open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kim Kardashian

**Kimberly Kardashian West**, coñecida como **Kim Kardashian** nada nos Ánxeles o 21 de outubro de 1980, é unha empresaria e personaxe pública estadounidense. A súa fama aumentou a partir de xaneiro de 2011 coa estrea de *Kourtney and Kim Take New York*, un reality show que compartiu coa súa irmá Kourtney Kardashian, mentres deixaban Os Ánxeles para abrir a súa terceira tenda DASH en Nova York. En 2010, foi unha das famosas con máis ganancias, estimadas en seis millóns de dólares estadounidenses. Lanzou múltiples fragrancias e accesorios, foi estrela convidada en destacados programas de televisión (entre eles *The Oprah Winfrey Show)*, competiu en *Dancing with the Stars* e tivo papeis en películas como *Disaster Movie* e  Deep in the Valley. En 2010, xunto coas súas irmás Kourtney e Khloé Kardashian, lanzou unha autobiografía, *Kardashian Konfidential.* Foi nomeada a celebridade que máis contaminación ambiental xera, polos seus voos privados.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Kim Kardashian é filla do avogado Robert Kardashian e de Kris Jenner. Kim é de orixe armenia por parte de pai, os seus bisavós paternos emigraron ós Ánxeles xusto antes do xenocidio, e a súa bisavoa é turca de orixe armenia. A súa nai Kris ten ascendencia inglesa, escocesa, irlandesa e neerlandesa. Ten dúas irmás e un irmán, Kourtney Kardashian, Khloé Kardashian e Rob Kardashian e dúas medio-irmás por parte de nai, Kendall Jenner e Kylie Jenner.

Asistiu a Marymount High School coas súas dúas irmás. No tempo dos seus estudos na escola secundaria, traballou na firma de música de seu pai, Movie Tunes.

### Familia 
Kim estivera dúas veces casada antes de casar co cantante de rap Kanye West en 2014. Teñen 3 fillos xuntos:
*North West (2013)
*Saint West (2015)
*Chicago West (2018)
O pai de Kim, Robert Kardashian foi un famoso avogado e empresario, amigo de O. J. Simpson coñecido por ser un dos seus avogados defensores nos anos 90.

## Polémicas 
Alén de varias críticas sobre a súa vida privada e a relación con Kanye West, viuse envolta noutras polémicas:

### Fotografías e imaxe 
Kardashian foi criticada en varias ocasións por retocar as súas fotografías nas redes sociais e promover estándares de beleza inalcanzábeis. Foi criticada tamén por someterse a unha dieta extrema para meterse nun vestido de Marilyn Monroe.

### Contaminación 
Kim Kardashian atopouse no centro dunha polémica relativa á contaminación ambiental cando foi catalogada por *celebrityflight.com* como a celebridade cunha maior emisión de CO2, debido ao seu uso extensivo de voos privados, por diante de Elon Musk.
Xesús Costa Rodil

**Xesús Costa Rodil**, nado en Espiñeirido (Cervo) en 1944 e finado en Rianxo o 7 de agosto de 2018, foi un profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Mestre e licenciado en Filosofía e Letras, exerceu a docencia durante máis de corenta anos no IES Félix Muriel de Rianxo, vila á que dedicou gran parte do seu labor de investigación histórica.

Na súa produción destaca *Rianxo no Antigo Réxime. Economía e sociedade nunha vila mariñeira do señorío arcebispal de Santiago* (2001), no que fixo unha historia da súa vila de adopción ao longo de varios séculos. Centrou logo o seu interese historiográfico xa no século XX, máis concretamente na época republicana, na guerra civil e na represión franquista, do que son testemuña traballos como *Rianxo na II República: firme apoio ó Estatuto de Autonomía* (2003) e *Rianxo na guerra civil: campo de concentración de prisioneiros de guerra (1937-1939)*, escrito en colaboración con Xosé Comoxo e Xesús Santos Suárez, autores cos que tamén asinou o traballo *Rianxo no centenario do nacemento de Manolo Rodríguez Castelao* (2005). O estudo desta convulsa época histórica estendeuno logo ao resto da comarca en obras como *Galiza na guerra civil. Campos de concentración de Muros, Padrón, A Pobra e Rianxo* (2007), en colaboración con Xesús Santos, con quen realizou ademais un ensaio sobre a represión no maxisterio: *De Padrón a Muros. A represión educativa e cultural (1936-1950)* (2010). A guerra é tamén o eixo do seu relato *Bandeiras de liberdade ó nacente* (2006).

## Publicacións 
* *Cantos arousáns: Rianxo: Anacos históricos* (1993), 40 p.
* *Rianxo no Antigo Réxime: economía e sociedade nunha vila mariñeira do señorío Arcebispal de Santiago* (2001), Concello de Rianxo ISBN 978-84-607-2455-1, 247 p.
* "De Padrón a Muros. A represión educativa e cultural (1936-1950)". *Barbantia. Anuario de Estudos do Barbanza*: 51–101 (2010). Con Xesús Santos Suárez.
* *Rianxo na II República: firme apoio ó Estatuto de Autonomía* (2003), Concello de Rianxo, ISBN 978-84-607-8964-2, 72 p.
* *Rianxo na Guerra Civil : campo de concentración de prisioneiros de guerra : 1937-1939,* (2003), con Xosé Comoxo e Xesús Santos Suárez, Concello de Rianxo, ISBN 9788460789697, 137 p.
* *Galiza na Guerra Civil* (2007), con Xesús Santos Suárez. Ed. Concello de Rianxo, Concello da Pobra do Caramiñal, 269 p.
* *Rianxo no Antigo Réxime: actividades económicas básicas*, USC.
* *Do Sar ao monte Louro. Memorial da represión (1936-1950)*, 2019. Con Xesús Santos Suárez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Intercambio Burela Rianxo
* Acto de lembranza do IES Félix Muriel, 7 de xuño de 2019.
* Acto institucional do Concello de Rianxo: nomeamento como Fillo adoptivo de Rianxo (11 de novembro de 2023)
Konstantin Vasilioglu

**Konstantin Konstantinovich Vasilioglu**, nado en Satılık-Hacı o 27 de febreiro de 1938 e finado en Chișinău o 10 de xaneiro de 2014 , foi un escritor ucraíno en lingua gagauza.

## Traxectoria 
Naceu nunha aldea localizada na zona de maioría gagauza do distrito de Bolhrad en Ucraína. Estudou na súa aldea natal e logo no instituto pedagóxico, traballando despois como profesor de escola e dende 1990  no Instituto de Pedagoxía e Psicoloxía de Chișinău. En 1959 apareceu na antoloxía *Bucaktan Seslär* e en publicou a súa primeira colleita de poesía, *Sevgilim* e xa en 2003 a segunda *Vatanim-Bucak*, de 2007 é a terceira *Bucak Dannari* e nese ano apareceu a súa primeira colección de relatos, *Sofra* ao que seguiu o ano seguinte *Cömert tarafìm*. Escribiu tamén diversos textos escolares para o ensino da lingua gagauza e foi un dos compoñentes que elaboraron as normas da lingua gagauza ao cambiar do alfabeto cirílico ao latino e que se publicaron en 1995.
## Notas
Iuri Baturin

**Iurii Mikhailovich Baturin** (en ) foi un cosmonauta soviético que participou nas misións Soiuz TM-28, Soiuz TM-27 (no retorno), Soiuz TM-32 e Soiuz TM-31 (no retorno) como enxeñeiro de voo. Pasou un total de 19,74 días no espazo.

Baturin naceu o 12 de xuño de 1949 en Moscova. Gradouse en enxeñería no Instituto de Física e Enxeñería de Moscova en 197. Traballou para Energia NPO como enxeñeiro entre 1973 e 1980.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-27
*Soiuz TM-28
*Soiuz TM-31
*Soiuz TM-32
Rodrigo de Mandiá Parga

**Rodrigo de Mandiá Parga**, nado en Ferrol en 1607 e finado en Astorga o 20 de outubro de 1674, foi un xurista e relixioso galego.

## Traxectoria 
Fillo de Diego Yaces de Mandiá e de Isabel Fernández de Leizo y Doca, membros acomodados da pequena nobreza ferrolá, estudou no Colexio Maior San Clemente da Universidade de Santiago de Compostela e no Colexio Maior de Cuenca da Universidade de Salamanca. 

Logo de ser ordenado sacerdote cara a 1643, foi provisor en Mondoñedo, Osma, Sigüenza, Cuenca e Xaén, cóengo e chantre de Santiago de Compostela, bispo titular de Siria desde 1652 e vigairo en Madrid polo arcebispo de Toledo Baltasar Moscoso Sandoval, chanceler e mestrescola na Universidade de Salamanca, bispo de Almería desde 1663 e de Astorga desde 1672.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
Christian Derycke

miniatura|Representación da versión valoa da peza ''Dins nou p'tit bistrôt* de Christian Derycke
**Christian Derycke**, nado en Moucron en 1956, é un escritor de comedia belga de expresión picarda.

## Traxectoria  
Mestre de profesión, traballou nun colexio relixioso entre 1976 e 2011. Seu pai foi actor afeccionado  na compañía de  Marius Staquet, importante autor teatral picardo, que creara Théâtre Wallon Mouscronnois en 1963 na súa vila natal e Derycke tamén actuou a partir de 1982, conseguindo en 1989 a estrea dunha peza, que logrou o recoñecemento do público. En 1992 converteuse en presidente da compañía teatral, que dende 1989 leva o nome de Compagnie Marius Staquet.
En 1997 coa súa peza *Carnaval* a súa compañía logrou a Copa do Rei Alberte I da Union Culturalle Wallonne ao mellor grupo afeccionado. As súas pezas traducíronse e representáronse en valón e algunhas tiveron tamén versións en francés.

## Obra 
### Teatro en picardo 
* *Têtes de finmes"* (3 actos) , (1989)
* *E vijin peut in muchi én ote* (3 actos) , (1991)
* *Fais-mi plaiji *  (3 akes) , (1992)
* *Inne paire de père*  (3 actos) , (1994)
* *22 vlà m'finme*  (3 actos) , (1995)
* *Quô qu't'in pinses Monseigneur*  (3 actos) , (1996)
* *Carnaval* (1 acto) , (1997)
* *Si j'arôs su*  (3 actos) , (1997)
* *D'ichi in vôt la mer*  (3 actos) , (1998)
* *A s'since du ballon* (3 actos) , (1999)
* *In dit qu'les ménaches i vont pus* (3 actos) , (2000)
* *Tchi qui a eu èç' t'idée folle* (3 actos) , (2001)
* *In yaut, ch'ést pus tchir*  (3 actos) , (2002)
* *L'majon à Batisse*  (3 actos) , (2003)
* *Acoute les ojos* (2 actos) , (2004)
* *Dins nou p'tit bistrôt*  (3 actos) , (2005)
* *Dégroul'te cha presse*  (3 actos) , (2006)
* *Tros, ch'ést trop* (3 actos) , (2007)
* *Au djé pinchon* (2008)
* *Ch’ést nin possible cha* (2009)
* *Au paradis des nwartes glinnes* (2010)
* *Du temps que ç’t’homme i vivôt* (2011)
* *Te f'rôs cha pou mi* ? (2012)
* *In joke à babenes* (2013) 
* *Em momère ch'est li* (2014)
* *Les Glinnes de l’Vijinne* (2015) 
* *Bonn'Innée* (2016)

### Teatro en francés 
* *Maman, c'est lui* (3 actos) , (2001)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Vídeo da peza *A s'since du ballon'' realizado por C9 Télévision en 2002. Cinémathèque du Nord Pas-de-Calais
Wolfsburg

**Wolfsburg** é unha cidade alemá situada no estado federado da Baixa Saxonia, ao sur do río Aller e parte do canal máis largo de Alemaña, o Mittellandkanal.

A cidade está situada a 200&nbsp;km de Berlín (unha hora en InterCityExpress), a 80&nbsp;km de Hannover e na contorna da veciña Brunswick, cos que conforma a supra-rexión metropolitana de Hannover-Braunschweig-Göttingen-Wolfsburg. Ten unha poboación superior aos 127.000 habitantes distribuídos ao redor de 40 distritos, urbanos e rurais, é a quinta cidade en tamaño da Baixa Saxonia. 

## Historia e características 
A cidade foi fundada en 1938 co nome de **Stadt des KdF-Wagens** (Cidade do Coche-KdF), siglas da organización nazi para o deporte e o lecer "Kraft durch Freude" (forza a través da alegría). Ao remate da segunda guerra mundial, Wolfsburg toma o seu nome actual dun castelo próximo e a urbe experimenta unha explosión industrial e económica coa reapertura da sede central da compañía Volkswagen na cidade debido ao impulso de oficiais británicos, dado que a cidade permaneceu baixo a división da Alemaña occidental, en zona de ocupación británica. Foi entón cando se comezou a fabricar en serie o modelo escaravello, emblema da clase media alemá durante os tempos da República Federal de Alemaña (RFA).

A partir dos anos cincuenta, en paralelo ao crecemento industrial e económico erguéronse edificiones notábeis hoxe na cidade como a Kulturhaus Alvar Aalto –centro cultural deseñado polo arquitecto finés e inaugurado en 1962–, o teatro concibido polo arquitecto alemán Hans Scharoun, aberto en 1973. O planetario e o Kunstmuseum, museo de arte contemporánea, obra dun estudo de arquitectura de Hamburgo.

Máis recientemente, a inicios deste século, abriuse o Autostadt, complexo recreativo que celebra o universo Volkswagen e recibe ao ano 2,2 millóns de visitantes. Xa no 2005 o Phaeno, museo científico con aspecto de astronave, proxectado pola arquitecta angloiraquí Zaha Hadid. Co lema Da staunst du (“Asombrarate”), propón ao público 350 estacións interactivas sobre ciencia e técnica.

A cidade conta cun estadio de fútbol, o VW Arena, sede do equipo local VfL Wolfsburg, campión da Bundesliga no ano 2009.

## Cidades irmás 
* Marignane
* Luton
* Pesaro e Urbino
* Halberstadt
* Bielsko-Biała
* Togliatti

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina deportiva de Wolfsburg .
Jabir ibn Hayyan

**Abu Mūsā Jābir ibn Hayyān** (en , en , que tamén recibiu os nisbas de al-Bariqi, al-Azdi, al-Kufi, al-Tusi ou al-Sufi e tamén coñecido coa forma latinizada do seu nome, **Geber**, nado en Tus (Persia) contra o 721 e finado en Kufa contra o 815, foi un polímata: alquimista e químico, astrónomo e astrólogo, enxeñeiro, xeógrafo, filósofo, médico e farmacéutico. Foi descrito como o pai da química inicial.

Xa a principios do século X, a identidade e os traballos propios de Jabir eran discutidos en círculos islámicos. O seu nome foi latinizado como "Geber" no mundo occidental e no século XIII un escritor anónimo, que adoita ser citado como Pseudo-Geber, redactou obras sobre alquimia e metalurxia baixo o nome de Geber.

## Traxectoria 
Jabir naceu contra o ano 721 na provincia de Khurasan, en Persia oriental. Fillo dun farmacéutico da tribo azd, orixinaria do Iemen, que foi executado por participar nunha conspiración contra o califato Omeia, foi enviado a Arabia, onde estudou matemáticas e foi discípulo do imán xiíta Ya`far as-Sadiq. Tras este período, viviu case toda a vida en Kufa (Iraq). A pesar das súas inclinacións ao misticismo (foi alcumado al-Sufa) e á superstición, recoñecía claramente a importancia da experimentación:

Os seus traballos constituíron avances significativos para a alquimia, tanto no plano teórico como no da experimentación. Os seus libros influíron notablemente nos alquimistas europeos. Atribúeselle a paternidade dun gran número de instrumentos de laboratorio.

## Teoría 
A pesar de coñecer a existencia dos elementos químicos, Jabir ibn Hayyan prefería clasificalos como "substancias". Isto débsese a que á vez apoiaba a teoría dos catro elementos (auga, lume, terra e aire).

Jabir adoptou inicialmente a existencia de catro naturezas: calor, humidade, frialdade e sequidade. Estas naturezas únense coas substancias e desta unión nacen os compostos de primeiro grao, é dicir, o quente, o húmido, o frío e o seco. Á súa vez, estes compostos producen os elementos segundo o esquema:
* Quente + Seco + Substancia = Lume
* Quente + Húmido + Substancia = Aire
* Frío + Húmido + Substancia = Auga
* Frío + Seco + Substancia = Terra

Non obstante, complica máis a súa teoría, xa que introduce unha distinción entre as naturezas internas e as naturezas externas do metal. Por exemplo, o chumbo é quente e húmido no seu interior, pero frío e seco no seu exterior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Columbia Encyclopedia
*Artigo en Islam Online
*Artigo en Famous Muslims
*Artigo en Islam Online
*Artigo en Al Shindagah (inclúe un extracto de *The Discovery of secrets*)
Igrexa de Silte

A **igrexa de Silte** (sueco: *Silte kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Silte, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
A igrexa de Silte data na súa totalidade do século XIII. Durante traballos de restauración realizados entre 1971 e 1972 atopáronse restos dunha *stavkirke* baixo o chan do presente edificio, construída uns 100 anos antes que a igrexa de pedra. A parte máis antiga da estrutura actual é o coro, datando de mediados do século e construído en estilo gótico. Durante un breve período de tempo o coro estivo unido á nave da igrexa de madeira. A nave actual é un pouco posterior ao coro e aparentemente foi realizada polo mesmo taller, mentres que a torre semella que foi engadida cara finais do século. Inicialmente a torre era máis alta pero nalgun momento, pode que cara finais da Idade Media, resultou gravemente danada e parte dela colapsou.

## Arquitectura 
Trátase dunha igrexa medieval case inalterada. De forma pouco común, incluso as aperturas das fiestras son orixinais. Estás, así como os portais, están decoradas con aderezos de pedras con cores alternas. O portal sur tamén está decorado con ornamentos tallados en estilo nórdico. Unha das fiestras do coro contén algúns paneis orixinais das vidreiras, que datan do tempo da construción da igrexa. O interior está decorado con frescos de catro períodos distintos. O conxunto máis antigo é de cando se levantou o edificio e é puramente ornamental. Na parede occidental da nave hai varios frescos de ao redor do ano 1300 representando a varios santos. Preto do anterior hai un fresco que representa escenas da Paixón de Cristo, realizado durante o século XV. Un último conxunto, do ano 1495, adorna a parede sur da nave.

A igrexa ten dúas pezas de mobiliario que destacan: o retablo e a pía bautismal. O retablo é único no seu estilo en Gotland. As súas ás externas están pintadas e representan a San Miguel, María e, na parte traseira, a anunciación. Esas pinturas datan de ao redor do ano 1500. O panel central está decorado con esculturas de madeira que representan o Xuízo Final e son do século XIII. A pía bautismal é de finais do século XII e polo tanto máis antiga que a igrexa de pedra. Foi realizado por Master Sigraf e está ricamente esculpida. A meirande parte do resto do mobiliario data do ano 1902, cando se levou a cabo unha restauración. Porén, o púlpito é de mediados do século XVIII.

## Galería de imaxes 

Silte kyrka - KMB - 16000300024427.jpg|Vista dende o aire
Panel central do retablo de Silte.jpg|Detalle do retablo
Portal sur da nave da igrexa de Silte.jpg|Portal da nave
Silte kyrka - KMB - 16000200026297.jpg|Interior da igrexa

## Notas
Mangerita

A **mangerita** é unha rocha ígnea plutónica ou intrusiva, que é esencialmente unha monzonita que contén hiperstena. Está caracterizada pola presenza de mesopertita. Aparece con frecuencia en asociación coa norita, anortosita, charnockita e granito rapakivi en cintos metamórficos do Proterozoico. Tamén forman parte dos chamados plutóns AMCG (acrónimo de anortosita, mangerita, charnockita e granito). Deulle o seu nome Carl Fredrik Kolderup en 1903 pola localidade norueguesa de Manger.
Na mangerita poden aparecer os seguintes minerais: feldespato alcalino (mesopertita), plaxioclasio, cuarzo, hperstena, clinopiroxeno, biotita, olivina (faialita, raro) e anfíbolo.

## Notas
Un día baixo o sol

***Un día baixo o sol*** é un filme noruegués rodado en Galicia, dirixido por Bent Hamer e estreado en 1998.

## Argumento 
Na súa primeira viaxe ao estranxeiro, Almar chega á costa galega desembarcando en Vigo. Busca expertos que lle poidan arranxar o reloxo de ouro que herdou de seu avó e que accidentalmente lle caeu ao mar. Os reloxeiros son lentos e meticulosos, polo que se ve na obriga de permanecer en Galicia durante un tempo.

## Personaxes 
* Eric Magnusson como Almar.
* Nicholas Hope como Windy.
* Ingrid Rubio como Marta.
* Luis Cuenca como Reloxeiro 1.
* Josep Lluís Fonoll como Reloxeiro 2.
* Pilar Bardem como Gloria.
* El Gran Wyoming como Caricaturista.
* Francisco Rabal
* Alfonso Vallejo

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en español).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés)
Lūcija Ločmele

**Lūcija Ločmele**, nada en Cēsis en 1951, é unha directora de cine letoa.

## Traxectoria 
Lūcija Ločmele gradúase na Escola Secundaria de Riga en Artes Aplicadas no ano 1970 e pola Facultade de Cine e Televisión na especialización en Dirección dentro do Instituto dos Estados da Unión para a Cinematografía no ano 1980.
Traballou como figurino no Teatro Estatal para a Ópera de Riga. Tomou parte no movemento teatral afeccionado liderado por Robert Liger, autodenominado "Riga Pantonite". Traballou no Riga Film Studio. En 1991, deixa o Film Studio por unha nova posición na televisión onde dirixe historias curtas e episodios de seriais.
O seu traballo como directora de longametraxes data de 1983. No ano 1986 recibe o premio a mellor director e a mellor filme no prestixioso festival letón Great Kristaps pola súa película "Saulessvece", conformando o récord de obtención deste premio co maior número de competidores da historia do festival, un total de 27 nomeamentos acadaron a fase final aquel ano. 
Desde o 1992 a 1996 forma parte da dirección da canle letoa TV 4. 
É membro da Unión de Cineastas desde 1989 e membro do club de Directores de Cine de Riga.

O problema do alcolismo ou a adolescencia son temas preponderantes no seu cinema.

## Filmografía
### Longametraxes
* 1981 — "Rudais terorists" —  dirección e guión
* 1983 — "Laika prognoze augustam" —  dirección
* 1986 — "Saulessvece" —  dirección
* 1988 — "Svešais" —  dirección
## Notas 
## Véxase tamén 
* Lūcija Ločmele en IMDb
Ivan Bella

**Ivan Bella** foi o primeiro cosmonauta eslovaco. Participou na misión Soiuz TM-29, volvendo na Soiuz TM-28, pasando un total de 7,91 días no espazo.

Bella naceu o 25 de maio de 1964 en Brezno (Eslovaquia). Graduouse na escola militar en 1983 e na Academia Militar de Kosice en 1987. Ten o grao de coronel do Exército da República Eslovaca. Adestrouse como cosmonauta no Centro de Adestramento Cosmonauta Gagarin entre marzo e agosto de 1998.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-28
*Soiuz TM-29
Patrick Baudry

**Patrick Pierre Roger Baudry** foi un astronauta francés que participou na misión STS-51-G como especialista de carga. Pasou un total de 7,07 días no espazo.

Baudry naceu o 6 de marzo de 1946 en Douala (Camerún). Ten un máster en enxeñería aeronáutica obtido na Escola do Aire da Academía da Forza Aérea Francesa e o grao de Tenente Coronel. Completou a súa formación como piloto en 1970 e sirveu como piloto de combate en varios países de África. Cursou estudos na Escola Imperial de Pilotos de Proba en Boscomb Down, Gran Bretaña, en 1978, e foi premiado co Trofeo Río Patuxent ao acabar o curso. Foi asignado ao Centro de Voos de Proba de Bretigny-sur-Orge, en Francia, en 1979.

En xuño de 1980 pasou a ser astronauta do CNES, adestrándose durante dous anos na Cidade das Estrelas, cerca de Moscova. Voou na misión STS-51-G, levada a cabo polo transbordador espacial Discovery, etnre o 17 e o 24 de xuño de 1985.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-G
Igrexa de Stånga

A **igrexa de Stånga** (sueco: *Stånga kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Stånga, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
Escavacións arqueolóxicas descubriron que unha igrexa de madeira foi construída no mesmo lugar durante o século XII a máis tardar. A pía bautismal da igrexa probablemente vén dese primeiro edificio. Foi atribuída ao mestre escultor coñecido como Hegvald e data de finais do século XII.

A presente igrexa data principalmente do século XIV, e é traballo do obradoiro do canteiro coñecido como Master Egypticus. Só o coro é máis antigo, sendo levantado orixinalmente a finais do XII ou comezos do XIII pero reconstruído na década de 1860. Entre os anos 1962 e 1963 a igrexa foi restaurada.

## Arquitectura 
O exterior da igrexa amosa unha das pezas máis pouco comúns de decoración gótica en Gotland, xusto ao lado ao portal do portal dur. O propio portal está ricamente decorado con esculturas que representan a infancia de Cristo, a coroación da Virxe e Cristo en Maxestade. Ao lado do portal hai máis esculturas incorporadas ao muro da igrexa, aparentemente ao azar. Representan a adoración dos Magos, a flaxelación de Cristo e a Cristo sendo retirado da cruz. Probablemente estas esculturas foron feitas para un portal occidental maior que nunca se construíu. A súa torre é unha das máis altas de Gotland.

No interior, a igrexa está dominada por unha única columna central. A súa cruz triunfal é principalmente un traballo do século XIII. O retablo é do ano 1690, mentres que o púlpito é de 1723.

## Galería de imaxes 

Stånga kyrka - KMB - 16000200027815.jpg|Cruz triunfal
Stånga kyrka - KMB - 16000200027132.jpg|Vista dende o norte
Portal sur da nave da igrexa de Stånga.jpg|Portal sur
Staanga-kyrka-Gotland-interioer1.jpg|Interior

## Notas
Igrexa de Sproge

A **igrexa de Sproge** (sueco: *Sproge kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Sproge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A presente igrexa de pedra de Sproge é do século XIII. A nave e o coro son as partes máis antigas, sendo construídas durante a primeira metade do século. A torre foi engadida a finais do mesmo século. Na fachada sur hai unha placa que afirma que a data de construción sería 1058, pero esa data semella ser pura fantasía. Porén, no lugar houbo antes unha igrexa de madeira. Unhas 40 táboas dese edificio consérvanse no Museo de Gotland en Visby.  A *stavkirke* probablemente foi construída durante o século XI.

A igrexa foi completamente reconstruída en 1839-40, cando se inseriron novas fiestras na parede, as bóvedas medievais interiores substituíronse por un teito moderno e se construíu unha nova entrada na fachada sur. Do inventario medieval só queda a cruz triunfal do século XIV. O retablo e a pía baustismal son do século XVII. No chan do coro tamén quedan tres tumbas medievais, e no chan da torre hai unha pedra pintada precristián con inscricións rúnicas. A pedra conta a historia de dous homes chamados Gairvatr e  Audvatr que fixeron un dolmen para a súa nai, e ten unha imaxe que representa a unha muller morta dirixíndose nunha zorra cara ao reino dos mortos. En fronte desta hai unha placa memorial máis moderna, conmemorando a un piloto británico que morreu cando o seu avión se esnafrou no mar Báltico preto da igrexa durante a segunda guerra mundial.

No ano 1965 a igrexa foi restaurada.

## Galería de imaxes 

Sproge Church in Sproge, Gotland in July 2016.jpg|Vista dende o norte
Portal sur da nave de Sproge.jpg|Portal da nave
Sproge kyrka - KMB - 16000200026823.jpg|Cruz triunfal

## Notas
Józef Glemp

**Józef Glemp**, nado o 18 de decembro de 1929 en Inowrocław (Polonia) e finado o 23 de xaneiro de 2013 en Varsovia, foi un eclesiástico católico latino polaco, arcebispo metropolitano de Varsovia entre 1981 e 2006, e cardeal.

## Traxectoria 
Recibiu a ordenación sacerdotal o 25 de maio de 1956. O 4 de marzo de 1979 foi nomeado polo papa Xoán Paulo II bispo de Varmia, recibindo a consagración episcopal de mans do cardeal Stefan Wyszyński o 21 de abril.

O 7 de xullo de 1981 foi elevado a arcebispo de Gniezno e Varsovia, sés unidas nese momento *in persona episcopi*. Como arcebispo de Gniezno foi tamén primado de Polonia.

Entre o 18 de setembro de 1981 e o 9 de xuño de 2007 foi ordinario para os fieis de rito oriental de Polonia.

No consistorio do 2 de febreiro de 1983 foi creado cardeal por Xoán Paulo II. Foi membro da Gongregación para as Igrexas Orientais, do Pontificio Consello da Cultura e do Supremmo Tribunal da Sinatura Apostólica. Finou con 83 anos logo dunha longa doenza, o 23 de xaneiro de 2013.
Yakiv Martushevych

**Yakiv Martusevych** (en , en ), finado o 26 de xaneiro de 1833, foi un eclesiástico grecocatólico, arcebispo de Polack dende 1826 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Era membro do clero secular, doutor en Teoloxía e Dereito canónico. Logo da morte do metropolita Ryhor Kachanovič foi nomeado bispo de Lutsk, e cando Jazafat Bulhak foi nomeado metropolita consagrouno bispo.
Pontegadea

**Pontegadea** é unha empresa galega adicada á xestión de activos inmobiliarios e ao investimento financeiro. Move máis de 20&nbsp;000 millóns de euros ao ano. O seu único accionista é Amancio Ortega.

A empresa adícase a mercar e xestionar locais comerciais que son cedidos en alugueiro ás marcas de Inditex e outras empresas. Amancio Ortega controla o 50,01&nbsp;% das accións de Inditex empregando Pontegadea como empresa xestora.

Entre os edificios que posúe están:
*Torre Picasso
*Torre Cepsa

En 2013 foi fusionada Pontegadea con Gartler, a outra sociedade de xestión.

## Notas
A Carballeira, Présaras, Vilasantar

**A Carballeira** é un lugar da parroquia de Présaras no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Présaras 
### Parroquias de Vilasantar
Martes de Carnaval (teatro)

***Martes de Carnaval*** é unha triloxía teatral escrita por Valle Inclán e publicada en 1930. Componse de *As galas do defunto*, *A filla do capitán* e *Os cornos de Don Friolera.* Polo contido descritivo das súas anotacións e o emprego da linguaxe nos diálogos e accións está triloxía considerouse como unha das pezas de pleno desenvolvemento do modo do esperpento.

## Cronoloxía 
Aínda que as obras apareceron baixo este título en 1930 todas elas foran publicadas con anterioridade. Os cornos de don Friolera en 1921, A filla do capitán en 1927 e As galas do defunto en 1926. A unidade do conxunto reside nas referencias ao estamento militar e ao concepto da honra.

## Estilo 
O esperpento utilizado por Valle Inclán, máis que un xénero literario, é unha nova forma de ver o mundo, xa que deforma e distorce sistematicamente a realidade, para presentarnos a imaxe real que se oculta tras ela. Para iso utiliza:

* A parodia, humaniza obxectos e animais, reifica humanos.
* As personaxes carecen de humanidade e preséntanse como marionetas.
* As obras de Martes de Entroido ofrecen unha visión da sociedade que se atopaba no caos político, coa intención sempre de criticala.
* A linguaxe é coloquial, son personaxes do mundo corrente. É un constante movemento no tempo e o espazo cotián.
* O aspecto xenérico deriva tamén da tradición popular: en *As Galas do defunto* hai unha tradición do entremés e folletín. En *Os cornos de don Friolera* hai unha tradición da farsa. E en *A filla do capitán* atopamos referencias do sainete e folletín.
* Valle crea obras cuxo aspecto estético-formal nace do choque da visión tráxica do mundo e da estética que nacen das formas populares que provocan a risa.

## Título 
**Martes de Carnaval** non fai referencia á data segundo a cal se calcula o momento do Entroido, un martes, senón máis ben ao plural do deus da guerra Marte. Segundo o código do esperpento o deus queda degradado a un simple disfrace cómico. Así, *Martes de Carnaval* fai referencia a varios disfraces de Marte, ou  varios Marte celebrando o entroido. Dende o título queda claro o espírito esperpéntico da obra e a crítica á honra en sentido calderoniano.

## Representacións 
Xunto ás distintas interpretacións individuais, as tres obras que compoñen a triloxía interpretáronse por primeira vez xuntas en 1995 no Teatro María Guerrero de Madrid, con dirección de Mario Gas e un elenco que incluía a Dorotea Bárcena, Mercé Pons, Walter Vidarte, Pilar Bardem, Marc Martínez, Pepón Nieto, Alfonso del Real e José María Escuer.

En 2008 representouse para Televisión Española, con Juan Luis Galiardo como *don Friolera*, Juan Diego como *Pachequín*, Adriana Ozores, Magüi Mira, Paco Tous, Pilar Bardem, Jesús Franco, Luis Pérezagua, Antonio Gamero e Pepón Nieto.

## Notas
Maruxa (filme de 1969)

**Maruxa** é un telefilme rodado en Galicia, dirixido por Juan de Orduña e estreado en 1969. Trátase dunha adaptación para Televisión Española de Maruxa, a ópera do compositor catalán Amadeu Vives, sobre un libreto de Luis Pascual Frutos.

## Argumento 
Maruxa e Pablo son dous pastores namorados que viven felizmente ata que un día chega Rosa, a dona do lugar e leva a Maruxa como criada para separala de Pablo, de quen tamén ela está namorada. Mentres, Antonio, noivo de Rosa, cheo de celos, tenta namorar a Maruxa. Pero o capataz Rufo intercede e fai que os pastores se volvan atopar e desbarata os plans de Rosa e Antonio.

## Elenco 
### Actores 
* María José Alfonso como Maruxa
* Ramón Pons como Pablo
* Paca Gabaldón como Rosa
* Rafael Guerrero como Antonio
* José María Prada como Rufo

### Voces 
* Dolores Pérez Cayuela como voz de Maruxa.
* Luis Sagi Vela como voz de Pablo.
* Josefina Cubeiro como voz de Rosa.
* Julio Julián como voz de Antonio.
* Chano Gonzalo como voz de Rufo.

## Produción 
O filme foi rodado na provincia de Lugo, nas inmediacións do concello de Láncara. As voces que se escoitan non son as dos actores, senón que se utilizaron as dunha gravación de EMI dese mesmo ano dirixida por Federico Moreno Torroba.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).

## Notas
Ada Neretniece

**Ada Neretniece**, nada en Leningrado en 1924 e finada en Riga en 2008, foi unha directora de cine letoa.

## Traxectoria
Ada Neretniece, nome de nacemento de Armidne Neretniece, foi a filla dun comisario militar letón, antigo soldado de infantaría lixeira durante a primeira guerra mundial, tralo que se adicou a diversas posicións administrativas até que en 1937 foi represaliado polo réxime soviético e deportado a Siberia. A nai de Ada traballou como contábel. 
Durante o comezo da Gran Guerra Patria Ada Neretniece traballou no Hospital militar de Kirov. En 1942 gradúase na Escola Secundaria de Leningrado No. 24. En 1949 pola Facultade de Cine e Televisión na especialización en Dirección dentro do Instituto dos Estados da Unión para a Cinematografía. Durante ese período recibe clase de Sergei Guerassimov e Tamara Makarova.
É a partir de 1949 cando comeza a traballar no Riga Film Studio, até 1954 traballa como directora de curtametraxes de ficción e documentais. Foi en 1957 cando estrea a súa primeira longrametraxe, "Rita". A película resulta premiada no Festival de Kíiv no ano 1959.

A súa gran variedade de filmes explora, entre outros, desde os ocultamentos de perseguidos polo nazis, investigacións de asasinatos, dramas ou aventuras de supervivencia na tundra.

Ocasionalmente actuou nas súas propias longrametraxes.

Ada Neretniece foi soterrada no Cemiterio da Fraga de Riga.

## Filmografía
### Longametraxes de ficción
* 1957 — "Rita"
* 1958 — "Svešiniece ciemā"
* 1960 — "Tava laime"
* 1961 — "Pieviltie"
* 1963 — "Viņš dzīvs" 
* 1965 — "Hipokrāta zvērests"
* 1966 — "Ciklons" sāksies naktī"
* 1968 — "Ilgās dienas rīts"
* 1970 — "Vārnu ielas republika"
* 1972 — "Kapteinis Džeks"
* 1974 — "Pirmā vasara"
* 1976 — "Nāve zem buras"
* 1978 — "Lielā Jaungada nakts"
* 1981 — "Izmeklēšanā noskaidrots"
* 1984 — "Pēdējā vizīte"
* 1985 — "Pēdējā indulgence"
* 1988 — "Zīlēšana uz jēra lāpstiņas"
* 1991 — "Suns, kas mācēja dziedāt"
* 1992 — "De Granšānu ģimenes noslēpumi"

### Documentais
* 1964 — "Pārliecinoši fakti"
* 1969 — "Esiet sveicināti Latvijā!"

### Longametraxes de encargo
* 1963 — "Izniekotā jaunība"
* 1963 — "Viņi ir jūsu draugi"
* 1969 — "Latvijas PSR. Centrālais ekonomiskais rajons"

### Segunda dirección 
* 1955 — "Uz jauno krastu"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ada Neretniece en IMDb
Río Sandeu, Limodre, Fene

**Río Sandeu** é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol.

## Véxase tamén 
### Lugares e parroquias 
### Lugares de Limodre 
### Parroquias da Fene 
### Outros lugares 
* Lugares de Fene
Sulfolípido

[miniatura|Estrutura química do sulfoquinovosil distearoilglicerol, un tipo de [sulfoquinovosil diacilglicerol]]
Os **sulfolípidos** son un tipo de lípidos que posúen un grupo funcional que contén xofre. Un exemplo de **sulfolípido** abundante é o sulfoquinovosil diacilglicerol, que está composto por un glicósido de sulfoquinovosa e un diacilglicerol. En plantas, os sulfoquinovosil diaiylglicéridos (SQDG) son importantes no ciclo do xofre. Outros sulfolípidos salientables son os sulfátidos e seminolípidos, que son glicolípidos sulfatados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sulfátido
* Galactolípido
* Fosfolípido
Manuel Busto Magdalena

**Manuel Busto Magdalena**, nado en Barro, Pontevedra o 22 de novembro de 1957, é un pintor e ilustrador galego.

## Traxectoria 
Estudou na  Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid entre 1978 e 1983 e licenciouse en 1983 na Facultade de Belas Artes da Universidade Complutense. Foi profesor de ensino secundario dende 1984 ata o 2017, ano no que se retirou da docencia. Reside en Cambados.

## Recoñecementos 
* 1999. VI Certame “Isaac Díaz Pardo”. Deputación da Coruña.
* 2000. 2º Premio, Concello de Cambre. A Coruña.
* 2001. 1º Premio, Eixo Atlántico, Portugal-Galicia.
* 2003. VIII Certame “Isaac Díaz Pardo”. Deputación da Coruña.
* 2005. Premio adquisición, MUFACE, Madrid

## Exposicións individuais 
* 2011. Galería BORRÓN 4. Cambados (catálogo). Pontevedra.
* 2008. Galería BORRÓN 4. Cambados (catálogo). Pontevedra.
* 2006. Galería ARCANA. Vilagarcía. Pontevedra.
* 2002. Galería SARGADELOS. Pontevedra.
* 2001. Galería BORRÓN 4. Cambados. Pontevedra.
* 2000. Galería ARCANA. Vilagarcía. Pontevedra.
* 1999. Expo-Salnés. Cambados. Pontevedra.
* 1995. Mosteiro de Celanova. Celanova. Ourense.   
* 1994. Adega do Faustino. Chaves. Portugal.
* 1992. Sala Museo M. Chaves. Chaves. Portugal.
* 1981. Sala de Cultura, (Pintura). Pontevedra.

## Ilustracións 
* 2013. *Endogamia 0.2*. Texto de Ramón Caride. Ed. Xerais.
* 2012. Deseño do libro homenaxe a Luís F. Silvoso. Debe/Haber.
* 2011. *Exogamia 0.3*. Texto de Ramón Caride. Ed. Xerais.
* 2009. Portada de *Ramón Cabanillas Enríquez. Biografía en imaxes*. Maribel Iglesias. Editado por Candea e IES F. Asorey. Cambados. 
*2009. Unidade Didáctica,”*A Velliña Vella*”. Texto Vicente Risco. Debuxos Manuel Busto. Fundación Vicente Risco. Deputación de Ourense.
* 2008. *Tempos Novos*. Texto de Ramón Caride. Nº128.
* 2000. *Poemario Irlandés* de Adolfo Caamaño. Ed. Espiral Maior.
* 1998. *En un lugar del alma*. Poemas e Relatos. Edita: Asociación Gallega de Astrología.
* 1997. Revista *Rollo Klave*. Corporación Semiótica Galega.
* 1986. Revista literaria e de arte *Idromel*. Pontevedra.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* CANCEDO, Darío; “La recreación artística como combinación y juego”. Faro de Vigo, 31 de xaneiro de 1995.
* TABUYO, Domingo; “Diálogos entre plástica e literatura” . Faro de Vigo, Ria del Ocio, 20 de novembro de 1997.
* CRESPO, Carlos / TABUYO, Domingo; “ Micro universo” . Faro de Vigo, Ria del Ocio, 12 de maio de 1998.
* SEIXAS, Manuel; “ O Salnes: o caos como paixón”. Revista BRABÚ, nº 3.
* SEIJO, Lorena; “ Territorios”. Faro de Vigo , Arousa, 28 de xullo do 2000.
* CRESPO, Carlos; “ Evocacións”. Faro de Vigo, Los Viernes. 11 de agosto do 2000.
* VILAR, Manuel; “ Enigmas e territorios de Manuel Busto”. A Nosa Terra. 11 de agosto do 2000.
* CRESPO, Carlos; &quot; El hechizo de la línea &quot;. Faro de Vigo. Arousa. 5 de outubro do 2001.
* CRESPO, Carlos; &quot; A arquitectura das sensacións &quot;. Faro de Vigo. Arousa. 3 de marzo do 2006.

### Ligazóns externas 
*Imaxinarte
*Galegos; Galicia dixital
*Arte informado
*Pintores de Galicia
*Páxina do autor en Ed. Xerais
Martes de carnaval (filme)

***Martes de carnaval*** é unha película española rodada en Galicia, dirixida por Fernando Bauluz e Pedro Carvajal, e estreada en 1991.

## Argumento 
"Hoxe, Martes de carnaval, os cigarróns espreitan. Non se deixen levar pola súa danza de bestas en celo, porque cando se dean conta de que bailan ao son da morte, será tarde", escoita o escritor na radio ao empezar un día que pode ser fatal para el. Na súa vella casa de aldea galega trata de fuxir do fracaso matrimonial, do alcol e da falta de inspiración. O encontro cos cigarróns, inquietantes máscaras, provócalle estraños soños e abre as lembranzas dese outro Martes de Carnaval da súa xuventude que lle marcou o destino. Tamén hoxe debe acabar un relato sobre quen máis o amolan: a súa exmuller, o seu editor e a ama que o coida.

## Elenco 
* Fernando Guillén como o escritor.
* Elisa Montés como a ama.
* Miguel Molina como o estudante.
* Juan Diego como o editor.
* Laura Ponte como a viúva.
* Ángel de Andrés como o sepultureiro.
* Dorotea Bárcena como a veciña.
* Rosa Álvarez como a nai do estudante.
* Nacho Castaño como Roxo.
* Santi Prego como Suso.
* Antonio Llopis como a morte.
* Mónica Molina como María del Campo.
* María Bouzas como María José.
* María Pujalte como Alba.
* Susana Dans como Susana.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).
Prysmian

**Prysmian** é unha empresa italiana formada pola fusión da empresa italiana Pirelli cables e Draka. Ten sede en Milán e adícase á produción de cables eléctricos e de telecomunicacións.

As orixes da empresa están na fundación en 1879 de Pirelli cables e sistemas. En 1902 abriu unha fábrica en Barcelona. En 2011 fusiónase con Draka. En 2017 mercou a marca norteamericana General Cable.

## Sancións
En 2017 a Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia impuxo 44,7 millóns de euros de sanción a cinco cárteles que se repartían o mercado do sector de cables eléctricos de baixa tensión para a construción de hospitais, uso doméstico, edificación de vivendas, obras de empresas enerxéticas, telefonía, ferroviarias, navais e grandes proxectos internacionais entre os que estaba Prysmian.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Monte de Venus

Na anatomía humana e nos mamíferos en xeral, os *mons pubis* (coñecido especificamente nas femias como o **monte de Venus**), é unha masa redondeada de tecido adiposo atopado sobre a Sínfise da pube do óso pube.

## Anatomía 
Para mulleres e mozas, o mons pubis forma a parte anterior da vulva. Divídese nos beizos maiores, a cada lado do suco coñecido como vulva, que rodea os beizos menores, o clítoris, uretra, apertura vaxinal e outras estruturas do vestíbulo da vulva. O tecido adiposo dos mons pubis é sensible aos estróxenos, o que fai que se forme un montículo distinto co inicio da puberdade.

## Etimoloxía 
O termo "mons pubis" deriva do latín "monte púbico" e "mons Venus" ou "mons veneris" deriva do latín "monte de Venus.

Nalgunhas circunstancias, os mons veneria están suxeitos a ideais estéticos máis alá da eliminación do cabelo. Correspondentemente, ofrécese unha cirurxía plástica que altera a forma dos montes nun ideal desexado. Os ideais desexados poden estar influenciados polas preferencias persoais, as normas culturais actuais ou as presións sociais.

As formas permanentes de decoración para mellorar o atractivo estético desta área son a hanabira, a aplicación de cicatrices cosméticas, ou piercings como o Christina Piercing ou o Nefertiti Piercing. Vajazzling refírese á decoración non permanente dos mons pubis con adornos de cristal.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Sloane, Ethel. *Biology of Women*. Cengage Learning 2002, , p.&nbsp;31
*Gray, Henry: *Anatomy of the Human Body*. Lea & Febiger, 1918 
*"Mons pubis"  in *Encyclopædia Britannica Online*. 2010.
Organización Nacional de Transplantes

A **Organización Nacional de Transplantes** (**ONT**) é un organismo público español encargado dos asuntos relacionados con transplantes de órganos. A súa directora é a doutora Beatriz Domínguez-Gil, que substituíu en 2017 ao promotor e creador da organización, o doutor Rafael Matesanz, tras máis de 28 anos á fronte do mesmo.

## Obxectivos 
É un organismo coordinador de carácter técnico, fundado en 1989 e pertencente ao Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade, encargado de desenvolver as funcións relacionadas coa obtención e utilización clínica de órganos, tecidos e células. Tras a súa creación, España pasou de 14 doadores por millón de poboación (pmp) a 39,7 doadores pmp en 2015, pasando de estar na parte media-baixa dos índices de doazón en Europa a ser o líder mundial.

O seu principal obxectivo é a promoción da doazón altruísta co fin de que o cidadán español que necesite un transplante teña as maiores e mellores posibilidades de conseguilo. Para levar a cabo ditas funcións actúa como unha unidade técnica operativa, coordinando e facilitando as actividades de doazón, extracción, preservación, distribución, intercambio e transplante de órganos, tecidos e células no conxunto d Sistema Nacional de Saúde.

## Historia 
Antes da creación da organización, o primeiro transplante realizado con éxito en España foi en 1965, de ril, levado a cabo polos doutores Gil Vernet e Caralps (do Hospital Clínic i Provincial de Barcelona) e os doutores Alférez e Hernando (da Fundación Jiménez Díaz de Madrid).

Desde entón fíxose necesaria a regulación legal desta práctica, que chegou coa Lei de transplantes (Lei 30/1979) e o Real Decreto 426/1980, que xa daquela recoñecía o anonimato do doador e a carencia de lucro na práctica da extracción de órganos, entre outras disposicións.

Na década de 1980, novos órganos engadíronse á oferta dos hospitais, concretamente fígado, corazón e páncreas. Cando era necesario desprazarse a outra localidade para obter o órgano, o Hospital Puerta de Hierro utilizaba os avións *Mystère* subministrados polo Exército do Aire, práctica que acabou estendéndose paulatinamente a outros hospitais. Porén, a finais desta década, houbo un gran descenso da oferta de órganos e un incremento dos candidatos para transplante, debido á pouca coordinación interrexional; por outro lado, en Cataluña estableceuse unha oficina que centralizaba os servizos de distribución de órganos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rafael Matesanz
* Beatriz Domínguez-Gil

### Liagazóns externas 
* Páxina oficial da ONT
* Newsletter Transplant del Consejo de Europa (Vol. 16, nº 1, de setembro de 2011) con datos mundiais.
* Documentos RNE - Cadena de vida: los trasplantes en España (son).
Tabigal

**Tabigal** é unha empresa galega especializada en acabados interiores de reformas e construción. Traballa principalmente para Inditex e as súas marcas.

Forman parte do grupo Placas Norte, Metal Yeso, Metal Gips e Disc Acustic.

## Notas
A casa da choiva

***A casa da choiva*** (en ) é un filme galego de 1943 dirixido por Antonio Román.

## Argumento 
Un matrimonio, Fernando e Teresa, vive cunhas modestas rendas nun solitario pazo galego. A visita de dúas persoas para alugaren uns cuartos parece aliviar a amarga situación dos Amil. Mais comezan a xurdir sospeitas, problemas e, aos poucos, revélase un auténtico proceso de namoramento.

## Elenco 
* Luis Hurtado como Fernando Amil
* Blanca de Silos como Lina
* Carmen Viance como Teresa Amil
* Nicolás D. Perchicot como Elías Morell
* Rafaela Satorrés como Marina
* Antonio Bayón como criado
* Luis Latorre como director do manicomio
* Manuel de Juan como empregado do manicomio 1
* Antonio L. Estrada como empregado do manicomio 2

## Produción 
Está baseado nunha novela homónima de Wenceslao Fernández Flórez. Parte da película foi rodada no Pazo da Picoña, na Picoña, en Salceda de Caselas. Foi dobrado ao galego e emitido na TVG o 16 de outubro de 1986, dentro do programa *Galicia no cine*.

## Notas
Río Abelenda

O **río Abelenda** é un río do concello de Tordoia, na provincia da Coruña, afluente do río Paradela.
No seu curso baixo coñécese como **río Carballal**.

O río nace nos lindes entre Tordoia e Trazo, na Fonte da Regueira baixo a aldea do Carballal. Despois segue cara ao noroeste pasando polas parroquias de Vilarbó e Pazos. Entón o río diríxese cara ao nordés desembocando no río Paradela tras cruzar Gorgullos.
Anatolii Berezovoi

**Anatolii Nikolaevich Berezovoi** (en ) foi un cosmonauta soviético que participou na misión Soiuz T-5, volvendo a bordo da Soiuz T-7 e pasando un total de 211,38 días no espazo.

Berezovoi naceu o 11 de abril de 1942 en Enem e faleceu o 20 de abril de 2014. Graduouse na Academia da Forza Aérea e retirouse do corpo de cosmonautas por razóns médicas, debido ás feridas sufridas durante un atraco. De 1992 a 1999 foi presidente adxunto da Federación Espacial Rusa.

## Notas 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz T-5
*Soiuz T-7