Acrofobia

A **acrofobia**, tamén coñecida como **hipsofobia**, é un medo extremo ou irracional ou fobia ás alturas, especialmente cando non se está moi arriba. Pertence a unha categoría de fobias específicas, chamadas molestias de espazo e movemento, que comparten causas e opcións de tratamento similares.

Moita das persoas experimentan un certo grao de medo natural cando se exponen ás alturas, coñecido como medo a caer. Por outra banda, os que teñen pouco. A maioría das persoas experimentan un grao de medo natural cando se exponen ás alturas, coñecido como medo a caer.
As persoas con acrofobia poden experimentar un ataque de pánico en lugares altos e volverse demasiado axitadas para baixar con seguridade.

## Etimoloxía 
O termo é do  , , que significa "pico, cumio, bordo" e , , "medo". O termo "hipsofobia" deriva da palabra grega , hypsos, que significa "altura". En grego, o termo real usado para esta condición é "υψοφοβία" (Hipsofobia).

## Prevalencia 
Aproximadamente o 2-5% da poboación xeral ten acrofobia, con dúas veces máis mulleres afectadas que homes.  Isto ocorre cando os sistemas vestibular e somatosensorial perciben un movemento corporal que non é detectado polos ollos. Máis investigacións indican que este conflito provoca tanto mareos como ansiedade.    Pode xurdir confusión ao diferenciar entre vertixe de altura e acrofobia debido aos conxuntos de síntomas superpostos das condicións, incluíndo balance e mareos. Pode producirse máis confusión debido a que o vertixe de altura é un síntoma directo da acrofobia. 

## Causas 
[alt=young child leaning against and looking out a skyscraper window on a floor that is also glass|miniatura|260x260px|160 m por riba das rúas de [Calgary .]]
Tradicionalmente, a acrofobia foi atribuída, como outras fobias, ao condicionamento ou a unha experiencia traumática . Estudos recentes puxeron en dúbida esta explicación.   Para abordar os problemas de autoinforme e memoria, realizouse un gran estudo de cohorte con 1000 participantes desde o nacemento; os resultados mostraron que os participantes con menos medo ás alturas tiñan máis lesións por caídas.  

Máis estudos suxeriron que unha posible explicación para a acrofobia é que xorde a través da acumulación de experiencias non traumáticas de caídas que non son memorables pero que poden influír nos comportamentos no futuro. Ademais, o medo ás alturas pódese adquirir cando os bebés aprenden a gatear. Se caían, aprenderían os conceptos sobre superficies, postura, equilibrio e movemento.  Experimentar estes factores cognitivos ao asocialos coa idea de caer pode ser suficiente para provocar o mesmo medo que se esperaría despois dunha caída traumática.

O medo a caer, xunto co medo aos ruídos fortes, é un dos medos innatos ou "non asociativos" máis comúns. A nova teoría da non asociación é que o medo ás alturas é unha adaptación evolucionada a un mundo onde as caídas supoñen un perigo importante. Se este medo se herda, é posible que as persoas poidan desfacerse del mediante a exposición frecuente de alturas cunha habituación. Noutras palabras, a acrofobia podería asociarse cunha falta de exposición ás alturas nos primeiros anos da vida.  O grao de medo varía, e o termo fobia está reservado para aqueles que están no extremo extremo do espectro. Os investigadores argumentaron que o medo ás alturas é un instinto que se atopa en moitos mamíferos, incluíndo animais domésticos e humanos. Os experimentos con acantilados visuais demostraron que os bebés e nenos, así como outros animais de varias idades, son remisos a aventurarse nun chan de cristal coa vista duns poucos metros de espazo aparente de caída por debaixo del.  Aínda que os bebés humanos inicialmente experimentaron medo cando se arrastraban polo acantilado visual, a maioría deles superaron o medo mediante a práctica, a exposición e o dominio e mantiveron un nivel de cautela saudable.  Aínda que unha cautela innata nas alturas é útil para a supervivencia, o medo extremo pode interferir coas actividades da vida cotiá, como estar de pé nunha escaleira ou unha cadeira ou mesmo subir unhas escaleiras . Non se sabe se a acrofobia está relacionada co fracaso para alcanzar unha determinada etapa de desenvolvemento. Ademais dos relatos asociativos, un modelo de estrés diatético tamén é moi atractivo para considerar tanto a aprendizaxe indirecta como factores hereditarios como os trazos de personalidade (é dicir, o neuroticismo).

Outro posible factor que contribúe é unha disfunción no mantemento do equilibrio. Neste caso, a ansiedade é tanto ben fundada como secundaria. O sistema de equilibrio humano integra sinais propioceptivos, vestibulares e visuais próximos para calcular a posición e o movemento.   A medida que aumenta a altura, os sinais visuais retroceden e o equilibrio faise máis pobre nas persoas sen acrofobia.  Non obstante, a maioría da xente responde a tal situación cambiando a unha maior dependencia das ramas propioceptivas e vestibulares do sistema de equilibrio.

Sábese que algunhas persoas dependen máis dos sinais visuais que outras.  As persoas que confían máis en sinais visuais para controlar os movementos do corpo son menos estables fisicamente.   Estudos recentes descubriron que os participantes experimentaron un aumento da ansiedade non só cando a altura aumentaba, senón tamén cando se lles requiría moverse de lado a unha altura fixa. 

É moi posible un modelo recombinante do desenvolvemento da acrofobia, no que os factores de aprendizaxe, os factores cognitivos (por exemplo, interpretacións), os factores perceptivos (por exemplo, a dependencia visual) e os factores biolóxicos (por exemplo, a herdanza ) interactúan para provocar medo ou habituación.  O Cuestionario de acrofobia (AQ) é un autoinforme que contén 40 ítems, que avalía o nivel de ansiedade nunha escala de 0-6 puntos e o grao de evitación nunha escala de 0-2 puntos.   Tamén se utilizan os cuestionarios de actitude cara ás alturas (ATHQ)  e as probas de evitación de comportamento (BAT).  Un cuestionario de interpretación de altura (HIQ) é un autoinforme para medir estes xuízos e interpretacións relevantes sobre a altura.  Wolpe desenvolveu unha técnica chamada desensibilización sistemática para axudar aos participantes a evitar a "evitación".  Os resultados da investigación suxiren que aínda cunha diminución do contacto terapéutico, a desensibilización aínda é moi efectiva.  Non obstante, outros estudos demostraron que os terapeutas xogan un papel esencial no tratamento da acrofobia.  Tamén xurdiron tratamentos como a práctica reforzada e os tratamentos de autoeficacia .   Botella e os seus compañeiros  e Schneider  A RV ten varias vantaxes sobre o tratamento *in vivo* :  en canto á súa calidade, intensidade, duración e frecuencia;  (2) A RV pode axudar aos participantes a evitar a vergoña pública e protexer a súa confidencialidade; (3) o consultorio do terapeuta pode estar ben mantido; (4) VR anima a máis persoas a buscar tratamento; (5) VR aforra tempo e diñeiro, xa que os participantes non precisan saír da sala de consulta. 

## Prevalencia 
Aproximadamente o 2-5% da poboación xeral ten acrofobia, con dúas veces máis mulleres afectadas que homes. 

Unha forma máis leve e relacionada de medo ou ansiedade provocada visualmente chámase **intolerancia visual á altura** (vHI).  Ata un terzo das persoas poden ter algún nivel de intolerancia visual á altura. 

## Véxase tamén 
* Aclimatación
* Fobia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aclimatación
* Fobia

### Ligazóns externas 
* "O camiño máis asustado do mundo?", unha proba directa, vídeo rodado en El Camino del Rey, achegándose ao Makinodromo
* "Fear of Heights"  —Unha guía completa con recursos útiles sobre a acrofobia coñecida como Fear of Heights