Silingos

[miniatura|dereita|Mapa da [Xermania Magna a comezos do século II, incluíndo a localización dos silingos.]]
Os **silingos** ou **silingi **(en latín: *Silingae; en *grego antigo: *Σιλίγγαι* *Silingai-)* foron un pobo xermánico do grupo dos vándalos que se estableceron na Silesia e, posteriormente, na Península Ibérica e na África setentrional.

## Os silingos na Xermania (ante c. 150-406) 
Os silingos son mencionados por vez primeira na *Geographia *de Tolomeo (c. 150), quen os sitúa ao norte dos suevos semnones, na zona da actual Silesia:Á baixo dos *semnones* aséntanse os *silingæ*, e á baixo dos *burguntae* os *lugi omani*, á baixo dos cales os *lugi diduni* até o monte Asciburgius; e á baixo dos *silingæ* os *calucones* e os *camavi* até o monte Melibocus, ó leste deles, preto do río Albis e á riba deles, baixo o monte Asciburgius, os *coroconti* e os *lugi buri* até a cabeceira do río Vistula; e á baixo deles en primeiro lugar os *sidones*, logo os *cotini*, despois os *visburgii* á riba do val Orcynius.Esta localización foi corroborada por numerosas evidencias toponímicas e arqueolóxicas. A abundancia de enterramentos ricos na Silesia dá conta dunha relativa prosperidade económica, que adoita atribuírse ao florecemento do comercio co Imperio Romano. Non obstante, esta actividade comercial deixou paso a unha política exterior agresiva con respecto a Roma. Sen esquecer a súa posible participación nas Guerras Marcomanas (165-189) xunto con outros pobos vándalos, o certo é que no ano 278, os silingos e os burgundios levaron a cabo unha expedición militar conxunta contra o emperador Probo, pero foron derrotados por este preto do río Libus (actualmente Lech). Iniciouse así un período de dependencia do Imperio Romano, no que silingos e burgundios foron obrigados a participar nas campañas de Britania como tropas auxiliares de Roma. Tras participar na invasión da Recia (401), dende o 405 os silingos preparábanse para invadir a Galia xunto con outros pobos xermánicos.

## Os silingos na Galia (406-409) 
O 31 de decembro do 406, os vándalos enfrontáronse aos francos ripuarios, tropas auxiliares do Imperio encargadas de defender a fronteira do Rhin, na batalla de Maguncia, na que resultaron mortos o rei dos asdingos Godexisilio, xunto cuns 20.000 vándalos, aproximadamente. Inda así, coa axuda dos alanos, baixo o mando do rei Respendial, os exércitos invasores derrotaron ós francos ripuarios e conseguiron atravesar o Rhin, penetrando na Galia. Suevos, alanos, burgundios e vándalos asdingos e silingos adicáronse, nos seguintes dous anos e medio, a percorrer e devastar a Galia en expediciós de saqueo, obrigando ás forzas romanas mobilizadas na Britania a volver os seus pasos cara á Galia, para facerlles fronte. En palabras de Xerome de Estridón:Innumerábeis e moi feroces naciós ocuparon tódalas Galias. Todo o que hai entre os Alpes e os Pireneos, todo o comprendido entre o Océano e o Rhin, decastárono o quado, o vándalo, o sármata, os alanos, xépidos, hérulos, saxós, borgoñós, alamás e, ouh infeliz república!, os inimigos panonios. "Assur veu con eles". Maguncia, cidade antano ilustre, foi capturada e destruída; na igrexa, moitos miles de persoas foron degolados. Worms foi arrasada tras un longo asedio; a moi poderosa cidade de Reims, Amiens, Arrás, "os morinos, últimos dos homes", Tournai, Nemetas, Estrasburgo, integradas na Xermania; as provincias de Aquitania, de Novempopulania, a Lugdunense e a Narbonense, coa excepción dalgunhas cidades, están todas asoladas; a esas mesmas cidades, arrodeadas pola guerra, no interior despoboas a fame. Non podo conter as miñas bágoas ó mencionar Tolosa, que debe o ter escapado até agora da ruína ós méritos do seu santo bispo Exuperio. As mesmas Hispanias, onde o perigo é inminente, tremen cada día ó lembrarse da invasión dos cimbrios e todo o que outros teñen padecido padéceno elas constantemente polo temor.As causas desta invasión radican na propia tendencia migratoria dos pobos xermánicos, unida á presión exercida sobre eles por outros pobos coma os godos ou os hunos. Tamén hai que ter en conta a súa oposición antirromana, nun momento de debilidade do Imperio que souberon aproveitar para minar a súa autoridade. Segundo algunhas correntes da historiografía marxista, as invasións xermánicas son unha manifestación da loita de clases, posto que os pobos sometidos e susceptibles de perder a súa liberdade baixo o modo de produción escravista vixente no Imperio Romano, tentarían destruír os mecanismos represivos deste.

## Os silingos na Hispania (409-429) 
### Invasión da Hispania (409-411) 
Entre o 28 de setembro e o 12 de outubro do 409, suevos, alanos e vándalos asdingos e silingos atravesaron os Pirineus, penetrando na Península Ibérica. O cronista Hidacio, se ben non coñece a data exacta, sinala que entraron en terza feira:"*Alani, et Wandali, et Suevi Hispanias ingressi aera CCCCXLVII, alii quarto kalendas, alii tertio idus Octobris memorant die, tertia feria, Honorio VIII et Theodosio Arcadii filio III consulibus.*"Segundo Hidacio, "os bárbaros que entraron na Hispania saqueárona como inimigos", continuando a súa narración cunha apocalíptica descrición dos efectos da invasión, que identifica "coas catro pragas da espada, a fame, a peste e as feras".

Aínda que as causas da invasión tradicionalmente se explican pola necesidade de conseguir novos recursos por parte dos bárbaros, ao teren escoitado estes que Hispania era unha rexión próspera e mui rica, resulta mui probábel que a principal motivación dos bárbaros para atravesar os Pirineus fose unha chamada ás armas do xeneral rebelde Xeroncio, que buscaba reforzos militares para facer fronte ó emperador Constantino III. Nos dous anos seguintes, os pobos invasores saquearon Hispania, ó tempo que mantiñan constantes enfrontamentos bélicos coas forzas leais a Constantino III.

### Asentamento na Bética e reinado de Fredebaldo (411-417) 
Tras este período de saqueo parece seguir un certo proceso de pacificación, no que, segundo Hidacio, Deus inspirou ós bárbaros a que se decidiran a facela paz. No 411, estes realizaron un repartimento das súas áreas de asentamento e influencia na Península Ibérica, de acordo cos rebeldes Xeroncio e Máximo, que controlaban a Tarraconense, dividíndose as restantes provincias do seguinte xeito: a Gallaecia para os suevos (conventos Lucense e Bracarense) e os vándalos asdingos (conventos Asturicense e Clunense), a Lusitania e a Cartaxinense para os alanos e a Bética para os vándalos silingos. Non se coñece o destino posterior de Fredebaldo.

### Unificación cos asdingos e cos alanos e reinado de Gunderico (417-428) 
Tras a desaparición de Fredebaldo no 417, os silingos tomaron como líder ao rei dos asdingos Gunderico, unificándose así nun mesmo reino os dous pobos vándalos da Hispania. No 419, incorporáronse a este reino os alanos, cuxo rei, Átax, morrera en combate contra Walia ese mesmo ano. Así, Gunderico converteuse en *Rex Wandalorum et Alanorum *e estableceuse na Bética. No 422, vándalos e alanos tiveron que facer fronte a un exército romano comandado polo *magister militum *Castino, ó que derrotaron, grazas ó apoio das tropas auxiliares godas, que desertaron das filas romanas. Uns 20.000 soldados romanos morreron na batalla e Castino tivo que retirarse a Tarraco. Segundo Courtois, entre os anos 423 e 424, os vándalos seguían a pugnar polo control da Bética central, pois a poderosa cidade de Córdoba chegou a converterse nun bastión independente importante até a época de Leovixildo. Hai constancia da presenza dalgúns suevos no grupo, coma unha muller denominada "Ermengon suaba", que morreu en África no 474.

## Os silingos na Mauritania (429-534) 
*Ver *A formación e apoxeo do reino vándalo: o reinado de Xenserico e A decadencia do reino vándalo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alanos
* Vándalos
* Asdingos
* Reis dos vándalos e dos alanos
* Fredebaldo