open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Batalla de Vogladum

A **batalla de Vogladum** ou de **Vouillé** tivo lugar no ano 507 preto da antiga cidade gala de Vogladum, non lonxe de Poitiers, entre as tropas do rei franco Clodoveo I e do visigodo Alarico II.

## Historia 
[esquerda|miniatura|Interpretación das campañas francas en [Aquitania (507 - 509).]]
Na primavera de 507, o exército franco cruzou o río Loira en dirección a Poitiers, so o comando de Clovis e do seu fillo máis vello Teodorico. O exército visigodo marcha para norte para lles cortar o camiño coa esperanza de que os ostrogodos os apoien: a batalla ten lugar na chaira de Vouillé, preto de Poitiers.

Ten inicio unha espantosa loita corpo a corpo, até que o rei visigodo Alarico II é morto por Clovis. Tal como na batalla de Tolbiac contra os Alamanos, a morte do rei dita a desbandada dos visigodos que acaban masacrados polos francos.

Esta vitoria abre a Clovis o camiño do sur: conquista Tolosa, antiga capital dos visigodos, Narbona, a Aquitania, a Gascuña, o Languedoc e o Lemosín.

## Consecuencias 
A derrota supuxo a fin do Reino visigodo de Tolosa e a súa expulsión case total da Galia, agás a Septimania ou Narbonense, e o repartimento do resto do territorio entre Clodoveo e os seus aliados burgundios.

Se non desapareceron os visigodos, foi polo apoio do ostrogodo Teodorico, o Grande, que quería salvar o resto das posesións visigodas en Hispania, o que se denominou como Reino visigodo de Toledo, para o seu neto, o fillo de Alarico II, chamado Amalarico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Primeira división española 1949/50

A tempada **1949–50** da **Primeira División de España** de fútbol, que foi a 19ª edición do campionato, comezou o 4 de setembro de 1949 e rematou o 23 de abril de 1950. O Atlético de Madrid logrou o seu terceiro título de campión.
O Deportivo da Coruña foi subcampión por primeira vez na historia, quedando a só un punto do Atlético de Madrid. O Celta quedou na metade da táboa, con 28 puntos, catro menos que o Deportivo.

## Clasificación final 
### Posicións por xornada
## Eliminatoria de permanencia
## Máximos goleadores 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial da LFP, que inclúe resultados e alineacións
*Sitio oficial da *Real Federación Española*
*Datos da tempada en AREFE
Štark Arena

O **Štark Arena** (en serbio: Штарк арена) é un pavillón multiúsos situado na cidade de Belgrado, capital de Serbia. Deseñado para a realización de diversos eventos culturais e deportivos (incluíndo baloncesto, balonmán e tenis, entre outros), ten unha superficie total que supera os 48.000 m² e unha capacidade que pode chegar até os 20.000 espectadores.

## Historia 
A súa construción comezou en 1992 co fin de ser sede do Campionato Mundial de Baloncesto de 1994; con todo, os efectos da Guerra de Iugoslavia na economía serbia atrasaron o desenvolvemento do recinto e finalmente, produto dos embargos e sancións establecidas contra a República Federal de Iugoslavia, o evento foi cancelado e a construción eventualmente foi paralizada durante 1995. En 1998, as faenas comezaron novamente para poder terminar o recinto antes da realización do campionato mundial de tenis de mesa, o que sería cancelado igualmente debido ao bombardeo de Belgrado produto da Guerra de Kosovo.

Tralo derrocamento de Slobodan Milošević (2000) e o fin das sancións impostas contra Serbia, os labores para finalizar o Beogradska Arena retomáronse. O recinto foi inaugurado o 31 de xullo de 2004 e tivo un custo estimado que superou os €70 millóns, que a converteron nunha das areas máis grandes de Europa. Dentro dos principais eventos realizados no recinto atópanse o EuroBasket 2005, diversos campionatos deportivos continentais e o Festival de Eurovisión 2008.

## Galería 

Ficheiro:BGArena4.jpg|Encontro de voleibol
Ficheiro:Arena111.jpg|Partido do Partizan
Ficheiro:Belgrade Arena south-west.jpg|Exterior do pavillón

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pionir Hall

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Froilán Maldonado Monje

**Froilán Maldonado Monje**, nado en Villapún (Palencia) o 2 de outubro de 1956, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Iniciouse na tempada 1980–81 no CF Palencia en Segunda División, descendeno a Terceira ao remate da campaña, volvendo a xogar na categoría de prata na tempada 1982–83. O seu bo facer no club palentino ábrelle as portas do RCD Espanyol de Primeira División, onde estivo tres campañas.

Na tempada 1986–87 foi contratado polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. No club galego, onde permaneceu unha campaña, foi un habitual do esquema de Eusebio Ríos na zaga branquiazul, xunto con Portela, Silvi e Richard Moar.

Na tempada 1987–88 foi contratado polo UE Figueres onde permaneceu até 1990.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do xogador en bdfutbol.com
Ostrobotnia

**Ostrobotnia** (en finés **Pohjanmaa**, en sueco **Österbotten**) é unha das 19 rexións de Finlandia, localízase no oeste do país limitando coas rexións de Ostrobotnia Central, Ostrobotnia do Sur e Satakunta. Xunto coas Åland constitúen as dúas únicas rexións onde a maioría da poboación fala sueco, o 51% fronte ao 45% de falantes de finés.

## Concellos 
Hai 15 concellos na rexión, dos cales seis teñen rango de cidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Consello Rexional de Ostrobotnia
Muna, Indonesia

**Muna** (en ) é unha illa de Indonesia atópase no Mar de Flores, a poucos quilómetros ao sueste de Sulawesi separadas polo Estreito Tiworo. Ten unha superficie de 2.889&nbsp;km² e unha poboación duns 300.000 habitantes. O norte e nordés está cuberto de bosques teca.

A economía baséase nunha agricultura simple, en particular, arroz coco especias, sagú, cana de azucre, pesca e a explotación dos bosques. A cidade máis grande e principal porto é Raha, que se atopa na costa nordés, no Estreito de Buton.

Administrativamente pertence á provincia de Célebes Suroriental.
Maria de Medeiros

'''Maria de Medeiros Esteves Victorino d' Almeida'*, nada en Lisboa o 19 de agosto de 1965, é unha actriz de cine, televisión e teatro, directora de cine, e cantante portuguesa.

## Traxectoria 
É filla dun director de orquestra e dunha periodista e a súa irmá Inés tamén é actriz. Pasou a súa infancia en Austria e estudou filosofía na Sorbona, mais abandonou para adicarse á interpretación. É diplomada pola *École Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre* e o *Conservatoire National d’Art* de París.

Dende 2012 vive en Barcelona, está casada cun español e ten dúas fillas. Fala seis idiomas e foi a primeira muller portuguesa en ser designada pola UNESCO *Artista pola paz*.

## Filmografía 
### Coma actriz 
* *Silvestre*, 1982.
* *Paris vu par... vingt ans après*, 1984.
* *La Lectrice*, 1988.
* *A divina comédia*, 1991.
* *Huevos de Oro*, 1993.
* *Pulp Fiction*, 1994.
* *Três Irmãos*, 1994.
* *El detective y la muerte*, 1994.
* *Adão e Eva*, 1995.
* *Airbag*, 1997.
* *El sudor de los ruiseñores*, 1998.
* *Deuxième vie*, 2000.
* *Porto da minha infância*, 2001.
* *Stranded: Náufragos*, 2002.
* *Mi vida sin mí*, 2003.
* *Il resto di niente*, 2004.
* *The Saddest Music in the World*, 2004.
* *Dans les cordes*, 2007.
* *Riparo*, 2007.
* *Mes stars et moi*, 2008.
* *O Contador de Histórias*, 2009.

### Coma directora 
* *Capitães de Abril*, 2000.
* *Je t’aime moi non plus*, 2004.

## Discografía 
* *A little more blue*, 2006.
* *Penínsulas & continentes*, 2010.
* *Pássaros Eternos*, 2013

## Premios 
Entre outros, gañou a *Coppa Volpi'' 1994 da Bienal de Venecia.

## Notas 
## Véxase tamén
Bissorã

**Bissorã** é unha cidade de Guinea-Bissau, capital da rexión homónima, a súa poboación estimada para 2010 é de 8614 habitantes.
## Notas
Distrito Wichian Buri

**Wichian Buri** (en ) é un distrito da provincia de Phetchabun en Tailandia de 135.274 habitantes no ano 2009, a súa economía baséase na agricultura e o petróleo.

## Divisións administrativas 
O distrito divídese en 14 subdistritos e 177 localidades.
Illa Kupreanof

A **illa de Kupreanof** é unha das principais illas do arquipélago Alexander, pertencente á Área Censal de Petersburgo, na rexión sueste do estado de Alasca, nos Estados Unidos. Ten unha superficie de 2.802´8&nbsp;km².

## Xeografía 
A illa de Kupreanof está localizada na parte nororiental do arquipélago Alexander. Está separada do continente, polo seu lado leste, polas augas do Pasaxe Interior; polo norte, polas augas do estreito Frederik, que a separan da illa do Almirantado; ao oeste, o estreito de Keku sepáraa da illa Kuiu; e ao sur, o estreito Sumner sepáraa da Illa Príncipe de Gales; ao sueste, os estreitos de Wrangell (Wrangell Narrows) sepárana das illas de Woewodski e Mitkof.

A illa ten 84&nbsp;km de longo e 32&nbsp;km de ancho. A península de Lindenberg, no lado sueste da illa considérase parte da illa. A península está separada do resto da illa por un estreito chamado canle Duncan. A poboación da illa era de 785 hab. no censo de 2000.

O maior asentamento da illa é Kake, no lado noroeste da illa. A outra cidade é Kupreanof, no lado oriental, no estreito Wrangell, fronte á cidade de Petersburgo na próxima illa de Mitkof. A illa atópase dentro dos límites do bosque nacional Tongass no Distrito Ranger de Petersburgo.

## Historia 
A illa leva o nome do Baron Ivan Antonovich Kupreianov (1800-57), un dos xefes da Compañía Ruso-americana.
Illa Manitoulin

A **illa Manitoulin** (en inglés *Manitoulin Island*) está no Lago Huron e pertence á provincia canadense de Ontario. Cos seus 2.766&nbsp;km², é maior que Luxemburgo, e ademais é a maior illa do mundo situada nun lago de auga doce. No ano 2001 tiña 10.603 habitantes, o que corresponde a unha densidade de poboación de aproximadamente 4 habitantes/km².

Na illa hai en total máis de 80 lagos, algúns dos cales conteñen illas máis pequenas. A vila histórica de Manitowaning, fundada en 1837, foi o primeiro asentamento europeo na illa.

## Ligazóns externas 
* Web oficial da Illa Manitoulin 
* Breve xeografía do Norte de Ontario
*Información turística de Manitoulin 
*Manitoulin Streams Improvement Association
*Manitoulin, un ensao sobre os indios Ojibway e Lumbermen por Harold Nelson Burden (1895)
*fotos de Ontario. Illa Manitoulin
*Explorar Illa Manitoulin
Illa Moresby

**Illa de Moresby** é unha grande illa de 2.608&nbsp;km², forma parte da Haida Gwaii na Columbia Británica, Canadá. O Parque Nacional Gwaii Haanas e Patrimonio da Humanidade de Haida, inclúe Moresby e outras illas. A illa, xunto coas numerosas pequenas illas e illotes próximos na parte sur das illas Haida Gwaii, forman a chamada Skeena-Queen Charlotte E, cunha poboación de 402 hab. segundo o censo de 2006. Case a totalidade da súa poboación residía na comunidade non incorporada de Sandspit, na esquina nordés de Moresby. A superficie total da área electoral é 3.399´39&nbsp;km².

## Nome 
A illa Moresby chámase así polo almirante Fairfax Moresby. O nome tradicional na lingua haida é **Gwaii Haanas**, que é de onde deriva o nome do parque nacional.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo haida
Zemlya Georga

A **Terra de Xurxo** (ou do príncipe Xurxo) (en ruso: Земля Георга, *Zemlya Georga*) é a maior das illas do arquipélago ártico de Terra de Francisco Xosé, en augas do océano Ártico.

Administrativamente, pertence ao Óblast de Arjánguelsk, Federación Rusa.

## Xeografía 
Cunha superficie total de 2.821&nbsp;km², a Terra de Xurxo, ademais da maior illa do arquipélago, é tamén a máis longa, con 115&nbsp;km entre os seus extremos máis setentrional e meridional. O punto máis alto da illa ten 416 m.

A illa ten unha forma bastante irregular, cunha costa complexa, con numerosas baías, enseadas profundas e cabos. A maior parte da illa atópase baixo grandes glaciares. Hai unha gran península no seu extremo norte, *Poluostrov Armitidzh*, na súa maioría non cuberta por glaciares. O cabo máis occidental desta península é ''Mys Mul'tanovskogo*, máis aló do que se atopa o estreito coñecido como *Proliv Arkhangelskiy* entre Terra de Xurxo e Terra de Alexandra. O estreito coñecido como canle de Cambridge (*Proliv Kambritch*) está situado máis ao suroeste, e é unha continuación do anterior. Entre ambos suman unha lonxitude duns 75&nbsp;km, cunha anchura de 10–15&nbsp;km, bordean por completo a illa polo seu lado noroeste. A canle do ruiseñor(ou canle de Nightingale) (*Proliv Neytingeyl*) está ao leste de Terra de Xurxo, separándoa de illa Bruce.

Terra de Xurxo ten tres cabos orientados ao suroeste na súa costa meridional: cabo Neale (o extremo máis occidental da illa), cabo Crowther e cabo Grant. O seu cabo máis oriental coñécese como cabo Murray (*Mys Murray*). Os dous orientados ao norte, *Mys Bryusa* e *Mys Battenberg* están separados entre si pola baía de Sommerville.

### Illas próximas 
Ademais da illa Terra de Alexandra, na súa parte noroeste, a illa está próxima a varias illas máis do arquipélago:

: * **illa Arthur**, atópase ao norte do punto máis setentrional, separada dela polo estreito coñecido como *Proliv Li-Smita*. 
: * **illa Bruce** (*Ostrov Bryusa*), é unha pequena illa situada no seu parte suroeste, a uns 8 km. 
: * **illa Maybel** (*Ostrovok Maybel*), outra pequena illa case unida á anterior, tamén no seu parte suroeste, a uns 10,5 km.

## Historia 
esquerda|miniatura|150px|Príncipe Xurxo de Hesse-Darmstadt, a quen se honrou nomeando a illa.

Terra de Alexandra foi nomeada pola Expedición austro-húngara ao Polo Norte en honra ao príncipe Xurxo de Hesse-Darmstadt (1669-1705), que se converteu en *Generalfeldwachtmeister* do Exército austríaco en 1694 e o seu *Fieldmarshal'' desde 1699.

## Ligazóns externas 
:*Entrada en www.oceandots.com correspondente a «Prince Georg Land» en Franz Josef Land, en: http://oceandots.com/arctic/franz-josef/ 
:*Príncipe Xurxo, en: https://web.archive.org/web/20090712034116/http://www.echo-online.de/service/detail.php3?id=315565
Grosularia

A **grosularia** ou **grosularita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo nesosilicatos e dentro destes é un granate pola típica forma isométrica dos seus cristais, con 12 ou 24 caras trapezoidais. É un silicato de calcio e aluminio, de cor normalmente esbrancuxada ou alaranxada.

O nome deriva do latín *grossularia*, que significa grosella, chamada así pola redondez dos seus cristais que ademais se presentan en grupo similares a acios destes froitos.

Sinónimos pouco usados deste mineral son *colofonita*, *ernita*, *olyntholita*, *tellemarkita*, *viluita* e *wilouita*.

## Ambiente de formación 
Normalmente fórmase a partir de rochas calcarias, ou sedimentarias silíceas, sometidas a metamorfismo de contacto pola proximidade dunha cámara magmática. Tamén se pode formar por metamorfismo rexional.

Algúns minerais asociados son mica, clorita, diópsido, calcita e serpentinita.

A variedade hesonita (de cor verde) atópase tamén entre as rochas metasomáticas enriquecidas en calcio.

## Localización, extracción e usos 
Atopáronse importantes depósitos deste granate en Asbestos (Canadá), México, Kenya, Italia e Sri Lanka.

A variedade sosolita procede de Morelos e Chihuahua (México) e a variedade hesonita de Tanzania e Kenya.

É un mineral que se comercializa como xema, tallando os cristais puros e de bela cor. Son xemas de grandes cualidades a pesar de ser pouco coñecidas no mercado. Os mellores exemplares son moi cobizados por coleccionistas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Datos sobre localización 
* Sitio web con datos do granate grosularia 
* Galería de minerales
Ilmenita

A **ilmenita** (FeTiO3) é un mineral feblemente magnético, da clase dos óxidos, de cor negra ou gris, que se encontra nas rochas metamórficas e nas rochas básicas eruptivas (gabro, diabase, piroxenita). O nome provén das montañas "Ilmen" en Rusia, un dos principais depósitos. A maioría da ilmenita atópase recuberta de capas, como por exemplo, de area de praia. Contén o 47,34% de FeO e o 52,66% de TiO2, aínda que esta proporción é variable pola entrada do óxido férrico, substituíble por magnesio e manganeso.

Preséntase en forma de cristais normalmente tabulares delgados e romboédricos. Nas areas das praias acostuman estar partículas moi miúdas deste mineral, con diámetros de entre 0,1 e 0,2&nbsp;mm.

## Ilmenita lunar 
Achouse ilmenita nas rochas da Lúa e no 2005, a NASA utilizou o Telescopio Espacial Hubble para localizar lugares potencialmente ricos en ilmenita. Este mineral podería ser fundamental á hora de crear unha base lunar; xa que proporcionaría unha fonte de ferro e titanio para os elementos estruturais, ademais de poder obterse osíxeno con el.

## Depósitos na España 
Nas areas do Sil e en xeral en todos os areais do noroeste de Galiza, especialmente en Ortigueira, Ría de Cedeira ou Cabo Prior. En Asturias. En Horcajuelo, en Somosierra (Madrid) e na Serra de Guadarrama, na provincia de Ávila e na provincia de Segovia. En Tibidabo, Vallvidrera, Molins de Rei, Montseny, Sant Climent de Llobregat, Santa Creu d'Olorda (Barcelona) e Val de Arán (Lleida). Na Serra de Gata e en Logrosan (Cáceres). En Andalucía pode encontrarse en Játar, Gobantes e Archidona, provincia de Sevilla, en Serra Nevada, nalgunhas praias da provincia de Cádiz, da provincia de Huelva e do Cabo de Gata.

## Usos 
A maioría da ilmenita emprégase en aliaxes especiais para a industria aeroespacial e para pigmentos. O produto aquí é o dióxido de titanio, que é unha substancia extremadamente branca usada como base para diferentes tipos de pinturas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mindat.org
Autunita

[miniatura|300px|Autunita (verde) en [pegmatita]]
A **autunita** é un mineral que contén uranio, coa fórmula química Ca(UO2)2(PO4)2·10-12H2O. É radioactivo.
Cando se encontra en grandes concentracións, o mineral extráese e explótase comercialmente para a obtención de uranio.

A autunita ten espléndidos cristais amarelo-esverdeados que perden a cor e se descompoñen en ambientes secos. É fluorescente sobre a luz ultravioleta.
[miniatura|esquerda|200px|Autunita sobre luz [ultravioleta]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Webmineral
* Mineral Galleries
* Mindat
Kieserita

A **kieserita** é un mineral do grupo VI (sulfatos), segundo a clasificación de Strunz. É un sulfato hidratado de magnesio. Preséntase en agregados granudos, incoloros e turbios de cor branca ou amarela. O seu nome provén do alemán Dietrich Georg von Kieser.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Epsomita (de composición similar á da kieserita, pero máis hidratada)
* Lista de minerais

### Ligazóns externas 
* Ministerio de Educación e Ciencia - Minerais  
* Webmineral data 
* Mindat
Cuprita

A **cuprita** é un mineral do grupo dos óxidos. Quimicamente é un óxido cuproso de cor vermella que adoita estar alterado superficialmente en malaquita verdosa. A variedade calcotriquita toma aspecto de agregado de cristais capilares alongados, semellante a unha cabeleira.

Foi descrita por primeira vez en 1845 e o seu nome provén do latín *cuprum*, polo seu alto contido en cobre, e calcotriquita do grego *chalcotrichite*, significando *cobre melenudo*.

## Ambiente de formación 
A cuprita é un mineral secundario, que se forma na zona de oxidación dos depósitos doutros minerais de cobre, polo que frecuentemente aparece asociado ao cobre nativo, azurita, crisocola, malaquita, tenorita e a unha gran variedade de minerais de óxido de ferro.

## Localización 
É un importante mineral extraído nas minas como mena do cobre. Áchase en moitas minas importantes por todo o mundo, xa que abunda en calquera sitio onde haxa minerais de cobre.

## Usos 
A pesar da súa bela cor, non se emprega na xoiería debido á súa baixa dureza e ao seu escaso tamaño. Aínda que en 1970 descubriuse un depósito en Suráfrica que sacudiu ao mundo xemolóxico ao producir cristais de gran tamaño e tallables, producindo pedras de máis dun quilate.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hurlbut, Cornelius S.; Klein, Cornelis, 1985, Manual of Mineralogy, 20th ed., Wiley, ISBN 0-471-80580-7
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Mindat 
* Webmineral data 
* Sitio Web con datos de Cuprita
Glauberita

A **glauberita** é un mineral do grupo dos sulfatos, de fórmula química **Na2Ca(SO4)2**.
A súa denominación débese ao seu contido de sulfato sódico (Na2SO4), antigamente coñecido como «Sal de Glauber», recibindo este nome polo alquimista alemán Johann Rudolf Glauber (1604-1668).

## Propiedades 
A glauberita é un mineral incoloro ou de cor clara, que cristaliza no sistema monoclínico.
Mostra fractura irregular ou concoide. 
Ten un sabor lixeiramente salino.

## Formación 
É un compoñente común de depósitos de evaporita continentais e marítimos.
Tamén se encontra como sublimados arredor de fumarolas así como en cavidades de lava basáltica recheas de mineral.
Tamén pode formar parte de depósitos de nitrato en climas áridos.

En evaporitas aparece asociada con halita, polihalita, anhidrita e thenardita. Tamén se asocia con este último mineral en fumarolas e depósitos de nitratos.

## Depósitos 
O depósito tipo deste mineral encóntrase en Villarrubia de Santiago (provincia de Toledo). Tamén en España hai depósitos de glauberita en Chinchón e Ciempozuelos (Madrid), en Agoncillo e Alcanadre (A Rioxa), e en Remolinos (Zaragoza).

En América hai depósitos en Sierra Gorda e Iquique (Chile), así como na provincia de Loayza (Bolivia).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais

### Ligazóns externas 
* Glauberite (Mindat.org)
* Glauberite Mineral Data (Webmineral)
* Glauberite (Handbook of Mineralogy)
Carnotita

**Carnotita** é un mineral de vanadato de potasio e uranio hidratado , cuxa fórmula química é: K2( UO2 )2( VO4 )2**·**3H2O, podendo conter pequenas cantidades de calcio, bario, magnesio, ferro e sodio. O índice de auga pode variar.

## Características 
A carnotita é un mineral brillante, amarelo esverdeado, que aparece tipicamente en forma de costras e escamas en arenitas, tornándoas amarelas brillante. O índice elevado de uranio fai da carnotita un minerio de uranio importante e tamén radioactivo. É un mineral secundario de vanadio e uranio xeralmente encontrado en rochas sedimentares de climas áridos.

Pódese encontrar nos estados americanos de Wyoming, Colorado, Arizona, Utah, Novo México, e tamén en Pensilvania. Relátanse tamén depósitos no Zaire, Marrocos, Australia e Kazakhstán.

Foi nomeado en homenaxe a Adolphe Marie Carnot ( 1839 – 1920 ), enxeñeiro de minas e químico francés.

Existen diversas variedades do mineral:
* Margaritasita (( Cs,K,H3O)2( UO2 )( VO4 )2•H2O ) 
* Tyuyamunita,(Ca(UO2)2(VO4)2•5-8H2O).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hurlbut, Cornelius S.; Klein, Cornelis, 1985, Manual of Mineralogy, 20th ed., John Wiley and Sons, Nova York ISBN 0-471-80580-7

### Outros artigos 
* Lista de minerais

### Ligazóns externas 
* Webmineral 
* Mineral Galleries
* Mindat.org
Tosa (cidade)

**Tosa** (土佐市, とさし, *Tosa-shi*) é un concello e cidade da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situado no centro-sur da rexión de Shikoku e no centro da prefectura. A súa superficie é de 91,59&nbsp;km², a poboación é de 29.141 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 318 h/km².

O concello da cidade de Tosa limita cos concellos de Susaki, Hidaka, Ino e Kōchi.

## Historia 
A cidade de Tosa foi fundada no ano 1959.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Tosa  .
Goxán

O topónimo **Goxán** pode referirse a:

;En Galiza
***Goxán**, lugar da parroquia de Caión, no concello da Laracha;
***Goxán Grande**, lugar da parroquia de Abeancos, no concello de Melide;
***Goxán Pequeno**, lugar da parroquia de Abeancos, no concello de Melide.
Andrea Bocelli

**Andrea Bocelli**, nado en Toscana, o 22 de setembro de 1958, é un tenor italiano e un dos cantantes de ópera máis famosos do mundo.
Desde 1994 vendeu máis de 70 millóns de álbums no mundo, máis que calquera outro artista da música clásica.

Durante a súa carreira, gravou duetos con cantantes de ópera como Luciano Pavarotti, Plácido Domingo, e José Carreras, pero tamén cantantes de música pop como Christina Aguilera, Stevie Wonder, Laura Pausini e Céline Dion.

## Traxectoria 
Naceu o 22 de setembro de 1958 en Lajatico, un vila da campiña Toscana. Empezou a estudar piano e posteriormente frauta e saxofón. Andrea  Bocelli naceu con glaucoma conxénito que o deixou parcialmente cego. Á idade de 12 anos, por mor dun golpe na cabeza durante un partido de fútbol, a cegueira fíxose total. Decidido a non deixar que isto destruíse a súa carreira, seguiu adiante. A súa paixón pola música levouno a ofrecer pequenas actuacións en celebracións familiares. Ao terminar a escola media, inscribiuse na Universidade de Pisa, chegando a licenciarse en Dereito, sen deixar a música, ao compatibilizar as clases de dereito coas clases de canto que recibiu do mestre e gran tenor italiano Franco Corelli. Tamén actuou en numerosos locais, o que lle permitiu perfeccionar a súa técnica vocal, e nesa época, en 1987, foi cando coñeceu a Enrica Cenzatti, con quen casaría.

En 1992 Bocelli colaborou con Zucchero Fornaciari, que estaba a preparar con Luciano Pavarotti a gravación da peza *Miserere*, que logo integraría no álbum homónimo, e así Zucchero envioulle a demo a Pavarotti, que quedou impresionado, Pavarotti gravou a canción pero na xira europea de Zucchero deixou que Bocelli cantase a canción, con grande éxito. O produtor discográfico Michele Torpedine fíxose cargo da carreira de Bocelli e asinou un contrato con Sugar Music de Caterina Caselli.

## Discografía 
* *Il Mare calmo della Sera* (1994)
* *Bocelli* 1995)
* *Viaggio italiano* (1995
* *Romanza* 1996)
* *Aria* 1998)
* *Sogno* 1999)
* *Sacred Arias* (1999)
* *Verdi* 2000)
* *La Boheme* (2000)
* *Verdi Requiem* (2001)
* *Cieli di Toscana* (2001)
* *Sentimento* (2002)
* *Tosca* (2003)
* *Amore* (2006)
* *The Best of Andrea Bocelli: Vivere* (2007)
* *Incanto* (2008)
* *My Christmas* (2009)

## Notas 
## Véxase tamén
Millennium Centar

O **Millennium Centar** (ou **Millennium Hall**) é un pavillón deportivo é un centro de negocios situado na cidade de Vršac, Serbia, na provincia de Voivodina. O Millennium Center acolleu algúns encontros do Eurobasket 2005 durante o mes de setembro. A súa capacidade é de 5.000 espectadores e o equipo local de baloncesto, o KK Vršac, xoga nel os seus encontros.

## Deportes 
O club máis famoso que utiliza o pavillón habitualmente é o KK Hemofarm, o club de baloncesto local. Ademais o Millennium Center acolleu a fase preliminar do grupo A do Eurobasket de 2005, formado polas seleccións nacionais de Rusia, Alemaña, Italia e Ucraína.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Clã

**Clã** é un grupo musical portugués de pop rock, formado en 1992.

## Discografía 
* *LusoQUALQUERcoisa* (EMI, 1996)
* *Kazoo* (EMI, 1997)
* *Lustro* (EMI, 2000)
* *Afinidades* (con Sérgio Godinho) (EMI, 2001)
* *Rosa Carne* (EMI, 2004)
* *Gordo Segredo* (DVD) (EMI, 2005)
* *Vivo* (EMI, 2005) (2CD - live)
* *Cintura* (EMI, 2007)
* *Disco Voador* (EMI, 2011)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.cla.pt
* MySpace
* Blog dos Clã
Bornita

A **bornita** ou **erubescita** é un mineral do grupo dos sulfuros. É un sulfuro de ferro e cobre, de cor cobre manchado con iridescencias púrpuras, polo que se lle dá o alcume de *mineral pavo real*.

Desde 1725 foi mencionado en estudos de minería, pero non foi até 1845 cando lle puxo nome o mineraloxista austríaco Ignaz von Born (1742–1791).

## Ambiente de formación 
A bornita fórmase nas intrusións ígneas, formándose como mineral primario de cobre nos filóns pegmatíticos e hidrotermais asociados a cámaras magmáticas. Tamén pode aparecer de forma secundaria, nas zonas de oxidación dos depósitos asociada á malaquita.

## Localización e extracción 
Extráese pola súa importancia industrial como mena do cobre e encóntrase en depósitos porfíricos xunto con outra mena de cobre máis abundante e común, a calcopirita. Tanto a calcopirita como a bornita son substituídas por calcocita e covelita nos depósitos enriquecidos en cobre.

Tamén aparece diseminada en rochas ígneas máficas e en materiais sedimentarios cupríferos, algúns depósitos de gran riqueza en bornita como os que se encontran en México e nos Estados Unidos. Tamén hai grandes depósitos no Perú e Chile.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Palache, C., H. Berman, and C. Frondel (1944) *Dana’s system of mineralogy*, (7th edition), v. I, 195–197.
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Mindat.org
* Webmineral.com
Illa James Ross

A **illa James Ross** é unha illa grande no lado sueste e cerca do extremo nordés da península Antártica, da cal está separada pola canle do Príncipe Gustav.

A elevación máxima é de 1.630 m, ten forma irregular e unhas 64&nbsp;km. de norte a sur. Foi cartografiada en outubro de 1903 pola Expedición Sueca á Antártida baixo a dirección de Otto Nordenskjöld. El chamouna así en honra a Sir James Clark Ross, o líder da expedición británica a esta área en 1842, quen descubriu e fixo unha trazado aproximado da costa leste da illa. O nome da *illa James Ross* é usado para evitar a confusión coa illa Ross do estreito de McMurdo.

A primeira Base Polar Checa da Antártida está localizada na illa.

## Ósos conxelados 
O primeiro dinosauro descuberto na Antártida era o *Antarctopelta oliveroi*, é un Ankylosauria de tamaño mediano atopado sobre a **illa James Ross** polos xeólogos arxentinos Eduardo Olivero e Roberto Scasso en 1986. O dinosauro foi recuperado do Campaniano, unha época do Cretáceo superior na Formación Santa Maria, aproximadamente a 2&nbsp;km ao sur da enseada Santa Marta, sobre a parte norte da illa. O ankylosaur formalmente non foi chamado así ata o 2006.

En decembro de 2003, o paleontólogo estadounidense Judd Case do Colexio Santa María de California e o xeólogo estadounidense James Martin da Escola de Minas e Tecnoloxía de Dakota do Sur descubriron os ósos dun Theropoda na illa. Alcumado **Naze** logo de ser atopado no norte da península Naze, na cal foi atopado. Os restos son do Cretáceo superior, inclúen unha mandíbula superior e dentes, e a maior parte das pernas inferiores e pés. Está dispoñible pouca información, pero a forma da perna e os pés indican era un corredor, e o tamaño indica que probablemente media 1'8 m de alto cun peso aproximado de 135 quilogramos. Este é o segundo Theropoda Antártico descuberto, despois do Cryolophosaurus.

## Reclamacións territoriais 
A Arxentina inclúe á illa no Departamento Antártida Arxentina dentro da Provincia de Terra do Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur; para Chile forma parte da Comuna Antártica da Provincia da Antártica Chilena dentro da Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena; e para o Reino Unido integra o Territorio Antártico Británico. As tres reclamacións están suxeitas ás disposicións do Tratado Antártico.

Nomenclatura dos países reclamantes: 
* Arxentina: *isla James Ross* 
* Chile: *isla Ross* 
* Reino Unido: *James Ross Island*
Obira

**Obira** (tamén chamada **Utara** ou **Obi**) é unha pequena illa de Indonesia ao sur de Halmahera pertence ao arquipélago das Illas Obi nas illas Molucas. A súa superficie é de 2.542&nbsp;km².
Epsomita

A **epsomita** é a forma mineral do sulfato de magnesio heptahidratado (**MgSO4 · 7H2O**).
O seu nome provén da localidade de Epsom (Surrey, Inglaterra), de onde hai tempo que son coñecidos os depósitos deste mineral asociados a augas minerais.

## Propiedades 
Aínda que é de cor branca, a epsomita adoita aparecer coloreada cunha variedade de matices pálidos debido á presenza de impurezas. Estas son fundamentalmente níquel, ferro, cobalto, manganeso e zinc; a cor rosa relaciónase coa presenza de cobalto, mentres que a verde asóciase a da de níquel.

Forma unha serie completa canda a goslarita (ZnSO4 · 7H2O) e a morenosita (NiSO4 · 7H2O).

A epsomita é soluble en auga e ten un sabor amargo e salgado.
Ao aire libre deshidrátase, tornándose mate, polo que debe ser conservada nun recipiente pechado ou en plástico e ser limpada só con alcol. 
Cristaliza no sistema ortorrómbico.

## Morfoloxía e formación 
A epsomita aparece formando cristais, agregados fibrosos, costras, estalactitas, eflorescencias. Habitualmente atópase como eflorescencias en zonas abrigadas de afloramentos rochosos dolomíticos e calcarios. Normalmente tamén se pode atopar nas paredes de covas e en depósitos de lagos salgados. Tamén abunda en paredes de minas de carbón e minas metalíferas, incluso ns soportes de madeira e no material abandonado.

## Depósitos 
As acumulacións de epsomita son frecuentes, podéndose destacar os existentes na antiga Unión Soviética —lagos magnésicos de Djaman-Klytch e de Djelonsk—. Nos lagos salgados do Monte Kruger (Washington, Estados Unidos) acháronse cristais que teñen os 2 metros. En España existen eflorescencias importantes moi cerca de Calatayud (Aragón) e en México en Aquiles Serdán (Chiapas).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais
* Kieserita (MgSO4 · H2O), forma mineral menos hidratada que a epsomita.

### Ligazóns externas 
* Epsomite (Mindat.org)
* Epsomite Mineral Data (Webmineral)
* Handbook of Mineralogy
Hórreo tipo Carballo

O **hórreo tipo Carballo** é un tipo de hórreo galego que se dá en zonas da comarca de Bergantiños. A súa área de distribución é moi reducida e nela convive con outras tipoloxías propias de áreas limítrofes.

## Características 
### Morfoloxía 
É un hórreo rectangular con suspensión de cepas transversais coroadas por rateiras. Comparte moitas características co hórreo bergantiñán, pero a principal diferenza estriba en que os penais son de fábrica, a modo de prolongación vertical das cepas dos extremos. A cámara é continua exteriormente, salvo nos hórreos máis longos, nos que os costais están divididos en tramos.

O tellado é a dúas augas. Ten un beiril pouco asomado que se aloxa baixo sobrepenas de pouco grosor. Non faltan os elementos terminais. A porta da cámara vai nun dos penais, pola altura da suspensión ten escaleira de fábrica paralela ao penal.

### Construción 
A cámara está soportada por unha grade de madeira constituída por fortes trabes que descansan sobre os tornarratos, que coroan cepas de cachotería. Os panos de peche están formados por doelas verticais de madeira aseguradas por dúas faixas. Sobre a cámara, o tellado é de tella cerámica curva sobre taboado de madeira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hórreo
* Hórreo galego
Dinastía merínida

Os **Merínidas** ou **benimeríns** foron unha dinastía bérber do grupo Zenata que reinou en Magreb tras a caída dos almohades entre os séculos XIII e XV, gobernando nos territorios dos actuais Marrocos e sur de España, ademais da maioría do Magreb. Os benimeríns interviñeron de maneira decisiva na política do reino nazarí de Granada, onde tiñan un exército permanente. Ademais, foron un soporte fundamental da resistencia contra os reinos cristiáns. O reino de Granada foi a última fortaleza marínida na Península Ibérica, que pasa para Castela en 1340, e ademais esta dinastía foi substituída pola dinastía Hafsid en 1465.

## Historia 
A dinastía tivo as súas orixes nos bérberes Zenatas, aliados tradicionais dos Omíadas de Córdoba. En 1248 o xefe da tribo, Abu Yahya, conquistou a cidade de Fez e nos dez anos que seguiron conquistou todo o Marrocos, con excepción de Marraquech, tomada en 1269 polo seu irmán e sucesor, Abu Yusuf (Abu Iúçufe).

[miniatura|esquerda|A [madrasa Bou Inania en Fez foi mandada construír polos Merínidas]]
Despois de teren derrotado os Almohades, tentaron apoderarse dos dominios que estes posuían no Magreb e na Península Ibérica, mais as súas tentativas fracasaron. Enviaron varios continxentes de tropas para o reino de Granada, tendo desa forma contribuído para a supervivencia dese reino fronte ás agresións cristiás. En 1340 os cristiáns, nun exército conxunto castelán-portugués, derrotan os merínidas na batalla do Salado, nunha batalla decisiva no proceso da Reconquista.

Os Merínidas destacaron como grandes construtores, tendo fundado a nova cidade de Fez, que funcionou como capital da dinastía.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dinastía almorábide
* Dinastía almohade
Hórreo tipo Mondoñedo

[miniatura|dereita|Hórreo tipo Mondoñedo no [O Vilar de Santiago, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo|Vilar de Santiago (Mondoñedo).]]

O **hórreo tipo Mondoñedo** é un tipo de hórreo galego que se dá en zonas da franxa costeira cantábrica dende a ría de Ortigueira ata Cadavedo, en Asturias, internándose ata abarcar Pol e Mondoñedo, tocando os bordos da meseta luguesa. A súa área de distribución corresponde cunha zona de moito cultivo do millo e acada unha elevada densidade, das maiores observadas. Nela convive con outras tipoloxías, concretamente co hórreo tipo Ribadeo e, máis ao leste, co hórreo asturiano, xa pasados os vales dos ríos Eo e Navia.

## Características 
### Morfoloxía 
É un hórreo bastante ancho e de gran capacidade. A suspensión é alta sobre cepas que, prolongándose cara a arriba, resolven os desniveis do terreo e conforman os penais, sen necesidade de zócolo. Con frecuencia perden grosor á altura da cámara e ábrese neles un estreito tramo de doelas. As cepas van cinguidas por rateiras rectangulares por debaixo da cámara. O espazo entre cepas moitas veces péchase para convertelo en alpendre, pero sen deixar que o tellado deste chegue a tocar a cámara. As doelas adoitan prolongarse cara a abaixo para cubrir as trabes.

O tellado é a catro augas con pouca pendente. Forma un beiril horizontal en todo o bordo da cámara, tamén sobre os penais, que non están cubertos por sobrepenas. O beiril é escaso sobre os penais e máis xeneroso sobre os costais. Os terminais son característicos desta zona: tres pirámides afiadas sobre o cumio do tellado, unha en cada esquina do beiril e unha ou dúas nos beirís dos costais.

A porta adoita ir no medio dun costal, correntemente cunha escaleira de fábrica a carón. Outras veces unha pasarela conéctao directamente coa casa.

### Construción 
As cepas dos extremos e os penais, que son a súa prolongación, están feitas de grosa cachotería en seco, normalmente revocada e encalada. As rateiras que as interrompen adoitan ser de xisto despezado en grandes láminas cuadrangulares. A cámara está formada por doelas de madeira de castiñeiro dispostas en vertical. A cuberta é de lousa de xisto.

As limas entre os faldróns adoitan estar tomadas con tella cerámica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hórreo
* Hórreo galego
* Clasificación tipolóxica do hórreo galego
Grunerita

A **grunerita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos. É un hidroxi-silicato de ferro —pode levar flúor como impureza—. É o extremo con ferro da serie de solución sólida na que o outro extremo con magnesio é a cummingtonita (Mg7Si8O22(OH)2).

Foi chamado así na honra de L.E. Grüner (1809-1883), químico franco-suízo que foi o primeiro que analizou este mineral en 1853, xunto con todos os termos férricos da súa serie.

## Variedades 
A **amosita** ou **amianto marrón** é unha variedade fibrosa da grunerita, máis importante que esta, pola súa aplicación industrial como asbesto ou amianto. O seo nome provén do acrónimo de "*Asbestos Mines of South Africa*", onde se descubriu. Na actualidade, o uso de asbestos marrón de amosita asbesto está restrinxido en moitos estados europeos porque o po das fibras pode producir enfermidades pulmonares por inhalación. Recoméndase a coleccionistas gardalo en caixa de plástico hermética. A *montasita*, outra variedade de grunerita pouco coñecida, tamén se usa como asbesto.

## Ambiente de formación 
A grunerita é un mineral raro, pero característico de rochas metamórficas procedentes do metamorfismo rexional ou dinamotérmico de sedimentos silíceos ricos en ferro.

## Localización, extracción e uso 
Hai importantes depósitos de grunerita en Australia, China e Estados Unidos. En España aparece en Madrid, Ojén (Málaga) e Vigo (Galiza). Á parte do interese para coleccionistas só se explota para asbestos, cunha importante mina de amosita no Departamento de Santa Cruz (Bolivia).

## Véxase tamén 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Sitio sobre mineraloxía da Universidade a Distancia Española 
* Datos sobre localización de grunerita 
* Sitio web con datos de gruneria 
* Galería de imaxes de grunerita en Internet: http://www.mindat.org/gallery.php?min=1758 http://webmineral.com/specimens/picshow.php?id=1869, e de amosita: http://www.mindat.org/photo-51082.html
Velhas Virgens

**Velhas Virgens** é un grupo brasileiro de rock orixinado en São Paulo en 1986 que ten como característica letras irreverentes, xeralmente con asuntos sexuais e alcólicos.

## Integrantes actuais 
* Paulão de Carvalho - voz, gaita e sax
* Tuca Paiva - baixo
* Alexandre "Cavalo" Dias - guitarra e backing vocal
* Roy Carlini - guitarra
* Simon - batería
* Juliana Kosso (Juju) - voz

## Discografía 
* *Foi Bom Para Você?* - 1995
* *Vocês Não Sabem Como é Bom Aqui Dentro!* - 1997
* *Senhor Sucesso* - 1999
* *Reveillon* - 2001
* *Abre Essas Pernas Ao Vivo* - 2001
* *Com A Cabeça No Lugar* - 2003
* *Carnavelhas* - 2004
* *Cubanajarra* - 2006
* *Nós Somos As Velhas Virgens! 21 Anos* - 2008
* *Ninguém Beija Como As Lésbicas* - 2009

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da banda
* Páxina oficial de Gabaju Records
Atacamita

A **atacamita** é un mineral do grupo dos haloxenuros. Quimicamente é un hidroxicloruro de cobre de cor verde moi característica. Ten un polimorfo na botallackita, mineral de igual fórmula química pero que cristaliza noutro sistema, no sistema monoclínico.

Atopouse por primeira vez no Deserto de Atacama, ao norte de Chile, motivo polo que D. de Gallizen lle puxo este nome en 1801.

## Ambiente de formación 
A atacamita é un mineral raro, pois as condicións de formación son moi particulares, fórmase a partir doutros minerais de cobre primarios -sulfuros xeralmente- por oxidación da pátina superficial nun clima árido desértico.

Tamén se pode formar por sublimación nas exhalacións volcánicas.

## Localización e extracción 
Existen grandes cristais ben formados en Wallaroo (Australia). Na III Rexión de Atacama (Chile) adoita encontrarse en forma de grandes agregados, á parte de ser frecuente en moitas outras partes do mundo. En Italia áchase asociado ás lavas do Vesuvio.

Podería explotarse como mena de cobre, mais non existen depósitos suficientemente grandes como para ser rendíbel a súa explotación mineira.

Polo seu enorme poder absorbente, explotábase comercialmente no pasado como po para secar a tinta coa que se escribía a pluma, importándose dende Chile.

## Véxase tamén 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Mineral galleries
* Mindat
Botallackita

A **botallackite** é un mineral secundario do cobre, coa fórmula química Cu2[(OH)3|Cl], chamado así pola mina Botallack, en St Just in Penwith, Cornualla. É un polimorfo da atacamita, da paratacamita e da clinoatacamita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Webmineral
Year Zero

***Year Zero*** (tamén coñecido coma ***Halo 24***) é o sexto álbum de estudio da banda de rock industrial estadounidense Nine Inch Nails. Foi editado o día 16 de abril do 2007 baixo o selo Interscope Records. O álbum foi producido polo líder da banda, Trent Reznor, e Atticus Ross, mesturado polo vello colaborador do grupo Alan Moulder e masterizado por Brian Gardner. O álbum foi composto por Trent Reznor durante a xira do seu anterior traballo, *With Teeth*. En contraste co estilo máis introvertido de composición que Reznor usou en traballos anteriores, *Year Zero* é un álbum conceptual que criticaba ás políticas contemporáneas do goberno dos Estados Unidos presentando unha visión distópica do ano 2022.

O álbum é parte dun proxecto máis grande que inclúe un álbum de remesturas, un xogo de realidade alternativa, e unha potencial película. O xogo de realidade alternativa *Year Zero* ampliou a historia ficticia do disco usando medios tales como páxinas web, mensaxes telefónicas pre-gravadas ou murais.

## Listaxe de cancións 
# "HYPERPOWER!" – 1:42
# "The Beginning of the End" – 2:47
# "Survivalism" – 4:23
# "The Good Soldier" – 3:23
# "Vessel" – 4:52
# "Me, I'm Not" – 4:51
# "Capital G" – 3:50
# "My Violent Heart" – 4:13
# "The Warning" – 3:38
# "God Given" – 3:50
# "Meet Your Master" – 4:08
# "The Greater Good" – 4:52
# "The Great Destroyer" – 3:17
# "Another Version of the Truth" – 4:09
# "In This Twilight" – 3:33
# "Zero-Sum" – 6:14
Arxentita

miniatura|200px|Molécula de arxentita.
A **arxentita** (do latín *argentum*, que significa "prata"), tamén chamada **arxirita**, é un sulfuro de fórmula Ag2S. Se é pura contén un 87,1% de prata. A **acantita** é unha pseudomorfa da arxentita, que se forma a unha temperatura inferior de 179 °C.

## Aspecto 
A arxentita preséntase en cristais hexaédricos e octoédricos; son escasos os cristais dodecaédricos. Con formas filiformes e arborescentes.

## Depósitos 
Preséntase en concentracións hidrotermais, de baixa temperatura, de sulfuros con outros minerais de prata. É abundante en Comstock Lode, Nevada.

## Aplicacións 
É unha das menas de prata máis importante.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mindat.org
* Webmineral.org
Cummingtonita

A **cummingtonita** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos monoclínicos. É un silicato de ferro e magnesio, con aspecto de agregados bacilares cor castaña. É polimorfo da antofilita, coa súa mesma composición química pero distinto sistema cristalino.

Propiamente, cummingtonita é o termo intermedio dunha serie de solución sólida con cantidades de ferro e magnesio substituíbles entre si, de forma que toda a serie denomínase con este nome. Nun extremo da serie estará a **magnesiocummingtonita** (Mg7Si8O22(OH)2) e no outro extremo a grunerita (Fe7Si8O22(OH)2).

O nome procede da cidade de Cummington, en Massachusetts (EUA), onde foi descrito en 1824. Sinónimos pouco usados son *antolita* e *kievita*.

## Ambiente de formación 
Aparece en rochas metamórficas, tanto metamorfismo de contacto como rexional, de facies de xistos verdes ou ecloxitas xistos azuis. Tamén se pode encontrar como mineral primario nalgunhas dioritas, gabros e noritas.

Minerais asociados á cummningtonita en todas estas rochas son hornblenda, antofilita, actinolita, tremolita, arfvedsonita, glaucofana, cuarzo e granate.

## Localización, extracción e uso 
Depósitos importantes deste mineral atópanse en Massachusetts, Dakota e Wisconsin (EEUU), en Labrador (Canadá), Xapón, Escocia, Finlandia, Noruega e Suecia. En España encóntranse en Miranda (Asturias), Níjar (Almería) e Ojén (Málaga).

A cummingtonita non ten uso comercial, só interese científico e coleccionístico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Klein, Cornelius., 2002, *The Manual of Mineral Science*, 22nd ed., John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25177-1

### Outros artigos 
* Lista de minerais

### Ligazóns externas 
* Datos sobre localización da cummingtonita 
* Sitio web con datos da cummingtonita 
* Galería de minerais con información da cummingtonita 
* Mineral Data Publishing, 2001 PDF 
* Galería de imaxes da cummingtonita en Internet: http://www.mindat.org/gallery.php?min=1170 http://webmineral.com/specimens/picshow.php?id=1675
Dvorana Železnik

O **Železnik Hall** (en serbio: Дворана Железник, *Dvorana Železnik*) é un pavillón de baloncesto situado no barrio de Železnik en Belgrado, Serbia. A cancha é actualmente fogar do KK FMP.

A cancha de baloncesto ten tres niveis e unha área de 4.500 metros cadrados. Con varias estruturas asociadas, representan un complexo deportivo e de negocios moderno. Á parte dunha cancha con capacidade para 3.000 espectadores, hai un bloque de hidromasaxe, un centro especializado en diagnóstico médico e un moderno ximnasio de 200 metros cadrados. O estadio conta con iluminación escénica e altofalantes de 6&nbsp;kW. Tamén unha sala de trofeos, sala de prensa con capacidade para 40 persoas e un hotel cunha superficie de 1.000 metros cadrados para o aloxamento dos xogadores de baloncesto.

## Notas
SPC Vojvodina

O **Spens** ou **SPENS**, oficialmente *Centro de Deportes e Negocios Vojvodina* (en serbio: Спортски и пословни центар "Војводина", *Sportski i poslovni centar "Vojvodina"*, SPC Vojvodina) é un centro multiúsos situado en Novi Sad, voivodina (Serbia). É propiedade da compañía JP "Sportski i poslovni centar Vojvodina".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Novi Sad
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial