Teglatfalasar III

**Teglatfalasar III**, tamén coñecido como **Tiglatpileser III**, foi o emperador do Imperio Neoasirio dende o ano 745 a. C. ata a súa morte no ano 727. Un dos gobernantes asirios máis destacados e historicamente significativos, Teglatfalasar puxo fin a un período de estancamento, introduciu numerosas reformas políticas e militares e duplicou as terras baixo control asirio. Debido á expansión e centralización masiva do territorio asirio e ao establecemento dun exército permanente, algúns investigadores consideran que o reinado de Teglatfalasar marcou a transición real de Asiria a un imperio. As reformas e os métodos de control introducidos baixo o reinado de Teglatfalasar sentaron as bases para as políticas promulgadas non só polos reis asirios posteriores, senón tamén polos imperios posteriores durante milenios despois da súa morte.

As circunstancias da ascensión de Teglatfalasar ao trono non están claras. Dado que as antigas fontes asirias ofrecen relatos contraditorios sobre a liñaxe de Teglatfalasar e existen rexistros dunha revolta na época da súa ascensión, moitos historiadores chegaron á conclusión de que Teglatfalasar foi un usurpador, que lle arrebatou o trono ao seu predecesor Assurnirari V, que era o seu irmán ou o seu pai. Outros historiadores postulan que as probas poderían interpretarse facilmente como que Teglatfalasar herdou o trono por medios lexítimos, e o debate segue sen resolverse.

Teglatfalasar aumentou o poder e a autoridade reais ao frear a influencia de oficiais e xenerais prominentes. Despois de conseguir algunhas vitorias menores en 744 e 743 a. C., derrotou o rei urartiano Sarduri II en batalla preto de Arpad en 743 a. C. Esta vitoria foi significativa xa que Urartu igualara brevemente a Asiria en poder; Sarduri derrotara once anos antes ao predecesor de Teglatfalasar, Assurnirari.

Despois de derrotar a Sarduri, Teglatfalasar centrou a súa atención no Levante. Durante varios anos, conquistou a maior parte do Levante, derrotando e logo anexionando ou subxugando reinos previamente influentes, acabando notablemente co Reino de Aram-Damasco. As actividades de Teglatfalasar no Levante foron rexistradas na Biblia hebrea. Despois duns anos de conflito, Teglatfalasar conquistou Babilonia en 729, converténdose no primeiro rei en gobernar como soberano tanto de Asiria como de Babilonia.

## Reinado 
### Reformas e políticas 
[miniatura|Un relevo de [Nimrud que representa a Teglatfalasar pisando un inimigo derrotado.]]
Unha das primeiras reformas importantes de Teglatfalasar foi reducir a influencia dos magnates, aumentando así a autoridade do rei. A división das grandes provincias anteriormente gobernadas polos magnates en unidades máis pequenas, sometidas a gobernadores provinciais nomeados pola realeza, reduciu a riqueza e o poder dos magnates.O dereito a encargar actividades militares e de conceder dereitos de construción foi retirado aos funcionarios e, de agora en diante, restrinxido ao rei. Algúns funcionarios historicamente destacados, como o turtanu Shamshi-ilu, foron sometidos a *damnatio memoriae*, e os seus nomes foron borrados deliberadamente das inscricións e documentos. Con estas reformas, o poder dos magnates para desafiar o rei foi practicamente eliminado.

Teglatfalasar revitalizou o exército asirio, transformándoo dun exército estacionalmente activo, que só se reunía nos meses de verán e que consistía unicamente en recrutas, nun exército profesional. Baixo o mando de Teglatfalasar, estes recrutas foron substituídos en gran medida por soldados adestrados e especializados. Introduciu armas, tecnoloxías e loxística novas e superiores. Entre as súas principais innovacións estaban as novas formas de máquinas de asedio. O exército central permanente introducido baixo o mando de Teglatfalasar foi chamado *kiṣir šarri* ("unidade do rei").

O tamaño do exército aumentou inda máis ao longo do reinado de Teglatfalasar mediante o recrutamento de soldados das diversas terras que os asirios conquistaran e mediante o recrutamento de mercenarios de Babilonia, dos montes Zagros e de Anatolia. Inda que as conquistas de Teglatfalasar xeraron ingresos masivos, parece que investiu pouco no desenvolvemento do núcleo asirio; a única obra de construción coñecida que realizou foi un novo palacio en Nimrud. En cambio, a maior parte do diñeiro probablemente se destinou ao establecemento do novo exército e a proxectos nas provincias. Os reasentamentos de decenas, se non centos, de miles de persoas tamén eran unha práctica común. Inda que os reis anteriores reasentaran xente, o reinado de Teglatfalasar viu o comezo de frecuentes deportacións masivas, unha política que continuou baixo os seus sucesores. Había dous obxectivos pretendidos con esta política: en primeiro lugar, reducir as identidades locais nas rexións conquistadas, contrarrestar o risco de revolta e, en segundo lugar, recrutar e trasladar traballadores a onde os reis asirios os necesitaban, como provincias subdesenvolvidas e infrautilizadas. A primeira campaña de Teglatfalasar levouse a cabo xa no ano 744 a. C., cando asaltou terras babilónicas no lado leste do río Tigris.

Estes acontecementos preocuparon a Sarduri II de Urartu, que intensificou os seus esforzos para opoñerse e superar a hexemonía asiria. Máis tarde, no ano 743, Sarduri chegou á fronteira do río Éufrates en Asiria co seu exército, Ese mesmo ano, Teglatfalasar enfrontouse a Sarduri nunha batalla preto de Arpad. A diferenza da derrota asiria contra Arpad once anos antes, Teglatfalasar gañou a batalla, En 738, Teglatfalasar continuou os seus esforzos en Siria, conquistando algunhas terras ao sur de Arpad e establecendo as tres novas provincias de Kullania, Ḫatarikka e Ṣimirra. Estas terras estiveran baixo o dominio do reino neohitita de Hama , ao que acusou de conspirar contra el. pero durante o período neoasirio era máis débil que o seu veciño do norte. Babilonia sufría tanto da falta dun exército ben organizado como das divisións etnoculturais internas. Os babilonios gobernaban a maioría das cidades importantes do sur, como Babilonia, Kish, Ur, Uruk, Borsippa e Nippur, pero non eran o único grupo destacado da rexión. As tribos caldeas, lideradas por xefes que a miúdo pelexaban entre si, dominaban a maior parte da terra máis meridional. Os arameos tamén vivían nos arredores das terras poboadas e eran coñecidos por saquear os territorios circundantes. Teglatfalasar viu a ascensión de Nabu-mukin-zeri, que aspiraba a sanar as divisións en Babilonia, como unha provocación e unha ameaza para os intereses e a hexemonía asirios. Teglatfalasar dedicou, polo tanto, os seguintes anos a derrotar a Nabu-mukin-zeri e os seus partidarios. Primeiro, os exércitos asirios bloquearon a fronteira oriental de Babilonia para garantir que Nabu-mukin-zeri non recibise ningún apoio de Elam, que a miúdo se opoñía aos intereses asirios. Despois, Teglatfalasar derrotou e someteu a varios clans arameos e tribos caldeas, incluídos os Bit-Shilani e os Bit-Sha'alli.

A loita polo control de Babilonia comezou en serio no ano 730. Neste ano, rexístrase que uns enviados asirios viaxaron a Babilonia e instaron aos habitantes a abrir as súas portas e renderse a Teglatfalasar, afirmando que o rei lles concedería amnistía e privilexios fiscais. Os babilonios rexeitaron a oferta. Nabu-mukin-zeri non estaba en Babilonia nese momento e, no seu lugar, probablemente estaba dirixindo o esforzo bélico babilonio dende a súa cidade natal ancestral de Sapia. No ano 729, Teglatfalasar capturou Babilonia e proclamouse rei de Asiria e rei de Babilonia, o primeiro rei asirio en ser recoñecido como tal polos babilonios. 

Nabu-mukin-zeri perdeu Sapia no mesmo ano, pero parece que continuou a resistirse a Teglatfalasar ata 728, xa que hai algúns documentos atribuídos ao seu cuarto ano de reinado. Como novo rei, Teglatfalasar recibiu tributos das tribos caldeas máis poderosas, os Bit-Dakkuri e os Bit-Yakin. Os Bit-Yakin nese momento estaban baixo o liderado de Marduk-apla-iddina II, quen nos anos seguintes ao reinado de Teglatfalasar se convertería nun firme adversario de Asiria.

A diferenza doutras moitas conquistas asirias, Babilonia non estaba dividida en provincias, senón que se mantiña como un reino completo, en unión persoal con Asiria. Isto debíase principalmente a que os asirios respectaban moito a cultura e a relixión babilónicas. Debido a este respecto e a que Babilonia mostraba signos do comezo dunha recuperación económica, Teglatfalasar traballou para conciliar a poboación coa idea do señorío asirio. Participou dúas veces no festival *Akitu* de Aninovo, de importancia relixiosa, que requiría a presenza do rei, e tamén liderou campañas contra as fortalezas caldeas restantes no extremo sur que se resistían ao seu goberno.

## Notas