open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Veritas F1

miniatura|Veritas 1953
**Veritas** foi unha famosa compañía de Alemaña Occidental, situada na vila de Hausen am Andelsbach, preto de Sigmaringen, Baden-Württemberg, despois en Meßkirch e Muggensturm e trasladouse finalmente á Nürburgring.

A compañía foi fundada por Ernst Loof, Georg Meier e Dietrich Lorenz, inicialmente reconstrue e axusta BMW 328 de antes da guerra con compoñentes fornecidos polo cliente, converténdoos en coches BMW-Veritas. O primeiro coche foi utilizado en 1947 polo seu propietario Karl Kling para gañar en Hockenheim e, posteriormente, converterse no campión alemán de 2 litros de 1947. Logo de facer só uns poucos coches, por mor dunha obxección de BMW, os coches coñécense simplemente como Veritas.

## Coches de estrada 
Os primeiros Veritas en ser feitos para o uso normal na estrada fíxeronse en 1949 co lanzamento do coupé Komet que era un Veritas RS de carreiras adaptado para ser legal na rúa. Foi seguido polo máis civilizado Saturno 2+2 coupé e o Escorpión cabriolet.

A empresa trasladouse a un local máis amplo en Muggensturm planeou "resucitar" o nome de Veritas nun modelo coñecido como o RS III.

En 2001, presentouse un concepto coñecido como o Veritas RS3. Con algúns detalles de deseño tomados dos barcos, nos que Vermot explorou o mercado nun tempo, foi ben recibido. Utilizouse un BMW de orixe 6,0 litros V-12, producindo 670&nbsp;hp.

A produción e as probas comezaron a principios de 2008. Fabricouse sobre un BMW de orixe 5,0 litros V-10 que xera 600&nbsp;hp. O peso manterase ata 2.360 libras debido á utilización de materiais lixeiros, e unha velocidade máxima de 348&nbsp;km/h.

En 2009, no London's Salon Privé, o súper coche deportivo Veritas RS III Roadster gañou o premio "Best Super Car 2009". A produción estritamente feita a man limitase a só 30 vehículos ano fabricados por Vermot en Gelsdorf.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Veritas Meteor.jpg|Veritas Meteor Fórmula 2
Ficheiro:Veritas-Meteor-Cockpit.jpg|Cockpit do Veritas Meteor
Ficheiro:Veritas-Motor am 1981-08-15.jpg|Motor 6 cilindros de Veritas

Ficheiro:Veritas RS 2000ccm135PS 1948.JPG|Veritas RS2000 CCM no Concours d'Elegance
Ficheiro:Veritas RS (1948) 2014 at the Salzburgring.JPG|Veritas RS (1948) sen pintar co motor de 6 cilindros do BMW 328, de 1971&nbsp;cm³ e 125 HP en Salzburgring no 2014

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* F1 Rejects profile
Carlos María Cortezo Prieto

**Carlos María Cortezo Prieto de Orche**, nado en Madrid o 1 de abril de 1850 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 1933, foi un médico e político español.

## Traxectoria 
Estudou no colexio de San Carlos e en 1870 chegou a ser médico decano do Hospital da Princesa e do corpo de Beneficencia. En 1891 foi membro da Real Academia de Medicina. Conseguiu o nomeamento de catedrático da Universidade de Granada, que non exerceu.

Republicano, participou na política xunto a Emilio Castelar. Foi elixido deputado polo distrito de Sahagún (León) en 1891. En 1898 foi elixido polo distrito de Ponteareas e en 1899 polo distrito de Bande. Volveu ser elixido deputado por Bande en 1901 e 1903.
[miniatura|Monumento a Carlos Cortezo no Parque do Retiro ([Madrid).]]
Foi impulsor do estudo das bacterias no campo médico. Vocal do Consello de Sanidade, redactou unha reforma para a prevención de epidemias. Nomeado por primeira vez Director xeral de Sanidade en 1899, creou o Instituto de Hixiene Afonso XIII. Nomeado por segunda vez Director xeral de Sanidade en 1902 ata 1904, estableceu a vacina obrigatoria contra a varicela. Foi ministro de Ministro de Instrución Pública e Belas Artes do 8 de abril de 1905 ao 23 de xuño de 1905 no goberno de Raimundo Fernández Villaverde. Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1905 e en 1906 nomeado senador vitalicio. Foi conselleiro de Estado. En 1927 foi nomeado representante por dereito propio na Asemblea Nacional Consultiva. Fundador da Sociedade Española de Hixiene. En 1929 foi nomeado director da Real Academia de Medicina.

Durante os anos 20 foi defensor do esperanto, e presidente da Asociación Española de Esperanto.

## Obras 
* *Lecciones de patología y clínica médica*, 1880.
* *Estudio sobre el cólera morbo asiático*, 1884.
* *Tendencias de la medicina moderna*, 1890.
* *Diferenciación sensitiva*.
* *Paseos de un solitario*, 1923.

## Recoñecementos 
Polas súas contribucións médicas e políticas foille concedido o Vélaro de ouro en 1931.

Nomeado Fillo predilecto da cidade de Madrid, ten unha rúa con seu nome e unha estatua no Retiro, obra de Miguel Blay Fábregas en 1921.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Morán V. : Carlos María Cortezo y Prieto de Orche. Revista de la Organización Médica Colegial. Outubro de 1998.
### Ligazóns externas 
* Biografía na Real Academia de Medicina 
* Ficha no Senado.
La Garriga

**La Garriga** é un concello español da provincia de Barcelona, Cataluña. Está situado a 40 quilómetros de Barcelona e pertence á comarca do Vallès Oriental.

## Historia 
A súa situación próxima a Barcelona, o seu clima, e a presenza de augas termais converteron a La Garriga nun dos lugares de veraneo preferidos da burguesía catalá de comezos do século XX, feito que propiciou a construción de edificios modernistas na poboación.

La Garriga foi unha das poboacións catalás bombardeadas pola aviación franquista durante a Guerra Civil. De feito, hoxe en día aínda se conserva un refuxio antiaéreo, ao que se poden realizar visitas guiadas.

## Demografía 
## Lugares de interese 

Ficheiro:Vil·la romana Can Terrers.JPG|Vila romana de Can Terrers
Ficheiro:La doma.lagarriga.jpg|La Doma
Ficheiro:Garriga-stamaricami-0430-01.jpg|Ermida de Santa María del Camí
Ficheiro:Raspall-garriga-iris-0324.jpg|Torre Iris

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información da Generalitat de Cataluña 
* Información do Instituto de Estatística de Cataluña
As Burgas (revista)

***As Burgas*** foi unha revista editado en Ourense de 1894 a 1895.

## Historia e características 
Subtitulada *Literatura e artes*, apareceu o 24 de decembro de 1894. A súa periodicidade era semanal e cada número constaba de oito páxinas. A dirección estivo a cargo de Santiago Álvarez de Nóvoa e entre os seus colaboradores estiveron Francisco Álvarez de Nóvoa, Heraclio Pérez Placer, Jesús Rodríguez López, Benito Losada Astray, Filomena Dato e Juan Barcia Caballero, tamén publicou poemas de Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez.

Xurdiu para fomentar a afección por ler e escribir en galego, e para divulgar a literatura galega, logo da desaparición de ''O Tio Marcos d'a Portela* e *A Monteira''. O seu contido foi literario e cultural: poesías, relatos curtos, noticias sobre actividades e sobre novas publicacións. Tamén tiña unha sección de actualidade e parrafeos de crítica social e política.

De orientación galeguista, centrada na defensa e promoción do galego e na oposición ao centralismo, foi crítica co nacente rexionalismo: fronte ao "mal chamado Rexionalismo" postularon a necesidade de crear unha Liga Gallega que, como a Lliga catalá, defendese de verdade o país e que tivese por ideario "Todo por Galicia é pra Galicia". Tamén fixo esporádicas referencias burlescas á poesía galega inspirada no celtismo, dirixidas implicitamente contra a obra de Eduardo Pondal.

O proxecto tivo unha vida moi curta, o último exemplar do que se ten constancia é o número 10, do 3 de marzo de 1895.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
### Ligazóns externas 
* "As Burgas. Literatura e artes" (31/7/2012) Real Academia Galega.
Lampazas, San Cristovo de Lóuzara, Samos

**Lampazas** é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).

No mes de agosto celébranse as festas na honra a santa Bárbara.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Cristovo de Lóuzara 
### Parroquias de Samos
Lampazas

Como topónimo **Lampazas** pode referirse a:

;En Galiza
***Lampazas**, lugar da parroquia de Esgos, no concello de Esgos;
***Lampazas**, lugar da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Porto de Navacerrada

280px|miniatura|dereita|Vista do porto dende o sur.

O **Porto de Navacerrada** é un porto de montaña situado a 1.858 metros de altitude, na Serra de Guadarrama (Sistema Central), na fronteira entre as provincias de Madrid e Segovia. Na parte superior atópase a estación de esquí do mesmo nome, provista de varios hoteis, apartamentos e restaurantes.

## Estrada
Este porto e o paso natural entre os montes de Siete Picos (ó oeste) e Bola del Mundo (ó leste), e está atravesado por unha estrada autonómica que recibe a denominación M-601 na vertente madrileña e CL-601 na vertente segoviana. Esta estrada comunica o concello de Collado Villalba co de Segovia.

O Porto de Navacerrada é empregado con frecuencia como paso montañoso pola organización da Vuelta a España. Trátase dun dos destinos clásicos desta carreira ciclista.
## Estación de esquí
A estación de esquí é unha das máis visitadas en España, contando cunha estación de ferrocarril propia, da liña C-9 de Cercanías Madrid.

As súas 14 pistas divídense en:
* 12px Pistas Verdes = 2
* 12px Pistas Azuis = 7
* 12px Pistas Vermellas = 3
* 12px Pistas Negras = 2

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial da estación de esquí
Tec-Mec

**Tec-Mec** (nome completo **Studio Tecnica Meccanica**) foi un construtor italiano de Fórmula 1. Fundada polo ex-deseñador de Maserati Valerio Colotti en 1958, participaron nun só Gran Premio, e non anotaronr ningún punto do Campionato do Mundo.

Tec-Mec utilizou unha versión mellorada, alixeirada do Maserati 250F, denominado F415. O coche foi actualizado polo deseñador do 250F, Colotti, e financiado por Lloyd Casner de Camoradi Internacional. O equipo fixo a súa única saída no Gran Premio dos Estados Unidos de 1959, pero o coche, pilotadodo por Fritz d'Orey durou seis voltas antes de retirarse.

Colotti vendeu o estudio de deseño a finais de ano, e a compañía continuou producindo coches para a serie Fórmula Júnior.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Lenda) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Profile at Grand Prix Encyclopaedia
* Results from Formula1.com
Gran Premio da Arxentina de 1958

O **Gran Premio da Arxentina de 1958** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 19 de xaneiro de 1958 no Autódromo 17 de Octubre de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de .

A carreira foi gañada por Stirling Moss do equipo privado Rob Walker cun Cooper T43. Foi a primeira vitoria nunha carreira no Campionato Mundial de Pilotos dun coche con motor traseiro e tamén a primeira vitoria para un equipo privado na Fórmula Un.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos.

## Notas 
* Pole position: Juan Manuel Fangio - 1:42.0
* Volta rápida: Juan Manuel Fangio - 1:41.8
* Líderes por volta: Jean Behra 1 volta (1); Mike Hawthorn 8 voltas (2-9); Juan Manuel Fangio 25 voltas (10-34); Stirling Moss 46 voltas (35-80).
* Primeira vitoria para Cooper na Fórmula Un.
* Primeira vitoria para un coche con motor traseiro na Fórmula 1, logrado polo Cooper T43-Climax.
* Primeira vitoria para un equipo privado na Fórmula Un.
* ültima vitoria: Pneumáticos Continental

### Ligazóns externas
Xosé Cid

**Xosé Cid** pode referirse a:
***Xosé Cid Menor** (1946- ) escultor galego.
***Xosé Cid Cabido** (1959- ) escritor galego.
Xosé Cid Menor

**Xosé Cid Menor**, nado en Santa Cruz da Rabeda (San Cibrao das Viñas) o 4 de agosto de 1946, é un escultor galego.

## Traxectoria 
Autodidacta, reside en Taboadela e é pai do tamén artista Rosendo Cid Menor.

Relaciónase a súa obra coa dos membros do grupo *O Volter* e coa do escultor Manuel García de Buciños.

En 2020 recibiu o premio Celanova Casa dos Poetas, da Fundación Curros Enríquez.

## Obra pública
miniatura|250px|A Santa Eufemia da fachada da igrexa homónima de Ourense é obra de 1985 de Xosé Cid.
* Monumento ó Afiador en Santiago de Compostela, 1974.
* Escultura en pedra na Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais da USC, 1980.
* Monumento a San Rosendo en Entrimo, 1981.
* Santa Eufemia da fachada da igrexa homónima de Ourense, 1985.
* Monumento a San Rosendo, Ourense, 1985
* Escultura na praza Paz Nóvoa, Ourense, 1986.
* Monumento a Concepción Arenal en Ferrol, 1987.
* Monumento á Xuventude no colexio Casas do Vento da Coruña, 1987.
* Grupo escultórico no colexio de Melón, 1988.
* Monumento a San Mamede en Montederramo, Ourense, 1989.
* Grupo escultórico no Polígono das Lagoas, Ourense, 1990.
* Monumenta ao cura poeta Ramón María en Soutopenedo, 1991.
* Tres esculturas en pedra no Instituto Nacional de Educación Física de Oleiros, 1992.
* Monumento á familia en Taboadela, 1994.
* Monumento a Breogán preto da Torre de Hércules da Coruña, 1995.
* “Sicut Inquirentes in Carbonem” no Instituto de Carboquímica do CSIC, Zaragoza, 1995.
* Home da Rabeda no Parque Miño, Ourense, 1996.
* Camiñantes na avda. de Santiago, Ourense, 1997.
* Monumento ao emigrante en Beariz, 1997.
* Monumento ao afiador, Ourense, 1998.
* Monumento á castañeira, Ourense, 2001.
* Guerreiro Gardián no Pazo de Vilamarín, Ourense, 2002.
* Monumento ó Cabalo, Centro Ecuestre de Antela, Ourense, 2005.
* Monumento a Eduardo Blanco Amor en Ourense, 2007.
* *Nimbos de Luz*, homenaxe a Xosé María Díaz Castro na Ínsua dos Poetas en Madarnás, O Carballiño

## Galería de imaxes 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Enciclopedia Galega Universal Ir Indo (en-liña), *Cid Menor, Xosé*
* Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada (DVD), *CID MENOR, Xosé*.
* Ocaña Martínez, José Antonio; Xosé Cid Deputación Provincial de Ourense, 2002, ISBN 84-96011-11-9
* María de las Mercedes Gallego Esperanza, *El escultor Xosé Cid*. *Porta da aira: revista de historia del arte orensano*, ISSN 0214-4964, nº. 7, 1996, páxs. 141-156  http://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=2011224
### Ligazóns externas 
* Bibliografía en *PintoresGallegos.com* .
Benigno Quiroga Ballesteros

**Benigno Quiroga López-Ballesteros**, nado en Santiago de Compostela en 1848 e finado en Madrid o 3 de marzo de 1908, foi un político galego.

## Traxectoria 
Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado polo distrito de Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908). 

Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas. Foi ministro de Gobernación en dúas ocasións: entre o 10 de xuño e o 6 de xullo de 1906, e entre o 30 de novembro e o 4 de decembro de 1906, en gobernos de Segismundo Moret. A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.

Foi pai de Luis e Joaquín Quiroga Espín.

## Notas 
## Véxase tamén
Gran Premio dos Países Baixos de 1958

O **Gran Premio dos Países Baixos de 1958** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 26 de maio de 1958 no circuíto de Zandvoort. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de .

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

***Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos.
* Pole position: Stuart Lewis-Evans - 1:37.1
* Volta rápida: Stirling Moss - 1:37.6
* Líderes por volta: Stirling Moss 75 voltas (1-75).
* Primeiro Gran Premio para Carel Godin de Beaufort aínda que competio no Gran Premio de Alemaña de 1957 en F2.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Cadea de transmisión

miniatura|200px|Animación do funcionamento dunha cadea de transmisión.
[miniatura|200px|Trazos dunha cadea de transmisión, de [Leonardo da Vinci.]]

En enxeñaría mecánica, unha **cadea de transmisión** ou simplemente **cadea**, é un conxunto de elos conectados directamente ou a través de eixes. Unha cadea pode estar pechada en si mesma ou deixarse libre nos seus extremos.

As cadeas de transmisión serven para transmitir o movemento de arrastre de forzas entre rodas dentadas, e poden utilizarse como: 
* sistema de transmisión, nun cabrestante (como un cable) ou nunha moto (como unha correa), 
* cordas para delimitar áreas; neste caso son xeralmente de plástico de baixa resistencia, 
* instrumento cortante (motoserras etc.).

A pesar de que se atribúe a Hans Renold a invención da cadea con rolos, en 1880, debuxos de Leonardo da Vinci do século XVI amosan os trazos dunha cadea con rolos.

## Aplicacións 
miniatura|200px|Cadeas de elos planos enlazados mediante pernos, habitualmente usadas en motos e bicicletas.
[miniatura|200px|Cadea de distribución nun [motor OHV.]]

* Transmitir o movemento dos pedais á roda traseira nas bicicletas ou do cambio de marchas á roda traseira nas motos. 
* Nos motores a 4 tempos, para transmitir o movemento dun mecanismo a outro. Por exemplo, do cegoñal á árbore de levas, ou do cegoñal á bomba de lubricación do motor.

Hai algúns modelos de motos que usan un cardán para transmitir o movemento ás rodas. Porén, o sistema de cadea dá unha certa elasticidade que axuda a iniciar o movemento, sobre todo en costas. O seu inconveniente é que se pode enganchar, e é máis débil que un cardán.

Existe un dispositivo chamado *falcon* utilizado para absorber parte das vibracións da cadea, o que impide a fragmentación dalgún elo.

Tamén hai sistemas hidráulicos ou por correa.

Nos motores de ciclo Otto a 4 tempos úsanse cadeas para a árbore de levas desde hai moito tempo, sobre todo desde a aparición dos motores SOHC e DOHC polo seu maior silencio e menor custo que os piñóns de distribución. As correas de transmisión dentadas, porén, foron gañado terreo para esta función.

Cada vez téndese máis a substituír a cadea da árbore de levas por unha correa xa que fai menos ruidoso o motor. O inconveniente é que hai que cambiar a correa con máis frecuencia que unha cadea, e consome un pouco máis de potencia do motor.

A cadea de distribución, sempre que o seu engraxamento sexa adecuado e o seu mecanismo tensor funcione correctamente, dura o que dure o motor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Transmisión mecánica
* Ferramenta de cadeas

### Ligazóns externas 
* Eficiencia dunha transmisión de cadea
Maestro Reverendo

**Maestro Reverendo**, nome artístico de **Ángel Muñoz-Alonso**, nado en Madrid en 1955 e finado na mesma cidade o 7 de setembro de 2012, foi un músico e compositor español.

## Traxectoria 
Empezou a toca-lo piano na escola madrileña dos Escolapios e gañou a nomeada de Reverendo cando traballou como organista na igrexa de Santo Antón. Iniciou a súa carreira no rock nos anos 70 co grupo Desmadre 75, que obtivo un grande éxito en 1975 coa súa canción "Saca el güiski, cheli"; máis tarde, co grupo Paracelso, gañou en 1978 e 1979 as dúas primeiras edicións dos Premios Rock Villa de Madrid. Durante a década dos 80 foi colaborador de bandas como Siniestro Total ou Los Ronaldos e tocou tamén con Miguel Ríos.

Foi compositor de temas e bandas sonoras en galego para a Televisión de Galicia, sendo o máis popular o tema "Carmiña Vacaloura", que compuxo para o Xabarín Club. A súa traxectoria artística estivo ligada desde finais dos anos 70 ó Gran Wyoming, incluíndo a súa etapa no programa de televisión Caiga quien caiga. Retirouse en 2003 trala súa etapa en televisión.

## Notas
O Mustallar

**O Mustallar** ou **El Mostallar** é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1935 metros. Serve de fronteira natural entre as provincias de León e Lugo. É o punto a máis altitude da provincia de Lugo.

## Ascensión 
A subida ao pico pódese realizar de xeito relativamente sinxelo desde o porto dos Ancares (pasando previamente polos cumes dos picos Cuíña e Penalonga), desde a aldea de Burbia (A Veiga de Espiñareda, León) ou desde a aldea de Piornedo (Cervantes, Lugo).

En tódolos casos, os camiños acaban uníndose no alto de Golada de Porto, desde o cal en poucos metros coróase o cume da montaña ascendendo polo seu noroeste, cunha considerable pendente pero sen demasiada dificultade para unha persoa adulta. No cume hai un pequeno cartel e unha caixa do correo na cal os viaxeiros deixan as súas notas.

## Galería 

Ficheiro:Ancares, Degrada a Piornedo. Mustallar, Galiza.jpg|Os Ancares e O Mustallar.
Ficheiro:Vistas del valle del río Burbia desde el Pico Mustallar o Mostallal.jpg|Vista do val do río Burbia desde O Mustallar.
Ficheiro:Cumbre mustallar.jpg|Cume.
Ficheiro:Arista ruata.JPG|Ruta de ascensión ao pico nun día nevado.

## Notas
Tres Bispos

O **Tres Bispos** é un pico situado na Serra dos Ancares, cunha altitude de 1795 metros. Atópase no concello de Cervantes.

## Toponimia 
Segundo a tradición o nome vén de que aquí se reunían os bispos das dioceses de Lugo, Astorga e Oviedo. No lugar hai unha columna (marco) de pedra.

## Ascensión
Desde o lugar da Degrada (Cereixedo, Cervantes) chégase nun quilómetro ao refuxio de Ancares. Desde alí, a primeira parte transcorre por unha estrada asfaltada para a continuación gañar altitude pouco a pouco até a campa de Tres Bispos. Unha vez aí, un sendeiro chega ao cume.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ascensión ao Tres Bispos desde o refuxio de Ancares
Albergue do Club Ancares

O **Albergue do Club Ancares** é un refuxio de montaña situado na Serra dos Ancares, no concello de Cervantes. É propiedade do Club Ancares de Lugo.

## Instalacións
O albergue conta con habitacións individuais, dobres, triplas e cuádruplas, así como un barracón con liteiras para 31 persoas.

## Ascensións
*Tres Bispos (1.795 m.)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do albergue
O Vello do Pico-Sagro

***O Vello do Pico-Sagro*** foi un periódico editado na Coruña en 1860.

## Historia e características 
Apareceu o 3 de marzo de 1860. Os seguintes números apareceron de xeito irregular durante os meses de marzo e abril. Estaba editado na "Emprenta do Hespicio Previncial". En realidade trátase dun texto literario, un longo romance que ocupa os cinco números, escrito en versos octosílabos agrupados de catro en catro á maneira das coplas populares. Ten como tema a campaña militar das tropas españolas en Marrocos durante os primeiros meses de 1860. Todos os números están asinados por un único autor: "Mingos Gallego", o pseudónimo de Francisco María de la Iglesia, ou talvez do seu irmán Antonio María.

Foi a primeira publicación periódica escrita integramente en galego. Só saíron á luz cinco números e deixou de publicarse o 28 de abril de 1860.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
*Primeira Guerra de Marrocos
*Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Club Ancares

O **Club Ancares** é unha asociación galega sen fin de lucro que ten o montañismo como modalidade deportiva. Foi fundada en 1963 en Lugo e actualmente non está afiliado á Federación Galega de Montañismo.
## Instalacións
O club posúe o Albergue do Club Ancares, situado en Cervantes, na Serra dos Ancares.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do albergue 
*Datos do club en Turgalicia
Gran Premio de Bélxica de 1958

O **Gran Premio de Bélxica de 1958** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 15 de xuño de 1958 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1958. Foi o 19º Gran Premio de Bélxica e realizouse sobre 24 voltas ao circuíto de 14 quilómetros cunha distancia de carreira de 339 quilómetros.

O Gran Premio de Bélxica volveu ao calendario logo de faltar no calendario do ano anterior, o circuíto de Spa foi modificado lixeiramente. Os boxes foron reconstruídos, a recta de boxes ampliouse e endereitouse e toda a pista foi reasfaltada.

A carreira foi gañada polo piloto británico Tony Brooks cun Vanwall. Foi a primeira vitoria de Brooks nun Gran Premio en solitario despois de que xa gañara o Gran Premio do Reino Unido de 1957 pero compartindo coche con Stirling Moss. Brooks chegou 20 segundos por diante do seu compatriota británico Mike Hawthorn que pilotaba un Ferrari 246 F1. O compañeiro de Brooks no equipo Vanwall Stuart Lewis-Evans terminou en terceiro lugar logrando o mellor posto da súa carreira, o primeiro dos dous podios da súa curta carreira nos Grandes Premios. A carreira tamén foi a primeira participación no Campionato Mundial dunha muller, empezou e rematou a carreira, Maria Teresa de Filippis que se presentou pilotando un Maserati 250F privado. Terminou décima e última, dúas voltas por detrás do Vanwall de Brooks.

Líderes por volta: Tony Brooks 21 voltas (1, 3, 6-24), Peter Collins 3 voltas (2, 4-5).

## Informe 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
### Ligazóns externas
Cadea da áncora

A **cadea da áncora** dun barco é de ferro forxado con elos reforzados transversalmente cunha unión denominada **contrete**.

As cadeas consisten nunha sucesión de elos comúns unidos cada 25 m (unhas 15 brazas) cun elo especial desarmábel de vinculación. Cada treito de 27,5 m denomínase grillón, sendo este a unidade náutica de medida da cadea. Cando se di que se fondearon 4 grillóns quérese dicir que hai aproximadamente uns 100 m de cadea na auga.
miniatura|250px|Elos, con contretes, das cadeas das áncoras dun barco.
[miniatura|250px|Cadeas despregadas sobre a platea dun [dique seco.]]

Cada grillón de unión píntase dunha cor rechamante e, a continuación, con pintura clara márcase un elo a cada lado, para o primeiro treito a partir da áncora; dous, para o segundo treito; tres, para o terceiro, e así sucesivamente, co fin de facilitar a conta da lonxitude de cadea fondeada durante a manobra. A lonxitude da cadea dun mercante é, por termo medio, de 10 grillóns (250 m) cada unha (babor e estribor).

A título ilustrativo, un elo común ten unha lonxitude de 6 veces o diámetro e unha anchura de 3,5 veces.

A cadea fondeada adquire a forma curva de catenaria, co treito próximo á áncora apoiado no fondo, logrando que a forza transmitida á áncora sexa perfectamente horizontal con efecto de máximo agarre ó fondo.

Todas as cadeas de áncora teñen no extremo un grillón xiratorio para evitar que a mesma dea voltas cos reiterados *borneos* do buque sobre o punto de fondeo.

Todos os elementos das cadeas de áncoras son certificados polas sociedades de clasificación.

É práctica habitual chicotear as cadeas (inverter os extremos) cada 4 anos a fin de garantir un desgaste parello, é dicir, que o extremo da caixa de cadeas pase á áncora e viceversa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Victorio R. Gómez. Instituto de Publicaciones Navales del centro de Capitanes de Ultramar y Oficiales de la Marina Mercante Argentina, 1985. ISBN 950-9016-42-7

### Outros artigos 
* Áncora
* Fondeo
Emilio Álvarez Negreira

**Emilio Álvarez Negreira**, nado en Pontevedra o 9 de setembro de 1926 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 2002, foi un xornalista e poeta galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Álvarez Limeses e neto de Emilio Álvarez Giménez. Funcionario municipal. Formou parte das redaccións de *Finisterre*, *Sonata Gallega*, *Litoral* e *Diario de Pontevedra*, do que foi redactor xefe. Colaborou tamén en *Agro*, *Ciudad*, *Alba*, *El Pueblo Gallego*, *La Noche*, *Faro de Vigo* e *El Ideal Gallego* utilizando os pseudónimos **Ramón de Silva**, **Emilio Ramón Álvarez** e **Era**.

En 1949 colaborou con Sabino Torres na fundación da colección Benito Soto, na que publicou o poemario *Madrigal*. En 1992 editou *Sonetos de Quicio Volante*, no que reuniu poemas escritos entre 1950 e 1990. Recompilou textos que viron a luz na prensa entre 1947 e 1971 no volume *La veleta apunta a Pontevedra* (1991). A súa novela *La pirueta* foi candidata ao Premio Planeta.

## Obras 
### Poesía 
* *Madrigal*, 1948.
* *Sonetos de Quicio Volante*, 1992.

### Ensaio 
* *La veleta apunta a Pontevedra*, 1991.

### Novela
**La pirueta*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor  na web de Editorial Xerais 
* Necrolóxica por Victor Freixanes en *La Voz de Galicia*, 5 de xullo de 2002
500 Millas de Indianapolis de 1958

As **500 Millas de Indianápolis de 1958** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1958 no Circuíto de Indianápolis. Foi a cuarta carreira da tempada de .

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación. Os puntos anotados nas 500 non contan para o campionato de construtores de F1.

## Galería 

Ficheiro:Indy500winningcar1957-1958.JPG

## Notas
### Ligazóns externas
*Indianapolis 500 History: Race & All-Time Stats - Páxina oficial
*http://news.google.com/newspapers?id=cfRRAAAAIBAJ&sjid=RHYDAAAAIBAJ&pg=5581,4666782&dq=indianapolis+500&hl=en
Lino Torre Sánchez-Somoza

[dereita|miniatura|Necrolóxica en *[El Compostelano*.]]
**Lino Torre Sánchez-Somoza**, nado en Santiago de Compostela o 30 de marzo de 1866 e finado na mesma cidade o 7 de maio de 1921, foi un xurista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Casimiro Torre Castro. Licenciouse en Dereito en 1887 e doutorouse ao ano seguinte. Abriu bufete e despois foi xuíz de primeira instancia. Conseguiu unha cátedra de Dereito na Universidade de Salamanca. En 1899 obtivo o traslado á cátedra de Dereito Mercantil da Universidade de Santiago de Compostela.

Vencellado ao monterismo, Concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Santiago de Compostela, exerceu como alcalde interino a finais de 1905. Presentouse ás eleccións de 1905 no distrito de Ponte Caldelas pero foi derrotado por Fernando Roca de Togores Aguirre, marqués de Rocamora. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela por Real Orde de 16 de decembro de 1905, tomando posesión o 1 de xaneiro de 1906. O 17 de xaneiro de 1909 presentou a súa dimisión como alcalde de Santiago, por ser contrario á Lei de Descanso Dominical, enfrontándose ao gobernador civil da Coruña, Felipe Crespo Lara. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas eleccións de 1910 e volveu ser reelixido polo mesmo distrito en 1916. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela desde xaneiro de 1920 ata o seu falecemento en 1921 por mor dunha broncopneumonía.

## Vida persoal
Casou con Purificación Blanco Rivero de Aguiar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Torre
Gran Premio de Francia de 1958

O **Gran Premio de Francia de 1958** foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Reims-Gueux, o 6 de xullo de 1958. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de . A carreira viuse empañada polo accidente mortal do piloto de Ferrari, Luigi Musso, na pinza Muzione. O seu Ferrari precipitouse fóra da pista e estrelouse nunha gabia. Musso foi expulsado do coche, resultou gravemente ferido e morreu máis tarde ese mesmo día nun hospital preto da pista. Esta foi tamén a última carreira na Juan Manuel Fangio pilotou un coche de Fórmula Un.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
*Pole position: Mike Hawthorn - 2:21.7
*Volta rápida: Mike Hawthorn - 2:24.9
*Derradeira carreira para: Juan Manuel Fangio.
*Última vitoria de Hawthorn na Fórmula 1, non gañaba unha carreira desde o Gran Premio de España de 1954.

### Ligazóns externas
Maximino Teijeiro Fernández

**Maximino Teijeiro Fernández**, nado en Monforte de Lemos o 30 de setembro de 1827 e finado en Santiago de Compostela o 5 de xuño de 1900, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Foi un innovador no campo das operacións, da difusión das novas metodoloxías biomédicas e da divulgación médica. Foi reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1893-1896 e 1898-1900), militou no Partido Liberal e foi senador pola Universidade de Santiago de Compostela (1886-1899). Foi presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (1869-1871).

## Obras 
* *La terapéutica que se impone *, 1899.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Pedro Miranda Cárcer

**Pedro Miranda Cárcer**, nado en Madrid o 26 de abril de 1855 finado na mesma cidade o 22 de novembro de 1914, foi un avogado e político español.

## Traxectoria 
Fillo de Ramón de Miranda Pérez de la Mata, casou en 1844 con Carolina Quartín Saz-Caballero. Avogado do Estado. Membro do Partido Conservador, foi gobernador civil da Coruña (1899). Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas eleccións de 1903, volveu ser reelixido polo mesmo distrito en 1905 e 1907. Nas eleccións de 1914 volveu ser elixido deputado polo distrito de Betanzos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenealoxía Pedro de Miranda y Cárcer
Florida, Chile

**Florida** é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción, na rexión de Biobío, que se  sitúa a uns 42 quilómetros da capital rexional Concepción, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 10.177 habitantes, unha área é de 609&nbsp;km2 e unha densidade de poboación de 16,69 hab/km². A poboación comunal corresponde ao 0,55% dos habitantes na rexión. A cidade foi fundada por Antonio de Seravia no 1755 co seu nome de *San Antonio de Florida*. Sitúase na altitude de 280 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é floridano/a.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Municipio da comuna .
Santa Juana, Chile

**Santa Juana** é un municipio, unha cidade e unha comuna da provincia de Concepción na Rexión de Biobío, Chile. Segundo o censo INE de 2002, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 13.147 habitantes, unha área é de 731&nbsp;km2 e unha densidade de poboación de 17,98 hab/km². Sitúase na altitude de 6 metros sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é santajuanino/a.

Nesta comuna atópase o Forte Santa Juana de Guadalcazar, unha antiga fortificación que foi declarada Monumento Nacional o 26 de outubro de 1977. O forte está rodeado por fosos e unha ponte de acceso, as paredes foron construídas con pedra hexagonal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Municipio da comuna .
Glasvegas

**Glasvegas** é unha banda escocesa de indie rock procedente de Glasgow. O grupo está composto por James Allan (voces), Rab Allan (guitarra e coros), Paul Donoghue (baixo e coros) e Jonna Löfgren (batería). Glsvegas recibiu moi boas críticas co seu primeiro álbum, *Glasvegas *, editado en setembro do ano 2008, e que chegou ao número 2 da lista británica de álbums, sendo nomeado para os Mercury Music Prize un ano despois.

A revista *NME* declarou: "Se The Libertines definiron o comezo da década e Arctic Monkeys a súa metade, entón Glasvegas case con seguridade definirán o seu final e máis aló". Se álbum de estrea, *Glasvegas* (2008), colleitou éxito no Reino Unido, onde foi platino, e en Suecia, chegando a ser ouro. O impacto da banda no Reino Unido e o éxito do seu primeiro traballo non pasou desapercibido en Norteamérica, onde a banda estivo de xira seis veces entre outubro do 2008 ata setembro do 2009.

O 14 de decembro do 2010, a banda anunciou a contratación dunha nova batería, Jonna Löfgren. O segundo álbum da banda, *Euphoric Heartbreak* foi publicado o 4 de abril do ano 2011, acadando o número 10 no Reino Unido e o 1 en Suecia.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Coruña Moderna

***Coruña Moderna*** foi unha revista editada na Coruña de 1905 a 1906.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista semanal*, apareceu o 6 de marzo de 1905. Informaba sobre a actualidade política da Coruña e de Madrid, especialmente do goberno dirixido por Antonio Maura. Tiña as seccións: “De cocina”, “Memorándum de la semana” e “Marinedina”, que contiña artigos sobre temas de actualidade mesturados con ironía e composicións poéticas, asinados polo pseudónimo **El ciego de la esquina**. Entre os seus colaboradores estaban Eduardo Pondal, Valle-Inclán (que publicou un fragmento da *Sonata de Otoño*), Emilia Pardo Bazán, Enrique Labarta Pose e Wenceslao Fernández Flórez. Cesou a súa publicación co número 44 en xaneiro de 1906.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Juan Francisco Fontán Rodríguez

**Juan Francisco Fontán Rodríguez**, nado en Pontevedra o 5 de setembro de 1823 e finado en Madrid o 4 de maio de 1914, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi elixido deputado polo distrito de Huete (Cuenca) en 1864 e en 1865 foi elixido polo distrito de Vigo. Na Restauración foi elixido deputado por Cambados nas eleccións de 1876 e reelixido en 1879, 1884 e 1891.

## Recoñecementos 
Foi cabaleiro Gran Cruz da Real Orde de Isabel a Católica e comendador da Real e distinguida Orde de Carlos III.

Unha rúa en Vilagarcía de Arousa leva o seu nome.

## Notas
Killing Joke (álbum de 1980)

***Killing Joke*** é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk Killing Joke, editada en agosto do ano 1980 a través do selo E'G Records. O disco foi gravado a principios de 1980, baixo a produción da mesma banda, pouco despois dunha pequena xira para promover o EP *Almost Red*. As letras das cancións foron escritas por polo líder e vocalista Jaz Coleman, que expresou as súas opinións en temas como a política, amorte, a hipocrisía, a natureza humana, a polución ou o exhilio.

A canción "Requiem" foi versionada por Foo Fighters en 1997 como cara-b do sinxelo "Everlong", e o tema "The Wait" versionouno Metallica en 1987 no *The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited*, sendo editado posteriormente como sinxelo. Esa canción tamén apareceu na película *School of Rock*.

*Killing Joke* acadou o número 39 na lista británica de álbums en 1980 e del sacáronse: "Wardance", "Change" e "Requiem".

## Listaxe de cancións 
;Edición orixinal británica

;Edición orixinal estadounidense
O edición orixinal nos Estados Unidos conta co tema "Change" entre as cancións "Complications" e "S.O.36". "Change" foi posteriormente publicada como sinxelo non oficial.
Hot Fuss

***Hot Fuss*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock The Killers, editado o 7 de xuño do 2004 no Reino Unido e o 15 de xuño nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións 
;Edición británica
"Glamorous Indie Rock & Roll" substitúe a "Change Your Mind" como tema 8 nas edicións británica e australiana.

;Edición en vinilo
"Glamorous Indie Rock & Roll" incluíuse ao final do álbum.

;Edición europea
"Glamorous Indie Rock & Roll" e o vídeo de "Somebody Told Me" aparecen como temas extra.

;Edición limitada
Consistente na listaxe de temas da esdiición estadounidense con tres temas extra:

;Cancións extra da edición iTunes Deluxe

;Canción extra da *boxset* de edición limitada de 7"
Cada tema atópase na cara-b da correspondente canción do álbum. Tamén hai que destacar que "All These Things That I've Done" está editada ao facer un *fade out* 30 segundos antes do seu final.

;DVD extra da *Limited Tour Edition* xaponesa
# "Somebody Told Me" (vídeo)
# "Mr. Brightside" (vídeo orixinal)
# "Mr. Brightside" (vídeo novo)
# "All These Things That I've Done" (vídeo)

;DVD extra da edición especial británica
# "Smile Like You Mean It"
# "All These Things I've Done"
# "Somebody Told Me" (Glastonbury 2005)
# "Jenny Was a Friend of Mine" (Glastonbury 2005)
# "Mr. Brightside" (Glastonbury 2005)
Antonio Salgado López

**Antonio Salgado López-Quiroga**, nado en Monterroso en 1858 e finado no mesmo concello o 10 de xuño 1927, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Irmán de Francisco Salgado López. Na Restauración foi deputado provincial por Chantada. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Chantada nas eleccións de 1876 e volveu ser reelixido en 1879. Na ditadura de Primo de Rivera foi de novo deputado provincial. Finou na súa casa da Laxe (Monterroso) o 10 de xuño de 1927.

## Vida persoal 
Foi pai de Carmen, María Teresa, José, Antonio, Luis, Mercedes, Dolores, Pilar e Lucía Salgado.

## Notas
Casimiro Torre Castro

**Casimiro Torre Castro**, nado en Montes (Campo Lameiro) o 2 de agosto de 1821 e finado en Santiago de Compostela o 6 de xuño de 1874, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Torre, casou con Ignacia Sánchez Somoza e foi pai de Lino Torre Sánchez-Somoza. Estudou medicina en Compostela, foi alumno interno do Real Hospital dende 1859, graduouse en 1862, foi nomeado profesor auxiliar de Medicina e en 1864 foi nomeado catedrático de Medicina Legal e Toxicoloxía. Fiel a Eugenio Montero Ríos, foi Reitor da Universidade de Santiago de Compostela (1870-1871 e 1872). Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra na lexislatura 1872-1873.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* Xenealoxía Torre
Segunda división española 1970/71

A tempada **1970–71** da **Segunda División de España** foi a 39ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipo. Betis, Burgos, Deportivo da Coruña e Córdoba ascenderon a Primeira División. Ontiniente, Calvo Sotelo e Colonia Moscardó descenderon a Terceira División.
## Clasificación
**X** = Partidos xogados; **G** = Partidos gañados; **E** = Partidos empatados; **P** = Partidos perdidos; **GF** = Goles a favor ; **GC** = Goles en contra; **DG** = Diferenza de goles; **Pts** = Puntos

## Promoción de descenso
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial da LFP 
* Web oficial da Real Federación Española&nbsp;
* Datos do competición en AREFE
Glándula de Littré

As **glándulas de Littré**, tamén chamadas **glándulas uretrais** ou **glándulas periuretrais**, son glándulas do aparato reprodutor masculino que se bifurcan da parede da  uretra do home e doutros mamíferos placentarios machos. Son máis numerosas na porción da uretra que percorre o pene (porción esponxosa). A misión destas glándulas é a producir unha secreción mucoide  coloidal que contén glicosaminoglicanos, que ten a misión de protexer o epitelio uretral da  urina  e contribúen con *mucus* á composición do seme .

A superficie da mucosa que reviste interiormente a uretra masculina presenta moitos pequenos divertículos chamados lagoas de Morgagni, a partir dos que se orixinan túbulos máis profundos, que se ramifican e constitúen as glándulas de Littré, as máis grandes das cales están na uretra esponxosa. As glándulas de Littré están revestidas por un epitelio estratificado cilíndrico similar ao da mucosa da uretra, pero nalgunhas zonas forma grupos compactos de células de aspecto claro e contido mucoso. As glándulas discorren en dirección oblicua pola lámina propia en dirección á raíz do pene e poden penetrar profundamente no corpo esponxoso. Verten na uretra. En homes vellos poden conter concrecións similares ás que se observan na próstata.

Reciben o seu nome polo médico francés do século XVII Alexis Littré (1648-1726).

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Diapositiva en uottawa.ca
* Imaxes
Antonio Salgado

Co nome de **Antonio Salgado** podemos referirnos a:

***Antonio Salgado Gundín**, sacerdote, fillo de Alonso Gundín e de Beatriz Salgado (século XVI).
***Antonio Salgado Gundín**, IV señor de Borraxeiros, cabaleiro de Santiago (século XVII).
***Antonio Salgado López**, avogado e político de Monterroso (1858-1927).
***Antonio Salgado García**, político e alcalde de Caldas de Reis (m. 1939).
***Antonio Salgado Somoza**, poeta.
Laureano Salgado Rodríguez

**Laureano Salgado Rodríguez**, nado en Caldas de Reis o 5 de maio de 1847 e finado no mesmo concello o 5 de maio de 1930, foi un enxeñeiro e empresario galego.

## Traxectoria 
Empezou facendo fortuna como representante de axencias consignatarias especializadas no transporte de emigrantes a América dende Vigo e Vilagarcía de Arousa. Despois dedicouse á industria eléctrica como propietario da empresa La Hulla Blanca, creando as centrais hidroeléctricas de Almofrei (Cotobade), Pego Negro (Gondomar), Aranza (Soutomaior) e Ponte Inferno no río Verdugo. Promoveu os periódicos *Fray Prudencio* e *El Mirlo Blanco*. Tivo a idea da creación do popular monumento á Virxe da Rocha en Baiona, que comezou a construírse en 1910. Foi deputado provincial (1898) e alcalde de Caldas de Reis (1913). En 1922 dirixiu o periódico mensual ''A Chave d'os Rayos''.
miniatura|150px|Laureano Salgado, 1928.

## Recoñecementos 
* Un busto no xardín botánico da Caldas de Reis recórdao.
* Unha rúa en Baiona leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Un caso de demografía industrial de principios del siglo XX: Las comarcas de Caldas y o Ullán pontevedrés entre los años 1.899 y 1.921
* Laureano Salgado / Presentación
Xosé Luís Allué Andrade

**Xosé Luís Fernando Allué-Andrade y Ferreira**, ás veces mencionado como **Xosé Luís Allué**, nado en Monforte de Lemos o 9 de setembro de 1931 e finado en Madrid o 2 de xaneiro de 2020, foi un científico, profesor e investigador galego.

## Traxectoria 
Estudou Ciencias Físicas e Enxeñería Técnica Forestal. Foi investigador científico no Instituto Nacional de Investigacións Agrarias, especialista en Fitoclimatoloxía e profesor de Silvicultura na Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Forestal. Foi secretario xeral da Sociedade Española para o estudo dos pastos, secretario da European Grassland Federation, subcoordinador nacional do programa de investigación de pastos e profesor de repoboacións na Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Forestal.

Dende a súa mocidade foi asiduo do grupo formado por Ramón Piñeiro, Celestino Fernández de la Vega, Ánxel Fole e Luís Pimentel.

## Obra 
Formulou tres modelos de análise fitoclimática e un método de diagnose, avaliación e prescrición ecoculturais, ademais do estudo monográfico dunhas oitenta especies pascícolas. Os seus estudos biolóxicos, ecolóxicos e climatolóxicos están recollidos en múltiples publicacións, entre as que destacan:
* *Aflorestation in arid zones*.
* *Studes of botany, ecology, biology and pascicology of the principal existing especies in the spontaneous pasture grounds of our semiarid regions*.
* *Problemas y expectativas de la investigación piscícola*, 1982.
* *Atlas Fitoclimático de España*, 1990.

En galego publicou artigos e poemas en *Grial*, participou nos volumes colectivos *Paisaxe e cultura* (1955), *Homenaxe a Otero Pedrayo* (1958), *O noso sentimento da paisaxe* (en colaboración con Cunqueiro, Bonet Correa e Otero Pedrayo), *Cinco pezas pra cembalo*, *Vintasete murais pra Tino*, *O caso Grandio*, *Dicionario aproximado*, *Canciones callejeras y sentimentales*, *Sonata para un hombre solo* e *Liturxias pró Nadal*.

A correspondencia de Ramón Piñeiro con el foi publicada nun volume pola editorial Galaxia en 2005.

## Recoñecementos 
* Cruz do Mérito Agrícola.
* Premio de Publicacións INIA.
* Certificate of Apreciation Foreing Research and Technical Programs dos EE UU.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.

### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
* Ficha en Galaxia
Laureano Salgado

O nome de **Laureano Salgado** pode referirse a:

***Laureano Salgado Rodríguez**, empresario e político galego (1847-1930).
***Laureano Salgado de la Riva**, xornalista galego, sobriño do anterior.
Antonio Salgado García

**Antonio Salgado García**, finado o 21 de agosto de 1939, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Jesús Salgado Rodríguez e sobriño do empresario Laureano Salgado Rodríguez. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Caldas de Reis (1924-1930). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 volveu ser nomeado alcalde, permanecendo no cargo ata a súa morte en agosto de 1939.

## Notas