Ceca de Barcino

[miniatura|*[Siliqua* a nome do usurpador Máximo (409-411) da **ceca de Barcino**, coa marca de ceca SMB (*Sacra Moneta Barcinonensis*) no exergo do reverso.]]
A **ceca di Barcino** foi un obradoiro monetario romano situado na cidade romana de Barcino (a actual Barcelona) e activo no século V, herdeiro dun obradoiro anterior que cuñara moeda ibérica co topónimo BARKENO.

## Historia 
A ceca indíxena laietana, onde se cuñaran dracmas ibéricos de imitación no século III a. de C. coa inscrición BARKENO, situábase na que posteriormente foi a cidade romana de Barcino. Esta ceca primitiva estaba, pois, relacionada coa poboación ibérica. O asentamento prerromano de Barkeno compartía a súa localización co de Lekaisen aos pés da montaña de Montjuïc. Existe a dúbida de se Laiesken podería ser a denominación do territorio, onde se incluiría Barkeno, ou se esta última sería a poboación máis importante da zona. En calquera caso, logo da reorganización romana das súas cecas, a ceca de Barkeno pechou e foi substituída por outra con marca de ceca LAIESKEN.

Non obstante, cara á fin do Imperio Romano a ceca de Barcino volveu ter actividade, aínda que dun xeito efémero, baixo o mandato do emperador Máximo (409-411) un usurpador contra o poder de Honorio que gobernaba toda Hispania. Coñécense siliquas a nome de Máximo con marcas de ceca SMB ou SMBA (*Sacra Moneta Barcinonensis*). Tamén se coñecen cuñaxes de Máximo en bronce, como o AE 4 aparecido na escavación dun edificio en Barcelona en 1959, outro AE 4 presente no tesouro de Tipasa I (atopado en 1957 e non publicado ata 1961) e un AE 2 achado en Terrasa en 1975. Anna M. Balaguer cataloga 17 exemplares coñecidos de siliquas e cinco de moedas de bronce de diversos módulos.

En época posterior, baixo a dominación visigoda, existiu tamén unha ceca na cidade que utilizou a marca de ceca BARCINON(A). Neste obradoiro monetario cuñáronse *tremissis* de ouro a nome dos reis Leovixildo, Recaredo, Liuva, Viterico, Éxica e Vitiza entre os séculos VI e VIII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Balaguer, A. M. (1980). "Descoberta d'un nou exemplar de les rares siliqües de Màxim Tirà, atribuïdes a la seca de Barcelona: corpus de les emissions de Màxim". En *Numisma*. 30.2. Páxinas 141-154.
* Balaguer, A. M. (1987). "Nuevos hallazgos y nueva evidencia numismática de las emisiones barcelonesas de Máximo tirano". En Bemont, C.; Delaplace, C. *Mélanges offerts a Jean-Baptiste Colbert de Beaulieu*. París. Páxinas 38-41. ISBN 9782863770627
* Ceceda Ocampo, J. J. (2000). "A propósito de las acuñacionesdel usurpador Máximo en Barcino (411)". En *Numisma*. 244. Páxinas 43-51.
* García Bellido, P.; Blázquez, C. (2001). *Diccionario de cecas y pueblos hispánicos *. Vol. II. CSIC. Madrid. ISBN 84-00-08017-3
* Grierson, P.; Mays, M. (1992). *Catalogue of Late Roman Coins in the Dumbarton Oaks Collection and in the Whittemore Collection*. Dumbarton Oaks. Washington. Páxinas 23, 60, 219. ISBN 978-0-88402-193-3
* Lafaure, J.; Lafont, V. (1979). "Argenteus de l'usurpateur Maxime trouvé près d'Argelers-sur-Mer". En *Bulletin de la société française de numismatique*. 34:538. Páxinas 540-544.
* Marot Salas, T. (1999). "Algunas consideraciones sobre la significación de las emisiones del usurpador Máximo en Barcino". En Teja, R.; Pérez, C. *Actas del Congreso Internacional la Hispania de Teodosio, II. Salamanca,1997*. Páxinas 569-580. ISBN 84-7846-754-8
* Mestre i Campi, J. (1998). ''Diccionari d'Història de Catalunya*. Edicions 62. ISBN 84-297-3521-6
*(RIC): *Roman Imperial Coinage* (1923-1994). 10 volumes.

### Outros artigos 
* Cecas da Antiga Roma
* Moeda ibérica antiga

### Ligazóns externas 
* Exemplares de siliquas de Barcino vendidos en poxas numismáticas (*Acsearch.info*)
* Imaxes e descrición de siliquas de Barcino a nome de Máximo (*Imperionumismatico.com'')