open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bombón

miniatura|280px|Caixa con diferentes bombóns de chocolate
miniatura|280px|Bandexa de bombóns.
Un **bombón** (do francés: *bonbon* - de *bon* bo) é un doce pequeno de chocolate que pode estar ou non cheo de licor, crema ou outros ingredientes. Ás veces é tratado coma un *fondant* ou glasa cun recheo de crema. A produción deste tipo de chocolate é moi importante nalgúns países europeos como Bélxica. A comercialización deste tipo de doces especializouse e pode atoparse a súa distribución nas bombonarías e confeitarías.

## Ingredientes 
Malia posuíren ingredientes en común, os bombóns presentam variacións na súa formulación, coma ção, como consecuencia do desenvolvemento das fórmulas para diferentes produtores.

O chocolate xeralmente utilizado, sexa branco, con leite ou amargo, atópase en barras ou libras que poden estar constituídas tanto por chocolates producidos exclusivamente con manteiga de cacao, como con aceites hidroxenados. Ademais, alén do chocolate en si, hai unha gran variedade de recheos, que poden ser cacahuete, améndoa, abelá, castaña de pará, noces, anacardio, leite, licores, froitas secas, caramelo, biscoito, froitas frescas, froitas cristalizadas, manteiga, nata etc.
 
## Produción e almacenamento 
A súa produción cumpre, en xeral, as seguintes etapas: derretemento do chocolate en barra, dosaxe, formación, arrefriamento (solidificación), desformación, embalaxe e almacenamento. En relacións aos equipamentos necesarios, hai unha gran variedade destes, como mesturadores, olas e moldes, por exemplo.

A etapa de almacenamento, polas características intrínsecas do produto, debe protexerse da calor, a luz e a humidade e en lugares sen a presenza de substancias ou produtos afastados da luz ou de produtos que boten cheiro forte, pois o chocolate ten a característica de absober o cheiro externo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trufa de chocolate
Azucre glas

[dereita|miniatura|230px|[Torta de Santiago, coa típica representación sobreimpresa en **azucre glas** da cruz de Santiago.]]
[dereita|miniatura|230px|[Gugelhupf|Biscoito austríaco (*Gugelhupf*) empoado con azucre glas.]]
O **azucre glas** é un azucre que se comercializa en forma de po moi fino, con ou sen adición de antiaglutinantes, moi utilizado para decorar preparacións de confeitaría. Os cristais dun diámetro inferior a 0,15&nbsp;mm. con engadido de 2 ou 3% de amidón.

Utilízase en repostaría para cubrir e dar un último toque de decoración a sobremesas ou doces. É típica na galega torta de Santiago. A mestura con auga quente e limón produce a glasa coa que se decoran sobremesas coma o *apfelstrudel* (unha torta de mazá alemá). Mesturando o azucre glas cunha pouca auga, obtense unha pasta coa que se poden cubrir ou decorar os doces ou pasteis, e que ao enxugar, forma unha fina camada dun elegante brillo abrancazada e crocante. A glasa con azucre glas admite engadidos que permiten obter variantes de cor e de sabores (colorantes alimenticios e sabor a chocolate, vainilla, amorodo etc.).

Pola súa textura extremadamente fina, o azucre glas empoado sobre un doce permite que o sabor doce do azucre se derrita instantaneamente na boca, a diferenza do azucre granulado común. Preséntase en diferentes graos de fineza, sendo as máis comúns XXX, XXXX e 10X, tendo en conta que cantas máis X máis fino é o gran. Canto máis finas sexan as partículas, máis humidade é absorbida, o que permite un menor amazocamento. Durante a moenda engádese xeralmente un axente anti-amazocado, normalmente amidón de millo ou fosfato tricálcico, nunha concentración do 3 ao 5%, para absorber a humidade e mellorar o fluxo ao reducir o contacto entre os cristais de azucre.

O nome é un galicismo que provén do francés *glace* (que se pronuncia /glas/), empregado na expresión culinaria francesa *sucre glace* (*azucre xeo* en galego). De aí procede tamén o seu nome en inglés *icing sugar* (chamado tamén *powdered sugar* ou ''confectioner's sugar*). A referencia ao xeo débese ao aspecto do acabado de xeada que este azucre permite dar a moitas preparacións de repostaría. Tamén é coñecido como *azucre en po* ou *azucre pulverizado* (Portugal e Colombia), "*nevazúcar*" (en Venezuela, dos termos *nevado* e *azucre*), *azucre flor* (Chile), *azucre impalpable* (a Arxentina, Bolivia, Ecuador, Paraguai, o Perú e o Uruguai) e *azucre de lustre'' (Cataluña).

## Perigos 
Se o azucre glas se mestura con oxidantes obtense unha substancia explosiva. Malia os ións de osíxeno ligados, o azucre pode ligar e funciona como redutor. O perigo que pode orixinar é a miúdo subestimado, xa que a mestura pode estoupar durante a súa elaboración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
* 

### Outros artigos 
* Azucre
Portezuelo

O topónimo castelán **Portezuelo** pode referirse a:

***Portezuelo**, concello español da provincia de Cáceres, Estremadura;
***Portezuelo**, concello chileno da provincia de Ñuble, rexión de Biobío.
Pestiño

miniatura|*Pestiños*
O ***pestiño*** é un doce típico de Andalucía, e doutras zonas de España, tradicionalmente consumido no Nadal, aínda que nalgunhas localidades se confeccione todo o ano. Faise con masa de fariña, fritido en aceite e pasado por mel. En Valencia chámase ***pestinyo*** e aromatízase con anís e laranxa. Na provincia de Salamanca, onde tamén é popular, chámase ***sacatrapos*** ou ***sacatrapu*** e, como en Toledo.

É común aromatizar a masa con sésamo. O tamaño e forma son variábeis, aínda que xeralmente sexa un cadrado de masa con dous dos cantos opostos dobrados cara ao centro. En vez de mel, ás veces úsase azucre. Alén da forma, tamén a composición varía segundo a rexión. En Málaga chámanse *borrachuelos*.

A historia do *pestiño* pode remontarse polo menos até o século XVI sendo probabelmente moito máis antigo. O pestiño está emparentado coa *shebbakiyya* marroquí, o que suxestiona unha posíbel orixe común, quizais andalusí.

## Notas
Conservatorio Profesional de Danza da Coruña

O **Conservatorio Profesional de Danza da Coruña** é unha institución de ensino de danza da cidade da Coruña. Foi fundado en 1990, é de titularidade provincial, e a súa especialidade é a danza clásica.

O Conservatorio Profesional de Danza da Deputación de Coruña foi creado en 1990 baixo a dirección de Luciano Gómez para ofrecer á mocidade que o demandaba unha formación regulada que ata aquela non existía na cidade da Coruña.

A especialidade do centro é a danza clásica, como actividades, o Conservatorio celebra espectáculos de danza con repertorio clásico e contemporáneo, e o seu alumnado participa asiduamente en concursos e festivais nacionais e internacionais.

Ao longo da súa historia aldúns dos seus alumnos obtiveron importantes distincións, gañando primeiros premios en distintos concursos de danza a nivel nacional, e algúns dos bailaríns formados na institución estiveron ou están hoxe en importantes compañías de danza como o Ballet de la Comunidad de Madrid, o Ballet de Carmen Roche, o Ballet da Ópera de Múnic, o Ballet de Lisboa, o Ballet de Ángel Corella, a Hubbard Street Dance de Chicago, Tulsa Ballet (Oklahoma), entre outras.

Cada ano a Deputación da Coruña outora bolsas aos novos valores artísticos da provincia e nas que hai un apartado especificamente dedicado á danza.

## Casa Martelo 
A sede do Conservatorio está localizada na Casa Martelo, no barrio da Pescadería. É un edificio de estilo barroco do século XVIII, que pertenceu á familia Martelo ata 1975 en que o permutaron por un terreo do concello. O ano seguinte comprouno a Deputación da Coruña.

O pazo ten baixo, dous andares e ático, con balcóns nos dous andares. As bufardas puideron ser engadidas posteriormente, igual que o escudo do século XIX. A sinxela fachada contrasta coa barroca escaleira de pedra interior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Conservatorio Profesional de Danza da Deputación da Coruña
Pedro Manuel Trobo

**Pedro Manuel Trobo Cora**, nado en Galdo (Viveiro) en 1844 e finado no mesmo concello en 1923, foi un político galego.

## Traxectoria 
Republicano, foi gobernador civil de Pontevedra en 1873. Na Restauración foi alcalde de Viveiro en 1889 e 1894 e deputado provincial. Colaborou en *Heraldo de Vivero*. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Vida persoal 
Casou en Viveiro con Remedios Talarid Catá en 1900, irmá do presidente fundador de *Vivero y su Comarca*, Justo Taladrid Catá.

## Notas
Fling

O termo **fling** refírese a un estilo de música irlandesa de compás binario. Ao igual que o highland, ten relación co highland fling de Escocia e o hornpipe, que se atopa en tódalas Illas Británicas. Un fling típico ten 16 compases divididos en dúas seccións, e cada sección consta de catro compases que se repiten. A estrutura é a seguinte: AABB.

Ficheiro:Mary Brennan's.png
*Partitura de ''Mary Brennan's Favourite'' fling.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Highland Fling
Frauta irlandesa

[miniatura|dereita|280px|[Michael McGoldrick tocando unha frauta irlandesa no Festival Intercéltico de Lorient de 2013.]]
A **frauta irlandesa** (chamada *fliúít Gaelach* en lingua irlandesa), tamén coñecida como **frauta escocesa** no contexto escocés, é unha frauta travesa de madeira empregada na música tradicional de Irlanda e de Escocia.

Aínda que se toca en tódolos condados de Irlanda, ten especial arraigo nos condados de Sligo, Leitrim e Roscommon.

## Características 
Trátase dunha frauta de sistema simple que cando se toca reproduce unha escala diátonica (Maior) a medida que se van destapando por orde os buracos de ton. Debido a que se constrúe de madeira, á súa característica embocadura e ao seu sistema simple, ten un timbre de seu que a diferenza moi ben da frauta travesa de concerto.

## Músicos destacados 
*Brian Finnegan
*Oliver Goldsmith
*Michael McGoldrick
*Calum Stewart

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Breathnach, Breandán: *Folk Music and Dances of Ireland* (1971) ISBN 1-900428-65-2
* The Flute and its Patrons, Chapter XXVII of Francis O'Neill's *Irish Minstrels and Musicians*.
Lingua pisidia

O **pisidio** é unha lingua morta da familia indoeuropea. Era falada na rexión de Pisidia, na Anatolia, na antigüidade. O pisidio pertence á póla das linguas anatolias e é coñecido por unha trintena de inscricións funerarias (nomes propios) dos séculos -III e -II.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J. Friedrich, *Kleinasiatische Sprachdenkmäler* (1932)
* L. Zgusta, artigo sobre o tema publicado en *Archiv orientální*, n°31 (1963)
* C. Brixhe et alii, artigo sobre publicado na revista *Kadmos*, n°26 (1987)
* Claude Brixhe, «La langue des inscriptions épichoriques de Pisidie», en Yoël L Arbeitman (dir.), *A Linguistic Happening in Memory of Ben Schwartz. Studies in Anatolian, Italic, and other Indo-European Languages*, Louvain-la-Neuve (Leuwen), 1988, pp.&nbsp;131–155.
Rigoberto Doménech Valls

**Rigoberto Doménech Valls**, nado en Alcoi (provincia de Alacant) o 15 de novembro de 1870 e finado o 30 de maio de 1955, foi un eclesiástico católico español, arcebispo metropolitano de Zaragoza entre 1924 e 1955.

## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote o 19 de maio de 1894.

O 5 de maio de 1916 foi nomeado bispo diocesano de Mallorca e Eivisa. Recibiu a ordenación episcopal o 1 de outubro de 1916, de mans do cardeal e arcebispo de Toledo Victoriano Guisasola Menéndez.

O 16 de decembro de 1924 foi nomeado arcebispo de Zaragoza. Finou no cargo, o 30 de maio de 1955.

## Notas
Miguel Pajares

**Miguel Pajares**, nado en La Iglesuela (provincia de Toledo) en 1939 e finado en Madrid o 12 de agosto de 2014, foi un relixioso e misioneiro español.

## Traxectoria 
Foi o terceiro dunha familia de cinco irmáns. Con 16 anos, en 1955, ingresou na Orde Hospitalaria de San Xoán de Deus. En 1963 realizou a profesión solemne na súa orde. Alí, durante a epidemia de ébola de 2014, contraíu dito virus ao tratar aos enfermos.

O 7 de agosto foi repatriado para ser tratado da doenza. Logo de días recibindo o ZMapp, Pajares finou o 12 de agosto de 2014, con 75 anos, converténdose no primeiro español falecido por ébola e na primeira vítima do ébola en Europa.

## Notas
ISO 3103

A norma **ISO 3103** é un estándar publicado pola ISO que presenta un método estandarizado para prepara-lo té. Esta norma remontase ao ano 1980 e foi producida polo Comité Técnico ISO 34 (Alimentos), Sub-Comité 8 (Té).

O método consiste en extrae-las substancias solubles das follas do té secas. As follas métense nun recipiente de porcelana ou cerámica e móllanse con auga pura en ebulición, o licor así obtido sérvese nun tazón de porcelana branca ou cerámica, permitindo examinar as propiedades organolépticas da folla na infusión, que pode conter ademais leite.

O obxectivo desta norma é definir un procedemento de preparación do té que permita realizar comparacións sensoriais entre distintos tés. Un exemplo deste tipo de ensaio é unha proba de sabor para establecer que mesturas de té dunha marca en particular deben ser empregadas para manter unha bebida de sabor uniforme e homoxéneo entre unha colleita e a seguiente.

## Detalles 
Para asegurar resultados consistentes, a norma establece os seguintes pasos e requirimentos:
* A teteira debe ser de porcelá branca ou cerámica vidriada e contar cun bordo parcialmente aserrado.
* Se empregamos unha teteira grande, a súa capacidade non debe exceder 310&nbsp;ml (±8&nbsp;ml) e o seu peso debe ser 200&nbsp;g (±10&nbsp;g).
* Se empregamos unha teteira pequena, a súa capacidade debe ser de 150&nbsp;ml (±4&nbsp;ml) e o seu peso debe ser 118&nbsp;g (±10&nbsp;g).
* Na teteira hai que colocar 2 gramos de té (medido cunha precisión de ±2% ) por cada 100&nbsp;ml de auga fervendo.
* Colócase auga fresca fervendo na teteira ata os 4–6&nbsp;mm do bordo.
* A auga debe ser semellanta á auga potable da zona na que se consumirá o té.
* O tempo de preparación debe ser de seis minutos.
* O té preparado é despois servido nun tazón de porcelana branca ou de cerámica vidriada.
* Se empregamos un tazón grande, debe ter unha capacidade de 380&nbsp;ml e un peso de 200&nbsp;g (±20&nbsp;g)
* Se empregamos un tazón pequeno, debe ter unha capacidade de 200&nbsp;ml e un peso de 105&nbsp;g (±20&nbsp;g)
* Se empregamos leite na proba, pódese agregar antes ou despois de servi-lo té en infusión.
* Se agregamos leite após servi-lo té entón pódese saborear mellor o sabor cando o líquido estea a 65 - 80&nbsp;°C.
* Debe empregarse 5&nbsp;ml de leite para o tazón grande, ou 2.5&nbsp;ml para o tazón pequeno.

## Estándares semellantes 
No 2003, a Royal Society of Chemistry publicou unha nota informativa titulada "Como preparar unha perfecta taza de té."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A norma ISO 3103 en iso.org
ISO 1

A norma **ISO 1** especifica as condicións normais de presión e temperatura para a especificación e verificación xeométricas dun produto. A temperatura fíxase a 20 °C, o que equivale a 293,15 K e 68 F.

Debido á dilatación térmica, as medicións de precisión de lonxitude necesitan facerse ou converterse a unha temperatura definida, polo que esta norma axuda con medicións de comparación definidas para a temperatura de referencia. A temperatura de 20&nbsp;°C adoptouse polo CIPM o 15 de abril de 1931, e converteuse na recomendación ISO número 1 en 1951.

Substituíu en todo o mundo a outras referencias de temperatura para medicións de lonxitude empregadas ata entón pola industria e equipos de precisión, incluíndo 0&nbsp;°C, 62&nbsp;°F, e 25&nbsp;°C. O valor de 20&nbsp;°C considerouse coma unha temperatura confortable e práctica para o traballo, e resultante nun valor enterio nas escalas Celsius e Fahrenheit.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Sistema Internacional de Unidades
* Celsius
El Orden

***El Orden*** foi o nome de dúas publicacións:

****El Orden***, periódico publicado en Pontevedra en 1872.
****El Orden***, semanario publicado en Pontevedra en 1884.
ISO 9362

A norma **ISO 9362** establece un código de identificación bancario empregado principalmente para facilitar as transferencias internacionais de diñeiro. Este código coñécese coma **código SWIFT** ou **código BIC**.
O código consta de 11 caracteres:
* Os primeiros catro caracteres identifican o banco;
* Os seguintes dous caracteres identifican o país (seguindo a norma ISO 3166-1);
* Os seguintes dous caracteres identifican a localidade;
* Os últimos tres caracteres son opcionáis e identifican a oficina; pódese empregar *XXX* para referirse á oficina principal.

Tamén se pode empregar unha versión abreviada de oito caracteres, na que se entende que a oficina referenciada é a principal.

A *Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication* (SWIFT) xestiona estes códigos, dos que existen ao redor duns 7.500 activos (para contrapartes conectadas activamente á rede BIC) e ao redor de 10.000 códigos adicionáis empregados en transaccións manuais.

## Exemplos de códigos
* O Banco Santander (BSCH) español (ES) en Madrid (MM) ten o código SWIFT *BSCHESMMXXX*.
* O Banco estadounidense (US) JP Morgan Chase (CHAS) en Nova York ten o código SWIFT *CHASUS33XXX*.
* O Banco da China (BKCH) en Hong Kong (HK) ten o código SWIFT *BKCHHKHHXXX*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* IBAN
* IATA
* SWIFT

### Ligazóns externas 
* Cálculo e validación do IBAN, validación de CCC, Códigos BIC. 
* Portal oficial de SWIFT sobre os códigos BIC . 
* Validador IBAN.
El Orden (1872)

***El Orden*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1872.

## Historia e características 
Apareceu en 1872. Dirixido por Ramón Romero López Vázquez, foi defensor da monarquía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Ovo frixido

Un **ovo frixido** ou **ovo estrelado** é un ovo (normalmente de galiña) que se cociña, sen a casca e sen bater, en aceite quente até que calla a clara. Tamén recibe as denominacións de **ovo frito** ou **ovo fritido**.

Faise nunha tixola (tamén pode facerse nunha prancha) cun pouco de graxa (pode ser manteiga, margarina, aceite ou outra), até derreter (normalmente en Galicia hoxe faise con aceite de oliva). Estálase a casca do ovo, de xeito que o interior do ovo caia dentro da tixola e déixase frixir de modo a que a xema permaneza líquida. A accción de frixir o ovo chámase **estrelar ovos**.

Forma parte dos almorzos de moitas nacións anglosaxoas, onde adoita facerse sobre graxa animal (como se adoitaba facer en Galicia), e é parte integrante do tradicional almorzo inglés xunto co entreteto (touciño entrefebrado ou *bacon* en inglés), prato coñecido como ovos con touciño. Hoxe en día, como ocorre tamén en Galicia, poucos inglese almorzan así, sendo o común os cereais e torradas de pan.

O ovo estrelado ideal é aquel no que a xema fica líquida e os bordos da clara (*puntilla*) callan e comeza a se torrar e resultan crocantes.

## Historia 
[miniatura|dereita|230px|*[Vella fritindo ovos|Vella a frixir ovos*, cadro de Velázquez (1618). Algúns expertos debaten, a partir dos elementos visuais representados no lenzo, acerca de se a vella escalfa ou frixe os ovos.]]
O consumo de ovos frixidos está documentado dende hai séculos. Un cadro de Velázquez de 1618 xa amosaba unha muller a frixir ovos. Moitos séculos antes, Averroes dicía no seu *Kitab al-kulliyat fi l-tibb* *(Libro das xeneralidades da medicina)* que os ovos estrelados «cando se frixen en aceite de oliva son moi bos, xa que as cousas que se aduban con aceite son moi nutritivas; mais o aceite debe ser novo, con pouca acidez e de olivas.

## O ovo frixido en Galicia 
O ovo estrelado tómase acotío en Galicia tanto en almorzos, como en xantares e ceas. O almorzo galego podía ser simplemente unha cunca de leite fresco con pan trigo; pero as máis das veces, como ocorría en Gran Bretaña, almorzábanse alimentos salgados como caldo, touciño, chourizo ou ovos.

O ovo como alimento aparecen en multitude de escritos do Rexurdimento do galego, cocidos, escaldados, batidos, fiados, revoltos (1812) etc.. e tamén frixidos ou estrelados.

Farruco Portela Pérez fala xa en 1882 na súa obra ''Coleución de poesías gallegas d'algúns autores*: *...que vai sendo noite , e habremos de tomar algunha cousa; Ven direita á taberna da Rebousa, e alí máis a pracer, máis sosegados tomaremos ...uns **ovos estrellados** ; Pero mira , Mingucha...*.

Xosé Pérez Ballesteros tamén nomea en 1886 no seu *Cancionero Popular Gallego* o costume de frixir ovos en : *...Pola mar abaixo vai unha sartén, vai **fritindo os ovos** qu'han de saber ben...''.

Tamén en 1886 n' *O Galiciano* aparece: *...Irmáns custión partixas tres **ovos fritos** , arman pelotera maiúscola.*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tortilla francesa
* Ovos revoltos
* Ovo duro
Lista de rañaceos en España

[miniatura|Torres do CTBA de [Madrid, constitúen as catro torres máis altas de España.]]
[miniatura|Skyline da praia de Ponent en [Benidorm.]]
[miniatura|Skyline da [Praza de Europa en L'Hospitalet de Llobregat.]]
[miniatura|Skyline de [Bilbao.]]
[miniatura|Distrito financeiro de [Azca en Madrid.]]
[miniatura|[Torres de Santa Cruz, en Santa Cruz de Tenerife]]
[miniatura|Vista xeral de [Valencia.]]
[miniatura|Vista da [Torre Cajasol|Torre Sevilla dende a Giralda.]]

Aínda que España non é un país que se caracterice pola construción de rañaceos, posúe algúns destacables dentro de Europa e algunhas cidades como Madrid, Benidorm ou Barcelona conseguiron ter o seu propio perfil de edificacións, nalgunhas destas cidades tamén se formaron núcleos de rañaceos, como o Cuatro Torres Business Area de Madrid.

Os primeiros rañaceos construíronse en España nas décadas de 1950 e 1970 nas cidades de Madrid e Barcelona.

## Lista
Lista dos **rañaceos** construídos en España, con altura igual ou superior a 100 metros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rañaceos en Benidorm
* Lista de rañaceos en Barcelona
* Lista de rañaceos en Galicia
* Lista de rañaceos en Madrid

### Ligazóns externas 
* Diagrama dos edificios máis altos de España
Ovos revoltos

[miniatura|200px|Ovos revoltos con touciño entrefebrado (*bacon*) - prato típico de [almorzo, nos Estados Unidos de América.]]
[miniatura|dereita|200px|Revolto de [cogomelos.]]
Os **ovos revoltos** son ovos batidos que se remexen mentres se cociña para desprendelos do fondo da tixola a medida que vai callando, e ao que se lle pode engadir outros ingredientes (**revolto**).

A tixola quente, usualmente é untada con graxa (aceite ou manteiga) e reméxese cun utensilio de cociña de pau, até que estes comecen a callar..

É un prato coñecido e preparado no mundo enteiro. Nos Estados Unidos, os ovos revoltos forman parte do típico almorzo, podendo acompañárense de *bacon* frixido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ovo frixido
* Ovo duro
* Tortilla francesa
Neártico

miniatura|Ecozona do Neártico.

O **Neártico**, **Neoártico** ou **rexión Neártica** é unha das oito ecozonas terrestres que dividen a superficie da Terra. Xunto coa ecozona Paleártica constitúe a rexión Holártica.

A ecozona do Neártico abarca a maior parte de Norteamérica, incluíndo Groenlandia e as montañas do norte de México. Pero México meridional, o sur da Florida, América Central e as illas do Caribe forman parte da ecozona Neotropical, xunto con Suramérica.

O Neártico subdivídese en catro biorrexións:
* Escudo Canadense
* Leste de Norteamérica
* Oeste de Norteamérica
* Norte de México
Fernando Fragoso Lugo

**Fernando Fragoso Lugo**, finado en Valencia de Alcántara en decembro de 1899, foi un xornalista e político español.

## Traxectoria 
Foi redactor e director de *La Iberia* e director de *Diario de la Marina*. Nomeado gobernador civil de Santander (1881), Secretario do Goberno Xeral das Illas Filipinas (1883) e gobernador civil de Pontevedra (1885-1888). Nomeado Secretario do goberno Xeral de Porto Rico (1888), Gobernador do Banco Español de Porto Rico (1890), foi novamente Secretario do goberno Xeral de Porto Rico en 1895.

## Notas
Dimitrios Trakatellis

**Dimitrios Trakatellis** (en ), nado en Tesalónica (Grecia) o 1 de febreiro de 1928 é un bispo e teólogo ortodoxo, arcebispo de América dende 1999.

## Traxectoria 
Naceu en Tesalónica, Grecia, o 1 de febreiro de 1928. En 1950 graduouse pola Escola de Teoloxía da Universidade de Atenas..

## Notas
Praia de Area Longa, Porto do Son

A **praia de Area Longa**, tamén coñecida como **praia de Baroña**, é unha praia galega, situada na parroquia de Baroña, en Porto do Son, ao pé do castro de Baroña.

Trátase dunha praia fecuentada por nudistas, así como por surfistas (debido ás súas ondas).

## Características 
miniatura|esquerda|Visitantes na praia de Area Longa, ou de Baroña.

A súa extensión é de 350&nbsp;m, e ten 35&nbsp;m de anchura. O seu nivel de ocupación en verán é medio-alto. É unha praia illada sen paseo marítimo, e está principalmente composta por rochas e area branca e dourada.

O estado habitual do mar é de ondadas de moderadas a fortes. A praia está sometida a un forte vento. Hai sinalizacións de perigo claramente visíbeis. Límpase diariamente. por ser unha praia escollida polos nudistas, o que en principio trouxo certa polémica.

É unha praia apta para practicar o submarinismo. Ademais é unha das praias onde máis se practica o surf pola constante ondada do que goza.

Está incluída na Rede Natura 2000.

A praia conta con servizo de autobús interurbano. Non dispón de aparcadoiro. O acceso a pé, desde a estrada AC-550, é fácil, e para acceder a ela hai que baixar unha acusada pendente (sinalizada).

O hospital máis próximo é o Hospital da Barbanza, que se encontra a 9&nbsp;km, no lugar de Salmón, na parroquia de Oleiros, no veciño concello de Ribeira.

## Notas
Rexión Holártica

miniatura|300px|Rexión Holártica.
A **rexión Holártica**, ou **Holoártica** fai referencia aos hábitats encontrados nos continentes boreais do mundo como un conxunto.

É unha rexión que se divide en:
* Rexión paleártica, que comprende o norte de África e toda Eurasia, coa excepción do sur da península Arábiga (que pertence á rexión Etiópica), e o sueste asiático e o subcontinente indio (que conforman a rexión Oriental), e a 
* Rexión neárica, que comprende case toda Norteamérica até o norte de México.
Praia de Cabeiro

A **praia de Cabeiro** é unha praia galega situada na parroquia de Noal, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 1.200 metros e unha anchura de 25 metros. Trátase dunha praia de ámbito virxe con forma de enseada.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da praia en turgalicia.es 
*Datos da praia en playas.es
La Razón (A Coruña)

***La Razón*** foi un periódico editado na Coruña entre 1872 e 1873.
## Historia e características 
Apareceu o 1 de outubro de 1872. Periódico Progresista Democrático. Aínda se publicaba en xuño de 1873.

## Notas
La Paz (Lugo)

***La Paz*** foi un periódico editado en Lugo entre 1869 e 1873.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico político y literario*, apareceu o 1 de xaneiro de 1869. Quincenal, aparecía os días 1 e 15. Os martes, xoves e sábados daba un suplemento coas noticias recibidas por correo e as da localidade. En cuberta publicaba artigos de variedades. Periódico católico e carlista, fundado e dirixido por Manuel Soto Freire. Foi apercibido con suspensión, multado e pechado definitivamente por orde gobernativa en outubro de 1873.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
El Eco del Miño

***El Eco del Miño*** foi o nome de dúas publicacións:

****El Eco del Miño***, periódico publicado en Ourense en 1872.
****El Eco del Miño***, periódico publicado en Tui entre 1879 e 1883.
El Eco del Miño (Ourense)

***El Eco del Miño*** foi un periódico editado en Ourense entre 1872 e 1873.
## Historia e características 
Apareceu en novembro de 1872. Publicación de tendencia liberal dirixida por Manuel de la Peña Rucabado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Liga

***La Liga*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1872.

## Historia e características 
Apareceu en 1872.  Case no ano 1873 aínda seguía publicándose.

## Notas
Torrada (doce)

:*Este artigo trata sobre o doce feito con pan, leite e ovo, para a rebanda de pan torrada véxase: **torrada**.*

thumb|Torrada.

A **torrada** é unha sobremesa doce que consiste nunha rebanda de pan (adoita estar reseso) enchoupada en leite e ovo batido, frixida nunha tixola en aceite e cuberta de azucre. Existen variantes enchoupadas en viño e adozadas con mel. Aromatízanse tamén con canela ou algún licor.

Na bibliografía galega noméase dende os textos do Rexurdimento; fálase en numerosas obras que describen a vida cotiá: *torradas de viño, ovos pras torradas, torradas de mel e manteiga...*, polo que se demostra que era un doce común nas casas galegas calquera día do ano. Noutras zonas de España comíanse na Coresma e na Semana Santa, xa que, sendo un alimento de orixe humilde, logo enche ao comensal especialmente na época na que os católicos deixan de comer carne.

## Variantes noutras linguas 
En España e nos países hispanos coñécense coma *torrijas* ou *torrejas*.

En Europa Central coñécense como *Arme Ritter* (en alemán: cabaleiros pobres) en Alemaña, *Pofesen* en Austria, *Fotzelschnitten* en Suíza e *bundás kenyér* en Hungría.

En Francia chámase "pain perdu" (pan perdido), se ben este non se frixe en aceite abundante senón que se fai á prancha.

No Reino Unido e países de fala inglesa chámanlle "french toast".

Nos Países Baixos reciben o nome de Wentelteefje.

En Portugal prepáranse as "rabanadas", de xeito moi semellante ás galegas e castelás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leite frito
* Pudin
Taurotragus

***Taurotragus*** é un xénero de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos estrepsicerotinos que comprende dúas especies de antílopes da sabana africana, coñecidos xeralmente por **eláns**. 
 
## Características 
Son os antílopes africanos máis grandes, co volume dun boi e aparencia "bovina". Os machos teñen unha lonxitude de cabeza a tronco de 2,40 a 3,45 m (e de 60 a 90&nbsp;cm de cola), e as femias de 2,10 a 2,70 m (e de 50 a 80&nbsp;cm de cola). A altura na cruz é de 1,40 a 1,80 m nos machos, e de 1,30 a 1,60 m nas femias. O seu peso oscila entre os 400 e os 1.000&nbsp;kg nos machos e entre os 300 e os 600 nas femias.

A coloración xeral é parda amarelada ou parda avermellada pálida, que se vai facendo agrisada coa idade, agás na parte inferior das patas. Os flancos do corpo son de cor uniforme, ou claramente marcados por raias verticais, segundo as especies e subespecies. Unha liña negra percorre o longo do dorso. Presentan un copete de pelos ensarillados de cor parda chocolate que adorna a fronte dos adultos, que tamén presentan unha curta crina escura nos ombros e nas agullas. que usaban ás veces antigamente os taxonomistas), xa que deriva do latín *taurus*, "touro", e o grego antigo τράγος *trágos*, "bode", "cabrón", aludindo á aparencia destes animais.

### Especies e subespecies 
Segundo Wilson & Reeder, o xénero comprende dúas especies, coas subespecies que se indican a continuación: ou outros, ademais, consideran ao xénero *Taurotragus* como un subxénero de *Tragelaphus*, *Tragelaphus (Taurotragus) oryx* Pallas, 1766,

Así e todo, o elán común críase nalgunhas partes de África, onde se adapta ben ás condicións locais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dorst, J. & Dandelot, P. (1973): *Guía de campo de los mamíferos salvajes de África*, Barcelona: Ediciones Omega, S. A. 
* Haltenorth, T. & Diller, H. (1986): *A Field Guide of the Mammals of Africa including Madagascar*. Londres: William Collins Sons & Co Ltd. ISBN 0-00-219778-2. 
* Kowalski, Kazimierz (1981): *Mamíferos. Manual de teriología*. Madrid: H. Blume Ediciones. ISBN 84-7214-229-9.
* Wilson, D. E., & Reeder, D. M. (editors) (2005): *Mammal Species of the World - A Taxonomic and Geographic Reference*. Third edition. Baltimore, Maryland, EE.UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Bóvidos
* Bovinos
* Estrepsicerotinos
* Antílope

### Ligázons externas 
* *Taurotragus* na ADW 
* *Taurotragus* na EOL 
* *Taurotragus* no SIIT 
* *Taurotragus* no NCBI 
* *Taurotragus* en uBio
Atarfe

**Atarfe** é unha localidade e concello español da provincia de Granada. Está situada na parte centro-norte da Vega de Granada. Limita cos concellos de Moclín, Colomera, Albolote, Maracena, Granada, Santa Fe e Pinos Puente. Polo concello discorren os ríos Colomera e Cubillas.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 20.455 habitantes.

## Política 
Os resultados en Atarfe das últimas eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, foron:

## Cidades irmandadas 
*  Bir Ganduz, Sáhara Occidental

## Notas 
## Véxase tamén
Luis Zamora Carrete

**Luis María Juan José Wenceslao Zamora Carrete**, nado en Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1848 e finado na mesma cidade o 1 de agosto de 1918, foi un profesor universitario, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi fillo do avogado e catedrático da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela Pablo Zamora Marcos e de Rita Carrete Pardo, a irmá do xeneral carlista Ramón Carrete-de Losada Pardo, e irmán de Felisa Zamora Carrete, que casou co catedrático de Farmacia da mesma universidade Sandalio González Blanco.

Foi catedrático de Dereito natural e Procedementos e prácticas xurídicas na Universidade de Santiago de Compostela. Fundou e dirixiu *El Eco del Miño*, colaborou en *La Concordia*, *El Porvenir* e *La Integridad*. Traduciu e publicou en folleto unha obra do Vizconde de la Figaniere. Foi xefe provincial carlista.

En 1905 deu o discurso de apertura do curso universitario 1905-1906 da Universidade de Santiago de Compostela coa lectura de "*Consideraciones sobre la prescripción legislativa que a la letra dice: «La declaración de corcurso incapacita al concursado para la administración de sus bienes y para cualquiera outra que por ley le corresponda»*".

## Vida persoal 
Casou con Elisa Pérez Hermida, coa que tivo cinco fillos: Leonor, Pablo (delegado de Facenda en Pontevedra), Rafaela, José Antonio (farmacéutico) e Luis Zamora Hermida (médico).

## Notas
Torre Iberdrola

A **Torre Iberdrola** é o rañaceos máis alto da cidade de Bilbao, cunha altura de 165 metros. A construción do edificio comezou o 19 de marzo de 2007 e finalizou en 2011. O seu arquitecto é César Pelli e a inauguración oficial, presidida polo Rei Xoán Carlos I, foi o 21 de febreiro de 2012.

## Características 
miniatura|esquerda|Acceso á torre.
Este rañaceos é o substituto da Torre Foral, un proxecto de similares características, destinado a aglutinar nun mesmo edificio todas as oficinas que a Deputación Foral de Biscaia ten repartidas pola cidade, e que finalmente foi cancelado no ano 2003 debido ao seu alto custo.

O seu arquitecto, así como da frustrada Torre Foral, é o arxentino César Pelli, especializado en arquitectura vertical, e autor das Torres Petronas de Kuala Lumpur (452 metros) ou da Torre de Cristal de Madrid (249,5 metros), a segunda máis alta de España.

A torre ten 165 metros de altura repartidos en 41 plantas e 50.000 m², con forma de triángulo isósceles e cos lados lixeiramente curvos. Sitúase na parcela 204 do 'PERI' de Abandoibarra, no distrito de Abando, onde se encontran a maior parte dos edificios de oficinas da cidade.

A torre está dedicada enteiramente a oficinas, xa que dende o 17 de outubro de 2008 variou o conxunto de accionistas do edificio. Primeiramente coa compra por parte de Iberdrola do 50% que posuía a empresa construtora *Promotora Vizcaína*, conseguindo deste xeito o 100% do edificio, e posteriormente vendendo un 33% á caixa de aforros biscaíña BBK. Deste xeito queda totalmente cancelado o proxecto de instalar un hotel de 4 estrelas da cadea Abba nas seis primeiras plantas do rañaceos. O resto do proxecto proseguiu sen cambios, con dez plantas nas que se instala a propia Iberdrola, e nas que establece a súa sede central, e o resto comercializándose como oficinas en réxime de alugamento.

O edificio era a finais de 2009 o máis alto da cidade, superando á Torre Banco de Biscaia de 88 metros de altura, así como tamén da súa comunidade autónoma, superando á Torre BEC de 98 metros e situada en Barakaldo.

Un heliporto de 18 metros de diámetro, o primeiro situado nun edificio privado de Biscaia, remata o edificio máis alto de Euskadi, sendo utilizado unicamente para voos sanitarios ou de emerxencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
*Lista de rañaceos en España

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da Torre Iberdrola
Emma Louise

**Emma Louise Lobb**, nada en Cairns o 16 de xullo de 1991, é unha cantautora australiana. Foi nomeada no 2011 ó J Award como artista revelación do ano, así como Mellor artista feminina no ARIA Music Awards de 2013. Tamén conseguiu varios premios nos Queensland Music Awards. No 2011 fixo unha xira con Boy & Bear.

## Discography
* Jungle (sinxelo)
* Boy (sinxelo)
* Freedom (sinxelo)
* Full Hearts and Empty Rooms (EP, 2011)
* *vs Head vs Heart* (2013)

## Notas
Master of Reality

***Master of Reality*** é o terceiro álbum da banda inglesa de heavy metal Black Sabbath, publicado o 21 de xullo de 1971 a través do selo Vertigo Records. Está amplamente considerado como o fundador do doom, o stoner e o sludge metal. Foi certificado dobre platino tras vender 2 millóns de copias.

## Listaxe de cancións 
### LP orixinal 
Toda a música composta por Black Sabbath (Tony Iommi, Geezer Butler, Ozzy Osbourne, Bill Ward), agás "Embryo", "Orchid" e "After Forever" por Iommi; todas as letras por Butler.
Meat Is Murder

***Meat Is Murder*** é o segundo álbum da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 11 de febreiro de 1985 a través do selo Rough Trade Records no Reino Unido e Sire Records nos Estados Unidos. Este disco foi o único do grupo en chegar ao número 1 das listas británicas. No Canadá acadaría o posto 40 e nos Estados Unidos o 110.

## Listaxe de cancións
Songs of Love and Hate

***Songs of Love and Hate*** é o terceiro álbum do cantautor canadense Leonard Cohen, publicado o 19 de marzo de 1971 a través do selo Columbia Records.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Leonard Cohen.

### Cara 1 
# "Avalanche" - 5:07
# "Last Year's Man" - 6:02
# "Dress Rehearsal Rag" - 6:12
# "Diamonds in the Mine" - 3:52

### Cara 2 
# "Love Calls You by Your Name" - 5:44
# "Famous Blue Raincoat" - 5:15
# "Sing Another Song, Boys" (ao vivo no Festival da illa de Wight o 31 de agosto de 1970) - 6:17
# "Joan of Arc" - 6:29
Pedro Miguel Caravelos Piñeiro

**Pedro Miguel Caravelos Piñeiro**, nado en Tui o 11 de febreiro de 1781 e finado na mesma vila o 15 de marzo de 1851, foi un avogado, profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou leis na Universidade de Santiago de Compostela, da que chegou a ser reitor. Despois retirouse a Tui onde foi profesor nun Colexio de Filosofía e Humanidades creado polo concello e despois foi catedrático de Historia no Instituto de Tui. Escribiu unha historia do Colexio de Fonseca que foi publicada en *La Integridad* co título *Fonseca. Datos históricos*.

## Notas
Javier Domínguez

**Javier Domínguez Álvarez**, nado en Ourense en 1957 é un músico e escritor galego, membro fundador de Los Suaves.

## Traxectoria 
Profesionalmente, licenciouse en Xeografía e Historia pola universidade de Santiago de Compostela, desenvolveu a súa carreira como profesor de instituto, onde foi destinado a Pontevedra. Tamén ten participado na escritura de libros de texto de historia contemporánea.

A finais dos anos setenta funda en Ourense a banda de rock Los Suaves a canda os seus irmáns Charli Domínguez e Yosi Domínguez. Con todo, abandona o grupo pouco despois.

## Obra 
* ''Los Suaves. Mi casa es el rock 'n' roll'' (Edicións Xerais, 2014)
Praia de Basoñas

A **praia de Basoñas** é unha praia galega situada na parroquia de San Pedro de Muro, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 2.100 metros e unha anchura de 34 metros. Trátase dunha praia de ámbito virxe, con forma de enseada e ondada moderada. Conta cunha zona húmida formada polas lagoas de Xuño e Muro, onde aniñan gran cantidade de aves

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da praia en turgalicia.es 
*Datos da praia en playas.es
Praia do Pozo

A **praia do Pozo** (tamén coñecida como **Lagaño**) é unha praia galega na parroquia de Goiáns, en Porto do Son, preto da vila de Portosín. Ten unha lonxitude de 100 metros e unha anchura de 30 metros. Praia de ámbito virxe, con forma de enseada e augas tranquilas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da praia en turgalicia.es
*Datos da praia en queplaya.es
Praia de Fonforrón

A **praia de Fonforrón** é unha praia galega situada na parroquia de Noal, en Porto do Son. Ten unha lonxitude de 100 metros e unha anchura de 7 metros. Praia de ámbito semiurbana, ventosa e de ondada moderada.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da praia en turgalicia.es 
*Datos da praia en queplaya.es
Castro de Castromaior

O **Castro de Castromaior** é un antigo castro que se atopa no concello de Portomarín, na provincia de Lugo. Situado moi preto do Camiño de Santiago Francés.

## Morfoloxía 
Posúe un recinto principal máis alto ao que se unen outros catro cara ao leste e un máis cara ao oeste, formando plataformas delimitadas por liñas de murallas, defensas de terra con empalizadas e foxos, que dan ao poboado un aspecto fortificado.

## Notas
Várzea Grande

**Várzea Grande** é o nome dos seguintes lugares:

* **Várzea Grande, Piauí** - cidade do estado de Piauí.
* **Várzea Grande, Mato Grosso** - cidade do estado de Mato Grosso.
* **Várzea Grande, Góis** - lugar principal da freguesía de Vila Nova do Ceira, Conselho de Góis.
Manuel de la Peña Rucabado

**Manuel de la Peña Rucabado**, finado en Ribadavia en outubro de 1890, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luís Felipe de la Peña. Dirixiu *El Eco del Miño* e *El Correo de Galicia* de Ourense. Trasladouse a Madrid, colaborou nalgúns xornais da capital como *La Ilustración Cantábrica*, *La Ilustración Gallega y Asturiana* e *El Papa-Moscas*.

## Notas
Stanisław Nagy

**Stanisław Kazimierz Nagy**, nado en Bieruń (Silesia, Polonia) o 30 de setembro de 1921 e finado o 5 de xuño de 2013, foi un eclesiástico católico polaco, cardeal e relixioso dehoniano.
## Traxectoria 
Naceu o 30 de setembro de 1921 en Bieruń, de pai húngaro e nai polaca. En 1937 ingresou na congregagación dos Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús (coñecidos como *dehonianos*), e o 8 de xullo de 1945 foi ordenado sacerdote por Stanisław Rospond, bispo auxiliar de Cracovia. Entre 1952 e 1958 foi reitor do Seminario Maior de Tarnów.

Estudou na Universidade Iaguelónica de Cracovia e na Universidade Católica de Lublin, especializándose en Teoloxía Moral e Ecumenismo. Posteriormente, foi profesor da Facultade de Teoloxía da Universidade Católica de Lublin.

A comezos da década de 1970 traballou na Comisión Teolóxica Internacional, na Comisión Conxunta Católico-Luterana e no equipo editorial da *Catholic Encyclopedia*. Participu nos sínodos de 1981 e 1985 e escribiu varios libros sobre ecumenismo e Xoán Paulo II.

O papa Xoán Paulo II creouno cardeal o 21 de outubro de 2003, co título de Cardeal-Diácono de *Santa Maria della Scala*, logo de ter sido ordenado arcebispo o 13 de outubro de 2003 polo arcebispo de Cracovia Franciszek Macharski.

Finou o 5 de xuño de 2013 en Cracovia, Polonia.

## Obras 
* 
* 

## Notas
Philippe Barbarin

**Philippe Xavier Ignace Barbarin**, nado o 17 de outubro de 1950 en Rabat (Marrocos francés), é un cardeal da Igrexa Católica, arcebispo metropolitano de Lión dende 2002.
## Traxectoria 
Philippe Barbarin naceu o 17 de outubro de 1950 en Rabat, entón parte do Protectorado francés en Marrocos.

O 17 de decembro de 1977 foi ordenado sacerdote da diocese de Créteil polo bispo diocesano Robert de Provenchères.

O 1 de outubro de 1998 foi nomeado bispo de Moulins, recibindo a consagración episcopal o 22 de novembro de 1998 de mans do arcebispo de Fianarantsoa Philibert Randriambololona.

O 16 de xullo de 2002 o papa nomeouno arcebispo de Lión, e no consistorio do ano seguinte Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santissima Trinità al Monte Pincio.

## Obra 
* 
* 
*
Manuel de la Peña

Co nome de **Manuel de la Peña** podemos referirnos a:

* **Manuel de la Peña Cagigao**, xornalista galego (m. 1865).
* **Manuel de la Peña Rucabado**, xornalista galego (m. 1890).

* **Manuel de la Peña Dorado**, avogado e político galego, alcalde de Baralla (m. 1947).
Manuel de la Peña Cagigao

**Manuel de la Peña Cagigao**, nado en Ferrol en 1822 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1865, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Publicou algúns poemas en *El Recreo Compostelano*. Emigrou aos Estados Unidos. Foi redactor de *La Crónica* de Nova York. Regresou a España e foi redactor de *La España* de Madrid. Volveu a Nova York para facerse cargo da dirección de *La Crónica*. Regresou a Ferrol por razóns de saúde e alí morreu en 1865.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
El Zorongo

***El Zorongo*** foi un semanario editado en Pontevedra entre 1879 e 1880.

## Historia e características 
Apareceu en decembro de 1879. Periódico satírico que se publicaba os domingos. Entre os seus colaboradores figurou Jesús Muruais. Cesou a súa publicación en 1880.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Cogomelo de cardo

O **cogomelo de cardo** ***Pleurotus eryngii***, é un cogomelo co sombreiro convexo cando é novo e plano convexo, co centro deprimido, na madurez, de cor apardazada, pé cilíndrico e abrancazado, xeralmente excéntrico, comestíbel e de sabor doce.
 
É unha das especies de cogomelo máis coñecida e moi apreciada polo seu sabor.

## Descrición 
[left|miniatura|Cultivo de cogomelo de cardo (*Pleurotus eryngii*) en [Pradejón (A Rioxa).]]
É un cogomelo que presenta gran variedade de tons pardos, dende o crema até o marrón escuro.Ten chapeu máis ou menos convexo, inicialmente circular e na madurez máis irregular de até uns 8&nbsp;cm. As súas lamelas son abrancazadas e decorrentes sobre o esteo que adoita ser groso e curto. Ás veces medra en grupos sobre a mesma cepa.

## Hábitat 
Adoita desenvolverse sobre raíces mortas de distintas plantas, especialmente sobre as do cardo corredor, *Eryngium campestre*. Adoita frutificar polo outono, particularmente se o chan recibiu precipitacións importantes e se producen temperaturas macías. Ocasionalmente pode saír na primavera, sempre que teña sido chuviosa e morna. É atacada decote por larvas.

## Uso 
É comestíbel e apreciada. A súa carne é elástica e dun recendo agradábel. Atópase nos supermercados polo outono en bandexas. Pódese usar en guisados de carne, peixe e revoltos. É moi saudábel.

## Galería de imaxes 

Image:Pleurotus eryngii02.jpg|Cultivados (Xapón)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrada en valdorba.org
The Smiths (álbum)

***The Smiths*** é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 20 de febreiro de 1984. Tras sentir que a produción orixinal de Troy Tate era inaxeitada, John Porter volveu gravar o traballo en Londres e Manchester nos descansos da xira británica de setembro de 1983. 

O álbum foi ben recibido pola crítica e polo público, e estableceu a The Smiths como unha banda importante na escena británica dos anos 80. O disco acadou o número 2 da lista británica de álbums, estando na mesma durante 33 semanas. A álbum tamén foi un éxito internacional, chegando ao número 45 da *European Albums Chart*, estando na lista 21 semanas. Tras saír desta, entrou na lista *Hot 100 Albums* en setembro onde estivo tres semanas.

## Listaxe de cancións 
## Notas
The Queen Is Dead

***The Queen Is Dead*** é o terceiro álbum da banda inglesa de rock alternativo The Smiths, publicado o 16 de xuño de 1986 no Reino Unido a través do selo Rough Trade e o día 23 nos Estados Unidos por Sire Records. O disco pasou 22 semanas na lista de álbums británica, chegando ao número 2. Foi número 28 na lista canadense *RPM 100* e número 70 na estadounidense *Billboard 200*, sendo certificado ouro pola RIAA a finais de 1990.

En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 2 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk.

## Listaxe de cancións 
## Notas