Epilepsia

[miniatura|[Anticonvulsivos para o tratamento da epilepsia.]]
**Epilepsia** é un grupo de trastornos neurolóxicos non transmisibles caracterizado por convulsións epilépticas recorrentes, acompañadas frecuentemente de perda do coñecemento. Un ataque epiléptico é a manifestación clínica dunha descarga eléctrica anormal, excesiva, sen propósito e sincronizada nas células cerebrais chamadas neuronas. A aparición dunha soa crise pode xustificar a definición (establecida pola Liga Internacional contra a Epilepsia) nun uso máis clínico no que a recorrencia poida prexulgarse. As persoas con epilepsia poden ser tratadas de forma diferente en diversas zonas do mundo e experimentar diversos graos de estigma social debido á natureza alarmante dos seus síntomas. As mutacións xenéticas coñecidas están directamente relacionadas nunha pequena proporción de casos. O diagnóstico implica descartar outras afeccións que poderían causar síntomas similares, como desmaio, e determinar se existe outra causa de convulsións, como abstinencia de alcol ou problemas electrolíticos.

A epilepsia que se produce como consecuencia doutros problemas pode previrse. A miúdo disponse de medicamentos anticonvulsivos baratos. Non todos os casos de epilepsia son para sempre, xa que moitas persoas melloran ata o punto de que xa non necesitan tratamento. En 2015, causou 125.000 mortes, un aumento respecto a as 112.000 de 1990. A epilepsia é máis frecuente nas persoas maiores. Nos países desenvolvidos, a aparición de novos casos é máis frecuente en bebés e anciáns. No mundo en desenvolvemento, a aparición é máis común nos extremos da idade: en nenos pequenos e en nenos maiores e adultos novos, debido ás diferenzas na frecuencia das causas subxacentes. Ao redor do 5-10% das persoas sufrirán unha crise non provocada antes dos 80 anos. A probabilidade de sufrir unha segunda crise nos dous anos seguintes á primeira é de ao redor do 40%. En moitas zonas do mundo, as persoas con epilepsia teñen restrinxida a súa capacidade para conducir ou non poden facelo ata que non sufrisen crise durante un período de tempo determinado. A palabra *epilepsia* procede do grego antigo ἐπιλαμβάνειν, "apoderarse, posuír ou aflixir".

## Terminoloxía 
O vocábulo *epilepsia* pode resultar confuso, xa que adoita empregarse coloquialmente para toda aquela persoa que presenta unha convulsión, de tal forma que un individuo puido ter unha convulsión por niveis baixos de azucre no sangue ou un neno cunha febre alta. Non obstante, a epilepsia describe un trastorno en que unha persoa ten convulsións recorrentes no tempo debido a un proceso crónico subxacente, de causa descoñecida ou non.
## Signos e síntomas
miniatura|upright|Imaxe fixa dunha crise xeneralizada
A epilepsia caracterízase por un risco a longo prazo de convulsións epilépticas recorrentes. Estas convulsións poden presentarse de varias formas, dependendo das partes do cerebro afectadas e da idade da persoa.
### Ataques
O tipo máis común (60%) das crises son convulsións que implican contraccións musculares involuntarias.As convulsións poden incluír fenómenos sensoriais (visuais, auditivos ou olfactivos), psíquicos, autonómicos e fenómenos motores dependendo de que parte do cerebro estea implicada. Poden producirse automatismos, que son actividades xeradas de forma non consciente e, na súa maioría, movementos repetitivos simples como chasquear os beizos ou actividades máis complexas como tentar coller algo.

Todos implican perda de coñecemento e adoitan ocorrer sen previo aviso.

As crises tónicas-clónicas prodúcense cunha contracción das extremidades seguida da súa extensión e arqueo das costas que dura entre 10 e 30 segundos (a fase tónica). Pode oírse un berro debido á contracción dos músculos do peito, seguido dunha sacudida das extremidades ao unísono (fase clónica). As crises tónicas producen contraccións constantes dos músculos. A persoa adoita poñerse azul ao deixar de respirar. Nas crises clónicas hai sacudidas das extremidades ao unísono. Tras o cesamento das sacudidas, a persoa pode tardar entre 10 e 30 minutos en volver á normalidade; este período denomínase "estado postictal" ou "fase postictal". Durante unha crise pode producirse unha perda do control dos esfínteres. As persoas que sofren un ataque poden morderse a lingua, xa sexa a punta ou os lados; As mordeduras de lingua tamén son relativamente frecuentes nas crises psicóxenas non epilépticas. As crises de ausencia poden ser sutís, con só un lixeiro xiro da cabeza ou pestanexo dos ollos con alteración da consciencia;

Ao redor do 6% dos epilépticos sofren crises que adoitan desencadearse por acontecementos específicos e que se coñecen como crises reflexa. As persoas con epilepsia reflexa teñen crise que só se desencadean por estímulos específicos. Os causantes habituais son as luces intermitentes e os ruídos repentinos. e noutros tipos prodúcense case só ao durmir. Recentemente, a liga Internacional contra a epilepsia publicou novas directrices uniformes para a clasificación das crises, así como das epilepsias xunto coa súa causa e comorbilidades.
#### Grupos de convulsións 
Os pacientes con epilepsia poden experimentar grupos de convulsións que poden definirse en termos xerais como unha deterioración aguda no control das convulsións. A prevalencia dos grupos de crises é incerta, dado que os estudos utilizaron diferentes definicións para definilos. Con todo, as estimacións suxiren que a prevalencia pode oscilar entre o 5% e o 50% dos pacientes epilépticos. Os pacientes con epilepsia refractaria que presentan unha elevada frecuencia de crise son os que corren maior risco de sufrir crise en acio. Os grupos de crises epilépticas asócianse a un maior uso da asistencia sanitaria, peor calidade de vida, deterioración do funcionamento psicosocial e, posiblemente, maior mortalidade. As benzodiacepinas utilízanse como tratamento agudo das crises convulsivas.
### Postictal
Despois da parte activa dunha convulsión (o estado ictal) adoita haber un período de recuperación durante o cal hai confusión, denominado período postictal, antes de que se recupere un nivel de conciencia normal. pero pode durar horas. A psicose despois dunha convulsión é relativamente común, prodúcese no 6-10% das persoas. A miúdo as persoas non lembran o que ocorreu durante ese tempo..
### Psicosocial
A epilepsia pode ter efectos adversos sobre o benestar social e psicolóxico. Cando a epilepsia se debe a unha lesión claramente visible e esa lesión é eliminada cirurxicamente, redúcese a intensidade e frecuencia e en moitos casos mesmo se cura a epilepsia. Polo tanto, ao inicio do tratamento examínase o individuo na procura das causas da epilepsia que se poidan eliminar, como a operación dun tumor cerebral ou a supresión ou mitigación dun trastorno metabólico.

Noutros casos isto non é posible, ben porque non se atopou ningunha causa, ben porque esta non pode ser eliminada, como é o caso das cicatrices, malformacións no cerebro ou unha predisposición inherente ás convulsións. O obxectivo nestes casos é a eliminación dos ataques por medio de medicamentos ou operacións cirúrxicas.

Nalgúns casos un tratamento cirúrxico pode ter máis vantaxes que o farmacolóxico; isto sucede normalmente só no caso de epilepsias focais e afecta a menos dun 5&nbsp;% de todos os enfermos epilépticos.

## Aspectos históricos 
[miniatura|150px|[Código de Hammurabi.]]
Apenas ningunha outra enfermidade permítenos remontar na historia da medicina tanto coma a epilepsia; existen numerosas referencias desde os primeiros tempos da historia que constatan que esta enfermidade acompañou ao home desde as súas orixes. Esta enfermidade era considerada coma unha das doenzas crónicas máis habituais.

O concepto de *epilepsia* derívase da palabra grega ἐπιλαμβάνειν, *ēpilambáneim* (ser agarrado, atacado). Epilepsia é pois “ataque” ou “enfermidade que se manifesta por medio de ataques (crises)”. Dado que hai diferentes enfermidades que producen crises, é mellor falar de epilepsias.

En antigos textos mesopotámicos descríbense xa os seus síntomas típicos coma a enfermidade de Bennu, o Sitbu; aínda que  para algúns autores, estes termos parecen designar tamén “contaxio” ou “lepra”. Compróbase tamén que non era infrecuente: no código de Hammurabi, corpo lexislativo da Babilonia do século XVII&nbsp;a.&nbsp;C., establécese que, se se descobre que un escravo adquirido recentemente sofre bennu, pode ser devolto ao seu anterior propietario no prazo dun mes.

O corpo de quen padece unha crise epiléptica parece non obedecer ao seu dono, senón a vontade allea. De aí que se relacionara coa deidade. Os seguidores da relixión tibetana Bön tiñan por elixidos a quen a padecía, mentres que na antigüidade xudeocristiá considerábase seu padecemento coma un castigo divino o coma obra de demos.

No Evanxeo de Marcos (9, 17-18) inclúese unha descrición da época que ilustra á perfección unha crise epiléptica sufrida desde a infancia, onde di que ao non poder botar ao espírito causante da crise, os seus discípulos levárono a Xesús, o cal puido facelo e o posuído quedou coma morto para logo facelo erguer. No mesmo capítulo menciónase a outra persoa que expulsaba espíritos no seu nome.

Pero non se tardou en cuestionar a orixe sobrenatural da epilepsia. No século V&nbsp;a.&nbsp;C., Hipócrates observou en soldados e gladiadores que as feridas por traumatismo craneoencefálico asociábanse con certa frecuencia a ataques epilépticos, desconcertantemente similares aos que observaba nos seus propios pacientes; e mesmo Xulio César sufría esta afección. Galeno (130-200&nbsp;d.&nbsp;C.) chegaría á mesma conclusión que Hipócrates.

Na Idade Media perdeuse ese legado médico e volveuse a atribuír a causas sobrenaturais. Os enfermos e os seus familiares rezaban, implorando axuda, á Virxe María e a San Valentín, en particular. De feito, nalgúns países coñecíase a epilepsia coma *“mal de San Valentín”*.

Debido ao estigma bíblico, chamouse *morbus sacer* (enfermidade sagrada), e dividiuse por moito tempo en *grand mal* e *petit mal*. O primeiro facía referencia ás convulsións caracterizadas por inconsciencia, o doente caíase ao chan e nalgúns casos contorsionábase, apertaba os dentes e emanaba escuma da boca. O *petit mal* caracterizábase por un efémero momento de inconsciencia, e acotío os que rodean ao paciente non se decatan do ataque.

Desde o ano 2006 , en España celébrase o *Día Nacional da Epilepsia* o día 24 de maio, co propósito de visibilizar as persoas que a padecen e promover o apoio da sociedade ..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Centros Para o Control e a Prevención de Enfermidades