open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Francisco Tárrega

**Francisco de Asís Tárrega Eixea**, nado en Vila-real, Castelló o 21 de novembro de 1852, e finado en Barcelona o 15 de decembro de 1909, foi un compositor e guitarrista español.

## Traxectoria 
Un accidente marcou a súa nenez cando, ó parecer, caeu a unha cal nun descoido da súa coidadora, e a súa vista quedou danada. O seu pai, por medo a que quedase cego, trasladouse a Castelló de la Plana para que asistise a clases de música e puidese gañarse a vida como músico.

Entrou no Conservatorio de Madrid en 1874, onde estudou composición con Emilio Arrieta. A finais de 1870 ensinaba guitarra (Emilio Pujol e Miguel Llobet foron alumnos seus) e daba concertos con regularidade. Virtuoso do seu instrumento, era coñecido como o *Sarasate da guitarra.* En 1880 deu recitais en París e Londres.

Durante o inverno de 1880, substituíu o seu amigo e guitarrista Luis de Soria nun concerto en Novelda (Alacant), cidade onde coñeceu a súa futura esposa, María Rizo.

### Xiras e concertos 
En 1881, despois dun concerto en Lión, chegou a París, onde coñeceu os personaxes máis importantes da época. Actuou en varios teatros, e foi convidado a tocar para a raíña Isabel II de España. Logo de tocar en Londres, volveu a Novelda para contraer matrimonio coa súa prometida María Rizo.

Realizou frecuentes xiras: Perpiñán (Francia), Cádiz (España), Niza (Francia), Mallorca (España), París, Valencia e máis. En Valencia coñeceu a Conxa Martínez, rica viúva que o tomou baixo a súa protección artística e que lle ofreceu a el e á súa familia unha casa en Barcelona. Alí é onde compuxo a maior parte das súas máis famosas obras.

De volta dunha viaxe a Granada escribiu o trémolo *Recuerdos de la Alhambra*, e en Alxeria chegoulle a inspiración para compoñer *Danza mora*. Alí coñeceu a Camille Saint-Saëns e máis tarde, en Sevilla, escribiu a maior parte dos seus *Estudios*. Ó seu querido amigo e compositor Tomás Bretón dedicoulle o *Capricho árabe*.

Instalouse en 1885 en Barcelona, e alí morreu o 15 de decembro de 1909.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Andia, Rafael: *Francisco Tárrega, Collected guitar works, Reprints of early editions*. Chanterelle 1001 e 1002.
Dicionario de pronuncia da lingua galega

O ***Dicionario de pronuncia da lingua galega*** é unha ferramenta que fornece un modelo de pronuncia para as palabras da lingua galega. Foi presentado en 2010 polo Instituto da Lingua Galega e a Real Academia Galega.
Está coordinado por Xosé Luís Regueira a partir do proxecto *Dicionario fonético galego*. Luís Iglesia Besteiro, Belén Regueira e Noemi Basanta fixeron a locución.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
**Dicionario de pronuncia da lingua galega*
Kunimitsu Takahashi

, nado en Tokyo o 29 de xaneiro de 1940 e finado o 16 de marzo de 2022, foi un piloto de motociclismo e automobilismo xaponés. Está considerado como o creador do *drifting*. Foi o presidente da GT-Association, os organizadores da serie Super GT, de 1993 a 2007.

## Traxectoria
Na tempada de carreiras de motociclismo de Grand Prix de 1961, Takahashi converteuse no primeiro piloto xaponés en gañar un Gran Premio de motociclismo montando unha Honda (250cc) na vitoria en Hockenheim. Os seus mellores acabados foron un cuarto lugar no campionato mundial de motociclismo de 250cc de 1961 e un cuarto lugar no campionato mundial de motociclismo de 125cc de 1962, ambas as dúas tempadas con Honda. Resultou gravemente ferido no Gran Premio de motociclismo da illa de Man TT de 1962, e pasouse ás carreiras de automóbiles en 1965. Gañou catro Grandes Premios na súa carreira de motociclismo.

## Carreiras de automóbiles 
Participou nunha carreira de Fórmula Un, o Gran Premio do Xapón de 1977, o 23 de outubro de 1977, pilotando un Tyrrell. Este foi de feito o mesmo coche que Kazuyoshi Hoshino usou no Gran Premio do Xapón de 1976. Takahashi terminou 9º na súa única participación nun Gran Premio, polo que non conseguiu puntos de campionato. Desde a tempada 1987 ata a tempada 1992 de Fórmula 3000, competiu no campionato de Fórmula 3000 do Xapón. Tamén competiu en oito carreiras das 24 Horas de Le Mans entre 1986 e 1996. Nas 24 Horas de Le Mans de 1995, o seu equipo competiu cun Honda NSX, gañando a clase GT2 e terminando oitavo na xeral.

## Rexistro de carreiras
### Resultados nas carreiras de motociclismo 
(clave) (Carreiras en *italica* indican volta rápida)

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Kunimitsu Takahashi career statistics at MotoGP.com 
*Official Team Site
Lappajärvi

**Lappajärvi** (en sueco *Lappo*) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 3.135 habitantes. A superficie do termo municipal é de 522,98 km², dos cales 102,89&nbsp;km² son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 7,45 hab./km².

O municipio recibe o seu nome do lago Lappajärvi, un dos poucos lagos de Finlandia formados polo impacto dun meteorito.

Limita cos municipios de Alajärvi, Evijärvi, Kauhava, Lapua, Vimpeli e Veteli, este último na rexión de Ostrobotnia Central.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello
Segunda onda do feminismo

A **segunda onda do feminismo** é un período de actividade feminista que comezou na década de 1960 nos Estados Unidos e que se espallou por todo o mundo occidental. Nos Estados Unidos, o movemento durou até comezos da década de 1980. Máis tarde, tornouse nun movemento mundial moi forte na Europa e en partes da Asia, como Turquía e Israel, onde comezou na década de 1980. O movemento comezou outras veces noutros países.

Mentres a primeira onda do feminismo estaba enfocada principalmente no sufraxio e na derruba de obstáculos legais á igualdade de xénero (ou sexa, dereito ó voto, dereitos de propiedade, etc), a segunda onda do feminismo ampliou o debate para unha ampla gama de cuestións: sexualidade, familia, mercado de traballo, dereitos reprodutivos, desigualdades *de facto* e desigualdades *de iure*. Nunha época na que as mulleres alcanzaron grandes adiantos nas profesións, nos estamentos militares, nos medios de comunicación e nos deportes, en gran parte por conta do activismo da segunda onda feminista, este movemento tamén chamaba a atención para a violencia doméstica e problemas de violación conxugal, alén de loitar pola creación de proteccións para mulleres maltratadas e por mudanzas nas leis de custodia e divorcio.

A denominación foi cuñada en marzo de 1968 por Marsha Lear ó escribir en *The New York Times Magazine*, que ó mesmo tempo tamén usou "primeira onda do feminismo". Moitas historiadoras ven o fin da segunda onda feminista nos Estados Unidos no inicio dos anos 1980, coas disputas no seo do feminismo sobre temas como sexualidade e pornografía, que inaugurou a era da terceira onda do feminismo, no inicio da década de 1990.

## Notas
Xeografía feminista

A **xeografía feminista** ou **xeografía do xénero** é a corrente da xeografía humana que se localiza en teorías, métodos e críticas do feminismo ó estudo do espazo xeográfico, humano e social.

Tamén é a encargada de examinar as formas en que os procesos socioeconómicos, políticos e ambientais crean, reproducen e transforman non só os lugares onde vivimos senón tamén as relacións sociais entre os homes e as mulleres que alí viven e, tamén, á súa vez como as relacións de xénero teñen un impacto en devandito procesos e nas súas manifestacións no espazo e a contorna.

## Obxectivo 
A xeografía feminista ten por obxectivo fundamental completar a suposta parcialidade dos enfoques tradicionais, e analizar as variacións territoriais nas relacións de xénero, definir os patróns rexionais, desvelar en definitiva as interaccións entre xénero e territorio, salientando ó mesmo tempo a importancia básica de nivel socioeconómico.

## Eidos de estudo 
Máis que unha subdisciplina específica da xeografía, adoita considerarse parte dunha aproximación posmoderna máis ampla, a partir das teorías de Michel Foucault, Jacques Derrida ou Judith Butler entre outros.

Outras influencias máis recentes inclúen críticas de teóricos postocolonialistas. As xeógrafas feministas intercambian experiencias vividas con experiencias de grupos a nivel local máis que desenvolver teorías sen traballo empírico.

Moitas xeógrafas feministas estudan os mesmos temas, pero sempre dende a óptica das divisións de xénero. Este concepto amplíase ademais con outros temas como son o xénero, a familia, a sexualidade, etc.

## Notas
Primeira onda do feminismo

A **primeira onda do feminismo** refírese a un período de actividade feminista durante o século XIX e comezos do século XX en todo o mundo, en particular en países como Francia, o Reino Unido, o Canadá, os Países Baixos e os Estados Unidos. Este movemento inclinouse sobre cuestións xurídicas, principalmente na conquista do dereito ó voto feminino (o dereito de voto).

O feminismo ten súa orixe o século XVIII, especificamente na Ilustración, xa que neste movemento cultural e filosófico houbo unha controversia sobre a igualdade e as diferenzas de xénero. Na época xurdiu un novo discurso crítico que utilizou as categorías universais desta filosofía política. O movemento da Ilustración, por tanto, non era feminista nas súas raíces.

As orixes políticas do feminismo proveñen da Revolución Francesa (1789). Este evento elevou a igualdade xurídica, as liberdades e os dereitos políticos como seus obxectivos centrais, mais axiña veu a gran contradición que marcou a loita adiantada do feminismo: as liberdades, os dereitos e a igualdade legal que foron as grandes conquistas das revolucións liberais non afectaron ás mulleres. A teoría política de Rousseau proxectou a exclusión das mulleres dos eidos da propiedade e dos dereitos. Así, na Revolución Francesa, a voz das mulleres comezou a se expresar colectivamente.

O termo "primeira onda" foi cuñado en marzo de 1968 por Marsha Lear ó escribir en *The New York Times Magazine*, que ó mesmo tempo tamén usou o termo "segunda onda do feminismo". Na época, o movemento de mulleres loitaba contra as desigualdades afrontadas *de facto* polas mulleres, unha forma de distinguirse dos obxectivos das feministas anteriores.

## Notas
Terceira onda do feminismo

A **terceira onda do feminismo** comezou no inicio da década de 1990, como unha resposta ás supostas eivas da segunda onda, e tamén como unha resposta a iniciativas e movementos creados pola segunda onda. O feminismo da terceira onda quere desafiar ou evitar aquilo que ve como as definicións esencialistas da feminidade feitas pola segunda onda, que colocaría demasiada énfase nas experiencias das mulleres brancas de clase media e alta, e en cambio fomentando a percepción de que as mulleres son de "moitas cores, etnias, nacionalidades, relixións e orixes culturais ".

Unha interpretación posestruturalista do xénero e da sexualidade é central á maior parte da ideoloxía da terceira onda. As feministas da terceira onda frecuentemente enfatizan a "micropolítica", e desafían os paradigmas da segunda onda sobre o que é e o que non é bo para as mulleres. A terceira onda tivo a súa orixe no medio da década de 1980; líderes feministas con raíces na segunda onda, como Gloria Anzaldúa, bell hooks, Cherríe Moraga, Audre Lorde, Maxine Hong Kingston e diversas outras feministas negras, procuraron negociar un espazo dentro da esfera feminista para a consideración de subxectividades relacionadas á raza.

Esta onda do feminismo expande os temas feministas para incluír un grupo diversificado de mulleres cun conxunto de identidades variadas. Rebecca Walker cuñou o termo "terceira onda do feminismo" nun ensaio de 1992. Propúxose que Walker se convertese nun símbolo do foco da terceira na onda no queer e mulleres non brancas. As feministas da terceira onda ampliaron os seus obxectivos, con foco en ideas como a teoría queer e na abolición de expectativas e estereotipos baseados en xéneros. Ó contrario da posición determinada polas feministas da segunda onda sobre as mulleres na pornografía, o traballo sexual e prostitución, as feministas da terceira onda son bastante ambiguas e están divididas sobre estes temas (guerras sexuais feministas). Outro debate é causado polo chamado feminismo da diferenza, cuxo importante expoñente é a psicóloga Carol Gilligan, que defende que hai importantes diferenzas entre os sexos, mentres outras vertentes cren que non hai diferenzas inherentes entre homes e mulleres e que defenden que os papeis atribuídos a cada xénero instauran socialmente a diferenza.. A esta corrente lle seguiría a cuarta onda do feminismo, xa no século XIX.

## Notas
Violencia doméstica

miniatura|Lazo violeta empregado en campañas de concienciación para a violencia doméstica.
A **violencia doméstica** é un padrón de comportamento que implica violencia ou outro tipo de abuso por parte dunha persoa contra outra nun contexto doméstico, como no caso dun matrimonio ou unión de feito, ou contra nenos ou anciáns. Cando é perpetrada por un cónxuxe ou parella nunha relación íntima contra o outro cónxuxe ou parella denomínase violencia conxugal, podendo ocorrer tanto entre relacións heterosexuais como homosexuais, ou aínda entre antigas parellas ou cónxuxes. A violencia doméstica pode asumir diversos tipos, incluíndo abusos físicos, verbais, emocionais, económicos, relixiosos, reprodutivos e sexuais. Estes abusos poden asumir dende formas sutís e coercivas até violación conxugal e abusos físicos violentos como asfixias, malleiras, mutilación xenital feminina e ataques con ácido que provoquen desfiguración ou morte. Os homicidios domésticos inclúen a lapidación, inmolación de noivas, morte por dote e crimes de honra.

En todo o mundo, a esmagadora maioría das vítimas de violencia doméstica son mulleres, sendo tamén as mulleres as vítimas das formas máis agresivas de violencia. Nalgúns países, a violencia doméstica é moitas veces vista como xustificábel, especialmente en casos de ocorrencia ou sospeita de infidelidade por parte da muller, en que está legalmente permitida. A investigación ten confirmado que existe unha correlación directa e significativa entre o nivel de igualdade de xénero dun país e a prevalencia de violencia doméstica. A violencia doméstica é un dos crimes que menos se declara en todo o mundo, tanto no caso das mulleres como dos homes. Debido ó estigma social asociado á vitimización masculina, hai maior probabilidade de que as vítimas masculinas sexan obviadas polos servizos de atención.

A violencia doméstica ocorre cando o abusador cre que o seu abuso é aceptábel, xustificado ou improbábel de ser reportado. A violencia doméstica pode dar orixe a ciclos de abuso interxeracionais, creando a imaxe en nenos e outros membros da familia de que o abuso é aceptábel. Moi poucas persoas nese contexto son quen de se recoñecer no papel de abusadores ou vítimas, unha vez que a violencia é considerada unha disputa familiar que simplemente se descontrolou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vítimas mortais da violencia machista en Galicia
Saransk

**Saransk** (ruso: *Сара́нск*) é unha cidade de Rusia, capital da república de Mordovia, así como o seu centro financeiro e económico. Situada na conca do Volga onde se atopan os ríos Saransk e Insar, a uns 644,2 quilómetros ao leste de Moscova A súa poboación no ano 2017 era duns 314 789 habitantes.

No verán de 2018 a cidade de Saransk albergou varios xogos do Campionato Mundial de Fútbol.

## Historia 
O forte ruso Atemar, fundado en 1641, tomou o seu nome dunha cidade próxima de Mordvin, nese momento a fortaleza estaba na fronteira sueste do Tsarato de Rusia. O nome actual, "Saransk", refírese á situación da cidade no río Saransk. Pouco despois da fundación, a cidade converteuse nun importante centro comercial para os veciños de Erzya. Despois de 1708, Saransk foi outorgado á provincia de Azov e máis tarde ao gobernador de Kazan. En 1780, os asentamentos humanos foron recoñecidos como cidade e transferiuse novamente, esta vez ao goberno de Penza, en 1928 Saransk converteuse no centro administrativo do recentemente creado Okrug Nacional Mordervino, que se converteu na rexión autónoma de Mordovia en 1930. Os planificadores soviéticos reconstruíron o antigo centro nos anos 60 e 70. Engadindo amplas rúas e planeáronse a construción masiva de áreas residenciais.

## Clima 
Saransk ten unha versión relativamente fría do clima continental húmido con cálidos veráns e invernos fríos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mordovia
* Mundial de Fútbol Rusia 2018
Rostov Arena

O **Rostov Arena** é un estadio de fútbol ruso da cidade de Rostov do Don, no óblast de Rostov. O novo estadio, construído de acordo con todas as esixencias da FIFA, albergará cinco partidos do Mundial de Fútbol Rusia 2018. A súa capacidade de público é de 45.000 persoas para o Mundial, pero será reducido a 37.868 tras o remate do mesmo.

Ademais é a casa do FC Rostov da Liga Premier de Rusia, substituíndo ao Estadio Olimp-2.

## Mundial de Fútbol de 2018 
## Notas
Proxecto de probas Apollo-Soiuz

miniatura|250px|Representación artística da Soiuz 19 e a Apolo 111 acopladas en órbita.

O **proxecto de Probas Apolo-Soyuz** (*Apollo-Soyuz Test Project*) foi a primeira misión espacial tripulada internacional, levada a cabo pola Unión Soviética e os Estados Unidos, e durante a cal a Soiuz 19 e a Apolo 111 permaneceron unidas en órbita.

## Características 
A misión, que tivo lugar despois de que os Estados Unidos gañaran a carreira cara a Lúa, serviu para achegar politicamente ás dúas superpotencias. Previamente descartouse unha misión na que estivesen implicadas as estacións espaciais Skylab ou Saliut. Para o acoplamento entre as dúas naves construíuse un adaptador especial que pretendía funcionar como sistema de axuda entre naves en caso de que unha misión de calquera dos dous países estivera en perigo no espazo.

Os primeiros contactos para o que sería o xerme da misión tiveron lugar en 1969 e en outubro de 1970 estableceuse un grupo de traballo que conseguiría que en maio de 1972 se firmase un acordo para que a misión tivera lugar en 1975.

O 15 de xullo despegou a nave Soiuz 19 con Leonov e Valeri Kubasov a bordo, e unhas horas despois a Apolo 111, con Vance Brand, Deke Slayton e Thomas Stafford a bordo. Durante o día seguinte as naves manobraron nas súas respectivas órbitas para ir achegándose, ata que ás 11:10 GMT do 17 de xullo as dúas naves acopláronse. Stafford pasou 7 horas e 10 minutos na Soiuz, e Brande e Slayton 6 horas 30 minutos e 1 hora e 35 minutos respectivamente, mentres que Leonov pasou na nave Apolo 5 horas e 43 minutos e Kubasov 4 horas e 57 minutos.
thumb|250px|Stafford e Leonov danse a histórica aperta de mans despois de abrir a esclusa entre as naves.
Tras case 44 horas unidas as naves desacopláronse para facer un experimento no que a Apolo se afastou uns 50 metros e tapou o Sol desde o punto de vista da Soiuz para que esta puidese fotografar a coroa solar, despois do cal as naves volvéronse a acoplar. Tres horas despois desacopláronse definitivamente, manténdose un rato a 40 m de distancia entre elas para facer un experimento de observación no ultravioleta. A partir de entón cada nave seguiu a súa misión por separado, facendo diversos experimentos.

A nave Soiuz 19 tomou terra o 21 de xullo de 1975 ás 10:51 GMT sen novidade a 87 km de Arkalyk.

A nave Apolo amarou o 24 de xullo de 1975 ás 21:18 GMT a 7,3 km do buque New Orleans. Debido a un fallo da cápsula, unha vez na atmosfera, o interior viuse inundado de gases procedentes dos condutos de propelente, case afogando á tripulación, que unha vez no mar conseguiu ventilar a cabina e que lles custou un par de semanas de ingreso hospitalario.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 19
*Apolo 111

## Notas 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Francisco Pego Pita

**Francisco Pego Pita**, nado en Ortigueira o 22 de febreiro de 1868 e finado na Habana o 13 de novembro de 1940, foi un tabaqueiro galego-cubano.

## Traxectoria 
Emigrou á illa de Cuba en 1882 e entrou a traballar na fábrica tabaqueira Partagás, converténdose no seu xerente en 1906 e incorporándose como socio en 1914 compartindo propiedade con Ramón Cifuentes, denominándose a empresa Cifuentes, Pego y Compañía, aínda que mantivo Partagás como a marca dos seus produtos. Á súa fronte mellorou a calidade dos seus produtos e da súa fabricación, aumentando o prestixio da compañía e dos seus produtos, así como as exportacións aos mercados norteamericano, europeo e asiático. Foi presidente do Centro Gallego de La Habana en diversas ocasións (1925, 1929 e 1931) e tamén da Unión de Fabricantes de Tabaco e Cigarros.

esquerda|miniatura|Francisco Pego Pita no seu despacho.

## Notas 
## Véxase tamén
Kauhajoki

**Kauhajoki** é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 13.678 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.315,54 km2, dos cales 16,46 km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 10,53 hab./km².

Limita cos municipios de Isojoki, Karijoki, Kurikka e Teuva na súa mesma rexión, e Honkajoki e Karvia na rexión de Satakunta.

O concello é unilingüe en finés.

En 2008 foi escenario dun masacre escolar no instituto local, en que un mozo de 22 anos matou 11 persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kauhajoki
Barrio cristián de Xerusalén

miniatura|Imaxe do barrio cristián de Xerusalén.
miniatura|Mapa do barrio cristián.
O **barrio cristián** (en ,  Ha'Rova Ha'Notzrí,  ,  النصارىHarat al-Nasarí) é un do catro barrios da cidade antiga de Xerusalén. O barrio cristián está situado  pártea noroeste da cidade vella, estendéndose desde a Porta Nova, ao norte, ao longo do muro oeste até a Porta de Iafa - Muro das Lamentacións no sur, bordeando os barrios xudeus e armenios, así como a Porta de Damasco no Leste, onde bordea co Barrio Musulmán. Contén aproximadamente 40 sitios sacros do Cristianismo, entre eles a Igrexa do Santo Sepulcro, un dos lugares máis sagrados para os cristiáns.

## Características 
O barrio cristián creouse ao redor da Igrexa do Santo Sepulcro, que se atopa situada no corazón do mesmo. Ao redor da igrexa pódense atopar máis edificios relixiosos. O barrio non conta con moitas casas, e as que están concentradas en pártea sueste, preto da Porta de Xericó. No seu lugar hai gran cantidade de edificios relixiosos e educativos para os visitantes, tales como a Escola Luterana e a Escola de St. Pierre.

Os edificios cristiáns están repartidos ao longo do barrio. Ademais da Igrexa do Santo Sepulcro, que ocupa a maior superficie no barrio, destacan pola súa superficie o Patriarcado da Igrexa Ortodoxa de Grecia, o mosteiro Franciscano, San Salvador e o Patriarcado Latino de Xerusalén.

O barrio tamén ten tendas de recordos, cafetarías, restaurantes e hoteis. Todas están concentradas na súa maioría na rúa do mercado, rúa de David, e xunto ao Camiño Cristián. Algúns dos hoteis (como a Casa Nova e o hotel Católico Grego) foron construídos polas igrexas para aloxar aos visitantes, aínda que tamén hai hoteis privados.

Tamén hai pequenos museos como o do Patriarcado Grego Ortodoxo. En pártea suroeste do barrio hai unha piscina chamada "piscina de Hezkiyahuy" que se utilizou para depositar auga para o abastecer á área.

## Galería 

Ficheiro:Suq Aftimus.JPG
Ficheiro:Sepulchrecenter.jpg
Ficheiro:Jerusalem Holy Sepulchre BW 23.JPG
Ficheiro:Holy Sepulchre IMG 0442.jpg
Ficheiro:Jerusalem Christian Quarter Church St John the Baptist.JPG

## Notas 
## Véxase tamén
Pasar por Nida

***Pasar por Nida*** é unha obra de teatro escrita e dirixida por Roberto Salgueiro. Foi estreada o 30 de novembro de 2017 pola Aula de Teatro da Universidade de Santiago de Compostela no Teatro Principal de Santiago de Compostela.

A obra conta a historia dunha muller que traballa como restauradora nun país do norte de Europa e realiza unha viaxe para ver o mar Báltico.

«Empezamos cun proceso de traballo a partir da música, de espazos sonoros e de improvisacións. Segundo iamos avanzando, eu ía escribindo o texto para as actrices», explica o director da Aula de Teatro da Universidade, Roberto Salgueiro.

A compañía levou a obra por diferentes puntos de Galicia pero tamén a outros países, como Portugal ou Lituania.

O elenco de actores estivo formado por Lara Pouso, Carmen Tomás, Icía Rodríguez, Mar Pérez e  Noa Fernández.
Igrexa de Eskelhem

A **igrexa de Eskelhem** (sueco: *Eskelhems kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Eskelhem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Eskelhem estivo precedida por unha igrexa de madeira da cal non se conserva nada. Ao redor do ano 1200 foi substituída por un edificio de pedra. As paredes da nave da igrexa actual son todo o que queda dese primeiro edificio de pedra. Posteriormente a igrexa foi ampliada e reconstruída ata recibir a súa presente forma a mediados do século XIV. Internamente a igrexa está decorada con diferentes conxuntos de frescos. Un dos conxuntos é de finais do século XIII e o outro, realizado polo artista coñecido como Passionsmästaren, do século XV. Entre o mobiliario da igrexa destaca a pía bautismal do século XII, probablemnete realizada por Master Byzantios, e a cruz triunfal de ao redor do ano 1250.the triumphal cross, made around 1250 both deserve mention.

## Galería de imaxes 

Eskelhems kyrka - KMB - 16000200016878.jpg|Vista dende o sur
Portal sur do coro da igrexa de Eskelhem.jpg|Portal do coro
Eskelhems kyrka - KMB - 16000200017086.jpg|Interior da igrexa

## Notas
French Bee

**French Bee**, anteriormente **French Blue**,[3] é unha aeroliña de baixo custo francesa baseada no aeroporto de París-Orly. Opera unha rede de rutas de longo alcance entre París e Punta Cana, San Francisco, Papeete e Reunión. A súa sede atópase na comuna de Belleville-sur-Vie, no departamento de Vendée.

## Historia 
A aeroliña fundouse no ano 2016 como French Blue, creada polo Groupe Dubreuil. Groupe Dubreuil tamén é o propietario de Air Caraïbes. O primeiro voo a Punta Cana foi o día 10 de setembro dese mesmo ano. French Blue tamén opera algúns voos no nome de Air Caraïbes dende o 1 de xullo de 2016.

En novembro de 2017 a compañía foi renomeada como French SAS. Para evitar problemas legais coa aeroliña estadounidense JetBlue o 30 de xaneiro de 2018 anunciouse que pasaría a chamarse French Bee.

## Frota 
[thumb|[Airbus A350]]
En abril de 2018 a frota de French Bee estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Rol de xénero

miniatura|Nenas que xogan con bonecas e os nenos con coches.
Os **roles de xénero** son crenzas, ideas preconcibidas e prexuízos que foron construídos e pasaron culturalmente en sociedades ó longo do tempo, e que reparten os atributos das persoas entre homes e mulleres, limitando as súas respectivas expectativas de vida e posibilidades de desenvolvemento persoal.

A socioloxía estuda os roles sociais de xénero no comportamento de homes e mulleres, así como as importantes diferenzas que existen na división de roles entre ambos sexos, que dependen de cada sociedade, cultura, lugar e tempo determinados. Están moi presentes na nosa sociedade: nos medios de comunicación, na publicidade, na linguaxe, na asignación de responsabilidades e obrigas no eido familiar e no desenvolvemento das relacións emocionais. Por exemplo, no mundo occidental, un dos roles asignados tradicionalmente a homes é o de ser responsable das actividades produtivas e as actividades de representación política, mentres que un dos roles asignados tradicionalmente para as mulleres é a de ser responsable das relacións afectivas e coidar da familia e das persoas dependentes.

## Notas
Paedocypris progenetica

***Paedocypris progenetica*** é unha especie de carpa endémica de Sumatra e Bintan (Indonesia) onde se atopa na turba e en ríos de augas negras. É o peixe coñecido máis pequeno no mundo, alcanzando as femias un tamaño máximo de 10,3 mm, os machos 9,8 mm e o espécime maduro máis pequeno coñecido, unha femia de 7,9 mm. Foi o vertebrado máis pequeno até o descubrimento da ra *Paedophryne amauensis* que foi oficialmente descrita en xaneiro do 2012.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kottelat, M., R. Britz, H.H. Tan and K.-E. Witte, 2005. *Paedocypris*, a new genus of Southeast Asian cyprinid fish with a remarkable sexual dimorphism, comprises the world's smallest vertebrate. Proc. Royal Soc. Biol. Sci. 273:895-899.
.bak

En informática, **.bak** é unha extensión de arquivo que xeralmente adoita sinalar unha copia de seguridade dun ficheiro.

Cando un programa está a punto de sobrescribir un ficheiro existente (por exemplo, cando o usuario garda un documento no que está traballando), o programa primeiro pode facer unha copia do ficheiro existente anexando .bak ó nome do ficheiro. Este esquema común de nomes .bak permite recuperar contidos orixinais do arquivo se houbese algún problema. Un usuario pode facer a man unha copia do arquivo antes do cambio e poñer .bak ó final do nome do arquivo.

Están xeneralizados tamén outros esquemas de nomenclatura para este traballo: ficheiro~, ficheiro.orig, ficheiro.old, entre outros.

Aplicacións de base de datos como FoxPro e SQL Server usan ficheiros .bak para facer unha copia de seguridade das súas bases de datos e outras aplicacións. XML shell tamén crea ficheiros .bak no seu proceso de autogardado. Non son automaticamente eliminados, polo que esta tarefa debe ser feita manualmente após o proceso que os utiliza é detido, en caso de desexalo.

##   Programas que utilizan .bak 
Isto é unha lista parcial de aplicacións que xeran .bak (nalgúns casos é unha configuración opcional):

* Apophysis7X
* Alteryx
* Aspell
* Audacity
* AutoCAD
* Blue Griffon
* Cubase
* Draftsight
* Family Tree Maker
* Finale Notepad
* FoxPro
* FormZ
* Google Chrome
* Grabilla
* HxD
* HyperCam
* JavaFX Scene Builder
* Lazarus
* LMMS
* MATLAB
* Minitab
* Mupen64
* Notepad++
* NUPS
* Opera
* Outlook Express
* Password Safe (.ibak)
* Photoshop
* PScad
* Sony Vegas
* SQL Server
* SCIA Engineer
* Steinberg Cubase
* Starbound
* TeamViewer Manager
* Terraria
* Turbo C++
* UltraEdit
* VEE
* WhatsApp
* Windows (BOOTSECT.BAK)
* WinMerge
* Word
* Zmodeler

## Notas 
## Ligazóns externas 
* ficheiro BAK
* Comandos FoxPro que crean ficheiros de copia de seguridade  (.BAK & .TBK)
Loris Karius

**Loris Sven Karius**, nado en Biberach an der Riss, Alemaña o 22 de xuño de 1993, é un futbolista alemán que xoga como porteiro. O seu club dende 2018 é o Beşiktaş JK, onde xoga cedido polo Liverpool FC da Premier League.

## Traxectoria 
Karius comezou a xogar ó fútbol na SG Mettenberg e uniuse en 2001 ás categorías inferiores do SSV Ulm 1846 Fußball. En xullo de 2005 trasladouse á canteira do VfB Stuttgart. En xullo de 2009 saíu da Sub-17 de VfB e trasladouse a Inglaterra para a Sub-18 do Manchester City Football Club.

Karius xogou o seu primeiro partido con reserva do Manchester City, contra a reserva do Wigan Athletic, o 13 de abril de 2010.

### Mainz 05 
En agosto de 2011 Loris foi cedido polo 1. FSV Mainz 05. o 22 de xaneiro de 2012 Karius foi nomeado por primeira vez no partido do xuvenil, contra o Bayer 04 Leverkusen, pero non entrou ó campo de xogo.

Na tempada 2012/13 foi segundo porteiro despois da perda por lesión de Heinz Müller, detrás de Christian Wetklo. Despois da expulsión de Wetklo o 1 de decembro de 2012, no partido contra o Hannover 96 (2-1) Karius entrou dende o banco no minuto 52 e debutou na portaría do primeiro equipo do Mainz. Nos anos seguintes foi o porteiro titular.

O contrato de Loris con Mainz 05 estendeuse até 2018.

### Liverpool F.C. 
O 24 de maio de 2016, foi presentado como novo reforzo para a portaría do Liverpool Football Club. Foi titular no equipo que xogou a final da Champions League 2018 celebrada en Kíiv, onde encaixou 3 goles na derrota do Liverpool contra o Real Madrid.

## Selección nacional 
O seu debut na selección nacional sub-16 o 16 de setembro nun partido amigable contra Bélxica (5-0). Xogou ademais outros dous partidos. Coa selección sub-17 Karius participou no Torneo de Catro Nacións en 2009, onde xogou contra Serbia (1-0).

Dende entón, Loris xogou partidos nas seleccións sub-18, sub-19 e sub-20.

## Notas
Inaxio Kortabarria

**Inaxio Kortabarria Abarrategi**, nado en Arrasate (Guipúscoa) o 31 de xullo de 1950, é un ex futbolista vasco. Xogaba de defensa central e foi capitán da Real Sociedad na década de 1970 e comezos dos anos 1980.

## Traxectoria 
Xogador formado na canteira da Real Sociedad, debutou no primeiro equipo en 1971, tras xogar os anos anteriores no filial, o San Sebastián Cf. Kortabarria mantívose 14 tempadas no primeiro equipo do club donostiarra, nos que disputou 355 partidos de Liga e anotou 16 goles. En total disputou 442 partidos oficiais e marcou 22 goles coa Real.

Coa Real Sociedade viviu a consolidación do club na Primeira división española e posteriormente os anos dourados deste club. Logrou o subcampionato de Liga de 1979-80, no ano no que a Real bateu unha marca de imbatibilidade aínda vixente na competición doméstica española. Logrou os títulos de Liga de 1980-81 e 1981-82. Tamén gañou a Supercopa de España de 1982, primeira edición dese torneo, e alcanzou as semifinais da Copa de Europa en 1983.

Foi autor do primeiro gol da Real Sociedade no histórico empate a 2 de 1981 contra o Sporting de Xixón que supuxo o primeiro título de Liga da Real Sociedade. Tamén é lembrado por saír o 5 de decembro de 1976 durante os prolegómenos dun derbi vasco xunto ó capitán do Athletic Club, José Ángel Iribar, ó céspede do Estadio de Atotxa portando unha Ikurriña. Daquela, esta bandeira era aínda ilegal e a foto de ambos os capitáns portando a insignia vasca converteuse nunha importante icona da transición no País Vasco e un importante fito no proceso de legalización e aceptación dese símbolo.

A súa retirada produciuse en 1985, a piques de cumprir os 35 anos de idade. O seu posto na defensa realista viña sendo ocupado dende 1983 de forma habitual por Agustín Gajate.

## Selección nacional 
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en 4 ocasións, sen marcar ningún gol.

Malia ser un dos mellores defensas españois da época, Kortabarria non volveu xogar coa selección española despois de 1977. Esa ausencia debeuse á renuncia do propio xogador á selección. Kortabarria é o único futbolista vasco que renunciou pública e abertamente a xogar coa selección española por mor das súas ideas independentistas.

Tamén disputou 2 partidos amigables coa selección de fútbol do País Vasco.

## Notas
Recursos Integrados da Lingua Galega

O Portal **RILG (Recursos Integrados da Lingua Galega)** é unha plataforma que ofrece os seus servizos de consulta desde 2006, tendo como obxectivo a integración, explotación conxunta e difusión dos recursos textuais e léxicos de tecnoloxía lingüística da lingua galega xerados en distintos proxectos realizados polo Instituto da Lingua Galega (ILG) da Universidade de Santiago de Compostela e polo Seminario de Lingüística Informática (SLI) e o Grupo TALG (Tecnoloxías e Aplicacións da Lingua Galega) da Universidade de Vigo.

Desde 2018, o Portal RILG inclúe o banco de terminoloxía multilingüe do bUSCatermos grazas á colaboración do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela.

## Recursos
### Corpus de Lingua Galega no RILG
* Tesouro Informatizado da Lingua Galega (TILG)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos xurídicos)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos de ecoloxía)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos de economía)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos de informática)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos de socioloxía)
* Corpus Técnico do Galego (CTG) (textos de medicina)
* Corpus Xelmírez - Corpus Lingüístico da Galicia Medieval

### Corpus paralelos de tradución
* Corpus CLUVI (latín-galego-portugués-portugués-catalán-francés-italiano-español-inglés-alemán-éuscaro-chinés, textos da Biblia)
* Corpus CLUVI (galego-español, textos xurídicos)
* Corpus CLUVI (inglés-galego-francés-español, textos do Correo da Unesco)
* Corpus CLUVI (inglés-galego, programas informáticos)
* Corpus CLUVI (inglés-galego, textos literarios)
* Corpus CLUVI (francés-galego, textos literarios)
* Corpus CLUVI (alemán-galego, textos literarios)
* Corpus CLUVI (galego-español, textos literarios)
* Corpus CLUVI (español-galego-catalán-euskara, textos da revista Consumer)
* Corpus CLUVI (español-galego, textos de turismo)
* Corpus CLUVI (galego-chinés, subtitulado filmes)
* Corpus CLUVI (inglés-galego, subtitulado filmes)
* Corpus CLUVI multimedia (inglés-galego, subtitulado filmes)
* Corpus Paralelo SensoGal (SemCor inglés-galego)

### Dicionarios galegos no RILG
* Dicionario de Dicionarios
* Dicionario de Sinónimos do Galego
* Galnet - WordNet 3.0 do Galego
* DBpedia do Galego
* Dicionario de Dicionarios do Galego Medieval
* bUSCatermos
* Termoteca - Banco de Datos Terminolóxico da Universidade de Vigo
* Neoteca - Banco de Datos de Neoloxismos da Universidade de Vigo
* Aquén - Banco de Datos de Toponimia Galega
* Dicionario CLUVI inglés-galego
* Dicionario CLUVI francés-galego
* Dicionario CLUVI español-galego

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* RILG. Recursos Integrados da Lingua Galega
Hexagrama

O termo **hexagrama**, do grego εξα (*hexa*, seis) e γραμμα (*gramma*, "trazo"), pode referirse a:
* **Hexagrama**, figura xeométrica con forma de estrela de seis puntas;
****Hexagrama unicursal**,  símbolo esotérico-ocultista baseado nesta figura xeométrica;
* **Hexagrama**, moeda bizantina de prata.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* **Estrela de David**
Permiso por maternidade

[dereita|miniatura|200x200px|Celebración do permiso por maternidade no [Parlamento Europeo.]]
O **permiso por maternidade** é un beneficio laboral dispoñible en case todas as nacións. que prevé a ausencia remunerada do emprego para poder coidar dun neno ou para realizar tarefas que proporcionen benestar ó neno. O "permiso por paternidade" normalmente inclúe excedencia laboral por maternidade, paternidade e adopción. En 2014, a Organización Internacional do Traballo revisou as políticas de permiso de maternidade en 185 países e territorios, concluíndo que tódolos países, agás os Estados Unidos e Papúa-Nova Guinea, posúen leis que protexen o permiso por maternidade. Estas leis difiren lixeiramente entre si, dependendo de se a remuneración é pagada pola entidade empregadora ou pola seguridade social.

Nalgunhas xurisdicións, a excedencia laboral familiar esténdese ás situacións de familiares doentes. A miúdo, os requisitos de elixibilidade son estabelecidos pola lei.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dereito laboral
* Xornada de traballo
* Dereito laboral
* Seguridade social
* Maternidade
Acoso sexual

O **acoso sexual** inclúe unha serie de ataques que van dende molestias até o abuso grave que pode chegar a involucrar actividade sexual. Considérase que o acoso sexual é unha forma de discriminación ilegal e é unha forma de abuso sexual e psicolóxico.

Para que exista o delito contra a liberdade sexual é preciso que o comportamento do acosador faga que a vítima dunha situación moi intimidatoria, hostil ou humillante.

Isto ocorre normalmente no lugar de traballo ou noutros eidos, como o ensino ou servizos habituais nos que poñer obxeccións ou rexeitar o acoso pode ter consecuencias negativas. Na lei de ocupación dos Estados Unidos, está definido como calquera interese ou comportamento sexual inadecuado no lugar de traballo, tendo o efecto de facer que o lugar de traballo sexa intimidatorio ou hostil. Algúns psicólogos e traballadores sociais cren que o acoso sexual grave ou crónico poden ter os mesmos efectos psicolóxicos sobre as vítimas que a violación ou a agresión sexual. A reacción violenta e as represalias por denunciar o acoso sexual pode agravar aínda máis os efectos. Por exemplo, en 1995, Judith Coflin suicidouse tras unha acoso sexual continuado por parte dos seus xefes e compañeiros (a súa familia foi indemnizada con máis de 6 millóns de dólares).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Committee for Children: Bullying and sexual harassment in schools 
*Quid Pro Quo Sexual Harassment Guide
Lionor de Castela

**Lionor de Castela** pode referirse ás seguintes persoas:

* **Lionor de Castela** (c. 1191-1244), filla do rei Afonso VIII de Castela e a raíña Lionor de Plantagenet e primeira esposa do rei Xaime I de Aragón.
* **Lionor de Castela** (c. 1202-1244), filla do rei Fernando III de Castela e esposa de Eduardo I de Inglaterra.
* **Lionor de Castela** (1256-1275), infanta de Castela, filla do rei Afonso X e de Violante de Aragón.
* **Lionor de Castela** (1307-1359), infanta de Castela, filla de Fernando IV e esposa do rei Afonso IV de Aragón.
* **Lionor de Castela la de los Leones** (m. c. 1413), filla ilexítima do rei Henrique II de Castela e señora da vila de Dueñas.
* **Lionor de Alburquerque** (c. 1374-1435), filla do infante Sancho de Castela e de Beatriz de Portugal e esposa do rei Fernando I de Aragón.
* **Lionor de Castela** (1393-1470), filla do duque Fadrique de Castela e neta de Afonso XI de Castela.
* **Lionor de Castela** (1423-1425), princesa de Asturias, filla do rei Xoán II de Castela e de María de Aragón.
* **Lionor Sánchez de Castela** (m. 1444), filla do conde Sancho de Castela e neta de Afonso XI de Castela.
Poscolonialismo

[miniatura|A terra nai e a súa descendencia colonial dependente. ([William-Adolphe Bouguereau, 1883).]]
O **poscolonialismo**, tamén coñecido como **teoría poscolonial**, trata dun conxunto de teorías que lidan co legado da colonización española e portuguesa dende o século XVI até o XIX, ou coa británica e francesa durante o século XIX. Como teoría literaria, ou postura crítica, trata a literatura producida en países que foron ou son aínda colonias doutros países. Tamén analiza os efectos do coñecemento producido nos países colonizadores sobre os países colonizados, ou os seus habitantes. A teoría poscolonial formou parte das ferramentas críticas dos anos 1980. Esta trata moitos aspectos das sociedades que sufriron o colonialismo: o dilema de constituír unha identidade nacional ó espertar do xugo colonial, a maneira na que os escritores de países colonizados tentan articularse e mesmo celebrar as súas identidades culturais e reclamalas ós colonizadores, os xeitos en que o coñecemento dos países colonizadores axudaron a elaborar unha determinada subxectividade nos colonizadores (a perpetuación das imaxes dos colonizados como seres inferiores), pero tamén o xeito en que ese coñecemento xerou tamén revoltas anticoloniais.

O poscolonial, no sentido de condición poscolonial, debe entenderse, como di Mahmood Mamdani, como unha reversión do colonialismo mais non como un substituto.

## Caracterización 
Dende o punto de vista da súa recepción académica, o termo poscolonialismo foi utilizado de tres formas diferentes, aínda que estreitamente relacionadas, durante as últimas dúas décadas do século XX. Na súa acepción temporal, aparece como un período histórico iniciado en 1947 coa descolonización de África e Asia, unha vez rematada a segunda guerra mundial, cando se quebrantaron os fundamentos xeopolíticos da orde colonialista estabelecidos por Europa dende o século XVI. Os procesos emancipatorios en Asia e en África, a aparición dos nacionalismos do “Terceiro Mundo" e a súa inscrición ambigua nas zonas de influencia definidas pola Guerra fría. Na súa acepción discursiva, o poscolonialismo fai referencia ás literaturas producidas nos territorios ocupados durante a etapa colonialista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Historia do feminismo

A **historia do feminismo** implica a historia do movemento feminista e de pensadoras feministas. De acordo coa data, cultura e país, feministas ó redor do mundo tiveron, por veces, distintas causas e obxectivos. A maioría das historiadoras feministas occidentais defenden que todos os movementos que traballan pola obtención dos dereitos da muller deben ser considerados movementos feministas, aínda que non usen o termo para identificarse. Outros historiadores defenden que o termo deba ser restrinxido ós movementos feministas modernos e os seus descendentes. Estes historiadores utilizan o termo protofeminismo para describir movementos máis antigos.

A historia dos movementos feministas modernos en occidente está dividida en tres “ondas”. Cada unha é descrita como preocupada con distintos aspectos dos mesmos temas feministas. A primeira onda refírese ó movemento dende o século XIX até o comezo do século XX, que lidou maioritariamente co sufraxio das mulleres, dereitos laboristas e educativos para mulleres e nenas. A segunda onda (década de 60-80) lidaba coa desigualdade das leis, ben como as desigualdades culturais, e co papel da muller na sociedade. A terceira onda (finais da década de 1980-comezos da década de 2000) é vista tanto como unha continuación da segunda onda e como unha resposta ás eivas nela entendidas.

## Notas
La madre (telenovela)

***La madre*** é unha telenovela colombiana, creada por Cenpro Televisión con Coestrellas e producida polo RCN Televisión, idea orixinal de Mónica Agudelo. Está protagonizada por Margarita Rosa de Francisco que fai o papel dunha muller que debe dedicarse a coidar dos seus fillos nun dos momentos máis difíciles da súa vida, a separación co seu esposo. Trátase da primeira telenovela da Canle RCN, como canle privada.

## Personaxes 
* Margarita Rosa de Francisco como  María Luisa Caicedo de Suárez-Bernal 
* Héctor de Malba como Don Andrés Bernal 
* Alberto Pujol como Enrique Suárez 
* Teresa Gutiérrez como Lola 
* Carlos Benjumea como Álvaro 'Alvarito' Rodríguez 
* Vicky Hernández como Marta 'Martica' 
* Nórida Rodríguez como Graciela González 'Gegé' 
* Nicolás Montero como Javier Villegas 'El Javi' 
* Gregorio Pernía como Federico Suárez Caicedo 
* Andrea López como Cecilia Suárez Caicedo 
* Pedro Rendón como Francisco 'Pacho' Suárez Caicedo 
* Verónica Orozco como Lucía Suárez Caicedo 
* Luis Fernando Ardila como Don Mauricio 
* Alejandro Mora como Enrique 'Kike' Suárez Caicedo 
* Lino Martone como Miguel 
* Carolina Acevedo como Catalina Bernal 
* Ugo Armando como Father Martín
* Felipe Calero como Juan Andrés Bernal 
* Mario Duarte como Camilo 
* Gonzalo Escobar como Jaimito 
* Adriana Franco como Ester 
* Alcira Gil como Helena

## Versións 
* No ano 2000, TV Azteca lanzou un remake chamado *Todo por amor*, protagonizada por Angélica Aragón e o primeiro actor Fernando Luján.
* No ano 2011, Fox Telecolombia fixo un remake para a canle RCN Televisión chamado *Retrato de una mujer* protagonizado por Katherine Vélez e Patrick Delmas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Antonio Guntín Rodríguez

**Antonio Guntín Rodríguez**, finado en Pontevedra o 1 de agosto de 1886, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi redactor de *La República*. Foi secretario da Sociedad Juegos Florales de Pontevedra. Gañou o premio de *La Ilustración Gallega y Asturiana* no certame literario e musical celebrado en Pontevedra en agosto de 1880 coa obra *Cartilla agraria para Galicia*, que foi publicada polo mesmo periódico en 1881. Finou en Pontevedra con 38 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Guntín

Co nome de **Antonio Guntín** podemos referirnos a:

***Antonio Guntín Rodríguez**, xornalista e escritor galego (m. 1886).
***Antonio Guntín Dapena**, sindicalista galego (1907-1935).
SEAT Arosa

miniatura|dereita|SEAT Arosa TDI
O **SEAT Arosa** é un modelo de coche do segmento A fabricado por SEAT entre 1997 e 2004. É un coche con carrozaría hatchback de tres portas sucesor do SEAT Marbella e antecesor do SEAT Mii.

A Mesa pola Normalización Lingüística solicitou o cambio do nome a **SEAT Arousa**, mais a empresa non accedeu.

## Versións
## Notas