open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
AG-55

A **AG-55** ou **Autoestrada da Costa da Morte**, é unha vía de alta capacidade dependente da Xunta de Galicia. Une A Coruña con Baio e serve como alternativa á **AC-552**, coa cal está conectada nos máis dos casos ao longo do seu percorrido, incluídas as localidades extremas. A AG-55 ten peaxe directa desde A Coruña até Carballo leste e peaxe na sombra no resto dos tramos até Santa Irena.

## Historia 
O primeiro tramo da AG-55, A Coruña-A Laracha, foi inaugurado o 26 de setembro do 1993 e o segundo, A Laracha-Carballo, o 30 de decembro de 1997; por último, o 29 de xullo do 2016, inaugurouse o tramo entre Carballo e Baio, tras uns 13 anos da espera. Desde esa data queda pendente a continuación das obras, paradas desde 2010 do último tramo: Baio-Berdoias.

Na inauguración do tramo Carballo-Baio anunciouse a contratación do proxecto construtivo, soamente para un pequeno tramo de 5,5 quilómetros de Baio a Vimianzo, contando co enlace da estrada AC-432 a Camariñas. A inauguración sería en breve, en 2016, para asegurar que poida abrir "aos poucos" e poder completar a vía de alta capacidade até Berdoias e proxectar un novo corredor de Berdoias a Cee.

Actualmente está en proxecto, tras a paralización das obras en 2010, o tramo Baio-Berdoias, uns 15 quilómetros do traxecto, co que se completarían uns -aproximadamente- 77 quilómetros de vía de alta capacidade de 2 carrís por sentido. A partir de Berdoias, está proxectada unha vía de altas prestacións que poida enlazar Cee e Fisterra, e que enlazaría coa AC-552 e o corredor de Lobelos a Sardiñeiro de Abaixo, **VG-1.4**, e a AC-552 e desde alí, enlazará a estrada a Fisterra, **AC-445**.

### Peaxes 
Púxose en servizo como autoestrada de peaxe en sombra, sen cabinas de peaxes entre A Coruña e A Laracha. Trala inauguración do segundo tramo, A Laracha-Carballo, instaláronse as cabinas de peaxe o 31 de decembro do 1997. Logo diso, habería numerosas protestas e manifestacións en contra da instalación das cabinas, a pedir a liberalización das peaxes en toda a **AG-55**. Nos anos seguintes continuaron as protestas, especialmente na peaxe de Arteixo pola polémica do novo acceso ao porto exterior de Langosteira, a **AC-15**, e que pedían a liberalización desta peaxe.

A Autoestrada da Costa da Morte ten un contrato cunha concesionaria até o ano 2045. O Grupo Itínere é o encargado da concesión do tramo A Coruña-Carballo (32,6 quilómetros).

## Tramos 

## Saídas 

## Notas
Catro Camiños

Como topónimo **Catro Camiños** indica un cruzamento de vías de comunicación. Pode referirse a:

;En Galiza
***Catro Camiños**, lugar da parroquia de Pravio, no concello de Cambre;
***Catro Camiños**, lugar da parroquia de Irixoa, no concello de Irixoa;
***Catro Camiños**, lugar da parroquia do Chao do Fabeiro, no concello de Monforte de Lemos;
***Catro Camiños**, lugar da parroquia de Meá, no concello de Mugardos;
***Catro Camiños**, lugar da parroquia do Obre, no concello de Noia;
***Catro Camiños**, lugar da parroquia de Cacheiras, no concello de Teo;
***Os Catro Camiños**, lugar da parroquia de Arcos, no concello de Chantada;
***Os Catro Camiños**, lugar do barrio da Gándara, na zona urbana de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Camoira

Como topónimo **Camoira** pode referirse a:

;En Galiza
***Camoira**, parroquia do concello de Lugo;
****Camoira**, lugar de dita parroquia;
***Camoira**, lugar da parroquia de Augas Santas, no concello de Palas de Rei.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Pablo José Taboada Camoira**, político galego (n. 1971).

## Véxase tamén
### Outros artigos
As Campas

O topónimo **As Campas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Campas**, lugar da parroquia de Adai, no concello do Corgo;
***As Campas**, lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Campados**, lugar da parroquia de Meirol, no concello de Mondariz.
Balaenoptera omurai

O **rorcual de Omura**, *Balaenoptera omurai*, é un unha especie de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos, unha das sete que integran o xénero *Balaenoptera*, e da que aínda se coñece moi pouco, xa que o seu descubrimento foi anunciado no 2003.

Unha femia encontrouse varada o 14 de abril de 2015 nunha praia de Australia Occidental, preto de Exmouth. Foi a segunda vez que este rorcual foi observado en Australia.

Este rorcual foi filmado por primeira vez na natureza na costa de Madagascar no ano 2015.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi identificada, e descrita, por un equipo de investigadores xaponeses formado por Shiro Wada, Masayuki Oishi e Tadasu K. Yamada.

### Nome específico 
O nome específico, *omurai*, que significa 'de Omura', débese a que foi descuberto preto de Ōmura, un concello xaponés da prefectura de Nagasaki.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Schokkenbroek, Joost C. A. (2008): *Trying-out: An Anatomy of Dutch Whaling and Sealing in the Nineteenth Century, 1815-1885.* Amsterdam: Aksant Academic Publishers. ISBN 978-90-5260-283-7.

### Outros artigos 
* Cetáceos
* Misticetos
* Balenoptéridos
* Balenopterinos

### Ligazóns externas 
* *Balaenoptera omurai* en CITES.
* Omura’s whales (*Balaenoptera omurai*) off northwest Madagascar: ecology, behaviour and conservation needs en Royal Society 
* Une espèce très rare de baleine dévoile ses secrets au large de Madagascar texto  e vídeo. En maxisciences.com.
* omurai* na *Lista vermella* da UICN.
Protelytroptera

[miniatura|Unha [filoxenia dos Dermaptera e grupos relacionados.]]
Os **Protelytroptera** constitúen unha orde extinguida de insectos que se cre que son un grupo troncal a partir do cal evolucionaron os modernos Dermaptera (cadelas de frade). Estes insectos, que lembran en aspecto aos modernos Blattodea (cascudas), coñécense desde o Permiano de Norteamérica, Europa e Australia, por fósiles que se caracterizan por ter ás anteriores modificadas como escudos protectores e un abano anal grande e desigual. Non se coñecen fósiles deste grupo no Triásico, cando tiveron lugar presumiblemente os cambios dos Protelytroptera aos Dermaptera.

## Notas
Memel

O topónimo alemán **Memel** deriva do curonio-letón *memelis*, *mimelis*, *mēms* ("silencioso", "mudo"). Pode referirse a:

***Klaipeda**, cidade de Lituania, antigamente pertencente a Prusia Oriental;
* O **Río Niemen**, en Lituania e Belarús, mencionado no *Deutschlandlied* (1841) como o límite leste de Alemaña;
* A **batalla de Memel** na segunda guerra mundial;
* O **Territorio de Memel** (*Memelland* ou Rexión de Klaipeda), unha zona separada de Alemaña polo Tratado de Versalles que existiu entre 1920 e 1939.
Territorio de Memel

[miniatura|300px|Mapa do territorio de Memel, a parte norte da [Prusia Oriental e a Cidade Libre de Danzig, entre 1923 e 1939.]]

O **territorio de Memel** (*Memelland* en alemán) ou **rexión de Klaipeda** (*Klaipėdos kraštas* en lituano) foi un territorio definido, despois da primeira guerra mundial, no Tratado de Versalles (1920), e que foi posto baixo a administración do Consello de embaixadores. Segundo as cláusulas deste tratado, o territorio de Memel, o Territorio da Conca do Sarre e a Cidade Libre de Danzig permanecerían baixo o control da Liga de Nacións até o eventual momento en que as comunidades destes territorios votasen pola súa reintegración a Alemaña ou non.

## Síntese histórica 
O territorio orixinal, habitado por escalvianos e curonios, foi conquistado ao redor de 1252 polos cabaleiros teutónicos, que construíron *Memelburg* ("o castelo de Memel") e a cidade de *Memel* (hoxe Klaipeda).

En 1422, foi establecida unha fronteira entre Prusia e Lituania no Tratado de Melno, e esta fronteira existiu até 1918.

O territorio de Memel, daquela con predominio étnico alemán (outros grupos étnicos na rexión era: prusianos, lituanos e memelanders), situado entre o río e a poboación do mesmo nome, foi ocupado por Lituania durante a chamada «revolta de Klaipeda» de 1923.

Foi anexionado pola Alemaña nazi en marzo de 1939 e inmediatamente reintegrado na Prusia Oriental.

En 1946 foi anexionado pola Unión Soviética, sendo expulsada a súa poboación nativa alemá, e convertido en parte da RSS de Lituania en 1948.

Desde o colapso da Unión Soviética en 1991, o territorio forma parte da República de Lituania, integrado nas provincias de Klaipeda e Taurage.

A fronteira, que foi establecida no Tratado de Versalles ao longo do río, permanece na actualidade como a fronteira internacional entre Lituania e a óblast de Kaliningrado.

## Cronoloxía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bled, Jean-Paul (2007): *Histoire de la Prusse*. París: Fayard. ISBN 978-2-213-62678-9.
* Koch, H. W. (1984): *A History of Prussia.* Londres: Longman. ISBN 0-582-48190-2.
* MacDonogh, Giles (1994): *Prussia*. Londres: Sinclair-Stevenson. ISBN 1-85619-267-9.
* Zayas, Alfred-Maurice de (1994): *A Terrible Revenge: The Ethnic Cleansing of the East European Germans, 1944-1950*. St. Martin's Press. ISBN 0-312-12159-8.

### Outros artigos 
* Ducado de Prusia
* Reino de Prusia
* Imperio alemán
* Prusia Oriental
* Provincia de Prusia
* Estado Libre de Prusia
* Prusianos
* Escalvianos
* Óblast de Kaliningrado

### Ligazóns externas 
* A Terra da Orde Teutónica  e
Eoarcaico

[miniatura|[Paragneis de granate do cinto de pedras verdes de Nuvvuagittuq, Canadá, de 4.280 Ma. Son as rochas máis antigas coñecidas da Terra das cales se poden obter mostras directas.]]
[miniatura|Espécime de groenlandita do Eoarcaico de 3.800 Ma (fucsita-cuarzo gneis), [Nuup Kangerlua, Groenlandia. ]]
En xeoloxía o **Eoarcaico** ou **era Eoarcaica** é unha era ou eratema que comprende o tempo inicial que vai despois da solidificación da codia terrestre, despois da etapa inicial fundida da formación da Terra. Na escala de tempo xeolóxico vén despois do eón Hádico e precede á era Paleoarcaica. As orixes abióticas da vida datáronse no intervalo entre os 4.000 e os 3.600 Ma de antigüidade, cando os valores de presión atmosférica ían de 10 a 100&nbsp;bares (de 10 a 100 atmosferas).

## Cronoloxía 
Anteriormente esta era non tiña un nome oficial e xeralmente se facía referencia a ela como a primeira parte do *Arcaico temperán* (agora un nome obsoleto) xunto coa posterior era Paleoarcaica.

A Comisión Internacional de Estratigrafía agora recoñece oficialmente a era Eoarcaica como a primeira parte do eón Arcaico, precedido do eón Hádico, durante o cal a Terra crese que estaba esencialmente fundida.

A Comisión Internacional de Estratigrafía actualmente non recoñece o límite inferior da era, que foi situado provisoriamente en 4.000 Ma nin o do precedente eón Hádico.

O Eoarcaico foi seguido da era Paleoarcaica.

O nome procede das palabras gregas: *eos* (amencer) e *archaios* (antigo). O primeiro supercontinente, chamado Vaalbara, apareceu aproximadamente ao final deste período, hai uns 3.600 Ma.

## Xeoloxía 
Unha característica do Eoarcaico é que a Terra posuía por primeira vez unha codia solidificada. Porén, esta codia puido ser incompleta en moitos sitios, e puideron existir áreas de lava na superficie. O inicio do Eoarcaico caracterízase porque durante el a Terra sufriu un forte bombardeo de asteroides, que afectou ao sistema solar interior: o bombardeo tardío intenso. O Eoarcaico é a primeira fase do noso planeta da cal sobreviviron ata os nosos días formacións de rochas sólidas. A máis grande destas formacións é o Cinto de pedras verdes de Isua, na costa suroeste de Groenlandia. Apareceu durante o Eoarcaico arredor de 3.800 Ma. Os gneis de Acasta do escudo canadense datáronse en 4.030 Ma de antigüidade e son, por tanto, as formacións rochosas máis antigas conservadas. En 2008 desscubriuse outra formación rochosa no cinto de pedras verdes de Nuvvuagittuq no norte do Quebec no Canadá, que foi datada en 4.280 Ma de antigüidade. Actualmente, estas formacións están a ser investigadas intensamente.

## Atmosfera 
As apatitas de Groenlandia de 3.850 millóns de anos de idade mostran evidencias de enriquecemento en 12C. Isto iniciou un debate sobre se puido haber vida fotosintética antes dos 3.800 Ma de antigüidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Taxonconcept.stratigraphy.ne: Feitos do Eoarcaico
Río Niemen

O **río Niemen** (en lituano, *Nemunas*; en belaruso, *Нёман*; en ruso, *Неман*; en polaco, *Niemen*; en alemán, *Memel*; e en sueco, *Njemen*) é un río da Europa oriental que transcorre por Belarús e Lituania e que, no seu curso baixo, forma a fronteira entre Lituania e Rusia (co exclave do óblast de Kaliningrado).

## Xeografía 
É o décimo cuarto río en lonxitude de toda Europa, con 937&nbsp;km, o máis longo de Lituania e o terceiro de Belarús. As súas augas son tranquilas (nace a 176 m sobre o nivel do mar), cunha velocidade media dun a dous metros por segundo, e cunha profundidade máxima de cinco metros.

Os seus maiores afluentes son os ríos *Neris*, con 510 quilómetros, *Ščiara*, con 325 quilómetros, e *Šešupė*, cunha lonxitud de 298 quilómetros. Proporciona grandes recursos para as comunicacións dos países que atravesa, sendo a navegación moi activa en verán.

O río Niemen nace en Slomin, en Godno, e alí se lle unen algúns afluentes, facéndose navegábel; pasa logo por Alytus e despois por Kaunas. Máis adiante pasa por Smalininkai, segue o seu curso de leste a oeste recibindo dous afluentes, o Šešupė e o Jūra. Baña a cidade de Tilsit (agora *Sovetsk* en ruso).

Desemboca no mar Báltico cerca de Klaipeda, na Lagoa de Curlandia, onde forma un delta, dividíndose nun labirinto canais mesturándose con pólderes e zonas húmidas que fan do delta un destino atractivo para o ecoturismo. As catro principais ramas son Atmata, Pakalnė, Skirvytė e Gilija.

O río ten un papel crucial no ecosistema da lagoa de Curlandia. Proporciona a principal fonte de auga na lagoa e mantén a súa auga case doce. Isto permite que vivan alí animais de auga doce e de auga salobre.

Conforme se expande o delta do Niemen, a lagoa vai afundindo.

Posto que o delta se encontra en Lituania, a miúdo se lle chama *delta do Nemunas*. Alí creouse un parque rexional no ano 1992.

## Historia 
Debe este río certa celebridade histórica a unha entrevista que o 25 de xuño de 1807 toveron nunha balsa no medio do río os dous emperadores Napoleón I e Alexandre I, aos que se uniu despois o rei de Prusia Frederico Guillerme III; dita entrevista serviu de preliminar para a Paz de Tilsit.
## Véxase tamén
Coruña Atlantics

Os **Coruña Atlantics** son un equipo de fútbol americano da cidade da Coruña. O club foi fundado en 2015 e compite na Liga Galega de Flag Football (LGFF).

## Historia 
Os Coruña Atlantics foron fundados en 2015 por un grupo de afeccionados ao fútbol americano da Coruña que adestraban no Parque de Vioño e que o día 12 de marzo dese mesmo ano inscribiron o club no Rexistro Oficial de Entidades Deportivas. Máis dun ano despois, o 10 de abril de 2016, o equipo xogou o seu primeiro partido oficial na primeira xornada da Liga Galega de Flag Football de 2016, derrotando os Santiago Black Ravens por 30-24 no campo dos Pinares, en Fene. Na súa primeira participación na máxima categoría do *flag football* o equipo herculino finalizou na 4ª posición (penúltimo) cun rexistro de tres vitorias, cinco derrotas e ningún empate, anotando 140 puntos e encaixando 236.

O 3 de xullo de 2016 chegou o primeiro título da historia do club ao proclamarse campión da Segunda División da Liga Galega de Flag Football.

## Palmarés 
* **1 Segunda División LGFF:** 2016

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
As Campeiras

O topónimo **As Campeiras** pode referirse a:

;En Galiza
***As Campeiras**, lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***As Campeiras**, lugar da parroquia de Valdoviño, no concello de Valdoviño;
***As Campeiras**, lugar da parroquia de Vilarrube, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Campeira**, lugar da parroquia de Cerdido, no concello de Cerdido;
***O Campeiro**, lugar da parroquia de Obre, no concello de Paderne.
Klaipeda

miniatura|250px|O porto de Klaipeda
miniatura|250px|Situación en Lituania

**Klaipeda** (en lituano *Klaipėda*; en samoxiciano *Klaipieda*; en alemán *Memel*; en polaco *Kłajpeda*; en ruso Клайпеда), coñecida historicamente como **Memel** polas súas ligazón históricas con Alemaña até o fin da segunda guerra mundial, é unha cidade de Lituania situada na costa do mar Báltico, na desembocadura do río Niemen e a entrada da lagoa de Curlandia.

É a terceira cidade do país despois de Kaunas e de Vilnius, a capital provincia ou Condado de Klaipeda e a única cidade de Lituania que dispón dun porto no mar Báltico.

En 2018 tiña uns 164 310 habitantes, dos 202 900 que en tiña en 1989.

Na actualidade, Klaipeda é un porto de transbordadores con conexións con Suecia, Dinamarca e Alemaña.

A cidade foi fundada en	1252 polos cabaleiros da Orde Teutónica (co nome de *Memelburg*) e ten unha complexa historia causada en gran medida porque é un dos poucos portos da Europa setentrional libre de xeo todo o ano, e ademais porque dependeu politicamente de Lituania, Polonia e Alemaña.

## Galería de imaxes 

File:Memel historisch.JPG|**Memel**. Gravado do século XVI
|Monumento en Klaipada ao poeta prusiano Simon Dach, nado na cidade
File:Klaipėda 1.jpg|Porto de Klaipeda
File:Plq-apt-aug222008.jpg|Entrada ao aeroporto de Palanga, Klaipeda
File:Manto 84 rektoratas 2.jpg|Edificio histórico no *campus* da Universidade de Klaipeda
File:Neapolisbuildingklaipeda.jpg|Moderno edificio en Klaipeda

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Bled, Jean-Paul (2007): *Histoire de la Prusse*. París: Fayard. ISBN 978-2-213-62678-9.
* Koch, H. W. (1984): *A History of Prussia.* Londres: Longman. ISBN 0-582-48190-2.
* MacDonogh, Giles (1994): *Prussia*. Londres: Sinclair-Stevenson. ISBN 1-85619-267-9.

### Outros artigos 
* Escalvianos
* Orde Teutónica
* Ducado de Prusia
* Reino de Prusia
* Imperio alemán
* Prusia Oriental
* Territorio de Memel
* Estado Libre de Prusia
* Óblast de Kaliningrado

### Ligazóns externas 
* A Terra da Orde Teutónica  e 
* MEMEL - KLAIPEDA Historia 1920-1945
Polar Satellite Launch Vehicle

**Polar Satellite Launch Vehicle** ou **PSLV** é o nome dun modelo de foguete espacial da India deseñado para ser capaz de lanzar cargas medias en órbitas polares.
***PSLV-XL**: utiliza aceleradores de propelente sólido aumentados, dándolle a capacidade de levar ata 3800&nbsp;kg a LEO.
***PSLV-DL**: usa entre 2 e 6 aceleradores PSOM-XL segundo as necesidades de carga, cunha cantidade variable de propelente na última etapa segundo as veces que vaia facer reacendela. Pode poñer ata 750 kg nunha órbita polar de 300 km.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*GSLV
*Centro Espacial Satish Dhawan
Río Louge

O **Louge** ( en occitano **Loja**) é un río do departamento do Alto Garona (Francia). É un afluente do Garona, pola beira esquerda.

## Xeografía 
De 100&nbsp;km. de longo, nace na meseta de Lannemezan, no concello de Villeneuve-Lécussan, uníndose ao Garona á altura de Muret.

## Hidroloxía 
Durante a estiaxe o seu curso mantense por irrigación e para as necesidades de auga potable e de salubridade, por medio da canle de Saint-Martory.

O caudal medio interanual en Muret é de 6,14&nbsp;m³/s, mentres que no período de augas altas (decembro a febreiro) vai de 7,76&nbsp;m³/s ata 9,65&nbsp;m³/s e na época de estiaxe a súa media é de 3,11&nbsp;m³/s.
Algoritmo Doomsday

O **Algoritmo Doomsday** ou **regra da fin do mundo** é un algoritmo que permite calcular mentalmente calquera data. Descubriuno John Conway e publicouse no 1982.
## Desenvolvemento
Todos os anos teñen un día da semana chamado día Doomsday, que é o día da semana que cadra o 29 de febreiro nos anos bisestos e o 28 de febreiro nos anos comúns. Cada mes ten os seus días Doomsday, pero sempre son os mesmos:
*Xaneiro: 4,11,18 e 25 nos anos bisestos e 3, 10, 17, 24 e 31 nos comúns.
*Febreiro: 1,8,15,22 e 29 nos anos bisestos e 7,14,21 e 28 nos comúns.
*Marzo: 7,14,21 e 28 en todos os anos.
*Abril: 4,11,18 e 25.
*Maio: 2,9,16,23 e 30.
*Xuño: 6,13,20 e 27.
*Xullo: 4,11,18 e 25.
*Agosto: 1,8,15,22 e 29.
*Setembro: 5,12,19 e 26.
*Outubro: 3,10,17,24 e 31.
*Novembro: 7,14,21 e 28.
*Decembro: 5,12,19 e 26.

## Notas
Cephalotaxus

***Cephalotaxus***, os **cefalotaxos**, é un xénero de coníferas que comprende 11 especies, tratada na familia Cephalotaxaceae, ou en Taxaceae cando a familia é considerada nun máis amplo sentido. É orixinario do leste de Asia, aínda que evidencias fósiles atribúense unha máis ampla distribución no Hemisferio Norte no pasado.

## Descrición 
As especies son arbustos e pequenas árbores perennifolias que acadan de 1–10 m (raramente 20 m) de altura. As follas están dispostas en espiral nos gomos, son sinuosas na base e apóiase en dúas ringleiras planas (agás o erecto gomo principal), son lineais, de 4–12&nbsp;cm de longo e 3–4&nbsp;mm de largo, de textura lene, cunha punta roma, o que axuda a distinguilos dos xéneros relacionados *Torreya*, que ten as follas con punta.

As especies pode ser monoicas ou dioicas, cando son monoicas, o cono macho e o cono femia están a miúdo en diferentes pólas. O macho (pole) de 5–8&nbsp;cm de longo, agrupados ao longo da parte inferior. A femia (semente) son individuais ou agrupados xuntos en 2-15 talos curtos; pequenos ao principio, e que madurecen en 18 meses a unha drupa de estrutura coma de noz, coa semente de 1.5–4&nbsp;cm de longo, arrodeada por unha cuberta carnosa, de cor verde ou púrpura en plena madureza. A dispersión natural disque é axudada por especies de esquíos que soterran as sementes coma fonte de alimento para o inverno, as sementes que deixaron sen comer son quen de xermolaren.

## Especies 
De acordo cos estudos de marcadores moleculares, as especies do xénero son:
* *Cephalotaxus sinensis*
* *Cephalotaxus fortunei*
* *Cephalotaxus griffithii*
* *Cephalotaxus hainanensis*
* *Cephalotaxus harringtonia*
* *Cephalotaxus lanceolata*
* *Cephalotaxus latifolia*
* *Cephalotaxus mannii*
* *Cephalotaxus oliveri*
* *Cephalotaxus wilsoniana*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gymnosperm Database
* Fotos: *Cephalotaxus fortunei*, *Cephalotaxus koreana*
J.P. Jacobsen

miniatura|dereita|J.P. Jacobsen
**Jens Peter Jacobsen**, coñecido tamén como **J.P. Jacobsen**, nado en Thisted (Xutlandia) o 7 de abril de 1847 e finado no mesmo lugar o 30 de abril de 1885, foi, ademais dun naturalista, un escritor dinamarqués de renome, considerado o fundador da escola naturalista na literatura dinamarquesa.

## Obra 
* *Mogens* (1872)
* *Fru Marie Grubbe* (1876)
* *Niels Lyhne* (1880)
* *Pesten i Bergamo* (1881)
* *Mogens og andre Noveller* (1882)
* *Digte* (1886)
* *Skitser og Udkast* (1886)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de J.P. Jacobsen en *Dansk Forfatterleksikon*.
Rugosa

[left|miniatura|"Tetracoralla" debuxo do libro de [Ernst Haeckel *Kunstformen der Natur*, 1904]]
[miniatura|esquerda|Sección transversal dun *Stereolasma rectum*, un coral fugoso do [Devoniano medio de Erie County, Nova York.]]
Os **Rugosa**, tamén chamados **Tetracoralla**, son unha orde extinguida de corais que viviron e abundaron nos mares desde o Ordovícico medio ao Permiano tardío.

Os corais rugosos solitarios (por exemplo, *Caninia*, *Lophophyllidium*, *Neozaphrentis*, *Streptelasma*) adoitan denominarse **corais de corno** debido a unha distintiva cámara con forma de corno con parede rugosa ou enrugada. Algúns rugosos solitarios acadaban case un metro de lonxitude. Porén, algunhas especies de corais rugosos podían formar grandes colonias (por exemplo, *Lithostrotion*). Cando están presentes septos radiados, aparecen en número múltiplo de 4, de aí o nome *Tetracoralla* en contraste cos modernos pólipos coloniais *Hexacorallia* con simetría hexámera.

Os corais rugosos teñen un esqueleto feito de calcita que fosilizou frecuentemente. Como os modernos corais (Scleractinia), os corais rugosos eran invariablemente bénticos, e vivían no leito do mar ou en arrecifes. Algúns corais rugosos simbióticos eran endobiontes dos Stromatoporoidea, especialmente no Silúrico. Aínda que non hai probas directas, pode inferirse que estes corais paleozoicos posuían células con filamentos urticantes para capturar as presas. Tiñan tamén tentáculos para axudar a capturar as presas. Eran microcarnívoros, xa que comían presas de moi pequeno tamaño.

## Morfoloxía 
Os corais rugosos sempre mostran tábulas, é dicir, placas horizontais que dividen o esqueleto da coralita (copa esquelética de cada pólipo do coral). As coralitas son xeralmente grandes en comparación con outros tipos de coral. Os corais rugosos ás veces tiñan pequenos septos formados por placas curvas conectadas a septos e tábulas. A simetría pode distinguirse pola orientación dos septos na sección transversal do coral. Os corais rugosos sempre mostran simetría bilateral, mentres que os corais tabulados e escleractinios teñen simetría radial. Inicialmente presentan só 6 septos grandes; despois engádense septos menores nos 4 espazos resultantes. A disposición complexa dos septos serve de diagnóstico para os corais rugosos. Os corais rugosos teñen tamén columela, unha barra axial que sostén os septos que corren cara ao centro da coralita. Está presente nos corais rugosos porque eran principalmente solitarios e requirían un soporte extra. Os corais tabulados non teñen columela porque eran sempre coloniais e podían apoiarse nas coralitas veciñas.
[miniatura|*Streptelasma divaricans* (Nicholson, 1875) da Formación Liberty ([Ordovícico superior) dosur de Ohio.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Color reconstruction of the Devonian coral *Heliophyllum halli* at www.emilydamstra.com
Xogos da Lusofonía de 2017

Os **Xogos da Lusofonía de 2017** ía ser a cuarta edición dos Xogos da Lusofonía. Ía contar coa participación dos países membros e asociados á Associação dos Comités Olímpicos de Língua Oficial Portuguesa. En 2011 o goberno de Mozambique gañou o dereito a erixirse na sede do evento. Maputo será a cidade anfitrioa. Porén, o evento cancelouse antes da súa realización.

## Membros da ACOLOP 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (Goa, Damão e Diu)
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Galiza mantivo contactos no seu momento para participar nos Xogos da Lusofonía, aínda que non chegou suceder.
## Notas
Bury St Edmunds Roller Hockey Club

O **Bury St Edmunds Roller Hockey Club** é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Bury St Edmunds, Suffolk (Inglaterra). Compite na máxima categoría do hóckey a patíns inglés, a Premier League, competición que gañou nunha ocasión na tempada 2004-05. O equipo xoga os seus partidos como local no Ross Peers Sports Centre.

## Palmarés 
* **1 Premier League:** 2004-05
* **2 National Cup:** 1968-69, 2004-05

## Notas
Pepe Solla

**José González Solla y González,** nado en Poio o 18 de decembro de 1966, é un cociñeiro galego, membro fundador do grupo NOVE. É xefe de cociña e propietario do restaurante *Casa Solla*, cunha estrela Michelín e tres Soles Repsol.

## Traxectoria 
Pepe Solla iniciou a súa carreira no mundo da restauración en 1991, cando comezou a traballar no restaurante *Casa Solla*, que creara o seu pai José González Solla. Inicialmente compaxinou o traballo de sala como catador cos seus estudos universitarios de Ciencias Empresariais.

O seu interese polo mundo do viño e a súa formación con cursos monográficos na Unión Española de Catadores, fan que en 1994 sexa un dos membros fundadores da Asociación Gallega de Sumilleres. Durante varios anos participou en catas profesionais a nivel nacional, gañou o Campionato Galego de Catadores e alzouse co sexto posto no campionato nacional.

En 1995, comezou a súa formación de cociña, o que o levou a converterse en axudante de cociña, función que compaxinou durante un tempo coa de xefe de sala. Tras realizar diversos cursos, por exemplo en Cala Montjoi, da man de Ferran Adrià, en 1999 toma as rendas da cociña de *Casa Solla* e en 2001 asume a súa xerencia.

Desde entón imparte diversos cursos, clases maxistrais e demostracións de cociña. Ademais participa de forma constante en certames gastronómicos nacionais e internacionais, como Madrid Fusión. En 2010 representou a Galicia na Expo de Shanghai.

En 2014, Pepe Solla monta, xunto con Paco Roncero e Marcos Morán, a sociedade Sinergías que, dentro de Platea Madrid, xestiona cinco espazos gastronómicos: La batea, A mordiscos, Castizo, Entrecortes e De cuchara.

Na actualidade, presenta o programa “Pescados e Mariscos”, en Canal Cocina, onde tamén presentou o programa “Tus Conservas”.

## Casa Solla 
Fundado en 1961 na localidade de Poio (Pontevedra), o restaurante *Casa Solla* ten de forma ininterrompida unha Estrela Michelín desde o ano 1980, o que o sitúa entre os 8 restaurantes máis antigos de España e o decano de Galicia na Guía Michelín. Ademais, a Guía Repsol 2015 outorgoulle tres Soles Repsol, co que *Casa Solla* converteuse no primeiro restaurante galego en ter esta distinción.

## Premios e recoñecementos 
* *Casa Solla* ten unha estrela Michelín e tres Soles na Guía Repsol
* Mellor chef de Galicia 2013, en Festival Arco Atlántico
* Premio Exxpopress 2013, na categoría internacional
* Diploma Millesime 2012
* Premio Caldereta 2008, do Diario El Comercio, de Xixón
* Premio Fundación Dionisio Duque 2008
* Premio Dagda HG&T, ao mellor profesional de cociña de Galicia, en 2007
* *Casa Solla* obtivo o premio Alimentos de España 2000, do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de Casa Solla
* Web do Grupo NOVE
Damocles

**Damocles** é o personaxe protagonista dunha anécdota moral grega clásica (coñecida coma: "a espada de Damocles") que figurou orixinalmente na historia perdida de Sicilia escrita por Timeo de Tauromenio (c. 356 - 260 a.C.). Cicerón puido tela lido na obra de Diodoro Sículo, e fixo uso dela nas súas *Tusculan Disputationes V.61 - 62*. Damocles era un cortesán bastante afagador na corte do tirano Dionisio, de Siracusa  El dicía que, como un grande home de poder e autoridade, Dionisio era verdadeiramente afortunado.

A **espada de Damocles** é unha frase empregada para exemplificar o perigo que se instala naqueles que ostentan gran poder, pois non só poden perdelo de súpeto, senón todo o demais, incluída a vida. Tallas en madeira da espada de Damocles aparecen en libros europeos dos séculos XVI e XVII.

O asteroide (5335) Damocles leva o seu nome, así como os damocloides, planetoides con órbitas semellantes ás órbitas excéntricas dun cometa, mais sen cola.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Roubaix

**Roubaix** (*Robaais* en neerlandés) é unha vella cidade industrial do norte de Francia situada preto da fronteira con Bélxica, no sur da antiga provincia de Flandres francés. Está na rexión administrativa francesa de Alta Francia e no departamento francés do Norte, no lado noroeste da aglomeración urbana de Lille. Ten  habitantes, sendo a terceira cidade en poboación da rexión administrativa, tras Lille e Amiens. É unha das cidades francesas cunha maior presenza de minorías étnicas.

Fai parte dunha conurbación, coas cidades de Lille, Tourcoing e Villeneuve-d'Ascq, e cos suburbios veciños que forman a Métropole europea de Lille a cal ten unha poboación que supera un millón de habitantes.

Coa revolución industrial chegou o crecemento e a cidade foi un importante centro da industria téxtil. A partir de 1821 a poboación decuplicouse ata 1896, para acadar aproximadamente  habitantes. As industrias, sobre todo da la e algodón, empregaban a toda esa masa traballadora e a cidade recibiu alcumes coma "o Manchester francés" ou "a cidade das mil chemineas". Durante a segunda metade do século vinte, o sector téxtil padeceu unha gran crise. Actualmente atópase inmersa nunha profunda tarefa de reconversión e rehabilitación do seu tecido urbano.

A cidade é coñecida internacionalmente pola liña de meta da derradeira etapa da competición ciclista París-Roubaix. Fóra do ciclismo, é coñecida tamén polo Museo de Arte e de Industria André Diligent.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Museo de Arte e de Industria André Diligent – La Piscine  
* Sitio oficial de turismo
Galegos nos Xogos Olímpicos de 2016

300px|dereita
A representación de **Galicia nos Xogos Olímpicos do Río 2016** estivo composta por 14 deportistas integrados no equipo olímpico español. O resultado final foi dunha medalla de ouro (Cristian Toro) e seis diplomas olímpicos.

## Antecedentes 
A maior participación de galegos nas olimpíadas deuse tanto en Barcelona 92 como en Sydney 2000 con 17 deportistas en ambas convocatorias. Nestas de Río foron tres competidores máis dos que participaron nos anteriores xogos. Daquela (2012) foron 11 os participantes, cunha colleita de 5 medallas.

## Participantes 
A seguinte táboa amosa a lista dos galegos que participaron nas diversas probas da cita olímpica carioca:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de medallistas olímpicos galegos
* Galegos nos Xogos Olímpicos de 2012
* Galegos nos Xogos Olímpicos de 2020

### Ligazóns externas 
* Sitio web dos Xogos Olímpicos do Río 2016  
* 20px *Olímpicos en xogo* Televisión de Galicia
Arqueocetos

A dos **arqueocetos** (**Archaeoceti**) é unha suborde (parafilética) de mamíferos cetáceos da que evolucionaron os cetáceos modernos (ou *neocetos*).

Os membros máis antigos deste grupo, como *Pakicetus*, tiñan catro patas e eran animais terrestres.

## Orixe e características 
Baseándose en características dos dentes, creuse que os arqueocetos evolucionaron a partir dos *Mesonychia* (orde extinguida de mamíferos ungulados carnívoros). Porén, estudos recentes baseados en datos moleculares e morfoloxía non dental mostraron que as primeiras baleas evolucionaron probabelmente a partir dos artiodáctilos (talvez teñan un afastado antepasado común coa familia dos hipopotámidos, que inclúe os actuais hipopótamos).

Os antepasados dos arqueocetos probabelmente diverxeron dos artiodáctilos a fináis do cretáceo ou principios do paleoceno.

A maioría dos arqueocetos tiñan patas posteriores, a diferenza dos cetáceos actuais. Os primeiros arqueocetos foron seguramente animais completamente terrestres. Ao longo do eoceno foron facéndose menos terrestres e máis acuáticos e, ao final de dito período os últimos arqueocetos (basilosáuridos) deron orixe aos cetáceos modernos.

Os arqueocetos sobreviviron á extinción masiva do eoceno-oligoceno, pero sufriron unha gran perda de xéneros.

No oligoceno eran, pois, menos abundantes que no eoceno; os últimos arqueocetos (*Basilosauridae*) se extinguiron no mioceno, seguramente pola competencia cos odontocetos e as novas especies de tiburóns que apareceron nesta época, como o *Megalodon*. Outra explicación para a súa extinción podería acharse no cambio climático ocirrido durante o mioceno, cando os océanos arrefriaron notabelmente. Talvez foi unha combinación dos dous factores (competencia e clima) o que levou á extinción aos arqueocetos.

## Taxonomía 
### Descrición 
A suborde foi descrita en 1883 polo zoólogo británico, especializado en anatomía comparada, William Henry Flower.

### Etimoloxía 
o nome científico *Archaeoceti* está formado polos elementos do latín científico *Archaeo-*, tirado do grego antigo ἀρχαῖος *archĩos*, 'antigo', e *-ceti*, do latín *cetus*, 'grande animal mariño', que á súa vez deriva do grego antigo κήτος *kḗtos*, 'monstro mariño'.

### Clasificación 
Os arqueocetos inclúen as seguintes familias:
[miniatura|220px|*[Pakicetus*, terrestre.]] 
[miniatura|220px|*[Basilosaurus*, xa máis acuático.]]
[miniatura|220px|*[Georgiacetus*, acuático.]]

'*Suborde *Archaeoceti'''*
* Familia *Pakicetidae*
* Familia *Ambulocetidae*
* Familia *Remingtonocetidae*
* Familia *Protocetidae*
* Familia *Basilosauridae''

### Filoxenia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Archaeoceti  en Tree of Life.
* Archaeoceti
Chaetosalpinx

[miniatura|dereita|Un exemplo de *Chaetosalpinx* Sokolov, 1948,  *Chaetosalpinx sibiriensis* en *Paleofavosites* cf. *collatatus*, Bagovitsa A, [Ucraína, subformación Muksha, Ludlow, sección transversal; a frecha apunta a *C. sibiriensis*.]]
***Chaetosalpinx*** é un fósil icnóxeno de bioclaustracións, que se considera un tipo de fósil traza mariño paleozoico. Vivían dentro do esqueleto en crecemento dun organismo hóspede vivo, producindo unha cavidade chamada bioclaustración. *Chaetosalpinx* contén cavidades rectas ou sinuosas paralelas ao eixe de crecemento do hóspede co cal vive. A cavidade é de circular a oval en sección transversal e carece de tábulas que formen un piso ou recubrimento da parede. Son comúns en medio de fósiles de corais tabulados e rugosos desde o Ordovícico tardío ao Devoniano de Europa e Norteamérica.
Seguramente eran parasitos.
miniatura|*Chaetosalpinx sibiriensis* en *Paleofavosites* cf. *collatatus*, Bagovitsa A, Ucraína, subformación Muksha, Ludlow, secció transversal; a frecha apunta a *C. sibiriensis*

## Notas
Tabulata

Os **Tabulata** (**tabulados**) ou **corais tabulados** son unha orde de corais paleozoicos extintos. Eran case sempre coloniais, e formaban colonias de unidades ou celas hexagonais denominadas coralitas (o esqueleto de calcita de cada pólipo) similares en aparencia a un panal de abellas. As celas adxacentes están unidas por pequenos poros. A súa característica distintiva son as súas particións internas horizontais ben desenvolvidas (as tábulas) que hai dentro de cada cela, pero con particións verticais internas (septos) reducidas ou ausentes. Xeralmente son máis pequenos que os corais rugosos, pero varían considerablemente en forma, desde aplanados a cónicos ou esféricos.

Foron descritas unhas 300 especies. Entre os corais tabulados máis comúns no rexistro fósil están *Aulopora*, *Favosites*, *Halysites*, *Heliolites*, *Pleurodictyum*, *Sarcinula* e *Syringopora*. Os corais tabulados con esqueletos masivos doitan conter simbiontes endobióticos, como cornulítidos e *Chaetosalpinx*.

Igual que os corais rugosos, viviron enteiramente no Paleozoico, desde o Ordovícico ao Permiano. Xunto cos estromatoporoideos e os corais rugosos, os corais tabulados son característicos de augas pouco fondas do Silúrico e do Devoniano. No Devoniano ascendeu o nivel do mar, e os corais tabulados fixéronse moito menos comúns. Extinguíronse finalmente no evento de extinción do Permiano-Triásico.

## Galería 

Ficheiro:HalysitesSilurian.jpg|*Halysites* sp. do Silúrico de Ohio. Vista da superficie da colonia.
Ficheiro:Tabulate_coral_etched_section.jpg|Corte gravado dun coral tabulado do Ordovícico.
Ficheiro:AuloporaDevonianSilicaShale.jpg|*Aulopora* das Lousas de Sílice (Devoniano medio) do noroeste de Ohio. A imaxe mostra a orixe da colonia incrustando un braquiópodo.
Ficheiro:Rafinesquina ponderosa (Hall) ventral.JPG|O coral *Protaraea richmondensis* sobre o braquiópodo *Rafinesquina ponderosa*; Formación Whitewater, Indiana, Ordovícico superior.
Ficheiro:Calapoecia huronensis Billings, 1865 top.jpg|Coral tabulado *Calapoecia huronensis* Billings, 1865; Formación Waynesville, Ordovício superior, Caesar Creek, Ohio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Invertebrate Fossils; Moore, Lalicker, & Fischer; McGraw-Hill 1952.
* Treatise on Invertebrate Paleontology Part F, Coelenterata. Geological Society of America and Univ Kansas Press. R.C. Moore (ed).
Vanesa Rial

**Ana Vanesa Rial López**, nada en Boiro o 1 de marzo de 1982, é unha antiga xogadora de rugby e unha adestradora galega, que foi olímpica no Río 2016.

## Traxectoria 
Estudou ciencias do deporte na Universidade da Coruña, e traballa como profesora de educación física no IES Eduardo Blanco Amor de Culleredo. 

Xogadora de balonmán na mocidade, contactou co rugbi nos anos universitarios e internacional coa Selección feminina de España. Participou nos Xogos Olímpicos do Río de Xaneiro do ano 2016.

En 2017 participou no Mundial de Rugby, pero unha lesión puxo fin á súa carreira deportiva como xogadora. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galegos nos Xogos Olímpicos de 2016
### Ligazóns externas 
* Lista nominal Equipo Olímpico Español Río 2016 COE
Burrito

O **burrito** ou **taco de fariña**, é un prato típico mexicano, elaborado cunha torta de fariña triga (*tortilla*) enrolada e reenchida de diversos ingredientes, principalmente carne picada asada, queixo e legumes (normalmente feixóns refritidos), e cuberta con queixo fundido. Pola contra, un taco é xeralmente formado ao dobrar unha torta á metade ao redor da carne, deixando o perímetro semicircular aberto. Isto último describe a versión estadounidense (Tex-Mex) de taco; en México, o taco faise sempre enrolando a torta ao redor do recheo, mesmo que pode ser practicamente de calquera alimento ou guiso. 
miniatura|200x200px|Burrito pronto para preparar.

## Desenvolvemento en México 
A palabra "*burrito*" aparece en galego no *Dicionario de alimentación e restauración* (VV. AA. 2012, Santiago de Compostela, Termigal, Xunta de Galicia, Real Academia Galega). En castelán aparece no *Diccionario de Mexicanismos* de 1895, onde se identifica como un termo rexional de Guanajuato e é definido como unha "Torta enrolada, con carne ou outra comida dentro, que no Iucatán chaman *coçito*, e en Cuernavaca, *taco*". Esta data de publicación en 1895 desacredita unha etimoloxía apócrifa na que se di que a palabra "burrito" orixinouse durante o período da Revolución Mexicana (1910-1921) en referencia ao burro de Juan Méndez, un vendedor de burritos en Ciudad Juárez no barrio Bella Vista.

Así mesmo, nalgunhas rexións de México como é o estado de Tamaulipas, a este tipo de alimentos coñéceselles como **flauta**.

O nome *burrito* posibelmente derívase da aparencia da torta de trigo enrolada, que vagamente parece a orella dun burro, ou polos fardos enrolados e paquetes que os burros carrexaban.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bayless, Rick and Deann Groen Bayless. (1987). Authentic Mexican: Rexional Cooking from the Heart of Mexico. Morrow Cookbooks. p.&nbsp;142. ISBN 0-688-04394-1.

### Outros artigos 
* Fajita
* Quesadilla
* *Dürüm*
* *Wrap*

### Ligazóns externas 
* Receita para cociñar burritos
Liberata de Baiona

**Santa Liberata** é unha santa católica que posiblemente naceu en Baiona a comezos do século II Segundo a crenza, era irmá de Santa Mariña de Augas Santas e de Santa Eufemia.

É venerada o 20 de xullo na vila de Baiona, Pontevedra; data na que se trasladaron as súas reliquias dende Sigüenza no ano 1515. O seu culto en Galicia céntrase principalmente nesta vila. Está presente tamén na tradición oral:

* *Hei de ir ao señor san Cosme / hei de ir e vir por Baiona / ver a santa Liberata / na súa capilla nova.*
* *Marchan os canteiros, madre / para Santa Liberata / levan os picos de aceiro / hanos de traguer de prata.*

## Posición da Igrexa 
Nunca foi canonizada, pero hai algunhas imaxes dela en Portugal e en España.[miniatura|Santa Wilgefortis (Weissenburg, [Baviera, finais do século XIV).]]En febreiro de 1969, o papa Paulo VI ordenou revisar o calendario litúrxico para suprimir os santos de cuxa existencia non houbese probas. Iso non significa que os descanonizase, senón simplemente que a súa celebración e veneración non é obrigatoria.

En abril de 1969 ditaminouse a eliminación de santa Liberata do santoral —xunto con san Cristovo, san Xurxo de Capadocia (patrón de Inglaterra) e moitos outros santos—, aínda que se mantivo o dereito á súa representación iconográfica e veneración por razóns tradicionalistas. Os seus restos venéranse na catedral de Sigüenza.

## Confusión con Santa Wilgefortis 
Existen concomitancias con Santa Wilgefortis**,** tamén coñecida como a *Santa Barbuda*, polo que ás veces ambas foron confudidas. Esta santa, xermana, de culto máis estendido pola cunca do río Rin, tamén tiña nove irmás, do mesmo parto. Mais dise que viviu no século VII, polo que hai sobre uns cincocentos anos de diferenza entre as dúas santas.

Ademais, Santa Wilgefortis foi prometida en casamento polo seu pai ó rei mouro de Sicilia. Para evitar o casamento indesexado, ela tomou o voto de virxindade e pregoulle a Deus para que a convertese nun ser feo. En resposta ás súas oracións, medroulle barba e pelo por todo o corpo, polo que o rei musulmán rompeu o compromiso e partiu. Cheo de ira, o pai de Liberata mandouna crucificar. 

## Notas 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Baiona - Capela de Santa Liberata 08.JPG|Historia de Santa Liberata, na capela de Santa Liberata, en Baiona
Ficheiro:Baiona - Capela de Santa Liberata 10.JPG|Santa Liberata e as súas irmás
Ficheiro:Baiona - Capela de Santa Liberata 14.JPG|Santa Liberata e as súas irmás
Ficheiro:Baiona - 11 - Igrexa de Santa Liberata.jpg|Capela de Santa Liberata
Ficheiro:Santa Liberata de Bayona (3383917996).jpg|Capela de Santa Liberata
Ficheiro:Baiona - Capela de Santa Liberata 04.JPG|ligazón=|Imaxe en pedra de Santa Liberata, na capela de Baiona

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mariña de Augas Santas
* Eufemia de Ourense

### Bibliografía 
* Ilse E. Fritisen (2001): The Female Crucifix: Images of St. Wilgefortis Since the Middle Ages. ISBN 0-88920-365-2
Petros Miriatean

**Petros Miriatean** (en , *"Petros Miriat’ean"* (ISO 9985); en , *"Butrus Marayati"*), nado o 26 de febreiro de 1948 en Alepo (Siria), é un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Alepo dende 1989.

## Traxectoria 
Naceu en Alepo, no territorio da arquidiocese homónima, o 26 de febreiro de 1948. O 4 de xullo de 1971 foi ordenado sacerdote diocesano.

O 21 de agosto de 1989 foi nomeado arcebispo de Alepo. Recibiu a consagración episcopal o 4 de febreiro de 1990 de mans do patriarca Xoán Pedro XVIII Gasparean.
Quesadilla

miniatura|220x220px|Corte dunha quesadilla de fariña triga con queixo amarelo, típica da comida Tex-Mex.
miniatura|Como facer unha quesadilla? Vídeo en inglés
A **quesadilla** é un prato típico mexicano, elaborado cunha tortilla triga ou de millo dobrada pola metade e reenchida principalmente de queixo, que se quenta até este se fundir. Pode ou non conter algún outro alimento ou guiso. Na área metropolitana da Cidade de México é común chamarlle quesadilla a unha preparación semellante que pode non conter queixo, a cal ao ser dobrada á metade e estar rechea dalgún guiso, adquire un aspecto semellante ao dunha quesadilla. Con todo, agás esta excepción local, a nivel nacional unicamente considérase como quesadilla ás preparacións que conteñan indispensabelmente queixo.

Etimoloxicamente en castelán as palabras rematadas en *-illa*, ao igual que o galego -ela*, *son diminutivos (*criadilla, pescadilla*, por exemplo, son palabras do século XV). De tal maneira que a palabra quesadilla componse de "*queso*" (queixo) máis o diminutivo feminino do século XV, o cal a fai unha palabra netamente de orixe española e non constitúe un Nahuatlismo.

## Variedades 
As gringas son quesadillas en tortilla de fariña ás que se lles engade carne ao pastor (a usada para a preparación de tacos ao pastor). Mentres que as *pochas* son quesadillas en tortilla de millo ás que se lles engade carne dos tacos de vitela.

Nos estados do noroeste de México son comúns as quesadillas de peixe ou mariscos capeados, elaboradas ao estilo de Ensenada, Baixa California, as cales se adoitan acompañar con mollos, leituga, cebola e guacamole.

En Sinaloa existe unha variedade especial chamada *taco gobernador*, a cal consiste nunha quesadilla á prancha elaborada con tortilla de millo, quéntase até ficar torrada e énchese de camarón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Taco
* Burrito
* Fajita
Pazo das Torres de Cereixo

O pazo das **Torres de Cereixo** é un conxunto monumental da vila de Cereixo, no concello de Vimianzo.

## Descrición 
As torres do século XVI, flanquean o corpo do predio no que se abre unha porta, de arco semicircular, no que hai un grande escudo ovoide rodeado de dezaoito bandeiras floriseladas. O escudo está coroado e timbrado co M dos Montenegro. Entre os oito cuarteis pódense ver os brasóns dos Bermúdez, os dos Castro de Lemos, as faixas horizontais dos Soutomaior, as aspas e o Ave María dos Mendoza, as follas de figueira dos Figueroa e a banda engolada en dúas cabezas de dragón dos Andrade.

O pazo foi declarado como Ben de Interese Cultural. É de propiedade privada e en 2011 foi posto á venda por 4,5 millóns de euros.

Ao carón deste pazo pasa a 6ª etapa do Camiño dos Faros.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Pazos de Galicia