Motocrós das Nacións

O **Motocrós das Nacións**, coñecido tradicionalmente como **Motocross des Nations** e a miúdo abreviado coas siglas *MXDN*, é a única proba que se corre por equipos no deporte individual que é o motocrós. A proba dispútase anualmente en setembro (unha vez rematados os campionatos da FIM e a AMA), sendo o principal evento da tempada internacional deste deporte.

O Motocrós das Nacións foi instaurado pola FIM en 1947, antes que o Campionato Mundial de Motocrós e dende o inicio foi reservado para motos de 500 cc. Máis tarde, creouse o *Trophée des Nations* para motocicletas de 250 cc (celebrado entre 1961 e 1984), e a *Coupe des Nations* para motocicletas de 125 cc (de 1981 a 1984). En 1985, a FIM presentou un novo formato que combinou os tres trofeos nun só, que comprendía tres categorías (125, 250 e 500 cc) cun corredor de cada unha e tres carreiras por cada trofeo (125/500, 125/250 e 250/500), para que todos puideran competir entre si.

En 2003, a competición adoptou o novo sistema de categorías introducido ese ano nos mundiais (MX1 e MX2) e cambiou o seu nome oficial por **Motocross of Nations** (abreviado *MXoN*). Dende 2007, o evento chámase oficialmente *Red Bull FIM Motocross of Nations*, xa que desde ese ano a compañía de bebidas enerxéticas Red Bull converteuse en patrocinador oficial.

## Formato 
miniatura|Primeiras curvas na edición 2008
Na proba participan equipos nacionais formados por tres pilotos cada un. O sábado celébranse as carreiras clasificatorias que determinan os 20 equipos que terán dereito a correr a final, que se disputa o domingo e que consta de tres "mangas" (carreiras) que determinan a nación gañadora.

Cada un dos tres pilotos dun equipo corre nunha categoría diferente: MX1 (motores a dous tempos de ata 250 cc ou motores a catro tempos de ata 450 cc), MX2 (motores de dous tempos de ata 125 cc ou de catro tempos ata 250 cc) e Open (libre). Cada piloto corre un total de dúas mangas, xa que en cada manga participan 2 categorías ao mesmo tempo, de xeito que cada categoría compite coas outras dúas. Son tres mangas, nesta orde:

* 1ª Manga: MX1 + MX2 
* 2ª Manga: MX2 + Open 
* 3ª Manga: MX1 + Open

Ao final das tres carreiras, engádense os cinco mellores resultados dos seis posibles de cada equipo (3 pilotos por 2 carreiras cada un) para determinar a clasificación final.

Antes da recente reintroducción neste deporte dos motores de catro tempos e o posterior nacemento de categorías MX e MX2, o Motocrós das Nacións corríase cos mesmos cilindros que os Campionatos do Mundo: 125 cc, 250 cc e 500 cc.

## Historia da competición 
O motocrós, coñecido como *Scramble* no Reino Unido cando foi inventado nos anos vinte, desenvolveuse rapidamente nos anos 30. Despois da segunda guerra mundial, a FIM deulle un nivel internacional a este deporte, creando o Motocross des Nations (título oficial en francés).

### Primeiros anos: o dominio da selección británica 
A proba inaugural celebrouse preto da Haia nos Países Baixos o 20 de xullo de 1947. Tres federacións estatais foron convidadas: os Países Baixos, Bélxica e o Reino Unido. O belga Auguste Mingels foi o máis rápido, pero o equipo do Reino Unido con Bill Nicholson (BSA), Fred Rist (BSA) e Bob Ray (Ariel) gañaron o título, por diante do equipo belga.

O segundo *Motocross des Nations* foi en agosto de 1948 en La Fraineuse, preto da cidade belga de Spa. Tamén foron convidadas as federacións estatais de Francia, Suecia e Luxemburgo. A carreira estivo dominada polo equipo local, deixando aos belgas Nic Jansen, Marcel Cox e Andre Milhoux en primeiro, segundo e quinto posto, logrando o primeiro trofeo para Bélxica.

A finais de agosto de 1949 tocoulle ao Reino Unido acoller a competición, en Brands Hatch. O equipo británico gañou a competición por segunda vez, mantendo así a Copa indefinidamente. Despois de que a ACU (Auto-Cycle Union, federación británica) doara outra Copa para o equipo gañador na competición.

### Anos 50 
Ao morrer en 1954, o vicepresidente da FIM Peter Chamberlain, un gran afeccionado ao motocrós e piloto deste torneo, a copa recibiu o seu nome oficial.

Durante os anos 50 o dominio británico foi abafante: sete vitorias de 10 no Motocrós das Nacións antes de 1960. As únicas excepcións foron as vitorias de Bélxica en 1951 e Suecia en 1955 e 1958.

### Anos 60 
miniatura|Saída do Motocrós das Nacións de 1967, disputada en Markelo (Países Baixos) o 3 de setembro.
A partir da tempada de 1961, FIM creou un trofeo específico para motocicletas de 250 cc, chamado *Trophée des Nations*.

En 1974, en Suecia, detrás do equipo local, promoveuse por primeira vez un equipo estadounidense no podio formado por Jim Pomeroy (Bultaco), Brad Lackey (Husqvarna), Marty Tripes (Husqvarna) e Jimmy Weinert (Kawasaki), xusto diante da escuadra soviética, na que estaba Guennadi Moisséiev. En 1975 en Checoslovaquia, o equipo local rematou por diante de Bélxica, a pesar da presenza neste equipo de tres campións do mundo como Roger de Coster, Harry Everts e Gaston Rahier, e o Reino Unido. Dúas vitorias do equipo belga precederon a segunda vitoria dun equipo ruso, que incluía o campión do mundo de 250 cc Moisseiev.
miniatura|Moisséiev diante de De Coster durante o Motocross des Nations de 1976, celebrado en Sint Anthonis (Holanda) o 11 de setembro
Nos Trophée des Nations, Bélxica conquistou todos os títulos da 1969 a 1980, excepto un (Rusia, 1979), ademais de obter dous títulos no Motocrós das Nacións (en 1979 e 1980), pouco antes de comezar o dominio americano.

### Anos 80, dominio americano 
Despois de perder os torneos dos dous anos anteriores, o equipo estadounidense chegou a Lommel, en Bélxica, en setembro de 1981 para o Trofeo das Nacións, con catro pilotos de Honda, dirixidos polo 5 veces campión do mundo belga, Roger de Coster. Danny Laporte, Chuck Sun, Johnny O'Mara e Donnie Hansen gañaron con diferenza e unha semana despois volveron gañar no Motocross des Nations de Bielstein, Alemaña. O equipo foi cambiando ano tras ano, pero todo seguiu igual. O equipo de De Coster obtivo oito vitorias (catro en cada un dos dous torneos) en catro anos.

En 1980, a FIM decidiu introducir un trofeo para un terceiro equipo con motos de 125cc: a *Coupe des Nations*. A selección italiana liderada por Michele Rinaldi gañou os dous primeiros títulos, seguida de Bélxica (con Eric Geboers) e Holanda (con Kees Van der Vine e John Van Den Berk).

### 1985, novo formato 
En 1985 entrou en vigor o novo formato de carreiras de tres cilindros (500, 250 e 125 cc), desaparecendo o *Trophée* e a *Coupe*. Os estadounidenses continuaron dominando o torneo ata 1994, perdendo tras 17 vitorias consecutivas (13 no Motocross des Nations e os últimos catro Trophée des Nations), contra o Reino Unido, en Roggenburg, Suíza .

Os equipos estadounidenses estiveron sempre integrados polos mellores pilotos internacionais. Danny "Magoo" Chandler gañou as catro roldas en 1982, pero quizais a maior vitoria de todas produciuse en Maggiore, Italia, en 1986, cando o equipo formado por David Bailey, Ricky Johnson e Johnny O'Mara remataron as tres carreiras sen ser superados polos outros pilotos.

### Anos 90 
miniatura|James Stewart na edición de 2008
Despois da vitoria do Reino Unido en 1994, foi a quenda de Bélxica en 1995 con Stefan Everts, Joël Smets e Marnicq Bervoets. Pero os americanos seguían aí. En 1996, en Xerez, o equipo liderado polo multi-campión Jeremy McGrath venceu aos equipos franceses e belgas. Despois viñeron dúas vitorias en Bélxica e en 1999 no Brasil deuse a primeira vitoria de Italia (campioa do mundo con Andrea Bartolini e Alessio Chiodi, ademais de Claudio Federici), por diante de Francia e de Bélxica.

### Século XXI 
Unha vez máis, os estadounidenses gañaron en 2000 en Saint-Jean-d'Angély, encabezados polo seu piloto estrela Ricky Carmichael. No 2001, no famoso circuíto belga de Namur, Francia logrou a súa primeira vitoria (con David Vuillemin, Yves DeMaría e Luigi Séguy), superando aos belgas na súa casa. Italia gañou a edición de 2002, e Bélxica (con Stefan Everts, piloto con máis títulos mundiais da historia) gañou as edicións de 2003 e 2004, antes da reaparición dos Estados Unidos nas seguintes catro, con James Stewart substituíndo en 2006 a Carmichael como o principal piloto do equipo.

## Lista de gañadores 
### Total de vitorias por equipos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Campionato Mundial de Motocrós
* Federación Internacional de Motociclismo

### Ligazóns externas 
* O Motocross das Nacións no sitio web oficial da FIM  
* Historia do Motocross das Nacións no sitio web oficial do Mundial de Motocrós