Laurent Gbagbo

**Laurent Koudou Gbagbo**, nado o 31 de maio de 1945 en Gagnoa, é un político marfilés que foi presidente do seu país entre 2000 e 2010.

## Traxectoria 
### Formación 
Gbagbo naceu na aldea de Mama, preto de Gagnoa. Estudou Historia e comezou a traballar como profesor desa materia, ao tempo que iniciaba as súas actividades de oposición ao réxime ditatorial de Félix Houphouët-Boigny. Prendeuno a policía en marzo de 1971 e permaneceu no cárcere case dous anos, ata xaneiro de 1973. Logo marchou a Francia onde se doutorou en Historia pola Universidade París Diderot. De volta a Costa do Marfil, converteuse no director do Instituto de Historia, Arte, e Arqueoloxía Africana da Universidade de Abixán. En 1982 participou nunha folga de profesorado e participou na creación da Fronte Popular Marfilesa (FPI), feito que o levou de novo ao exilio a Francia. Regresou do exilio en 1988 para asistir ao congreso constituínte do seu partido, do que foi proclamado secretario xeral.

### Inicios políticos 
En 1990 presentouse ás primeiras eleccións multipartidistas do país, como candidato único das forzas da oposición a Houphouët-Boigny. Malia contar co apoio económico do presidente de Burkina Faso, Blaise Compaoré, só obtivo o 18.3% dos votos. Conseguiu, iso si, un escano na Asemblea Nacional, canda outros oito membros do FPI.

Gbagbo fora escollido por Ouragahio, no departamento de Gagnoa e foi voceiro do grupo parlamentario do FPI desde 1990 a 1995. En 1992 foi acusado polo goberno de Boigny de incitación á violencia, e foi xulgado e condenado a prisión, que incluía a despregadura de forzas de pacificación internacionais (fundamentalmente francesas), a creación dun goberno de unidade nacional de carácter neutral, e o continuidade de Gbagbo na presidencia.

### Posguerra 
Logo da sinatura do acordo, presentáronse diversas dificultades para conseguir o seu cumprimento. Como o desarmamento dos rebeldes non se producía, Gbagbo lanzou ataques aéreos contra os rebeldes, e nun deses ataques morreron nove soldados franceses en Bouaké. O goberno marfilés dixo que fora un erro, pero o exército francés respondeu bombardeando as posicións de Gbagbo, o que ocasionou diversos pogroms antigalos en Abixán.

O mandato de Gbagbo remataba en outubro de 2005, pero ante a imposibilidade de celebrar eleccións pediu unha extensión dun ano co arbitrio da Unión Africana. O plan foi aprobado polo Consello de Seguridade das Nacións Unidas. Ao cabo dun ano as condicións seguían sen darse, e Gbagbo solicitou un novo adiamento, neste caso coa clara oposición dos demais partidos e dos rebeldes do norte. A ONU concedeulle o adiamento, en troques de que o primeiro ministro Charles Konan Banny, gozase de maiores poderes. Gbagbo aceptou o acordo de maneira xeral, pero dixo que algúns puntos que violaban a constitución marfilesa non serían de aplicación.

O 4 de marzo de 2007 asinouse un novo tratado de paz entre o goberno e os rebeldes das Forzas Novas de Costa do Marfil en Ouagadougou, e como consecuencia Guillaume Soro, dirixente rebelde, convertíase en primeiro ministro.. O 30 de xullo de 2007 ten lugar unha cerimonia de desarmamento en Boauké onde Soro e Gbagbo queiman simbolicamente un contedor con armas. Durante a cerimonia Gbagbo declarou que a guerra estaba por fin rematada, e que tería que producirse unha rápida convocatoria electoral. En 2008 o FPI elixe de novo a Gbagbo como candidato ás eleccións presidenciais , pero os comicios volven adiarse ata 2010.

### Eleccións de 2010 
Finalmente, en 2010 ten lugar o proceso electoral, e pasan á segunda volta Gbagbo e Alassane Ouattara. O 28 de novembro Ouattara imponse nas urnas cun 54.1% dos votos, pero os resultados non son publicados ata catro días despois. Gbagbo acusa a Ouattara de fraude, mais os observadores internacionais négano. O Tribunal Constitucional decide entón anular os votos de diversos colexios do norte do país onde vencera Ouattara, sinalando que non foran limpos, e sen eses colexios o vencedor era Gbagbo con apenas o 51%. Gbagbo entón decide pechar as fronteiras, declara ilegal a prensa estranxeira e resístese a deixar o poder. Os gobernos internacionais, incluídas a Unión Africana e a CEDEAO, recoñecen a vitoria de Ouattara e solicítanlle a Gbagbo unha transición pacífica. Con todo, os enfrontamentos en diversos puntos do país reábrense de novo o 4 de decembro de 2010, coa ameaza dunha nova guerra civil.

Ouattara pola súa banda tamén se proclama presidente e comeza o seu avance dende as posicións do norte cara a Abixán, a principal cidade do país, onde se refuxia Gbagbo. A finais de marzo as tropas rebeldes cercan a cidade. O 5 de abril de 2011, as axencias de prensa reportaron que Gbagbo estaría negociando a súa rendición. Porén, esta rendición non se produciu, e o 11 de abril foi detido, logo dunha semana de asedio na súa residencia.

En novembro de 2011 o exército ivoriense entregouno ao Tribunal Penal Internacional da Haia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Laurent Gbagbo