración) e tras observar que as oscilacións son proporcionais á altura do fío, Étienne Loulié (1637-1702) inventa o primeiro metrónomo graduado, dunha altura de 2 metros e pulsación ou latexo mudo.

Inventado en Ámsterdam en 1812 polo reloxeiro holandés Dietrich Nikolaus Winkel (~1780-1826), o metrónomo tradicional de pulsación audible foi patentado en 1816 polo alemán Johann Nepomuk Maelzel.
A grande evasión (álbum)

***A grande evasión*** é o terceiro disco do grupo santiagués Ataque Escampe, publicado no 2009. Ademais de estar dispoñible en formato CD, pódese descargar en mp3 de balde na páxina do selo A Regueifa Plataforma.
Por primeira vez, Ataque Escampe deixa de ser estritamente acústico para introducir algúns elementos eléctricos neste álbum.

## Lista de cancións 
# "A grande evasión"
# "Europa e o ballet"
# "Turnip fields forever"
# "Narval"
# "Lavacolla"
# "A febre"
# "Sempre nos matan"
# "Os vingativos"
# "Ti es Lawrence?"
# "Alvedro"
# "O futuro da navegación"
# "O último vampiro"
# "No estómago dun crocodilo"
# "Estrela errante"
# "Peinador"
# "A abordaxe final"
# "Criptozooloxía aplicada"
# "Non hai lúa"
# "Alcatraz"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Descarga do álbum en A Regueifa Plataforma
* videoclip de "Criptozooloxía aplicada" dirixido por Rafa Pazos
Cantón de Schaffhausen

O **cantón de Schaffhausen**, oficialmente en alemán **Kanton Schaffhausen** (en alemán suízo: Kanton Schafuuse, en francés: Canton de Schaffhouse, en italiano: Canton Sciaffusa, en romanche: Chantun Schaffusa), é o cantón máis setentrional de Suíza e atópase case na súa totalidade ao norte do río Rin. Malia que o seu único idioma oficial sexa o alemán, a lingua coloquial é o dialecto alemánico do alemán suízo oriental, o chamado Schaffhauserdeutsch. O cantón recibe o nome da súa capital e vila máis poboada, Schaffhausen.

## Xeografía 
Situado ao norte da Confederación Suíza, bordeando Alemaña e apenas enteiramente á beira dereita do Rin, o cantón componse de tres partes: a central, onde se atopa a capital cantonal, Schaffhausen, e que posúe no interior das súas fronteiras o enclave alemán de Büsingen am Hochrhein, a oriental, que contén as comunas de Stein am Rhein e Ramsen e a occidental, formada polas comunas de Buchberg e Rüdlingen. Linda cos cantóns de Zürich e de Turgovia.

O cantón de Schaffhausen culmina no Hagen, unha montaña da cordilleira de Randen, a 912 metros de altitude. O punto máis baixo atópase ás beiras do Rin, en Buchberg, con 344 metros de altitude. Abrangue un territorio de 298,42 km2, o que o converte no sétimo cantón máis pequeno de Suíza.

## Notas
Distrito de Chuquibamba (Arequipa)

O **Distrito peruano de Chuquibamba** é un dos oito distritos que conforman a Provincia de Condesuyos, situada no Departamento de Arequipa, pertencente á Rexión Arequipa, Perú.

## Capital
A súa capital é a cidade de Chuquibamba.

## Poboación
O distrito ten unha poboación aproximada de 5 000 persoas, na súa maioría adicada á actividade agrícola como fonte principal de ingresos económicos.

## Economía
A actividade básica de Chuquibamba é a agricultura como o cultivo do millo, papas, orxo, quinua e cabaza (chamada localmente 'zapallo') que son empregados para o consumo interno. A cabaza é o produto máis cotizado nas zonas de Arequipa, Camaná e Majes. O manexo de rega é por gravidade con auga que chegan do nevado Coropuna e a través do Río Blanco e xurdimentos de augas subterráneas ou mananciais.

Unha pequena parte da poboación adícase á gandaría, empregando a alfalfa como alimento para o gando vacún e ovino que se comercializa nas cidades de Arequipa e Lima. Tamén conta con micro industrias de plantas queixeiras de onde se obteñen produtos lácteos: Manteigas, iogur e o o famoso queixo chuquibambino apreciado nas grandes cidades do Perú.

## Cultura
En Chuquibamba o idioma predominante na poboación é o castelán. Tamén é e foi unha terra prodixiosa en artistas como 'Los Errantes', 'Los Trovas' e outros que destacan na música especialmente 'El Huayco' que aflora coas tradicionais serenatas chuquibambinas, mediante as cales declárase o amor á súa amada.

### Etnografía
Dentro dos costumes chuquibambinas temos os entroidos, onde participan toda a poboación dividida en barrios (Belén, Copacabana, Arequipa Barrios, Vallecito) e sectores como os (Tres errantes, Papachacra, Carmenalto, Chiringay, Siguan, Cuyay, Buena Vista) que participan con caravanas de cantantes interpretando famosos cánticos do entroido, así mesmo preséntanse cunha fermosa raíña que engalana o seu carro alegórico. Estes entroidos teñen unha semana de duración, até finalizar coa queima do 'ñocarnavalón', lectura do testamento e o 'corta monte' o domingo despacho de entroidos.
Provincia de Tango

**Tango** (丹後国, たんごのくに, *Tango-no-kuni* ou 丹後, たんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Kyoto, na parte de San'in na rexión de Kinki, na illa de Honshu.

Tango limitaba coas provincias de Tajima (但馬), Tanba (丹波) e Wakasa (若狭).
Donón, O Hío, Cangas

**Donón** é unha pequena aldea da parroquia do Hío, ao oeste do concello de Cangas, famosa polas súas praias e vistas privilexiadas das illas Cíes e Ons. Segundo o IGE, en 2011 tiña 173 habitantes (83 homes e 90 mulleres).

## Etimoloxía
Donón é un termo derivado do celta "dunium", que se relaciona co deus Donn "O Escuro", o deus celta da morte e un dos fillos de Míl na saga irlandesa. Consérvase unha casa de Donn na costa irlandesa onde se despedía ao morto na súa derradeira viaxe.

## O Santuario do Facho
Está coroado polo "Facho", un antigo santuario romano dedicado ao deus lar Berobreo. A escavación no Monte do Facho forma parte dun proxecto de investigación adicado ao estudo da romanización dos santuarios indíxenas no occidente hispánico. A primeira campaña levou ao achado do santuario de Berobreo ata agora descoñecido. Atopáronse máis de 180 aras, moitas delas *in situ*, e observouse a existencia dos lugares da súa colocación exacta. Algunhas localizacións forman parte dun recinto maior. O santuario dátase entre os séculos III-IV d.C. e construíuse enriba dun castro anteriormente abandonado. O primeiro asentamento parece datar da Idade de Bronce e ter un gran tamaño, o segundo xa pertencente á segunda metade do primeiro milenio é un castro da mediano tamaño. Foi abandonado pola grande influencia romana aínda que seguiu existindo como santuario de peregrinación sobre as ruínas do poboado.

## Praias
Posúe dúas praias principais, a de Melide e a de Barra, esta última unha das praias nudistas máis coñecidas de Galiza.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Cabo do home, Cangas, Galiza.jpg|Cabo Home.
Ficheiro:Praia de Cabohome, Donón, O Hío, Cangas.jpg|Praia de Cabo Home.
Ficheiro:Candas del Morrazo faro de cabo Home.JPG|Faro de Cabo Home.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Hío
### Parroquias de Cangas
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
**Guía Completa del mundo Celta*. Miranda Green. Oberón, 2004. É a versión en castelán do "Dictionary of Celtic Mith and Legend" (Thomas&Hudson, 1992).
Moris Carrozzieri

**Moris Carrozzieri**, nado o 16 de novembro de 1980 en Giulianova (nos Abruzos) é un futbolista italiano. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o US Lecce.