open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tratado de Wedmore

miniatura|333x333px|Estatua de Alfredo o Grande en Winchester.
O **Tratado de Wedmore** é un evento referido polo erudito Asser na súa "*Vida de Alfredo*", resumindo como o líder viquingo Guthrum foi bautizado por Alfredo rei de Wessex e aceptou a este como o seu pai adoptivo.

## Fontes e contexto histórico 
En 878, Alfredo derrotou ao exército viquingo en Edington. Guthrum decidiu retirarse aos seus baluartes co que quedaba do seu exército, onde Alfredo o cercou. Tras catorce días de asedio, os viquingos, "*completamente aterrorizados pola fame, o frío e o medo*", desexaban a paz e enviaron a un emisario a Alfredo.

Alfredo aceptou a rendición de Guthrum. Segundo Asser, na súa "*Vida de Alfredo*", os viquingos entregaron reféns a cambio da paz "*e xuraron, ademais, deixar o seu reino inmediatamente, e Guthrum, o seu rei, prometeu aceptar o cristianismo e recibir o bautismo de mans de Alfredo; todo o prometido, por parte de Guthrum e polos seus homes, foi cumprido*". Segundo Asser: "*A unción do crisma tivo lugar no oitavo día na vila real de Wedmore*".

Tres semanas máis tarde, Guthrum, acompañado de trece dos seus homes, chegou a Aller, preto de Athelney, onde se atopaba Alfredo. Aquí Guthrum foi bautizado e Alfredo aceptouno como fillo adoptivo.

Tras isto, o líder viquingo volveu a Anglia Oriental, desde onde gobernaría sobre todo o que fora Anglia Oriental, Essex e o leste de Mercia. Posteriormente, estes dominios serían reconquistados por Alfredo e os seus sucesores.

## Malentendido e confusión 
miniatura|311x311px|Mala interpretación de "tratado".
A única referencia acerca dun tratado en Wedmore, é a cita de Asser exposta máis arriba. Por tanto, o único que sabemos é que en Wedmore, Guthrum aceptou a Alfredo como padriño e que aceptou a fe Cristiá. Existe un importante matiz ao impor a súa autoridade Alfredo; con todo, o material proveniente das fontes non dá ningunha pista acerca das implicacións en termos territoriais nin ningunha outra.

Con todo pode haber certa mala interpretación, probabelmente ao confundir o ocorrido en Wedmore co posterior Tratado de Paz de Alfredo e de Guthrum. Isto leva que un suposto "Tratado de Wedmore" se converta nun punto ben definido na historia anglosaxoa, como suxire o mapa. Aínda que é posíbel que os acordos territoriais fosen discutidos en Wedmore, ou en Aller, ou noutro lugar, tras Edington, non existe nada nas fontes da época que o probe.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* Simon Keynes e Michael Lapidge, ''Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred and Other Contemporary Sources*, (Londres: Penguin,1983)
* Frank Stenton, *Anglo-Saxon England*, terceira edición, (Oxford: Oxford University Press, 1971), p257

### Ligazóns externas 
* Britannia History *Peace of Wedmore''
Amada López Meneses

**Amada López Meneses**, nada nas Nogais o 20 de xuño de 1906 e finada en Barcelona o 4 de outubro de 1976, foi unha historiadora galega.

## Traxectoria 
Orfa de pai dende nena. Estudou Bacharelato en Lugo, e foi vivir coa súa familia a Madrid, onde estudou Filosofía e Letras, especializándose en Historia. Publicou nos *Boletines* da Real Academia de la Historia e da Sociedad Española de Excursiones.

En xullo de 1931 traballaba no Arquivo Xeral de Simancas Recibiu unha bolsa da Xunta de Ampliación de Estudos para unha estancia en Francia e foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Obra 
**Ilustres extranjeros que en 1525 y 1526 visitan Barcelona* (1935)
**Francisco I en Valencia* (1938)
**Documentos culturales de Pedro el Ceremonioso* (Escuela de Estudios Medievales. CSIC, 1952)
**Crescas de Viviers, astrólogo de Juan I el Cazador (¿Viviers?-Barcelona, m. 9 de agosto de 1391)* (1954)
**El primer regreso de Hernan Cortés a España* (1954)
**Documentos acerca de la peste negra en los dominios de la Corona de Aragón* (1956)
**Los consulados catalanes de Alejandría y Damasco en el reinado de Pedro el Ceremonioso* (1956)
**Carlos de Borbón-Montpensier, Duque de Borbón, Condestable de Francia: su viaje a España (1525-1526)* (1958)
**Correspondencia de Pedro el Ceremonioso con la soldanía de Babilonia* (1959)
**Una consecuencia de la peste negra en Cataluña: El programa de 1348* (1959)
**El último infante de Navarra Carlos de Albret* (1961)
**Pedro el Ceremonioso y las reliquias de Santa Bárbara* (1962)
**Martín el Humano conde de Morella* (1962)
**Un compañero de Hernán Cortés: Juan Cano de Saavedra, yerno de Moctezuma (Cáceres ¿150? Sevilla, II de septiembre de 1572)* (1965)
**Magdalena y Catalina de Albret Foix, Infantas de Navarra* (1965)
**Noves dades sobre la immigració gitana a Espanya al segle XV* (1971)
**El Oratorio del Caballero de Gracia*
**Las pensiones que en 1748 concedió la Academia de San Fernando para ampliación de estudios en Roma*
**Un nieto de Moctezuma en la cárcel de Sevilla*
**Los extremeños en América*
**Alonso de Grado*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Receptor ligado a encima

Un **receptor ligado a encima**, tamén chamado **receptor catalítico**, é un receptor transmembrana, no cal a unión dun ligando extracelular causa unha actividade encimática no lado intracelular. Trátase dunha proteína integral de membrana que posúe tanto funcións catalíticas encimáticas coma de receptor.

Sempre teñen dous importantes dominios, un dominio de unión a ligandos extracelular e un dominio intracelular con función catalítica; e unha hélice transmembrana. A molécula sinalizadora únese ao receptor na parte externa da célula e causa un cambio conformacional que afecta á función catalítica do receptor localizada no lado interno da célula.

Exemplos de actividade encimática deste tipo de receptores son:
* Receptor tirosina quinase, como no receptor do factor de crecemento de fibroblastos. A maioría dos receptores ligados a encima son deste tipo.
* Proteína quinase específica de serina/treonina, como na proteína morfoxenética ósea
* Guanilato ciclase, como no receptor do factor natriurético atrial

## Tipos 
Velaquí unha lista das cinco familias maiores de receptores catalíticos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diagrama en scq.ubc.ca
Batalla do Holme

**A batalla do Holme** foi un conflito bélico que enfrontou aos exércitos do reino de Kent e os daneses de Danelaw nalgún lugar de reino de Anglia Oriental, hoxe descoñecido, pero pode tratarse de Holme, en Huntingdonshire (hoxe parte de Cambridgeshire).

Tras a morte de Alfredo o Grande en 899, o seu fillo Eduardo o Vello foi coroado como rei dos anglosaxóns de Wessex, pero o seu primo Æthelwold, fillo de Aethelred I irmán de Alfredo, reclamou o trono de Wessex. A súa iniciativa fracasou e refuxiouse no territorio dos escandinavos de Anglia Oriental, onde gobernaba o caudillo viquingo Eirík (segundo a crónica anglosaxoa, foi declarado rei de Anglia Oriental, pero é improbábel e a versión que recibe máis peso é, como moito, que recibiu un rango de jarl de Sigfrøðr e Knútr que gobernaban en diarquía Jórvik). En 901 Æthelwold preparouse para a guerra cunha frota e dirixiuse a Essex e persuadiu aos viquingos do Danelaw para atacar Mercia e o norte de Wessex. Eduardo adiantouse para devastar Anglia Oriental e os viquingos tiveron que retroceder para protexer o seu territorio, a partir de aí Eduardo apostou por non desencadear un maior derramamento de sangue e retirouse, pero o exército de Kent vía a alianza polo trono de Wessex como unha ameaza e decidiu atacar pola súa conta enfrontándose no campo de batalla.

Non se coñecen os detalles da batalla, pero percíbese que os viquingos gañaron a partida e a *crónica anglosaxoa* achega algo de luz sobre iso cando cita que os daneses de Anglia Oriental «conservaron o lugar da matanza». aínda que é indubidábel que sufriron importantes baixas, entre eles o mesmo pretendente de Wessex, Æthelwold e o rei viquingo Eric.

## Notas
Wulfthryth de Wessex

**Wulfrida**, **Wilfrida** ou **Wulfthryth** (fl. 868) foi raíña consorte do reino de Wessex polo seu matrimonio co rei Aethelred I.

## Traxectoria 
Pouco se sabe de Wulfrida. Aparece como testemuña nunha carta de 868, onde ostenta o título de *Regina* ("raíña"). Dita carta aparece no *Codex Wintoniensis*, con todo Wulfrida non aparece en ningunha das fontes primarias. Stephanie Hollis sinala que en 868 foi o ano do matrimonio de Alfredo «o Grande» cunha merciana e que "o nome Wulfthryth semella merciano".

Wulfrida é, posiblemente, nai de Aethelhelm e de Aethelwold, este último liderou unha revolta co fin de ocupar o trono.

## Notas
Proteína de Bence Jones

miniatura|Cristal de proteína de Bence Jones.
Unha **proteína de Bence Jones** é unha proteína globulina monoclonal formada por unha cadea lixeira de inmunoglobulina que se encontra na urina en  certas circunstancias, e ten un peso molecular de 22 a 24 kDa. A deteción da proteína de Bence Jones pode indicar a existencia dun mieloma múltiple ou dunha macroglobulinemia de Waldenström.

As proteínas de Bence Jones son diagnósticas especialmente do mieloma múltiple no contexto das manifestacións no órgano diana como insuficiencia renal, lesións óseas líticas, anemia, ou gran número de células plasmáticas na medula ósea dos pacientes. As proteínas de Bence Jones están presentes en 2/3 dos casos de mieloma múltiple.

Estas proteínas son cadeas lixeiras de inmunoglobulinas (paraproteínas) e son producidas por células plasmáticas neoplásticas. Poden ser kappa (a maior parte das veces) ou lambda. As cadeas lixeiras foron historicamente detectadas quentando a urina (o que causa a precipitación das proteínas) e agora por electroforese de urina concentrada. Máis recentemente, están utilizándose os ensaios de cadea lixeira libre no soro en varios estudos publicados que indicaron que é un método mellor que a das análises de urina, especialmente para pacientes que producen baixos niveis de cadeas lixeiras libres monoclonais, como se observa no mieloma múltiple non secretor e na amiloidose de cadea lixeira amiloide (amiloidose AL).

## Historia 
As proteínas de Bence Jones foron descritas pola médico inglés Henry Bence Jones en 1847 e o traballo foi publicado en 1848. A proteína foi secuenciada posteriormente por Frank Putnam no laboratorio de Frederick Sanger en Cambridge, que foi o primeiro en publicar a secuencia completa.

As proteínas de Bence Jones foron moi importantes no estudo dos anticorpos, xa que no sangue existen millóns de anticorpos distintos (cada un cun sitio de unión do antíxeno e secuencia de aminoácidos diferente), polo que un determinado anticorpo era moi difícil de illar e de obter en cantidade suficiente para o seu estudo. O problema solucionouse usando as proteínas de Bence Jones de pacientes de mieloma múltiple (ou de ratos nos que se induciu o tumor), que producen grandes cantidades dun mesmo anticorpo monoclonal, xa que este tumor xeralmente se produce a partir dunha soa célula que se descontrola.

## Notas
Juana María Herce

**Juana María Herce García**, nada en Quel (A Rioxa) en 1954, é unha escritora española.

## Trayectoria 
Estudou Dereito en Madrid. Colaborou con narrativa breve ou poemas en publicacións e medios dixitais como *Ideal de Granada*, *El Eco del Cidacos*, *Troquel*, *La Mirada Actual*, *Marejadas* ou *Tinta y Papel*. Participa habitualmente na xuntanza poética de Arroyo de la Miel e interveu en diversos recitais poéticos. Na súa poesía domina o lirismo e a elexía.

Obtivo o segundo premio de relato breve Cuevas de Almanzora en 1994. Algúns dos seus poemas foron musicados por compositores como Juan Alberto Gómez ("Atardecer en Ronda") ou Francisco Javier León Solís, e foron interpretados pola soprano Aura Bañasco, Nayara ou FunkDango. É autora dun poema-himno á Virxe de Valvanera, patroa da Rioxa.

En 2014 publicou o seu primeiro poemario, *Bajo diversos cielos*, ilustrado por María Contreras. Nese mesmo ano foi poeta invitada por La Mirada Actual

Vive en Málaga.

## Notas
Berberecho macho

O **berberecho macho** (***Acanthocardia aculeata***) é unha especie de molusco bivalvo mariño da familia *Cardiidae* pertencente ao xénero *Acanthocardia*.

## Descrición
A cuncha do berberecho macho pode acadar os 50–115&nbsp;mm de tamaño. Esta cuncha é robusta, ovalada, cun perfil de forma de corazón, coas valvas iguais e inchadas, coas marxes crenuladas. A superficie amosa 20-22 costelas radiais prominentes, con filas de espiñas afiadas, especialmente aos lados. A coloración básica é normalmente marrón pálida. O interior é branco, con rañuras que se estenden polo interior.

## Distribución e hábitat
O berberecho macho atópase polo mar Mediterráneo e o océano Atlántico europeo. Esta especie está presente no sublitoral areoso lamacento. Estes moluscos alímentanse de fitoplancto.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Repetto G., Orlando F. & Arduino G. (2005): Conchiglie del Mediterraneo, Amici del Museo "Federico Eusebio", Alba, Italia
### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia
### Ligazóns externas
* Biolib
* Marlin
Acanthocardia

***Acanthocardia*** é un xénero de moluscos bivalvos mariños da familia **Cardiidae**. Como a maioría dos bivalvos, estes moluscos aliméntanse por suspensión. Este xénero está presente na Terra desde o Oligoceno superior.

## Especies
* *Acanthocardia aculeata*  Linnaeus, 1758
* *Acanthocardia deshayesii*  Payraudeau, 1826
* *Acanthocardia echinata*  Linnaeus, 1758
* *Acanthocardia mucronata*  Poli, 1795
* *Acanthocardia paucicostata*  Sowerby, 1834
* *Acanthocardia spinosa*  Lightfoot, 1786
* *Acanthocardia tuberculata*  (Linnaeus, 1758)

## Galería

File:Natural History - Mollusca - Cockle leaping.png|*Anthocardia tuberculata*. Ilustración de *Natural History: Mollusca* (1854), p.&nbsp;271
File:Shell On Sand.jpg| *Acanthocardia echinata*.
File:Bivalvia - Acantocardia tuberculata.JPG|Fósil de *Anthocardia tuberculata* do Plioceno, Asti (Italia)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Biolib
* World Register of Marine Species.
* Paleobiology Database
* Sepkoski Online
* *Acanthocardia* no National Center for Biotechnology Information (NCBI)
Aethelhelm

**Æthelhelm,** **Ethelhelm** ou **Æþelhelm** (*Æðelhelm* en anglosaxón) (fl. anos 880) foi o maior dos dous fillos coñecidos de Aethelred I, rei de Wessex entre 865 e 871. A súa nai posibelmente era Wulfrida.

## Traxectoria 
Os fillos de Aethelred eran demasiado novos para se converteren en rei cando o seu pai morreu en 871 polo que o trono pasou ao seu tío, Alfredo. O único rexistro seguro de Aethelhelm faino un dos beneficiarios no testamento de Alfredo a mediados da década de 880, e especúlase que morreu pouco despois.

Algúns historiadores identifícano cun personaxe homónimo, que serviu como «*ealdorman*» de Wiltshire e posíbel pai de Aelfflaed, segunda esposa do rei Eduardo o Vello. Con todo, Barbara Yorke rexeita esta idea argumentando que non parece ser unha práctica dos «*Aetheling*» (príncipes da dinastía real que eran elixíbeis para se converteren en rei) converterse en «*ealdorman*», e unha doazón de Alfredo ao «*ealdorman*» Aethelhelm non fai ningunha referencia a un parentesco entre eles, e que a oposición ao matrimonio entre o rei Eadwig e Aelfgifu, a súa curmá de terceiro grao indica que un matrimonio entre Eduardo e unha curmá de primeiro grao sería prohibida por incestuosa.

Á morte de Alfredo «o Grande», o seu irmán máis novo Aethelwold disputa a sucesión con todo, morre en batalla.

O historiador Aethelward (m. c. 998) dicía ser descendente do rei Aethelred e por tanto posibelmente era un descendente de Aethelhelm. Algúns xenealoxistas suxeriron que os Godwin eran descendentes de Aethelred a través de Aethelhel, pero case todos os historiadores descartan esta idea.

## Notas
Pobo micmac

Os **micmac**, tamén coñecidos como '''mi'kmaq** ou **mi'gmaq''', son un pobo indíxena das provincias atlánticas do Canadá e da península de Gaspé do Quebec así como o nordeste de Maine. Eles chaman ó seu territorio tradicional Mi'kma'ki (ou Mi'gma'gi). A nación ten unha poboación de arredor de 20&nbsp;000 persoas, dos cales 7&nbsp;345 (censo de 2016) falan a lingua micmac, unha lingua da familia algonquina. Outrora escrita no sistema de xeróglifos micmac, no presente a lingua escríbese co alfabeto latino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Lingua micmac

A **lingua micmac** é unha lingua algonquina oriental falada por 7&nbsp;345 (censo de 2016) membros do pobo micmac do Canadá e dos Estados Unidos, sobre un total de poboación étnica micmac que rolda as 20&nbsp;000 persoas. O termo *micmac* provén do termo plural para 'meus amigos' (en singular *Míkm*); a forma adxectival é *Míkmaw*. O nome nativo da lingua é *lnuismk*, *míkmawísimk* ou *míkmwei*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mi'kmaq Online Talking Dictionary
### Outros artigos 
* Xeróglifos micmac
* Pidgin éuscaro-algonquino
Lingua mundial

O concepto **lingua mundial** utilízase para definir unha lingua falada internacionalmente que ademais é aprendida por moita xente como segunda lingua. Unha lingua mundial non vén caracterizada unicamente polo número de falantes (nativos ou secundarios), senón tamén pola súa distribución xeográfica, o seu uso en organizacións internacionais ou o seu uso en relacións diplomáticas. Con respecto a isto, a maioría das linguas do mundo están dominadas por linguas de orixe europea. A razón histórica deste fenómeno vén determinada polo período de expansionismo europeo: imperialismo e colonialismo.

## Visión de conxunto 
A lingua máis utilizada no mundo é o inglés, no que teñen competencia máis de 1 500 000 millóns de usuarios en todo o mundo. A expansión internacional do árabe ten a súa razón histórica nas conquistas islámicas medievais e a posterior arabización de Oriente Medio e África do Norte, e tamén existe como lingua litúrxica entre as comunidades musulmás fóra do mundo árabe. O chinés estándar (mandarín) é a substitución directa do chinés clásico, que foi unha lingua franca histórica do afastado oriente até o século XX, e hoxe en día ten a función de proporcionar unha linguaxe común falada entre falantes de diferentes e mutuamente inintelixibles linguas chinesas, non só dentro da propia China (entre os chineses han e outros grupos étnicos non relacionados), senón tamén entre cidadáns vivindo en comunidades da diáspora chinesa por todo o mundo, ademais de ser ensinada como segunda lingua internacional. O ruso foi utilizado no Imperio ruso e a Unión Soviética, e no presente está en uso e amplamente recoñecido en áreas de Europa central e oriental e en Asia do Norte e Asia Central, que eran antes parte da Unión Soviética, ou do antigo bloque soviético, e segue sendo a lingua franca na Comunidade de Estados Independentes. O alemán serviu como lingua franca en gran parte de Europa durante séculos, sobre todo para o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Imperio Austrohúngaro. Segue sendo unha importante segunda lingua en gran parte de Europa central e oriental, e na comunidade científica internacional.
Outras linguas importantes non se utilizan amplamente en varios continentes, pero tiveron unha importancia internacional como a *lingua franca* utilizada nun histórico imperio. Estes inclúen o grego koiné no mundo helenístico despois das conquistas de Alexandre o Grande, e nos territorios do Imperio bizantino, o latín no Imperio romano e a linguaxe litúrxica estándar para os fieis católicos en todo o mundo, chinés clásico en Asia na Chinesa imperial, o persa durante a época antiga e medieval e durante o Imperio persa, e no pasado serviu como segunda lingua franca do mundo islámico despois do árabe; o sánscrito nos períodos antigo e medieval de varios estados en Asia do Sur, o sueste asiático e Asia Central, e do mesmo xeito que o latín foi unha importante lingua litúrxica das relixións védicas.

## Notas
Base Aérea das Lajes

A **Base Aérea das Lajes**, oficialmente designada **Base Aérea Nº 4**,  é un aeródromo multiuso, fogar da Base Aérea Nº 4 e do Comando da Zona Aérea dos Açores, unha unidade estadounidense destacada, e unha terminal de pasaxeiros rexional. Está situado preto de Lajes, a 15 quilómetros ao nordés de Angra do Heroísmo na illa Terceira. Atópase a uns 3 680&nbsp;km ao leste de Nova York e a uns 1 600&nbsp;km ao oeste de Lisboa, polo que a base está nunha siituación estratéxica no medio de Norteamérica e Europa.

## Aeroliñas e destinos
Carmen Parga

**Carmen Parga Parada**, nada na Coruña o 29 de abril de 1914 e finada en Cidade de México o 10 de abril de 2004 foi unha profesora e activista republicana exiliada en México.

## Traxectoria 
Filla de Antonio Parga Sánchez, naceu na Coruña e criouse nunha familia de militantes socialistas. Fixo o bacharelato en Ferrol e, con 20 anos, trasladouse a Madrid para estudar Filosofía e Letras. Tamén iniciou neses anos a súa actividade política militando en agrupacións estudantís de esquerda como a FUE o BEOR (Bloque Estudantil de Oposición Revolucionaria, dirixido polas xuventudes comunistas). O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 impediu que chegara a titularse.

En febreiro de 1939 abandonaron España escapando a través dos Pireneos, e na primavera, Carmen e Manuel, que conseguiron saír do cepo francés dos campos de refuxiados republicanos, chegaron a Leningrado nun cargueiro a través do golfo de Finlandia. Morreu aos 89 anos na súa casa de Cidade de México.

## Notas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Jaime Romero

**Jaime Romero Gómez**, nado o 31 de xullo de 1990 en Valdeganga (Albacete), é un futbolista profesional español da canteira do Albacete Balompié que actualmente xoga como centrocampista no Córdoba Club de Fútbol.

## Traxectoria 
Nado en Valdeganga (Albacete), Castela-A Mancha, Jaime Romero formouse nas categoría inferiores do Albacete Balompié, principal equipo da súa provincia natal. Con tan só dezaoito anos, na campaña 2008−09, debuta co primeiro equipo naquela altura da Segunda División. Cos albaceteños xoga todos os partidos menos seis e anota tres tantos. O seu rendemento lévao a xogar coa  e a asinar co Udinese Calcio da Serie A, máxima categoría do fútbol italiano, nun traspaso valorado en 1,8 millóns de euros. O seu debut co equipo de Udine produciuse o 8 de novembro de 2009 na derrota do seu equipo na casa ante a ACF Fiorentina. Nesa temporada acaba xogando tres partidos máis na máxima categoría: ante a Juventus FC, o Bologna FC 1909 e como titular ante o A.C. Siena.

Na seguinte temporada é cedido a outro equipo da Serie A, o A.S. Bari de la Serie A italiana, onde disputa dez partidos de liga, cinco deles como titular. Na temporada seguinte regresa a España para xogar cedido no Granada C.F., sendo o primeiro reforzo do club no seu regreso á Primeira División. En dúas temporadas no club andaluz na máxima categoría xoga vinte e nove partidos onde anota un gol. O seu debut na máxima categoría sería o 27 de agosto de 2011 no Estadio Nuevo Los Cármenes na derrota por 0−1 do seu equipo ante o Real Betis. O seu primeiro gol en Primeira chega o 11 de abril no minuto dous no empate 2−2 na casa do seu equipo ante o Athletic Club.

En xaneiro de 2013 sae do equipo nazarí para xogar cedido no Orduspor da Süper Lig, máxima categoría do fútbol turco. Alí xoga once encontros antes do fin da temporada. Para a temporada 2013−14 é cedido ao Real Madrid Castilla, filial do Real Madrid. O 2 de xaneiro chega debutar co primeiro equipo nun amigábel en Qatar ante Paris Saint-Germain, xogando a segunda parte completa en substitución de Cristiano Ronaldo. Ao ano seguinte é cedido ao Real Zaragoza, onde é chave para que o conxunto chegue á final dos playoffs de ascendo a Primeira. Alí permanece outro ano máis até que o 4 de xullo de 2016 C.A. Osasuna de Primeira División. Tras o descenso de categoría dos navarros, o 8 de xullo de 2017 asina polo Córdoba C.F. por 500.000 euros. O 17 de xaneiro anúnciase a súa cesión ao Club Deportivo Lugo.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt
Origin (novela de Dan Brown)

***Origin*** é unha novela de ciencia ficción, misterio e suspense do escritor estadounidenses Dan Brown que foi publicada no ano 2017. É o quinto título da serie de Robert Langdon, despois de *Anxos e Demos*, *O código Da Vinci*, *O símbolo perdido*, e *Inferno*. O libro foi publicado o 3 de outubro de 2017 por Doubleday.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Gran Premio de Francia de 1995

O **Gran Premio de Francia de 1995** de fórmula 1 celebrouse no Circuíto de Nevers Magny-Cours en Francia o 2 de xullo de 1995. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de , o 73º Gran Premio de Francia, ou o 81º Gran Prix de l'ACF. A carreira, disputada en 72 voltas gañouna Michael Schumacher que ampliou a súa vantaxe no campionato sobre Damon Hill a 11 puntos. Como sucedera en moitas tempadas, o equipo local Ligier obtivo un bo resultado. Gerhard Berger corría nos puntos cando a súa mangueira de combustible non se conectou na súa parada en boxes. A súa parada durou máis de 50 segundos e deixouno no posto 17º.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación no campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gran Premio do Reino Unido de 1995

O **Gran Premio do Reino Unido de 1995** (oficialmente **XLVIII Gran Premio do Reino Unido**) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 16 de xullo de 1995 no Circuíto de Silverstone, Silverstone, Northamptonshire, Inglaterra. Foi a oitava rolda da tempada de Fórmula Un de . A carreira de 61 voltas gañouna Johnny Herbert para o equipo Benetton despois de que comezase desde a quinta posición. Jean Alesi terminou segundo nun Ferrari, con David Coulthard terceiro nun Williams. As posicións restantes nos puntos foron ocupadas por Olivier Panis (Ligier), Mark Blundell (McLaren) e Heinz-Harald Frentzen (Sauber). A vitoria de Herbert foi a súa primeira na Fórmula Un, e a quinta da tempada do equipo Benetton.

## Informe 
### Carreira
[miniatura|right|[Mika Häkkinen usou unha nova especificación do motor Mercedes para establecer o tempo máis rápido na sesión de quecemento.]]

A carreira estivo dominada, pola pelexa entre Michael Schumacher (Benetton) e Damon Hill (Williams). Hill, quen comezou desde a pole position logo das sesións clasificatorias celebradas en condicións climáticas variables, mantivo o seu liderado durante as etapas iniciais da carreira, mentres que Schumacher, que estaba xunto a el na grella de saída, quedou atrás Alesi na carreira logo da primeira curva. Malia estar retido detrás do Ferrari máis lento ata que fixo unha parada en boxes, Schumacher utilizou unha estratexia dunha parada, máis favorable, para adiantar a Hill, quen fixo dúas paradas en boxes para recargar combustible e cambiar pneumáticos, na volta 41. Catro voltas máis tarde, Hill intentou pasar a Schumacher, pero os dous chocaron e víronse obrigados a retirarse da carreira. Isto deixou a Herbert e Coulthard, que loitaban polo terceiro posto, na loita polo liderado. Coulthard superou a Herbert, pero caeu á terceira posición, detrás de Alesi, logo de incorrer nun stop and go por exceso de velocidade no pit lane.

## Clasificación
### Cualificación
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas
*1995 British Grand Prix statistics at forix.com
*1995 British Grand Prix report at grandprix.com
Laevicardium

***Laevicardium*** é un xénero de moluscos bivalvos da familia Cardiidae.

## Especies
Distínguense 33 especies dentro deste xénero:
* *Laevicardium attenuatum*
* *Laevicardium biradiatum*
* *Laevicardium brasilianum*
* *Laevicardium castaneum*
* *Laevicardium clarionense*
* *Laevicardium compressum*
* *Laevicardium crassum* &mdash; saltón
* *Laevicardium decorticatum*
* *Laevicardium elatum*
* *Laevicardium etheringtoni*
* *Laevicardium gorgasi*
* *Laevicardium laevigatum* (Linnaeus, 1758)
* *Laevicardium leptorimum*
* *Laevicardium lobulatum*
* *Laevicardium lyratum*
* *Laevicardium mortoni* (Conrad, 1830)
* *Laevicardium multipunctatum*
* *Laevicardium nemo*
* *Laevicardium nemocardiforme*
* *Laevicardium oblongum*
* *Laevicardium parisiense*
* *Laevicardium parkinsoni*
* *Laevicardium pedernalense*
* *Laevicardium pictum* (Ravenel, 1861)
* *Laevicardium pristis*
* *Laevicardium rudentis*
* *Laevicardium serratum*
* *Laevicardium substriatum*
* *Laevicardium sybariticum* (Dall, 1886)
* *Laevicardium tegalense*
* *Laevicardium tenuisulcatum*
* *Laevicardium tertium*
* *Laevicardium tristiculum*
* *Laevicardium venustulum*

## Notas
Pobo gagauz

Os **gagauz** son un pobo turco que habita principalmente no sur de Moldova (Gagauzia), o suroeste de Ucraína (Budzhak) e o nordeste de Bulgaria. Ó contrario que os demais pobos turcos, os gagauz son cristiáns ortodoxos.

## Notas
Sin nombre

***Sin nombre*** é un filme estadounidense-mexicano escrito e dirixido por Cary Joji Fukunaga que se estreou no ano 2009. Conta a historia dunha rapaza hondureña que trata de chegar ós Estados Unidos e dun rapaz que medrou no seo dunha mara que precisa fuxir dela.

O filme gañou numerosos premios, incluíndo os de mellor director e fotografía no Festival de Cinema de Sundance.

## Personaxes 
* Edgar Flores como Willy ("El Casper")
* Kristyan Ferrer como Benito ("El Smiley")
* Paulina Gaitán como Sayra
* Tenoch Huerta Mejía como Lil Mago
* Diana García como Martha Marlene
* Héctor Jiménez como Wounded Man / Leche
* Gerardo Taracena como Horacio
* Luis Fernando Peña como El Sol

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Pobo serbio

Os **serbios** (en ; *Srbi*) son un grupo étnico eslavo que se formou nos Balcáns. A maioría de serbios habita na nación estado de Serbia (cunha minoría en Kosovo), así como en Bosnia e Hercegovina, Montenegro e Croacia. Tamén forman minorías significativas en Macedonia do Norte e Eslovenia. Existe unha importante diáspora serbia en Europa Occidental, e fóra de Europa hai comunidades en América do Norte e Australia.

Os serbios comparten moitos trazos culturais co resto de pobos do sueste de Europa. Son maioritariamente de relixión cristiá ortodoxa. A lingua serbia é oficial en Serbia, cooficial en Kosovo e Bosnia e Herzegovina, e tamén é falada en Montenegro.

## Notas
Etnoxénese

**Etnoxénese** (do grego: etnia (nación) + "xénese (nacemento), en grego: Εθνογένεσις) é o proceso mediante o cal un grupo de seres humanos pasa a ser considerado como etnicamente distinto. A etnoxénese implica a aparición e difusión duns trazos culturais e sociopolíticos específicos que diferencian ós membros dun grupo étnico doutros grupos étnicos relacionados.

Algúns pobos que se consideraban extintos, iniciaron un proceso de etnoxénese. Neste caso trátase da procura do seu recoñecemento como grupos socioculturais diferentes. No nordeste do Brasil moitos grupos indíxenas actuais teñen a súa orixe na fusión de grupos étnicos diferentes con linguas diferentes, entre eles están os karirí-xukurú, os karirí-xocó ou os aticum.
[dereita|miniatura|250x250px|Evolución do número de linguas en [Illa de Nova Guinea|Nova Guinea. Estimado segundo un modelo loxístico supoñendo uns 1500 anos para a diverxencia completa entre a lingua de dúas comunidades con orixe común, e tendo en conta que o número actual de linguas está entre 700 e 800.]]
A etnoxénese tamén pode ter unha orixe no crecemento da poboación, cando algúns territorios escasamente poboados foron poboados no paleolítico. Polo xeral, o tamaño dunha comunidade medraba até o punto que a comunidade se dividía en dúas e unha parte dela trasladábase a uns quilómetros da primeira. Co tempo a lingua e a cultura de ámbalas dúas comunidades ían diferindo até configurar dous grupos étnicos diferentes cunha orixe común. Este podería ser o principal proceso de etnoxénese en moitas áreas do planeta como Nova Guinea, que no presente é a área lingüisticamente máis diversa do planeta con 700 a 800 linguas.

## Notas
Lola Copacabana

**Inés Gallo de Urioste**, nada en Buenos Aires o 10 de novembro de 1980, é unha escritora, tradutora e editora arxentina, máis coñecida polo pseudónimo de **Lola Copacabana**.

## Traxectoria
Lola Copacabana deuse a coñecer a través do seu blog *JustLola*, creado en 2003, escrito nun formato similar a un diario tradicional: pequenos parágrafos que relataban diferentes aspectos da súa vida, desde a súa fascinación por Simone de Beauvoir até as súas relaciones de parella pasando pola maternidade e os estudos. Editorial Sudamericana propúxolle publicar un libro a partir do blog, titulado *Buena leche*.

Amais de editar o seu blog durante dez anos, antologou e traduciu ao castelán do Río da Prata, xunto a Hernán Vanoli, *Alt-lit: literatura norteamericana actual* (2014, Interzona), antoloxía onde se explora o concepto da literatura alternativa, xénero literario no que se publican obras con deseños de Internet ou da cultura relacionada.

Con Vanoli fundou o selo editorial Momofuku, que publicou en 2015 a súa primeira novela, *Aleksandr Solzhenitsyn. Crimen y castigo en la Ciudad Autónoma de Buenos Aires*. En 2017 foi seleccionada como unha dos 39 mellores autores latinoamericanos menores de 39 anos no marco do Hay Festival de Bogotá.

## Obra
**Buena leche. Diario de una joven (no tan) formal* (Editorial Sudamericana, 2006; relatos a partir do seu blog)
**Aleksandr Solzhenitsyn. Crimen y castigo en la Ciudad Autónoma de Buenos Aires* (Momofoku, 2015; novela)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligaźons externas
* Lola Copabacana na web da Editorial Momofuku
* Luis Diego Fernández. «Buenos Aires mon amour», *RevistaPaco*, 25 de marzo de 2015
* «Reincidencia», texto de Lola Copabacana
* Matías Méndez. «"Me interesa retratar tanto las miserias como los aciertos"», *Infobae*, 10 de maio de 2015
Jesús Luis Cunchillos

**Jesús Luis Cunchillos Ilarri**, nado en Novallas o 11 de xuño de 1936, e finado o 20 de maio de 2006, foi un mestre, investigador e orientalista español do Consello Superior de Investigacións Científicas con emprego no Instituto de Filoloxía de España. Estudou en diferentes universidades europas: En Italia: a Universidade da Sapienza en Roma, a Universidade de Viena, a Universidade de París e en España: a Universidade de Salamanca e a Universidade Complutense de Madrid. 

Ensinou durante 10 anos en l´École pratique des hautes études e con anterioridade en varios centros superiores universitarios: Chateaudân (Francia); O Escorial e As Palmas de Gran Canaria (España), así como na Universidade Pontificia de Salamanca e na Universidade de Zaragoza. Cunchillos dedicou a súa vida científica ó esclarecemento de problemas filolóxicos do mundo semítico (hebreo, ugarítico, fenicio), conectando coas disciplinas veciñas da filoloxía, como arqueoloxía e historia.

Nos últimos anos a súa actividade dirixiuse á informatización dos coñecementos adquiridos nas etapas anteriores. Neste campo foi pioneiro nunha perspectiva internacional. 

Jesús Luís Cunchillos foi o epigrafista de inscricións fenicias e púnicas aparecidas no xacemento arqueolóxico de Doña Blanca (El Puerto de Santa María); dirixiu como investigador principal dous proxectos: a creación dun Banco de datos semíticos Noroccidentais (ugarítico) de tres anos de duración con trece especialistas e o *Banco de Datos* *Semíticos Noroccidentais*: ugarítico, fenicio e púnico de categoría C e cinco anos de duración con 18 especialistas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Templo de Hércules Gaditano

miniatura|Arquipélago gaditano.
O **Templo de Hércules Gaditano** foi un santuario que existiu nas antigas Illas Gadeiras, nas augas próximas ó actual Illote de Sancti Petri (San Fernando, España).

As orixes do templo remóntanse ós tempos de asentamento fenicio, pobo que construíu un templo en honra a Melqart. Continuouse tributando culto a devandito deus durante a dominación cartaxinesa, pero durante a presenza romana tributouse culto a Hércules.

## Historia 
No século I a. C. Estrabón refire na súa *Xeografía* que os tirios fundaron Gadeira, alzando un santuario a Melkart, figuración primitiva de Hércules, na parte oriental da illa e a cidade na parte occidental. Dicíase que o templo fora fundado en tempos da guerra de Troia a comezos do século XII a. C.
esquerda|miniatura|Vista do Illote de Sancti Petri.
O santuario probablemente sería un conxunto de edificacións onde habería un edificio principal e un patio ó que se accedía por unha porta franqueada por dúas grandes columnas. Segundo narra Silio Itálico no século I a. C., no frontispicio aparecían os doce traballos de Hércules labrados en bronce. Non existía ningunha imaxe do deus no interior do recinto. Así mesmo, fai referencia ó feito de que os sacrificios humanos estaban prohibidos e a que no seu altar ardía un lume perpetuo, coidado pola incesante vixilancia dos seus sacerdotes. Segundo Estrabón, nas columnas da entrada os navegantes facían os seus sacrificios. Abundaban no santuario os altares de bronce con escenas da vida de Hércules onde ardía o lume. Ademais eran famosos os dous pozos de auga doce que tiñan un réxime de crecidas inverso ó das mareas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*De Bock, Leonor. *El templo de Hércules gaditano: realidad y leyenda*. Chiclana de la Frontera. 2005.
Real Academia das Boas Letras de Barcelona

miniatura|250px|Entrada no Palacio Requesens, sede da Academia.

A **Real Academia das Boas Letras de Barcelona** (en catalán: *Reial Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona*) é unha institución *académica* fundada en Barcelona en 1729 co nome de Academia, herdeira da Academia dos Desconfiados, obtendo o título de Real en 1752, quedando baixo o padroado da Coroa de España que lle encarga, entre outras tarefas, a elaboración do dicionario de&nbsp;catalán.

## Historia 
Seguindo o modelo doutras Reais Academias centrou as súas tarefas nun círculo restrinxido de actividades, neste caso acerca da lingua e literatura. Creou cinco cátedras que fixeron posible o retorno da Universidade de Cervera a Barcelona. Contou entre os seus membros con brillantes personalidades da Renaixença: os filósofos Ramon Martí d'Eixalà, Francisco Javier Llorens i Barba, Josep Torras i Bages; os filólogos e escritores Joaquim Rubió i Ors, Manuel Milà i Fontanals, Marià Aguiló, Josep Balari i Jovany, Josep Lluís Pons i Gallarza e Jacint Verdaguer.

A Academia practicou o bilingüismo durante todo o século XIX, cun claro predominio do castelán. Porén, convocou en 1841 e 1857&nbsp;dous concursos poéticos que serviron para a reinstauración dos Xogos Florais. En 1884, coa publicación da *Ortografía da lingua catalá* de Balari i Jovany, A. Blanch e Antoni Aulestia Pijoan, a Academia adoptouna como norma lingüística para o catalán, aínda que acabou sendo desprazada pola elaborada por Pompeu Fabra na década de 1910&nbsp;ó contar co apoio do Institut d'Estudis Catalans. Aínda así, a Academia mantivo esas normas case até a década de 1930, polo empeño de Ramon Miquel i Planas e Francesc Matheu.

## Actividades 
Dispón dun importante arquivo e dunha biblioteca con máis de 70&nbsp;000 exemplares; a biblioteca de literatura e filoloxía de Martí de Riquer foi doada polos seus herdeiros á Academia (en decembro de 2015) e consta de máis de 5&nbsp;000 volumes e milleiros de separatas. Dende 1901, publica o biennal *Boletín de la Real Academia de Buenas Letras*. Contén unha importante colección de moedas emporitanas e catalás medievais. A Asociación de Bibliófilos de Barcelona celebra regularmente as súas sesións públicas na Academia e a coral "Schola Cantorum de Barcelona" colabora coas súas actuacións na vida académica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Androcentrismo

[miniatura|dereita|250px|Despois de que na Europa medieval se considerase a [Deus como o centro do mundo, dende o Renacemento o centro foi o home, e esta idea non incluía as mulleres.]]
O **androcentrismo** é o punto de vista, segundo o cal o home varón é o centro e a medida do mundo. Está relacionado co universalismo masculino. Enmarca as capacidades do ser masculino como motor individual e universal do devir da humanidade. Por iso, coida o momento ou configuración da mente masculina clásica como referente universal en oposición ó inmóbil, ó inmutable e ó estático. O androcentrismo silencia e invisibiliza o pensamento, a experiencia e as representacións feitas polas mulleres. A muller existe soamente en relación con algún home ou como un obxecto para eles. Un exemplo de visión androcéntrica do mundo é a síndrome de Pitufina.

O termo comezou a ser empregado no debate científico por Charlotte Perkins Gilman que fixo unha descrición das prácticas androcéntricas, así como dos problemas que xurdían delas, en *The Man-Made World or, Our Androcentric Culture*, publicado en 1911. Así, o androcentrismo enténdese como unha práctica social onde os axentes compoñentes asumen roles funcionais universalizados. Segundo Perkins Gilman, tanto os modelos vitais masculinos como as actitudes masculinas afírmanse como universais, mentres que as das mulleres son consideradas complementarias. A propia visión androcéntrica do mundo mestura "androcentrismo" con "antropocentrismo", e "home" con "humano".

## Etimoloxía 
A palabra "androcentrismo" provén do grego antigo ανδρο, *andro-*, "home, macho", e χεντρον, *kentron*, "centro".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura da violación
Banco Popular Español

miniatura|Logotipo do Banco Popular Español.
O **Banco Popular Español** (BPE) é un banco español fundado en 1926, filial de Banco Santander dende xuño de 2017. A súa sede central é o edificio Abelias, situado no distrito de Hortaleza de Madrid.

O seu activo máis destacado é a posición de liderado no negocio das pequenas e medianas empresas españolas, onde copa un 18% de cota de mercado.

A 31 de decembro de 2016, os activos de Banco Popular eran de 147.926 millóns de euros, sendo a sexta entidade financeira española por volume de activos. Esa mesma data, contaba con 1.739 oficinas, 11.948 empregados e 4,6 millóns de clientes.

Cotizaba na Bolsa de Madrid (POP) e formaba parte do IBEX 35 até o 7 de xuño de 2017, cando a CNMV suspendeu preventivamente a súa cotización, afectando a máis de 300.000 accionistas minoritarios e foi vendido polo FROB&nbsp;ó&nbsp;Banco Santander polo valor simbólico de 1 euro, sendo o primeiro banco intervido co MUR polas autoridades europeas.

Banco Santander anunciou que o proceso de integración de Banco Popular duraría entre un ano e medio e dous anos. En 2017, a entidade estaba a levar a cabo un Expediente de regulación de emprego (ERE).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Banco Pastor
Casitérides

miniatura|dereita|Europa segundo Estrabón coa localización das Casitérides.

As **illas Casitérides** é o nome que na Grecia antiga se daba aos centros produtores de estaño (*kassiteros*) situados no Extremo Occidente. A súa localización exacta non está clara, aínda que é moi probable que o topónimo se fose desprazando cara ó norte, desde Galicia á Bretaña e de aquí a Gran Bretaña, conforme ían sendo descubertos novos centros extractores de estaño.

## Historia
Plinio o Vello na súa *Historia Natural* sinala que o primeiro grego que accedeu ás Casitérides foi Midácrito, personaxe do que non sabemos nada máis. Crese que os fenicios xa coñecían a ruta do estaño ou das Casitérides, unhas rutas que os cartaxineses manterían oculta até a época romana, pola súa importancia.

Heródoto (430 a.C.) xa chegara a coñecer algo sobre estas illas. Autores como Posidonio, Diodoro Siculo, Estrabón e outros defínenas como pequenas illas ó longo da costa nordés de Hispania nas que existían xacementos de estaño e, segundo Estrabón, tamén de chumbo. Segundo unha pasaxe de Diodoro o seu nome proviña da proximidade destas coa zona noroccidental de Hispania. Estas illas son nomeadas tamén por Tolomeo e Dionisio Periexeta: o primeiro refírese a 10 illotes na área noroccidental, lonxe das costas e que están dispostas de maneira simbólica en forma de anel; o segundo noméaas en relación coas illas Hespérides.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Illa de Ictis
Aeroporto de Ostende-Bruxas

O **aeroporto internacional de Ostende-Bruxas** , comunmente coñecido só como **aeroporto de Ostende**, é un aeroporto situado a 5 quilómetros ao sur de Ostende, Bélxica, preto da costa e a uns 25 quilómetros do centro da cidade de Bruxas. Aínda que o transporte de carga é o centro de gran parte da súa actividade, o aeroporto está aumentando o número de voos de pasaxeiros, principalmente grazas a voos chárter e de vacacións organizados por turoperadores. Tamén é usado acotío para voos privados de negocios.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Javier Fernández López

**Javier Fernández López**, nado en Madrid o 15 de abril de 1991, é un patinador artístico sobre xeo, dúas veces campión do mundo (2015 e 2016), sete veces consecutivas campión de Europa (2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018), bronce olímpico no 2018, tres veces medallista da Final do Grand Prix (2014–15, 2015–16 e 2011–12), e oito veces campión nacional de España.

Foi o segundo patinador masculino en superar a barreira de 100 puntos no programa curto, a barreira dos 200 puntos no programa longo, e a barreira dos 300 puntos na puntuación total. A data de maio de 2017 posuía as segundas mellores puntuacións nos dous segmentos e a terceira máis alta na puntuación combinada.

Fernández representou a España nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2010, nos de 2014 como abandeirado e nos de 2018. Foi o primeiro patinador español en gañar unha medalla no Campionato ISU e nun evento do Grand Prix ISU.

Recibiu a Medalla de Ouro da Real Orde do Mérito Deportivo do goberno español o 19 de abril de 2016.

## Resultados 
* GP: Grand Prix; CS: Challenger Series; JGP: Junior Grand Prix

## Notas
Aeroporto de Brest

O **aeroporto de Brest**  é un aeroporto que serve á Brest, Belarús. Está situado a uns 5 quilómetros ao leste do centro da cidade.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Michelle Kwan

miniatura|200px|Kwan nos Xogos Olímpicos de 2002 en Nagano, Xapón.
**Michelle Wingshan Kwan** (*关颖珊* en chinés simplificado; *關穎珊* en chinés tradicional e *Guān Yǐngshān* en pinyin), nada en Torrance (California) o 7 de xullo de 1980 é unha patinadora artística estadounidense.

Na súa traxectoria deportiva obtivo dúas medallas nos Xogos Olímpicos (prata en Nagano 1998 e bronce en Salt Lake City 2002), campioa do mundo en cinco ocasións (1996, 1998, 2000, 2001 e 2003) e nove veces no Campionato de patinaxe sobre xeo dos Estados Unidos de América (1996 e de 1998 a 2005).

Kwan competiu nun alto nivel durante unha década e é a patinadora que máis premios recolleu na historia estadounidense. É coñecida pola súa consistencia e expresividade na pista de patinaxe no xeo ao mesmo tempo que considerada unha das mellores patinadoras de todos os tempos.

Durante máis dunha década, Kwan foi considerada unha das deportistas femininas máis populares do país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Datos sobre Michelle Kwan