open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aires da miña terra

***Aires da miña terra*** (orixinalmente '''''Aires d'a miña terra'''*) é un poemario de Manuel Curros Enríquez publicado en 1880, con prólogo de José Ogea.

## Características 
É unha escolma de textos compostos en diferentes momentos e con temática diversa: costumista, intimista e denuncia social. A primeira edición estivo a cargo de Antonio Otero (Ourense, 1880). Na segunda edición, por conta de *La Ilustración Gallega y Asturiana* (Madrid, 1881), Curros aumentoulle 6 poemas. Na terceira edición, a cargo de Latorre y Martínez Editores, Biblioteca Gallega (A Coruña, 1886), aínda lle engadiu outros 9, incluíndo a edición definitiva un total de 36 composicións.

Foi incluído na Biblioteca Básica da Cultura Galega da Editorial Galaxia, na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia, na Biblioteca 114 de *El Correo Gallego* e na Biblioteca Galega 120 de *La Voz de Galicia*.

En ocasións adoita publicarse conxuntamente coa outra obra lírica de Curros, *A Virxe do Cristal*.

## Repercusións 
miniatura|*S'eu fixen tal mundo que o demo me leve*.
O libro de poemas pon de manifesto o seu anticlericalismo ó considerar que a Igrexa non se achega ós pobres e necesitados senón que só defende castes e privilexios. Nesta obra publica o poema "Mirand’ó chau" no que, entre outras cousas escribe o celebre verso *S’eu fixen tal mundo, que o demo me leve*. A reacción eclesiástica non se fixo esperar e o 28 de agosto dese mesmo ano 1880 o bispo de Ourense Cesáreo Rodrigo condenou e reprobou o libro por conter "*proposiciones heréticas, blasfemas, escandalosas*”. Prohibiu ós fieis a lectura e posesión do libro e rematou excomungando a Curros. 

Simultaneamente, o bispo de Ourense denunciou diante das autoridades xudiciais o libro. O xulgado de Ourense procesouno por delito contra o libre exercicio dos cultos e ordenou o secuestro dos exemplares en poder do editor e destrución dos moldes de copia, mentres que o autor foi condenado a dous anos e catro meses de cadea e ó pago dunha multa de 250 pesetas. Finalmente, foi absolto na Audiencia da Coruña.

Un verso do poema "¡Ai!" aparece no capítulo XVII da obra *Platero e mais eu* (1914), de Juan Ramón Jiménez. No capítulo o poeta andaluz di de Curros que era "padre más que poeta".

## Traducións 
Existen varias traducións ó castelán. A primeira, do ano 1892, foi feita por Constantí Llombart e publicada por Bernardo Rico cun prólogo de Vicente Blasco Ibáñez.

Existen versións posteriores de Xavier Costa Clavell (1987)  e de Pablo María Morell González (2008).

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* *O divino sainete*
### Ligazóns externas 
* *Aires d'a miña terra*, na biblioteca virtual da RAG.
* *Aires d'a miña terra'' na Biblioteca Virtual Galega.
Xeneral Alcázar

O **xeneral Alcázar** (en francés **général Alcazar**) é un personaxe ficticio da saga de bandas deseñadas de **As aventuras de Tintín**.

Dirixente da República de San Theodoros, chegou ao poder tras a revolución na que derrocou ao xeneral Tapioca, o seu eterno inimigo. Nesa situación coñeceulle Tintín, en *A orella rota*, que foi nomeado axudante de campo do xeneral. Algún tempo despois houbo outra revolta, e Tapioca tomou o mando. Alcázar tivo que fuxir a Europa e, tras practicar varios oficios, acabou sendo Ramón Zárate, lanzador de puñais, ocupación que tamén se viu obrigado a abandonar ao largarse o seu *partenaire* Chiquito (*As sete bólas de cristal*). Tintín volve a encontrarse un fuxidío Alcázar en Europa, negociando co mesquiño Dawson a compra de material de guerra usado con vistas a retomar o poder en San Theodoros, fazaña que volveu lograr. Pero de novo Tapioca, axudado pola Borduria de Plekszy-Gladz, rebelouse e triunfou. Alcázar refuxiouse entón na selva cun grupo de guerrilleiros, Os Pícaros. Un complot orquestrado polo coronel Sponsz, grande inimigo de Tintín e entón membro do réxime de Tapioca, consegue atraer a Tintín, o profesor Tornasol, o capitán Haddock e a soprano Bianca Castafiore a San Theodoros para librarse deles. Os protagonistas uniranse entón ao exército rebelde do enfraquecido Alcázar (*Tintín e os pícaros*), axudándolle a reconquistar o poder a condición de que non haxa derramamento de sangue, o que o xeneral acepta de mala gana.

O xeneral Alcázar é algo basto, impulsivo e irascible. Non teme a nada excepto á súa terrible esposa Peggy. A súa non moi aguda intelixencia levoulle a comandar un exército con só 49 cabos por 3.487 coroneis; aínda que no fondo é un bo tipo.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* As aventuras de Tintín
### Ligazóns externas 
* Tintin.com  – Lista de personaxes na páxina oficial
* Tintinologist.org – List of characters on oldest and largest English-language Tintin fan site
Rastapopoulos

**Roberto Rastapopoulos**, ou, con máis frecuencia, simplemente **Rastapopoulos** é un personaxe ficticio das banda deseñadas da serie *As aventuras de Tintín*, do debuxante belga Hergé.

## Características 
Rastapopulos é un millonario mafioso e grande inimigo de Tintín. Desprovisto de escrúpulos, organiza os máis enrevesados complots para conseguir os seus fins. Adoita rodearse de xente do mesmo estilo, e varias veces está asociado no crime con Allan Thompson, outro personaxe recorrente. A pesar dos seus aires de grandeza, finalmente sempre queda o seu carácter de novo rico charramangueiro e ridículo.

Aparece por vez primeira anonimamente xunto ao protagonista nunha escena final de *Tintín en América*. O primeiro encontro entre ambos os personaxes ten lugar a bordo do barco *Epomeo*, que navega polo Mar Vermello. Non hai rivalidade nese primeiro momento, pero a escena xa mostra que Rastapopoulos é un personaxe pouco recomendable. Tintín volverá atopalo unhas páxinas máis adiante no medio do deserto, dirixindo unha película para a produtora de cine Cosmos Pictures. En *O Loto Azul*, álbum no que continúa a trama iniciada no anterior, Tintín descubrirá que Rastapopoulos é quen dirixe o tráfico de opio que fai de fío condutor de ambos os álbums. Reaparece en *Stock de coque* dedicado ao tráfico de escravos no Mar Vermello, xunto ás costas de Khemed, camuflado baixo a identidade de marqués de Gorgonzola. Desaparecerá deixando que Tintín crea que foi devorado polas quenllas. O seu último enfrontamento ten lugar en *Voo 714 para Sidney*: Rastapopoulos intenta apoderarse da fortuna do millonario Laszlo Carreidas. Desaparecerá xunto ao seu socio Allan Thompson nun... prato voador.

Rastapopoulos é tamén un personaxe importante na trama de *Tintín e o lago dos tiburóns*, película realizada en 1972 (e non debuxada por Hergé) que máis tarde se editou como banda deseñada.

Supostamente tamén aparecería no inacabado *Tintín e a Arte-Alfa*, aínda que Hergé non chegou a desvelar a identidade do malo no álbum.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Tintin.com  – Lista de personaxes na páxina oficial
* Tintinologist.org – List of characters on oldest and largest English-language Tintin fan site
Galegoz

**Galegoz**, proxecto musical galego inspirado no grupo Gorillaz que pretendía crear un grupo de música virtual que fixese música electrónica de fusión, e puidese desenvolver actividades nos eidos do teatro e a videocreación. Nace como un proxecto aberto á participación e á colaboración con músicos doutras bandas.

## Historia 
A finais de 2005 sacan o sinxelo *Galician Chimpanzee*, que ten unha boa acollida entre o público. Este feito unido a outros motivos fixeron que a idea do grupo virtual fose abandonada, pasando os seus formantes a convertelo nun conxunto físico que puidese dar concertos en vivo. Constitúese así unha banda que recolle a moitos músicos con experiencia noutros proxectos musicais como Xenreira, Nen@s da Revolta, A Matraca Perversa, O Jarbanzo Negro, Os Diplomáticos de Monte-Alto, Mutantes Metálicos Band ou A Compañía do Ruído.

En febreiro de 2006 sacarán, xa constituídos como banda, o disco *Galician Chimpanzee*, que presentarán nunha xira por toda Galiza e outras partes do Estado español.

A súa primeira formación foi: Marcos Payno (voz), Denís Mutante (voz), Pulpiño Viascón (batería, percusións e voz), Manuel Payno (trompeta e coros), Alex Salgueiro (frauta traveseira e teclado), Tómás Ruido (técnico de son) e Matías Olazábal (guitarra). A formación fica, en principio, aberta a moitas colaboracións, polo que nunca se pode falar de formación estábel. Proba diso son as constantes intervencións de membros do Colectivo Perverso e a incorporación nas voces, para a xira do verán de 2006 de Bayo, membro de Django FM e Bayo y Fa Palermo, dúas bandas de Madrid. Tamén se incorporarán un Dj e un Vj. No 2007 o Doutor Chou incorpórase á banda que na actualidade segue coa mesma formación.

As xiras da formación non perden de vista a perspectiva teatral coa que nacía o proxecto, incluíndo un espectáculo próximo á performance. Tamén o estilo procura manterse o máis próximo posíbel á experimentación electrónica, mesturándoa con outros estilos como o ska e o funk, e procurando sempre un resultado divertido.

En abril de 2007 sacan o seu novo disco *Revolution Dance*, un traballo onde as influencias da música disco dos 70 se mesturan con proclamas revolucionarias. O traballo será presentado nunha xira que os leva a tocar por diversos lugares de Galiza.

En 2008 sacan o seu último disco ata o momento, *Viñeron da Galiza Interior*, que se pode baixar gratuítamente en aregueifa.net.

GalegoZ ten compartido escenario con grupos como Manu Chao, Asian Dub Fundation, Us3, Muchachito Bombo Inferno, Dios ke te crew ou Boom Club.

## Discografía 
* *Galician Chimpanzee* (Ouvirmos, 2006).
* *Revolution Dance* (Ouvirmos, 2007).
* *Viñeron da Galiza Interior* (A Regueifa Plataforma, 2008)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Myspace do grupo
Bonnybridge

**Bonnybridge** (en escocés **Bonniebrig**) é unha pequena vila de Escocia, pertencente ao concello de Falkirk.

## Xeografía 
Situado a uns 6,5&nbsp;km ao oeste da vila de Falkirk en dirección a Edimburgo, entre o río Bonny (que lle dá nome) e o canal do Forth e do Clyde. Ten unha poboación de 6.780 habitantes conforme o censo de 2001, pero que chegan a superar os vinte milleiros na súa zona de influencia. Está situado na liña de camiño de ferro entre Glasgow e Edimburgo.

## Historia 
Bonnybridge está situada na estrema o límite de máxima expansión do Imperio Romano e a poucos quilómetros do seu núcleo cruza o muro de Antonino, a muralla que sinalaba a fronteira norte de Roma, e do que se gardan algúns dos restos mellor conservados precisamente nas proximidades de Bonnybridge. Polo demais, e como a maior parte dos núcleos da Terra Baixa escocesa, Bonnybridge coñeceu unha grande expansión nos tempos da Revolución Industrial, con muíños de papel, serradoiros, fábricas de produtos químicos, cerámicas de ladrillos e destilerías de whisky, pero particularmente algunhas fundicións de ferro. O canal do Forth e do Clyde permitía distribuír estes produtos por toda o sur de Escocia, e mais levalos a Glasgow para a súa exportación.

## Servizos 
Hai tres escolas de primaria en Bonnybridge.

## Cultura popular 
A vila industrial de Bonnybridge é coñecida polo gran número de avistamentos de ovni. Situada no que se deu en chamar o triángulo de Falkirk, moita xente sinalou que viran obxectos luminosos no ceo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sociedade de Historia Local de Falkirk
Galería de imaxes de Zas

**Galería de imaxes** do concello de Zas na provincia da Coruña.

## Zas 

Ficheiro:Casa Concello Zas.JPG|Casa do concello de Zas.
Ficheiro:Situacion Zas.PNG|Mapa coa localización de Zas.
Ficheiro:Bandeira de Zas.png|Bandeira oficial.
Ficheiro:Pazo de Romelle.jpg|Pazo de Romelle.
Ficheiro:Puente de Brandomil.jpg|Ponte de Brandomil.

## Parroquias 
### Allo 

Ficheiro:Torres do Allo sobre 1895.jpg|Torres do Allo
Ficheiro:Capandamusivelius.jpg|Torres do Allo
Ficheiro:Escudo dos Rioboo, O Pombal, O Allo, Zas.jpg|Escudo dos Rioboo
Ficheiro:Grade de dentes, O Allo, Zas.jpg|Grade
Ficheiro:Horreo Torres do Allo, Zas.jpg
Ficheiro:Horreos das Torres do Allo, Zas.jpg
Ficheiro:O pequeno hórreo de Torres do Allo, Zas.jpg
Ficheiro:Torres do Allo 03.jpg|Torres do Allo
Ficheiro:Torres do Allo, Zas.jpg|Torres do Allo

## Arca da Piosa 

Ficheiro:Arca da Piosa-cámara.jpg
Ficheiro:Arca da Piosa.jpg
Ficheiro:Arca da Piosa0.jpg

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Zas
*Eleccións municipais en Zas
Owen Chamberlain

**Owen Chamberlain**, nado en San Francisco en 1920 e finado en Berkeley (California) o 28 de febreiro+ de 2006, foi un físico e profesor universitario norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1959, xunto con Emilio Gino Segrè, grazas ao descubrimento do antiprotón, unha das partículas fundamentais.

## Traxectoria 
Naceu o 10 de xullo de 1920 na cidade de San Francisco. Chamberlain estudou física no *Dartmouth College* onde foi membro da fraternidade *Theta Chi*, e tamén estudou física na Universidade de California, Berkeley. Estivo na universidade ata que empezou a segunda guerra mundial, uníndose ao Proxecto Manhattan no ano 1942, onde traballará xunto con Emilio Segrè, tanto en Berkeley como en Los Alamos (Novo México). En 1943 casou con Beatrice Babette Copper, con quen terá catro fillos.

En 1946, tras a guerra, Chamberlain continuou co seu doutoramento, traballando na Universidade de Chicago, onde Enrico Fermi faralle de guía e mentor, animándoo a que deixe de banda a física teórica, naqueles momentos máis prestixiosa, e que se entregue á física experimental, para a cal demostraba ter boas calidades. Chamberlain recibirá o seu doutoramento de investigación na Universidade de Chicago no ano 1929.

En 1985 diagnosticóuselle a enfermidade de Parkinson e retirouse do ensino en 1989. Finou por problemas relacionados coa súa enfermidade, á idade de 85 anos.

### Investigacións científicas 
En 1948, xa acabados os seus traballos experimentais, Chamberlain volveu a Berkeley como membro da facultade ( será profesor de física en 1958), onde Emilio Gino Segrè e outros físicos estaban levando a cabo investigacións sobre o protón. No ano 1955 unha serie de experimentos con protóns condúceos ao descubrimento do antiprotón, a antipartícula do protón, unha partícula exactamente igual ao protón, exceptuando que ten carga negativa no canto de tela positiva. Os traballos posteriores de investigación de Chamberlain inclúen a cámara de proxección temporal, e o seu traballo no acelerador lineal de Stanford (SLAC, *Stanford Linear Accelerator Center*).

No ano 1959 foi galardoado, xunto con Emilio Gino Segrè, co Premio Nobel de Física *polo descubrimento do antiprotón*.

Chamberlain foi politicamente activo en temas relacionados coa paz e a xustiza social, e manifestouse en contra da Guerra do Vietnam. Foi membro influente de *Scientists for Sakharov, Orlov and Shcharansky*, tres físicos da Unión Soviética que foron encarcerados polas súas ideas políticas. Na década dos anos 1980 axudou a crear o movemento para a non proliferación de armas nucleares.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1959 
* Pequena biografía de Chamberlain 
* Nova da súa defunción no *New York Times*
6PM

**6PM** é un grupo musical galego formado en 2003 por Raul Mon e Iván Oubiña. O estilo que fan emprega unha base de música electrónica ao que se agregan diversos instrumentos do pop convencional, aproximándose ao que se deu en chamar, nalgúns medios, indietrónica. Dentro do grupo Raúl Mon é o encargado da voz, guitarra, teclados e instrumentos de vento e Iván Oubiña da voz, batería, programación e o baixo.

## Traxectoria 
Naceu ao coincidiren os seus membros na cidade de Santiago de Compostela por motivos de estudos, e decidiron comezar a colaborar. Tras unha primeira maqueta dan luz ao seu segundo traballo *Travel Card*, que comezan a mover pola rede e en diversos concursos, cun éxito relativo e unhas moi boas críticas. Así, quedarán semifinalistas do Proyecto Demo 2006 (concurso organizado por Radio 3 e FIB Heineken), feito que os catapulta á popularidade e lévaos a gravar o seu primeiro longo duración *Far From Perfect*, editado comercialmente en CD a finais do ano 2006. O novo traballo inclúe boa parte dos temas do anterior. As boas críticas continúan, sinalándoos como un dos grupos revelación do panorama musical do Estado español. O disco é escollido como o mellor disco galego do ano 2007 polos lectores da revista *Sono-Tone*. O aumento da súa popularidade fai que comecen a ser chamados a diversos festivais como o Festival do Norte (2006), Artenativa ou Primavera Sound (2007).

No ano 2007 participan tamén no disco colectivo de homenaxe a Andrés do Barro *Manifesto Dobarrista*.

## Discografía 
## Presenza en discos colectivos 
* *Manifesto Dobarrista* (A Regueifa Plataforma, Falcatruada, Lonxa cultural, 2007)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do grupo
Selección de fútbol sala de Galicia

A **selección nacional de fútbol sala de Galicia** é un equipo combinado formado por xogadores de fútbol sala de Galicia, que participa en competicións de carácter amigábel ao non ter recoñecemento da UEFA.

## Creación
A selección galega foi creada a comezos de 2008 e disputou o seu primeiro partido o 29 de febreiro dese ano, contra a selección do Uruguai, nas pistas do polideportivo da Malata, en Ferrol.

### A primeira selección galega
Os adestradores foron Bruno García Formoso e Javier Pardeiro Casavella. O cinco inicial formárono Toni, Pola, Manu, Juan Puertas e Pitu.

### Datos e resultado
O partido rematou cun resultado de 6-1 favorábel a Galiza. Os goles galegos foron anotados por Oscar Vivian (5'), Pana (23', 23', 24', 26') e por Manu (27'). O gol uruguaio marcouno o galego Pola no minuto 37', en propia meta.
Os árbitros foron Álvaro Cid Bragado e Xesús Manuel Sande Veiga, auxiliados por Rocío Ruano Melón. Expulsaron o galego Pitu e o uruguaio D´Alessandro, ambos no minuto 37, con tarxeta vermella directa.
O campo colleitou unha entrada de 4.000 espectadores.

A selección uruguaia estivo formada por Barros, Rodríguez, D´Alessandro, Moliterno e Blankleider (cinco inicial), e mais por Castro, Dinolfi, Mato, Fabián Hernández, Laurino, Sena, Carlos Pérez e Santana.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de deporte en Galicia
Clúster

O termo **clúster**, ás veces pronunciado *cláster*, é un termo inglés que significa acio e que se emprega nos eidos tecnolóxico e empresarial para referirse a distintos agrupamentos ou conxuntos integrados de elementos. Estes son algúns exemplos:

* Clúster de computadores
* Clúster de arquivos
* Clúster empresarial
* Clúster cromosómico
* Clúster de galaxias

Ademais, o termo pode referirse a:
* Cluster (grupo musical): conxunto de rock alemán.
* A misión espacial Cluster.
Asmara

**Asmara** (dita tamén no pasado **Asmera**) é a capital e o máximo centro industrial de Eritrea. É aínda a capital da Rexión Central. A súa poboación estimábase en 2006 que andaba sobre 578.000 habitantes, entanto a aglomeración metropolitana superaba o 1&nbsp;000&nbsp;000 de poboadores.

Está sita nun planalto de máis de 2.300 m de altitude, e goza dun clima particularmente lene e saudábel (a temperatura media anual é de arredor de 17&nbsp;°C). É sede universitaria.

## Historia 
Asmara xurdiu no século XII, da unión de catro aldeas. Orixinariamente habitaban na zona catro clans: os *Gheza Gurtom*, os *Gheza Shelele*, os *Gheza Serenser* e os *Gheza Asmae*. Animados polas súas familias, os xefes dos clans decidiron unirse para facer fronte aos bandidos que andaban pola zona. Despois de vencelos, a rexión foi denominada **Arbaete Asmara**, que na lingua tigriña significa: "os catro están unidos". *Arbaete* caeu en desuso e a cidade foi chamada simplemente Asmara.

Outra lenda narra que nesta zona a raíña de Saba deu a luz o fillo de Salomón, Menelik I.

A cidade foi colonizada por Italia en 1889, e foi capital da colonia de Eritrea en 1897. (Entre 1890 e 1897, a capital foi a cidade de Massaua). En 1887 os italianos, baixo a dirección do enxeñeiro E. Olivieri, construíron os primeiros treitos do ferrocarril que, partindo da cidade portuaria de Massaua, alcanzaba o forte militar de Saati. Posteriormente a vía alcanzou Asmara, en decembro de 1911, pasando tamén a través da cidade de Ghinda. 
miniatura|esquerda|275px|Vista xeral de Asmara
No ano 1930 o gobernador Jacopo Gasparini mudou o aspecto urbano da cidade coa construción de novas estruturas e edificacións, de estilo racionalista italiano, que fixeron que a cidade chegase a ser denominada a "Pequena Roma".

En 1936, tras a conquista de Etiopía polos italianos, a colonia de Eritrea unificouse con Etiopía e a Somalia italiana para formaren a África Oriental italiana (AOI).

A presenza colonial italiana e aínda hoxe moi visíbel, tanto no aspecto dos edificios, como no uso da lingua italiana en numerosos estabelecementos comerciais.

Na primavera de 1941, durante a segunda guerra mundial, a cidade foi ocupada, como o resto da Eritrea, polas tropas británicas, e quedou integrada no imperio de Etiopía de Haile Selassie I.

No ano 1991 a cidade foi liberada do dominio etíope (daquela Etiopía xa era unha República) polas tropas insurxentes de Eritrea e, en 1993, negociouse a súa independencia, pondo momentaneamente fin a cerca de 30 anos de guerra. Ese ano, Asmara pasou a ser a capital do novo Estado independente eritreo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eritrea
* Massaua
Donald Arthur Glaser

**Donald Arthur Glaser**, nado en Cleveland, Ohio, o 21 de setembro de 1926 e finado o 28 de febreiro de 2013, foi un físico e neurobiólogo norteamericano galardoado no ano 1960 co Premio Nobel de Física.

## Biografía 
Naceu o 21 de setembro de 1926 na cidade norteamericana de Cleveland, situada en Ohio. Graduase en física e matemáticas o ano 1946 no * Case Institute of Technology* de Cleveland, ampliando posteriormente estudos no *California Institute of Technology* o 1949.

## Investigacións científicas 
En 1952 inventou a cámara de burbullas, un trebello que permitiu detectar partículas mediante o hidróxeno líquido. Por esta invención foi galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1960.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1960
Libreville

**Libreville** é a capital do Gabón e o principal centro urbano do país. A súa poboación calculábase nuns 578.156 habitantes (2005). E tamén a capital do distrito do Estuaire.

A cidade é un porto á beira do río Gabón, na súa desembocadura no golfo de Guinea.

## Clima 
O clima de Libreville é de tipo ecuatorial. A temperatura media anual é de 26&nbsp;°C (a oscilación das maiores está entre 26 e 30&nbsp;°C, mentres as máis baixas móvense entre os 22 e os 24&nbsp;°C), e as precipitación alcanzan os 2.509,5&nbsp;mm como media. A temporada seca comeza en maio e remata en setembro. O mes máis chuvioso é novembro con 373,4&nbsp;mm, e o máis seco xullo cun 2,5&nbsp;mm, como media.

## Historia 
Foi fundada no ano 1843 como posto avanzado comercial nunha zona área naquela altura próxima dos Mpongwè. Os escravos liberados eran enviados á nacente cidade, polo que en 1848 a foi nomeada Libreville (en francés *cidade libre*).

Entre 1934 e 1946 foi o porto principal da África Ecuatorial Francesa.

## Economía 
Libreville é un dos máis importantes centros do comercio de madeira (okumé especialmente) da África central. A zona industrial e portuaria atópase na periferia sur da cidade, no concello de Owendo. Acolle infraestruturas para minerais, portuarias e industriais. O porto de minerais exporta a produción de manganeso do Alto-Ogooué (Haut-Ogooué), que chegan a través do ferrocarril do Transgabonais. Para alén dos servizos centrais do Estado, a capital gabonesa agrupa numerosas actividades terciarias. En Mont-Bouët áchase o maior mercado do país con centenares de tendas de venda ao detall. Hai aínda dous grandes hipermercados, un denominado *Mbolo* ("bo día" nalgunhas linguas indíxenas) e o xigante *Ceca*.

## Institucións educativas 
A Universidade Omar Bongo é o centro educativo superior máis importante do país. Libreville é tamén a sede da Escola de Administración e da Escola de Leis do Gabón.

## Comunicacións 
Nas súas proximidades sitúase o Aeroporto internacional de Libreville, que acolle a sede da compañía aérea do país: Air Gabon.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Oficial de Libreville
Mathieu de Arras

**Mathieu de Arras**, nado en Arras cara a 1290 e finado en Praga en 1352, foi un arquitecto, escultor e mestre de obras francés. Foi o primeiro arquitecto da Catedral de San Vito de Praga.

## Traxectoria 
Non se sabe moito da súa vida antes de que chegase a Praga. Estivo a traballar na corte papal en Avignon, no Languedoc. Foi alí onde se encontrou co futuro emperador Carlos IV do Sacro Imperio, quen o convidou a ir con el e construír unha nova catedral para o bispado de Praga, que acababa de ser elevado ao rango de arquidiocese. A catedral de San Vito comezou a proxectarse no ano 1341 nun estilo gótico meridional languedociano. O plano básico era moi próximo do da catedral dos santos Xusto e Pastor de Narbona e máis do da catedral de Nosa Señora de Rodez.

[miniatura|dereita|200px|Ponte de Carlos, Praga, foto de [Andreas Groll en 1856.]]
A primeira pedra non foi posta até 1344 e, durante os oito anos seguintes, até a súa morte, Mathieu de Arras, tivo tempo de acabar oito arcadas do coro, o deambulatorio e as capelas radiais desta.

Estabeleceu os talleres en Hradčany, preto da canteira principal.

Logo da súa morte, en 1352, foi o mozo Peter Parler quen, en 1356, retomou o traballo no obradoiro e a canteira de Mathieu de Arras modificando ás veces radicalmente.

En 1348 iniciou as obras do castelo de Karlštejn (Karlstein en alemá) para o mesmo Carlos.

## Obras 
* Catedral de San Vito de Praga
* Ponte de Carlos, Praga
* Plano da Cidade Nova (Nové Město) de Praga
* Igrexa de Nosa Señora de Týn
* Tamén se lle atribúe Karlštejn
Río Ubangi

O **Ubangi** (escrito tamén, á francesa, **Oubangui**) é un río de cerca de 1.1200&nbsp;km de lonxitude. É o afluente principal pola marxe dereita do río Congo, na África Central.

## Percorrido 
O Ubangi nace nas proximidades de Yakoma, nos confíns entre a República Democrática do Congo e a República Centroafricana. Xorde da unión dos ríos Mbomou e Uele. Nun principio corre cara oeste durante uns 370&nbsp;km, para logo virar, nunha ampla curva, cara ao suroeste, atravesando de seguido a cidade de Bangui, capital da República Centroafricana.

Ao longo de máis de 100&nbsp;km despois de Bangui, o río conforma a fronteira natural entre os dous estados, proseguindo logo o seu curso até a confluencia co río Congo, no que desauga a uns 90&nbsp;km ao suroeste de Mandaka e a máis de 550&nbsp;km de Bangui e a fronteira entre as dúas repúblicas do Congo.

A súa conca hidrográfica abrangue 772.800 km². Se se conta o curso do Ubangi co do Uele, o río alcanza unha lonxitude de 2.272&nbsp;km. O caudal medio do Ubangi é duns 2.000 m³/s, pero con ocasión de grandes chuvias pode subir até os 15.000 m³/s.

### Afluentes 
Entre os afluentes principais do Ubangi, desde a confluencia do Mbomou e o Uele á desembocadura temos:
* Pola beira dereita:
** Kotto, Uaka,Mpoko, Lobaye e Ibenga.
* Pola beira esquerda:
** Lua.

Os afluentes son máis numerosos pola dereita, xa que o Ubangi ten unha conca disimétrica, por mor da proximidade da bacía do Congo pola súa beira dereita, que capta as augas cara a el.

## Navegabilidade 
No seu treito centroafricano, o río, unha vez pasada a cidade de Bangui, tórnase navegábel, polo que constitúe unha das vías de comunicación máis importantes da rexión, sobre todo na época da estación chuviosa, cando moitas estradas e camiños se voltan impracticábeles.

## Proxectos 
Na década do 1960, foi proposto un proxecto para transvasar auga desde o Ubangi para o lago Chad. As augas do río poderían así revitalizar o lago, posibilitando a pesca e a irrigación duns 10.000.000 de persoas centroafricanas.

## Véxase tamén
Río Kasai

O **Kasai** (escrito en portugués **Cassai**) é o máis importante dos afluentes do río Congo, que o recibe pola súa beira esquerda. A súa lonxitude é de 2.153&nbsp;km.

## Nomes 
Segundo as zonas que atravesa o **Kasai** recibe diversos nomes: *Kassabi*, *Ibari*, *Nkutu*, *Kassai*, *Cassai* e *Kwa*.

## Percorrido 
O Kasai nace nas alturas de Bie, en Angola. Desde aí flúe en dirección leste, até a fronteira coa República Democrática do Congo, onde vira bruscamente uns 90º cara ao norte, e forma por uns 400&nbsp;km o límite natural entre ambos países. Neste tramo fórmanse numerosas illas fluviais e atinxe até 10&nbsp;km de ancho. Continúa en dirección norte cara á bacía do Congo, até que vira ao noroeste, recibindo ao norte de Bandundu un importante afluente: o Kwango. Cando entra no seu curso inferior, recibe o nome de *Kwa*. Acaba por desaugar no Congo a uns 170&nbsp;km de distancia da capital do país, Kinshasha. Pola extensión da súa cunca fluvial, o Kasai ocupa o 32º posto entre as do mundo.

No seu curso sitúanse dúas grandes cascadas: as de Poge (ca. 6º 40' de latitude), e as de Wissmann (a uns 5º 50' de latitude)

O caudal medio do Kasai é duns 12.000 m³/s, mais na temporada de grandes chuvias é moi superior (até 4 veces máis).

### Afluentes 
Os tributarios principais do Kasai son os da súa beira esquerda: Kwango, Luembe, Luatschim, Chikapa e o Lovua.

Pola dereita recibe augas dos ríos Fimi, Sankuru, Lulua, Lueta e Lukenje (co Msini e o Ikatta).

## Navegabilidade 
O Kasai é unha importante vías de comunicación para a República Democrática do Congo, pois contando cos seus afluentes conforma unha rede de sobre 3.500&nbsp;km de augas navegábeis.

## Véxase tamén 
* Río Congo.
Galería de imaxes de Castrelo do Val

**Galería de imaxes** do concello de Castrelo do Val  na provincia de Ourense.

## Castrelo do Val 

Ficheiro:Situacion Castrelo do Val.PNG|Mapa coa localización.
Ficheiro:Flag of Castrelo do Val.svg|Bandeira oficial.
Ficheiro:Concello de Castrelo do Val.JPG|Casa do concello.
Ficheiro:Placa altimétrica no concello de Castrelo do Val.jpg|Placa altimétrica.
Ficheiro:Centro de Saúde de Castrelo do Val.JPG|Centro de saúde.
Ficheiro:Rio Camba, Castrelo do Val.jpg|Río Camba ó seu paso por Castrelo do Val.
Ficheiro:Camiño-Castrelo do Val.jpg|Camiño de Santiago ó seu paso por Castrelo do Val.
Ficheiro:Centro Interpretación Patrimonio, Castrelo do Val.jpg|Centro de interpretación do patrimonio.
Ficheiro:Ourense, Escolma de escultura 02-03a, A Pedra Alta (Castrelo do Val)(fin. II-com. I aC).JPG|Estela antropomorfa da Pedra Alta, atopada no lugar así chamado de Castrelo do Val.
Ficheiro:28872262 Castrelo do Val.jpg|Rúa en Castrelo do Val.
Ficheiro:Area Recreativa As Batocas, Castrelo do Val - panoramio.jpg|Área recreativa As Batocas.
Ficheiro:28829509 Ruta Carboeiros Castrelo do Val.jpg|Panel informativo da ruta dos Carboeiros.
Ficheiro:28829294 Castrelo do Val.jpg|Parque do Terrón.
Ficheiro:28872224 Castrelo do Val.jpg|
Ficheiro:Fonte As Parras - panoramio.jpg|Fonte As Parras.

## Parroquias 
### Parada da Serra 

Ficheiro:Veigadenostre, Castrelo do Val.jpg|Veiga de Nostre (Parada da Serra)

### Pepín 

Ficheiro:Ribas, Castrelo de Val.jpg|Ribas (Pepín)

### Servoi 

Ficheiro:Vilar - Castrelo do Val (Ourense) casa antiga.jpg|Vilar (Servoi)
Ficheiro:VILAR (CASTRELO DO VAL).jpg|Nevada no lugar de Vilar na parroquia de Servoi. 
Ficheiro:VILAR (CASTRELO DO VAL) letreiro.jpg|Vilar
Ficheiro:San Paio, Castrelo do Val.jpg|Lugar de San Paio na parroquia de Servoi.
Ficheiro:Entrada San Paio, Castrelo do Val.jpg|Entrada a San Paio en Servoi
Ficheiro:Fontefria.jpg|Fontefría en Servoi

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Lugares de Castrelo do Val
*Eleccións municipais en Castrelo do Val
*Galería de imaxes da comarca de Verín
Robert Hofstadter

**Robert Hofstadter**, nado en Nova York o 5 de febreiro de 1915 e finado en Palo Alto (California) o 17 de novembro de 1990, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1961.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de raíces xudías polacas. Graduado en física e matemáticas en 1935 polo *City College of New York*, doutorouse no ano 1938 pola Universidade de Princeton.

Foi pai do científico e filósofo Douglas Hofstadter.

## Investigacións científicas 
Profesor da Universidade Stanford entre 1950 e 1985, as súas investigacións científicas centráronse na estrutura dos nucleóns. En 1961 compartiu con Rudolf Mößbauer, aínda cando por traballos diferentes, o Premio Nobel de Física *polos seus estudos, pioneiros, sobre a dispersión do electrón nos núcleos atómicos e polos seus descubrimentos relativos á estrutura dos nucleóns*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1961 .
Dushanbe

**Dushanbe** ou **Dushambe** (en taxico Душанбе) é a capital e máis o principal centro cultural e económico de Tadjiikistán. No ano 2002 a súa poboación estimábase en 575 900 habitantes. Na época da Unión Soviética recibiu o nome de **Stalinabad**.

## Étimo do nome 
O nome deriva da palabra taxica para "luns" (*du* "dous" + *xamba* o *xanbé* "día") e refírese ao feito de que a cidade celebraba un mercado moi frecuentado os luns, para eles o segundo día da semana.

## Xeografía 
Situada no extremo centro-occidental do país, a uns 800 m de altitude., aséntase no val de Gissar, moi densamente poboado, localizado ao suroeste dunha cadena montañosa do mesmo nome (Montes Guissar).

A cidade está atravesada polo río Varzob (tamén chamado río Dušanbinka),que forma parte da conca do Amu Daria.

### Distritos 
miniatura|dereita|350px|Distritos de Duxanbé
Duxanbé divídese nos seguintes distritos:

 Abuali Ibn Sina
 Firdavsi
 Ismail Somoni
 Shokhmansur

### Clima 
Dado o afastamento do mar, o clima ten un forte carácter continental, con veráns cálidos e secos, e con invernos fríos e relativamente húmidos.

A temperatura media é duns 14,7&nbsp;°C e as precipitacións medias anuais son duns 568&nbsp;mm. O mes máis caloroso é xullo, cunha temperatura media de 27,1°, mentres que o máis frío é xaneiro con 2,1&nbsp;°C. O mes máis seco é agosto, en tanto que as chuvias máis abundantes caen en marzo e abril con cerca de 100&nbsp;mm.

## Economía 
Desde que foi conectada á rede ferroviaria (1929), durante a época soviética, a cidade converteuse nun centro económico e industrial do país. As industrias principais son a téxtil, alimentarias e manufactureira.

A 80&nbsp;km ao sur de Dushanbé, atópase a Base Aérea de Farkhor, a única base militar india fóra da Unión India.

Nas proximidades de Dushanbé están despregadas tamén tropas francesas, estadounidenses e rusas.

### Transportes 
A rede ferroviaria taxica non está moi desenvolvida, en parte a causa do relevo do territorio. Con todo o ferrocarril transcaucásico liga diariamente Dushanbe con Tashkent en Uzbekistán e con Moscova. Os trens, porén, son lentísimos por mor do trazado tortuoso da liña.

Dushanbe ten un aeroporto internacional, sito a menos de 15 minutos en automóbil da cidade. Lígase con voos diarios para Moscova, Bakú e Taxquent e voos cada dúas semanas para Estanbul).

## Lugares a visitar 
* Museo Etnográfico, cunha colección de artefactos da arte taxica (cerámicas, alfombras, xoiaría e instrumentos musicais, entre outros).
* Museo Unificado de Tadjiikistán.
* Teatro da Ópera e Ballet Ayni, con fermosa arquitectura interna.
* Mesquita de Haji Iakub.

## Ensino e cultura 
A cidade é a sede da Universidade de Tadjiikistán e da Academia das Ciencias.

## Irmandamentos 
Entre outros:
* Teherán, Irán
* Moscova, Rusia
* San Petersburgo, Rusia
* Boulder, Colorado, USA
* Klagenfurt, Austria
* Ankara, Turquía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Dusanbe
Gueada

A **gueada** é un fenómeno que se dá na fala espontánea dos galegofalantes ao falaren castelán. Consiste na realización da fricativa velar xorda [x] como oclusiva velar sonora [g]. Isto é, a palabra castelá *jueves* pasaría a ser pronunciada *güeves*.

Existen dúas hipóteses que explican este fenómeno, relacionadas con dúas hipóteses sobre a orixe da gheada no galego.

*Se tomamos a tese estruturalista ou autonomista, que di que a gheada é unha evolución fonética no galego, a gueada trataríase dunha ultracorrección. Así, os falantes que en galego pronuncian *ghaliña*, espontaneamente dirían *ghallina *en castelán, mais corrixiríanse para dicir *gallina.* De forma análoga, ultracorrixirían os casos en que o castelán pronuncia [x] (fonema semellante ao [ħ] da gheada) e pasarían a pronunciar o castelán correcto *jueves* como *güeves*.
*Se tomamos a tese adstratística ou castelanista, que di que a gheada é unha interferencia do castelán na lingua galega, teríamos que a gueada é o paso previo que leva á gheada. Así, os falantes galegos terían dificultades para pronunciar o fonema [x] do castelán, e usarían o fonema galego máis achegado, o [g]. Isto é, ante a incapacidade de pronunciar *jueves*, espontaneamente dirían *güeves*. Posteriormente estes falantes corrixiríanse, mais sen chegar á pronuncia correcta, o que daría *ghueves* (co fonema aspirado [ħ]). E, por ultracorrección, pasarían a pronunciar todos os fonemas [g] do castelán como [ħ], e posteriormente tamén no galego.

Aínda que conflúa xeograficamente coa gheada, non se trata dunha variación dialectal, senón diafásica, ao darse este fenómeno en persoas de máis idade e menos estudos.

Ramón Mariño Paz facía a seguinte reflexión ao respecto:

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Gheada
*Seseo
Ducia do panadeiro

Na cultura anglosaxoa, unha **ducia do panadeiro**, coñecida tamén como **ducia longa**, refírese a trece unidades de algo, unha máis que unha ducia normal.
Landulfo II de Capua

**Landulfo II**, nado sobre 825 e finado en 879, foi bispo e gastald (conde) de Capua.

## Traxectoria 
Era o máis novo dos catro fillos de Landulfo I, Gastald de Capua. Cando era novo ingresou na igrexa e cando seu pai morreu, seu irmán máis vello, Lando, sucedeuno como Lando I.

Á morte de Paulino, Bispo de Capua, o conde Lando I nomeou ó seu irmán Landulfo bispo desa cidade. Lando morreu no ano 861 e o seu fillo máis novo, Lando II de Capou morreu uns meses despois, sendo sucedido polo seu tío e irmán máis vello de Landulfo, Pando de Capua. Pando tamén morreu pouco despois e estalou unha crise sucesoria. O fillo de Pandon, Pandenulfo, foi apartado da sucesión e Landulfo, a pesar da súa condición de bispo, apoderouse do trono de Capua no ano 863. Pronto foi recoñecido polo duque Lamberto I de Spoleto. No ano 866 o bispo-conde foi atacado polo emperador Lois II, pero posteriormente negouse a participar na rebelión contra el liderada por Adelchis de Benevento no ano 871. Á morte do emperador Lois (875), que establecera unha paz cos habitantes de Mezzogiorno, Landulfo aliouse cos sarracenos de Sicilia, pero no ano 877 o Papa Xoán VIII convenceuno de que abandonara esa alianza e se unise ós cristiáns contra os musulmáns. Pasou os anos seguintes defendendo a costa de Amalfi co seu navío persoal a cambio de tributo. Morreu no ano 879, sendo aínda conde de Capua, e coa súa morte estalou outra crise sucesoria. Na crónica de Erchemperto, de quen foi contemporáneo, é considerado un terrible vilán.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Principado de Capua
* Lombardos
### Bibliografía 
* *Historia Langabardorvm Beneventarnorvm* en The Latin Library
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza*. Roma, 2004.
-2114

## Acontecementos 
* Fin do reinado Utu-khegal en Uruk (desde -2120), con el desaparece a V dinastía.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*

Historia ano a ano
-2113

## Acontecementos 
* Ur-Nammu inaugura o reino de Ur, en Mesopotamia (até -2096).
** O novo monarca representa a continuidade respecto da V dinastía de Uruk, e sucede a Utu-khegal, falecido o ano anterior.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*

Historia ano a ano
-2096

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Ur-Nammu, rei de Ur desde ca. -2113.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*

Historia ano a ano
-2095

## Acontecementos 
* Comezo do reinado de Shulgi en Ur, Mesopotamia (até -2048), que sucede a Ur-Nammu, falecido o ano anterior.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*
Historia ano a ano
-2109

## Acontecementos 
* O rei Ur-Nammu de Ur, logo de campañas militares nos reinos veciños, proclámase *Rei de Sumer e de Akkad*.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*

Historia ano a ano
-2046

## Acontecementos 
* Amar-Sin, rei de Ur, toma e destrúe a cidade de Urbilum, nos montes Zagros, nunha campaña contra os elamitas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
-2038

## Acontecementos 
* Comeza o reinado de Shu-Sin en Ur, Mesopotamia (até -2030), que sucede a Amar-Sin, falecido no ano anterior.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
Potenza

**Potenza** é un concello italiano capital da provincia homónima, na rexión de Basilicata. Ten 68.060 habitantes (en 2008) e esténdese por unha área de 173 km², cunha densidade de poboación de 393 hab/km². 

Fai fronteira cos concellos de: Anzi, Avigliano, Brindisi Montagna, Picerno, Pietragalla, Pignola, Ruoti, Tito e Vaglio Basilicata.
Arezzo

**Arezzo** é unha cidade do centro da Italia na rexión de Toscana, capital da provincia do mesmo nome. Esténdese por unha área de 386,25&nbsp;km2, cunha poboación de 96.494 (2007) habitantes e tendo unha densidade de poboación de 249,82 hab/km2.
centro|700px
Bríndisi

miniatura|dereita|Brindisi.
**Bríndisi** ou **Brindisi** é a capital da provincia de Brindisi, na rexión da Puglia, Italia, localízase na costa do Adriático. Ten 88.667 habitantes.  Historicamente, a cidade xogou un importante papel no comercio e na cultura pola súa posición estratéxica na Península Itálica e como porto natural no Adriático, permanecendo como un importante porto para o comercio con Grecia e Oriente Medio e contando con aeroporto internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Bríndisi  .
Rudolf Mößbauer

**Rudolf Ludwig Mößbauer**, nado en Múnic o 31 de xaneiro de 1929 e finado en Múnic o 14 de setembro de 2011, foi un físico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1961.

## Traxectoria 
Licenciado en física pola Universidade de Tecnoloxía de Múnic, en 1961 foi profesor de física no Instituto Tecnolóxico de California.

Durante a súa etapa estudantil interesouse nos raios gamma, estudando as súas transicións nucleares e descubrindo no ano 1957 o que posteriormente se denominaría efecto Mößbauer. En 1961 foi galardoado, xunto co físico norteamericano Robert Hofstadter, co Premio Nobel de Física *polos seus traballos sobre a absorción de radiación gamma*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1961 

## Notas
Cultura trobadoresca

miniatura|Trobadores, nunha ilustración do Cancioneiro de Ajuda
A **cultura trobadoresca** é un movemento cultural que tivo lugar na Europa do século XI.

Ese período da Idade Media foi un momento de prosperidade económica que beneficiou o desenvolvemento de actividades culturais e artísticas. Neste tempo as clases privilexiadas foron alfabetizándose e os contactos coa cultura árabe debido ás cruzadas trouxeron consigo novas influencias. Todo isto chegou a Galiza sobre todo por dúas vías: o Camiño de Santiago (os nobres, trobadores, franceses e occitanos) e a orde monacal de Cluny.

## Características
No sur de Francia, na Provenza, a partir do século XII, nace o amor cortés que deu lugar á cançó provenzal. Esta vai influír na cantiga de amor galego-portuguesa. Como tema de composición poética, o amor cortés combinaba a cultura cabaleiresca (o poeta traslada a relación de vasalaxe militar ó código amoroso onde el é o vasalo e o señor é a dama ou dona. Ela debe ter mesura (discreción)) e gardar un comportamento platónico, pero tamén observar uns principios relixiosos. A dama é perfecta moral e fisicamente, e polo tanto merece adoración.

Na cançó provenzal o trobador establece unha relación coa dama que pasa por varios graos de aproximación.
* Fenhedor: tímido, suspirante.
* Precador: suplicante
* Entendedor: pide doas ou regalos da súa namorada.
* Drut: amante. Na *cançó* provenzal, despois do camiño de perfección amorosa aspírase ó *joi* (gozo).

Ademais de abundar as descricións físicas e morais da señor tamén poden aparecer no comezo das composicións un exordio primaveral.

### Cantiga de amor galego-portuguesa
A cantiga de amor galego-portuguesa constitúe unha imitación consciente da *cançó* provenzal. Diferénciase en que nesa relación amorosa non adoita haber máis que os dous primeiros graos da relación entre o trobador e a dona, os sentimentos que se expresan case sempre rematan en coita (penitencia) ou loucura de amor. A dama aparece descrita dunha maneira máis esquemática e non hai referencias á natureza.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Trobador
* Idade Media
Bastiagueiro

O topónimo **Bastiagueiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Bastiagueiro**, lugar da parroquia de Liáns, no concello de Oleiros;
***Bastiagueiro**, lugar da parroquia de Perillo, no concello de Oleiros.

;Praia de Galiza
***Praia de Bastiagueiro**, no concello de Oleiros.
Lev Landau

**Lev Davidovich Landau** (en ruso **Лев Давидович Ландау**), nado en Bakú o 22 de xaneiro de 1908 e finado en Moscova o 1 de abril de 1968, foi un físico e matemático soviético galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1962.

## Traxectoria 
Naceu en Bakú, hoxe en día capital de Azerbaidján e entón parte do Imperio Ruso, nunha familia de ascendencia xudía. Cando era novo tivo interese polas matemáticas, ingresando en 1922 na Universidade Estatal de Bakú estudando á vez física, matemáticas e química. En 1924 trasladouse á Universidade Estatal de San Petersburgo e en 1927 licenciouse en física.

## A escola Landau 
En 1929 realizou unha viaxe a Copenhague para coñecer a Niels Bohr co cal discutiu longamente sobre física teórica, introducindo a gran tradición na física teórica na Unión Soviética. Tivo un amplo campo de traballo, que inclúe a teoría da supercondutividade e a superfluidez, a electrodinámica cuántica, a física nuclear e a física de partículas. Foi a cabeza da división teórica do Instituto para os Problemas Físicos a partir de 1937, cargo que ocupou ata o ano 1962 que, como resultado dun accidente de coche no cal sufriu lesións das cales nunca se recuperou, renunciou ao seu cargo. Baixo as súas ordes tivo un bo grupo de investigadores como Lev Pitaevskii, Alexei Alexeevich Abrikosov, Evgeny Lifshitz, Lev Gorkov, Isaak Khalatnikov ou Boris Ioffe.

Foi arrestado por mandato de Iosif Stalin e Lavrenti Beria durante a Gran Purga de 1938, sendo expulsado de Moscova entre o 27 de abril daquel ano e o 29 de abril de 1939, tras a intervención do físico Petr Kapitsa.

Obtivo o Premio Nobel de Física no ano 1962 pola súa teoría da materia condensada, en particular do helio líquido. En compañía de Evgeny Lifshitz realizou unha gran tarefa de difusión científica a través de series de libros de texto.

## Recoñecementos 
Na súa honra denominouse o cráter Landau da Lúa así como o asteroide (2142) Landau descuberto o 3 de abril de 1972 por Lyudmila Chernykh.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Universidade Estatal de Bakú
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1962 .
Termosfera

[miniatura|350px|Capas da atmosfera; [troposfera e tropopausa, estratosfera e estratopausa, mesosfera, mesopausa e **termosfera**.]]

A **termosfera** é unha capa que pertence a heterosfera. Vai dende a mesopausa ata os 500&nbsp;km e nela a temperatura aumenta ata os 1000&nbsp;°C debido á absorción das radiacións solares polas moléculas de nitróxeno e osíxeno que se tranformaran en ións de carga negativa liberando electróns. Dende a ionosfera flúen cargas positivas cara a superficie e dende a superficie flúen cargas negativas cara a ionosfera. Nesta capa rebotan as ondas de radio que se emiten dende a terra e que fan posibles a comunicación. Nalgunhas ocasións o rozamento dos electróns produce auroras boreais.