open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gerardo Iglesias

**Gerardo Iglesias Argüelles**, nado en La Cerezal (Mieres, Asturias) o 29 de xuño de 1940, é un político español, actualmente retirado.

De familia antifranquista comprometida, durante os anos 1950, sendo aínda un cativo, tivo que asistir a como a Garda civil torturaba o seu pai por apoiar os maquis.

## Vida política 
Afiliouse á Xuventude Comunista con apenas 16 anos, en 1961, pasando logo a militar no Partido Comunista de España (PCE), colaborou coa formación das Comisións Obreiras, polo que sería encarcerado en varias ocasións durante o réxime franquista.

A primeira destas detencións tivo lugar no 1962 co gallo da gran folga mineira en Asturias. Ao ano seguinte, sería elixido membro do Comité Central do PCE de Asturias

No 1966 xunto con outros membros de CCOO foi detido e condenado a 4 anos e 6 meses de cárcere. No 1973 foi elixido membro do Comité Federal do PCE, e posteriormente foi detido novamente, pasando un ano no cárcere.

Na Asemblea Xeral de Barcelona, no 1976 resultou elixido secretario xeral de CCOO en Asturias. Dous anos despois, na III Conferencia Rexional, foi elixido secretario xeral do PCA. Foi reelixido membro do Comité Federal do PCE no IX Congreso, pasando a formar parte do Comité Executivo do dito partido.

Ao longo dos anos 80, produciuse no seo do PCE o enfrontamento entre os sectores eurocomunistas, liderado polo secretario xeral Santiago Carrillo, e o sector renovador, ao que pertencían entre outros Gerardo Iglesias e Dolores Ibárruri. Como resultado deste enfrontamento, Santiago Carrillo dimitiu en novembro do 1982, sucendéndoo no cargo Gerardo Iglesias, representando así o fracaso da liña eurocomunista que culminaría coa expulsión de Santiago Carrillo no 1985.

Como secretario xeral do PCE, promoveu, a partir da plataforma anti-OTAN, a creación de Izquierda Unida no 1986, da que foi primeiro Coordinador Xeral. Nas eleccións xerais dese ano foi candidato á presidencia do goberno, sendo elixido deputado por Madrid.

No XII Congreso do PCE (1988), renunciou á secretaría xeral, sucedéndoo no cargo Julio Anguita. Tras isto, retirouse completamente da vida política para volver a traballar na conca mineira asturiana.

En setembro de 2011 Gerardo Iglesias publicou o seu primeiro libro, *Por qué estorba la memoria*, editado por Madera Noruega Editores. Nel, Iglesias realiza un percorrido pola historia dos maquis en Asturias durante a Guerra Civil e ata que morre o derradeiro dos guerrilleiros acosado no monte. Son 22 relatos reais e desgarradores sobre os maquis asturianos e as súas familias e unha alegación contra o esquecemento no que non faltan críticas aos dirixentes do PCE, entón no exilio, nin aos políticos actuais.

## Obras 
**Por qué estorba la memoria* (2011)
Axiprando

**Agiprand** foi por pouco tempo duque de Spoleto entre 742 e 744.
A finais de 741, Transamundo II de Spoleto rexeitou devolverlle ao papa Gregorio III as cidades que lle prometera a el e ao seu sucesor , Zacarías, devoltas pola axuda ao rei Liutprando. Zacarías doou un exército romano para axudar aos longobardos e tomaron Spoleto, e Liutprando instalou ao seu propio sobriño, Axiprando, como duque.

Axiprando xa era duque de Clusium cando foi investido co título de duque de Spoleto. Axiprando escoltou a Zacarías de volta a Roma desde Interamna e restituíu as cidades que pedía.

O reinado de Axiprando non sobreviviu á morte de Liutprando, momento en que foi apartado do poder por Transamundo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Paulo Diácono. *Historia Langobardorum*. Traducido por William Dudley Foulke. University of Pennsylvania: 1907.
* Hartmann, Ludo Moritz. *Geschichte Italiens im Mittelalter*. Gotha, 1903. 
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
* Pabst, H. "Geschichte des langobardischen Herzogthums." *Forschungen zur deutschen Geschichte* Vol. II, p.&nbsp;405. Gottingen, 1862.
Lopo de Spoleto

**Lupo** rexeu o Ducado de Spoleto desde 745 ata 752 con relativa independencia da autoridade real nos reinados que sucederon ao de Liutprando. 

Fixo numerosas doazóns á Abadía de Farfa. Á súa morte o ducado foi tomado por Aistolfo e logo outorgado a un tal Unnolfo por un breve espazo de tempo.

## Fontes 
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
Francisco Frutos

**Francisco Frutos Gras**, coñecido como **Paco Frutos**, nado en Calella o 6 de setembro de 1939 e finado o 26 de xullo de 2020, foi un político catalán. Foi o secretario xeral do Partido Comunista de España (PCE) entre 1998 e 2009.

## Traxectoria 
Comezou en política colaborando na creación de Comisións Obreiras nunha fábrica téxtil en Blanes (Barcelona).

Afiliado ao Partit Socialista Unificat de Catalunya (referente catalán do PCE) dende 1963, nas primeiras eleccións autonómicas da democracia, entrou no Parlamento Catalán. Nos anos 80, viuse envolto nos problemas internos do PSUC que resultarían na escisión do sector chamado prosoviético, que formaría o Partit Comunista de Catalunya. Chegou á secretaría xeral do PSUC no ano 1981, tralo cal decidiu trasladarse a Madrid, da man de Gerardo Iglesias, daquela secretario xeral do PCE.

Membro da dirección federal de IU, chegou a enfrontarse con Julio Anguita polo posto de coordinador xeral da formación. Porén, foi o número 2 nas eleccións xerais de 1996, nas que Anguita foi o candidato á Presidencia do Goberno e nas que a formación obtivo o seu máximo resultado electoral, atinxindo 21 deputados, sendo Frutos elixido deputado por Madrid.

Trala dimisión de Anguita no 1998, foi elixido secretario xeral do PCE e foi designado candidato á presidencia do goberno nas eleccións xerais do 2000. Foi o protagonista e principal defensor da alianza co PSOE neses comicios, que supuxeron unha desfeita electoral para IU, que obtivo tan só 9 deputados e perdeu a metade do seu electorado, aínda que el conservou o seu escano.

Foi reelixido secretario xeral do PCE no XVI (2002) e no XVII Congreso do PCE (2005). Debido á discrepancias coa dirección de IU, decidiu non ser candidato nas eleccións xerais do 2004.

## Notas
Uz branca

A **uz branca**, **uz bornal**, **uz brancal** (tamén chamada **breixo branco**, **torgueira**, **urce brancal** ou **urrigata**) (***Erica arborea***) é un arbusto de moita rama, dereito, que acostuma medir de 1 a 4 m de altura, mais ás veces pode chegar aos 7 metros (en Andalucía occidental) ou mesmo os 20 (Canarias). Ten as pólas abrancazadas e peludas; as follas agrúpanse en verticilos de 3 ou 4 e son moi estreitas, lineares case aciculares, glabras e lisas, de entre 3 e 9 milímetros. As flores, que se producen en gran número formando unha gran panícula piramidal son de cor branca ou rosada, pediceladas, con pedicelo provisto de 2 ou 3 pequenas brácteas; corola acampanada fendida de 4 (5) lóbulos anchos, con 8 estames. A cápsula é lisa, abrideira en 4 valvas.

## Coroloxía 
Florece desde febreiro ou marzo até xullo, segundo a localidade.

## Hábitat 
Nos bosques aclarados e matagueiras algo frescas e umbrosas, sobre todo nos solos desprovistos de cal (granitos, cuarcitas, arenitas etc); desde case o nivel do mar até uns 1300-1600 m de altitude; prefire as valgadas, barrancos, corgos e ladeiras con solo fresco e algo húmido.

## Distribución 
De forma ampla en torno á rexión mediterránea, estendéndose até as Canarias, a Europa occidental e a África oriental. Nas illas Baleares, en Mallorca, Menorca e Cabrera. En Galicia atopámola no sueste.

## Uso 
As súas raíces empregábanse para facer carbón e tamén para a talla de pezas pequenas, como pipas para fumar tabaco.

## Etimoloxía 
Crese que *Erica* deriva do grego ἐρείκειν *ereikein*: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles.

## Galería 

Ficheiro:Cinerea.arborea01.jpg|*Erica arborea*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* García, Xosé Ramón, *Guía das plantas de Galicia*. Edicións Xerais de Galicia, 2008. ISBN 978-84-9782-939-7.
Unnolfo de Spoleto

**Unnolf** ou **Unulf** foi posibelmente un duque de Spoleto brevemente en 752. Consta nas fontes como que reinou uns poucos anos, pero isto é incerto. Aistolfo, o rei, tomou o ducado nas súas mans pouco despois (inmediatamente ou tras un breve período, que correspondería ao reinado de Unnolf) da morte de Lupo.

## Fontes 
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
Partido da Esquerda Europea

O **Partido da Esquerda Europea** (**PEE**) é un partido político de ámbito europeo que agrupa no seu seo a unha gran parte dos partidos comunistas e anticapitalistas europeos.
## Precedentes 
Xurdido a partir do grupo parlamentario do Parlamento Europeo GUE-NGL (Esquerda Unitaria Europea, Esquerda Verde Nórdica) a maioría dos seus membros, fan un chamamento á fundación dun gran partido político europeo, que leve ás institucións europeas as políticas sociais e antineoliberais dos distintos partidos. 

Impulsado principalmente polos españois PCE e italianos Partido da Refundación Comunista (PRC), destacan as ausencias do Partido Comunista Portugués (PCP), Partido Comunista Grego (KKE) e o irlandés Sinn Fein que si son membros do grupo parlamentario GUE-NGL.

## Membros 
* : Partido Comunista de Austria (KPÖ)
* : Partido Comunista (Valonia) (PC)
* : Partido Comunista (Flandres) (PC)
* : Partido do Socialismo Democrático (SDS)
* : Partido Laborista Socialdemócrata Estoniano (ESDTP) 
* : A Esquerda (Die Linke.PDS)
* : SYNASPISMOS
* : Partido Comunista dos Traballadores Húngaro (MKM)
* : Partido da Refundación Comunista (PRC)
* : A Esquerda (Déi Lénk)
* : Bloco de Esquerda (BE)
* : Partido da Alianza Socialista (PAS)
* : Partido Comunista da República de Moldova (PCRM)
* : Refundación Comunista (RCS)
* : Izquierda Unida(IU), Partido Comunista de España (PCE)
::: Esquerra Unida i Alternativa (EUiA)
* : Partido do Traballo de Suíza (PDA-PST-PDL)

## Observadores 
* : Partido Progresista dos Traballadores(AKEL)
* : Partido Comunista de Bohemia e Moravia KSCM
* : Alianza Vermella Verde (Enhedslisten)
* : Partido Comunista de Finlandia (SCP)
* : Partido Comunista de Alemaña (DKP)
* : Esquerda Comunista e Ecolóxica Reformada (AKOA)
* : Partido dos Comunistas Italianos (PdCI)
* : Partido Comunista de Eslovaquia (KSS)
* : Partido da Liberadade e Soliedariedade (ODP)
Partido Obrero de Unificación Marxista

O **Partido Obrero de Unificación Marxista** (POUM) foi un partido marxista español de carácter revolucionario, influído polo trotskismo e de carácter antiestalinista, fundado en 1935.

## Historia
O POUM naceu en Barcelona o 29 de setembro de 1935 resultado da unificación da  Izquierda Comunista de España co Bloc Obrer i Camperol. A ICE era un partido de orixe trotskista que rompera con Trotski antes de 1935 opostos ás consignas de Trotski de realizar entrismo no PSOE para apoiar á súa facción esquerdista, fora fundado por Andreu Nin e por Juan Andrade. O BOC era un partido comunista implantado sobre todo en Cataluña. O seu máximo dirixente era Joaquín Maurín, quen fora o dirixente da Federación Comunista Catalano-Balear, unha federación territorial escindida do PCE.

Malia a diferenza numérica de militantes entre os dous partidos (uns 500 da ICE fronte a 5.000 do BOC), a fusión no POUM foi en igualdade de condicións entre ambos os dous. Nin e Maurín pasaron a ser os dous grandes líderes do POUM, que tiña grazas aos antigos militantes do BOC a súa maior implantación en Cataluña e Valencia, unha certa presenza en Madrid e unha presenza testemuñal noutras partes de España. A súa heterodoxia dentro do comunismo fíxoos quedar marxinados e desamigados cunha Komintern disciplinada no compromiso coa URSS.

Tralas xornadas de maio de 1937, no que o POUM se aliñou cos anarquistas da CNT, os comunistas esixiron a ilegalización do POUM, despois da chegada de Juan Negrín á presidencia do goberno detívose aos seus dirixentes, Nin foi secuestrado e morreu en prisión e a estrutura do partido pasou á clandestinidade e tras a vitoria do réxime de Franco ao exilio.

## En Galicia
A pesar de ter escasos militantes en Galicia tivo un certo peso no seo do sindicalismo galego. Así, en Santiago de Compostela eran do POUM o secretario da Federación do Ensino local da UXT, o secretario dos zapateiros e o presidente dos panadeiros da CNT. Ademais, na Universidade actuaban as Mocidades do POUM. Tamén tiña influencia en localidades da Costa da Morte, en Ribeira e en Padrón, e na Coruña contaba con Uxío Carré Naya, neto do destacado galeguista Uxío Carré Aldao. En Ourense a agrupación local da Izquierda Comunista de España non se integrou no POUM, senón que fixo entrismo no PSOE, ao contrario que en Lugo, que tiña unha pequena agrupación local presidida por Vicente Navarro. En Galicia o POUM estaba en plena expansión, contaba con 358 militantes principalmente en Ribeira, Boiro, Vigo e A Coruña, e atopábase preparando o seu primeiro congreso galego cando a guerra civil tronzou a Segunda República. Precisamente un dos máximos dirixentes do POUM, Joaquín Maurín, estaba en Galicia para asistir a este congreso cando os militares se sublevaron e durante algunhas semanas estivo agochado cun nome falso nun hotel da cidade.

## Notas
Xisulfo

**Xisulfo** foi duque de Spoleto desde 759 ata 761.
## Traxectoria
En 758, Desiderio, despois de desbaratar unha revolta do Duque Alboíno, tomou o control do ducado de Spoleto en abril do ano seguinte, cando puxo a Xisulfo a gobernar no seu nome o ducado. Xisulfo reinou ata 761, cando morreu ou foi deposto. Nalgún momento entre setembro de 762 e marzo de 763 foi substituído por Teodicio, outro seguidor de Desiderio.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
* Foundation for Medieval Genealogy: Northern Italy &mdash; Spoleto.
Teodicio

**Teodicio** foi duque de Spoleto desde 763 ata 773.
## Traxectoria
Malia pensarse a miúdo que morreu no Cerco de Pavia (774), estaba aínda vivo o 9 de xuño de 776, cando Carlomagno confirmou as propiedades do mosteiro de Farfa no reinado do seu sucesor Hildeprando.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
* Foundation for Medieval Genealogy: Northern Italy &mdash; Spoleto.
Pedrafigueira, Santa Comba de Carnota, Carnota

**Pedrafigueira** é un lugar da parroquia de Santa Comba de Carnota, no concello coruñés de Carnota. Segundo o IGE no ano 2018 tiña 215 habitantes (105 homes e 110 mulleres), o que supón unha diminución en comparación co ano 2007 cando tiña 249 habitantes.

## Traballo e economía 
Hai unha fábrica de conservas da empresa Dani, unha cooperativa téxtil, e dous talleres de ebanistería.

## Turismo 
* Hai unha praia de 2&nbsp;km na que hai duchas.
* O Bico do Santo.
* A fervenza de Pedrafigueira.

## Servizos 
Neste lugar sitúase o IES Lamas de Castelo, e instalacións deportivas.

## Galería de imaxes 

File:Marisma de Pedrafigueira, Carnota.jpg|Marisma de Pedrafigueira

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Comba de Carnota 
### Parroquias de Carnota
Física non linear

A *linearidade* é a propiedade física das ecuacións diferenciais que gobernan un feixe de sistemas (como, por exemplo, as ecuacións de Maxwell ou a ecuación de difusión). A linearidade dunha ecuación diferencial significa que se dúas funcións *f* e *g* son solucións dela, entón a función suma *f+g* é tamén solución. Na física, moitas ecuacións son non lineais

A Óptica non linear é a rama da óptica que describe o compoortamento da luz en meidos non lineais, isto é, en medios nos que a polaización P responde de xeito non linear ó campo eléctrico E da luz. É observado de xeito típico só con grandes intensidades lumínicas como as subministradas por láseres pulsantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Sistema non linear
Capa de transporte

En telecomunicacións, a **capa de transporte** é a cuarta das sete capas do Modelo OSI, así como a segunda máis alta nos modelos de referencia TCP/IP, onde responde ás peticións da capa de aplicación e produce peticións á súa vez á capa de rede. O obxectivo desta capa é converter o pouco fiable servizo da capa de rede nun moito máis fiable.

A capa de rede en TCP/IP outorga unha transferencia de datos transparente entre equipos, e proporciona unha conexión extremo a extremo con recuperación de erros, control de fluxo, e transferencia de datos. Existen dous protocolos de transporte no modelo, o TCP, orientado a conexión, e o UDP, que non realiza nin control de fluxo nin recuperación de erros, tarefa que debe realizar a capa de aplicación.
TCP/IP

O modelo **TCP/IP** ou modelo de referencia de Internet é unha descrición abstracta para un deseño de protocolo de rede de comunicación entre ordenadores. Ten unha estrutura moito menos definida que a do modelo OSI, e que se axusta mellor para o seu uso nas redes de comunicación de ordenadores actual.

Non existe un documento que especifique o modelo de xeito oficial, pero habitualmente especificase nun modelo de 4 capas (aínda que existen outros que definen 5 capas).

* Capa de aplicación. Nesta capa operan os protocolos de nivel superior, como SMTP, FTP, SSH, HTTP etc...
* Capa de transporte. Define o control de fluxo e protocolos de conexión. Ocúpase de abrir e pechar conexións, asegurando que os paquetes son realmente recibidos. Fundamentalmente utiliza os protocolos UDP e TCP.
* Capa de rede. Define os enderezos IP, con variados esquemas para encamiñar paquetes dun IP a outro.
* Capa de acceso á rede. Describe o equipo que conecta fisicamente o equipo á rede, así como os protocolos de baixo nivel utilizados. En moitos casos esta capa subdivídese en dúas capas, unha física e outra de enlace.
Teofilina

A **teofilina** é un alcaloide da familia das metilxantinas, a mesma á que pertencen a cafeína e a teobromina. O seu nome químico é 1,3 dimetilxantina. Funde a 272&nbsp;°C. Encóntrase naturalmente no té negro e no té verde.

O seu principal efecto é a dilatación xeral dos vasos periféricos, o que produce broncodilatación (úsase para tratar a asma). Tamén é estimulante do sistema nervioso central, por estimulación a nivel da cortiza cerebral, sensación de calor na pel e pesadez de pernas e brazos.

A teofilina é especialmente diurética, polo que axuda á eliminación de líquidos, a través da urina.
Federación Anarquista Ibérica

A **Federación Anarquista Ibérica** (**FAI**) é unha organización fundada en 1927 en El Saler (Valencia) como continuación de dúas organizacións anarquistas, a portuguesa *Unión Anarquista Portuguesa*, e a española *Federación Nacional de Grupos Anarquistas de España* malia que foi fundamentalmente unha organización española. Na actualidade a organización forma parte da Internacional de Federacións Anarquistas.

## Traxectoria
Desde a súa fundación ata a chegada da ditadura franquista desempeñou un papel importante no movemento obreiro español, sobre todo a través da denominada trabazón coa CNT, coa presenza de elementos *faístas* na organización anarcosindicalista. A intención era que o sindicato non se afastase dos postulados ácratas. Desta maneira, na década dos anos 30 o sector *faísta* da CNT opúxose ó sector *trintista*.

A súa organización estaba baseada sobre grupos pequenos de activistas autónomos. A FAI permaneceu como unha organización secreta, incluso despois do recoñecemento da súa existencia dous anos despois da súa formación. A súa natureza subrepticia fai difícil xulgar a extensión numérica dos seus membros. Estímase que xusto antes da revolución rondaba entre os 5.000 e 30.000, se ben esta cantidade aumentou drasticamente durante os primeiros meses da guerra civil.

A FAI non foi idealmente libertaria. Porén, esta non era autoritaria nos seus métodos reais; era permitida a liberdade de disentimento para os seus membros. En efecto, a organización total da FAI era moi relaxada, a diferenza do que significaba o modelo de "alianza" de Bakunin.

A FAI foi militarmente revolucionaria, con accións que incluían os roubos de bancos para a adquisición de fondos, e a organización de folgas xerais, pero ás veces chegou a ser máis oportunista. Apoiou esforzos moderados en contra da ditadura de Primo de Rivera, e en 1936 contribuíu ó establecemento da colaboracionista Fronte Popular.

A FAI edita un periódico mensual chamado *Tierra y Libertad*.

### En Galicia
A **Federación Anarquista Ibérica** comezou a súa implantación en Galicia en abril de 1931 ao se constituír a agrupación local da Coruña, seguíalle o núcleo local de Santiago de Compostela. En 1933 constituíuse o Comité Regional Galaico da FAI con 16 grupos locais e aproximadamente 150 afiliados, ademais da Coruña eran numerosas as agrupacións de Ferrol e Vigo. Na súa maioría os militantes da FAI eran cadros da CNT que se encargaban da acción directa no seo da CNT a través a formación de Comités de Defensa o que causaba tensións co sector moderado da CNT.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Anarquismo en España
*Movemento obreiro español
*Confederación Nacional do Traballo
*Internacional de Federacións Anarquistas

### Ligazóns externas
*Tierra y Libertad , voceiro da FAI
Buxaina

:*Para ver o artigo sobre a Banda de Gaitas, véxase Buxaina (banda).*
miniatura|Buxainas.
miniatura|Estilo libre.
Unha **buxaina** ou un **peón** é un corpo que se fai xirar cun cordel sobre unha punta de metal sobre a que sitúa o seu centro gravitatorio de forma perpendicular ao eixo de xiro, equilibrándose sobre un punto grazas á velocidade angular, que permite o desenvolvemento do efecto xiroscópico. Normalmente utilízase como xoguete, aínda que tamén para xogos de azar e para realizar profecías e outros rituais.

O poder xiroscópico gradualmente diminuirá debido ao rozamento do aire, conducindo a que o corpo se balancee trazando unha traxectoria circular do seu punto de apoio ata que esta sexa maior que o centro de gravidade, provocando finalmente a caída.

O 11 de novembro celébrase o **Día do Peón**, porque *Polo San Martiño, peóns ao camiño* .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bailarete.

### Ligazóns externas 
* Why Do We Play With a Dreidel &mdash; Top on Chanukah? 
* Enciclopedia Libre  .
Miñarzo, Lira, Carnota

**Miñarzo** é un lugar da parroquia de Lira, no concello de Carnota. Segundo o IGE en 2011 tiña 350 habitantes (171 mulleres e 179 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 391 habitantes.

## Patrimonio 
A capela da **Virxe dos Remedios** é un pequeno templo relixioso. Como lámpada úsase o temón do *Ariete*, un barco naufragado a mediados do século XX, suspendido do teito.

No lugar tamén hai un cruceiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cruceiro de miñarzo.JPG|Cruceiro de Miñarzo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lira 
### Parroquias de Carnota
Hildeprando de Spoleto

**Hildeprando** foi duque de Spoleto desde 774 ata 789.

## Traxectoria 
Cando Teodicio de Spoleto morreu loitando no Cerco de Pavia en 774, os longobardos do ducado de Spoleto elixiron a Hildeprando como duque e sometéronse rapidamente aos francos. Hildeprando foi a Roma tras o exército franco e rendeu homenaxe ao papa Hadrián I. Con todo, a disputa entre Carlomagno e Hadrián sobre quen debía ter a soberanía sobre Spoleto foi resolta en favor dos francos nos seguintes anos. En xaneiro de 776, *Hildeprandus gloriosus et summus dux ducatus Spoletani* fixo unha doazón á Abadía de Farfa datada segundo o ano do reinado de Carlomagno. Este formulismo continuou en 777 de xeito que coa súa linguaxe excluía de feito a soberanía papal sobre o territorio.

En 775, Hadrián alegou que Hildeprando se unira á conspiración de Hrodgaud de Friúl e Arechis II de Benevento, pero non hai evidencia de que Hildeprando estivese involucrado. Hildeprando quedou como un firme rival do papado desde aquela.

En 779, Hildeprando viaxou a Virciniacum, probabelmente preto de Compiègne, para profesar fidelidade a Carlomagno. Levou canda el regalos e marchou coa promesa de que o rei había protexer os seus intereses dos do papa.

En 788, Hildeprando uniuse ás tropas francas e longobardas na resistencia á invasión bizantina. Morreu ao ano seguinte e, por designación real, sucedeuno un franco chamado Winixiso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Italy and her Invaders*, de Hodgkin, Thomas. Clarendon Press: 1895.
Vicente Turnes

**Vicente Turnes del Río Maldonado**, nado en Santiago de Compostela o 16 de setembro de 1786 e finado na mesma vila o 13 de xaneiro de 1865, foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Seguiu a carreira de Leis na súa cidade natal, doutorándose na mesma. Aos vinte e sete anos, Turnes comezou a padecer de cegueira, motivo polo cal non desenvolveu unha actividade literaria máis extensa. De tendencia liberal provincialista, colaborou en *El Centinela de Galicia*, *El Eco de Galicia* e *La Esperanza*. Participou en diversas actividades da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, para a que elaborou a “Memoria sobre los obstáculos que se oponían a los progresos de la Agricultura”.

Publicou unha abundante obra poética en castelán. Foron atribuídos a el, igualmente, algúns diálogos. Os seus versos en galego non foron recollidos en ningún libro, mais si en xornais e follas soltas. Segundo Ricardo Carvalho Calero, a súa produción poética pode dividirse en catro grandes bloques temáticos:  Poesías áulicas de tema palatino, poesías patrióticas, poesías satíricas e vilancicos de Nadal. Traduciu ao galego o *Evanxeo de Mateu* por encargo de Louis Lucien Bonaparte, mais este considerou a tradución moi castelanizada e encargoulle unha segunda versión a José Sánchez de Santa María.

## Obras 
* *Tertulias de Picaños*, 1836.
* *Diálogos en la Alameda*, 1836.

### Poesía 
* *Tristes recuerdos del Dr. D. Vicente Turnes Río Maldonado*, 1834.
* *Último adiós del Dr. D. Vicente de Turnes del Río Maldonado, á su pinar*, 1851.
* *Composiciones poéticas*, 1875.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Cabo Touriñán

miniatura|Cabo Touriñán.|300px|dereita

O **cabo Touriñán** é o punto máis occidental de Galicia, e da España peninsular. Sitúase no concello de Muxía, na provincia da Coruña.

## Características
O cabo é unha pequena península que se introduce no mar preto de 1&nbsp;km, tendo na súa parte máis estreita un istmo de centenar e medio de metros de ancho, entre os coídos de Balal e de Cuño. A altitude máxima son 93 metros sobre o nivel do mar. A estrutura xeolóxica é granítica. A erosión da rocha propiciou a formación de depósitos de cantos rodados, coñecidos como coídos e formacións de penedías que forman barras pétreas (laxes) que a marea cobre ou deixa ao descuberto, formándose algún illote como A Ínsua ou O Castelo, na cara oeste do cabo. A punta occidental do cabo, denominado Os Buxeirados, ofrece unha serie de laxes que penetran no mar uns 300 ou 400 metros, coñecidos como A Laxe de Buxeirados ou Baixos de Buxeirados, moi perigosa para a navegación, onde se teñen rexistrados algúns graves naufraxios de que hai constatación documental.
Dado o agreste da paraxe, a vexetación está basicamente formada por queiroas e toxos.

Na parte norte aséntase o faro vello (inaugurado o 15 de decembro de 1898) e o novo (inaugurado en 1981). A súa luz, situada a 61 metros de altitude, acada os 37&nbsp;km.

A denominación procede da próxima parroquia de Touriñán, á cal pertence o cabo, e que debe remontar a un posesor de nome latino, que debemos supor fose un *Taurinius* ou ben *Taurinianus*, a través do xenitivo *(vila) Tauriniani*. Así o considerou, por exemplo, Frei Martín Sarmiento na súa *Obra de 660 pliegos*:

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Illa do Castelo, Touriñán.jpg|Illa do Castelo.
Ficheiro:Costa da morte.jpg|Onda rompendo nas rochas do cabo Touriñán.
Ficheiro:Cabo Touriñán2.JPG|Sinal informativo sobre o faro.
Ficheiro:Cabo Touriñán 13VII2013 01.jpg|Cabo Touriñán.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Baña Heim, José, *Viaje a la Costa de la Muerte, con la historia y anecdotario de sus naufragios*. s.l.(impresa en Mesoiro, A Coruña), DL. 1980, 4ª edición - ISBN 8440400285
### Outros artigos
*Faro de cabo Touriñán
*Camiño dos Faros
Alberto Camino

**Alberto Camino Sigüert**, nado en Ferrol o 1 de novembro de 1821 e finado en Madrid o 2 de marzo de 1861, foi un avogado e escritor galego.

## Traxectoria 
[miniatura|*[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.]]
Cursou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Vinculado ás actividades da Academia Literaria de Santiago, colaborou con artigos e poemas en *El Idólatra de Galicia*, *El Porvenir*, *La Aurora de Galicia*, *El Águila*, *El Ferrolano*, *El Faro Marítimo*, *El Iris de Galicia*, *El Miño*,  *La Voz de Galicia*, *Faro de Vigo*; nos da emigración *Follas Novas*, *La Tierra Gallega*, *Nova Galicia*, *Aires d’a Miña Terra*, *Correo de Galicia*; e tamén en medios non galegas (*La Antorcha* e *La Esperanza*). Non deixou publicado ningún libro en galego, e pénsase que a súa obra inédita (ou parte dela) foi mandada queimar polo propio Camino nun acto de tolemia poucos días da súa morte.

Destacou como compositor de panxoliñas de Nadal e Reis, mais tamén como poeta elexíaco. De feito, dúas das súas máis coñecidas e composicións son elexías, os poemas *Nai chorosa* e *O desconsolo*. Escribiu tamén os vilancetes, incluídos no volume *Canciones al nacimiento de Nuestro Señor Jesucristo y degollación de los Inocentes en el Hospicio de Santiago* (1849), titulados “Falade ben baixo” e “Alegría, festa e rúa”, datados entre 1848 e 1849. En castelán escribiu o poema “La conquista de México”, a comedia en verso *A la vejez aladares de pez e o drama Lisardo el estudiante*. No *Álbum de la Caridad* recóllense poemas seus como os titulados “Repique” ou “Blas, baila a muiñeira”. En 1896, Andrés Martínez Salazar recolleu as súas composicións poéticas co título *Poesías gallegas*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Antonio Camino Sigüer
* Domingo Camino Sigüer
Partido Sindicalista

O **Partido Sindicalista** foi un partido político español creado en 1932 polo que fora varias veces secretario nacional da CNT, Ángel Pestaña, pertencente ao sector moderado do anarcosindicalismo.

## Historia e características 
Pestaña era partidario de construír un movemento obreiro sólido, cun partido que se convertese nunha especie de representante político da CNT. Tamén defendía a formación de alianzas obreiras con outros sindicatos e dunha coalición electoral de todas as esquerdas para frear o fascismo.

O Partido Sindicalista tiña a maioría dos seus militantes en Cataluña, Madrid, Andalucía, Aragón e Valencia. Nas eleccións de 1936 obtivo dous deputados no seo da Fronte popular. Ao inicio da guerra civil, momento no que contaba uns 30.000 militantes, o partido organizou as súas propias milicias. Pero logo da renuncia de Pestaña por motivos de saúde a fins de 1936 o partido case deixou de actuar.

### O Partido Sindicalista en Galicia 
Malia contar xa con figuras illadas dende o comezo da súa andaina, a acción do Partido Sindicalista en Galiza naceu oficialmente a comezos de 1934 coa constitución da agrupación local da Coruña que editou o periódico *Trabajo*. Entre os seus membros estaban Manuel Fernández, Silvio Santiago e Leandro Carré Brandariz. Pero a organización máis influente era a de Santiago de Compostela, dirixida por Marcial Villamor, e que controlaba a maioría da CNT local.

O Partido Sindicalista integrouse na Fronte Popular, malia non conseguir meter ningún candidato nas listas da coalición en Galiza. O Partido Sindicalista, contrariamente á maioría do anarquismo galego, indiferente ou contrario ao autonomismo, fixo campaña a prol do Estatuto de Autonomía de 1936.
Antonio García Quejido

**Antonio García Quejido**, nado en Madrid en 1856 e finado na mesma cidade en 1927,  foi un político e sindicalista español.

## Traxectoria 
Tipógrafo de profesión, entrou en contacto con intelectuais marxistas no seu Madrid Natal. En Concreto coa Nova Federación Madrileña, dirixida polo ferrolán Pablo Iglesias Posse. Esta agrupación foi o xermolo do Partido Socialista Obreiro Español.

García Quejido participou na fundación deste partido no 1879, converténdose nun dos dirixentes do mesmo, e participando na súa representación en Congresos da Segunda Internacional

Coñecido polo seu labor no eido sindical, participou no 1888 na fundación da Unión Xeral de Traballadores, sindicato do cal sería o seu primeiro presidente, sendo reelixido para este cargo no 1890. Entre o 1894 e 1905 foi Secretario Xeral deste sindicato agás no 1897, ano no cal dimitiu tras ser rexeitada a súa proposta de alianza estratéxica cos republicanos burgueses de esquerda.

No ano 1909 foi elixido concelleiro no Concello de Madrid, data a partir da cal cambiou a súa postura referente á alianza cos republicanos, mostrándose agora contrario á mesma

Durante a I Guerra Mundial, mostrouse favorábel ás teses esgrimidas por diferentes líderes marxistas mundiais (Vladimir Lenin, Karl Liebknecht) segundo as cales dita guerra era un conflito entre dous bloques imperialistas, e as forzas obreiras non deben apoiar nin a un bando nin a outro, senón denunciar o carácter do conflito. Isto enfrontouno á maioría da clase dirixente do PSOE, que se mostraba favorábel ao bando Aliado.

Este enfrontamento vería o seu punto álxido ao estourar a Revolución Rusa en 1917. El foi un dos principais defensores de dita revolución e da entrada do PSOE na III Internacional, defendendo esta postura até 1921. Neste ano, e ante a imposibilidade de triunfar sobre a chamada liña reformista no seo do PSOE, apoiou a escisión que levou a crear o Partido Comunista Obrero Español. Por mandato da III Internacional, que, segundo as 21 condicións que requiría para o ingreso esixía un só partido por estado, o PCOE fusiouse co Partido Comunista Español, dando lugar ao PCE, do que foi elixido primeiro secretario xeral.

## Obra 
* *Pablo Iglesias e o Partido Socialista*, escrito no 1905 baixo o pseudónimo de Fidel
* *Carlos Marx e a Internacional*, escrito no 1923
José Bullejos

**José Bullejos Sánchez**, nado en Romilla (Chauchina, provincia de Granada) o 7 de decembro de 1899 e finado en México en maio de 1975, foi un político español.

## Traxectoria 
Membro fundador do PCE, o cal dirixiu dende 1925 até a súa expulsión no 1932. Foi fundador do histórico xornal *Mundo Obreiro*. Nos anos previos á República e trala proclamación da mesma, vivíronse en España momentos de moita tensión revolucionaria. As forzas obreiras atopábanse divididas entre os anarquistas da CNT e os comunistas do PCE. Porén, eran os primeiros quen tiñan a maior influencia entre as clases traballadoras de España. Isto foi visto dende a Internacional Comunista, quen acababa de lanzar as políticas da Fronte Popular, tralo auxe dos Fascismos (goberno de Mussolini en Italia) e o apabullante ascenso do nazismo nas eleccións de 1929 en Alemaña). José Bullejos opúxose primeiramente a esta política o que lle valeu a súa expulsión, sendo substituído por José Díaz e afiliándose el ao PSOE

Trala Guerra Civil exiliouse en México, onde se dedicou a escribir.

## Obras 
* *Europa entre dúas guerras* (Ed. Castilla, México 1944).
* *España na segunda República* (Ed. Impresiones Modernas, México 1967).
* *A Comintern en España: lembranzas da miña vida* (Ed. Impresiones Modernas, México 1972).
Filipe o Fermoso

**Felipe o Fermoso** foi o sobrenome de:
* Filipe IV de Francia, rei de Francia e Navarra, entre 1285 e 1314, marido de Xoana I de Navarra.
* Filipe I de Castela, rei de Castela entre 1478 e 1506, marido de Xoana I de Castela, “*Xoana a Tola*”.
Winixiso de Spoleto

**Winixiso** ou **Winichis** (no latín da época *Winigisus*; morreu en 822) foi duque de Spoleto (*dux Spolitanus*) desde 789 ata a súa morte. 
## Traxectoria
Posibelmente era un franco do círculo de Carlomagno cando foi enviado no 788 para guiar a Hildeprando de Spoleto e a Grimoaldo III de Benevento en cooperación coas tropas francas contra a invasión bizantina. 

Nesta primeira acción na que é mencionado tivo éxito, ao derrotar aos gregos guiados por Teodoro en Apulia. Hildeprando, con todo, morreu na campaña e Carlomagno designou a Winixiso para sucedelo no ducado de Spoleto. Tamén foi designado por Carlomagno para que actuase como un *missus dominicus* seu no Ducatus Romae e estaba na basílica de San Pedro cando o papa León III foi asaltado o 25 de abril de 799. Foi el quen o levou á protección de Spoleto ata que puido volver a salvo a Roma. 

Winixiso viuse envolto nunha guerra con Grimoaldo III de Benevento, con todo, e foi capturado no cerco de Lucera en 802. Estivo prisioneiro por un ano ata que foi liberado en 803. 

Mentres León III estaba próximo á morte en 815, os cidadáns de Roma rebeláronse, pero o rei Bernaldo mandou a Winixiso a Roma para reprimir a desorde. 

En 822, Winixiso abandonou as súas obrigas mundanas e retirouse a un mosteiro, onde morreu non moito tempo despois (probabelmente nese mesmo ano). Sucedeuno Suppón I, *Brixiæ civitatis comes* ("Conde da cidade de Brescia").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Hodgkin, Thomas. *Italy and her Invaders*. Clarendon Press: 1895.
* Foundation for Medieval Genealogy: Northern Italy &mdash; Spoleto.
Mauringo

**Mauringo** (ou *Moringus*), finado en 824, foi un nobre franco, fillo de Suppón I dos Suppónidas. 
## Traxectoria
Sucedeu ao seu pai en Brescia como conde (*Brixiae comes*) en 822 e, tras o breve reinado de Adelardo, en Spoleto como duque en agosto de 824. Segundo os *Annales* de Einhardo e os *Anais Reais Francos*, morreu aos poucos días da toma do poder.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Wickham, Chris. *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000*. MacMillan Press: 1981.
Adelardo

**Adelardo**, **Adalhard**, ou **Adalardo** foi por pouco tempo duque de Spoleto desde marzo a agosto de 824. Antes de Spoleto, era conde palatino. Foi designado para suceder a Suppón I, pero morreu aos cinco meses e foi substituído polo fillo de Suppón Mauringo. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Wickham, Chris. *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000*. MacMillan Press: 1981.
Suppón I

**Suppón I** (ou *Suppone*), finado o 5 de marzo de 824, foi un nobre franco que tiña terras no Regnum Italicum a principios do século IX. 
## Traxectoria 
En 817, foi nomeado conde de Brescia, Parma, Piacenza, Módena e Bérgamo. Foi nomeado tamén *missus dominicus*, xunto co bispo de Brescia Rataldo, para Italia. En 818, foi instrumento eficaz para reprimir a rebelión de Bernaldo contra o emperador, Lois o Piadoso. En 822, tras a abdicación e morte do duque Winixiso, Suppón foi nomeado duque de Spoleto polo agradecido emperador e cedeu Brescia ao seu fillo Mauringo. A morte de Suppón foi lembrada por Einhardo e Spoleto pasou a mans de Adelardo, que morreu aos cinco meses, deixándolle o ducado a Mauringo. 

Suppón probabelmente tiña unha esposa longobarda, pois o seu segundo fillo levaba o nome de Adelchis.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wickham, Chris. *Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000*. MacMillan Press: 1981.
Teobaldo de Spoleto

**Teobaldo I**, finado en 936, foi duque de Spoleto desde 928 ata a súa morte.
## Traxectoria 
Foi un príncipe sen escrúpulos, mesmo para a súa época, e a súa carreira foi de constantes cambios de alianzas en canto os ventos políticos da Italia central e meridional mudaban a dirección.

En 929, Teobaldo uniuse a Landulfo I de Benevento e Guaimaro II de Salerno nunha serie de ataques conxuntos contra a Campania, Apulia e Calabria bizantinas. Teobaldo foi prexudicial para a cooperación dos outros e os tres fracasaron, polo que Guaimaro volveu á súa vella alianza cos gregos.

Teobaldo tamén se aliou con Docibilis II de Gaeta contra os gregos.
Bergantiños

Como topónimo **Bergantiños** pode referirse a:

;En Galiza
***Comarca de Bergantiños** comarca da provincia da Coruña;
****Cabana de Bergantiños**, concello de dita comarca;
****Malpica de Bergantiños**, concello de dita comarca;
*****Malpica de Bergantiños**, parroquia de dito concello;
***Bergantiños**, lugar da parroquia de Moraime, no concello de Muxía.

Como apelido, pode referirse a:
***Álex Bergantiños**, futbolista galego;
***Carlos Bergantiños**, galerista galego;
***Xosé Bergantiños**, escritor galego.

;Deportes
***Bergantiños Fútbol Club**, equipo de fútbol de Carballo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****Bergantiños*** (subtitulada *Revista gratuita de la temporada balnearia de Carballo*), publicación de 1926.
***Museo de Bergantiños**, museo etnográfico da comarca de Bergantiños, situado no concello de Carballo.
Folosa grande

A **folosa grande**, ou **fulepa grande**, (*Acrocephalus arundinaceus*) é unha ave paseriforme da familia dos acrocefálidos (*Acrocephalidae*), pertencente ao xénero *Acrocephalus*.

## Descrición 
O corpo mide uns 19&nbsp;cm e ten unha envergadura de ás é de 28&nbsp;cm, o que a converte na meirande das folosas europeas. Pesa entre 25 e 36 gramos. A parte superior do seu corpo é castaña, a inferior de cor branca tirando a amarela. A gorxa é branca e ten unha banda branca característica sobre dos ollos. O peteiro é forte. Machos e femias comparten a mesma coloración.

## Distribución xeográfica e hábitat 
miniatura|esquerda
Vive en case toda Europa entre abril e setembro, en Asia ten unha distribución ampla, chegando a China e Corea. Os exemplares europeos pasan o inverno en África tropical e do sur. Fan a emigración en grandes etapas, interrompidas por pausas longas, que poden durar semanas, nas que procura recupera-las súas reservas de graxa para poder segui-lo seu camiño.

Vive nos canavais e entre as plantas das ribeiras de lagos, estanques, ríos e pantanos.

## Alimentación e reprodución 
miniatura|Niño da Folosa grande
thumb| *Cuculus canorus canorus* + *Acrocephalus arundinaceus*
Chouta e agatuña con axilidade entre as canas para alimentarse de arañas, insectos e larvas, cágados e bagas. 
Maduran sexualmente ó ano de vida. A época reprodutora en Europa ten o seu cumio entre maio e xullo. Fai un niño de herbas e xuncos con xeito de cunca que agochado entre as plantas acuáticas suxeito a tres ou catro canas e pendurando sobre da auga. A femia pon de 4 a 6 ovos que son chocados entre 12 e 14 días. Os seus niños son paras con frecuencia polos cucos.

## Sistemática 
Recoñécense dúas subespecies: 
* *Acrocephalus arundinaceus arundinaceus* de Europa, o noroeste de África do norte, Turquía e o Oriente Próximo ata a cunca do río Volga. 
* *Acrocephalus arundinaceus zarudnyi* do norte de Iraq, Irán, Afganistán, Uzbekistán, Tadjiikistán, Mongolia e oeste da China (Sinkiang).
As vellas subespecies *A. a. griseldis* de Iraq, e *A. a. orientalis* de Sinkiang e leste de Mongolia, conca inferior do río Amur e do Xapón son consideradas agora dúas especies separadas: *Acrocephalus griseldis* e *Acrocephalus orientalis*.

## Notas 
## Véxase tamén
Betán, Baños de Molgas

**San Martiño de Nogueira de Betán** é unha parroquia do concello ourensán de Baños de Molgas. No ano 2022 tiña 155 habitantes (79 mulleres e 76 homes).

A igrexa parroquial de San Martiño conserva un tímpano románico.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Betán
### Parroquias de Baños de Molgas
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Baños de Molgas
Anscar de Ivrea

**Anscar I de Ivrea** (*Anscharius* en latín) nado no 860 e finado en marzo de 902, foi  conde de Oscheret (867-887), no reino de Borgoña, e margrave de Ivrea, en Italia, desde 888 ata a súa morte.

## Traxectoria 
Desde 877 ou 879 foi conde de Oscheret en Borgoña. Apoiou a Guido III de Spoleto para o trono de Francia tras a deposición de Carlos o Gordo en 887, pero tras o infrutuoso intento de Guido e a coroación de Odón, Conde de París, volveu con Guido a través dos Alpes, onde o duque foi elixido rei de Italia. En agradecemento, creou a Marca de Ivrea no nordeste e investiu ao seu amigo borgoñón.

Anscar foi conselleiro de Bosón da Provenza e irmán de Fulk, Arcebispo de Reims, quen apoiou con forza a dinastía carolinxia en Francia. Con Fulk, probabelmente invitou a Guido a Francia. Anscar loitou no nome da dignidade real de Guido en Italia. Enfrontouse a Arnulfo de Carintia durante a súa invasión deste de 894 e apoiou ao fillo de Guido Lamberto tras a morte de Guido nese ano. En 896, foi un dos poucos no norte que se opuxeron á segunda invasión de Arnulfo. Tras a morte de Lamberto, apoiou a Berengario de Friúl como rei e converteuse no seu principal conselleiro.

A esposa de Anscar é descoñecida, pero só tivo un fillo, Adalberto, a través do que foi o fundador dunha dinastía, os Anscáridas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Imperio carolinxio
* Marca de Ivrea
Operación Reconquista

:Para a operación bélica que se organizou en 1944 no Val de Arán vexa Operación Reconquista de España.
A **Operación Reconquista** foi o nome que lle deron os servizos secretos españois (Servicio Central de Documentación, SECED) ás accións que tiveron lugar co fin de contrarrestar a facción carlista dominante durante a Transición Española.

Durante a guerra civil española o carlismo apoiou o nacionalismo franquista mediante o envío á fronte das súas famosas unidades chamadas requetés. Carlos Hugo de Borbón Parma encabezaba a parte máis numerosa durante o franquismo. Nesta etapa o movemento evolucionou de forma radical e a súa organización convertérase no promotor dun talante democrático e dun ideario socialista autoxestionario. Pola súa banda, o irmán máis novo, Sisto Henrique de Borbón-Parma, a pesar de contar cun menor número de seguidores, foi nomeado sucesor polos que non veían con bos ollos eses cambios tan radicais do novo carlismo. Sisto de Borbón mantiña unha ideoloxía tradicionalista, partidario do franquismo e en contacto coa extrema dereita europea.
 
Visto o panorama de enfrontamento, o SECED (organización creada por Carrero Blanco) decidiu actuar na tradicional romaría carlista que tiña lugar en Montejurra co fin de pór freo ós seguidores de Carlos Hugo de Borbón Parma.

A operación Reconquista foi pensada e organizada na oficina do director xeral da Garda Civil onde se reuniron os líderes da acción: José Arturo Márquez de Prado, xefe do carlismo sixtino, o xeneral Ángel Campano e o xeneral Salvador Bujanda. De certo, o plan era coñecido polo director do SECED, o xeneral Juan Valverde, polo ministro de gobernación Manuel Fraga e polo presidente Carlos Arias Navarro.

No plan aportaríase a infraestrutura necesaria para levar a cabo o que sería coñecido como os Sucesos de Montejurra, incluídos os gardas civís vestidos coas roupas tradicionais carlistas, armas, radioteléfonos e cartos.

A partir deste momento e tal e como contou o xeneral José Antonio Sáenz de Santa María, a colaboración do SECED coas organizacións parapoliciais como o Batallón Vasco Español (BVE), a Triple A, Guerrilleros de Cristo Rey ou o Antiterrorismo ETA (ATE) fíxose habitual.