open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Andar21

***Andar21*** foi unha revista electrónica de poesía publicada desde o 29 de maio de 2001 até o 15 de xaneiro de 2012.

## Historia e característica s
Con máis de 200 colaboradores de distintos países, ***Andar21*** foi un dos primeiros proxectos colaborativos da cultura galega en Internet. "Algúns dos colaboradores da revista son autores que comezan, con vontade de construíren unha carreira literaria e á busca de novos espazos de publicación pero este non é o único público de Andar21. Entre os colaboradores hainos habituais, outros ocasionais e tamén os que se achegan á revista desde fóra. Están os emigrantes que encontran un novo espazo de comunicación desde Buenos Aires ou Murcia pero tamén os escritores, principalmente do ámbito da lusofonía, que entran tamén así en diálogo coa creación literaria galega."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Copia do Andar21 do 27 de xaneiro de 2012 en Internet Archive
Illa Young

**Illa Young** é unha das illas máis pequenas das Granadinas e forma parte do estado San Vicente e as Granadinas. Atópase inmediatamente ao sur da illa de San Vincente, separada dela por unha canle de aproximadamente 180 m de ancho. O nome remóntase ao ex gobernador británico de San Vicente  William Young.

## Xeografía 
A illa Young pertence ás Granadinas, un arquipélago das Antillas Menores, pertence administrativamente á Parroquia de San Xurxo, a illa está a 180 m ao sur da illa principal San Vicente na entrada da Baía de Calliaqua e está formada por roca volcánica. Inmediatamente ao sur da illa Young, a menos de 60 metros da illa, atópase o Fort Duvernette, do século XVIII e parcialmente esculpido nun afloramento cônico de 60 metros.

## Tráfico e turismo 
A pequena illa só se pode acceder a un pequeno transbordador que viaxa regularmente desde e cara a San Vicente. A illa é de propiedade privada e antes de 1974 comezaron os traballos para a construción dun complexo de vacacións de luxo. Na actualidade, o asentamento inclúe 29 casas.

## Notas
## Véxase tamén
Tálero de Prusia

[miniatura|180px|[Anverso dun **tálero de Prusia** de 1777 cuñado en Berlín a nome de Frederico II.]]
[miniatura|180px|[Reverso (moedas)|Reverso da mesma moeda]]
O **tálero de Prusia** (en alemán: *Preußischer Taler*), tamén coñecido como **reichstaler de Prusia**, foi a principal unidade monetaria do Reino de Prusia entre 1750 e 1857.

## Historia 
A partir de 1750, este tálero tiña un valor diferente ao do reichstaler utilizado nos estados alemáns do norte como unidade de conta, equivalente a ​1⁄12 dun marco de Colonia de prata fina, ou 16,70357 g, en lugar dos ​1⁄14 do reichstaler de Prusia amoedado. O cambio foi determinado polo financeiro e director da Casa da Moeda de Berlín Johann Philipp Graumann (1706-1762), no marco dunha reforma do sistema monetario prusiano, motivo polo cal este sistema de 14 táleros por marco pasou a ser coñecido como *Graumannscher Fuß* ("Pé de Graumann").

Ata 1821, o tálero prusiano dividíase en Brandenburgo en 24 *groschen*, e cada un deles en 12 *pfennige*. En Prusia propiamente dita, estaba subdividido en 3 floríns (*gulden*), cada un deles en 30 *groschen* e cada groschen en 18 *pfennige*. En 1821, a moeda de Prusia foi unificada, e o tálero pasou a estar dividido en 30 *silebrergroschen*, cada un de 12 *pfennige*. Foi a raíz desta reforma cando o reichstaler pasou a denominarse oficialmente "tálero de Prusia" (*Preußischer Taler*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cuhaj, G. S.; Michael, T. (2013). *Standard Catalog of World Coins: 1701-1800*. 6ª ed. Krause Publications. ISBN 978-1440238840
* Krause, C. L.; Mishler, C. (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801-1991*. 18ª ed. Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1
### Outros artigos 
* Tálero
* Reichstaler
* Vereinstaler
* Reichsmünzordnung
* Unión Alfandegueira Alemá
José Crespo

***José Crespo Villar**, avogado e político galego (1808-1881).
***José María Crespo Rodríguez**, profesor e escritor galego (1882-1971).
***José Crespo López-Mora**, político galego, alcalde da Coruña (1895-1964).
***José Crespo Torres**, sindicalista e político galego (1905-1936).
***José Santiago Crespo Pozo**, frade mercedario e escritor galego (1909-1978).
***José Crespo Iglesias**, político galego, alcalde de Lalín (n. 1959).
Borough de Londres

Un '''*borough* de Londres'* é un tipo de distrito inglés existente na rexión do Gran Londres. Hai un total de trinta e dous, doce de eles e a *City of London* forman o Londres interior (*Inner London*), mentres que os outros vinte constitúen o Londres exterior (*Outer London*).

Westminster, chamada Cidade de Westminster, posúe ademais o status de cidade, mientres que Greenwich, Kingston upon Thames e Kensington e Chelsea posúen o status de concellos reais.

## Lista dos *boroughs* e mapa 
dereita|senmarco|350x350px

 A Cidade de Londres (*City of London*) non está considerada un *borough*.

## Ligazóns externas 
* Sitio web oficial dos *borougs'' de Londres
Mathieu Peybernes

**Mathieu-Philippe Peybernes**, nado o 21 de outubro de 1990 en Tolosa, é un futbolista profesional francés da canteira do Sochaux, que actualmente xoga como defensa central no Club Deportivo Lugo da Segunda División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Reichsmünzordnung

A ***Reichsmünzordnung*** (expresión alemá; en galego: "ordenanza imperial sobre a cuñaxe") foi unha tentativa de reforma monetaria que perseguía a unificación das moi diversas moedas en uso ao longo do Sacro Imperio Romano Xermánico no século XVI.

## Historia 
[miniatura|[Carlos V, Sacro Emperador Romano-Xermánico|Carlos V recibe a *Confessio Augustana* na sesión da Dieta de Augsburgo do 25 de xuño de 1530.]]
A ordenanza foi emitida en varios pasos na Dieta de Augsburgo entre a década de 1520 e a de 1560, aínda que non chegou a ser adoptada na súa integridade por todos os príncipes e gobernantes dentro do Imperio.

En 1551, o kreuzer foi presentado como padrón da moeda pequena de prata, de xeito que 72 kreuzer equivalían a un florín (*gulden*) de ouro ou a un *guldengroschen* de prata, en tanto que 68 facían un tálero. O establecemento dunha moeda de ouro e outra de prata de valor equivalente resultou problemático, xa que o valor da moeda de ouro tendeu a aumentar con respecto ao da de prata. De feito, axiña o florín adquiriu no comercio máis valor que o oficial de 72 kreuzer, o que levou á supresión, en 1559, da proporción estable que vinculaba as moedas de ambos os metais, baixo o imperio de Fernando I. Logo deste cambio, o florín ou *gulden* pasou a dividirse en 75 kreuzer e presentouse o ducado como unha moeda de ouro adicional. Pola súa banda, o guldengroschen de prata pasou a valorarse en 60 kreuzer, e pouco a pouco foi caendo en desuso en favor do tálero.

En 1566, a Dieta foi forzada a recoñecer oficialmente a nova organización do sistema monetario que se fora creando os anos precedentes e instituíu o reichstaler (de 29,23 gramos, con prata de 889 milésimas) como a moeda oficial do Imperio, que mantivo tal status ata o inicio do século XVIII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Kreuzer
* Tálero
* Reichstaler
* Florín
* Ducado

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Döring, E. (1854). *Handbuch der Münz-, Wechsel-, Mass- und Gewichtskunde*. Koblenz.
* Flor, A. (1838). *Münz-Zustände*. Altona.
*Kahnt, H.; Knorr, N. (1986). *Alte Maße, Münzen und Gewichte. Ein Lexikon.* Bibliographisches Institut. Leipzig. Páxina 395. ISBN 3-411-02148-9
Doctor Strange (filme de 2016)

***Doctor Strange*** é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Scott Derrickson. Baséase no personaxe de Marvel Comics Doctor Strange e foi producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. Foi o décimo cuarto filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O guión foi escrito por Jon Spaihts e C. Robert Cargill, e está protagonizado por Benedict Cumberbatch no papel do cirurxián Stephen Strange, xunto con Chiwetel Ejiofor, Rachel McAdams, Benedict Wong, Michael Stuhlbarg, Benjamin Bratt, Scott Adkins, Mads Mikkelsen e Tilda Swinton. No filme, Strange aprende os segredos das artes místicas logo de que a súa carreira como doutor rematase nun accidente de coche.

Varias adaptacións de Doctor Strange estiveron en fase de desenvolvemento dende mediados da década de 1980, até que Paramount Pictures adquiriu os dereitos cinematográficos en abril de 2005 en nome de Marvel Studios. Thomas Dean Donnelly e Joshua Oppenheimer foron incorporados no proxecto en xuño de 2010 para escribir o guión. En xuño de 2014, Derrickson foi contratado como director, xunto con Spaihts para reescribir o guión. Cumberbatch foi escollido para o papel epónimo en decembro de 2014, precisando dun cambio de calendario para non interferir nos seus outros compromisos. Isto permitiulle ó propio Derrickson ter tempo para traballar el mesmo no guión, coa axuda de Cargill. A fotografía principal comezou en novembro de 2015 no Nepal, antes de trasladarse ó Reino Unido e a Hong Kong, rematando na cidade de Nova York en abril de 2016.

*Doctor Strange* estreouse en Hong Kong o 13 de outubro de 2016, e lanzouse nos Estados Unidos o 4 de novembro en 3D e IMAX 3D. O filme recadou máis de 677 millóns de dólares en todo o mundo, foi louvado polos seus efectos visuais e o elenco, e foi nomeado nos Premios Óscar na categoría de mellores efectos visuais. A súa secuela, *Doctor Strange in the Multiverse of Madness*, está programada para a súa estrea o 7 de maio de 2021.

## Personaxes 
[miniatura|De esquerda a dereita: Cumberbatch, Derrickson, Swinton, McAdams, Ejiofor, Mikkelsen e Wong na [Convención Internacional de Banda Deseñada de San Diego de 2016.]]
* Benedict Cumberbatch como Dr. Stephen Strange
* Chiwetel Ejiofor como Karl Mordo
* Rachel McAdams como Christine Palmer
* Benedict Wong como Wong
* Michael Stuhlbarg como Nicodemus West
* Benjamin Bratt como Jonathan Pangborn
* Scott Adkins como Lucian
* Mads Mikkelsen como Kaecilius
* Tilda Swinton como Ancient One

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
A odisea de Astérix

***A odisea de Astérix*** (en ) é o vixésimo sexto volume da serie de banda deseñada Astérix, publicado orixinalmente en francés en 1981. É o segundo título da serie escrito e ilustrado por Albert Uderzo en solitario. O libro describe a viaxe de Astérix e Obélix a Oriente Medio. Está amplamente inspirado nos filmes de James Bond e nos relatos bíblicos.

Foi traducido ó galego por Valentín Arias, Xavier Senín e Isabel Soto e publicado pola Editorial Bruño en 2008, nun volume conxunto cos títulos *O gran foxo* e *O fillo de Astérix*.

## Notas
Centre d'Estudis d'Opinió

O '''Centre d'Estudis d'Opinió'*, (en galego, *Centro de Estudos de Opinión''), tamén coñecido polas súas siglas **CEO**, é o órgano da Generalitat de Catalunya encargado de realizar as enquisas sobre intención de voto, valoración de partidos e líderes políticos, así como os estudos postelectorais.

## Creación e sede 
Foi creado por decreto o 11 de xaneiro de 2005, e por lei, como organismo autónomo, o 6 de xullo de 2007.

Ten a súa sede na rúa Pau Claris, 138 de Barcelona. Anteriormente, estas tarefas desenvolvíaas o Instituto de Estadística de Cataluña (IDESCAT).

## Funcións 
Cada ano o CEO realiza catro sondaxes de opinión, o chamado Barómetro de Opinión Política (BOP), que analiza profundamente o comportamento e a evolución das opinións políticas dos cataláns, así como os principais problemas que percibe a cidadanía, a valoración dos partidos políticos e dos seus líderes, as situacións sociolaborais etc. Ademais dos BOP, realiza os Índices de Satisfacción Política (ISP) e outros barómetros como valoración do goberno, debate de política xeral, perfil dos electores dos partidos parlamentarios, así como estudos puntuais como os valores democráticos, 30 anos despois do 15 de xuño de 1977. Taménm eectúa sondaxes da percepción do nivel de vida e das actitudes ante a política, valores básicos, circunstancias vitais e orientacións políticas, entre outros.

O director do CEO é nomeado polo Goberno catalán a proposta do conselleiro de Economía e Finanzas, e conta cun Consello Reitor que se encarga de planificar e programar a súa actividade. O Consello Reitor está constituído por un presidente, tamén nomeado polo executivo a proposta do conselleiro de Economía, e este, ao director, que ten voz pero non voto. Joan Rigol foi o seu primeiro presidente (2007-2011), que foi sucedido por Joan Marcete,

## Directores do CEO 
O CEO até o día de hoxe tivo dous directores:

* Gabriel Colomé (xaneiro de 2005 - xaneiro de 2010).
* Jordi Argelaguet (xaneiro de 2010 - actualidade).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do Centre d'Estudis d'Opinió.
* Decreto 1/2005, do 11 de xaneiro, polo cal se regula a elaboración e a publicidade dos estudos de opinión da Generalitat .
* Lei 6/2007, do 17 de xullo, do Centre d'Estudis d'Opinió.
* Acordo de goberno 11/1/2005 no que se crea o Centre d'Estudis d'Opinió.
* Páxina web oficial do CEO.
O aniversario de Astérix e Obélix. O libro de ouro

***O aniversario de Astérix e Obélix. O libro de ouro***

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Bruño
O papiro do César

***O papiro do César*** O tema central é a censura e a batalla pola información. O título fai referencia á obra clásica de Xulio César, *Commentarii de Bello Gallico* (traducido ó galego como *A guerra da Galia*).

Foi traducido ó galego por Xavier Senín e Isabel Soto e publicado por Edicións Xerais en outubro de 2015.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Edicións Xerais
Como caeu Obélix na marmita do druída cando era cativo

***Como caeu Obélix na marmita do druída cando era cativo*** (en ) é unha historia da serie de banda deseñada de Asterix escrita por René Goscinny e publicada orixinalmente en francés na revista *Pilote*, no número 291 (1965), con só uns poucos debuxos. En 1989, foi completamente ilustrada por Albert Uderzo e publicada como un álbum.

Foi traducido ó galego por Xavier Senín e Isabel Soto e publicado pola editorial Bruño en maio de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Bruño
Astérix en Italia

***Astérix en Italia*** (en ) é o trixésimo sétimo volume da serie de banda deseñada Astérix, sendo o terceiro libro en ser escrito por Jean-Yves Ferri e ilustrado por Didier Conrad. O libro foi lanzado internacionalmente en máis de 20 linguas o 19 de outubro de 2017 cunha tiraxe inicial de 5 millóns de exemplares.

Foi traducido ó galego por Xavier Senín e Isabel Soto e publicado por Edicións Xerais en outubro de 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Edicións Xerais
Ramziya al-Iryani

**Ramziya Abbas al-Iryani** () ou **al-Eryani**, nada en Iryan (gobernación de Ibb) en 1954 e finada en Berlín (Alemaña) o 14 de novembro de 2013, foi unha escritora, diplomática e feminista iemení.

## Traxectoria 
Fixo os estudos secundarios en Taiz e cursou Filosofía na Universidade do Cairo, licenciándose en 1977. Fixo tamén un mestrado en literatura árabe. En 1980 converteuse na primeira muller en unirse ao corpo diplomático iemení.

Comezou a publicar textos sendo adolescente. A súa novela *Ḍaḥīyat al-Jasha* ("A vítima da codicia", 1970) foi a primeira novela publicada por unha muller no seu país. En 1981 publicou o seu primeiro libro de contos, ''La'allahu ya'ud* ("El quizais volverá"). Desde entón escribiu varios volumes máis de ficción, así como varios libros infantís. Tamén escribiu un libro sobre mulleres pioneiras iemenís, *Raidat Yemeniyat'' (1990). Algúns dos seus relatos foron traducidos ao inglés nunha antoloxía de escritoras árabes.

Os seus escritos abordan cuestións de xénero nunha sociedade en boa medida patriarcal e islámica. Tamén escribiu sobre a importancia da educación para as mulleres na sociedade árabe.
Defendeu o feminismo no seu país, e alentou as mulleres a postularse para cargos políticos.

Morreu durante unha operación cirúrxica. Foi soterrada en Saná, no cemiterio de al-Rahma.

## Notas
Roberto I de Nápoles

miniatura|Roberto I de Nápoles
**Roberto I de Nápoles**, chamado *o Prudente*, nado en 1278 e finado en Nápoles en 1343, foi rei de Nápoles e conde da Provenza (1309 - 1343).

## Traxectoria 
### Orixes familiares 
Cuarto fillo do rei Carlos II de Nápoles e da raíña María de Hungría, sucedeu ao seu pai no trono de Nápoles en 1309. Era o irmán máis novo do rei de Hungría, Carlos Martel.

### Ascenso ao trono 
En 1309 foi nomeado herdeiro do seu pai ao trono de Nápoles e contou coa bendición do papa Clemente V. O seu sobriño Carlos I Roberto de Hungría, fillo de Carlos Martel e primoxénito de Carlos II de Nápoles, non reclamou a coroa napolitana por ser elixido herdeiro do reino húngaro á morte do seu pai.

Xefe do partido papal dos Güelfos, non foi quen de evitar a ruptura en 1330 co papa Xoán XXII.

Notábel protector das artes e dos seus estudos, foi amigo persoal de Bocaccio e Petrarca.

### Matrimonios e descendentes 
En 1297 casou con Roma con Violante de Aragón, filla de Pedro III de Aragón. Deste matrimonio naceu:
* o infante Carlos de Calabria (1298 - 1328), nomeado duque de Calabria e polo tanto herdeiro do reino.
* o infante Luís de Nápoles (1301 - 1310).

Á morte de Violante en 1302, Roberto I casou de novo o 21 de xuño de 1304 en Cotlliure (o Rosellón) con Sancha de Mallorca, filla do rei Xaime II de Mallorca. Deste matrimonio non tivo fillos.

A sucesión do reino recaeu na súa neta Xoana I de Nápoles debido á morte prematura do seu pai, Carlos, duque de Calabria, en 1328.
Feminacionalismo

**Feminacionalismo** ou **femonacionalismo** é un termo que describe a asociación entre un tipo de ideoloxía nacionalista e algúns postulados do movemento feminista con motivacións xenófobas.

O termo foi orixinalmente proposto pola académica Sara R. Farris para referirse aos procesos polos que certos poderes se aliñan con algunhas reivindicacións do movemento feminista co fin de xustificar posicións racistas, xenófobas ou aporófobas, apoiándoas sobre os prexuízos de que as persoas migrantes han de ser forzosamente machistas e de que a sociedade occidental é completamente igualitaria. Desta forma, faise uso das mulleres e os dereitos conseguidos para soster posturas en contra da inmigración, sendo cada vez máis común entre partidos de ultradereita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* *Purplewashing*
* Homonacionalismo
* Heteronacionalismo
* Etnocentrismo
* Islamofobia
* Feminismo islámico
* Feminismo negro
* Feminismo poscolonial
Campionato do Mundo de Baloncesto de 2019

O **Campionato do Mundo de Baloncesto de 2019** foi a 18ª edición da Copa do Mundo de Baloncesto da FIBA. O torneo tivo lugar na China e moveuse do ano 2018 a 2019, sendo a primeira vez dende 1967 que non tivo lugar no mesmo ano que a Copa do Mundo de Fútbol, que tivo lugar en 2018. A fase de grupos pasou de 24 a 32 equipos.

## Sedes 
## Sorteo 
O sorteo da primeira fase da competición tivo lugar o 16 de marzo de 2019 no Shenzhen Cultural Center de Shenzhen. A cerimonia tivo coma protagonistas ós Embaixadores Globais do Mundial de 2019, Kobe Bryant e Yao Ming, ademais do cantante estadounidense Jason Derulo e o cantante chinés Yang Chaoyue.

As 32 seleccións foron divididas en 8 bombos, nos que os sete mellores clasificados da Clasificación FIBA e máis a anfitrioa China foron encadrados nos bombos 1 e 2. Os equipos dos bombos 1, 4, 5 e 8 remataron nos grupos A, C, E e G; mentres que os equipos dos bombos 2, 3, 6 e 7 remataron nos grupos B, D, F e H.

A distribución dos bombos en cada grupo foi a seguinte (entre paréntesis indícase o posto na Clasificación FIBA a febreiro de 2019).

;Grupos A, C, E e G

;Grupos B, D, F e H

## Primeira fase 
### Grupo A 
Sede: Wukesong Arena, Pequín

### Grupo B 
Sede: Ximnasio Wuhan, Wuhan

### Grupo C 
Sede: Guangzhou Gymnasium, Guangzhou

### Grupo D 
Sede: Foshan International Sports and Cultural Center, Foshan

### Grupo E 
Sede: Shanghai Oriental Sports Center, Shanghai

### Grupo F 
Sede: Parque Deportivo Olímpico Xuvenil de Nanjing, Nanjing

### Grupo G 
Sede: Centro de Deportes da Bahía de Shenzhen, Shenzhen

### Grupo H 
Sede: Dongguan Basketball Center, Dongguan

## Segunda fase 
### Grupo I 
Sede: Foshan International Sports and Cultural Center, Foshan

### Grupo J 
Sede: Ximnasio Wuhan, Wuhan

### Grupo K 
Sede: Centro de Deportes da Bahía de Shenzhen, Shenzhen

### Grupo L 
Sede: Parque Deportivo Olímpico Xuvenil de Nanjing, Nanjing

## Rolda final 
### Final 

| style="vertical-align:top; align:left; width:33%;"|

|}

## Estatísticas 
### Líderes individuais 
|style="width: 33.33%;" align="left" valign="top" |

#### Rebotes 
|style="width: 33.33%;" align="left" valign="top" |

#### Asistencias 
|}

|style="width: 33.33%;" align="left" valign="top" |

#### Roubos 
|style="width: 33.33%;" align="left" valign="top" |

#### Minutos 
|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato do Mundo de Baloncesto
Manuel Caamaño Pato

**Manuel Caamaño Pato**, nado en Negreira o 4 de decembro de 1905, foi un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Alfredo Caamaño Ferreiro, e sobriño de Manuel Caamaño Ferreiro. Estudou Farmácia na Universidade de Santiago de Compostela. En 1930 foi multado con outros estudantes por repartir follas contra o bugallalismo en Negreira. Farmacéutico municipal de Fornelos de Montes dende 1935, promoveu a constitución do grupo de Izquierda Republicana no concello, do que foi elixido secretario en setembro de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse no Pazo de Cotón, e co seu irmán Alfredo Caamaño Pato pasou a Portugal, e por Francia chegou á zona republicana. Ao rematar a guerra marchou á República Dominicana en decembro de 1939. En 1941 exiliouse en México e despois en Venezuela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Corredor sahariano

[miniatura|*Cursorius cursor* en [Dibba, Emiratos Árabe Unidos]]
[miniatura|Ovo de *Cursorius cursor* no [MHNT]]

O **corredor sahariano**, tamén chamado simplemente **corredor** ou **corredeira**, (***Cursorius cursor***) é unha ave limícola da familia Glareolidae. Ambas as palabras do seu nome científico proceden do latín *cursor*, 'corredor', debido ao seu costume de correr para cazar insectos no chan en rexións secas abertas semidesérticas de Asia e norte de África.

## Descrición 
Teñen patas e ás longas e peteiros lixeiramente curvados cara a abaixo. A plumaxe do corpo é de cor area, que se vai facendo abrancazado na parte inferior da barriga. As plumas primarias da parte superior da á e a parte inferior da á son negros. O píleo e caluga son grises e ten unha liña ocular negra e un supercilio branco.

En voo lembra unha *Glareola* cos seus relaxados batidos de ás, ás bicudas e parte inferior das ás negra.

## Subespecies 
Distínguense tres subespecies, que son: De maneira máis descontinua, tamén existen núcleos reprodutores en áreas ao norte do deserto do Sáhara, incluídas bioxeograficamente dentro da rexión Paleártica occidental.

Na Península Ibérica existen algunhas citas homologadas, predominantemente primaverais, costeiras e meridionais, incluíndo un caso confirmado de reprodución en Almería durante 2001.

As illas Canarias acollen unha significativa poboación residente de corredor sahariano, concentrada na súa práctica totalidade en Lanzarote e Fuerteventura. Non obstante, no pasado tamén era localmente abundante no sur de Gran Canaria, pero terminou por extinguirse contra finais do século XX, debido á alteración ou completa eliminación das áreas semiesteparias desta illa. En Tenerife non hai probas claras da súa presenza como reprodutor, aínda que a especie é un visitante relativamente habitual das zonas máis áridas do sur da illa. pero poden reproducirse tamén en outono e inverno cando as condicións locais (especialmente a chuvia) son favorables.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* De Juana, E. 2006. Aves raras de España. Un catálogo de especies de presentación ocasional. Lynx Edicions. Barcelona.
* Del Hoyo, J., Elliot, A. e Sargatal, J. (Eds.) 1996. Hanbook of the birds of the world, Vol. 2. Lynx Edicions. Barcelona.
* Martín, A. e Lorenzo, J. A. 2001. Aves del archipiélago canario. Francisco Lemus Editor. La Laguna.
* Perrins, C. (Ed.) 1998. The complete birds of the Western Palearctic on CD-ROM. Oxford University Press. Oxford.
* Urban, E. K., Fry, C. H. e Keith, S. (Eds.) 1986. The birds of Africa,Vol. II. Academic Press. Londres.

### Ligazóns externas 
* Fotos do corredor sahariano en Oiseaux.net
* 
* 
* 
* 
* 
*
Cela, Angola

miniatura|230px|Vista do centro da cidade.
**Cela** é unha cidade e municipio da provincia de Cuanza Sul, en Angola.

## Xeografía 
miniatura|230px|Situación de Cela en Angola.
O municipio abarca unha extensión de 5 525&nbsp;km². polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 45,77 hab./km²

Encóntrase situado no centro-oeste do país, ao sur de Luanda, cerca do río Cuanza e da costa do océano Atlántico. Limita ao norte co municipio da Quibala, ao leste co municipio do Andulo, ao sur cos municipios de Bailundo e Cassongue, e ao oeste cos municipios de Seles e Ebo.

Comprende as comunas de:
* Waco Kungo (Uaco Cungo, en portugués), 
* Quissanga Kungo, e
* Sanga.

A sede do municipio é Waco Kungo.

## Historia 
Desde o século XVI, partes cada vez máis grandes de Angola quedaron baixo o dominio do Imperio colonial portugués.

No contexto das reformas administrativas do gobernador de Angola, Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho (1726-1780), a provincia de Cuanza Sul foi fundada en 1769, e Cela converteuse nun distrito da provincia.

Durante a Guerra civil angolana (1975-2002) Cela foi o escenario de intensos combates. Ademais das batallas, minas terrestres antipersoa no territorio provocaron unha diminución de toda a actividade económica, especialmente da agricultura. Despois do final da guerra civil, o regreso dos habitantes fuxidos e a recuperación da agricultura comezou lentamente. Diversos programas de apoio público tenderon a reducir a fame e a pobreza na cidade, a través de comedores escolares, atención médica mellorada, microcréditos e unha gran variedade doutras medidas. Dende 2012 varios proxectos de novas vivendas abordárose no municipio, especialmente nas comunas de Sanga e Quissanga-Kungo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cuanza Sul
* Waco Kungo
Varsha Adalja

**Varsha Mahendra Adalja**, nada en Bombai o 10 de abril de 1940, é unha escritora india en lingua gujarati.

## Traxectoria
É filla de Gunvantrai Acharya, novelista gujarati, e Nilaben. A súa familia procedía de Jamnagar. Estudou Gujarati e Sánscrito na Universidade de Bombai, rematando en 1960. Despois fixo un mestrado en Socioloxía en 1962. Estudou cunha bolsa na Escola Nacional de Drama de Delhi. Traballou como locutora na radio Akashvani de Mumbai entre 1961 e 1964.

Comezou a escribir en 1966. Entre 1973 e 1976 foi editora do semanario para mulleres *Sudha*, e entre 1989 e 1990 foino da revista *Gujarati Femina*. Desde 1978 traballou no Gujarati Sahitya Parishad. Traballou coas colonias de leprosos, en cárceres e cos adivasis.

En 1965 casou con Mahendra Adalja. A súa irmá Ila Arab Mehta é tamén escritora.

## Obra
[miniatura|Varsha Adalja na 47 conferencia anual de [Gujarati Sahitya Parishad (Consello Literario Gujarati).]]
Escribiu 40 libros, entre eles 22 novelas e sete libros de relatos. *Shravan Tara Saravada* (1968) e *Timirna Padchhaya* (1969) foron as súas primeiras novelas, seguidas de *Ek Palni Parakh* (1969). *Panch ne ek Panch* (1969), *Avajno Akar* (1975), *Chhevatnu Chhevat* (1976), *Pachha Farata* (1991) e *Pagala* (1983) son novelas de suspense. *Neelima Mrutyu Pami Chhe* (1977) é novela de suspense e social. *Atash* (1976) fala da violencia en Vietnam. *Bandivan* (1986) fala da corrupción nos cárceres. As súas outras novelas son *Ganth Chuutyani Vela* (1980), *Mrityudand* (1996), *Matinu Ghar* (1991), *Shag Re Shakoru* (2004), *Paratham Pagalu Mandiyu* (2008) e *Pagalu Mandu Hu Avkashma* (2005). Novelas curtas son *Mare Pan Ek Ghar Hoy* (1971), *Retpankhi* (1974) e *Khari Padelo Tahuko* (1983), que inclúe tamén o relato *Ek Karagar*. Recibiu tamén o Premio Soviet Land Nehru Award (1976),  Premio da Academia Gujarati Sahitya (1977, 1979, 1980), Premio Gujarati Sahitya Parishad (1972, 1975) e Premio K. M. Munshi (1997). Recibiu o Ranjitram Suvarna Chandrak en 2005, e os premios Nandshankar Mehta Chandrak, Saroj Pathak e Ramnarayan Pathak polos seus relatos.

## Notas
Carlos Martel de Anjou

miniatura|Escudo de armas de Carlos Martel de Anjou
**Carlos Martel**, nado en Nápoles o 8 de setembro de 1271 e finado na mesma cidade o 12 de agosto de 1295, coñecido como **Carlos I Martel**, **Carlos Martel de Anjou** ou, en italiano, **Carlo Martello**, foi o primoxénito do rei Carlos II de Nápoles da Primeira Dinastía Capetiana de Anjou-Sicilia e María de Hungría, filla do rei Estevo V de Hungría.

## Traxectoria
### Pretendente ao Reino de Hungría 
Aos 18 anos, en 1290, foi declarado polo Papa e polo partido eclesiástico como rei titular de Hungría como sucesor do seu tío materno Ladislau IV de Hungría, que morrera sen fillos e contra o cal o Papa xa declarara unha cruzada.

Non obstante, nunca obtivo o goberno de Hungría onde reinaba de forma efectiva o seu curmán André III de Hungría, da dinastía Árpád.

### Descendentes 
Casou con Clemencia de Habsburgo, a filla de Rodolfo I do Sacro Imperio Romano, coa que tivo tres fillos:
*Carlos Roberto (1288-1342), rei de Hungría.
* Beatriz (1290-1354), muller de Xoán II de La Tour du Pin.
*Clemencia (1293-1328), muller de Lois X de Francia.

Carlos Martel morreu novo, cos seus pais aínda vivos. O seu fillo, Carlos Roberto, recuperou os dereitos dinásticos ao trono de Hungría.

Parece que Carlos Martel era coñecido por Dante Alighieri, xa que cando aparece na súa Comedia do Paraíso de Venus, fala de xeito familiar co poeta florentino.
John George Kemeny

**John George Kemeny**, nado como **Kemény János György** en Budapest o 31 de maio de 1926 a linguaxe de programación BASIC en 1964 con Thomas E. Kurtz. Kemeny foi o 13.º presidente de Dartmouth College entre 1970 e 1981 e foi un pioneiro no uso de computadoras na educación universitaria. Kemeny presidiu a comisión que investigou o accidente de Three Mile Island en 1979.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Kemeny naceu en Budapest (Hungría) nunha familia xudía. Asistiu á escola primaria Rácz en Budapest e foi compañeiro de clase de Nandor Balazs. En 1938 o seu pai marchou só aos Estados Unidos e en 1940 levou a toda a familia Kemeny A familia de Kemeny estableceuse en Nova York, asistindo ao George Washington High School. Graduouse coas mellores notas da súa clase tres anos máis tarde. Este libro de texto, axeitado para seminarios avanzados, foi seguido por unha segunda edición en 1976, en que se incluíu un capítulo adicional sobre campos aleatorios por David Griffeath.

Kemeny e Kurtz foron pioneiros no uso de computadoras para a xente corrente. Tras experimentos iniciais co LGP-30, inventaron a linguaxe de programación BASIC en 1964, así como un dos primeiros sistemas de tempo compartido do mundo, o Dartmouth Time-Sharing System (DTSS). En 1974, a American Federation of Information Processing Societies deu un premio a Kemeny e Kurtz na National Computer Conference polo seu traballo no BASIC e no tempo compartido.

Kemeny foi o presidente de Dartmouth entre 1970 e 1981, e continuou a dar clases e investigar e publicar artigos durante ese período. Presidiu a coeducación de Dartmouth en 1972 e tamén instituíu o "Plan Dartmouth", que permitiu a asistencia de máis estudantes sen construír máis edificios. Durante a súa administración, Dartmouth volveuse máis proactivo recrutando e retendo alumnos de minorías Vivira en Etna, preto do campus de Dartmouth.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*The Papers of John G. Kemeny in the Dartmouth College Library 
*Posted in the article with permission from Dartmouth College
*Dartmouth Wheelock Succession
*Bio at Bellevue C.C. site 
*A sketch of John Kemeny for the Dartmouth Alumni Magazine
*Interview with Kemeny about his experience at Princeton
*True Basic Inc. information
Feixe de hélices

Un **feixe de hélices** (*helix bundle*) é un pequeno pregamento de proteínas composto de varias hélices alfa, que xeralmente adoitan estar case paralelas ou antiparalelas entre si.

## Feixes de tres hélices 
[miniatura|300px|Un exemplo de pregamento de feixe de tres hélices, o [dominio proteico|dominio auricular da proteína vilina expresado en polos (PDB ID 1QQV).]]
Os feixes de tres hélices son dos dominios estruturais máis pequenos e rápidos coñecidos de pregamento cooperativo. O feixe de tres hélices no chamado dominio auricular da vilina é de só 36 aminoácidos de longo e é moi estudado en simulacións de dinámica molecular porque o seu tempo de pregamento a escala de microsegundos está dentro das escalas de tempo accesibles para a simulación. A proteína accesoria do VIH de 40 residuos ten un pregamento moi similar e foi tamén obxecto dun intenso estudo. Non hai un motivo de secuencia xeral asociado cos feixes de tres hélices, polo que non se pode necesariamente predicilos só a partir da secuencia. Os feixes de tres hélices adoitan aparecer en proteínas que se unen á actina e en proteínas que se unen ao ADN.

## Feixes de catro hélices 
Os feixes de catro hélices constan de catro hélices empaquetadas nun arranxo en hélice superenrolada cun núcleo hidrófobo estreitamente empaquetado estericamente no centro. Pares de hélices adxacentes poden xeralmente ser estabilizadas adicionalmente por pontes salinas entre aminoácidos cargados. Os eixes das hélices están tipicamente orientados a uns 20 graos das hélices veciñas, unha inclinación moito menor que na estrutura helicoidal máis grande do pregamento de globina.

A topoloxía específica das hélices depende da proteína: as hélices que están adxacentes en secuencia son a miúdo antiparalelas, aínda que é tamén posible adoptar ligazóns antiparalelas entre dous pares de hélices paralelas. Como as hélices superenroladas dímeras son de seu bastante estables, os feixes de catro hélices poden ser dímeros de pares superenrolados, como na proteína Rop. Os feixes de catro hélices poden ter estabilidade térmica a máis de 100&nbsp;°C. Outros exemplos de feixes de catro hélices son os citocromos, ferritina, hormona do crecemento humana, certas citocinas, e combinatorios. Aínda que a secuencia non está conservada entre o feixes de catro hélices, os *padróns* de secuencia tenden imitar os das estruturas de hélice superenrolada, nas cales cada cuarto e sétimo residuo é hidrófobo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* SCOP - pregamento do citocromo c
* SCOP - feixes de tres hélices para a unión a ácidos nucleicos
* SCOP - feixes de catro hélices
* SCOP - proteínas de tipo Rop
* SCOP - proteínas todo alfa
Vilina

[miniatura|300px|O [feixe de hélices no dominio auricular da vilina de polo.]]
A **vilina** é unha proteína que se une á actina de 92,5 kDa específica de tecido asociada co feixe central de actina do bordo en cepillo de certas células epiteliais. A vilina contén moitos dominios de tipo xelsolina rodeados no extremo C-terminal por unha pequena rexión con forma de "auricular" de son (de 8,5 kDa) consistente nun feixe de tres hélices de pregamento rápido e independente, que está estabilizado por interaccións hidrófobas. Este dominio auricular (*headpiece * na literatura inglesa) é unha proteína frecuentemente estudada en dinámica molecular debido ao seu pequeno tamaño e cinética de pregamento rápida e á súa curta secuencia primaria.

## Estrutura 
A vilina consta de sete dominios, seis dominios homólogos que constitúen o núcleo do extremo N-terminal e o dominio restante constitúe a caparuza C-terminal. O dominio central (*core*) comprende aproximadamente 150 residuos de aminoácidos agrupados en seis repeticións. Nesta zona central está o auricular C-terminal hidrófobo de 87 residuos. A vilina ten a capacidade de dimerizarse e o sitio de dimerización está localizado no extremo amino da proteína.

## Expresión 
A vilina é unha proteína que se une á actina que se expresa principalmente no bordo en cepillo de células epiteliais en vertebrados, pero ás veces exprésase en todas partes en plantas e en protistas. En presenza de baixas concentracións de Ca2+ o auricular da vilina funciona agrupando en feixes os filamentos de actina, mentres que en presenza de altas concentracións de Ca2+ a N-terminal cobre e corta estes filamentos. A asociación de PIP2 coa vilina inhibe o cubrimento dos extremos da actina e a acción de corte e incrementa a unión da actina na rexión do auricular, posiblemente por medio de cambios estruturais na proteína. O PIP2 incrementa a unión en feixes da actina non só por diminuír a acción de corte da vilina, senón tamén ao disociar as proteínas da caparuza, liberando monómeros de actina das proteínas secuestradoras e estimulando a nucleación da actina e o establecemento nela de enlaces cruzados.

## Subdominio de vilina 
O subdominio C-terminal do auricular da vilina VHP67, denominado VHP35, está en parte estabilizado por un grupo enterrado na molécula de tres residuos de fenilalanina. O seu pequeno tamaño e alto contido helicoidal crese que promove unha maior rapidez de pregamento e isto foi confirmado experimentalmente.

Ten unha topoloxía simple consistente en tres hélices α que forman unha zona central hidrófoba ben empaquetada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Supervilina

### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
Jaime Caamaño Comparada

**Jaime Caamaño Comparada**, nado en Buenos Aires cara a 1886 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1936, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Propietario da empresa de automóbiles El Jaime de Padrón e afiliado á agrupación do PSOE de dita vila. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, formou parte do Comité da Fronte Popular que intentou oporse ao golpe. Foi detido e internado na prisión de Padrón e o 30 de agosto foi trasladado á de Santiago de Compostela. Xulgado en consello de guerra en Compostela o 16 de novembro por rebelión militar, con Francisco Castaño Otero, Andrés Rey Baltar, Antoliano Correa Jamardo e José Millares Gil, foron condenados a pena de morte. Foron executados no cemiterio de Boisaca o 1 de decembro de 1936.

## Notas
Esther Duflo

**Esther Duflo**, nada en París o 25 de outubro de 1972, é unha economista francesa, cofundadora e directora do Abdul Latif Jameel Poverty Action Lab (J-PAL), forma parte da directiva do Bureau for Research and Economic Analysis of Development (BREAD), e dirixe o programa de economía do desenvolvemento do think tank Center for Economic and Policy Research.

As súas investigacións céntranse en aspectos microeconómicos de países en vías de desenvolvemento, incluíndo o comportamento das familias, educación, acceso a financiamento, saúde e avaliación de políticas públicas. Xunto con Abhijit Banerjee, Dean Karlan, Michael Kremer, John A. List e Sendhil Mullainathan, impulsou o avance da experimentación de campo como unha importante metodoloxía para descubrir relacións causais en economía.

## Traxectoria 
Duflo pertence a unha familia protestante. O seu pai, Michel Duflo, era profesor de matemáticas e a súa nai era pediatra. Aos oito anos, decidiu converterse en historiadora.

Tras terminar a súa educación secundaria no Lycée Henri IV, cursou os seus estudos de pregrao na Escola Normal Superior de París, titulándose en 1994. O ano seguinte obtivo o seu mestrado en economía na École d'économie de Paris, conxuntamente coa Escola Normal Superior, a ENSAE e a École polytechnique. Benerjee é profesor no MIT e foi supervisor do doutoramento de Duflo en 1999.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Esther Duflo no MIT 
* Poverty Action Lab
* Web do seu libro *Poor Economics*
* Charla Ted Os impostos dos ricos salvarán o planeta con subtítulos en galego
Mergo grande

miniatura|Parella de *Mergus merganser* en Vaxholm, Suecia
O **mergo grande** ou **mergo trullo** (***Mergus merganser***) é un pato grande que vive en ríos e lagos de áreas forestais de Europa, norte e centro de Asia e América do Norte. En Galicia é unha ave accidental que en raras ocasións se ve como invernante. O nome do xénero é unha palabra latina usada por Plinio o Vello e outros autores da antiga Roma para referirse a unha ave acuática non especificada, e *merganser* deriva de *mergus* e *anser*, en latín 'ganso'.

Distínguense tres subespecies, que se diferencian en pequenos detalles: A Galicia poden chegar accidentalmente algunhas destas aves para invernar.

É unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-eurasiático.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Pena Maseira

A **Pena Maseira** é un cume e espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe o macizo do suroeste ourensá, a comarca de Viana, que xa limita coa Bragança portuguesa e a Seabra zamorana. Esta área de conservación ocupa 5.739 ha. do sur dos concellos da Gudiña e da Mezquita e linda co parque portugués de Montesinho. A súa característica principal é a de ser un espazo contiguo a ese parque portugués.. A principal función de conservación do espazo galego é a de complementar ao parque natural portugués.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Castiñeros.JPG|Castiñeiros en Chaguazoso.
Ficheiro:Rio_do_muiño.JPG|Río en Chaguazoso.
Ficheiro:Vistas_Pueblo.JPG|Chaguazoso, A Mezquita.
Ficheiro:Vista_Santigoso,_A_Mezquita.jpg|Santigoso, A Mezquita.
Ficheiro:Vista_Manzalvos,_A_Mezquita.jpg|Manzalvos, A Mezquita.
Ficheiro:Penedo_dos_tres_reis_002.jpg|Penedo dos Tres Reis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Parque natural de Montesinho
Río Cuanza

O **río Cuanza**, tamén grafado **Kwanza** na lingua local e, antes de 1911, *Coanza*, é o maior río de curso exclusivamente angolano.

## Xeografía 
O río Cuanza nace en Mumbué, municipio do Chitembo, provincia de Bié, na Meseta Central de Angola.

O seu curso, de 960&nbsp;km, deseña unha gran curva de norte a oeste, antes de desaugar no océano Atlántico, na barra do Cuanza, a uns 50&nbsp;km ao sur da capital, Luanda.

A súa conca hidrográfica ten unha extensión de 152 570&nbsp;km² (unha superficie maior que a de Bangladesh ou o Nepal), sendo o único río plenamente navegábel, durante cerca de 258&nbsp;km, desde a foz até o Dondo.

miniatura|esquerda|200px|A Central de Capanda.

As centrais hidroelécticas de Cambambe, Capanda e Laúca producen gran parte da enerxía eléctrica consumida en Luanda. Ademais, os seus encoros fornecen auga para a irrigación de plantacións de cana de azucre e outros cultivos no val do Cuanza.

No seu maior afluente, o río Lucala, encóntranse as grandes Fervenzas de Calandula. Xunto da foz do río encóntrase o Parque Nacional da Quissama.

## Historia 
O curso inferior, navegábel, do río Cuanza foi o berce do antigo reino do Ndongo, tendo tamén sido unha das vías de penetración dos portugueses en Angola no século XVI.

A Central Hidroelétrica de Capanda, entre as provincias de Malanje e Cuanza Sul, cuxa construción se iniciou en 1987 e se rematou en 2007, a cargo da compañía rusa Tekhnopromexport, cun orzamento  de 4 mil millóns de US$. Pero tivo un custo adicional de máis de 400 millóns de US $  na reparación dos danos causados ​​durante a ocupación da zona pola Unión Nacional para a Independencia Total de Angola (UNITA) durante a Guerra Civil de Angola entre 1992 e 1999. A central xera enerxía utilizando catro turbinas de 130 megawatts cada unha, totalizando unha capacidade de 520 megawatts.

## Fauna 
Encontroouse unha rica biodiversidade neste río angolano, segundo unha investigación publicada na web do *Science and Development Network*. O primeiro reconto da biodiversidade do río Cuanza encontrou até agora 50 especies de peixes. Investigadores do *National Fishing Research Institute* (Instituto Nacional de Investigación Pesqueira) e do *South African Institute for Aquatic Biodiversity* (Instituto Surafricano para a Biodiversidade Acuática) afirman que as probas xenéticas poden revelar novas especies.

## Particularidades 
O río dá o seu nome a dúas provincias de Angola, Cuanza Norte, na súa marxe norte, e Cuanza Sul, na marxem oposta, así como, desde 1977, á unidade monetaria nacional, o kwanza.

## Galería 

Ficheiro:Río Cuanza en Kissama.JPG|O río Cuanza no P. N. de Quissama.
Ficheiro:Kwanza River.jpg|Navegación polo río Cuanza.
Ficheiro:Bridge over Kwanza River.jpg|Ponte sobre o río Cuanza.
Ficheiro:Cuanza SPOT 1042.jpg|Vista desde satélite da foz do río.
Ficheiro:Foz do Rio Kwanza - panoramio.jpg|Foz do río Cuanza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Baynes, Thomas Spencer, ed. (1878): *Encyclopædia Britannica*, Ninth Edition, Volume VI. p.&nbsp;81.

### Outros artigos 
* Bié
* Cuanza Norte
* Cuanza Sul

### Ligazóns externas 
* Map of the Cuanza River basin at Water Resources eAtlas.
SVIL

A **supervilina** é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ***SVIL*** do cromosoma 10.

## Función 
Este xene codifica unha proteína bipartira con diferentes dominios amino e carboxi terminais. O amino terminal contén sinais de localización nuclear e o carboxi terminal contén numerosas secuencias consecutivas con gran semellanza con proteínas como as da familia da xelsolina de proteínas que se unen á actina, cuxa caparuza, nuclea e/ou corta filamentos de actina. O produto do xene está estreitamente asociado tanto cos filamentos de actina coma á membrana plasmática, o que suxire que ten un papel como ligazón de alta afinidade entre o citoesqueleto de actina e a membrana. Entre as súas funcións poden estar o recrutamento da actina e outras proteínas citoesqueléticas en estruturas especializadas na membrana plasmática e nos núcleos de células en crecemento. Describíronse dúas variantes de transcrición que codifican diferentes isoformas da supervilina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Vilina

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Manrique Fernández

**Manrique Fernández Vázquez**, nado en Sistallo (Cospeito) o 4 de xuño de 1965, é un escritor e xornalista galego.
## Traxectoria 
Licenciouse en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Exerceu toda a súa carreira profesional en Galicia en distintos medios de comunicación, tanto en prensa escrita como en radio, televisión e medios dixitais.

Foi director-xerente da Fundación Rogelio Groba. Colaborou co compositor Rogelio Groba Groba na redacción da súa biografía oficial, un libro de conversas, e na publicación de varios catálogos da súa obra. Tamén foi letrista de tres óperas (*Floralba*, *Pedro Madruga, o noso Rei* e unha adaptación do conto de Charles Perrault *O gato con botas*), así como do réquiem *Samaín. Réquiem galego*, a cantata *Corpus en Ponteareas*, e varias cancións.

Como animador cultural, colabora co Concello de Ponteareas na organización de numerosas actividades, como os Xogos Florais, a colección de libros *Creadores ponteareáns* ou o ciclo *Venres D_letras*, do que é coordinador dende o seu nacemento. Mantén o blog de recensións literarias *O meu andel*.

## Obra
### Narrativa
**Crónicas de Embora* ( 2014). Noia: Toxosoutos. ISBN 9788494301452. Relatos.

**Tres feridas* (2015). Vigo: Belagua. 168 páxs. ISBN 978-8494175152. Novela.
**Os anxos indecisos*  (2019). Vigo: Galaxia. 132 páxs. ISBN 978-84-9151-361-2. Relatos.

### Poesía/Teatro
**Floralba* (1999). Egasur.  Inclúe o libreto da ópera do mesmo nome e o poema que a inspirou.
**Ponteareas máxica. Mitos, ritos e lendas* (2002). Asociación de Comerciantes de Ponteareas. Ed. non venal. Inclúe varias lendas da zona relatadas en verso. 88 páxs.
**Hermes, aprendiz de mago* (2017). Vigo: Galaxia. Teatro infantil. 112 páxs. ISBN 9788491510994. 

### Biografía/divulgación
*[miniatura|Presentando *O negociador* de [Miguel Sande, Pontevedra, 19 de outubro de 2022, Libraría Cronopios]]*Meditacións en branco e negro* (2000). Vigo: Xerais. Biografía de Rogelio Groba.
**Diabolus in musica* (2011). Vigo: Galaxia. Conversas con Rogelio Groba.
**Rogelio Lorenzo, paleta de nove cores* (2021). Concello de Ponteareas. Biografía de Rogelio Lorenzo.

### Obras colectivas
*XVIII certame literario Manuel Oreste Rodríguez López. (Concello de Paradela, 2013).

## Recoñecementos
*XVIII certame literario Manuel Oreste Rodríguez López (Concello de Paradela, 2013), polo relato "Mar Maior".
## Notas
## Véxase tamén
*Floralba, YouTube