Escritura visigótica

miniatura|dereita|Letras maiúsculas e minúsculas do alfabeto en escritura visigótica. Enriba e debaixo algunhas das súas variantes.
A **escritura visigótica** é un tipo de escritura medieval que, aínda que se orixinou na última etapa do reino visigodo, non adquiriu o seu canon ata o século VIII nun contexto histórico diferente ao do reino visigodo de Toledo. O período de desenvolvemento e florecemento desta forma gráfica deuse nos reinos cristiáns peninsulares durante os primeiros séculos da reconquista. Na Idade Media e na Idade Moderna coñecíase como *littera toletana* ou *littera mozarabica* (letra toledana ou mozárabe).

## Historia 
Este tipo de escritura utilizouse entre os séculos VIII e XII na Península Ibérica e na provincia eclesiástica de Septimania, situada no sur da actual Francia. A pesar do seu nome, evolucionou a partir da cursiva romana, uncial romana e semiuncial, desenvolvendo unha escritura de transición entre a romana e a visigótica propiamente dita, coñecida como *visigótica primitiva* ou *visigótica primeira*, que aparece en lousas visigodas que datan do século V, aínda que non adquiriu o seu canon ata o século VIII. Por iso, aínda que se denomina escritura visigótica, o período de maior uso e desenvolvemento non pertence ao reino visigodo, senón aos primeiros séculos da reconquista.

A diferenza doutros pobos bárbaros, os visigodos tiñan a súa propia escritura, o alfabeto ulfilano, limitado a usos litúrxicos e pouco estendido socialmente. Porén, pronto tiveron que adoptar os usos romanos, abandonando o arianismo, recorrendo á fe católica e adoptando o latín e o alfabeto latino. Non obstante, durante a maior parte do reino visigodo houbo unha continuidade gráfica co mundo romano, xa que se seguiron utilizando as escrituras do Baixo Imperio Romano (uncial, semiuncial e a minúscula cursiva) para copiar libros e para os documentos da administración do reino. Os primeiros testemuños dunha escritura diferente das grafías romanas atópanse en lousas visigodas do século V. O paso da liturxia visigótica á liturxia romana no século XI foi un factor determinante na desaparición da escritura visigótica.

## Formas 
A escritura visigótica formouse polo uso que os escritores peninsulares fixeron das letras cursivas unciais, semiunciais e minúsculas nos séculos da antigüidade tardía, atopando en cada unha das modalidades gráficas que indican un parentesco ben co uncial, ben co semiuncial, ou coa cursiva romana minúscula.

Hai abundantes ligaduras sobre todo coas letras "e", "r" e "t". Ás veces había dúas ligaduras diferentes, utilizadas para representar diferenzas na pronuncia dunha letra, como no caso da representación da sílaba “**ti**, *tj*“, que no latín peninsular daquela tiña dúas pronuncias, unha oclusiva e outra fricativa.

A escritura visigótica presenta moitas abreviaturas, sinaladas de xeito totalmente característico e singular, algunhas de carácter xeral puntuadas por signos que dependen dos costumes do escriba e outras de carácter específico, sinaladas por signos concretos que teñen un valor determinado, como o usado para os *-us* e *-o* na escritura visigótica máis antiga, unha especie de pequena “s” retorcida que se colocan na parte superior para a terminación *-us* e *-o* do segundo e terceiro período da súa evolución, un trazo sinuoso colocado á esquerda da letra "p" caída para abreviar *per*, etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*