Eastern blot

O **eastern blot** é unha técnica bioquímica de blotting utilizada para analizar modificacións postraducionais de proteínas como as que implican lípidos, residuos fosfóricos e glicoconxugados. Na maior parte dos casos utilízase para detectar epítopos de carbohidratos na proteína. Deste modo, o eastern blot pode considerarse unha ampliación da técnica bioquímica do western blot. Téñense descrito moitas técnicas usando o termo eastern blot ou eastern blotting, a maioría dos cales usan proteínas que se transfiren desde un xel de SDS-PAGE a unha membrana de PVDF ou nitrocelulosa. As proteínas transferidas son analizadas para detectar as súas modificacións postraducionais utilizando sondas que poden detectar lípidos, carbohidratos, fosforilacións ou calquera outra modificación da proteína. O termo eastern blot debería utilizarse para referirse aos métodos que detectan as súas dianas por medio de interaccións específicas entre a modificación postraducional e a sonda, para distinguila do far-western blot estándar. En principio, o eastern blot é similar ao blotting de lectina (é dicir, a detección de epítopos de carbohidratos sobre proteínas ou lípidos). As actuais definicións están resumidas a continuación ordenadas desde o primeiro uso do termo; porén, todas están baseadas nalgúns traballos iniciais. Nalgúns casos, a técnica estivera utilizándose xa antes da introdución do termo.
* (1982) O termo *Eastern blotting* foi rexeitado especificamente por dous grupos separados: Reinhart e Malamud refírense a un blot de proteínas dun xel nativo como *native blot* (blot nativo); Peferoen et al., optaron por referirse ao seu método de arrastrar proteínas separadas en xel SDS a nitrocelulosa usando unha bomba de succión como *vacuum blotting* (~blotting de baleiro ou de aspiración).
* (1984) Descríbese o termo *Middle Eastern blotting* como un blot de ARN poliA (resolvido en agarosa) que despois é inmobilizado. O ARN inmobilizado é despois sondado con ADN.
* (1996) Bogdanov et al. son os que usan por primeira vez o termo *Eastern-Western blot*. O método implicaba a transferencia (*blotting*) de fosfolípidos a unha membrana de PVDF ou nitrocelulosa antes de transferir as proteínas á mesma membrana de nitrocelulosa por medio dun western blot convencional e sondar con anticorpos específicos de conformación. Este método está baseado nos traballos previos de Taki et al. de 1994, nos que eles denominaban orixinalmente a técnica como *TLC blotting*, e estaba baseado nun método similar introducido por Towbin en 1984.
* (2001) *Eastern blotting* é descrita como unha técnica para detectar glicoconxugados xerados por transferencia de BSA en membranas de PVDF, seguida dun tratamento con periodato. A proteína oxidada é despois tratada cunha mestura complexa, xerando un novo conxugado na membrana. A membrana é despois sondada con anticorpos para buscar os epítopos de interese. Este método foi tamén discutido en traballos posteriores por este grupo. O método é esencialmente o Far-Eastern blotting. 
* (2002) *Eastern blot* tamén se utilizou para describir un inmunoblot realizado sobre proteínas transferidas a unha membrana de PVDF desde un xel PAGE *corrido* con polaridade oposta. Como este é esencialmente un western blot, a carga inversa que se utiliza serviu para bautizar a este método como *eastern blot*. 
* (2005) *Eastern blot* foi utilizado para describir un blot de proteínas sobre membranas de PVDF no que a sonda é un aptámero en vez dun anticorpo. Isto podería considerarse similar a un Southern blot, a pesar de que a interacción é entre unha molécula de ADN (o aptámero) e unha proteína, en vez de entre dúas moléculas de ADN. O método é similar ao south-western blotting. 
* (2006) *Eastern blotting* foi utilizado para referirse á detección de proteínas de fuisión por medio de complementación. O nome está baseado no uso dun activador de encimas como parte da detección.
* (2009) *Eastern blotting* foi máis recentemente rebautizado por Thomas et al. como unha técnica que sonda proteínas transferidas a unha membrana de PVDF con lectinas, toxina colérica e tinguiduras químicas para detectar proteínas glicosiladas, lipoiladas ou fosforiladas. porque usa sondas de lectina e outros reactivos de tinguidura.
* (2009) *Eastern blot* foi utilizado para describir un blot de proteínas sobre membrana de nitrocelulosa no que a sonda é un aptámero en vez dun anticorpo. O método ésimilar ao south-western blotting.
* (2011) Un estudo recente utiliza o termo Eastern blotting para describir a detección de glicoproteínas con lectinas como a concanavalina A 

Como se ve, está claro que non hai unha soa definición aceptada do termo. Un recente artigo contén unha entrevista a Edwin Southern, creador do Southern blot, e trata sobre a rebautización de *Eastern blotting* a partir de Tanaka et al.

Os principios utilizados polo eastern blotting para detectar glicanos poden remontarse ao uso de lectinas para detectar a glicosilación de proteínas. Os exemplos máis temperáns deste modo de detección son uns traballos de Tanner e Anstee de 1976, nos que se usaban lectinas para detectar proteínas glicosiladas illadas de eritrocitos humanos. A detección específica da glicosilación por medio do blotting denomínase xeralmente *blotting de lectinas* (*lectin blotting*). Un resumo de melloras máis recentes do protocolo foi elaborado por H. Freeze.

## Aplicacións 
Unha aplicación desta técnica inclúe a detección de modificacións de proteínas en dúas especies bacterianas do xénero *Ehrlichia*, *E. muris* ed IOE (*Ixodes ovatus ehrlichia* ou ehrlichia de Ixodes ovatus). Para detectar as modificacións de proeínas utilizáronse a subunidade B da toxina colérica (que se une a gangliósidos), a concanavalina A (que detecta glicanos que conteñen manosa) e o verde de nitrofosfo molibdato-metil (que detecta fosfoproteínas). A técnica mostra que as proteínas antixénicas de *E. muris* non virulentas son máis modificadas postraducionalmente que nas moi virulentas IOE.

As modificacións postraducionais que ocorren no extremo N-terminal da cadea de aminoácidos xogan un importante papel na translocación a través das membranas biolóxicas. Entre as proteínas afectadas están proteínas secretoras de procariotas e eucariotas e tamén proteínas que se deben incorporar a varias membranas celulares e de orgánulos como as dos lisosomas, cloroplastos, mitocondrias e membrana plasmática. A expresión de proteínas con modificacións postraducionais é importante en varias doenzas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Blotting
* Far-Eastern blot