open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
72 Dangerous Animals: Asia

***72 Dangerous Animals: Asia*** é unha serie de televisión australiana de 2018 que explora os animais máis perigosos e mortais de Asia. Está protagonizado por Bob Brisbane, Bryan Grieg Frite e Romulus Whitaker.

Estreouse o 10 de agosto de 2018 a través de Netflix.

## Premisa 
*72 Dangerous Animals: Asia* explora os 72 animais de Asia máis perigosos comparando a súa ameaza real para os seres humanos e competindo polo título do animal máis perigoso do continente. O documental contén entrevistas de superviventes de ataques e comentarios de expertos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *72 Dangerous Animals: Latin America*
* *72 Dangerous Places to Live*
### Ligazóns externas 
*
Javier Costas Comesaña

**Javier Costas Comesaña**, coñecido como **Ligero**, nado en Coruxo (Vigo) o 3 de decembro de 1909 e finado en Vigo en decembro de 1996, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro veciño de Oia. Na Segunda República foi secretario do Sindicato Agrícola de San Miguel de Oia e secretario do Partido Comunista de Canido. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. O seu irmán Manuel Costas Comesaña foi paseado en Mos o 22 de setembro de 1936.

Javier Costas, foi procesado nas causas  646/36, 805/36 e 52/37. Reclamado polo xuíz militar de Vigo mediante requisitoria o 12 de novembro xunto con José Gabriel Rodríguez Domínguez. A Xunta Provincial de Incautación de Bens determinou a apertura de expediente de responsabilidades políticas. En 1940 foi condenado polo Tribunal de Responsabilidades Políticas a 500 pesetas de multa, 15 anos de inhabilitación e 10 anos de desterro a 150 quilómetros de Vigo. Permaneceu entobado ata o 18 de xullo de 1948, cando se entregou ás autoridades franquistas. Procesado na causa 52/37, foi acusado de rebelión, e o fiscal solicitou vinte anos de reclusión, conmutábel pola de tres anos de prisión. Finou en Vigo en decembro de 1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* A noite dos mozos solteiros
* En Priegue non hai chivatos
Cefiso (mitoloxía)

miniatura|300px|Relevo votivo, que representa, no centro, a un meniño presentado a Cefiso (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas)

**Cefiso**, na mitoloxía grega, é a personificación do río Cefiso. Foi fillo de Océano e a titánide Tetis.

É coñecido por ser o pai de Narciso, procreado coa ninfa Liríope, á que Cefiso violou despois de atrapala entre as súas ondas. Narciso foi aquel que se namorou do seu reflexo nas augas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*
Asterión (oceánida)

**Asterión**, na mitoloxía grega, era un deus fluvial fillo, como a maioría dos ríos, de Océano e a titánide Tetis. Tiña tres fillas: Eubea, Prosimna e Acrea, que foron nodrizas da deusa Hera .

Xunto ós deuses fluviais Ínaco e Cefiso, foi nomeado árbitro na disputa entre Hera e Poseidón pola posesión da Argólide, e sentenciaron que se adxudicase a Hera. En vinganza, Poseidón deixounos sen auga salvo na época das chuvias .

## Notas
Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral

A **Estación da Forza Espacial de Cabo Cañaveral** (CCSFS, polas súas siglas en inglés *Cape  Canaveral Space Force Station*) é unha instalación da 45.ª Ála Espacial (45 SW, do inglés *Space Wing*) da Forza Espacial dos Estados Unidos, con sede na próxima Base da Forza Espacial Patrick. Localizada en cabo Cañaveral no estado de Florida, a CCSFS é o principal lugar de lanzamentos de mísiles do rango leste. A base Patrick proporciona os cuarteis xerais e as funcións de apoio para o 45 SW, así como un aeródromo, liderado loxístico no aire e as funcións de apoio completo propias dunha base da forza aérea. Ademais das instalacións na base Patrick, a CCSFS tamén ten o seu propio aeródromo separado, o *Cape Canaveral AFS Skid Strip*, que proporciona unha pista de 10 000 pés (3 km) próxima ós complexos de lanzamento para o uso de avións militares que leven as enormes e pesadas cargas útiles ata o cabo.

Ademais, a CCSFS está situada xunto ó Centro espacial John F. Kennedy da NASA na illa Merritt, coas dúas instalacións conectadas por pontes e pasos elevados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Cape Canaveral Air Force Station Virtual Tour
* "Cape Canaveral Lighthouse Shines again" feature article and video interview about the lighthouse
* Aviation: From Sand Dunes to Sonic Booms, a National Park Service *Discover Our Shared Heritage* Travel Itinerary
O Castañal, Saiáns, Vigo

**O Castañal** é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Saiáns 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vigo
Xelidiáceas

[miniatura|215px|Secado de *Gelidium amansii* para obter ágar-ágar, no [Xapón]]
A das **Xelidiáceas** (*Gelidiaceae*) é unha é unha  familia de rodófitas da clase das florideofíceas e subclase das rodimeniofícidas, e orde das xelidiales.

Moitas especies destas algas úsanse para obter ágar-ágar.

## Taxonomía 
### Descrición 
A familia foi descrita en 1843 polo farmacéutico, botánico e ficólogo alemán Friedrich Traugott Kützing,

### Xéneros 
A familia comprende os xéneros seguintes:
**Gelidiocolax* N.L.Gardner, 1927	 
**Gelidiopsis* K. J. F. Schmitz, 1895 
**Gelidium* J.V. Lamouroux, 1813

### Notas taxinómicas 
Segundo o WoRMS, *Gelidiocolax* pertence á familia das pterocladiofiláceas, e *Gelidiopsis* é un sinónimo non aceptado de *Ceratodictyon* Zanardini, 1878, que pertence á familia das lomentariáceas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boo, G. H. *et al*. (2016): "A novel phylogeny of the Gelidiales (Rhodophyta) based on five genes including the nuclear CesA, with descriptions of Orthogonacladia gen. nov. and Orthogonacladiaceae fam. nov". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **101**: 359–372. 
* Guiry, M. D. & Guiry, G. M. (2017): Familiy Gelidiaceae. En AlgaeBase. World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway. Consultada o 17 de febreiro de 2021.
* Kamiya, M. *et al*. (2017): "Rhodophyta". En: *Syllabus of Plant Families, 13th ed. Part 2/2: Photoautotrophic eukaryotic Algae*. Frey, W. Ed. Stuttgart: Borntraeger Science Publishers. ISBN 978-3-4430-1094-2. 

### Outros artigos 
* Rodófitas
* Xelidiales

### Ligazóns externas 
* Gelidiaceae na EOL.
Ínaco

Na mitoloxía grega, **Ínaco** foi un deus río da Argólide. Era fillo de Océano e a titánide Tetis. Casou con Melia, filla de Océano e tivo dous fillos: Foroneo e Exialeo; outras fontes engaden tamén a Ío , Fegeo e Micena.

Nacera en Argos antes da existencia da raza humana , aínda que outras tradicións din que foi contemporáneo de Erictonio e Eumolpo. Tamén se asegura que foi el quen reuniu ós homes tralo diluvio de Deucalión e levounos a vivir xunto a un río ó que chamaron Ínaco no seu honor.

Xunto ós deuses fluviais Cefiso e Asterión, foi nomeado árbitro na disputa entre Hera e Poseidón pola posesión da Argólide, e sentenciaron que se adxudicase a Hera. En vinganza, Poseidón deixounos sen auga salvo na época das chuvias .

A súa filla Ío, que era sacerdotisa de Hera, foi seducida ou raptada por Zeus. Ínaco indignouse e perseguiu a Zeus pero este mandou contra el a erinia Tisífone, que o atormentou ata provocarlle a loucura. Ínaco terminou botándose ó río que ata entón se chamara Haliacmón e que desde aquela pasou a chamarse Ínaco. Outras fontes din que Zeus lanzoulle un raio e desde entón o río secou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*
Regueifa (pan de voda)

miniatura|Bailadora dun grupo de baile tradicional coa regueifa.
A **regueifa** era unha rosca ou bolo de pan tradicional das vodas galegas. Elaborado preferentemente con fariña de trigo, adoitaba repartirse despois do banquete nupcial entre os veciños non convidados ao casamento. 

## Características 
A regueifa podía facerse con centeo ou millo, se ben era máis valorada a que se elaboraba con fariña branca de trigo, un alimento de luxo durante os séculos do antigo réxime. O bolo enfeitábase segundo as posibilidades económicas da familia que o presentaba e o uso e costume do lugar xeográfico. Tíñanse en consideración o seu tamaño, canto máis grande mellor, e os seus adobios, que podían ser ovos, azucre, fitas, lambetadas, garrafas de licor,etc. Nalgunha zona recibía o nome de "rosca da señora madriña", pois era a madriña da voda a encargada de elaborala. Da súa calidade dependía en boa medida o éxito do casamento e o prestixio da casa, que de non cumpriren as expectativas, era satirizada polos asistentes.

## Cerimonia 
miniatura|Baile da regueifa en Noia a finais do século XIX
Era tradicional que polo serán, despois do banquete nupcial, os veciños acudisen á casa onde tiña lugar o convite e comezasen a solicitar a regueifa con cantigas festeiras. Estes cantos, chamados tamén regueifas, eran respondidos polos convidados ao banquete nun intercambio de coplas enxeñosas. Concluídas estas, sacábase da casa o pan da voda para entregalo os asistentes. Antes de "rendelo" era tradicional que os noivos, ou os padriños, ou outra parella escollida para a ocasión, bailase unha muiñeira vella (denominada tamén regueifa) coa rosca da voda sobre a cabeza. 

A entrega da regueifa posterior ao baile facíase de xeito diferente segundo as zonas do país. Nalgúns lugares existía a tradición de "voltear a regueifa". Metíase esta nun pano que agarraba unha parella coa boca, cada un por un extremo. Así sostida dabaselle voltas, gañando o premio a parella que máis xirase o pano sen lle caer. Noutros entregábase a regueifa como trofeo a quen mellor improvisara no canto, sendo o vencedor o encargado de efectuar o repartimento entre a concorrencia. Tamén se podía facer un concurso de baile arredor da regueifa gañandoa o mellor bailador. Existen mesmo referencias á chamada "carreira da regueifa", unha corrida entre a mocidade na que gañaba o pan o mozo máis veloz.

A entrega da regueifa, xunto con outros convites cerimoniais, facía partícipe da celebración a toda a comunidade e servía para integrar os mozos foráneos, nunha época na que os pretendentes alleos non adoitaban ser ben recibidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Regueifa (cantar)
* Regueifa (baile de voda)

### Ligazóns externas 
* Desde Mazaricos cóntannos a orixe das Regueifas (A.C. Retrouso de Cela) -  A revista (22/01/2019) - TVG.
* Fragmento do espectáculo "Hoxe hai regueifa - Voda Rianxeira" (A.C. Fogo Fatuo) - Luar (06/2018) - TVG - Youtube.
* [https://www.youtube.com/watch?v=IgexHyPkl6M#t=7m12s ] - Festival Interceltique Lorient (08/2019) - Youtube.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 73ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Ang Lee, director do filme gañador]]
Os **seguintes 46 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 73ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, a República Checa, Francia, México e Taiwán. O galardón recaeu sobre Taiwán, co filme *Wò hǔ cáng lóng*.

Ecuador presentou un filme por vez primeira.

## Propostas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Minnesang

O **Minnesang** é a tradición de poesía lírica e a canción entre o século XII e finais do século XIV. Estes trobadores xermanos do Minnesang eran coñecidos como *Minnesänger*. Estaban unidos en comunidades ou irmandades.

## Historia 
Estes cantores tiñan moito en común cos trobadours (*trobadores*) provenzais (do sur de Francia). Como eles, cantaban xeralmente sobre o amor cortés ('da corte', non popular), do que provén o termo do alto alemán *minne* (“remembranza”, “amor”).

Moitos dos *minnesängers* máis coñecidos son notables tamén pola súa poesía épica ou narrativa, como Hartmann von Aue (1170 - 1220?) e Wolfram von Eschenbach (1170-1220), que adaptaban novelas cortesás (*roman courtois*) francesas, particularmente novelas artúricas de Chrétien de Troyes, o primeiro deles confesando a súa procedencia (*Erek*, *Iwein*) e puíndo e ornamentando a narración en forma e contido, o segundo plaxiando sen contemplacións (*Perceval*). Outras importantes figuras son Godofredo de Estrasburgo, Strassburg ou Straßburg, recopilador das lendas bretoas (e posiblemente provenzais) sobre Tristán na súa *Tristán e Iseo*, e Walther von der Vogelweide (1170-1228), o poeta máis persoal e orixinal daquela época.

## A canción cortesá 
Moitas melodías da *minnelied* ('canción cortesá') sobreviviron até a actualidade, aínda que os manuscritos máis antigos son do século XV, o que pode facer que as cancións fosen copiadas de maneira diferente a como eran os seus orixinais. Ademais é difícil descifrar a notación musical que se utilizaba nesa época. Aínda que o contorno da melodía é fácil de interpretar, o ritmo da canción frecuentemente é imposible de adiviñar.

No século XV o *minnesang* ('canto cortesán') desenvolveuse e formou a tradición dos "Mestres cantores" (*meistersinger*), cuxa orixe social era burguesa (comerciante) a diferenza dos *minnesänger* que proviñan da clase aristocrática.

Escribíronse polo menos dúas óperas acerca da tradición *minnesänger*: *Tannhäuser* (de Richard Wagner) e *Guntram* (de Richard Strauss).

## Exemplo de *Minnelied* 
O seguinte poema de amor, de autor anónimo, escrito no alto alemán medio, atopouse nun códice latino do século XII no mosteiro de Tegernsee.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* "Minnesänger" *Enciclopedia Encarta Online*. 2008. Microsoft .
### Ligazóns externas 
* El *Minnesang* en la génesis de la lírica occidental, por Héctor A. Piccoli .
Friedrich Traugott Kützing

**Friedrich Traugott Kützing**, nado o 8 de decembro de 1807 en Ritteburg, e finado o 9 de setembro de 1892 en  Nordhausen, foi un farmacéutico e botánico alemán, especializado en ficoloxía.

## Traxectoria 
De mozo, traballou en varias farmacias en Alemaña, servindo tamén como axudante durante algúns semestres no instituto químico-farmacéutico de Franz Wilhelm Schweigger-Seidel en Halle. Despois estudou historia natural. Realizou expedicións florísticas no litoral de Dalmacia e Italia, e nos Alpes. 

A pesar da súa escasa experiencia no que se refire á educación superior, Kützing fixo importantes contribucións científicas. En 1833 demostrou as diferenzas entre as diatomeas e desmidiales, separando así os dous grupos en familias propias. Ademais, independentemente de Charles Cagniard-Latour e Theodor Schwann, foi un dos primeiros en dar respostas completas en relación aos lévedos e ao papel que xogan nas fermentacións.

En 1838 era docente de ciencias naturais no colexio de Nordhausen. En 1837 foi nomeado doutor *honoris causa* pola Universidade de Giessen e en 1843 recibiu o título de profesor. Nese mesmo ano fixo oposicións e gañou a cátedra de profesor de Botánica, permanecendo nese posto até a súa xubilación, en 1883. 

En 1849 publicou *Species Algarum*, un amplo traballo no que fixo as descricións de 6 000 especies de algas.

## Epónimos 
Os xéneros de algas *Kuetzingia* Sonder, *Kuetzingiella* Kornmann e *Kuetzingina* Kuntze foron así nomeados na súa honra. 

## Abreviatura 
A abreviatura **Kütz.** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* George Papenfuss: "Kützing, Friedrich Traugott", no *Dictionary of Scientific Biography*, Tomo 6, pp. 533–534.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 89ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Asghar Farhadi, director do filme gañador]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 89ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. A Academia anunciou a listaxe de filmes elixibles o 11 de outubro. Un récord de 89 países presentaron filmes, dos que 85 foron aceptados. O Iemen presentou un filme por primeira vez.

A lista curta de candidatos foi anunciada 15 de decembro de 2016, e os cinco candidatos (Chile, Hungría, Líbano, Rusia e Suecia) anunciáronse o 24 de xaneiro de 2017. O filme de Irán do director Asghar Farhadi *Forušande* gañou o premio, segunda vitoria do director tras *Jodaí-e Nadér az Simín* (2011). Non asistiu á cerimonia de entrega dos Óscar en protesta polas novas políticas migratorias estadounidenses.

## Propostas 
## Polémicas 
* Informouse de que a proposta de Austria, *Vor der Morgenröte* fora rexeitada pola Academia por non ser un filme austríaco, mais finalmente foi incluído na listaxe de elixíbeis. despois de que o elenco e o equipo do filme protestasen en Cannes contra o impeachment contra Dilma Rousseff. Aínda que *Aquarius* era considerado un favorito para o premio non foi elixido polo comité, xerando desaprobación e máis controversia sobre as relacións entre o cinema e o novo goberno brasileiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
O Pinal

Como topónimo **O Pinal** pode referirse a:

;En Galiza
***O Pinal**, lugar da parroquia de Oca, no concello da Estrada;
***O Pinal**, lugar da parroquia de Saiáns, no concello de Vigo;
***O Pinal**, lugar da parroquia de Serramo, no concello de Vimianzo;
***O Pinal do Rei**, lugar da parroquia de Posmarcos, no concello da Pobra do Caramiñal.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Souto, Saiáns, Vigo

**O Souto** é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Saiáns 
### Parroquias de Vigo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Vigo
Alguien tiene que morir

***Alguien tiene que morir*** é unha miniserie española-mexicana de Netflix creada por Manolo Caro, tamén creador da serie *La casa de las flores*. A serie de tres episodios ten lugar en 1954 en España e xira arredor dunha sociedade conservadora e tradicional durante o franquismo, "onde as aparencias e os lazos familiares xogan unha función clave". Conta cun elenco encabezado por Carmen Maura e Cecilia Suárez.

## Sinopse 
Un mozo de familia adiñeirada regresa a España de México onde viviu algúns anos. Con el vén un amigo bailarín de ballet, Lázaro, cuxa presenza desafiará a sociedade conservadora dos anos 50. Ademais, os seus pais dinlle que acordaron un matrimonio para el.

## Elenco 
En outubro de 2019 publicouse a lista do elenco na revista *Cosmopolitan*.

### Principal 
* Carmen Maura como Amparo Falcón, a nai de Gregorio.
* Cecilia Suárez como Mina Falcón, a nai de Gabino e esposa de Gregorio.
* Ernesto Alterio como Gregorio Falcón, o pai de Gabino e marido de Mina.
* Alejandro Speitzer como Gabino Falcón, un mozo español que acaba de chegar de México.
* Isaac Hernández como Lázaro, un bailarín mexicano que acompaña a Gabino ata España.
* Ester Expósito como Cayetana Aldama, a prometida de Gabino.
* Carlos Cuevas como Alonso Aldama, un vello amigo de Gabino e irmán de Cayetana.
* Mariola Fuentes como Rosario, a empregada da casa.
* Pilar Castro como Belén Aldama, nai de Cayetana e Alonso.
* Juan Carlos Vellido como Santos Aldama, pai de Cayetana e Alonso.
* Eduardo Casanova como Carlos, preso.
* Manuel Morón como Don Federico, xefe de Gregorio.
* Javier Pereira como Enrique, fillo de Rosario.

### Secundario 
* Iván Sánchez como Jaime
* Abril Montilla como Isabel
*  Javier Morgade como Martín
* Eloi Costa como Pedro
* Bruno Sevilla como Javier
*  Miri Pérez-Cabrero como Cristina

## Capítulos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Carlos Carrizosa

**Carlos Carrizosa Torres**, nado en Barcelona o 22 de marzo de 1964 é un político catalán, deputado no parlamento de Cataluña en representación do partido político Cidadáns.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona, é membro do Colexio de Avogados de Barcelona.

É membro de Ciutadans - Partit da Ciutadania no Parlamento de Cataluña, e, un ano despois, foi elixido deputado nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2012.

Como deputado, foi viceportavoz de C's no Parlamento de Cataluña, onde foi o representante do partido na comisión do caso Pujol e no informe parlamentario sobre a lei electoral. Desde a XIª lexislatura foi o voceiro do grupo de Cidadáns na cámara. Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017 foi reelixido deputado por Ciutadans, partido que obtivo 36 escanos. Ideoloxicamente, defínese a si mesmo como un reformista de centro dereita, defensor dun liberalismo progresista.

En maio de 2018, o presidente do Parlamento, Roger Torrent, suspendeu un pleno debido a que o deputado Carrizosa retirou un lazo amarelo dun asento. O seu partido, ignorando as primarias de xullo de 2019 nas que foi elixida Lorena Roldán, nomeouno como candidato á presidencia da Generalitat para as eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021.

## Vida persoal 
É afeccionado á paleontoloxía e coleccionista de cómics.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento de Cataluña
Syracuse Mets

Os **Syracuse Mets**, até 2019 coñecidos como **Syracuse Chiefs**, son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Syracuse, Nova York. O club, de clase Triple-A, compite na Northeast Division da International League. Antes desta competición, o equipo xa competira na International League (1934–1955 e 1961–2020) e na Eastern League (1956–1957), esta última de categoría Low-A. A franquía, fundada en 1934 como Syracuse Chiefs, está afiliada desde 2019 aos New York Mets da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no NBT Bank Stadium, un estadio inaugurado en 1997 con capacidade para 11.071 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Niso (fillo de Pandión II)

Na mitoloxía grega, **Niso** foi un dos catro fillos de Pandión II, rei de Atenas e de Pilia, filla do rei de Mégara; outras fontes, como Hixino indican que era fillo de Ares.
miniatura|Escila, desde a torre, fala co seu namorado Minos (gravado do século XVII)
Plutarco conta que estaba casado con Abrota e, cando esta morreu, Niso ordenou que as mulleres de Mégara vestiran roupas como as da súa muller (*Moralia*).

Pandión fora expulsado de Atenas polos fillos de Metión e Niso naceu, como os seus irmáns, durante o desterro, en Mégara. Cando morreu Pandión, os catro irmáns (Niso, Exeo, Palas (ou Palante) e Lico) reconquistaron a Ática, expulsaron ós fillos de Metión e repartíronse o goberno da Ática. Niso reinou sobre Mégara, Lico sobre Eubea, Palas sobre o sur da rexión e Exeo, como primoxénito, sobre Atenas. Ó final, Exeo fíxose cos territorios dos irmáns .

Pero Minos, rei de Creta, atacou e conquistou as cidades de Atenas e Mégara durante a guerra que declarou a Atenas a causa da morte do seu fillo Androxeo  . 

Canto a Niso, dábase a circunstancia de que era invencible sempre que conservara un guecho de pelo vermello ou púrpura  oculto entre a súa cabeleira branca. Pero a filla, Escila, namorouse de Minos (instigada por Afrodita) e traizoou ó pai, cortándolle o guecho de pelo mentres durmía. Niso morreu  e Minos conquistou Mégara, pero non permitiu que Creta acollese semellante crime e matou a Escila por traizoar ó seu pai, ou ben se fixo á mar abandonándoa na praia. 

miniatura|200px|esquerda|Escila córtalle o guecho de pelo que facía invencible ó pai

Escila intentou aferrarse á popa do barco de Minos, pero foi atacada polo seu pai, Niso, transformado nunha aguia mariña . Ela saltou da popa e cando caía ó mar transformouse nunha ave mariña, "*Ciris, chámase*", perseguida sen descanso polo pai.

Segundo Hixino, Niso tivo outra filla, Eurínome, que tivo con Poseidón a Belerofonte , aínda que este adoita considerarse fillo de Glauco e Eurínome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*
Pterocladiáceas

A das **Pterocladiáceas** (*Pterocladiaceae*) é unha  familia de rodófitas da clase das florideofíceas, subclase das rodimeniofícidas e orde das xelidiales.

## Taxonomía 
### Descrición 
A familia foi descrita en 2006 por G. P. Felicini e C. Perrone.

### Etimoloxía 
O nome científico *Pterocladiaceae* está formado, como é a norma, sobre a raíz *Pterocladi*- do nome do seu xénero tipo, *Pterocladia*, coa adición do sufixo do latín científico -*aceae*, empregado para formar os nomes das familias de vexetais.

### Xéneros 
A familia comprende tres xéneros:
**Pterocladia* J.Agardh, 1851

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guiry, M D. & Guiry, G. M. (2021): Family Pterocladiaceae.  AlgaeBase. World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway. Consultada o 18 de febreiro de 2021.
* Huisman, J. M., Boo, G. H. & Boo, S. M. (2018): "Gelidiales". En: Huisman, J. M. ed. *Algae of Australia. Marine benthic algae of north-western Australia. 2. Red algae*. Canberra & Melbourne: ABRS & CSIRO Publishing. ISBN 978-1-4863-4493-8, pp. 245-264. 
* Kamiya, M. *et al*. (2017): "Rhodophyta". En: *Syllabus of Plant Families, 13th ed. Part 2/2: Photoautotrophic eukaryotic Algae*. (Frey, W. Eds). [1]–171. Stuttgart: Borntraeger Science Publishers. ISBN 978-3-4430-1094-2. 
* Perrone, C., Felicini, G. P. & Bottalico, A. (2006): "The prostrate system of the Gelidiales: diagnostic and taxonomic importance". *Botanica Marina* **49**: 23-33.
Épafo (fillo de Ío)

**Épafo** era fillo de Zeus e a sacerdotisa Ío. Como sexa que a esposa de Zeus, Hera perseguía a tódalas amantes e fillos de Zeus, este, para protexer a Ío, converteuna en vaca branca . Pero Hera seguiu tras ela e mandoulle ó xigante Argos Panoptes, de cen ollos, a que a matara, pero este resultou morto por Hermes. Logo, Hera mandoulle un tabán para atormentala, polo que Ío, desesperada, botouse ó mar, que desde entón se coñece como mar Xónico, e escapou nadando ata Exipto, onde pariu nas beiras do Nilo tras recuperar a aparencia humana grazas ós aloumiños de Zeus.

Hera ordenou ós Curetes, sacerdotes guerreiros, que secuestraran e agocharan ó meniño para que Zeus non puidese atopalo. E efectivamente, fixérono tan ben que Zeus non o deu atopado e, aínda que descubriu a manobra e castigou ós Curetes, estes no confesaron o paradoiro do meniño e Zeus acabou matándoos.

Ío andou buscando a Épafo por todo o mundo ata que o puido encontralo en Siria, aleitoada pola esposa do rei de Biblos, Melcandro. Unha vez que o recuperou, os dous regresaron a Exipto, onde Ío casou co rei Telégono e, cando este morreu, Épafo se converteu en rei de Exipto . Despois, Épafo casou con Menfis , filla do deus-río Nilo, e no seu honor fundou unha cidade á que nomeou Menfis e que, co andar do tempo, converteríase na capital do reino. Con Menfis tivo tres fillas: Libia, Lisianasa e Tebe; outras fontes din que a filla de Épafo con Menfis era Lisianasa e que foi con esta coa que Épafo tivo a Libia. Desta Libia vénlle o nome ó país de Libia, lindeiro con Exipto .

Poseidón seduciu a Libia e tiveron dous fillos: Ágenor e Belo .

Hera non podía ver ó fillo bastardo do seu home como rei de Exipto, así que fixo que morrese no trascurso dunha cacería.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*
Rochester Red Wings

Os **Rochester Red Wings** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Rochester, Nova York. O club, de clase Triple-A, compite na Northeast Division da International League. Antes desta competición, o equipo competiu na Eastern League (1899–1911). A franquía, fundada en 1899, é a máis antiga de América do Norte fóra das Grandes Ligas. Despois de estar afiliados aos St. Louis Cardinals, aos Baltimore Orioles e aos Minnesota Twins da Major League Baseball, desde 2021 están afiliados aos Washington Capitals. O equipo xoga os seus xogos como local no Frontier Field, un estadio inaugurado en 1997 con capacidade para 13.840 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Johnny Thomson

**John A. Thomson** (9 de abril de 1922 - 24 de setembro de 1960) foi un piloto de carreiras estadounidense. Thomson foi alcumado "o escocés voador". Gañou varios campionatos en midgets e sprint cars antes de competir en Championship Car (agora IndyCar). Logrou a pole position nas 500 Millas de Indianápolis de 1959.

## Antecedentes 
Thomsom naceu o 9 de abril de 1922 fillo de William e Marion Ross Thomson. Graduouse na Lowell High School e logo na New England Aircraft School.

## Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
## Resumo da súa carreira no Campionato Mundial 
As 500 Millas de Indianapolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde  ata . Os pilotos que competiron en Indy durante eses anos recibiron puntuaron e participación no Campionato Mundial. Johnny Thomson participou en 8 carreiras do Campionato Mundial. Comezou na pole unha vez, estableceu 1 volta rápida e terminou no podio unha vez, acumulando un total de 10 puntos no Campionato do Mundo.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Bild: Johnny Thomson nun  Midget-Car en 1957
Pikkupalatsi

O **Pikkupalatsi** (en galego *Pequeno Palacio*) é un edificio neorrenacentista do ano 1898 situado nan esquina das rúas Hämeenpuisto e Puuvillatehtaankatu, no barrio de Finlayson, no centro da cidade de Tampere, Finlandia. O palacio foi deseñado polo arquitecto Fredrik Thesleff. O edificio ten tres pisos, dos cales o máis alto é o piso residencial, o primeiro andar está destinado a eventos, e baixo este último o soto. O seu interior orixinal consérvase como o creou o fundador da fábrica de mobles Iris, o artista Louis Sparre. O edificio está protexido por un plano municipal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Pikkupalatsi 
* Imaxes panorámicas do Pikkupalatsi
Xesús Santos Suárez

**Xesús Santos Suárez**, nado en Asados (Rianxo) o 28 de setembro 1936, é un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela. Foi mestre en Pontevedra, Val do Dubra, Boiro e finalmente en Calo, onde estivo máis de dúas décadas, ata que se xubilou.

Foi director do grupo de teatro Airiños de Asados, co que representou *A fiestra valdeira* de Rafael Dieste.

É poeta e investigador sobre a historia de Rianxo.

## Obras 
* *Balada do vento na ría* (1987). Asados: Centro Cultural Ramón Varela. 102 páxs.
* *A fraga (des)animada 3 actos* (1993). Vigo: Ir Indo. 95 páxs. ISBN 978-84-7680-114-7
* *Os amigos de Martiño* (1999). Vigo: Ir Indo, Col. Contacontos. 106 paxs. ISBN 9788476802755.
* *O viquingo converso (farsa histórica) (*2017). Concello de Catoira. 125 páxs. É un relato sobre as orixes do desembarco de Catoira, levado aos escenarios pola compañía Úrsula.

### Con Xosé Comoxo Rodríguez 
* *Biografía de Arcos Moldes (Rianxo, apuntes dunha vila mariñeira, 1865-1944)* (1994). Concello de Rianxo. 286 páxs. 
* *A heráldica nas terras de Rianxo. Brasóns e linaxes* (1997). Deputación da Coruña. 418 páxs. ISBN 978-84-89652-50-7.
* *Saúde e República (Rianxo 1930-1936). Política e sociedade* (2006). Concello de Rianxo. 403 páxs.
* *Rianxo na súa historia. Consecuencias da guerra civil (1936-1939)* (2010). Deputación da Coruña. 400 páxs. ISBN 978-84-9812-120-9.
* *Rianxo na ditadura franquista (1939-1979) (*2014). Deputación da Coruña. 504 páxs. ISBN 978-84-9812-255-8.
**Arcos Moldes, mestre sen escola. O Rianxo do seu momento 1865-1944* (2017). Deputación da  Coruña.

### Con Xesús Costa Rodil. 
* *Do Sar ao monte Louro, memorial da represión 1936-1950* (2019). Deputación da Coruña. ISBN 978-84-9812-343-2.

### Con Xosé Comoxo e Xesús Costa 
* *Rianxo na Guerra Civil. Campo de concentración de prisioneiros de guerra 1937-1939* (2003). Concello de Rianxo. 139 páxs. ISBN 978-84-607-8969-7.

### Artigos 
* *Manuel Antonio "ite misa est"* (1996). *A Nosa Terra*, nº 16.
* *Rianxo no centenario do nacemento de Manolo Rodríguez Castelao* (2005). *Barbantia*, nº 1. Con Xosé Comoxo e Xesús Costa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Motivo (música)

O **motivo** é a unidade mínima con sentido musical que funciona como elemento xerador de elaboracións. O motivo está construído por unha ou dúas organizacións rítmico-melódicas mínimas, chamadas células. Distínguese do tema ou suxeito por ser moito máis breve e xeralmente fragmentario. En efecto, os motivos adoitan derivarse dos temas. Nalgúns tipos de música (por exemplo a polifonía renacentista ou barroca) o motivo denomínase *cabeza de tema*.

Exemplos:
*Motivo BACH
*Motivo DSCH
*Motivo da cruz
Área lingüística mesoamericana

[miniatura|Distribución aproximada das familias de linguas indíxenas de [Mesoamérica (e tamén América do Norte) antes do conctacto cos europeos.]]
A **área lingüística mesoamericana** é unha área lingüística que abrangue varias das linguas indíxenas que foron e son faladas na área cultural denominada Mesoamérica. O dominio lingüístico mesoamericano é definido por unha certa orde sintáctica, trazos fonolóxicos e léxicos, así como varios trazos etnolingüísticos detectados nas linguas dos pobos mesoamericanos. Isto ocorre mesmo tendo en conta que na rexión existe un gran número de familias (uto-azteca, maias, totonacanas, otomangueana, hokana e mixe-zoqueana) así como varias linguas amerindias cuxa filiación non foi demostrada, e polo tanto son consideradas como linguas illadas.

## Historia da lingüística na área mesoamericana 
As semellanzas detectadas entre moitas das linguas mesoamericanas achegaron aos investigadores a evidencia para propor a constitución dun *sprachbund* dende 1959. A proposta non se consolidou até 1986, cando Lyle Campbell, Terrence Kaufman e Thomas Smith-Stark empregaron unha rigorosa análise que demostraba que as similitudes entre varios idiomas mesoamericanos non podían pasarse por alto, para concluír que as orixes deste fenómeno foron causados pola difusión máis que por casualidade —e este é un dos criterios para a definición dunha área lingüística—.

No seu artigo "*Meso-America as a Linguistic Area*" (1986), os devanditos autores exploraron varios trazos propostos para a área mesoamericana, dos cales desbotaron bastantes por achalos pouco sustentados ou non ser únicos da rexión. Porén, demostraron que cinco trazos característicos estaban bastante difundidos entre varios idiomas, nunha zona cuxos límites coincidían cos de Mesoamérica e probablemente tiñan orixe en fenómenos de difusión cultural. Compararon estas características cos trazos definitorios doutras áreas lingüísticas xa ben estabelecidas daquela —como Asia Oriental e a área lingüística dos Balcáns— e concluíron que a mesoamericana podería ser considerada *entre as* áreas lingüísticas *que mellor coñecemos*.

Tamén sinalaron que algúns dos trazos que eles rexeitaron podían ser tomados en consideración para reforzar a proposta, pero que non os consideraron suficientes como evidencia, en comparanza cos elixidos por eles.

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[László Nemes, director do filme gañador.]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 88ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. Un total de 81 países presentaron filmes, dos que 85 foron aceptados. Paraguai presentou un filme por primeira vez.

A lista curta de candidatos foi anunciada 17 de decembro de 2015, e os cinco candidatos (Colombia, Dinamarca, Francia, Hungría e Xordania) anunciáronse o 14 de xaneiro de 2016. O filme de Hungría do director László Nemes *Saul fia* gañou o premio, segundo filme húngaro que recibiu o Óscar.

## Propostas 
## Cambios 
* A proposta de Afganistán estaba na listaxe oficial, mais foi descualificada días antes da súa proxección na Academia por ter demasiado diálogo en inglés. O sindicato de cineastas afgáns tratou de apelar achegando a repartición das linguas por minutos, mais non tiveron éxito. mais foi cambiada por *Gun dan ba! Zhong liu jun* de Han Yan cando se publicou a lista final.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial dos premios da Academia
Música aleatoria

A partir de 1950 introdúcese a **música aleatoria** (ou música de azar), que está baseada en elementos non regulados por pautas establecidas e na que adquire un papel preponderante a improvisación a partir das secuencias non estruturadas. Tales trazos poden fixarse na creación do autor ou no desenvolvemento da propia interpretación. É frecuente, en consecuencia, a composición musical de obras aleatorias nas que o executante determina a estrutura final da obra, mediante a reordenación de cada unha das seccións da mesma, ou mesmo mediante a interpretación simultánea de varias delas. 

O azar é un trazo definitorio desta técnica compositiva que alcanzaría unha notable difusión a partir dos anos cincuenta. Aínda que a música aleatoria xa non está en primeira liña, as súas técnicas son aínda moi utilizadas polos compositores.

As correntes aleatorias tiveron algunhas das súas máis significativas representacións nas creacións do estadounidense John Cage -*Music of Changes* (1951 ou ''4'33*; *Música de cambios*)-, o alemán Karlheinz Stockhausen -*Hymnen* (1967; *Himnos*)-, os italianos Bruno Maderna e Franco Donatoni, o español Luís de Pablo, os arxentinos Alberto Ginastera e Mauricio Kagel, o peruano Leopoldo La Rosa e o francés Pierre Boulez.

O grao de aleatoriedade pode ser unha variable máis da música, o que permite falar dunha aleatoriedade controlada que manipula o azar como un elemento compositivo, como sucede nos *Xogos venecianos* (1961) do polaco Witold Lutoslawski.

As máis destacadas modalidades nas que se expón a creación aleatoria na música contemporánea son a forma móbil, que impón diversas solucións interpretativas de rango equiparable; a forma variable, na que predomina a improvisación; e o chamado *work in progress'', que constitúe o máximo grao de azar na execución da peza. En todas elas adoitan incorporarse instrumentos clásicos, con especial atención ao piano, e medios de execución electrónicos tales como sintetizadores, distorsionadores e cintas gravadas.
Fochiña

[miniatura|338x338px|Exemplo dunha muller con fochiñas ([Miranda Kerr).]]
Unha **fochiña** é unha marca visible causada pola pel subxacente que se forma nas fazulas dalgunhas persoas, sobre todo cando sorrín. Non se herdan xeneticamente.

As fochiñas nas dúas fazulas son un fenómeno relativamente común. Unha forma máis rara é a fochiña única, que se produce nun só lado da cara.

Anatomicamente, as fochiñas  poden ser causados por variacións na estrutura do músculo da cara coñecido como cigomático maior. En concreto, a presenza de músculo dobre ou bífido cigomático pode explicar a formación de fochiñas nas fazulas.

Esta variación bífida do músculo orixínase como unha estrutura única no óso cigomático, considérase unha enfermidade porque os músculos faciais non realizan o seu correcto funcionamento e debido a isto son considerados deformacións. 

A formación das fochiñas tamén se pode dar debido a que as fibras de até nove músculos faciais entrelázanse ou unen nunha formación moi diversa e multiplanar que se denomina modiolo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Possible inheritance of dimples.
* Sabías que as fochiñas son en realidade un defecto?
* What Are Dimples?
Martín Rivero

**Martín Rodrigo Rivero**, nado en Roldán (Provincia de Santa Fe) o 13 de novembro de 1989, é un futbolista arxentino. Xoga como mediocampista central e o seu primeiro equipo foi Rosario Central. Actualmente milita en San Martín de San Juan da Primeira Nacional.

## Traxectoria 
### Rosario Central 
Formouse no Club Atlético Defensores Sportsman de Roldán, a súa cidade natal. Debutou en Primeira División coa camiseta de Rosario Central o 20 de xuño de 2008, na derrota 2-1 ante Argentinos Juniors polo Torneo Clausura 2008.

Volveu ter oportunidades no primeiro equipo, no Torneo Clausura 2010, onde o seu equipo pelexou todo o campionato por non descender. Ao terminar a tempada Central tivo que xogar a promoción ante All Boys para permanecer na categoría. Martín disputou ambos os encontros. Xogou un total de 10 partidos na tempada e o seu equipo descendeu á Primeira B Nacional.

Na tempada 2010-2011 xogou un total de 30 encontros nos que  marcou 4 goles, con todo o seu equipo non logrou volver a primeira, xa que finalizou na metade da táboa de posicións. Na seguinte tempada, coa chegada de Juan Antonio Pizzi, comezou sendo suplente pero co correr dos partidos gañouse un lugar como titular. Chegou a disputar 12 partidos e marcoulle un gol de tiro libre a Aldosivi de Mar de Prata.

En xaneiro de 2012, Martín entrou nun conflito coa dirixencia do seu equipo por non renovar o seu contrato que vencía en xuño dese ano. Por este motivo foi separado do cadro de persoal e non asistiu á pretemporada. O xogador seguiu sendo citado para adestrar por separado, pero só presentouse o primeiro día.

### Colorado Rapids 
En febreiro de 2012 foi cedido ao Colorado Rapids de Estados Unidos. Marcou o seu primeiro gol o 6 de maio de 2012 ante FC Dallas

## Clubs 
Estatísticas (*Actualizado ao 3 de xaneiro de 2021)*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en BDFA
* Ficha en livefutbol
* Ficha en soccerway
* Ficha en transfermarkt&nbsp;
Martin Braithwaite

**Martin Christensen Braithwaite** ( /ˈ brɛθ weɪ t/;​  Esbjerg, Dinamarca, 5 de xuño de 1991) é un futbolista danés. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o  F.  C. Barcelona da Primeira División de España. É internacional absoluto coa selección nacional de Dinamarca desde 2013. 

## Traxectoria 
Braithwaite comezou na academia en  Sæ dding- Guldager  Idræ tsforening ( SGI), despois do cal se uniu ao club máis grande da súa cidade,  Esbjerg  fB. Logo pasou un curto tempo na academia deportiva do  FC  Midtjylland, antes de regresar a  Esbjerg, asinando un contrato xuvenil de tres anos en 2007.​ Durante a súa segunda tempada na academia de  Esbjerg,  Braithwaite foi a probas tanto con  Reggina como con Newcastle  United.​​ Finalmente fixo o seu debut en  Esbjerg en 2009, con 63 aparicións na Superliga para o club e anotando 12 goles, incluídos nove na tempada 2012-13 durante a cal apareceu en todos os partidos de liga para o club.​ Gañou a Copa de Dinamarca co club en 2012-13, anotando dous goles na vitoria da volta da semifinal sobre o  Brø ndby  IF. Tras a súa impresionante actuación co  Esbjerg na tempada de primavera da Superliga de 2013 e a Copa de Dinamarca, foi convocado para a selección danesa no verán de 2013. Ao mesmo tempo, rumoreábase que estaba a atraer o interese de varios clubs europeos. incluíndo  Auxerre, Rennes, Celtic e  Hull City.

Despois de representar a varios equipos xuvenís nacionais daneses, no verán de 2012 a  Braithwaite ofrecéuselle a oportunidade de representar a Güiana, sendo  elegible a través do seu pai  guyanés. Rexeitou a oferta​ e pasou a facer o seu debut coa selección nacional danesa en xuño de 2013 nun amigable contra Xeorxia, comezando o partido e xogando a primeira metade. Permaneceu no equipo para o partido de clasificación para a Copa do Mundo de 2014 contra Selección de fútbol de Armenia.​  Braithwaite anotou o seu primeiro gol internacional no seu segundo partido nun amigable en agosto de 2013 contra Polonia. En maio de 2018 foi incluído na última selección de 23 homes de Dinamarca para a Copa Mundial da FIFA 2018 en Rusia.
Música antiga

Xeralmente chámase **música antiga** á música clásica europea composta antes de 1750, aproximadamente, aínda que xeralmente refírese o termo máis especificamente á súa interpretación con **instrumentos orixinais** e respecto ás **prácticas históricas**. É o que en tempos máis recentes veu denominándose «versión historicamente informada»

A música antiga comprende os seguintes períodos da historia da música:

* Música da Idade Media (aproximadamente: 500 - 1450)
* Música do Renacemento (aprox.: 1450 - 1600)
* Música do Barroco (aprox.: 1600 - 1750)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Historia da música

### Ligazóns externas 
* MusicaAntigua.com Portal internacional.
* *Música antigua*, programa de Radio Clásica.
Substantivo relacional

Un **substantivo relacional** é unha clase de palabras utilizadas en moitas linguas. Caracterízanse por funcionar sintacticamente como substantivos, malia que transmiten un significado que noutras linguas é transmitido por adposicións (p.ex. preposicións e postposicións). En América Central, o uso dos substantivos relacionais constitúe un trazo característico da área lingüística mesoamericana, incluíndo as linguas maias, mixe–zoqueanas linguas e otomangueanas. Os substantivos relacionais tamén son comúns en linguas do sueste asiático (como no caso do vietnamita e o tailandés), o leste de Asia (como no mandarín, o xaponés e o tibetano), Asia central (como nas linguas turcas), as linguas munda do sur de Asia (como o sora), e as linguas micronesias.

Un substantivo relacional é, gramaticalmente falando, un substantivo sinxelo, mais por mor de que o seu significado describe unha relación espacial ou temporal no canto dunha "cousa", describe a localización, o movemento e outras relacións como o fan as preposicións nas linguas que as teñen. Cando se usa, o substantivo é "propiedad" doutro substantivo e describe unha relación entre o seu "propietario" e un terceiro substantivo.

Por exemplo, no náhuatl clásico:
"Ca ī-pan petlatl in mistōn"
*Está o seu-en alfombra o gato*
"O gato está na alfombra".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Jesús Romero Suárez

**Jesús Romero Suárez**, nado en Beba (Mazaricos) o 23 de novembro de 1899 e finado en Guiliade (Betanzos) en xaneiro de 1949, foi un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Mestre. En 1921, na guerra do Rif, foi destinado a Marrocos co Batallón Expedicionario de Rafael Dieste. Con Dieste e Xosé María Brea, con quen despois continuou a amizade, editaron a  revista manuscrita *Charamuscas*. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Foi nomeado mestre interino en Cima de Aranga (Aranga) en setembro de 1925, e mestre substituto de Beba en 1928. Aprobou as oposicións en 1930,  e foi nomeado mestre de Piadela en 1931.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído e cesado en agosto. Reposto pola Comisión Depuradora, en xuño de 1938 foi destinado a Pezobre (Santiso). En setembro de 1940 resolveuse o seu expediente de depuración co resultado de suspensión de emprego e soldo por dous meses e traslado forzoso fora da provincia. Foi destinado a Oviedo, e en xullo de 1947 concedéronlle o traslado a Cabo de Cruz (Boiro).

## Vida persoal 
Casou con María Veiga López.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Charamuscas, a revista de Rafael Dieste na guerra de África / Xosé Ramón Brea Rey