Niki Lauda

**Andreas Nikolaus "Niki" Lauda**, nado en Viena, Austria, o 22 de febreiro de 1949 e finado na mesma cidade o 20 de maio de 2019, foi un piloto austríaco de Fórmula 1 de orixe galega, tres veces Campión do Mundo de F1. Posteriormente, empresario de aviación, que fundou e dirixiu dúas liñas aéreas e foi xerente do equipo de carreiras Jaguar de Fórmula 1 durante dous anos.

## Os primeiros anos nas carreiras 
Nado en Viena, Austria, nunha familia rica. Aínda que se di que o seu avó paterno era Juan Lauda Crespo, orixinario de Galicia, segundo fontes austríacas o seu avó paterno foi o empresario vienés Hans Lauda.
Lauda converteuse en piloto de carreiras a pesar da desaprobación da súa familia. Logo de comezar cun Mini, Lauda pasou á Fórmula Vee, comezou a correr na Fórmula 1 co equipo March en 1971. Tivo ao principio pouco éxito, tanto no equipo March como no BRM, ao que se incorporou en 1973, pero deu o seu gran salto deportivo cando o seu compañeiro de equipo en BRM, Clay Regazzoni, volveu ao equipo Ferrari na tempada . O lendario propietario do equipo, Enzo Ferrari, requiriu a opinión de Regazzoni sobre o condutor austríaco, e ao recibir boas refencias inmediatamente fichouno.

## Ferrari 1974-1977 
Logo dun mal comezo na década de 1970 que culminaron nun desastroso comezo da tempada 1973, Ferrari rexurdiu da man de Luca di Montezemolo en . A fe do equipo nun descoñecido Láuda foi recompensada rapidamente por un segundo posto na súa carreira de debut co equipo, o Gran Premio da Arxentina. A súa primeira vitoria nun Grand Prix e a primeira para Ferrari desde 1972, conseguiuna só tres carreiras máis tarde en España. A pesar de que foi Lauda quen marcou a pauta da tempada, logrando seis 'pole position' consecutivas, unha mestura de inexperiencia e falta de fiabilidade mecánica significaron que Lauda gañara só unha carreira máis ese ano, o Gran Premio dos Países Baixos de 1974. Terminou cuarto no campionato de pilotos e demostrou un empeño extraordinario para probar e mellorar o coche.

A tempada de  comezou lentamente para Lauda, acadando só un quinto lugar nas primeiras catro carreiras, logo gañou catro das cinco carreiras no novo Ferrari 312T. Confirmando o seu primeiro Campionato Mundial cunha quinta vitoria na última carreira do ano, o GP dos Estados Unidos. Tamén se converteu no primeiro e único piloto en facer o circuíto de Nürburgring en menos de 7 minutos, o que se considerou unha gran fazaña xa que era 2 millas máis longo do que é hoxe en día.

A diferenza de 1975, Lauda dominou o inicio da tempada , gañando catro das seis primeiras carreiras e terminou segundo nas outras dúas. No momento do seu quinto triunfo do ano no GP do Reino Unido, tiña máis do dobre de puntos que os seus máis próximos rivais Jody Scheckter e James Hunt, e un segundo título mundial consecutivo parecía unha formalidade. Sería unha fazaña non lograda desde que Jack Brabham lograra os campionatos de  e . Tamén parecía que ía gañar a maioría das carreiras nunha tempada, unha marca en poder de Jim Clark desde .

[miniatura| Niki Lauda nas practicas en [Nürburgring no Gran Premio de Alemaña de 1976]]

Unha semana antes do Gran Premio de Alemaña de 1976 no temible circuíto de Nürburgring, (a pesar de que el era o piloto máis rápido no circuíto nese momento) Lauda tratou de boicotear o circuíto, en gran parte debido a problemas de seguridade. A maioría dos outros pilotos votaron en contra e a carreira seguiu adiante. Na segunda volta nunha curva a esquerda moi rápida antes de Bergwerk, o Ferrari de Lauda saíuse da pista, sospéitase que debido a unha avaría na suspensión traseira, golpeou un terraplén e arroiou o coche de Brett Lunger un Surtees- Ford. O Ferrari de Lauda estalou en chamas, a diferenza de Lunger, que quedou atrapado entre os cascallos. Os pilotos Arturo Merzario, Brett Lunger, Guy Edwards e Harald Ertl chegaron ao lugar poucos despois, pero antes de que fosen capaces de sacar a Lauda do seu coche, este sufriu queimaduras graves na cabeza e inhálou gases tóxicos quentes que danaron os seus pulmóns e o sangue. A pesar de que Lauda estaba consciente e foi capaz de saír a pé inmediatamente despois do accidente, máis tarde entrou en coma.
 
Lauda sufriu grandes cicatrices das queimaduras, que se converteron, posiblemente, no seu atributo máis famoso aos ollos da opinión pública. Só fixo unha cirurxía reconstructiva suficiente para conseguir que as súas pálpebras funcionasen correctamente, pero nunca sentiu a necesidade de facer nada máis. A orella dereita case desapareceu. Desde o accidente levou sempre unha gorra para cubrir as cicatrices na súa cabeza. Utilizou sempre a gorra para a publicidade dos patrocinadores.

Con Láuda fora da competición, Ferrari boicoteou o Gran Premio austríaco en protesta polo que consideraban un trato preferente para o piloto de McLaren James Hunt nos GP español e británico. Pensouse incluso en Carlos Reutemann, como un posible substituto.

Lauda volveu ás carreiras só seis semanas (dúas carreiras) máis tarde, terminando cuarto no GP de Italia. En ausencia de Lauda, Hunt reduciu a súa desvantaxe na clasificación do Campionato do Mundo. Logo das vitorias no Canadá e Estados Unidos, Hunt púxose a só tres puntos por detrás de Lauda antes da última carreira da tempada, o GP do Xapón.

Lauda cualificou en terceiro lugar, detrás de Hunt, pero no día da carreira houbo choivas torrenciais e Lauda retirouse logo de dúas voltas, indicando que el creu que era perigoso seguir nesas condicións. Hunt liderou a carreira durante a maior parte do gran premio, ata que unha picada fíxolle perder posicións. Conseguiu remontar, ata a terceira posición, o que lle valeu o título mundial por un só punto. A pesar disto, Lauda é visto como un dos máis valentes exemplos no automobilismo.

Así a todo a relación de Lauda con Ferrari viuse gravemente afectada pola súa decisión de retirarse da carreira, e tivo que soportar unha difícil tempada de , a pesar de vencer comodamente o campionato mundial grazas á súa regularidade. Logo de anunciar a súa decisión de abandonar Ferrari a final da tempada, Lauda anticipou dito abandono ante a decisión de Ferrari de incorporar a un terceiro coche ao entón descoñecido Gilles Villeneuve no Gran Premio do Canadá de 1977.

## Brabham, retirada, regreso con McLaren e segunda retirada 
[miniatura| right | Cinco anos logo do seu primeiro retiro, Lauda gañou o seu terceiro título da condución dun [McLaren MP4 / 2 .]] 
En 1978 fichou por Brabham por un salario de 1 millón de dólares, Lauda disputou dúas tempadas sen éxito, en boa medida debido ao radical deseño do coche, cunha aerodinámica asistida por turbinas. Tras a súa única vitoria, o coche foi inmediatamente descualificado. No Gran Premio do Canadá, Lauda informou ao propietario da escuadra, Bernie Ecclestone, do seu desexo de retirarse inmediatamente, pois non desexaba "seguir conducindo en círculos". Lauda, que fundara unha compañía de voos charter, regresou a Austria para dirixir a compañía a tempo completo.

Necesitaba diñeiro para o seu novo negocio, e en 1982 Lauda volveu á competición, sentindo que aínda tiña moito que dicir na Fórmula 1. Logo dunha exitosa proba con McLaren, o único problema foi convencer ao patrocinador do equipo Marlboro de que aínda era capaz de gañar. Lauda demostrou que aínda era moi capaz cando, na terceira carreira, gañou o Gran premio do oeste dos Estados Unidos de 1982. Lauda gañou o terceiro campionato mundial en  por medio punto sobre o seu compañeiro Alain Prost.

1985 foi unha mala tempada para Lauda, con trece abandonos en dezaseis carreiras. quedou cuarto no Gran Premio de San Marino de 1985, quinto no Gran Premio de Alemaña de 1985, e obtivo unha única vitoria no Gran Premio dos Países Baixos de 1985. Esta resultou ser a súa derradeira vitoria nun Gran Premio. Retirouse para sempre ao final da tempada.

## A vida logo da Fórmula 1 
Logo da súa segunda retirada da Fórmula 1 en 1985, Lauda volveu á executiva da súa aeroliña, Lauda Air. Tamén foi nomeado asesor de Ferrari como parte dun esforzo de Montezemolo para rexuvenecer o equipo. En 1999 tras a venda da compañía ao socio maioritario Austrian Airlines, dirixiu o equipo Jaguar de Fórmula 1 en 2001-2002 . A finais de 2003, fundou unha nova aeroliña, Niki. Lauda ten licenza de piloto comercial e de cando en vez actúa como capitán nos voos da súa aeroliña.

Foi incluído no International Motorsports Hall of Fame en 1993 e desde 1996 e comentarista de Fórmula 1 para a televisión austríaca e alemá de RTL. Foi, con todo, foi criticado duramente por chamar a Robert Kubica "polaco" en directo en maio de 2010 no Gran Premio de Mónaco.

Niki Lauda escribiu cinco libros.

A Lauda coñéceselle polo nick "a rata" ou "SuperRat" debido ao seu prominente aliñamento dos dentes.

Lauda tivo dous fillos coa súa primeira esposa, Marlene: Mathias, tamén piloto de carreiras, e Lukas, preparador do seu irmán. A parella divorciouse en 1991. Tamén ten un fillo fóra do matrimonio, Christoph. En 2008 casou con Birgit, que era 30 anos máis nova ca el e foi azafata da súa aeroliña. Ela tamén doaralle un ril a Lauda cando o ril que recibira do seu irmán anos antes fora rexeitado polo seu corpo. En setembro de 2009 Birgit deu a luz a xemelgos, un neno e unha nena.

## Cine 
miniatura|right|Daniel Brühl, Niki Lauda e Peter Morgan na estrea de *Rush* en Viena, Austria
A batalla de  na F1 entre Niki Lauda e James Hunt foi dramatizada na película de 2013 *Rush*, onde Lauda foi interpretado por Daniel Brühl. O propio Lauda fixo un cameo ao final da película. Neste punto Lauda dixo sobre a morte de Hunt, "Cando me comunicaron que morrera aos 45 anos dun ataque ao corazón non me sorprendeu, estaba triste." Tamén dixo que Hunt era un do seu pequeno número de amigos, unha das poucas persoas que respectaba e o único home ao que envexara.

## Resultados completos na Fórmula 1 
Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en *italicas* indican volta rápida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía