Oberón (lúa)

**Oberón**, tamén designada coma **Urano IV**, é a lúa máis externa das cinco grandes lúas do planeta Urano. É tamén a segunda máis grande e máis masiva das lúas de Urano, así coma a novena lúa máis masiva do Sistema Solar. Foi descuberta por William Herschel no ano 1787, Oberón recibiría máis tarde o seu nome, nome dunha das personaxes da obra William Shakespeare, ''A Midsummer Night's Dream*. Parte da súa órbita descansa dentro da magnetosfera de Urano.

Oberón consiste en partes equitativas de rocha e xeos, e posiblemente poida ter un núcleo de rochas e un manto de xeos diferenciados. Tamén cabe a posibilidade de que exista unha capa de auga líquida entre o manto e o núcleo. A superficie de Oberón é escura e *tinguida* suavemente de vermello, amosase esta chea de cráteres, onde o seu cráter máis grande acada os 210&nbsp;km de diámetro. Oberón posúe tamén un sistema de canons (escarpas) formados coma consecuencia da expansión do seu interior nas primeiras etapas da evolución da lúa. Coma case tódalas lúas de Urano, Oberón formouse probablemente nun disco de acrección que rodeaba ó planeta xusto despois da formación deste.

Ata o 2008, o sistema de Urano só puido ser estudado de preto pola sonda espacial Voyager 2, a cal fotografou Oberón durante o sobrevoo de Urano en xaneiro do 1986. Tomou bastantes imaxes de Oberón, as cales permitiron facer un mapa do 40% da superficie da lúa.

## Descubrimento e nomeamento 
Oberón foi descuberta por William Herschel o 11 de xaneiro de 1787, o mesmo día que descubriu a lúa máis grande de Urano, Titania. Máis tarde informaría do descubrimento doutros catro satélites máis, aínda que hoxe en día pensase que estes catro satélites seguramente foran falsos. Durante os seguintes cincuenta anos, Titania e Oberón non puideron ser vistas por outros instrumentos que non fosen os de William Herschel, aínda que hoxe en día a lúa pode ser vista dende a Terra cun bo telescopio afeccionado. Os nomes dos outros catro grandes satélites de Urano foron suxeridos por John Herschel (fillo de William Herschel) en 1852 a petición de Lassell, quen descubrira outras dúas lúas de Urano, Ariel e Umbriel, o ano anterior.

Oberón foi inicialmente considerada coma "o segundo satélite de Urano", e en 1848 recibiu a designación de **Urano II** por parte de William Lassell, aínda que algunhas veces usaba a numeración de William Herschel (onde Titania e Oberón eran o II e o IV, respectivamente). No ano 1851, Lassell fixo unha numeración con números romanos das lúas baseándose na distancia respecto de Urano, e dende entón Oberón é designada coma **Urano IV**.

## Órbita 
Oberón orbita Urano unha distancia duns 584.000&nbsp;km, sendo a lúa máis afastada de Urano entre as cinco grandes lúas do planeta. A órbita de Oberón ten unha excentricidade pequena e a súa inclinación respecto do ecuador de Urano tamén é pequena. Este feito é importante, xa que os satélites orbitando dentro dunha magnetosfera son golpeados polo plasma magnetosférico, o cal rota solidariamente co planeta. Este bombardeo posiblemente conduza a un escurecemento dos hemisferios alcanzados polo plasma nos satélites que se encontren nesta situación, este fenómeno de escurecemento foi observado en tódalas grandes lúas de Urano excepto Oberón (a órbita da lúa só está parcialmente dentro da magnetosfera de Urano).

## Composición e estrutura interna 
Oberón é a segunda lúa máis grande e masiva das lúas de Urano, e é a novena lúa máis masiva do Sistema Solar. A súa densidade é de 1,63&nbsp;g/cm3, este segundo grupo, as rochas, poderían incluír, a parte das propias rochas, compostos orgánicos. A presenza de auga esta referendada polas obsevacións do espectro infravermello feitas no 2001-2005, as cales revelan a existencia de xeo de auga cristalino na superficie da lúa. O hemisferio de *retagarda* e o hemisferios de *vangarda* son asimétricos: o primeiro é menos *vermello* có segundo, debido a que o hemisferio de *retagarda* contén menos materiais escuros. O *tinguido de vermello* das superficies podería estar debido ó bombardeo por parte de partículas cargadas de enerxía e micrometeoritos o longo de toda a existencia do Sistema Solar. Moitos dos cráteres teñen un sistema de raios, depósitos de xeo relativamente fresco procedentes dos materiais expulsados durante os impactos que formaron os cráteres. o cal pode se-lo pico central dun gran cráter de impacto cun diámetro do redor de 375&nbsp;km.

A xeoloxía de Oberón estivo influenciada por dúas forzas en competencia: a formación de cráteres de impacto e a remodelación endóxena da superficie., a cal ocorreu en dúas fases correspondentes coa formación dos canons vellos e dos máis recentes.

A natureza da zonas escuras, a cales están principalmente no hemisferio de *vangarda* e dentro dos cráteres, non está moi clara. Algúns científicos teorizan o redor da posibilidade de que sexan causa do criovulcanismo, A composición precisa da *subnebulosa'' é descoñecida; pero a densidade relativamente alta das lúas de Urano en comparación coa densidade das lúas de Saturno indica que esa nebulosa primixenia poderían ser relativamente pobre en auga. Despois do remate da fase de formación, a capa interior da superficie arrefriouse, mentres co interior de Titania queceu debido á desintegración de elementos radioactivos presentes nas súas rochas. implicando que a actividade endóxena rematou hai xa miles de millóns de anos. as mellores imaxes da lúa teñen unha resolución do redor de 6&nbsp;km. As imaxes cobren preto do 40% da superficie, pero só o 25% foi fotografada coa resolución necesaria para facer un mapeo xeolóxico. Durante o sobrevoo, o hemisferio sur de Oberón (coma o do resto das outras lúas) estaba apuntando cara ó Sol, así pois o hemisferio norte non puido ser estudado. Ningunha outra sonda espacial (de momento) foi enviada a Urano (e Oberón), e non existen misións en proxecto para visitar este planeta nun futuro a curto prazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* 
*