open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
A morte de Sócrates

***A morte de Sócrates*** (en ) é unha pintura de 1787 realizada polo francés Jacques-Louis David. O cadro céntrase nun tema clásico como moitas das súas obras desa década, neste caso a historia da execución de Sócrates segundo a contou Platón en *Fedón*.

Foi unha encarga dos irmáns Trudaine e exponse no Metropolitan Museum of Art de Nova York.

## Descrición 
A obra representa a escena da morte do filósofo grego Sócrates, condenado a morrer bebendo cicuta por expresar as súas ideas en contra da crenza nos deuses ancestrais e corromper os mozos atenenses. 

Critón é o discípulo que pon a súa man na coxa do mestre, como tentando facelo desistir da súa decisión. Na parte esquerda, sentado e abatido, atópase Platón, que, segundo el mesmo escribiu en *Fedón*, en realidade non estaba presente ese día por estar enfermo. O carcereiro téndelle a copa de cicuta cun xesto de non querer facelo, sen poder sequera miralo. Domina a escena o propio Sócrates, alzándose de xeito decidido, resolto a tomar o veleno tras pronunciar o seu discurso sobre a inmortalidade da alma.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Bordes, Philippe. “David: Paris and Versailles.” ''The Burlington Magazine' 132, no. 1043 (Feb. 1990): 154–156.
*De Caso, Jacques. “Jacques-Louis David and the Style 'All' antica'.” *The Burlington Magazine* 114, no. 835(Oct.1972):686-690.
*De Nanteuil, Luc. *Jacques-Louis David.* Nova York: Harry N. Abrams, Inc., 1990.
*Lajer-Burcharth, Ewa. *Necklines: The Art of Jacques-Louis David after the Terror.* New Haven: Yale, 1999.
*Maleuvre, Didier. “David Painting Death.” ''Diacritics' 30, no. 3 (Fall 200): 1–27.
*Plato, Eva T. H. Brann, Peter Kalkavage, Eric Salem . *Phaedo*. Focus Publishing/R. Pullins: Bloomington,1998.
*Vidal, Mary. “David among the Moderns: Art, Science, and the Lavoisiers.” *Journal of the History of Ideas*56, no. 4 (Oct. 1995):595–623.

### Ligazóns externas 
**Europe in the age of enlightenment and revolution*
**The Death of Socrates*  on Google Art Project
José Carvajal Pereira

**José Carvajal Pereira**, finado en Vigo o 22 de novembro de 1876, foi un avogado, editor e xornalista galego, cofundador do xornal *Faro de Vigo*.

## Traxectoria 
Fillo de Pedro Carvajal e Francisca Pereira. Fundou con  José María Posada o *Faro de Vigo* en 1853, do que foi o seu primeiro director. Cesou como director en 1861. Foi consignatario de buques no porto de Vigo.

## Vida persoal 
Casou con Rafaela Rivera Sempere, e foi pai de Rafael Carvajal Rivera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Faro de Vigo

### Ligazóns externas 
* "Crónica de un decanato" Faro de Vigo .
Federación Galega de Caixas de Aforro

A **Federación Galega de Caixas de Aforro** foi unha asociación das caixas de aforro domiciliadas en Galicia. Aínda que o seu nome e número de membros foi variando, o seu fin era a representación colectiva e a cooperación entre as entidades adheridas. 
## Historia 
[miniatura|Deseño de 1926 de [Cándido Fernández Mazas para a Caixa de Aforros e Monte de Piedade Municipal de Vigo. ]]
A primeira asociación das caixas de aforro de ámbito galego foi constituída en 1926 co nome de **Federación de Cajas de Ahorro de Galicia**. Tiña como finalidade fomentar a colaboración e axuda mutua entre os membros, dentro do respecto á independencia de cada un. 

En 1924 as caixas de aforro de Guipúscoa, Biscaia, Navarra e Álava formaran a Federación Vasco-Navarra, a primeira asociación desta natureza en España. Seguindo o seu exemplo, a Caixa de Aforros e Monte de Piedade Municipal de Vigo propuxo ó resto de caixas galegas a formación dunha federación. Para isto, convocara unha asemblea rexional en 1925 e unha proposta de estatutos ás súas potenciais socias que foron ratificados o 23 de setembro de 1926, sendo o seu primeiro presidente Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas, alcalde da Coruña e conselleiro da Caixa de Aforros local. Un dos seus primeiros obxectivos foi atender ás colectividades galegas na emigración e conseguir a protección dos seus aforros e editou unha publicación trimestral dende 1927. A Federación incorporouse á Confederación Española de Caixas de Aforro na súa fundación, en 1928. 

A mediados da década de 1930 o órgano de representación da Federación era a Asemblea Xeral onde os votos dependían en función do volume das institucións asociadas. Os acordos tomados na Asemblea Xeral eran de obrigado cumprimento polas caixas de aforro. Ademais, a Asemblea Xeral designaba un Comité Directivo integrado por un presidente, un secretario e dous vogais. 

* Caixa de Aforros e Monte de Piedade da Coruña e Lugo.
* Caixa Xeral de Aforros e Monte de Piedade de Ferrol.
* Caixa de Aforros Provincial de Lugo.
* Caixa de Aforros Provincial de Ourense.
* Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra.
* Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Santiago de Compostela.
* Caixa de Aforros e Monte de Piedade Municipal de Vigo. 

Co desenvolvemento da autonomía política de Galicia, o Parlamento aprobou unha lexislación que afectou ás Caixas de Aforro. Así, a antiga Federación de Caixas de Aforros de Galicia foi reconvertida na Federación Galega de Caixas de Aforro de acordo co título III da Lei 7/1985, do 17 de xullo, de Caixas de Aforro galegas. A resolución dos recursos de inconstitucionalidade do Tribunal Constitucional sobre esta lei, fixo que o Parlamento aprobase a Lei 4/1996, do 31 de maio, de caixas de aforros de Galicia, que no seu título VI abordaba as competencias e organización da Federación.

## Notas
Ken Sugimori

é un deseñador e director de videoxogos, ilustrador e artista manga xaponés. É coñecido por ser o principal deseñador de personaxes e director de arte da franquía *Pokémon*. Sugimori tamén está acreditado como director de arte doutros títulos, incluíndo *Pulseman*. Sugimori debuxou e finalizou os 151 Pokémon orixinais. Tamén traballou en varios dos filmes de *Pokémon*, coleccións de cartas e outros xogos como a serie *Super Smash Bros.*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog de Sugimori  
* Conta de Twitter de Sugimori
Trofeo Teresa Herrera 1975

O **Trofeo Teresa Herrera de 1975** foi a 30ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 8 e o 10 de agosto de 1975. O campión foi por segundo ano consecutivo o Peñarol, que derrotou na quenda de penaltis da final ao Cruzeiro brasileiro.

O Peñarol eliminou ao Atlético de Madrid na primeira eliminatoria, mentres que na segunda o Cruzeiro goleou por 3-0 ao Stoke City inglés. O Atlético obtivo o terceiro posto final tras derrotar na quenda de penaltis ao Stoke City, despois de que o partido rematase con empate a cero goles. A final entre o Peñarol e o Cruzeiro, decidida a favor dos uruguaios nos penaltis despois de rematar con empate a tres goles, foi considerada unha das mellores finais da historia do torneo.

O brasileiro Nelinho levou o premio ao mellor xogador do torneo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Junichi Masuda

, nado en Iocoama o 12 de xaneiro de 1968, é un compositor de música para videoxogos, director, deseñador, produtor, cantante, programador e trombonista xaponés. É especialmente coñecido polo seu traballo na franquía *Pokémon*. É membro da mesa de dirección de Game Freak e é membro da compañía dende 1989, cando a fundou xunto con Satoshi Tajiri e Ken Sugimori.

Co desenvolvemento de novos videoxogos de *Pokémon*, Masuda tomou diferentes roles nos proxectos. Comezou a producir e dirixir xogos, comezando con *Pokémon Ruby* e *Sapphire*, e fíxose responsable de aprobar os novos modelos de personaxes. O seu estilo busca manter os videoxogos accesibles ó tempo que engade novos niveis de complexidade. As súas obras musicais están inspiradas na obra de célebres compositores como Dmitrii Shostakovich, e usou a serie *Super Mario* como exemplo dunha boa composición de banda sonora para videoxogos.

## Notas
Euritión (centauro de Fóloe)

Na mitoloxía grega, **Euritón** foi un centauro que atacou a Heracles e tivo que fuxir ante as frechas deste.

Heracles, para expiar o asasinato dos fillos, acto cometido nun acceso de loucura enviado por Hera, tivo que realizar os doce traballos que lle encomendara Euristeo. O terceiro foi capturar vivo ó Xabaril de Erimanto. 

No camiño cara ao lugar onde se agochaba este animal, Heracles parou na casa do centauro Folo, amigo seu e, xunto a Quirón, os dous únicos centauros sabios e rectos, mentres que o resto deles eran personaxes salvaxes, luxuriosos, violentos cando estaban borrachos, como resultaba habitual neles. Folo deu de comer a Heracles e abriu unha cántara de viño. Ó recendo do viño chegaron axiña numerosos centauros, e Heracles enfrontouse a eles con tizóns acesos e coas súas frechas velenosas. Matou a varios e os outros fuxiron en todas direccións. Un deles, Euritión, foise refuxiar en Fóloe, na Arcadia.

Neste enfrontamento, unha das frechas feriu -accidentalmente- ó centauro Quirón nun xeonllo, provocándolle a morte. Ademais, mentres Heracles perseguía ós centauros, Folo sacoulle unha frecha a un dos cadáveres, asombrado de que puidera matar a seres tan grandes sendo unha cousa tan pequena. Ó manipulala caeulle das mans e foi caerlle nun pé, e morreu de socate.

### Bibliografía 
* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017, 517.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Sergei Revin

**Sergei Nikolaievich Revin**, nado en Moscova o 12 de xaneiro de 196, é un cosmonauta ruso que formou parte da misión Soiuz TMA-04M e foi membro das expedicións 31 e 32 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Revin graduouse en como enxeñeiro e físico polo Instituto de Enxeñaría Electrónica de Moscova. Foi seleccionado como cosmonauta por NPO Energia en abril de 1996. Adestrou entre 1996 e 1998, participando despois na misión Soiuz TMA-04M e sendo membro das expedicións 31 e 32 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 124,99 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TMA-04M
*Expedición 31
*Expedición 32
*Estación Espacial Internacional
José David Pita

**José David Pita Breijo**, nado en Ferrol en 1982, é un político galego do PSdeG.
## Traxectoria 
Licenciouse en administración e dirección de empresas pola Universidade da Coruña en 2006. Traballou como secretario da confraría de pescadores de Barallobre (Fene) dende 2013. Militantes socialista e responsable de políticas municipais na executiva local, á morte do candidato socialista á alcaldía naronesa, Octavio Dopico, a pouco das eleccións municipais de 2019 a executiva galega do partido elixiuno para encabezar a lista do PSdeG-PSOE ao concello. Nas eleccións a candidatura que lideraba logrou tres concelleiros, aumentando un o número de edís, e chegou a un acordo con TEGA para a formación dun goberno bipartito e Pita converteuse en segundo tenente de alcalde  e concelleiro de promoción económica.

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1974

O **Trofeo Teresa Herrera de 1974** foi a 29ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1974. O campión foi o Peñarol, que derrotou na final por 3-2 ao Borussia Mönchengladbach.

O uruguaio Fernando Morena, de Peñarol, foi elixido mellor xogador do torneo. Pola súa banda, Jupp Heynckes recibiu o Trofeo Fundador Domecq como máximo goleador.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Detección de obxectos

A **detección de obxectos** é unha tecnoloxía informática relacionada coa visión artificial, intelixencia artificial e procesamento de imaxes que tenta detectar casos de obxectos semánticos dunha determinada clase (como humanos, edificios ou coches) en vídeos e imaxes dixitais . As áreas de detección de obxectos mellor desenvolvidas inclúen a detección de rostros e a detección de persoas. A detección de obxectos ten aplicacións en moitas áreas da visión por máquina, incluíndo a recuperación de imaxes e a videovixilancia.

## Beneficios da detección de obxectos 
Esta tecnoloxía ten o poder de clasificar só un ou varios obxectos dunha imaxe dixital á vez.

As capacidades de detección de obxectos son un elemento clave na construción de robots capaces de desenvolver tarefas útiles en ambientes humanos xenéricos e non preparados. Utilízanse amplamente en tarefas de visión por ordenador como anotacións de imaxes, recoñecemento de actividade, detección de rostros, recoñecemento de rostros, co-segmentación de obxectos de vídeo e moito máis . Tamén se usa para rastrexar obxectos, por exemplo rastrexar unha pelota durante un partido de fútbol, rastrexar o movemento dun bate de crícket ou rastrexar unha persoa nun vídeo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Robótica

### Ligazóns externas 
* Computer vision
Euritión (centauro de Óleno)

miniatura|300px|Euritión raptando a Deianira (Anónimo, c. 1600, Museo de Historia da Arte, Viena)

Na mitoloxía grega **Euritión** era un centauro que Heracles matou por intentar casar á forza coa filla do rei de Óleno.

Heracles, para expiar o asasinato dos fillos, acto cometido por Heracles nun acceso de loucura enviado por Hera, tivo que realizar os doce traballos que lle encomendara Euristeo. O sexto foi limpar nun só días as cortes do gando do rei Auxías, que nunca foran limpadas. 

Realizado con éxito este traballo, Auxías negouse a pagarlle o prometido e expulsouno do reino, e Heracles tivo que marchar . Foi dar a Óleno, onda o seu amigo Dexámeno, rei da cidade, e topouse con que a filla deste, Mnesímaca , ía ser desposada pola forza co centauro Euritión, cando previamente Dexámeno prometéralla a man da filla a Heracles. Dexámeno pediulle axuda e Heracles matou a Euritión cando ía buscar á noiva.

Segundo Hixino, a filla de Dexámeno era Deianira coa que finalmente casaría Heracles , pero máis adiante describe a Deianira como filla de Eneo , tal como fan as outras fontes mitográficas. 

Grimal tamén recolle esta variante, situada na corte de Eneo, e lembra a similitude da loita de Heracles e Euritión coa loita contra Aqueloo, neste caso, si, pola man de Deianira.

## Notas 
### Bibliografía 
* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017.
* GRAVES, Robert: *Los mitos griegos*, Ed. Gredos, 1ª ed. 2019, 521.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016, II, 5, 5 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Gumersindo Pereira Nouche

**Gumersindo Pereira Nouche**, nado en Nemenzo de Arriba (Nemenzo, Concello da Enfesta) cara a 1892 e finado na Coruña o 25 de abril de 1939, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba. Retornou a principios dos anos vinte e fixou a súa residencia na Coruña. Foi empresario cinematográfico, xestionou o cine Rosalía da Coruña e outras salas como Salón Doré, Salón Victoria, Ideal Cinema e Cine Monelos. Fora da Coruña foi empresario do Cine Rialto do Burgo (Culleredo), o Salón Troche de Ordes e o Cine Capitol de Santa Cruz (Oleiros). Tamén foi dono do Gran Café-Bar Central da Coruña. Foi membro da Irmandade da Fala da Coruña e formou parte da Xunta Directiva do coro coruñés Cántigas da Terra. Pertenceu á loxa masónica coruñesa Pensamiento y Acción nº 11. Foi socio do Casino Republicano da Coruña e do Centro de Estudios Sociales Germinal. Afiliouse a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 non chegou a ser detido.

## Vida persoal 
Casou con María Luisa Ruíz Carreras e foi pai de Luis, Gumersindo, María Esther e Berta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un home das irmandades da fala: Gumersindo Pereira Nouche (I) 
* Un home das irmandades da fala: Gumersindo Pereira Nouche (II)
Igrexa vella de Tampere

A **igrexa vella de Tampere** (en finés *Tampereen Vanha kirkko*) é un templo evanxélico luterano da cidade de Tampere, Finlandia. Está situada no centro da cidade, na praza de Keskustori, á beira do Tammerkoski. Trátase do edificio máis antigo conservado no centro de Tampere, mentres que o campanario situado ao seu carón é o segundo máis antigo.

A igrexa vella é a casa da congregación sueca de Tampere, así como o principal lugar de culto para a comunidade inmigrante da cidade, ofrecendo servizos relixiosos en inglés todos os domingos. A igrexa, de pequenas dimensións, ten capacidade para 310 persoas.

## Historia 
miniatura|Interior da igrexa co retablo de Ekman e o púlpito de Engel.
A igrexa vella foi deseñada por Charles Bassi en 1821, e a súa construción finalizou en 1824 e consagrada o 11 de abril de 1825. Se ben a actual igrexa é de madeira, o proxecto estivo precedido por un ambicioso plano para a construción dunha igrexa de pedra. En 1847 a igrexa foi ampliada baixo a dirección do arquitecto E.J. Wennerqvist.

O retablo de Xetsemaní, obra de Robert Wilhelm Ekman, data de 1831, mentres que o púlpito de estilo imperio de 1831, foi deseñado Aleksander Engel.

A igrexa foi renovada en varias ocasións, a última delas no ano 2000. A principal restauración que se levou a cabo tivo lugar entre 1953 e 1954, cando foi restaurada a case o seu aspecto orixinal segundo o plano de restauración de Nils Erik Wickberg.

## Campanario 
miniatura|Campanario da igrexa.
Ao carón da igrexa atópase o campanario obra Carl Ludvig Engel, construído en 1828 ao final da rea principal da cidade, Kauppakatu. O reloxo da torre data de 1835

## Características 
Trátase dunha das primeiras igrexas de madeira neoclásicas con planta de cruz de Finlandia. O edificio é unha cruz de brazos desiguais, onde a sacristía se encontra no brazo oriental da cruz. Pode considerarse que no seu tipo, a igrexa é unha forma intermedia entre a cruz e a igrexa longa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Tampere Seurakunta  
* Información sobre a igrexa vella de Tampere
Carolina Darias

**Carolina Darias San Sebastián**, nada nas Palmas de Gran Canaria o 25 de novembro de 1965, é unha funcionaria de carreira e política canaria do Partido Socialista Obrero Español, ministra do Goberno de España.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito pola Universidade de La Laguna. É funcionaria do Goberno das Canarias e está afiliada ao Partido Socialista das Canarias desde 1996.

Foi concelleira das Palmas de Gran Canaria de 1999 a 2004, Subdelegada do Goberno na Provincia das Palmas de 2004 a 2007, deputada no Parlamento das Canarias de 2007 a 2008, Delegada do Goberno nas Canarias de 2008 a 2011, conselleira do Cabido de Gran Canaria de 2011 a 2015, Presidenta do Parlamento das Canarias de 2015 a 2019 (sendo a primeira muller na historia dese cargo) e Conselleira do Goberno Canario de 2019 a 2020.

Foi Ministra de Política Territorial e Función Pública da XIV Lexislatura de España de 2020 a 2021. En xaneiro de 2021 mudou a carteira pola de Sanidade en  substitución de Salvador Illa.

## Notas
Antonio Domínguez Lamela

**Antonio Domínguez Lamela**, finado en Palma Soriano (Cuba) o 23 de decembro de 1954, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Emigrou a Cuba, onde foi director e propietario da Central Eléctrica de Palma Soriano. Retornou á Coruña en 1924 e foi promotor urbanístico. Era o propietario do edificio das oficinas da Electra Popular Coruñesa, da que foi vogal do consello de Administración. Foi vicepresidente da xunta directiva da Cámara Oficial da Propiedade Urbana en marzo de 1936. Foi socio do Casino Republicano da Coruña e un dos fundadores da Alianza Republicana en maio de 1931, da que formou parte da primeira directiva. Afiliouse a Partido Radical e formou parte da xunta municipal da Coruña dende 1931. Foi membro do Consello da Agrupación a la Tercera República en abril de 1933. Integrouse no Partido Republicano Radical-Demócrata constituído en xuño de 1934 e foi vogal vocal da directiva, e en agosto de 1935 pasou a ser vogal da directiva de Unión Republicana. Afiliouse á masonería en Cuba e ao retorno exerceu de Segundo Venerable e vicepresidente da loxa Pensamiento y Acción.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de masón e detido pola Policía e a milicia dos Caballeros de La Coruña a noite do 24 de agosto, pasando a arresto domiciliario o 29. Fixo unha doazón de 500 pesetas para que o autorizasen a saír de España, pero non foi suficiente. O 7 de outubro foi sancionado con 2500 pesetas. Nese mes puido exiliarse en Cuba. Sufriu expediente de responsabilidades políticas en 1941 e foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo.

## Vida persoal 
Casou en Cuba e foi pai de Jaime, Blanca e Dulce María Domínguez Catá.

## Notas
Affonso Reidy

[miniatura|Vista do [Museo de Arte Moderna de Río de Xaneiro, proxecto de Affonso Reidy.]]
**Affonso Eduardo Reidy**, nado en París o 26 de outubro de 1909 e finado en Río de Xaneiro o 10 de agosto de 1964, foi un arquitecto francés que se viviu no Brasil. Reidy formou parte dunha xeración de arquitectos liderados por Lúcio Costa, que modificaron e modernizaron a arquitectura brasileira. Dita renovación é denominada o "período heroico", e tivo un grande impacto na arquitectura contemporánea brasileira.
## Traxectoria
Reidy foi un dos arquitectos que desenvolveu o proxecto do albergue de Boa Vontade. Foi arquitecto xefe de Río de Xaneiro, e baixo a súa dirección en 1932, realizouse o desmonte do morro Santo Antonio. Entre as súas obras cóntanse o enterramento da avenida Beira-Mar, o túnel Rio-Comprido-Lagoa, o Museo de Arte Moderna e o edificio da policía municipal.

Traballou como profesor de urbanismo na Facultade Nacional de Arquitectura. En 1954 proxecta o Museo de Arte Moderna de Río de Xaneiro, obra de concepción estrutural vangardista.

## Recoñecementos
Primeiro premio da exposición da Primeira Bienal de São Paulo. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* BRUAND, Yves; *Arquitetura contemporânea no Brasil*; São Paulo: Editora Perspectiva, 2002, ISBN 85-273-0114-8
* "" *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft .
### Ligazóns externas 
* 
* Vitruvius - *The importance of being reidy*
* Affonso Reidy na base de datos archINFORM
Alegría (flamenco)

miniatura|dereita|Cádiz.
As **alegrías** son un pau flamenco que forma parte do grupo das cantiñas, que son os castes de Cádiz por excelencia.

## Estrutura 
A copla ou estrofa das alegrías adoita ser de catro versos octosílabos ou ser a estrofa que recibe este mesmo nome: alegría. A súa melodía é de carácter festivo e incita ao baile. O seu ritmo está condicionado pola métrica do compás da soleá, pero diferénciase dela en que o seu *tempo* é moito máis rápido.

## Orixe 
Parece que a alegría deriva da xota navarro-aragonesa, que enraizou en Cádiz durante a ocupación francesa e a celebración das Cortes de Cádiz. Por iso as súas letras clásicas conteñen tantas referencias á Virxe do Pilar, o río Ebro e Navarra.

Un exemplo é *Yo le di un* *duro* *al barquero*, que cantaba La Niña de los Peines e que gravou Estrella Morente no seu disco *Mi cante y un poema*, co título *Coquinas*.

: Yo le di un duro al barquero
: por pasar el Ebro a verte
:Los amores de Navarro
: son caros pero son buenos.

Crese que foi Enrique Butrón quen fixou o estilo flamenco actual das alegrías e Ignacio Espeleta quen introduciu o característico “tiriti, tran, tran...”. Algúns dos intérpretes máis coñecidos das alegrías son Enrique el Mellizo, Chato de la Isla, Pinini, Pericón de Cádiz, Aurelio Sellés, La Perla de Cádiz, Chano Lobato e El Folli.

## Vestiario 
As bailaoras levan un vestido longo até o nocello con voados na parte de abaixo, adornados con cintas ou encaixes. As mangas poden ser longas ou curtas, con pregues ou con voados. Locen as bailaoras fermosas mantillas con bordados de flores e longos flocos. Completan a súa vestimenta con flores, peites, pendentes de coral e zapatos de tacón. Tamén é común o uso do traxe de flamenca.

## Conservación 
En Cádiz celébrase anualmente o Concurso Nacional de Alegrías.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sobre las alegrías en el primero de los apartados dedicados a los palos flamencos no sitio web «Serranía de Ronda».
* Sobre las alegrías en *El flamenco de la A a la Z,* do sitio web de Radiolé.
* *Las alegrías en la guitarra*, 20x20px emisión do 15 de nov. do 2011 do programa de Radio Clásica *Nuestro flamenco*, con José María Velázquez-Gaztelu: exemplos de Rafael Andújar e Paco Serrano.
* *El toque de las alegrías en los grandes*, 20x20px emisión do 27 de xuño do 2013 de *Nuestro flamenco*: exemplos de Montoya, Víctor Monge ("Serranito"), Paco de Lucía e Antonio Rey.&nbsp;
Un cuento de Navidad para Le Barroux

***Un cuento de Navidad para Le Barroux*** é un conto da escritora estradense Natalia Sanmartín Fenollera, escrito a petición da abadía beneditina de Notre-Dame de l'Annonciation du Barroux (Vaucluse, Francia), para lelo no refectorio por Nadal.​​ Publicado pola Editorial Planeta en 2020, a historia ten ilustracións de Michaela Harrison.​

## Argumento 
A obra narra a historia dun neno orfo que, despois da morte da súa nai, lle pregunta diariamente a deus se todo o que esta lle ensinara sobre el é verdade. Durante tres anos, o neno pide fronte á estatua da Virxe María baixo a abeleira do seu xardín, que deus lle envíe sinais dende o ceo.​ É un relato sobre a beleza e o misterio do Nadal.​

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Un cuento de Navidad para Le Barroux* na páxina web da Editorial Planeta .
Rhyolite

miniatura|250px|Esquema dun satélite Rhyolite interceptando emisións de microondas tal como se describe no libro de James Bamfords *The Shadow Factory*.
**Rhyolite** (significando *riolita*), denominados máis tarde **Aquacade** e tamén coñecidos baixo a denominación **Programa 720** e **Programa 472**, foi unha serie de satélites de intelixencia dos Estados Unidos de América para a detección de sinais electromagnéticas.

## Características
Os satélites Rhyolite, renomeados como Aquacade cando o seu nome orixinal se fixo público, eran satélites de intelixencia para a detección de sinais electrónicas desde a órbita xeoestacionaria. O seu obxectivo principal era recoller telemetría de mísiles soviéticos e chineses. Lanzáronse catro satélites Rhyolite entre 1970 e 1978, todos a bordo de foguetes Atlas-SLV3A Agena-D. Eran fabricados por TRW, tiñan unha masa de 700 kg e unha antena despregable de entre 20 e 23 m de diámetro. Foron substituídos polos satélites da serie Magnum.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas-SLV3A Agena-D
*Magnum (satélites)
Piano eléctrico

O **piano eléctrico** (**E-Piano** ou **EP**, sigla utilizada nos teclados modernos) é unha modalidade de piano que, como di o nome, é eléctrico. Acadou gran popularidade durante as décadas de 1960 e 1970. Por seren máis lixeiros e portátiles, empregáronse tanto na substitución do piano común como na utilización do piano en escolas por poderen ser empregados con altofalantes.

## Historia 
Os primeiros pianos eléctricos foron producidos na década de 1920. O Neo-Bechstein electric grand piano, de 1929, foi o primeiro que se deseñou. O piano eléctrico Vierlang-Forster foi presentado en 1937. O piano eléctrico de RCA Storytone foi construído en 1939 coa participación de Story & Clark e RCA. Foi deseñado polo deseñador industrial estadounidense John Vassos e foi presentado por primeira vez na Feira Mundial de 1939.

Eses tipos de piano deixaron de se producir; os últimos que foron fabricados construíronse a mediados da década de 1980.

Moitos artistas pop famosos utilizaron pianos eléctricos, como é o caso The Beatles ("Get Back", por Billy Preston), Pink Floyd ("Sheep"), Billy Joel ("Just The Way You Are"), Stevie Wonder ("You Are the Sunshine Of My Life") e Radiohead ("Everything in Its Right Place" e "Morning Bell") entre outros. Nestas cancións, os artistas empregaron o piano eléctrico da marca Fender Rhodes.

## Funcionamento 
miniatura|dereita|250px|Piano eléctrico Wurlitzer, modelo 200A
Diferente do piano dixital (ou piano electrónico), cun son producido de forma dixital, o piano eléctrico ten o seu son producido de forma electroacústica. O son prodúcese mecanicamente e os seus sons transfórmanse en sinais eléctricos. Segundo o tipo de fonocaptadores utilizados, os pianos eléctricos poden ser electroestáticos (o modelo CP-70 de Yamaha, Wurlitzer) ou electromagnéticos (*Neo-Bechstein electric grand piano*, os pianos eléctricos de Rhodes). Ademais, conforme a maneira como o son se produce, poden ser cordas percutidas (*Neo-Bechstein electric grand piano*, CP-70 de Yamaha), láminas ou barras metálicas percutidas (pianos eléctricos Wurlitzer, pianos eléctricos Rhodes), ou mesmo láminas metálicas beliscadas (o modelo Pianet de Hohner). A empresa RMI tamén fabricou un modelo salientábel, o 368x Electra Piano, combinando clavicémbalo e piano eléctrico.

## Técnicas e estilos 
Como no caso da guitarra e a guitarra eléctrica, o son do piano eléctrico difire moito do piano acústico, e o piano eléctrico emprégrano moitas veces os artistas para crear un son orixinal, auténtico, ademais de ser máis portátil.

## Outros instrumentos 
Algúns instrumentos electroacústicos están relacionados co piano eléctrico, por se trataren tamén de instrumentos con teclas. No entanto, o obxectivo da súa creación foi o de substituír outros instrumentos:
* Clavicordios eléctricos: o modelo Clavinet de Hohner
* Clavicémbalos eléctricos: o modelo Cembalet de Hohner, o *Combo Harpsichord* da Baldwin

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Simons Hall of Electric Pianos
Paul W. Richards

**Paul William Richards**, nado en Scranton, Pensilvania, o 20 de maio de 1964, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-102.

## Traxectoria
Richards graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade Drexel en 1987 e é máster na mesma materia pola Universidade de Maryland en 1991.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando na misión STS-102 e pasando un total de 12,83 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-102
Carlos Holmes Trujillo

**Carlos Holmes Trujillo García**, nado en Cartago o 4 de decembro de 1951 e finado en Bogotá o 26 de xaneiro de 2021, foi un avogado, escritor e político colombiano. Durante a súa carreira política foi alcalde de Santiago de Cali, Constituínte de 1991, diplomático, así como ministro do Interior, de Educación, de Relacións Exteriores e de Defensa en diferentes gobernos. Durante o mandato de Álvaro Uribe foi designado como Xefe da Misión de Colombia ante a Unión Europea.

## Traxectoria 
Exerceu como profesor universitario da Universidade do Rosario e foi columnista en diversos medios nacionais. Foi precandidato á presidencia para as eleccións de 2018 polo partido Centro Democrático. Foi o ministro de Relacións Exteriores designado polo presidente Iván Duque para o período 2018-2019.

Foi designado polo Goberno de Colombia como ministro de Defensa o 12 de novembro de 2019 trala renuncia do titular Guillermo Botero, o 6 do mesmo mes.

O 26 de xaneiro de 2021 finou por mor dunha pneumonía derivada de complicacións pola COVID-19 no Hospital Militar Central de Bogotá.

## Publicacións 
Foi autor das obras: 
* *El compromiso*
* *El voto programático*
* *Al oído de Uribe: Cómo iniciar un nuevo proceso de paz en Colombia* (editor)

## Notas
Richard N. Richards

**Richard Noel "Dick" Richards**, nado en Key West, Florida, o 24 de agosto de 1946, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-28, STS-41, STS-50 e STS-64.

## Traxectoria
Richard graduouse en enxeñaría química pola Universidade de Missouri en 1969 e é máster en sistemas aeronáuticos pola Universidade do Oeste de Florida en 1970.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-28, STS-41, STS-50 e STS-64 e pasando un total de 33,90 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-28
*STS-41
*STS-50
*STS-64
RL-10A-3

**RL-10A-3** é a designación dun tipo de motor foguete utilizado en varias etapas Centaur como última etapa de varios foguetes.

## Características 
Os motores RL-10A-3 eran fabricados pola empresa Pratt and Whitney e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. Tiñan un pulo de 65,60 kN e usábanse en varias etapas Centaur nos foguetes Atlas Centaur LV-3C, Titan III, Atlas Centaur D, Saturno IB-A e Saturno IB-CE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RL-10A-1
*RL-10A-3A
*RL-10A-4
*RL-10A-4-1
*RL-10A-4-2
*RL-10A-5
*RL-10B-2
Stephen Robinson

**Stephen Kern Robinson**, nado en Sacramento, California, o 26 de outubro de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-85, STS-95, STS-114 e STS-130.

## Traxectoria
Robinson graduouse en enxeñaría mecánica e enxeñaría aeronáutica pola Universidade de California en Davis en 1978 e é máster en enxeñaría mecánica pola Universidade Stanford en 1985. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica pola Universidade Stanford en 1990.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-85, STS-95, STS-114 e STS-130 e pasando un total de 48,41 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-85
*STS-95
*STS-114
*STS-130
Luís Mariño

**Luís Mariño Pampín**, nado en Santiago de Compostela o 29 de agosto de 1941 e finado na mesma cidade o 22 de maio de 1999, foi un escritor, xornalista e editor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía e Dereito. Activista cultural na Compostela de maio do 68, colaborou co Cine-Club da Asociación Fotográfica Compostelana (AFC). A comezos dos anos setenta dirixiu en Ourense a libraría do periódico *La Región*. Dende 1973 foi responsable de comunicación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia. A finais dos anos setenta fundou con Carlos Delgado Edicións do Cerne, que abandonou en 1981 para incorporarse a Edicións Xerais de Galicia como adxunto á dirección, pasando en 1983 a director xeral, cargo no que permaneceu até o seu cesamento en maio de 1988. Creou os premios Xerais e Merlín. Dende 1990 traballou na Televisión de Galicia dirixindo o magacine cultural "Etcétera", no que tamén foi entrevistador e moderador, e entre 1992 e 1995 dirixiu e presentou "Moderato Cantabile". Escribiu artigos sobre arte, edición, literatura e música.

## Recoñecementos 
* Premio do Patronato Rosalía de Castro ao mellor libro editado en Galicia pola obra completa de Fermín Bouza Brey (1980).
* Premio Santiago de TVE á mellor labor cultural realizada en Galicia (1986).
* Premio Atlántida de Barcelona ao mellor programa cultural das televisións de España (1992).
* Premio Galicia de Comunicación á mellor labor desenvolvida en televisión (1992).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GARCÍA MARTÍNEZ, Pablo (2020). «Semblanza de Luis Mariño Pampín (Santiago de Compostela, 1941-1999)», Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes - Portal Editores y Editoriales Iberoamericanos (siglos XIX-XXI) - EDI-RED.

### Ligazóns externas 
* Ficha en AVG
RL-10

[miniatura|250px|Un RL-10B-2 usado na segunda etapa dos fogutes [Delta IV.]]
**RL-10** é toda unha familia de motores foguete dos Estados Unidos.

## Características 
A familia de motores RL-10 está composta por varios modelos fabricados por Pratt and Whitney e alimentados por osíxeno líquido e hidróxeno líquido. O primeiro modelo dun RL-10 voou en 1961. Foron orixinalmente creados para o seu uso na etapa Centaur dos foguetes Atlas. Deseñouse unha variante con impulso variable para o seu uso no módulo de aluaxe do proxecto Apollo que finalmente non foi usada. Outra versión foi usada no fogute experimental dunha soa etapa DC-X e outras versións foron creadas para o seu uso nos diferentes modelos dos foguetes Atlas e Delta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RL-10A-1
*RL-10A-3
*RL-10A-3A
*RL-10A-4
*RL-10A-4-1
*RL-10A-4-2
*RL-10A-5
*RL-10B-2
Euritión (centauro de Hipodamía)

miniatura|300px|O centauro Euritión intenta raptar a Hipodamia mentres Pirítoo (á esquerda) e Teseo (á dereita) a defenden (detalle dunha crátera de figuras vermellas, c. 350-340 a.C., Museo Británico)

**Euritión** (ou Éurito) foi un centauro que intentou violar e raptar a Hipodamía e resultou morto a mans de Teseo

Pirítoo e Hipodamía celebraron a súa voda e invitaron, entre outros, ós centauros, cos que ela tiña unha relación de parentesco. Os centauros (disque por non estar afeitos ó viño sen augar) terminaron emborrachándose  e atacando á noiva e ós invitados. Euritión encabecou a liorta arrastrando a Hipodamía dos cabelos, mentres que o resto dos centauros se abalanzaron sobre as outras invitadas e mesmo sobre os homes mozos presentes. 

miniatura|250px|esquerda|Os centauros chegan con presentes á voda de Hipodamía

Os compatriotas de Pirítoo, os lapitas, ós que se uniu Teseo, amigo de Pirítoo, saíron en defensa das súas mulleres e comezaron unha forte loita contra os centauros (loita coñecida como Centauromaquia), que rematou coa morte de moitos deles e a fuxida do resto.

## Notas
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* OVIDIO: *Metamorfosis*. Tradución de Antonio Ramírez de Verger. Alianza Editorial 3ª ed. 2015, 2ª reimp. 2017, 210-458 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Trofeo Teresa Herrera 1977

O **Trofeo Teresa Herrera de 1977** foi a 32ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 5 e o 7 de agosto de 1977. O campión foi o Fluminense, que derrotou na final ao Dukla Praha checoslovaco, logrando o seu primeiro e único título. O antigo porteiro do Deportivo da Coruña, Xoán Acuña, realizou o saque de honra. Juanito, do Real Madrid, foi elixido mellor xogador do torneo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Oficina Nacional de Impresión (Xapón)

A **Oficina Nacional de Impresión** (en xaponés: 国立印刷局, *Kokuritsu Insatsu-kyoku* –NPB–) é un organismo autónomo de titularidade pública dependente do Goberno xaponés, responsable da produción do papel moeda circulante no Xapón, así como doutros produtos como os selos postais e o boletín oficial do Estado xaponés.

## Historia 
O 27 de xullo de 1871 creouse a Oficina de Papel Moeda (紙幣司, *shiheishi*) baixo a administración do Ministerio de Facenda. No entanto, a fabricación de billetes encargóuselle aos Estados Unidos, xa que naquel momento o Xapón carecía das instalacións e dos equipamentos necesarios para a produción nacional. A misión da Oficina de Papel Moeda limitábase, xa que logo, ao control dos bancos privados do país e á xestión das emisións e do cambio de billetes.

En xaneiro de 1872 a Oficina de Papel Moeda asumiu a encomenda da fabricación de billetes, así como da produción do papel e diversos labores de impresión, entre os que cómpre salientar a produción de selos postais, títulos financeiros, pasaportes e impresión tipográfica. O primeiro billete xaponés producido pola Oficina de Papel Moeda foi o dun ien datado o 15 de outubro de 1877.

### Plantas 
[miniatura|190x190px|[Pasaporte xaponés, producido pola **Oficina Nacional de Impresión**.]]
A Oficina Nacional de Impresión ten varias plantas de produción. A establecida en Toranomon é a responsable da impresión do boletín oficial e doutras publicacións gobernamentais. Na de Takinogawa fabrícase o papel moeda, títulos financeiros, bonos públicos e papel timbrado, e nas de Odawara, Shizuoka e Hikone tamén se producen billetes. Na planta de Ōji imprímense os selos postais. Pola súa banda, nas plantas de Odawara e de Okayama prodúcese o papel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa da Moeda do Xapón
* Ien
* Museo da Moeda do Banco do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web da Oficina Nacional de Impresión *(versión en inglés)*
* Sitio web da Casa da Moeda do Xapón *(versión en inglés)*
Willi Krakau

**Willi Krakau** (4 de decembro de 1911, Felgeleben (agora Schönebeck) - 26 de abril de 1995) foi un piloto de carreiras de Alemaña. A finais dos anos corenta e comezos dos cincuenta, logrou unha reputación como construtor de coches de carreiras especiais, ás veces baseados no BMW 328, co que gozou de certo éxito en varias fórmulas, incluída a Fórmula 2.

A súa única participación nunha carreira no Campionato Mundial de Fórmula Un foi no Gran Premio de Alemaña de 1952. Pilotandoo o seu coche de seis cilindros AFM, completou as sesións de clasificación pero non apareceu na grella de saída.

Antes das súas proezas nas carreiras de motor, Krakau probara varios deportes e formou parte do equipo alemán de remo nos Xogos Olímpicos de 1936.

Krakau morreu en Peine en 1995.

## Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Article at 8W
Trofeo Teresa Herrera 1976

O **Trofeo Teresa Herrera de 1976** foi a 31ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1976. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Cruzeiro brasileiro, logrando o seu cuarto título.

O danés Henning Jensen, que facía o seu debut co Real Madrid, foi elixido mellor xogador do torneo. Recadáronse 28 millóns de pesetas coa venda de entradas, dos cales a metade foron destinados para beneficencia e a outra metade para os equipos modestos coruñeses.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Hileo

Co nome de **Hileo** coñécense tres personaxes da mitoloxía grega:

* **Hileo**: un dos participantes na cacería do Xabaril de Calidón.
* **Hileo**: un centauro que intentara violar a Atalanta, e morto por ela.
* **Hileo**: un dos cincuenta cans de Acteón, ó que mataron cando Ártemis o converteu en cervo.
Museo de Historia Natural de Tampere

O **Museo de Historia Natural de Tampere** (en finés *Tampereen luonnontieteellinen museo*) é un museo de historia natural situado na cidade de Tampere, Finlandia. Trátase dun dos museos integrados dentro do Museokeskus Vapriikki (Centro Museístico Vapriikki) e presenta a natureza e os animais da rexión de Pirkanmaa e Finlandia. 

## Historia 
Antes da súa apertura existían na cidade exposicións temporais de natureza local. En 1961 o museo abriu no Edificio Kaipio, un edificio localizado onde na actualidade se encontra a Biblioteca Principal de Tampere "Metso". Dende aló foi trasladado á planta baixa de Metso, onde operou ata 1995. Despois disto todo o seu contido permaneceu almacenado ata que en 2010 recibiu un novo espazo en Vapriikki.

## Colección 
Os fondos da colección do museo conta cunhas 258&nbsp;000 mostras que se teñen ido acumulando ao longo duns 100 anos, sendo as máis antigas mostras vexetais que acadaron os 150 anos. Con todo, o museo non recolecta activamente, nin garda ou compra coleccións senón que ten nacido e crecido mediante doazóns, e son empregadas principalmente para investigación científica, proxectos de arte e ensino.

A colección conta tamén con mostras de animais exóticos que pertenceron ao zoolóxico de Tampere, pechado en 1972. O museo ten ademais a colección de ás de pasar máis grande de Finlandia, así como algunhas pezas estrañas como un gato de 22 dedos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo de Historia Natural de Tampere
Meniñas da saudade

**Meniñas da saudade** foi un grupo de gaitas feminino de Ribadeo, creado baixo o impulso e patrocinio dos irmáns Suárez Couto. Xurdiu en 1961, antes da xira de Santa Cruz, e fixo a súa última actuación o día de reis de 1997. É considerado o primeiro grupo de gaiteiras de Galicia, e mesmo quizais tamén a nivel internacional.

## Traxectoria
Estivo constituído no seu comezo por Teresa  Amor, María Dolores Ponte, Elena Fernández, María Carmen Carnota, Concepción Redondo, María Cubero e Teresa  Rodríguez, variando a súa composición e o número de gaiteiras, tocando ata dobre número do inicial. O repertorio da formación estaba integrado por composicións propias e adaptacións de pezas populares. A composición das pezas propias corría a cargo de Amadora Suárez Couto.

No 2013 o concello de Ribadeo adicoulle unha rúa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Baixa Baviera

A **Baixa Baviera** (en alemán *Niederbayern*) é unha das sete rexións administrativas (*Regierungsbezirk*) en que está dividido o estado federado alemán de Baviera.

Estñá situada ao leste do Estado libre. Limita ao norte co Alto Palatinado, ao nordeste coa República Checa, ao sueste con Austria e ao suroeste coa Alta Baviera. 

O termo *Niederbayern* foi mencionado por primeira vez en 1255.

A súa capital administrativa é Landshut, e as cidades  máis importantes deste territorio son, ademais da capital, Passau e Straubing.

## División administrativa 
A rexión da Baixa Baviera está composta por tres cidades-distrito (*Kreisfreie Städte)* e nove distritos rurais *(Landkreise)*.

### Cidades-distrito 
miniatura|250px|Torre na cidade de Straubing
# Landshut
# Passau
# Straubing

### Distritos rurais 
# Deggendorf
# Dingolfing-Landau
# Freyung-Grafenau
# Kelheim
# Landshut
# Passau
# Regen
# Rottal-Inn
# Straubing-Bogen

### Cidades importantes 
miniatura|250px|Dique do río Eno en Passau

## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1978

O **Trofeo Teresa Herrera de 1978** foi a 33ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 11 e o 13 de agosto de 1978. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Flamengo brasileiro, logrando o seu quinto título. O dianteiro do Deportivo da Coruña Alfonso Castro recibiu o trofeo ao mellor xogador do torneo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Domingo Pellicer

**Domingo Pellicer Daviña**, nado en Vigo o 15 de abril de 1949 e finado en Pamplona o 7 de xaneiro de 2020, foi un arquitecto galego, catedrático de construcións da Universidade Politécnica de Madrid e da Universidade de Navarra, e investigador do formigón.

## Traxectoria 
### Formación e docencia 
Tras licenciarse en arquitectura pola Universidade de Navarra (1973), comezou a súa actividade docente impartindo a materia "Construción II". En 1977 doutorouse coa tese *Tecnología de los Hormigones Estructurales*. Dende 1978, ocupou diversos cargos académicos: director de estudos da Escola Técnica Superior de Arquitectura (1978-1982); subdirector da Escola (1982-1994), e director do departamento de Edificación.

Posteriormente, continuou a traballar como profesor nas escolas de arquitectura de Sevilla, A Coruña e Madrid, onde gañou a cátedra de construcións arquitectónicas en 1986. De regreso a Pamplona, continuou co seu labor docente ata a súa xubilación en 2019.

### Investigación 
Desenvolveu varios proxectos de investigación sobre construción con formigón, algúns deles centrados no formigón fabricado en Navarra.

### Obra arquitectónica 
Ademais da súa actividade docente, Pellicer dedicouse profesionalmente ao campo da edificación. Concretamente dsenvolveu vivendas, tanto colectivas como unifamiliares, edificios destinados á docencia e naves industriais. En Bilbao, participou como consultor na edificación do Museo Guggenheim e na rehabilitación do colexio Luis Briñas, ademais de intervir na reparación do frontón de Gernika-Lumo.

## Vida persoal 
Casado con Blanca, o matrimonio tivo seis fillos: Blanca, María Eugenia, Teresa, Jesús, Diego e Javier.

## Notas