Posporno

O **posporno** é un movemento artístico e activista que busca subvertir as ideas hexemónicas da sexualidade e o corpo a través de reinterpretacións feministas e queer da pornografía. O posporno céntrase en corpos e formas de representar que se afastan da mirada predominante na pornografía. A diferenza da pornografía feminista, con frecuencia leva a cabo performances e obras de arte pública, así como intervencións dixitais, talleres e obra escrita.

## Inicios do posporno 
O posporno xorde a mediados da década de 1980 nos Estados Unidos, como postura política fronte ao movemento antipornografía de grupos como Women Against Pornography e autoras como Andrea Dworkin, e vinculado por tanto ao feminismo pro-sexo.

O texto fundacional do movemento é o *Manifesto Post-Porno*, asinado polas activistas e performers Annie Sprinkle, Verónica Vera, Candida Royalle e Frank Moore. O concepto foi usado inicialmente polo fotógrafo Wink van Kempen e popularizado por Sprinkle.

## Posporno en España e Latinoamérica 
A recepción do posporno en España iniciouse a finais da década de 1990 baixo a influencia dos novos movementos cuir e, posteriormente, do transfeminismo. O movemento desenvolveuse de forma significativa na década de 2000, cunha influencia destacada de Paul B. Preciado, Virginie Despentes e María Llopis no plano teórico e un carácter crítico e contracultural. Neste sentido, desde as súas orixes combinaron accións en centros de arte contemporánea con outras en centros sociais autoxestionados e espazos asociativos.

O colectivo Girlswholikeporno (GWLP), que integraban Maria Llopis e Águeda Bañón, foi un dos primeiros grupos no Estado español desta corrente crítica, centrada na subversión de normas sexuais patriarcais. Entre os anos 2004 e 2007 realizaron pezas de videoarte, *performances*, fotografía e talleres feministas. Llopis é tamén autora dunha obra en solitario que explora temas como o pracer e a violencia sexual, a sexualidade das mulleres maiores, a performatividade de xénero ou as maternidades alternativas. Diana J. Torres é autora dunha obra orientada á performance pública que ela denominou "pornoterrorista". En 2010 participou xunto a outros colectivos nunha homenaxe a Ocaña no Palau de la Virreina de Barcelona. En Valencia formouse en 2001 o colectivo O.R.G.I.A. (Organización Reversible de Géneros Intermedios y Artísticos). Na Arxentina celebráronse tres edicións da Muestra de Arte Pospornográfico, así como outras *performances*.

## Artistas do movemento 
*Maria Llopis.
*Diana J. Torres.
*Girlswholikeporno.
*Post-Op.
*Quimera Rosa.
*Spencer Tunick
*Rocío Boliver 

*Paul B. Preciado.
*Itziar Ziga.
*O.R.G.I.A.
*Annie Sprinkle.
*Helena Torres.
*Erreakzioa-Reacción.

## Libros 
* Llopis, Maria. *El postporno era eso*. Melusina, 2010.  .
* Torres, Diana J. *Pornoterrorismo*. Txalaparta, 2010.  .
* Egaña Rojas, Lucía.  *Atrincheradas en la carne. Lecturas en torno a las prácticas postpornográficas*. Bellaterra, 2017.  .

## Filmografía 
* *Mi sexualidad es una creación artística* (Lucía Egaña Rojas, 2011).
* *Mutantes. Feminismo porno punk* (Virginie Despentes, 2009).
* *Yes, we fuck!* (Antonio Centeno e Raúl de la Morena, 2015).

## Ver tamén 
* Teoría cuir
* Transfeminismo

## Notas