open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ana Mena

**Ana Mena Rojas**, nada en Estepona (Málaga) o 25 de febreiro de 1997, é unha cantante e actriz española. Deuse a coñecer no ano 2006 após gañar a XII edición rexional dos *Premios Veo Veo*, aínda que a súa popularidade aumentou cando participou na miniserie *Marisol, la película* interpretando a Marisol.

Mena debutou na industria musical en 2016 co seu sinxelo "No soy como tú crees". En 2018 acadou gran popularidade en Italia coa canción "D'estate non vale" xunto ao cantante italiano Fred de Palma. A partir dese momento, a súa carreira deu un xiro radical, alternando unha serie de éxitos que a converteron nunha das artistas españolas máis escoitadas da era do *streaming*. Segundo a súa casa discográfica, en 2022 Mena acumulaba vendas equivalentes a 1 disco de Diamante, 39 discos de Platino e 2 de Ouro, principalmente entre Italia e España.

## Filmografía 
### Cinema 
### Series de televisión 
### Programas de televisión 
## Álbums 
### Álbums de estudio 
## Notas
Aintzane Usandizaga

**Aintzane Usandizaga López,** nada en Lasarte-Oria, Guipúscoa, en 1988, é unha escritora guipuscoana en éuscaro. 

## Traxectoria 
Licenciouse en Historia da Arte pola Universidade do País Vasco, e fixo un posgrao en Desenvolvemento Social da Cultura Artística na Universidade de Málaga (UMA). Traballou en varios proxectos e centros culturais.

## Obras 
### Novela 
* *Kabitu ezina* (2019). Elkar. ISBN 978-84-90279-41-0.

### Álbums ilustrados 
* *Etxe honetan* (2019). Pamiela. É un traballo realizado xunto co ilustrador  Asier Iturralde Gonzalez de Alaiza "*Gastón",* que gañou o XIII Premio Etxepare, así como o Premio Juul da Asociación de Escolas, en 2021.
* *(Ia) guztia moztu eta itsats daiteke. Esther Ferrer eta Dembora* (2022). Pamiela. ISBN 978-84-9172-248-9. Un álbum creado coa ilustradora Aran Santamaria que explora a relación da artista Esther Ferrer co tempo.

## Premios 
Ademais dos premios Etxepare e Juul, gañou dous premios no certame de relatos curtos Julene Azpeitia organizado polo Concello de Zumaia: en 2014 gañou o primeiro premio (relato *Kolokan* ), e en 2018, o segundo premio (Historia de *Bazterbideak)*.
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Obras de Aintzane Usandizaga , en *Berria*.
Nantes Basket Hermine

O **Nantes Basket Hermine** é un equipo de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Nantes, Países do Loira. Fundado en 1907, actualmente compite na LNB Pro B, segunda categoría do baloncesto galo. Disputa os seus partidos como local na Salle de la Trocardière, un pavillón inaugurado en 2015 con capacidade para 4&nbsp;185 espectadores.

## Historia
O Hermine de Nantes foi fundado en 1891 como padroado parroquial da igrexa de Sainte-Anne co nome de "Les Enfants nantais de Sainte-Anne". A construción da igrexa e a creación da parroquia baixo o patrocinio de Santa Ana poden explicarse polo feito de que o barrio albergaba entón unha numerosa comunidade de bretóns orixinarios sobre todo da Baixa Bretaña que se asentaban no barrio desde o século XIX, sendo Santa Ana a patroa da Bretaña. O club tomou o nome de "Hermine de Nantes" en 1907, nome que escolleu a sección de ximnasia. En heráldica, o armiño aparece no escudo da Bretaña desde comezos do século XIV.

## Xogadores 
### Destacados 
*  Olivier Allinéi
*  Christian Beuchet
*  Laurent Cazalon
*  Jérôme Dessart
*  Boris Dallo
*  Cédric Ferchaud
*  Nicolas Gayon
*  Chris Coleman
*  Allen Durham
*  Rashaun Freeman
*  Marquis Gainous
*  Kenny Grant
*  Malcolm Huckaby
*  Eddie Lucas
*  Floyd Miller
*  George Reese
*  Marcus Relphorde
*  Steve Watson
*  Brendan Winters
*  Aaron Cel
*  Joe McNaull
*  Jonathan Kasibabu
*  Carl Ona-Embo
*  Malick Badiane

## Adestradores 
*  Antoine Michon (2005−2011)
*  Guillaume Quintard (2011−2013)
*  Franck Collineau (2013−2017)
*  Jean-Baptiste Lecrosnier (2017)
*  Nedeljko Ašćerić (2017−2018)
*  Jean-Baptiste Lecrosnier (2018−2021)
*  Jean-Marc Dupraz (2021−presente)

## Palmarés 
**Leaders Cup da Segunda División**
* **Campións (1):** 2020

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Adenosilcobalamina

A **adenosilcobalamina** (AdoCbl), tamén chamada **coencima B12**, **cobamamida** e **dibencozide**, é, xunto coa metilcobalamina (MeCbl), unha das formas bioloxicamente activas da vitamina B12.

A adenosilcobalamina participa como cofactor en rearranxos dos esqueletos moleculares mediados por radicais. Estes procesos requiren a formación do radical desoxiadenosil por disociación homolítica do enlace carbono-cobalto. Este enlace é excepcionalmente feble, cunha enerxía de disociación do enlace de 31 kcal/mol, o cal diminúe aínda máis no ambiente químico do sitio activo dun encima. Un encima que utiliza a adenosilcobalamina como cofactor é a metilmalonil-CoA mutase (MCM).

Estudouse o papel da adenosilcobalamina na regulación da expresión dalgúns xenes bacterianos. Ao unirse ao factor de transcrición CarH, a adenosilcobalamina pode modular os xenes para a biosíntese de carotenoides, que lle dan cores cálidas a varias plantas. A transcrición destes xenes é activada pola luz solar debido á adenosilcobalamina. Ademais do CarH hai outros fotorreceptores en diferentes comunidades bacterianas, que tamén teñen capacidade reactiva cando se unen á adenosilcobalamina. Por exemplo, o AerR é outro factor que usa a adenosilcobalamina para dar lugar a unha pigmentación púrpura. Un exame adicional dos encimas que se unen á adenosilcobalamina e o desenvolvemento deste cofactor proba que ten unha función reguladora da expresión do ADN e ARN.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Metilcobalamina
* Hidroxocobalamina
* Cianocobalamina
* Vitamina B12
* Biosíntese da cobalamina
* Óxido nítrico

### Ligazóns externas 
*
Marc García

**Marc García Antonell**, nado o 7 de marzo de 1996 en Manresa, Cataluña, é un xogador español de baloncesto profesional. Formado nas categorías inferiores do Sant Josep Obrer, do CTE Illes Balears e do Bàsquet Manresa, actualmente é axente libre despois de formar parte do elenco para a pretemporada do Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 1,98 m, xoga na posición de escolta.

## Traxectoria 
Nado en Manresa, García formouse nas categorías inferiores do principal equipo da súa cidade natal, o Bàsquet Manresa. Porsteriormente pasou ao FC Barcelona B, onde disputou a súa primeira campaña como sénior (2012−13). No verán de 2014 volveu a Manresa cedido, dando os seus primeiros pasos na Liga ACB durante a temporada 2014−15. Despois dun ano en Manresa, volveu ao Barça B para disputar a temporada 2015−16 da LEB Ouro, liderando o equipo en anotación con 16,2 puntos por partido.

En xullo de 2016, García asinou un contrato de cesión co CB Sevilla da ACB por dous anos. Con todo, após o descenso do equipo andaluz, o Barcelona rescindiu o contrato de préstamo. Ese mesmo mes, García conseguiu a medalla de ouro no Campionato de Europa sub-20, gañando a final ante , sendo o xogador nomeado MVP do torneo. Após un ano en Barcelona, o 20 de xullo de 2018 García asinou un contrato por tres temporadas co Montakit Fuenlabrada, onde chega a destacar superando os 10 puntos de media por partido no segundo e no terceiro ano. Despois de finalizar o seu contrato asina co San Pablo, equipo co que goza de menos protagonismo e que acaba por descender á LEB Ouro. Despois de finalizar a súa temporada, asina co Río Breogán da Liga ACB para realizar a pretemporada co club.

### Clubs 
Ao longo da súa carreira, García ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
*  FC Barcelona B (LEB Ouro, 2012–2014)
*  La Bruixa D'Or Manresa (ACB, 2014−2015)
*  FC Barcelona B (LEB Ouro, 2015–2016)
*  Real Betis Energía Plus (ACB, 2016–2017)
*  FC Barcelona B (LEB Ouro, 2017–2018)
*  FC Barcelona (ACB / Euroliga, 2017)
*  Baloncesto Fuenlabrada (ACB / Champions League, 2018−2021)
*  San Pablo (ACB, 2021−2022)
*  CB Breogán (Champions League, 2022− )

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com 
* Perfil en Proballers
Concello de Eslöv

**Eslöv** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Escania. Anteriormente formaba parte do desaparecido condado de Malmöhus. En decembro de 2024 o concello tiña 34 922 habitantes, sendo o 76º municipio sueco en poboación. Dende o ano 2005 Eslöv forma arte da área metropolitana de Malmö (Stormalmö), segundo a definición do Instituto Nacional de Estadística de Suecia. A súa capital é a localidade de Eslöv.

Na parte suroccidental do concello atópanse solos moi ricos en arxilas, o que explica as grandes superficies abertas de cultivo. No norte os solos son máis pobres en arxilas e máis pedregosos. A zona norte presenta así unha paisaxe agrícola máis variada que inclúe pastos así como bosques de frondosas e bosques cultivados coníferas. As terras de cultivo tamén son a explicación do feito de que unha proporción relativamente grande da poboación en idade de traballar do municipio, en comparación coa media de Suecia, estea empregada na industria agrícola. Polo demais, o tecido empresarial local está dominado pola industria manufactureira.

## Xeografía 
O concello atópase no centro da provincia histórica de Escania e limita ao norte co municipio de Klippan, ao nordés co de Höör, ao leste cos de Hörby e Sjöbo, ao suroeste cos de Lund e Kävlinge e ao noroeste co concello de Svalöv, todos eles no condado de Escania.

## Notas
Guillermo González Martínez

**Guillermo González Martínez**, nado en Cuba cara a 1914, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Avogado, veciño de Vilelos, foi secretario interino do xulgado do Saviñao. Foi nomeado alcalde do Saviñao en 1946. Despois foi procurador no xulgado de Monforte de Lemos. Foi correspondente de *La Noche* en Monforte.

## Vida persoal 
Casou en Santiago de Compostela con María del Rosario Fernández Cobas, filla de Ramón Fernández Vázquez, en 1945.
## Notas
Concello de Essunga

**Essunga** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Skaraborg. A súa capital é Nossebro, o que o converte nun dos 42 concellos que ten como capital a unha antiga localidade municipal.

O río Nossan atravesa o concello de Essunga en dirección norte-sur. A paisaxe ao longo do seu val caracteríazase por pastos e bosques caducifolios. Na parte oriental do municipio hai un areal con dunas interiores.

## Xeografía 
O municipio está situado no noroeste do *landskap* de Västergötland e limita ao norte co concello de Grästorp, ao leste co de Vara, ao sur cos de Vårgårda e Herrljunga, ao suroeste co de Alingsås e ao oeste co municipio de Trollhättan, todos eles no condado de Västra Götaland.

## Notas
Concello de Fagersta

**Fagersta** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Västmanland. A súa capital é a localidade de Fagersta. En decembro do ano 2024 o concello tiña 13 072 habitantes.

O concello atópase na rexión mineira de Bergslagen e ten un leito rochoso de de rochas volcánicas ácidas que sufriron pregamentos e metamorfismos. Tamén se depositaron minerais de ferro durante a formación do leito rocoso. Anteriormente había varias minas nesta zona.

A xeografía caracterízase por vales estreitos na mesma dirección que o xacemento de mineral de ferro. No río Kolbäcksån e o lago Aspen hai tramos de sedimentos e terras cultivadas abertas, mentres que o resto da zona son proncipalmente chairas boscosas con morenas ou turbeiras.

A actividade económica do municipio concéntrase na capital, que ata mediados dos anos 80 era unha cidade manufactureira dominada pola gran empresa de fabricación de aceiro Fagersta ABu. Despois de que Fagersta AB deixase de ser un grupo en 1984, a súa produción foi asumida por varias siderúrxicas.

## Historia 
A historia de Fagersta está ata o século XX está fortemente asociada á produción de ferro e aceiro. 

### Fagersta ata a Idade de Ferro 
Na Idade de Pedra xa vivía xente no territorio do presente municipio, con varios asentamentos ocupados nese tempo. Da Idade de Ferro romana hai un pequeno campo de tumbas coñecido. Os ben conservados fornos baixos en Dunshammar, a 3 km ao sur de Ängelsberg, data desa época. Durante escavacións arqueolóxicas nos anos 70 e 80 constatouse que os fornos xa existían no século V. O mineral de ferro que se utilizaba era o chamado *sjömalm* (mineral do lago), e era collido no adxacente lago Åmänningen. Dunshammar é un dos lugares máis antigos de Suecia para a produción de ferro coñecidos.

### Produción de ferro na Idade Media 
Da Idade Media existen varios restos tanto da minería do ferro como de fundicións. En Semla, na canle de Strömsholm, había no século XIV varias minas e unha importante fundición. Esta pechou no século XIX, pero a actividade nas minas continuou ata a década de 1960. Incluso as importantes fundicións posteriores en Ängelsberg e Västanfors, entre outras, teñen a súa orixe na Idade Media.

### Fábrica de Fagersta 
No río Kolbäcksån construíuse en 1611 un martinete nun lugar onde se producía ferro xa dende a Idade Media. O martelo foi o comezo da fábrica de Fagersta, e ao seu redor foi medrando unha localidade. Porén, o seu desenvolvemento foi relativamente lento, e tan só a finais dos século XIX tivo Fagersta unha grande expansión en relación coa industrialización e o desenvolvemento dos procesos de fundición do ferro. No ano 1873 fundouse Fagersta Bruks AB (a partir de 1971 Fagersta AB), unha moderna empresa industrial, que durou ata a crise do aceiro dos anos 1970, e que finalmente disolveuse en 1984. Nese ano a empresa pasou a chamarse Fagersta Stainless e centrouse na fabricación de arame, empregando a case tanta xente como a antiga Fagersta AB.

## Notas
Dimorphodon

***Dimorphodon*** /daɪˈmɔːrfədɒn/ foi un xénero de pterosauros de tamaño mediano do período Xurásico inicial. Foi nomeado polo paleontólogo Richard Owen en 1859. *Dimorphodon* significa "dente de dúas formas", derivado do grego δι (di) que significa "*dous*", μορφη (*morphe*) que significa "forma" e οδων (*odon*) que significa "dente". referíndose ao feito de que tiña dous tipos distintos de dentes nas súas mandíbulas, o que é relativamente raro entre os réptiles. *Dimorphodon* habitou Europa.
Concello de Falköping

**Falköping** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Västra Götaland. Anteriormente estaba no desaparecido condado de Skaraborg. A súa capital é a localidade de Falköping. En decembro do ano 2024 a súa poboación era de 32 806 habitantes.

A área que conforma o concello inclue as montañas de Västgötabergen. O leito rochoso do municipio está formado por partes de pedra calcaria, o que contribuíu a unha chaira sedimentaria fértil e cultivada. A agricultura foi unha industria importante para o desenvolvemento da área de Falbygden e posteriormente deu lugar a empregos, entre outras cousas, en empresas de servizos e na industria alimentaria.

## Xeografía 
O concello está situado no leste do *landskap* de Västergötland. O río Lidan atravesa o suroeste do municipio dende o sur nunha curva cara ao oeste. Falköping limita ao noroeste cos concellos de Vara e Skara, ao nordés co de Skövde, ao leste co de Tidaholm, ao sueste co de Mullsjö, ao sur co de Ulricehamn e ao oeste co municipio de Herrljunga.

## Notas
Klara Dan von Neumann

**Klára (Klari) Dán Von Neumann,** nada en Budapest o 18 de agosto de 1911 e finada en  San Diego, o 10 de novembro de 1963, foi unha científica estadounidense  pioneira na programación.   

## Traxectoria 
Era filla de Károly - Karl Dán e Camila Stadler.  A policía considerou a súa morte como un suicidio. 

### Carreira 
Dán foi unha das primeiras programadoras do mundo e axudou a resolver problemas matemáticos mediante código informático. 

Escribiu o código usado na máquina MANIAC I desenvolvida por John von Neumann e Julian Bigelow no Laboratorio Nacional de Los Alamos. Tamén participou no deseño de novos controis para a ENIAC e foi unha das súas principais programadoras.  

Ensinoulles aos científicos daquela temperá idade a programar.  Escribiu o prefacio das influentes *Silliman Lectures* de John von Neumann, publicadas postumamente e posteriormente editadas e publicadas pola Yale University Press como *"The Computer and the Brain"*. 

Aparece como unha figura relevante no libro de historia da computación ''"Turing's Cathedral: The Origins of the Digital Universe"* de George Dyson . 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dyson, G., *La catedral de Turing: Los orígenes del universo digital'', Debate 2015. ISBN 9788499922508 .
Jonathan Kasibabu

**Jonathan Kasibabu**, nado o 24 de abril de 1996 en Kisangani, é un xogador profesional de baloncesto congolés. Cunha altura de 2,04 m xoga nas posicións de ala-pivote. Formado na canteira do Real Madrid, actualmente xoga para o Zunder Palencia da Liga LEB Ouro.

## Traxectoria 
Nado en Kisangani, na República Democrática do Congo, Kasibasu formouse nas categorías inferiores do Canterbury, até que en 2012 ingresou na canteira do Real Madrid, onde xogou en categoría júnior. Na temporada 2014−15, vaise aos Estados Unidos para formar parte da Westtown School en West Chester, Pensilvania e, ao ano seguinte, ingresa na Universidade de Fairfield, Connecticut, para xogar durante catro temporadas na NCAA. Na súa última temporada no baloncesto universitario fixo unha media de 10,6 puntos e 7,4 rebotes por xogo.

Após non ter sido drafteado en 2019, na temporada 2019−20 asina polos Long Island Nets da NBA G League, equipo vinculado ao Brooklyn Nets da NBA. No equipo de Long Island fixo unha media de 7,5 puntos e 6,3 rebotes por encontro. Na seguinte temporada continua na G League, esta vez nos Austin Spurs, onde ten unha aportación estatística semellante con 7,3 puntos por encontro. Na temporada 2021−22 regresa a Europa, asinando polo Nantes Basket Hermine da LNB Pro B, a segunda categoría do baloncesto francés. Tras finalizar a temporada, o 18 de agosto de 2022 asina co Río Breogán da Liga ACB. 

### Clubs 
Ao longo da súa carreira, Brajkovic ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
*  Long Island Nets (G League, 2019–2020)
*  Austin Spurs (G League, 2020–2021)
*  Nantes Basket Hermine (Pro B, 2021−2022)
*  Río Breogán (ACB / Champions League, 2022−presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en proballers.com
Efecto do espectador

O **efecto espectador** ou **difusión da responsabilidade**, chamado *Bystander effect* en inglés, é un fenómeno observado en psicoloxía social e descrito por primeira vez por John Darley e Bibb Latané nun estudo de 1968, que apunta ao feito de que a presenza doutra xente (é dicir, espectadores) fai diminuír as posibilidades dunha persoa de intervir nunha situación de emerxencia.

## Estudo 
No estudo de 1968 de Darley e Latané, influenciado en parte polo tráxico caso de Genovese anos antes, unha persoa foi colocada nunha sala para responder a un cuestionario. Informárona que nunha sala contigua respondería tamén o cuestionario outro participante ou un grupo de participantes. Nesta sala anexa, os gravadores reproducían audios de berros de auxilio e axuda simulando unha convulsión tempo despois do inicio do experimento. As persoas ás que se lles dixo que só un participante máis na sala anexa respondeu ao formulario tiñan máis probabilidades de intervir co obxectivo de axudar que as persoas ás que se lles dixo que había máis participantes na sala anexa. A probabilidade de intervención diminúe a medida que aumenta o número de participantes informados de que estarían presentes na sala contigua. Estudos posteriores de Darley e Latané na década de 1970 tamén demostraron que a forma en que se lle pedía axuda ao espectador na situación influía no seu comportamento. Máis persoas axudaban cando a vítima solicitaba a axuda do espectador polo seu nome. Cando se lle deu unha xustificación de axuda ao asistente, tamén aumentaron as posibilidades de que interveña en comparación cunha solicitude de axuda sen xustificación presentada.

## Outros termos 
Outros termos relacionados sobre o comportamento individual son o efecto Pigmalion e o efecto do observador, que non é sinónimo do **efecto do espectador**, senón que se refere, en psicoloxía, a como varía o comportamento dunha persoa cando está a ser observada, e ten outros significados noutros eidos. "Efeito do espectador" é tamén unha canción do grupo portugués Os azeitonas, gañadora en 2019 no [[ARitmar|festival aRi[t]mar]].

## Nota 

## Véxase tamén 
* Kitty Genovese
* Wang Yue
Provincia de Cantón

A **Provincia** **de** **Cantón** é unha provincia costeira situada no sur da República Popular da China. Ten unha superficie aproximada de 177.900 km² e unha poboación de 104.303.132 habitantes.  A capital da provincia de Cantón (Guangdong, Guangzhou) é a cidade de Cantón. A poboación está composta principalmente por habitantes de etnia han (99%), cun 0,7% dos habitantes do pobo zhuang e un 0,2% dos habitantes do pobo yao.

## Cidades 
A seguinte lista mostra as cidades máis poboadas da provincia de Cantón, sendo a cidade de Cantón a capital da provincia.

O xentilicio da provincia e da cidade en lingua galega é *cantonés, cantonesa.*

## Subdivisións 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Location_of_Dinghu_within_Guangdong_%28China%29.png/320px-Location_of_Dinghu_within_Guangdong_%28China%29.png|miniatura|381x381px| Mapa de **subdivisións de Guangdong**(prefecturas e distritos).|esquerda
[miniatura|Vista desde a noria de [Zhongshan.]]
Na **provincia de Guangdong** ha as seguintes subdivisións: 

* a nivel prefectural:
** 19 cidades administrativas
** 2 cidades subprovinciais
* a nivel de distrito:
** 23 cidades administrativas
** 41 comarcas
** 3 comunidades autónomas
** 54 distritos
## Notas 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Provincias da China
* Mar da China Meridional
* Estreito de Taiwán
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da sede administrativa 
* Mapa da provincia de Guangdong 
* Información sobre campos de traballo na provincia
Zhongshan

*(Non confundir con Zhenjiang ou Zhangjiang)*

**Zhongshan**, **Zhongshán** ou **Zhongshán Xi** (en chinés: 中山 ou 中山市; pinyin : Zhōngshān ou  Zhōngshān shì, en cantonés transcrito Jung Saan) é unha cidade con status de prefectura na provincia de Guangdong, no sur da República Popular da China.

## Nome 
O nome da cidade é un epónimo de Sun Yat-sen, tamén coñecido como Zhongshan. A cidade foi coñecida historicamente como **Xiangshan** ata 1925, despois da morte de Sun Yat-sen.

## Xeografía 
esquerda|miniatura|Zona de peóns en Zhongshan
Situado ao sur do delta do río Perla. A súa superficie é de 1800 km² e a súa poboación é de 3,1 millóns de habitantes.

### Divisións administrativas 
A cidade de Zhongshan a nivel de prefectura non ten división a nivel de condado. O goberno da cidade xestiona directamente 24 divisións a nivel de cantón (6 subdistritos e 18 aldeas).

## Notas 
## Véxase tamén 
* Provincia de Cantón
* Mar da China Meridional
* Estreito de Taiwán

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da cidade-prefectura
Metilcobalamina

A **metilcobalamina** (mecobalamina, MeCbl ou MeB12) é un tipo de cobalamina, unha forma de  vitamina B12. Difire da cianocobalamina en que o grupo ciano unido ao cobalto foi substituído por un grupo metilo. A metilcobalamina ten un centro octaédrico de cobalto(III) e pode obterse como cristais vermellos intensos.

A metilcobalamina é un equivalente fisiolóxico da vitamina B12, e pode usarse para previr ou tratar as patoloxías que se orixinan por falta de vitamina B12 (ver deficiencia de vitamina B12).

A metilcobalamina tamén se usa para o tratamento da neuropatía periférica, neuropatía diabética e como trtamento preliminar para a esclerose lateral amiotrófica.

A metilcobalamina que se inxire non se usa directamente como cofactor, senón que primeiro é convertida pola MMACHC en cob(II)alamina. A cob(II)alamina convértese despois noutras dúas formas, adenosilcobalamina e metilcobalamina, que se usan como cofactores. É dicir, a metilcobalamina primeiro é desalquilatda e despois rexenerada.

Segundo un estudo, é importante tratar a deficiencia de vitamina B12 con hidroxocobalamina ou cianocobalamina ou unha combinación de adenosilcobalamina e metilcobalamina, pero non a metilcobalamina soa.

## Produción 
miniatura|esquerda|300px|A metrilcobalamina lembra fisicamente as outras formas de vitamina B12, e aparece como cristais vermellos escuros que forman solucións transparentes con tons cereixa en auga.

A metilcobalamina pode producirse no laboratorio reducindo a cianocobalamina con borohidruro de sodio en solución alcalina, seguida da adición de ioduro de metilo.

## Funcións 
Este vitámero, xunto coa adenosilcobalamina, é un dos dous coencimas activos usados polos encimas dependentes de vitamina B12 e é a forma específica da vitamina B12 usada pola 5-metiltetrahidrofolato-homocisteína metiltransferase (MTR), tamén coñecida como metionina sintase.

A metilcobalamina participa na vía Wood-Ljungdahl, que é unha vía pola cal algúns organismos utilizan dióxido de carbono como a súa fonte de carbono para os compostos orgánicos. Nesta vía, a metilcobalamina proporciona o grupo metilo que se acopla ao monóxido de carbono (derivado do CO2) para formar acetil-CoA. O acetil-CoA é un derivado do ácido acético que se converte en moléculas máis complexas necesarias para o organismo.

Algunhas bacterias poden producir metilcobalamina. Neste papel a metilcobalamina serve como fonte de grupos "CH3+".

A falta de coblamina pode orixinar anemia megaloblástica e dexeneración subaguda combinada da medula espiñal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Adenosilcobalamina
*Cianocobalamina
*Hidroxocobalamina
*Vitamina B12
*Biosíntese da cobalamina
Concello de Falkenberg

**Falkenberg** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Halland. É o concello de maior superficie do condado, e o cuarto en poboación con 47 337 habitantes en decembro de 2024. Máis da metade da poboación vive na cidade de Falkenberg, a súa capital.

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Abild, Alfshög, Asige, Askome, Eftra, Fagered, Gunnarp, Gällared, Krogsered, Källsjö, Köinge, Ljungby, Morup, Okome, Skrea, Slöinge, Stafsinge, Svartrå, Ullared, Vessige, Vinberg, Årstad e Älvsered. Nesas parroquias creáronse coa reforma municipal de 1862 concellos rurais co mesmo nome. Na zona estaba tamén a cidade de Falkenberg, que en 1863 formou un concello urbano.

Coa reforma municipal de 1952 creáronse varios grandes concellos na zona: *Högvad* (a patrtir dos anteriores concellos de Holsljunga, Mjöbäck e Älvsered no antigo condado de Älvsborg), *Morup* (de Morup e Stafsinge), *Ullared* (de Fagered, Källsjö e Ullared), *Vessigebro* (de Alfshög, Askome, Köinge, Okome, Svartrå e Vessige), *Vinberg* (de Ljungby e Vinberg), *Årstad* (de Abild, Asige, Eftra, Slöinge e Årstad) e *Ätran* (de Gunnarp, Gällared e Krogsered). Ao mesmo tempo co concello rural de Skrea incorporouse á cidade de Falkenberg.

O municipio de Falkenberg formouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Falkenberg e dos concellos rurais de Morup, Ullared, Vessigebro, Vinberg, Årstad e Ätran, así como dunha parte do municipio de Högvad (a parroquia de Älvsered).

## Xeografía 
O concello atópase principalmente no *landskap* de Halland, pero unha pequena parte no nordés (o distrito de Älvsered) está no *landskap* de Västergötland.

O municipio de Falkenberg está no Kattegatt e limita ao sur cos concellos de Halmstad e Hylte e ao norte cos de Varberg, Mark e Svenljunga, e ao leste co de Gislaved.

## Notas
Tania León

**Tania Justina León**, nada na Habana o 14 de maio de 1943, é unha compositora e directora de orquestra cubana.

## Traxectoria 
### Formación 
Comezou os estudos de piano aos catro anos e na década de 1960 estudou en conservatorios da Habana e na Universidade de Nova York. 

### Carreira profesional 
Pouco despois de graduarse, converteuse nunha das fundadoras do *Dance Theatre de Harlem* e no seu primeiro director musical.

Implicada en importantes proxectos e institucións musicais estadounidenses, foi invitada a dirixir importantes orquestras de todo o mundo, como en Holanda, Italia e Suráfrica.

### Recoñecementos 
En 1998 recibiu o ''Governor's Award de Nova York* e tamén da American Academy of Arts and Letters, entre outras moitas mencións e premios importantes.

## Notas 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Compositora cubana, Premio Pulitzer de Música 2021" - YouTube *(en castelán)''
O cego de Pumardedón

***O cego de Pumardedón*** é un libro, de 25 capítulos e 163 páxinas, do escritor galego Francisco Fernández del Riego, publicado por Ir Indo Edicións en 1992. Inclúe na cuberta unha pintura de Antón Pulido Novoa.

En 1985 publicáronse dous capítulos (o número 22 e o 23) da, daquela, inédita novela, na revista *Grial*.

## Descrición 
[miniatura|Francisco Fernández del Riego na [fronte (guerra)|fronte de guerra. Salamanca. 1937.]]
Toda a narración está centrada nos acontecementos vividos polo protagonista durante a Guerra civil española e as consecuencias pertubadoras que lle ocasionaron na súa existencia actual.

## Sinopse 
I. Mauro, un home cego, esperta durante a noite en Pumardedón (Pumar de Don, lugar da parroquia de Santa María, no concello de Lourenzá) onde leva unha vida retirada, lonxe do mundo urbano. El criárase na cidade, entre libros, altas casas de pedra, automóbiles e asfalto. Sae da casa e coincide co vello caseiro. 

II. Pasea polo xardín e lembra os faladoiros da cidade. Despois volve á casa, onde o saúdan a súa muller Laura (coa que casou despois da guerra) e o seu irmán. Alí senta no seu asento habitual.

III. Toma coñac. Escoita unhas campás fúnebres que lle espertan a evocación dun convoi ferroviario militar, ateigado de soldados, onde, entre outros, van el, Roxelio (compañeiro universitario de Mauro) e Lourezo (un rapaz imberbe). Noutra lembranza, Mauro chega como combatente de refresco ás trincheiras. Xunto a el ten a Lourenzo e a Roxelio. 

[...]

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Galicia* (1994)
* *Non agardei por ninguén*
* *O lapis do carpinteiro*

### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina web do Centro de Documentación da AELG e escolma: capítulo I, capítulo II e capítulo III.
Éva Tardos

**Éva Tardos**, nada en  1957 en  Budapest, é unha informática teórica húngara, gañadora do premio Fulkerson en 1988, profesora e investigadora en informática na Universidade de Cornell . 

## Traxectoria 
Licenciouse en matemáticas na Universidade Eötvös Loránd, en Budapest, en 1981. Tres anos despois, en 1984, obtivo o seu doutoramento. na mesma universidade.   

Os seus traballos tratan os seguintes temas:

* Deseño e análise de algoritmos para problemas fundamentais de rede e optimización combinatoria .
* Algoritmos de aproximación ,
* algoritmos en liña ,
* Programación lineal e programación enteira
* Teoría de xogos algorítmicos

## Recoñecementos 
* Medalla John von Neumann (2019)
* Premio Godel (2012)
* Membro da Academia Nacional de Enxeñaría (2007)
* Premio George B. Dantzig (2006)
* Membro da Academia Americana de Artes e Ciencias
* Membro da Asociación de Maquinaria Informática (1998)
* Membro da bolsa Guggenheim
* Membro de Packard
* Membro de Sloan
* Novo Investigador Presidencial da NSF
* Premio Fulkerson (1988) 

## Notas
Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso

A **Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso** (EASD) é un centro de ensino público dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, que imparte Ensinanzas Superiores de Deseño e Profesionais de Artes Plásticas e Deseño.
Está situada na Coruña, na rúa Pelamios, nº 2.

## Estudos ofertados 
A EASD ofrece os seguintes estudos: 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Educación en Concello da Coruña. Concellería de Educación, Memoria Histórica, Innovación, Industria e Emprego.
Museo de Arte Contemporánea de Madrid

O **Museo de Arte Contemporánea de Madrid**, chamado anteriormente **Museo Municipal de Arte Contemporánea**, encóntrase no distrito Centro de Madrid, na rúa Conde Duque.

Situado nas instalacións do edificio do Cuartel do Conde-Duque, construído polo arquitecto Pedro de Ribera en estilo barroco.

O museo, inaugurado en novembro de 2001, permaneceu pechado desde 2010 até o 3 de febreiro de 2015, cando se abriron ao público dúas das súas salas.

É un museo municipal público de arte contemporánea que alberga pinturas e esculturas de coleccións de vanguardas históricas, realismos, nova figuración e abstracción dos 1980, mestres da abstracción e da escola de Madrid.

## Inauguración 
O Museo de Arte Contemporánea inaugurouse en novembro de 2001 con dous obxectivos fundamentais: a creación dun foro permanente no contexto dun centro como o de Conde Duque, aberto a un intenso programa cultural e de exposicións, e como complemento dos outros museos e coleccións de arte contemporánea de Madrid.

Ao igual que outros museos de arte contemporánea, tanto nacionais como estranxeiros, o Museo de Arte Contemporánea utilizou un edificio histórico para albergar a súa colección de arte contemporánea, neste caso do Concello de Madrid. O museo é ademais parte dun programa permanente de actualización para adaptalo ao seu uso con fins culturais. Presenta as obras de arte que o Concello foi adquirindo desde 1980, ano no que comezou a colección. O museo consta de dous andares cuns 22 000 metros cadrados. Este espazo exhibe cerca de 200 obras de máis de 175 artistas de diferentes épocas e movementos artísticos da arte española, desde as vanguardas históricas até a actualidade, a través da súa colección de pintura, escultura, fotografía, obra gráfica e instalacións.

O museo èchopuse para a súa renovación en abril de 2010. A reapertura estaba planexada para outubro de 2011, pero actualmente continúa pechado, probabelmente por motivos económicos, a excepción de dúas das súas salas. O 3 de febreiro de 2015 abríronse ao público estas dúa salas, onde se mostra parte da colección.

## Ben de interese cultural 
O edificio foi declarado Ben de Interese Cultural de España en 1976.

## Notas 
## Véxase tamén
Audrey Azoulay

**Audrey Azoulay** nada en La Celle-Saint-Cloud o 4 de agosto de 1972, é unha funcionaria e política francesa de alto rango. Foi asesora cultural do presidente François Hollande de 2014 a 2016 e ministra de Cultura e Comunicación no goberno de Manuel Valls desde febreiro de 2016 a maio de 2017. En novembro de 2017 foi elixida Directora Xeral da UNESCO por un mandato de catro anos, substituindo a Irina Bokova.

## Traxectoria 
Naceu en París nunha familia xudía marroquina orixinaria de Essaouira. É filla do político, banqueiro e xornalista André Azoulay, conselleiro do rei de Marrocos Hasan II e posteriormente de Mohammed VI, e da escritora Katia Brami. Creceu no barrio parisiense de Beaugrenelle coas súas dúas irmás.

### Formación 
Obtivo a súa licenciatura en administración pola Université Paris-Dauphine en 1994. Posteriormente, obtivo un MBA pola Universidade de Lancaster no Reino Unido. Licenciouse no Instituto de Ciencias Políticas de París até chegar á Escola Nacional de Administración de onde proceden moitos dos altos cargos da administración francesa.

Durante os seus anos de estudo traballou no sector bancario onde o seu pai era alto directivo do Banco Paribas. Ela cualificou a experiencia de "aterradora", porén, axudouna a iniciar a súa carreira profesional no Centro Nacional de Cinematografía de Francia en 2006, primeiro como subdirectora de audiovisual, en 2007 asumiu a dirección financeira e xurídica e en 2011 a delegada xeral. xestión, defendendo, segundo asegurou o presidente do Centre Frédérique Bredin, "*de forma incansable a excepcionalidade cultural e cinematográfica francesa fronte ao poder norteamericano*".

### Carreira política 
En 2014 foi nomeada ministra de Cultura do presidente François Hollande e dous anos máis tarde, ministra de Cultura de Francia, en substitución de Fleur Pellerin no goberno de Manuel Valls. Deixou o cargo en maio de 2017 coa vitoria de Emmanuel Macron nas presidenciais francesas e dedicouse a preparar a súa candidatura á dirección da UNESCO presentada o 15 de marzo.

Despois de enfrontarse a 8 candidatos

### Militancia e posicións 
Politicamente defínese como unha persoa de esquerdas. Explicou que participou nas manifestacións contra o proxecto Devaquet de 1986, contra o *plan Juppé* de 1995 e contra a presenza de Jean-Marie Le Pen na segunda volta das presidenciais de 2002.

## Vida persoal 
Está casada con François-Xavier Labarraque, presidente da empresa Garum Conseil, e ten dous fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Audrey Azoulay's website as Candidate for Director-General for UNESCO
Home caimán

miniatura|Home caimán imaxinado por unha intelixencia artificial.
O **home caimán** é unha lenda que se desenvolveu na poboación ribeirega de Plato, Magdalena, na costa Caribe de Colombia.  Conta a historia de Saúl Montenegro, un home cuxa paixón por espiar mulleres espidas o condenou a quedar convertido nun ser medio caimán e medio humano. 

En Plato celébrase anualmente o Festival do Home Caimán. Tamén existen unha praza e un monumento na súa honra que son patrimonio cultural da poboación. A lenda do home caimán é o tema da canción "Se va el caimán" do barranquilleiro José María Peñaranda.

## A lenda 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/Hombre_Caiman_Plato.jpg/220px-Hombre_Caiman_Plato.jpg|miniatura|Monumento do home caimán en Plato (Magdalena).
Hai moito tempo existiu un pescador moi mullereiro que tiña por afección espiar ás mulleres espidas que se bañaban nas augas do río Magdalena. Prevendo que podería ser descuberto entre os arbustos, desprazouse á Alta Guajira para que un bruxo lle preparase unha apócema que o convertese temporalmente en caimán para que non sospeitasen as bañistas e podelas admirar a pracer. O bruxo preparoulle dous apócemas, unha vermella que o convertía en caimán, e outra branca que o volvía home de novo. 

Montenegro gozou por algún tempo do seu enxeño, pero nunha ocasión o amigo que lle botaba a apócema branca non puido acompañalo e no seu lugar foi outra persoa que ao ver o caimán asustouse ao crer que era verdadeiro e deixou caer a botella branca co líquido que o convertía en home de novo. Antes de derramarse completamente algunhas pingas do líquido salpicaron unicamente a cabeza de Saúl, polo que o resto do seu corpo quedou convertido en caimán. Dende entón, converteuse no terror das mulleres, quen non volveron bañarse no río.

A única persoa que se atreveu a achegárselle despois foi a súa nai. Todas as noites visitábao no río para consolalo e levarlle a súa comida favorita: queixo, mandioca e pan mollado en ron. Trala morte da súa nai (que morreu de tristura por non poder atopar ao bruxo que elaborara as apócemas porque morrera) o home caimán só e sen ninguén que o coidase, decidiu deixarse arrastrar até o mar polo río até Bocas de Ceniza, como se coñece a desembocadura do río Magdalena no mar Caribe á altura de Barranquilla. Dende entón, os pescadores do baixo Magdalena, dende Plato até Bocas de Ceniza, permanecen pendentes para pescalo no río ou cazalo nos pantanos das ribeiras.

## Notas
Hugo Fernández

**Hugo Daniel Fernández Vallejo**, nado en Montevideo o 2 de febreiro de 1945 e finado en Puebla de Zaragoza o 1 de agosto de 2022, foi un futbolista e adestrador uruguaio, que xogaba como lateral dereito.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira no Nacional, co que debutou en partido oficial en decembro de 1965, nunha derrota por 0-1 ante o Danubio no estadio Centenario. Ao ano seguinte conquistou o seu primeiro campionato uruguaio. A continuación pasou polo Racing de Montevideo, Gimnasia y Esgrima, Cerro e Defensor, antes de recalar no máximo rival do seu primeiro club, o Peñarol, no que militou tres anos, gañando dous novos campionatos de liga (en 1974 e 1975). Conquistou tamén co equipo negro e amarelo a 29ª edición do Trofeo Teresa Herrera en Riazor, onde foi expulsado xunto a Cruyff nas semifinais contra o Barcelona, por unha lea entre ambos.

En xullo de 1975 desembarcou no fútbol español, fichando polo Tenerife, de Segunda División, onde coincidiu cos tamén uruguaios Montero Castillo, Ferreira e Kraus. Debutou co equipo de Felipe Mesones na primeira xornada da tempada 1975/76 e foi titular durante 36 dos 38 partidos de liga, formando parella de centrais xunto ao histórico Molina. Pechou a súa carreira no Atlas mexicano en 1981.

Trala súa retirada iniciou en Peñarol a súa carreira como adestrador, carreira que se desenvolveu principalmente en México, onde pasou polos bancos de Puebla (en tres etapas), Tigres, Tampico Madero, Irapuato, Veracruz, Lobos de la BUAP e Dorados de Sinaloa. Tamén dirixiu ao Nacional de Montevideo e ao Toshiba do Xapón.

## Palmarés 
### Como futbolista 
;Nacional
* **Primeira División (1):** 1966.

;Peñarol
* **Primeira División (3):** 1974, 1975, 1981.

### Como adestrador 
;Dorados de Sinaloa
* **Torneo Clausura de Ascenso (1):** 2007.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador co Club Nacional .
Treilán

O topónimo **Treilán** pode referirse a:

;En Galiza
***Treilán**, lugar da parroquia de Lamela, no concello de Guntín;
***Treilán**, lugar da parroquia de Gondrame, no concello do Páramo;
***Treilán**, lugar da parroquia de Requeixo, no concello de Sarria.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Teilán**, parroquia do concello de Bóveda.
Falu

**Falu** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Dalarna. A súa capital é a cidade de Falun que tamén é a capital do condado.

O leito rochoso da zona pertence ao da rexión rica en minerais coñecida como Bergslagen. As partes do norte e do leste do concello están cubertas de bosques, intercalados por zonas de turbeiras máis grandes, e as partes occidentais teñen un terreo máis accidentado. 

Falun ten unha longa tradición mineira que se remonta á Idade Media, pero co tempo a súa importancio disminuiu. A principios da década de 2020 a actividade económica local estaba dominada polo sector servizos.

Dende a súa fundación no ano 1971 o crecemento da poboación do concello, con excepción dos anos arredor do cambio de milenio, foi positivo. En decembro de 2024 Falu tiña 59 945 habitantes.

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Aspeboda, Bjursås, Enviken, Stora Kopparberg, Sundborn, Svärdsjö e Vika. Nesas parroquias creáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862. Na zona atopábase tamñen a cidade de Falu dende 1641 que en 1863 formou un concello urbano.

Coa reforma municipal de 1952 o concello rural de Aspeboda integrouse no municipio de Stora Kopparbergs, mentres que o resto dos concellos rurais da zona, Bjursås, Enviken, Sundborn, Svärdsjö e Vika, ao igual que a cidade de Falu, permaneceron sen cambios.

No ano 1967 os concellos rurais de Stora Kopparberg e Vika incorporáronse á cidade de Falu. Oa ctual municipio de Falu naceu coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Falu e dos municipios rurais de Bjursås, Enviken, Sundborn e Svärdsjö.

O 1 de xaneiro de 1990 unha área con 6 persoas foi transferida á parroquia de Bjurså no concello de Falu dende a parroquia de Ål no muncipio de Leksand.

## Xeografía 
O concello está situado no sueste do *landskap* de Dalarna e limita ao norte cos municipios de Ovanåker e Bollnäs, ao nordés co de Ockelbo, e ao leste cos de Sandviken e Hofors, todos eles no condado de Gävleborg. Ao sueste limita cos concellos de Hedemora e Säter, ao suroeste co de Borlänge, e ao noroeste cos de Leksand e Rättvik, no condado de Dalarna.

## Notas
Concello de Filipstad

**Filipstad** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Värmland. A súa capital é a localidade de Filipstad. No mes de decembro do ano 2024 o concello tiña unha poboación de 9 776 habitantes.

A paisaxe caracterízase por vales profundos. A zona é parte da rexión mineira de Bergslagen e o leito rochoso do campo de Långbansfältet é un dos máis ricas en minerais do mundo. 

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Brattfors, Färnebo, Gåsborn, Kroppa, Nordmark e Rämmen. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862. Na zona tamén estaba a cidade de Filipstad que en 1863 fundou unha cidade municipal (*stadskommun*).

Na zona houbo entre o 22 de febreiro de 1946 e o 31 de decembro de 1966 a localidade municipal de Lesjöfors.

O *köping* de Storfors fundouse en 1950 tras separarse do concello rural de Kroppa.

Coa reforma municipal de 1952 fundouse o gran concello de Värmlandsberg (a partir dos catro municipios de Brattfors, Gåsborn, Färnebo e Nordmark) mentres que o concello rural de Kroppa, o de Rämmen e a cidade de Filipstad permaneceron sen cambios.

O concello de Filipstad fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir da cidade de Filipstad e dos concellos rurais de Värmlandsberg, Kroppa e Rämmen.

Dende a súa fundación ata o ano 2005 o concello pertenceu ao partido xudicial de Kristinehamn e dende entón pertence ao de Värmland.

## Xeografía 
Filipstad atópase no leste do condado de Värmland. O concello limita ao sur co municipio de Storfors, ao suroeste co de Karlstad, e ao oeste co de Hagfors, todos en Värmland. Ao leste fai fronteira co concello de Hällefors, no condado de Örebro, ao nordés co de Ludvika, ao norte co de Vansbro e ao noroeste co de Malung-Sälen, estes tres no condado de Dalarna.

## Historia 
Os arredores da capital floreceron grazas á mineiría, sobre todo de ferro. As actividades mineiras na zona remóntanse ao século XIV e a área poboouse debido a elas.

A cidade de Filipstad foi fundada polo rei Carlos IX o día 6 de abril de 1611, bautizándoa así polo seu fillo Carlos Filipe (Filipstad significa "cidade de Filipe"). Filipstad é a segunda cidade máis antiga do condado de Värmland

Filipstad perdeu os seu privilexios de cidade durante case 150 anos tras un gran incendio en maio de 1694.

* Brattfors
* Filipstad
* Gåsborn
* Kroppa
* Nordmark
* Rämmen

## Notas
Concello de Forshaga

**Forshaga** é un municipio sueco (*kommun*) do condado de Värmland. A súa capital é a localidade de Forshaga. En decembro do ano 2024 o concello tiña unha poboación de 11 520 habitantes.

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Nedre Ullerud, Övre Ullerud e unha pequena parte da de Grava. Nesas parroquias fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.

No municipio rural de Grava estableceuse o 1 de novembro de 1907 a localidade municipal de Forshaga, disolta a finais do ano 1943 cando se formou o köping de Forshaga. O 22 de decembro de 1944 estableceuse a localidade municipal de Deje, disolta a finais de 1956.

Coa reforma municipal de 1952 os concellos rurais de Nedre e Övre Ullerud fusionáronse para formar o de Ullerud, mentres que o köping de Forshaga quedou sen cambios.

O actual municipio de Forshaga fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping de Forshaga. En 1974 incorporaríase o concello de Ullerud.

## Xeografía 
O concello limita ao norte co municipio de Munkfors, ao oeste cos de Sunne e Kil, ao sur co de Karlstad, e ao nordés co de Hagfors.

### Topografía e hidrografía 
Os vales na paisaxe discorren principalmente en dirección norte-sur, o que é en parte consecuencia da natureza do leito rochoso. A pesar do leito rochoso de gneis acedo e pobre e nutrientes, hai elementos de hiperita, unha rocha escura e calcaria, que creou unha flora diversa con árbores caducifolias e herbas como a *Daphne mezereum* e a *Actaea spicata* en lugares como Örtensjöarna. O levantamento do terreo moldeou a paisaxe a través da remodelación do xeo e das ondas, con campos de croios como no lado norte de Skarsjöberget e marcas costeiras ao oeste do Svinsjön e en Trollsjöberget.

## Notas