Chasco siberiano

O **chasco siberiano** (***Saxicola maurus***) é unha especie recentemente validada de muscicápidos. Antes estaba situado na familia dos túrdidos. Reprodúcese no Paleártico oriental incluíndo a parte máis oriental de Europa e inverna nos trópicos do Vello Mundo.

## Descrición 
Lembra moito ao seu parente estreito o chasco europeo (*S. rubicola*), pero é máis escuro pola parte superior e máis claro pola inferior, cun sobrecú branco e partes inferiores máis brancas con menos laranxa no peito. O macho en plumaxe reprodutora ten partes inferiores e cabeza negras (carecendo dos tons amarronados do chasco europeo), un colar branco moi visible, e mancha escapular e sobrecú tamén brancos, e unha área restrinxida laranxa na gorxa.

A femia ten pares superiores e cabeza marróns claras, áreas brancas no pescozo (non un colar completo), e un sobrecú amarelo rosado claro sen manchas. Os machos en plumaxe de inverno son intermedios entre os machos en verán e as femias, cunha sobrecella que lembra a do chasco do norte (*S. rubetra*); poden distinguirse desa especie e da femia polo colar branco completo.

## Taxonomía e sistemática 
Hai cinco ou seis subespecies, das cales *S. m. maurus* (descrita ariba) e a similar *S. m. stejnegeri* se atopan polo norte e centro de Asia. A subespecie do sur *S. m. variegatus* (oeste do mar Caspio), *S. m. armenicus* (leste de Turquía ata Irán), *S. m. indicus* (Himalaia) e *S. m. przewalskii* (suroeste da China) distínguense polas áreas brancas de maior extensión na plumaxe.

No pasado *S. maurus* estaba normalmente incluída en *S. torquatus* como parte do que se chamou "chasco común", pero ese nome científico está hoxe restrinxido aos chascos africanos. A análise da secuencia do ADNmt do citocromo b e datos de perfil de ADN microsatélite do ADN nuclear, aínda que non foi inequívoca, xunto con evidencias de morfoloxía, comportamento e bioxeografía parece indicar que o actual paxaro pode considerarse unha especie distinta. O chasco europeo é a súa especie irmá occidental na liñaxe de Eurasia de chascos; os seus devanceiros separáronse durante o Plioceno tardío ou temperán, aproximadamente hai 1,5-2,5 millóns de anos ao comezo da glaciación cuaternaria.

O seu nome científico significa "morador das rochas escuro". *Saxicola* deriva do latín *saxum*, 'rocha' + *incola* 'habitante'; *maurus* é a forma latinizada do grego *maúros* (μαύρος), 'negro', facendo referencia á cor da súa parte superior comparada con *S. rubicola*.

## Distribución e ecoloxía 
A área de reprodución abrangue a maior parte da Asia temperada, desde aproximadamente a latitude 71°N en Siberia ao sur ata o Himalaia e o suroeste da China, e ao oeste ata o leste de Turquía e a zona do mar Caspio. Tamén se reproduce no noroeste de Europa, principalmente en Rusia, pero ás veces máis ao oeste chegando mesmo a Finlandia.

A área de invernada desta ave migratoria é desde o sur do Xapón ao sur de Tailandia e a India, e ao oeste ata ao noroeste de África. En migración, pequenas cantidades deles chegan tan ao oeste como Europa occidental, e excepcionalmente tan ao leste como Alasca en América do Norte.

Aínda que a IUCN non a considera unha especie separada e non está avaliada como tal, está moi estendida e non debería considerarse ameazada.

## Galería 

Ficheiro:Siberian stonechat (Saxicola maurus) male non-breeding.jpg|Macho non reprodutor, Uttar Pradesh, India
Ficheiro:Asian stonechat (Saxicola maurus indicus) male non breeding Bardiya.jpg|Macho de *S. m. indicus*, Parque Nacional Bardiya, Nepal
Ficheiro:Saxicola stejnegeri, Hanoi, Vietnam 4G4A3231 (cropped).jpg|Chasco siberiano
Ficheiro:Siberian Stonechat in Assam.jpg|Chasco siberiano invernando en Dipor Bil, Assam, India
Ficheiro:Siberian-Stonechat.jpg|Macho de *S. m. indicus*, Bhaktapur, Nepal

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bangs, Outram (1932): Birds of western China obtained by the Kelley-Roosevelts expedition. *Field Mus. Nat. Hist. Zool. Ser.* **18**(11): 343–379. Fulltext at the Internet Archive
* 
* Inskipp, Carol; Inskipp, Tim & Sherub (2000):"The ornithological importance of Thrumshingla National Park, Bhutan". *Forktail* **14**: 147–162.
* Robertson, Iain (1977): Identification and European status of eastern Stonechats *Brit. Birds* **70**: 237–245.
* Stoddart, Andy (1992): Identification of Siberian Stonechat *Birding World* **5**(9): 348–356.
* Urquhart, Ewan & Bowley, Adam (2002): *Stonechats. A Guide to the Genus Saxicola*. Christopher Helm, Londres. 
* Wink, M.; Sauer-Gürth, H. & Gwinner, E. (2002): Evolutionary relationships of stonechats and related species inferred from mitochondrial-DNA sequences and genomic fingerprinting. *British Birds* **95**: 349–355. PDF fulltext
* Wittmann, U.; Heidrich, P.; Wink, M. & Gwinner, E. (1995): Speciation in the Stonechat (*Saxicola torquata*) inferred from nucleotide sequences of the cytochrome b-gene. *Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research* **33**(2): 116–122.  HTML abstract

### Ligazóns externas 
*Xeno-canto: gravacións sonoras do chasco siberiano