Vocalización das aves

[thumb|280px|[Merlo|Merlo común macho (*Turdus merula*) vocalizando. Bogense havn, Funen, Dinamarca. .]]

A **vocalización das aves** ou **canto** refírese aos sons vocais que estes animais emiten, incluíndo tanto o *canto* como os *reclamos*. A un nivel non técnico, canto son os sons que emiten as aves e que son melodiosos ao oído humano. En ornitoloxía, o canto das aves diferénciase dos sons curtos distintivos moitas veces denominados reclamos ou chamadas.

## Definición 
A diferenza entre canto e reclamo é dalgunha maneira arbitraria. Os cantos son máis longos e complexos e están asociados ao cortexo e apareamento, mentres que os reclamos tenden a desempeñar funcións de alarma ou para manter xunta á bandada e en comunicación. Outras autoridades como Howell e Webb (1995) fan a distinción en base á súa función; deste xeito, vocalizacións curtas como as das pombas, e mesmo sons non vocais como o "tamborileo" dos paxaros carpinteiros ou o producido polo batido das ás do arceolo nos seus voos de exhibición son considerados cantos. Porén, outros autores enfatizan que o canto debe posuír diversidade silábica e regularidade temporal semellante aos patróns repetitivos e transformativos que definen a música.

O canto das aves está máis desenvolvido na orde dos paseriformes. A maioría dos cantos son emitidos polos machos máis que polas femias. Os cantos son emitidos desde sitios onde os paxaros pousan, aínda que algunhas especies poden facelos tamén en voo. Algúns grupos de aves son case mudos, producindo sons puramente mecánicos, tales como as cegoñas que só troupelean cos seus picos. Nalgunhas especies de pipras, o macho desenvolveu varios elementos mecánicos para a produción de sons, entre eles mecanismos para a estridulación non moi diferente á dos insectos.

A produción de sons a partir de medios mecánicos, en oposición aos emitidos a través da sirinxe foi denominada en ocasións como "música instrumental" por Charles Darwin e máis recentemente como "sonatación". O termo "sonata" definiuse como o acto de producir sons non vocais coa intención de modular sinais comunicativas, producidas sen utilizar a sirinxe, tales como o peteiro, as ás, a cola, as patas e as plumas do corpo. Algúns experimentos tamén suxiren que certos parasitos e enfermidades poden afectar as características do canto, como a frecuencia en que sucede, e por tanto establece un indicador de saúde. O repertorio dos cantos, segundo parece, tamén indica o estado físico en certas especies. A habilidade dos machos de manter e proclamar o seu territorio utilizando o canto tamén demostra a súa superioridade física sobre outros conxéneres.

A comunicación a través do canto pode darse entre individuos da mesma especie, pero tamén pode producirse entre individuos de diferentes especies. A *chamada de acoso* en aves úsase para recrutar individuos onde ameaza un bufo ou outro depredador. Estas chamadas caracterízanse por teren un amplo espectro de frecuencias, comezo e terminación agudos, e repetitividade. Estas características son comúns entre diferentes especies e crese que son útiles a outros acosadores potenciais por seren de fácil localización. Por outra parte, as chamadas de alarma de moitas especies son caracteristicamente agudas e difíciles de localizar con precisión.

Individualmente, as aves poden seren suficientemente sensitivas como para identificarse entre si por medio dos cantos. Moitas das aves que aniñan formando colonias poden localizar aos seus polos utilizando os seus cantos. En ocasións, os cantos son suficientemente distintivos entre un individuo ou outro como para que poidan seren identificados, incluso por investigadores humanos durante a realización de estudos ecolóxicos.

Algunhas aves realizan chamadas a dúo. Nalgúns casos os duetos están tan ben coordinados en temporalidade que parecen un só canto. Este tipo de chamada denomínase "dueto antifonal". Estas formas de chamada foron observadas nun amplo rango de familias incluíndo perdices, picanzos, timalíidos como as especies do xénero *Pomatorhinus*, algúns bufos e papagaios. A función destas chamadas "orquestrais" é incerta.

Algunhas aves son excelentes imitadoras doa cantos doutras especies. Suscitouse a hipótese de que nalgunhas especies tropicais, as imitacións como a do drongo desempeñan un papel importante na formación de grupos de alimentación con diferentes especies.

Algunhas aves que habitan en covas, como os guácharos e as salanganas e cirrios (familia dos apódidos), utilizan sinais audíbeis (con gran parte das frecuencias entre os 2 e os 5 KHz) para realizaren ecolocación na escuridade das covas.

A capacidade auditiva das aves está por debaixo dos 50&nbsp;Hz (infrasónico) a por riba dos 20&nbsp;kHz (ultrasónico) con sensibilidade máxima entre 1 e 5&nbsp;kHz. O espectro de frecuencias dentro do que as aves realizan as súas chamadas varían dependendo da calidade do hábitat e os sons do ambiente. Suxeriuse que cantos con pouca anchura de banda, baixas frecuencias, modulación de baixa frecuencia e intervalos interelementos longos, son comunmente escoitados en hábitats con estruturas de vexetación complexas (que tenden a absorber ou disipar os sons), mentres que altas frecuencias, maior anchura de banda, modulacións de alta frecuencia (vibracións) e intervalos interelementos curtos poden esperarse en hábitats abertos. Suscitouse a hipótese de que o espectro de frecuencia dispoñíbel está fragmentado para que o traslape dos cantos entre especies difira en frecuencia e tempo. Esta conxectura foi definida como "nicho acústico". En zonas urbanas, onde abundan os sons de baixa frecuencia, notouse que as aves tenden a cantar con maior volume, e en tons máis altos.

## Aprendizaxe 
Os cantos de diferentes especies de aves varían, e son máis ou menos característicos da especie. En bioloxía moderna, os cantos das aves son tipicamente analizadas utilizando espectroscopia acústica. A complexidade e a cantidade dos diferentes cantos (*Toxostoma rufum* ten máis de 3.000) varía considerabelmente de especie a especie; nalgunhas especies existe esta variación incluso entre individuos. Nalgunhas especies, como no estorniño e nas especies da familia dos mímidos (paxaros suramericanos semellantes aos pimpíns, os cantos integran elementos arbitrarios que os individuos aprenden durante a súa vida, como unha forma de mimetismo (de aí o nome da familia dos *mímidos*), aínda que un termo máis adecuado sería chamarlle "apropiación", En moitas especies, a pesar de que os rudimentos do canto parecen ser os mesmos para todos os membros da especie, os polos aprenden certos detalles do canto dos seus pais, e estas variacións fortalécense a través de diferentes xeracións dando orixe a diversos *dialectos*.

As aves aprenden cantos desde idades moi temperás con subvocalizacións que se converten en interpretacións dos cantos dos adultos. O diamante mandarín é a especie máis popular para investigacións en cantos de aves, por desenvolver a súa versión do canto dun familiar adulto en apenas 20 días despois de saír da casca do ovo. Durante uns 35 días, os polos terán que aprender as *cancións* dos adultos. As versións máis temperás do canto son "rústicas" ou variábeis, e ao polo lle custará de dous a tres meses "pulir" a canción (facela menos variábel) para semellar o canto de aves sexualmente maduras.

As investigacións indican que a adquisición de cantos nas aves é unha forma de *aprendizaxe motriz* que involucra rexións do ganglio basal. Modelos desta aprendizaxe motriz do canto das aves utilízanse como esquemas de como os humanos aprenden a falar. Nalgunas especies como o diamante mandarín, a prendizaje de cantos limítase ao primeiro ano, polo que se denomina "aprendizaje limitado pola idade" ou "de fin próximo". Outras especies como o *Serinus canaria* (o canario) poden desenvolver novos cantos incluso na idade adulta; este tipo de aprendizaxe catalógase como aprendizaxe "de fin distante". 
 
Os científicos conxeturaron que os cantos aprendidos permiten o desenvolvemento de cantos máis complexos a través da interacción cultural, permitindo así *dialectos* intraespecíficos que axudan a que as aves se manteñan unidas cos seus achegados dentro da especie, e que á vez lles permita adaptar os seus cantos ao medio acústico onde viven.

## Notas