Regia Aeronautica

A **Real Forza Aérea Italiana** (***Regia Aeronautica Italiana***) foi a forza aérea do Reino de Italia. Creouse como un servizo independente do Real Exército Italiano e estivo activa dende 1923 ata 1946. En 1946 aboliuse a monarquía e o Reino de Italia converteuse na República Italiana, polo que o nome da forza aérea cambiou a Aeronautica Militare.

A Regia Aeronautica loitou na guerra civil española onde estivo activa a Aviación Lexionaria. Posteriormente participou na segunda guerra mundial de 1940 a 1943, cando tras o armisticio de Cassibile as súas forzas dividíronse entre a Aeronáutica Cobelixerante do Reino do Sur e a Aeronáutica Nacional Republicana da República Social Italiana de Benito Mussolini.

## Historia 
### Creación 
Ao final da primeira guerra mundial, a desmobilización reduciu as filas do *Servizio Aeronautico*. Aínda en Libia, a operación de pacificación de Libia, de 1922 a 1932, tivo como protagonistas aos Ansaldo S.V.A. e Caproni Ca.33, substituídos co tempo polos novos IMAM Ro.1, Caproni Ca.73 e Caproni Ca.101 que, ademais de accións de bombardeo e recoñecemento, tamén se ocupaban de operacións de abastecemento ás tropas. En febreiro de 1922 o X Battaglione Àscari Eritrei foi asediado polos rebeldes en Al 'Aziziyah (Tripolitania italiana) e a única posibilidade de conexión era a aérea. Cinco trimotores Caproni e algúns S.V.A. transportaron durante dous meses tropas frescas e evacuaron feridos e persoal civil, realizando así a primeira ponte aérea da historia.

Un Italia a aviación estaba organizada en grupos: bombardeo, recoñecemento, caza e dirixibles. Había 273 aeronaves dispoñibles, mentres que a *Regia Marina* contaba con 54 hidroavións. No seu primeiro gabinete, o 31 de outubro de 1922, Benito Mussolini elixiu a dous directores xerais, Giulio Douhet para a aeronáutica militar, e Arturo Mercanti para a aviación civil.

A primeira acción foi a institución, o 24 de xaneiro de 1923, dun Comisario para o Exército do Aire ou Mando Xeral do Exército do Aire dentro do goberno de Mussolini, sendo o comisario o mesmo presidente do Consello e o vicecomisario Aldo Finzi, o cal preparou as medidas lexislativas para o establecemento da Regia Aeronautica como unha forza armada autónoma.

A Regia Aeronautica estableceuse a través do Real Decreto n.645 do 28 de marzo de 1923, confiándoselle todas as forzas aéreas militares do Reino, das colonias, do exército e da mariña. Entre maio de 1923 e o 21 de outubro do mesmo ano o comandante xeral da Aeronautica foi Riccardo Moizo, substituído posteriormente por Aldo Finzi. O primeiro comandante da Regia Aeronautica foi o xeneral Pier Ruggero Piccio, nomeado o 25 de outubro de 1923. Nese mesmo mes naceu tamén a Academia Aeronáutica

Paralelamente a industria aeronáutica desenvolveuse como resultado do crecemento da forza aérea, producindo aparellos moi apreciados no estranxeiro e sendo mercados nuns 40 países, case todos de fóra de Europa. A actividade experimental propiciou a fusión do Instituto Aeronáutico Experimental e a Dirección Experimental de Aviación Militar na nova Dirección Superior de Estudos e Experimentos (DSSE), operativa dende o 1 de febreiro de 1928. Tres meses despois, o 1 de maio, a DSSE asumiu o mando do Centro Experimental de Montecelio, onde en outubro de 1930 comezaron as obras que deron lugar á fundación da chamada "Cidade do Aire" de Guidonia. grazas en parte ao grande éxito do caza biplano Fiat C.R.32 na guerra civil española e ás empresas aéreas completadas. Porén, a realidade era outra, xa que as fazañas nas que se aventurara a forza aérea dirixiran a súa evolución cara a unha dirección equivocada.  

Mussolini convertera á Regia Aeronautica nun impresionante elemento de propaganda. O pilotos italianos bateron numerosos récords aéreos nos anos 30, e gañaron campionatos de todo tipo. Exitosos voos de longa distancia como o cruzamento do Atlántico de Charles Lindbergh inspiraron á Regia Aeronautica a realizar longas viaxes transatlánticas con paradas en África Occidental e o Brasil. Posiblemente os éxitos máis brillantes foron o récord mundial de velocidade de hidroavións de709 km/h conseguido por Francesco Agello no Macchi-Castoldi MC-72 en outubro de 1934, e o voo en formación de longo alcance ata os Estados Unidos e de regreso a Italia en 1933, un total de 19 000 km realizados con 25 hidroavións Savoia-Marchetti S.55. Este Cruceiro Aéreo Decenial (*Crociera aerea del Decennale*) incluíu paradas en Ámsterdam, Derry, Reiquiavik, Labrador, Montreal, Chicago, Brooklyn, e Washington D.C., destacando a aterraxe no lago Michigan en fronte do Navy Pier de Chicago e unha procesión pola cidade ante unha multitude de milleiros de estadounidenses coincidindo coa Exposición Universal de Chicago.

### Guerra de Etiopía 
miniatura|240x240px|Bombardeo con gas mostaza durante a guerra de Etiopía
A política expansiva de Mussolini entra en acción en outubro de 1935, cando comezou a segunda guerra italo-etíope, primeira proba de fogo para a nova forza aérea. Para satisfacer as necesidades operativas construíronse 29 novos aeroportos en Eritrea e 54 en Somalia, recrutándose moitos aviadores ascari (soldados eritreos). En maio de 1936 as tropas italianas entraron en Adís Abeba grazas en parte á Regia Aeronautica que realizou, con ausencia de aviación inimiga, voos de recoñecemento, transporte e bombardeo, moitas veces con substancias químicas. Os avións usados foron nun principio os IMAM Ro.1, Caproni Ca.97, Caproni Ca.101 e Fiat C.R.20, substituídos posteriormente por máis  modernos IMAM Ro.37 e Caproni Ca.111 (recoñecemento), e Caproni Ca.133 e Savoia-Marchetti S.81 (bombardeo).

Nas últimas etapas da guerra os italianos despregaron ata 386 avións. Os pilotos da Regia Aeronautica non tiveron ningunha oposición no aire, xa que a Forza Aérea do Imperio de Etiopía tiña tan só 15 avións de transporte e enlace, e deles só nove estaban operativos. Porén, a Regia Aeronautica perdeu 72 avións e 122 tripulantes mentres apoiaba as operacións do Exército. Tras o final das hostilidades o 5 de maio de 1936, durante os 13 seguintes meses a forza aérea tivo que apoiar ás forzas italianas na súa loita contra as guerrillas etíopes.

### Guerra civil española 
[miniatura|240x240px|[Fiat CR.32 da Aviación Lexionaria durante a guerra civil española]]
Durante o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, pilotos italianos con uniformes da Lexión Española transportaron o exército de África de Francisco Franco do Marrocos español a España. Na guerra civil española os pilotos italianos loitaron cos pilotos da Aviación Nacional e da *Luftwaffe* alemá como membros da Aviación Lexionaria (*Aviazione legionaria*). Esta despregadura tivo lugar entre xullo de 1936 e marzo de 1939 e complementaba unha forza expedicionaria de tropas de terra italianas chamada *Corpo Truppe Volontarie*. En España os pilotos italianos estiveron baixo mando directo do bando sublevado e tomaron parte en operacións conxuntas cos pilotos da Lexión Cóndor alemá. Mussolini enviou 6 000 efectivos de aviación ademais duns 720 avións, incluídos 100 bombardeiros Savoia Marchetti SM.79 e 380-400 biplanos Fiat CR.32 que dominaron o aire, demostrando ser superiores que Polikarpov soviéticos da Forza Aérea da República Española. A *Aviazione legionaria* conseguiu unhas 500 vitorias aéreas, perdendo 86 avións en combate aéreo e uns 200 tripulantes. Pero máis importante que as perdas materiais foron as conclusións equivocadas sacadas da guerra en España. O Ministerio de Aviación, cegado polo éxito do Fiat CR.32, insistiu na súa crenza de que os biplanos podían dominar aínda o aire e pediu grandes cantidades do Fiat CR.42 Falco, o derradeiro biplano da historia.

### Segunda guerra mundial 
En xullo de 1939, a Regia Aeronautica era vista como unha gran forza aérea, tendo máis récords mundiais que calquera outra no mundo. Cando comezou a segunda guerra mundial tiña unha forza no papel de 3 296 aeronaves. Aínda que numericamente tiña unha forza a ter en conta, viuse obstaculizada pola industria aeronáutica local que aínda utilizaba métodos de produción obsoletos. Só 2 000 avións estaban realmente operativos, dos cales tan só 166 eran cazas modernos, 89 Fiat G.50 Freccia e 77 Macchi MC.200, ámbolos dous máis lentos que potenciais opoñentes como o Hawker Hurricane, o Supermarine Spitfire e o Dewoitine D.520. Ademais, a Regia Aeronautica non tiña cazas de longo alcance ou cazas nocturnos, e a asistencia técnica proporcionada por Alemaña non mellorou a situación.

#### Batalla de Francia 
O 10 de xuño de 1940, durante os derradeiros días da batalla de Francia, Italia declarou a guerra a Francia e ao Reino Unido. O 13 de xuño, Fiat CR.42 atacaron bases da Forza Aérea de Francia e escoltaron a Fiat BR.20 que bombardearon o porto de Toulon. Dous días despois, CR.42 do 3° *Stormo* e 53° *Stormo* atacaron novamente bases aéreas francesas e enfrontáronse a Dewoitine D.520 e Bloch MB.152, reclamando oito mortes por cinco perdas. Pero cando unha pequena frota da Armada Francesa bombardeou a costa da Liguria o 15 de xuño, a forza aérea italiana non foi capaz de evitar esta acción ou atacar os barcos franceses con efectividade, amosando unha falta de cooperación coa *Regia Marina*.

Tras a batalla, houbo un rumor xeneralizado en Francia, especialmente entre París e Bordeos, de avións italianos ametrallando columnas de civís, afirmando moita xente que vira as escarapelas tricolores pintadas neles. Estas alegacións foron refutadas, xa que os avións italianos non tiñan alcance como para atacar obxectivos tan distantes e concentrábanse en obxectivos militares a curto alcance. Ademais, as escarapelas das ás da *Regia Aeronautica* tiñas tres fascios, despois de substituír as escarapelas tricolores. Concluíuse que isto non foi máis que un mito, derivados da reacción ao ataque italiano, a fama da forza aérea italiana e o clima confuso e acalorado.

#### Oriente Medio 
Avións da *Regia Aeronautica* loitaron no teatro de Oriente Medio case dende o principio da participación italiana na guerra. Durante a guerra anglo-iraquí, avións alemáns e italianos do *Fliegerführer Irak* detivéronse para recargar no Mandato de Siria controlado pola Francia de Vichy de camiño a Iraq. Estes fixéronse pasar por avións da Forza Aérea Iraquí e foron pintados como tales de camiño. A continua preocupación pola influencia alemá e italiana na zona levaron aos aliados a iniciar a campaña de Siria-Líbano.

Nun dos incidentes menos coñecidos da guerra, iniciado en xullo de 1940, avións italianos bombardearon cidades no Mandato británico de Palestina. Isto tivo como obxectivo facer retroceder aos británicos e recuperar o gran Mediterráneo, como en tempos dos romanos. O bombardeo de Tel Aviv o 10 de setembro matou a 137 persoas. A mediados de outubro os italianos tamén bombardearon refinerías de petróleo operadas por estadounidenses no Protectorado británico de Bahrain.

#### África oriental 
miniatura|240x240px|Savoia-Marchetti SM.81
Na África Oriental italiana a *Regia Aeronautica* comportouse mellor que nos outros teatros da guerra. En xuño de 1940 a forza aérea tiña alí 195 caza, bombardeiros e avións recoñecemento, ademais de 25 avións de transporte. Algúns deses avións estaban obsoletos, pero os italianos tiñan algúns bombardeiros Savoia-Marchetti SM.79 e Savoia-Marchetti SM.81 e cazas Fiat CR.42. En termos relativos, estes eran algúns dos mellores avións ao comezo da campaña de África oriental. Ademais, os avións italianos adoitaban a estar baseados en mellores aeródromos que os dos británicos e as forzas da Commonwealth. Cando comezou a guerra os pilotos italianos estaban relativamente ben adestrados e seguros das súas habilidades. No inicio das hostilidades a *Regia Aeronautica* conseguiu a superioridade aérea e ocasionalmente os expertos pilotos italianos, voando os seus biplanos Fiat, conseguiron derrubar monoplanos Hawker Hurricane máis rápidos e mellor armados. Porén, durante os tres primeiros meses, a *Regia Aeronautica* perdeu 84 avións, morrendo 143 tripulantes e 71 resultando feridos, aínda que as perdas non pararon as operacións italianas. Porén, debido a que se atopaban illados de Italia, a falta de combustible, de munición e de pezas de reposto converteuse nun grave problema, polo que a *Regia Aeronautica* foi perdendo forzas nunha guerra de desgaste. O 31 de xaneiro, Amadeu II de Savoia-Aosta, informou que as forzas italianas en África oriental reducíranse a 67 aeronaves operacionais con combustible limitado. A finais de febreiro, the *Regia Aeronautica* tiña tan só 42 avións na zona, e os británicos tiñan agora o dominio do aire. En marzo o persoal sobrante da forza aérea tivo que loitar como infantaría e ao final de abril os italianos só tiñan 13 avións en servizo en África oriental. O 24 de outubro de 1941, un mes antes da rendición italiana, o derradeiro avión italiano da campaña, un Fiat CR.42, foi derrubado.

#### Batalla de Inglaterra 
O 10 de setembro de 1940 creouse un corpo aéreo independente para apoiar á *Luftwaffe* na Batalla de Inglaterra. Este chamouse *Corpo Aereo Italiano*, ou CAI, e estaba baixo o mando do xeneral Rino Corso Fougier. Formábano uns 170 avións, O mal tempo e os avións pouco axeitados para aquel teatro obstaculizaron as accións da CAI en Inglaterra. O CR.42s enfrontouse aos Hawker Hurricane e Supermarine Spitfire británicos só dúas veces, no mes de novembro. Os italianos reclamaron cinco vitorias e nove probables, pero perderan cinco biplanos Fiat.  en xaneiro de 1941 os bombardeiros e os CR.42 comezaron a ser retirados cara Italia. Só quedaron dous escuadróns de G.50 ata mediados do mes de abril. Durante esta campaña a *Regia Aeronautica* perdeu 36 avións (26 deles en accidentes) e 43 tripulantes, sen conseguir ningunha vitoria aérea confirmada. logrando unha proporción mortos/perdas sen precedentes de 4,4/1, mellor que o do afamado Messerschmitt Bf 109 na mesma batalla (3,5/1). Durante a primeira ofensiva de Rommel, os italianos conseguiron afastar os ataques da RAF das súas forzas e cubriron a súa retirada durante a operación Crusader británica, mentres inflixían grandes perdas aos bombardeiros da RAF.

Durante a segunda ofensiva de Rommel, a *Regia Aeronautica* e a Luftwaffe tiveron considerables perdas debido á forte resistencia aliada nas batallas aéreas sobre El Alamein e aos ataques de bombardeo sobre Alexandria e O Cairo. A *Regia Aeronautica*, tras sufrir grandes perdas en Exipto, foi retirándose progresivamente cara Tobruk, Benghazi, Trípoli e, finalmente, Tunisia.

#### Malta 
miniatura|241x241px|Bombardeo italiano de Malta
A *Regia Aeronautica* participou na ofensiva aérea na illa de Malta, controlada polos británicos, xunto coa *Luftwaffe* alemá nun intento de protexer as rutas marítimas do Eixe entre Italia e o norte de África. Ata finais de 1940, a *Regia Aeronautica* realizou 7 410 saídas contra a illa, lanzando 550 toneladas de bombas, pero perdendo 35 avións. Os italianos reclamaron o derrubamento de 66 avións británicos neses seis meses de combate, pero esas reclamacións eran esaxeradas. En 1941 a *Regia Aeronautica* realizou máis ataques sobre Malta, pero con menos intensidade que no ano anterior. Os aviadores italianos comezaron a temer aos cazas malteses e á artillaría antiaérea, tanto que os voos á sitiada illa coñecíanse como a *rotta della morte*. En 1942, nas súas operacións contra Malta, entre o 1 de xaneiro e o 8 de novembro, a *Regia Aeronautica* perdeu outros 100 avións máis en acción.

Malta sufriu enormes perdas de equipo, buques, e vehículos, e estivo ao bordo da inanición. Porén, a sitiada illa conseguiu resistir aos ataque das forzas aéreas italiana e alemá e reclamou case 1 500 avións do Eixo, Pero durante o sitio, as perdas da RAF foron superiores, perdéndose 547 avións no aire (incluídos uns 300 cazas) e 160 en terra, ademais de 504 aparellos danados no aire e 231 en terra.

#### Xibraltar 
[miniatura|240x240px|[Piaggio P.108]]
A *Regia Aeronautica* iniciou en xullo de 1940 os seus ataques contra a colonia británica de Xibraltar e a súa importante base naval. Ata outubro de 1942, the *Regia Aeronautica* realizou 14 ataques cun total de 32 bombardeiros. As pobres infraestruturas das bases aéreas en Albania obstaculizaron os movementos e comunicacións entre as unidades italianas. Só dous aeródromos, en Tirana e Vlöre, tiñan pistas de macádam, polo que o tempo do outono e o inverno dificultou as operacións. Tamén houbo a habitual falta de cooperación coa Armada e o Exército. Finalmente, poucos días despois do inicio da campaña, os pilotos italianos enfrontáronse ao No. 80 Squadron, liderado polo destacado as Marmaduke Pattle e equipado con Gloster Gladiator, aos No. 30 Squadron, No. 211 Squadron e No. 84 Squadron con Bristol Blenheim, e ao No. 70 Squadron con Vickers Wellington. Gradualmente, o poder aéreo italiano (incluídos escuadróns voando dende bases en Italia) medrou ata máis de 400 avións contra un número cada vez menor de gregos. Porén, esta vantaxe non parou ao exército grego que forzou ao exército italiano a retroceder ata Albania. A principios de 1941 as tornas cambiaron cando a *Wehrmacht* alemá lanzou as súas invasións simultáneas de Iugoslavia e Grecia.

Durante a campaña de 11 días contra Iugoslavia, a *Regia Aeronautica* despregou 600 avións, reclamou cinco vitorias aéreas (ademais de 100 avións destruídos en terra) e sufriu cinco perdas. Porén, a partir dese momento, o rol da *Regia Aeronautica* na campaña dos Balcáns foi principalmente o de apoiar á *Luftwaffe*. Este rol de apoio continuou durante a posterior ocupación de Grecia e Iugoslavia.

A *Regia Aeronautica* reclamou 218 avións derrubados e 55 probables contra a Forza Aérea Grega e a RAF, mentres que os gregos reclamaron 68 vitorias (ademais de 23 probables) e os británicos 150. Realmente a guerra contra Grecia custoulles ao italianos só 65 perdas (aínda que 495 avións resultaron danados) mentres que as perdas da RAF na campaña grega foron de 209 avións, 72 no aire, 55 en terra, e 82 destruídos ou abandonados durante a evacuación.

#### Fronte oriental 
[miniatura|240x240px|[Macchi C.202|Macchi MC.202 Folgore]]
En agosto de 1941 a *Regia Aeronautica* enviou un Corpo Aéreo de 1 900 efectivos á Fronte oriental como unha forza adxunta ao *Corpo di Spedizione Italiano in Russia*, posteriormente chamado *Armata Italiana in Russia*. O corpo foi coñecido como *Corpo Aereo Spedizione in Russia* e inicialmente estaba formado polo *22° Gruppo* CT con 51 cazas Macchi C.200  e o *61° Gruppo* con bombardeiros Caproni Ca.311, apoiados polas forzas armadas italianas de 1941 a 1943. Inicialmente estiveron baseados en Ucraína e finalmente apoiaron operación na zona de Stalingrado. A mediados de 1942 introducíronse os máis modernos Macchi C.202 nas operacións en Rusia. A *Armata Italiana in Russia* disolveuse a principios de 1943 tras o desastre durante a batalla de Stalingrado. O Corpo Aéreo retirouse das operacións en xaneiro de 1943, sendo transferidos a Odesa.

De 1944 a 1945 persoal italiano operou dende a área do Báltico e na parte norte da Fronte oriental baixo o mando directo da *Luftwaffe* baixo o nome de *1° Gruppo Aerotrasporti "Terracciano"* (en alemán *1° Staffel Transportfliegergruppe 10 (Ital)*). Este grupo foi parte da Aeronáutica Nacional Republicana da República Social Italiana.

#### Campaña de Tunisia 
Na época da campaña de Tunisia, a *Regia Aeronautica* e a *Luftwaffe* rara vez gozaron de paridade, e moito menos de superioridade aérea,no norte de África.

#### Campaña de Sicilia 
A *Regia Aeronautica* viuse forzada a realizar un rol defensivo durante a campaña de Sicilia. Os pilotos italianos estiveron loitando constantemente contra os intentos aliados de afundir os buques da *Regia Marina*. Xusto antes da invasión aliada, unha enorme ofensiva de bombardeo destruíu os aeródromos sicilianos nun intento de incrementar a superioridade aérea aliada. Esta ofensiva deixou á *Regia Aeronautica* moi debilitada, pero os seus avións continuaron voando dende Sardeña, o sur de Italia, e o sur de Francia. A derradeira misión da *Regia Aeronautica* antes da tregua cos Aliados foi a defensa durante os bombardeos das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos de Frascati e Roma o 8 de setembro de 1943.

#### Despois do armisticio 
Tras o armisticio italiano, a *Regia Aeronautica* foi sucedida brevemente por dúas novas forzas aéreas. Con sede en Salerno, no sur de Italia, a *Aviazione Cobelligerante Italiana* (ACI) loitou ao lado das forzas aliadas. No norte de Italia, a *Aeronautica Nazionale Repubblicana* (ANR) voou para a República Social Italiana e o Eixe. A primeira unidade de cazas da ANR foi o *101º* *Gruppo Autonomo Caccia Terrestre*, baseado en Florencia. Os avións de ámbalas dúas forzas aéreas nunca loitarían entre eles. A ACI operou nos Balcáns e a ANR no norte de Italia e na zona do mar Báltico.

Do 10 de xuño de 1940 ao 8 de setembro de 1943, a *Regia Aeronautica* perdeu 6 483 avións (outras fontes falan de 5 201), incluídos 3 483 cazas, 2 273 bombardeiros, torpedeiros e transportes, e 227 avións de recoñecemento. A forza aérea reclamou 4 293 avións inimigos, incluídos 1 771 destruídos en terra. A *Regia Aeronautica* tivo 3 007 mortos ou desaparecidos, 2 731 feridos e 9 873 prisioneiros de guerra.

Finalmente a *Regia Aeronautica* foi sucedida pola *Aeronautica Militare* cando Italia se converteu nunha república o 2 de xuño de 1946.

## Notas 
## Bibliografía 
* 

* 
* 
* 
* 
* 

* Neulen, Hans Werner. *In the Skies of Europe*. Ramsbury, Marlborough, UK: The Crowood Press, 2000. .

* 
* Rogers, Anthony, *Battle over Malta - Aircraft Losses & Crash Sites 1940-42*. Phoenix Mill Thrupp - Strout, Gloucestershire, Sutton Publishing, 2000. .
*