Maxim Gorki

miniatura|Fotografía coa autografía de Maxim Gorki.
**Aleksei Maksimovich Peshkov**, (en ), nado en Nizhnii Novgorod o 28 de marzo de 1868 e finado en Moscova o 18 de xuño de 1936, máis coñecido polo seu pseudónimo **Maxim Gorki** (en ), foi un escritor ruso identificado co movemento revolucionario soviético.

## Traxectoria 
Aleksei Peshkov era fillo dun tapiceiro que con moito traballo e esforzo mellorou máis tarde a súa posición social. Gorki empezou desde neno a desempregar oficios variados, ata que decidiu abandonar o fogar paterno para facer a súa vida independentemente. No transcurso de 18 anos, entre 1875 e 1893, o autor traballou como empregado de pintor, axudante de panadeiro, camareiro de barco, empregado de ferrocarrís e mesmo como vendedor de bebidas.

Comezou a utilizar o pseudónimo *Gorki* en 1892, mentres traballaba en Tbilisi para o xornal *Кавказ* (*O Cáucaso*).
 
Toda a experiencia acumulada ó longo desa época enriquecería máis tarde a bagaxe temática do escritor. De feito, as súas vivencias e as das persoas coas que traballou e conviviu deron vida ós relatos das súas obras autobiográficas *Infancia*, *Entre os homes* e *As miñas entrevistas*.

Unha das súas experiencias, a súa permanencia como pasante de avogado, foi a que espertou o seu gusto pola literatura e o seu interese pola cultura. En adiante, a lectura foi actividade crucial nos seus días e máis tarde deu vida ás súas primeiras narracións: *Makar-Tchudra* (1892) ou *Tchelkach* (1895).

## A súa obra 
miniatura|Selo conmemorativo dedicado ó escritor.
A obra de Maxim Gorki medrou axiña. Xa en 1898 reunira a súa produción narrativa en dous volumes. A súa persoa era cada vez máis popular, os seus contos agradaban ó público e a súa fama transcendera as fronteiras para levar o seu nome por toda Europa.

Entón, tamén as súas producións teatrais *Pequenos burgueses* e *Os baixos fondos* acadaron o éxito. Foron levadas a escena en 1902 no Teatro de Artes de Moscova e máis tarde recorreron os mellores escenarios de Europa. Estas obras de teatro empregaron de xeito innovador técnicas naturalistas estruturando unha serie de tramas paralelas nas que practicamente tódolos personaxes tiñan a mesma importancia.

Noutros campos seguiu acadando novos logros. Da narrativa curta pasou á de longo alcance con novelas como “*Varen’ka Olesova*” (1898), *Foma Gordeev* (1899) e *Os tres* (1900).

En San Petersburgo estableceu contacto con destacados marxistas que o motivaron a volver a vista cara aos problemas sociais, convencéndoo da conveniencia do movemento revolucionario. Tamén na súa obra plasmou a súa simpatía con estes ideais, como o amosan os seus dramas *O canto do petrel*, *Os veraneantes*, *Os fillos do sol*, *Os inimigos* ou *Os bárbaros*. Porén, a censura recaeu sobre algúns deles. Foi nomeado membro honorario da Academia Imperial de Ciencias, pero en 1902 foille anulado o posto a causa de diverxencias políticas. Porén, Maxim Gorki non estaba disposto a ceder nos seus ideais e seguiu apoiando á Revolución, o que o levou ó cárcere.

En 1907 mudouse a Capri por severos problemas de saúde, e alí xa nese ano escribiu a súa obra máis popular, *A nai*, na que relata a evolución do pensamento da nai dun obreiro socialista, así como a contorna da Rusia revolucionaria. Na illa italiana estableceu un centro de emigración revolucionaria ata pouco antes de estalar a primeira guerra mundial. Mentres tanto, a súa fama ía en decadencia e el mesmo sufría unha crise de identidade influenciado polas ideas de Tolstoi.

Ó estalar a Revolución rusa en 1917 encontrábase na súa patria, onde traballou activamente no eido cultural ata 1921, cando se traslada a Alemaña, onde permanece tres anos.

Despois estivo en Sorrento, e en 1928 regresa a Rusia, onde empeza a etapa da súa obra na que sustentou o réxime soviético. Maxim Gorki morreu en Moscova o 14 de xuño de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén