open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mario Iglesias

**Mario Iglesias González,** coñecido como **Mario Iglesias**, nado en Pontevedra o 8 de novembro de 1962, é un cineasta e pintor galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo, comezou nos anos 1990 con curtametraxes acadando varios premios. Desde 2002 dedícase aos seu traballo de autor e director de cinema. A súa obra caracterízase por unha linguaxe propia baseada nos conceptos de realismo e naturalismo.

En 2015 rodou en Vigo unha curta contra o cancro.

Despois dunha década afastado das longametraxes, en 2023 presentou o proxecto *As fillas de Isaura* no Festival de Cans.

Ten realizado varias exposicións de pintura.

## Obra 
### Longametraxes 
* 2006: *De bares*. Dirección e guión.
* 2007: *Catalina*. Dirección, dirección de fotografía e guión.
* 2007: *Cartas italianas*. Dirección.
* 2007: *O almorzo do poeta*. Dirección.
* 2009: *Relatos*. Dirección, dirección de fotografía e guión.
* 2010: *Rosario*. Dirección.

### Curtametraxes 
* 2002: *La calided*. Dirección, produción e guión.
* 2002: *Corten*. Dirección e guión.
* 2003: *Intensidad*. Dirección, produción e guión.
* 2003: *El abismo*. Dirección, produción e guión.
* 2006: *Madres*. Dirección, dirección de fotografía, produción e guión.
* 2007: *Vecinos*. Dirección e guión.
* 2008: *Ensaio*. Dirección.

## Premios 
* II premio do Xurado na II Edición de NOTOFILMFEST, por *Corten.*
* 2006: Premio L'Alfàs del Pi Film Festival, por *Madres*.
* 2006: Premio Málaga Spanish Film Festival, por *Madres*.
* 2006: Premio Iberoamerican Short Film Competition, por *Madres*.
* 2006: Premio Almería International Film Festival, por *Madres*.
* 2006: Premio Mestre Mateo á mellor montaxe, por *De bares*.
* 2009: Finalista nos Tokyo International Film Festival, con *Relatos*
* 2010: Premio Rizoma, por *Relatos.*
* 2010: Finalista nos Premios Mestre Mateo con *Relatos*, mellor director e guión.

## Notas
Aquí

***Aquí*** foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa en 1945.

## Historia e características 
Apareceu o 23 de setembro de 1945. Estaba dirixido por Ramón Porto Casás. Aparecía os domingos. Publicáronse polo menos 9 números. O que fora o seu director, Ramón Porto Casás, doou en 1981 unha colección á Biblioteca Municipal de Vilagarcía de Arousa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Mari (deusa)

miniatura|300x300px|Representación de Mari.
**Mari**, ou **Maddi**, é a deusa principal da mitoloxía vasca precristiá. É unha divindade feminina que habita en todos os cumes das montañas vascas, recibindo un nome por cada montaña (ademais de ser relacionada e ás veces confundida con Amalur). A máis importante das súas moradas é a cova da cara leste do monte Anboto, á que se coñece como «Cova de *Mari»* («Mariren Koba» ou «Mariurrika Kobea»), que atribúe a Mari o nome de «Mari de Anboto» ou «Dama de Anboto» («Anbotoko Dama»). Tamén existe na mitoloxía aragonesa baixo o nome de *Mariuena*.

## Descrición 
miniatura|300x300px|Entrada de *Mariurrika Kobea*, en Amboto, morada principal de Mari.
*Mari*, personificación da nai terra, é raíña da natureza e de todos os elementos que a compoñen. Xeralmente preséntase con corpo e faciana de muller, elegantemente vestida (xeralmente de verde), podendo aparecer tamén en forma híbrida de árbore e de muller con patas de cabra e gadoupas de ave rapaz, ou como unha muller de lume, un arco iris inflamado ou un cabalo que arrastra as nubes. Na súa forma de muller aparece con abundante cabeleira loura que peitea, ao sol, cun peite de ouro.

O seu consorte é Maj ou Sugaar, as súas asistentes son as *sorginas* e ten dous fillos: Mikelatz (ou *Mikelats*, o fillo perverso) e *Atarrabi* (ou *Atagorri*, o fillo bondadoso), que están sempre enfrontados, unha representación paleocristiá do ben e do mal (Bat-arra-bi é a versión suxerida por Jorge Oteiza, no libro branco do preindoeuropeo, para solucionar o sonema que falta na etimoloxía que propón).

Habita en covas en diferentes montes, aínda que a súa morada principal sitúase na cova situada na parede vertical leste do Amboto, xusto baixo o cume. Nestas covas recibe aos seus fieis, os cales deben gardar un estrito protocolo:

* Débeselle tutear (falándolle en *hika*).
* Hai que saír da cova da mesma forma que se entrou.
* Non hai que sentar nunca, mesmo recibindo a invitación de facelo, mentres se fala con ela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sorgin
### Bibliografía 
* *La primitiva religión de los vascos*, José Dueso, Orain, 1996. ISBN 84-89077-56-8.
* *Euskal Mitología Konparatua*, Juan Ignacio Hartsuaga, Kriseilu, 1987.
* *Mito hurbilak, Euskal mitología jendeen bizitzan*, Anuntxi Arana, Katuzain, 2000. ISBN 2-913842-04-6.
* *Mitos vascos para pensar*, Anuntxi Arana, 2014.
* *Breve inventario de seres mitológicos fantásticos y misteriosos de Aragón*. Chema G. Lera. Prames. ISBN 978-84-8321-268-4
* * Mitología vasca: Historia de los mitos y deidades del universo mitológico vasco,* Patxi Xabier Lezama Perier, 2018. Red de Lectura Pública de Euskadi / Biblioteca Bilbao-Mediateka BBK de Azkuna Zentroa.
Maria Limanskaya

**Mariya Filippovna Limanskaya** (en ) nada o 12 de abril de 1924 é finada o 26 de novembro de 2024 foi unha antiga membro do Exército Vermello, integrante das unidades de control de tráfico que serviu durante tres anos durante a Segunda guerra mundial. Deuse a coñecer como unha das mulleres rusas que dirixían o tránsito na Porta de Brandenburgo en 1945 despois da Batalla de Berlín. Desde entón converteuse nun símbolo da vitoria aliada sobre a Alemaña nazi, pero moitas veces é confundida con Lydia Spivak (moitas fotos en liña de Limanskaya son en realidade Spivak).

## Traxectoria 
### Primeiros anos de vida e servizo militar 
Uniuse ao Exército Vermello en 1942, no auxe da Segunda guerra mundial, tendo ela tiña 18 anos. Nese momento o *Stavka* soviético ("alto mando") carecía cada vez máis de reservas adestradas para reforzar os 2000 km de fronte, e como resultado comezou a recrutar nenos e nenas menores de idade. Case 800.000 mulleres acabaron por servir no Exército Vermello durante a guerra. Pouco se sabe sobre a carreira militar de Limanskaya, salvo en varias ocasións nas que case morreu. Nun momento dado, abandonou un edificio uns segundos antes de que fose arrasado por un ataque con bomba. Tamén contraeu malaria.

### Porta de Brandenburgo e icona da vitoria 
Despois de que a Batalla de Berlín rematase a principios de maio de 1945, Limanskaya foi asignada para dirixir o tráfico na Porta de Brandenburgo durante a Conferencia de Potsdam a finais de xullo. Mentres realizaba as súas funcións, foi fotografada, filmada e tamén entrevistada por Yevgeny Khaldei, un xornalista empregado por *TASS,* unha axencia estatal de noticias. A súa imaxe foi amplamente publicada en xornais e revistas de todo o mundo e converteuse rapidamente nunha imaxe icónica da vitoria sobre a Alemaña nazi. Non obstante, todo isto é posibelmente confusión con Lydia Spivak, outra *reguladora* que en realidade foi filmada e entrevistada na porta de Brandenburgo. Ademais, Limanskaya mantivo unha breve conversación co líder británico Winston Churchill mentres o seu séquito pasaba pola porta de camiño a Potsdam. Limanskaya dixo máis tarde sobre o seu encontro con Churchill, "parecía exactamente como o imaxinaba eu, fumando un puro".

### Vida posterior e matrimonio 
Despois da guerra, Limanskaya volveu á vida civil e casou. O matrimonio non durou e ela viuse obrigada a criar dúas fillas por si mesma. Limanskaya volveu casar máis tarde, esta vez cun compañeiro veterano chamado Victor co que permaneceu durante 23 anos, até a morte del. Debido á confusión con Lydia Spivak, a miúdo é coñecida por erro como "Anna Pavlova" nos documentais de televisión e outras presentacións nos medios.

Morreu aos cen anos o 26 de novembro de 2024.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Exército Vermello
* Mulleres no exército ruso e soviético

### Ligazóns externas 
* 
* 
* Entrevista a María Limanskaya con subtítulos en inglés en YouTube
Valentina Kozlovskaia

**Valentina Iakovlevna Kozlovskaia** (en ), nada o 18 de abril de 1938 en Iessentuki (RSSF de Rusia), é unha xadrecista rusa. Campioa da URSS en 1965, gañou dous torneos interzonais e participou en tres Torneos de Candidatas, competicións previas ao Mundial Feminino de Xadrez. Foi nomeada Gran Mestra Feminina en 1977, o ano en que se creou o título. En 1996 gañou o Mundial Sénior. En 2014, con 76 anos, gañou o Campionato de Europa para maiores de 65.

## Traxectoria 
Aprendeu a xogar ao xadrez aos quince anos e tres anos despois gañou o campionato xuvenil feminino da URSS e o Campionato feminino da URSS en 1965. No Torneo de Candidatas de Subotica 1967 empatou no segundo lugar con Tatiana Zatulovskaia (12½-17) e cunha vitoria sobre a gañadora Alla Kushnir.

No Interzonal Feminino de 1971 quedou sexta (10½-17), co que non se clasificou para o Torneo de Candidatas. En 1973 gañou o Interzonal de Menorca (13½-19), por diante de Marta Litinskaia, Irina Levitina e Nana Alexandria, e clasificouse para o Torneo de Candidatas. En 1974 caeu nas semifinais de dito Torneo ante Levitina (5½-6½). En 1976 empatou con Alla Kushnir no Interzonal de Roosendaal (9½-13). En 1977 perdeu ante Elena Fatalibekova (2-6) nos cuartos de final do Torneo de Candidatas.

## Olimpíada de Xadrez 
En 1966 Kozlovskaia xogou no segundo taboleiro coa URSS na Olimpíada de Xadrez Feminina na Habana. Gañou a medalla de ouro por equipos.

### Campioa do Mundo Sénior 
[miniatura| Kozlovskaia (esquerda), medalla de bronce do Mundial Sénior Feminino de [1995. Nona Gaprindashvili (dereita) levou a medalla de ouro]]
En 1996 Kozlovskaia gañou o Mundial Sénior de Xadrez Feminino, despois de levar a medalla de bronce o ano anterior. En 2000 e 2001 foi segunda e terceira, respectivamente.

## Vida persoal 
Kozlovskaia, bioquímica de profesión, é viúva do Gran Mestre soviético Igor Bondarevski.

## Notas
Gustavo Contreras Cerdeiriña

**Gustavo Contreras Cerdeiriña**, nado en Verín en 1909 e finado en Vigo en 1975, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Comezou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidade de Granada acollido polo seu tío político Alejandro Otero Fernández. Finalizados os estudos en 1932 permaneceu un tempo en Granada especializándose en Xinecoloxía e Obstetricia con Alejandro Otero. Simpatizante do PSOE. Regresou a Verín onde exerceu a medicina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar desapercibido traballando na Enfermería Militar de Cabreiroá. Foi detido o 27 de marzo de 1937 durante un breve período de tempo sen procesamento xudicial e finalmente alistouse no Exército franquista e foi nomeado alférez médico en maio de 1937. Dende 1941 exerceu como médico de Asistencia Pública Domiciliaria primeiro en Lleida e despois en Monterrei. En 1963 trasladouse como médico municipal ao Incio, de onde pasou a Baiona e despois a Vigo como médico de Citroën. Finou en Vigo en 1975.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aethridae

**Aethridae** é unha familia de cangrexos coa súa propia superfamilia, **Aethroidea**. Contén tres xéneros (os extintos marcados cun †):
**Actaeomorpha* Miers, 1877
**Aethra* Latreille in Cuvier, 1816
**Drachiella* Guinot, in Serene & Soh, 1976
*† *Eriosachila* Blow & Manning, 1996
**Hepatella* Smith, in Verrill, 1869
*† *Hepatiscus* Bittner, 1875
**Hepatus* Latreille, 1802
*† *Mainhepatiscus* De Angeli & Beschin, 1999
*† *Matutites* Blow & Manning, 1996
**Osachila* Stimpson, 1871
*† *Prehepatus* Rathbun, 1935
*† *Priabonella* Beschin, De Angeli, Checchi & Mietto, 2006
*† *Pseudohepatiscus* Blow & Manning, 1996
**Sakaila* Manning & Holthuis, 1981

## Notas
## Véxase tamén
David Grenville Sellwood

**David Grenville John Sellwood**, nado Brentford, Londres, o 23 de xullo de 1925 e finado en Londres o 7 de abril de 2012, foi un enxeñeiro aeronáutico e numismático inglés especializado na moeda dos partos.

Grenville foi presidente da *Royal Numismatic Society*, de Londres entre 1979 e 1984.

## Traxectoria 
David G. Sellwood naceu en Brentford, ao oeste de Londres, fillo de Jenny Rebecca Lawes e do enxeñeiro Thomas Dorey Sellwood.

### Carreira como enxeñeiro 
Logo de graduarse no ensino secundario, Sellwood estudou enxeñaría aeronáutica. En 1946 fixo o seu servizo militar no corpo dos Reais Enxeñeiros, e estivo destinado na India e na Malaisia británicas, en Singapur e no Xapón, ata acadar o rango de capitán.

Demais do seu coñecemento histórico acerca das emisións, Sellwood aplicou os seus coñecementos de enxeñaría e metalurxia para desentrañar problemas ata entón irresolubles para os investigadores numismáticos. Para iso, foi quen de recuperar a tecnoloxía e a metalurxia da Antigüidade para fabricar cuños e producir moedas ata a degradación destes, definindo así os límites cuantitativos da produción de moedas antigas mediante cuñaxe.

## Vida persoal 
David G. Sellwood casou con en 1954 coa profesora de arte June Ethel Mary Woollard, con quen tivo dúas fillas. Logo do falecemento da súa primeira esposa en 1981, casou en segundas nupcias con Gladys E. Sellwood en 1991.

Sellwood finou o 7 de abril de 2012 no Hospital de Kingston, en Londres, aos 86 anos, Como grande amante da música clásica, nos seus últimos momentos elixiu para o seu funeral o Adagio do Quinteto de Schubert, o seu compositor preferido.

### Monografías 
* (1971). *An Introduction to the Coinage of Parthia.* Spink and Son, Londres. [2ª ed. en 1980]
* (1971). *Record of the Parthian Coinage*. Malter-Westertfield, San Diego.
* (1985). *An Introduction to Sasanian Coins* (con P. W. Whitting e R. W. Williams). Spink and Son, Londres. ISBN 9780907605171

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Assar, G. R. F. (2012). "Obituary of David Sellwood". En *Journal of the Oriental Numismatic Society*. 211. Primavera. Páxinas 1-3.
* Assar, G. R. F. (2020). "Biography and Bibliography of David Sellwood and My Tribute to Him". En Faghfoury, M. *Ancient Iranian Numismatics, in Memory of David Sellwood*. Brill. ISBN 9781949743166
Referendo constitucional do Camerún de 1958

O **referendo sobre a nova constitución de Francia** celebrouse no Camerún francés o 28 de setembro de 1958, sendo parte dun referendo que incluía a toda a Unión Francesa. A nova constitución implicaba que o territorio pasaría a formar parte da nova Comunidade Francesa de ser aceptado no referendo, ou resultaría na independencia do territorio se fose rexeitado. Foi aprobado polo 96,6% dos votantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Referendo de independencia
A sobremesa da alegría

***A sobremesa da alegría*** (en ) é un filme francés de 2012 dirixido por Jérôme Enrico. Enrico escribiu o guión en colaboración con Bianca Olsen, Laurie Aubanel e Cyril Rambour. O argumento baséase en acontecementos reais.

Estreouse en lingua galega a través da TVG o 12 de maio de 2023.

## Personaxes 
* Bernadette Lafont como Paulette
* Carmen Maura como Maria
* Dominique Lavanant como Lucienne
* Françoise Bertin como Renée 
* André Penvern como Walter
* Ismaël Dramé como Léo
* Jean-Baptiste Anoumon como Ousmane
* Axelle Laffont como Agnès
* Paco Boublard como Vito
* Aymen Saïdi como Rachid
* Pascal N'Zonzi como Father Baptiste

## Notas
Nicola Lopez

**Nicola Lopez**, nado en Pau o 22 de decembro de 2002, é un activista francés, membro de Europa Ecoloxía Os Verdes (EELV) e cofundador de Protección do Alto-Béarn.

## Traxectoria 
É estudante na Universidade de Pau e dos Países do Adur. É un militante moi activo dentro do colectivo Stop Camions en Vallée d'Aspe dende 2018, loitando contra o transporte de materiais perigosos no val. A súa primeira experiencia política foi nas eleccións municipais de 2020 coa Lista Ciudadana Oloron (LCO), da que foi un dos iniciadores. A lista obtivo o 14% dos votos.

En xuño de 2020, Nicola López foi un dos primeiros en unirse a EELV no Alto-Béarn como resultado da dinámica de 2020, e en 2021 fundou EELV Alto-Béarn.

## Activismo 
Nicola López é cofundador da plataforma Protección do Alto-Béarn e responsábel de Comunicación na asociación "Des mots contre les maux" (en galego : Palabras contra males), unha organización que loita contra a violencia sexual. Tamén é moi activo nas redes sociais, onde ten máis de 150.000 seguidores.

Ademais, Nicola López sofreu intimidacións e ameazas de morte de grupos de extrema dereita, que en 2021 lanzaron un ataque contra as súas redes sociais e tamén realizaron intimidacións físicas.

## Política 
Nicola López foi un dos primeiros en unirse a EELV no Alto-Béarn en xuño de 2020, e en 2021 fundou EELV Haut-Béarn. Tamén participou en varias campañas electorais da NUPES en 2022, primeiro nos Pireneos Atlánticos e despois en Val do Marne.

## Compromiso coa paz en Euskal Herria 
Nicola López tamén está comprometido co proceso de paz en Euskal Herria.

## Notas
Cabeza de cobra

A **cabeza de cobra**, **esterloquia**, **herba bicha** ou **aristoloquia**, (***Aristolochia paucinervis***) é unha herbácea da familia das aristoloquiáceas. 

En Galicia esta é a planta nutricia da eiruga da bolboreta arlequín.

miniatura|Detalle da flor

## Caracteres 
Planta herbácea e vivaz que forma unha pequena tuberosidade subterránea, da que parten numerosas raíces de cor ocre claro, que se fincan verticalmente no chan. Os talos, de 30-40 cm, desenvólvense en zigzag. Nos cóbados levan senllas follas glaucas, alternas, pecioladas, acorazonado-triangulares, coas marxes finamente dentadas e rugosas polo envés. As flores aparecen solitarias nas axilas das follas, sostidas por un pedúnculo moito máis longo que o rabiño foliar; teñen cor apardazada, co beizo superior púrpura escuro. Froito globuloso, con 6 liñas de cor verde intensa que o percorren lonxitudinalmente. Florece na primavera.

## Distribución e hábitat 
No Mediterráneo, Península Ibérica e en Macaronesia. Habita en cultivos, matogueiras aclaradas e zonas ruderalizadas. Xeófito.

## Usos 
As súas infusións son excitantes, chegando a ser tóxicas a doses elevadas.

## Taxonomía 
*Aristolochia paucinervis* foi descrita por Auguste Nicolas Pomel  e publicada en *Nouveau  Materiaux pour la Flore Atlantique* 1: 136. 1874.

; Etimoloxía
:
***Aristolochia***: nome xenérico que deriva das palabras gregas *aristos* ( άριστος ) = "que é útil" e *locheia* ( λοχεία ) = "nacemento", polo seu antigo uso como axuda nos partos.  Porén, segundo Cicerón, a planta leva o nome dun tal "Aristolochos", que a partir dun soño, aprendera a utilizala como un antídoto para as mordeduras das serpes.

***paucinervis***: epíteto latino que significa "pouco veado".

; Sinonimia
:

* *Aristolochia longa subsp. paucinervis* (Pomel) Batt.

## Notas 
## Véxase tamén
Sergio Sandoval Bahamonde

**Sergio Sandoval Bahamonde**, nado en Monterrei, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Vilaza, foi tenente alcalde de Monterrei e presidente da Sociedade Agraria de Vilaza da UGT. Interveu nos Xurados mixtos de Traballo. Foi detido en Ourense en febreiro de 1936 xunto con outros conveciños de Vilaza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil o 15 de xaneiro de 1937 e ingresou no cárcere de Verín como detido gobernativo. Tres meses despois foi posto en liberdad sen cargos, regresando a Vilaza ata que a súa su quinta foi mobilizada. Fuxiu a finais de 1937 a Cambedo. O 3 de maio de 1946 foi entregado pola Garda Republicana portuguesa no posto de Feces de Abaixo por indocumentado, instruíndose unha pormenorizada investigación sobre as súas acciones que finalmente rematou sobresida.

Militante do Partido Comunista de España dende os anos corenta, foi detido en abril de 1971 acusado de propaganda ilegal e de pertencer a Comisións Obreiras xunto con Carlos Barros, Manuel Peña-Rey Bouzas, Augusto Valencia Teijeiro, Antonio Estévez García, Rafael Blanco Pérez, Miguel Domínguez Vaz, Antonio Pérez Barreiros, Camilo de Dios Fernández e Norberto Salgado Lorenzo. Participou nos actos do PCE na campaña para as eleccións xerais de 1977.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Referendo de independencia

[miniatura|O [referendo de independencia de Timor Leste de 1999.]]
[miniatura|[Referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011|Referendo de independencia do Sudán do Sur en 2011.]]
Un **referendo de independencia** é un tipo de referendo no cal os residentes dun territorio deciden se o territorio debería converterse nun estado soberano independente. Un referendo de independencia cuxo resultado é maioritario á independencia non sempre implica a independencia en última instancia.

## Procedemento 
Un referendo de independencia tipicamente xorde após o éxito político dos nacionalistas nun territorio. A celebración do referendo pode ser impulsada por partidos ou políticos con ideoloxías separatistas, ou pola presión de organizacións nacionalistas.

## Referendos de independencia 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Descolonización
* Nacionalismo étnico
* Balcanización
### Bibliografía 
*Harguindéguy, J.-B., Sánchez, E. S., & Sánchez, A. S. (2021). "Why do central states accept holding independence referendums? Analyzing the role of state peripheries." *Electoral Studies*.
*Juve J. Cortés Rivera (2020) "" *Territory, Politics, Governance*
DEFRA

O **DEFRA** (**Department for Environment, Food and Rural Affairs**, Departamento de Medio Ambiente, Alimentación e Asuntos Rurais) é un departamento do Goberno do Reino Unido creado en xuño de 2001 responsable da protección ambiental, produción de alimentos e estándares, agricultura, pesca e comunidades rurais. Existen acordos de cooperación entre este departamento e o goberno escocés, goberno galés e o executivo de Irlanda do Norte, os cales teñen competencias para estas materias nas súas respectivas nacións.

O DEFRA tamén representa o Reino Unido en materias de agricultura, pesca e medio ambiente en negociacións internacionais sobre desenvolvemento sustentable e cambio climático, aínda que se creou tamén o novo Departamento de Enerxía e Cambio Climático en outubro de 2008 para asumir esa última responsabilidade; posteriormente transferida ao Departamento de Negocios, Enerxía e Estratexia Industial ao ser elixida Primeira Ministra Theresa May en xullo de 2016.

## Responsabilidades 
O DEFRA é responsable da política do Goberno Británico nas seguintes áreas:

* Adaptación ao queemento global
* Agricultura
* Calidade do aire
* Saúde animal e benestar animal
* Biodiversidade
* Conservación
* Substancias químicas e pesticidas
* Pesquerías
* Inundacións
* Alimentos
* Bosques
* Caza
* Vías acuáticas interiores
* Xestión da terra
* Política mariña
* Parques Nacionais
* Ruído
* Saúde das plantas
* Desenvolvemento rural
* Desenvolvemento sustentable
* Comercio e medio ambiente
* Xestión do lixo
* Xestión da auga

Algunhas das políticas aplícanse só a Inglaterra debido á devolución de competencias aos gobernos das outras nacións británicas, mentes que outras aplícanse a todo o Reino Unido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Defra's official website
* Fera - Executive agency of DEFRA 
* National Collection of Plant Pathogenic Bacteria - Fera
* English Nature's website
* JNCC's website 
* Defra's wiki for formulating an environmental contract
* Air Quality Expert Group 

### Vídeos 
* DEFRA YouTube channel
Kevin Clancy

**Kevin Clancy** é un numismático británico, cunha traxectoria profesional vinculada á *Royal Mint*, a ceca real británica.

## Traxectoria 
Kevin Clancy graduouse en Historia na Universidade de Leeds, onde en 1999 acadou o seu doutoramento cunha tese sobre as recuñaxes británicas de 1816-1817, dirixida polos profesores Graham Dyer e Christopher Challis.

Clancy incorporouse en 1992 á *Royal Mint*, onde ocupa o posto de director do museo numismático da casa da moeda. En tal condición destaca, entre outras, a súa contribución para a creación da exposición permanente sobre a historia da *Royal Mint* na Torre de Londres.

Kevin Clancy é membro da *British Numismatic Society* desde 1993, 

## Recoñecementos 
* (2022): Premio Blunt, da *British Numismatic Society*, de Londres.

## Publicacións 
Estas son as principais monografías publicadas por Kevin Clancy ao longo da súa traxectoria:

* (1999). *The recoinage and exchange of 1816-17*. University of Leeds.
* (2008). *Designing change: The art of coin design*. The Royal Mint. ISBN 978-1-869917067
* (2015). *A history of the sovereign: chief coin of the world*. (2015). Royal Mint Museum. ISBN 978-1-869917005
* (2016). *The Royal Mint: An Illustrated History*. Royal Mint Museum. ISBN 978-1869917012
* (2018). *Objects of war: currency in a time of conflict*. Spink Books. ISBN 978-1907427909

## Notas
Team Silent

**Team Silent** foi un equipo de desenvolvemento de videoxogos de Konami Computer Entertainment Tokyo (KCET) responsable dos catro primeiros videoxogos da franquía *Silent Hill* de Konami entre 1999 e 2004. Os títulos posteriores foron desenvolvidos por empresas non xaponesas como Climax Studios, Double Helix Games e Vatra Games. Segundo o compositor Akira Yamaoka, Team Silent estaba formado por membros do persoal que fracasaran noutros proxectos e que orixinalmente tiñan a intención de deixar a empresa antes de que o primeiro xogo de *Silent Hill* fose un éxito. Segundo un artista de *Silent Hill: Homecoming*, Team Silent foi finalmente disolto pola propia Konami, porque Konami quería que os desenvolvedores occidentais fixeran os xogos. KCET foi fusionada coa empresa matriz en abril de 2005.

## Notas
Personaxe xogador

[miniatura|Un personaxe xogador chamado "Contar Stoneskull" en *[Legend of Grimrock*. Os cadrados conteñen iconas que representan os elementos que leva postos os que carrexa na súa aventura. Tamén se enumeran estatísticas como a súa saúde e experiencia.]]
[miniatura|O personaxe de [Madeline (Celeste)|Madeline (esquerda), controlado polo xogador, fala cun personaxe non xogable fóra dun edificio no xogo *Celeste.*]]
Un **personaxe xogador** é un personaxe ficticio dun videoxogo ou xogo de rol cuxas accións son controladas por un xogador e non polas regras do xogo. Os personaxes que non están controlados por un xogador chámanse personaxes non xogables (máis coñecidos polas súas siglas en inglés NPC: *non-player characters*). As accións dos personaxes que non son xogadores son normalmente xestionadas polo propio xogo nos videoxogos, ou segundo as regras seguidas por un mestre do xogo que arbitra os xogos de mesa de rol. O personaxe xogador funciona como un corpo alternativo ficticio para o xogador que controla o personaxe.

Os videoxogos adoitan ter un personaxe para cada persoa que xoga. Algúns xogos, como os de campo de batalla multixogador en liña, hero shooter ou os loita, ofrecen unha variedade de personaxes para que o xogador elixa, permitíndolle controlar un deles á vez. Cando hai máis dun personaxe xogador dispoñible, os personaxes poden ter habilidades e estilos de xogo diferentes.

## Notas
Lingua náhuatl de Morelos

A **lingua náhuatl de Morelos** (en ) é unha variedade da lingua náhuatl falada polo pobo náhuatl no estado de Morelos, en México. En Morelos, o náhuatl fálase nas comunidades de Cuentepec, Hueyapan, Santa Catarina, Xoxocotla, Atlacholoayan e Tetelcingo. Porén, o náhuatl de Tetelcingo é adoita considerarse unha variedade separada pola súa fonoloxía altamente innovadora, e por ter unha intelixibilidade mutua moi baixa coas outras variantes de Morelos. *Ethnologue* tamén considera que as variedades de San Felipe Tocla e Alpanocan pertencen ao grupo de dialectos do náhuatl de Morelos aínda que están situadas no estado de Puebla. O náhuatl de Morelos pertence ás variedades centrais moi relacionados co náhuatl clásico. O náhuatl de Morelos está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dakin, Karen e Ryesky, Diana. 1990. Morelos Nahuatl Dialects: Hypotheses on their historical divisions. Morelos en una economía global. Proceedings of the Congress in Cocoyoc, Morelos, November 19023, 1989. Presentado en xaneiro de 1990
* Barrios E., M. 1949. Textos de Hueyapan, Morelos. Tlalocan 3:53-75.
* Johansson, Patrick, Johansson, Patrick. 1989. El sistema de expression reverencial en Hueyapan, Morelos. Tlalocan XI. 149-162
* 
* Pequeño diccionario ilustrado; Náhuatl de Cuentepec, Morelos. 2005. 1st ed. Tlalpan, D.F. Mexico: Instituto Lingüístico de Verano. 32 páxinas
Lingua náhuatl de Tetelcingo

A **lingua náhuatl de Tetelcingo**, chamada *mösiehuali̱* polos seus falantes, é unha variedade da lingua náhuatl falada polo pobo náhuatl no centro de México. É unha das variedades centrais, moi relacionada co náhuatl clásico. Fálase na vila de Tetelcingo, no estado de Morelos, e nas adxacentes Colonia Cuauhtémoc e Colonia Lázaro Cárdenas. Estes tres núcleos de poboación atópanse ao norte de Cuautla, Morelos e foron en gran parte absorbidos pola súa área urbana; como resultado a lingua e a cultura tetelcingo están sometidas a unha intensa presión. O náhuatl de Tetelcingo está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

En 1935, William Cameron Townsend publicou un estudo sobre o mösiehuali̱, e dende entón publicáronse outros estudos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Brewer, Forrest, e Jean G. Brewer. 1962.  *Vocabulario mexicano de Tetelcingo*. Vocabularios indígenas “Mariano Silva y Aceves” 8. México: Instituto Lingüístico de Verano.
*Pittman, Richard S. 1948.  “Nahuatl honorifics”. *International Journal of American Linguistics* 14:236-39.
*Pittman, Richard S. 1954.  A grammar of Tetelcingo (Morelos) Nahuatl. *Language Dissertation 50* (supplement to *Language* 30).
*Tuggy, David. 1979.  “Tetelcingo Nahuatl”. *Modern Aztec Grammatical Sketches*, 1-140, Ronald W. Langacker, ed. *Studies in Uto-Aztecan Grammar*, vol. 2. Arlington, TX: Summer Institute of Linguistics and University of Texas at Arlington.
*Tuggy, David. 1981. Electronic version 2008. *The transitivity-related verbal morphology of Tetelcingo Nahuatl: an exploration in Space [Cognitive] grammar.* UC San Diego doctoral dissertation.
Legend of Grimrock

***Legend of Grimrock*** é un videoxogo de 2012 de acción e rol desenvolvido e distribuído pola empresa finlandesa Almost Human. O título é un xogo de alxubes en 3D e en tempo real baseado no xogo de 1987 *Dungeon Master*. Foi lanzado para Windows en abril de 2012, macOS e Linux en decembro de 2012 e iOS en maio de 2015.

*Legend of Grimrock* foi o xogo de estrea de Almost Human, un equipo de desenvolvemento independente finlandés formado en febreiro de 2011, o cal autofinanciou o desenvolvemento do título. A secuela, *Legend of Grimrock II*, lanzouse en 2014.

## Modo de xogo 
[miniatura|esquerda|Unha captura de pantalla do xogo co inventario aberto dun [personaxe xogador|membro do grupo.]]
*Legend of Grimrock* é un xogo de rol de acción en primeira persoa cun movemento baseado en fichas e mecánica de xogo en tempo real. Os xogadores controlan unha compañía dun a catro personaxes que pasan por un alxube baseado en cuadrículas renderizados en 3D, un estilo de xogo popular nos xogos de rol da década de 1990 como *Dungeon Master* e *Eye of the Beholder*, do cales *Legend of Grimrock* se inspirou moito.

O xogo consiste nunha combinación de resolución de crebacabezas e combate. Os personaxes do grupo gañan experiencia ao matar criaturas e bestas dentro do alxube, o que lles permite aumentar o nivel e as habilidades de progreso que melloran as habilidades de combate e permiten lanzar novos feitizos. Tamén obteñen equipamento mediante a exploración e a resolución de crebacabezas ao longo do labiríntico alxube. Moitos dos crebacabezas máis difíciles do xogo están deseñados como "bonus", sendo opcionais para a progresión polo calabozo, mais outorgando elementos e equipos superiores ao resolvelos.

En referencia ás súas raíces clásicas, o xogador ten a opción de activar o "modo vella escola" ao comezar un novo xogo. Neste modo, o sistema de mapas do xogo está desactivado, deixando a navegación pola grella do calabozo só nas habilidades do xogador; isto fai referencia aos xogos da década de 1990 nos que se basea *Grimrock*, cuxa habilidade para atravesar rutas e os camiños dependía da capacidade de memoria do xogador. O manual dixital do xogo contén unha folla de cuadrícula imprimible que anima aos xogadores a trazar o seu curso a través do xogo para este fin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Nishinoshima, Ogasawara

alt=A illa, en 2020|miniatura|A illa, en 2020
**Nishinoshima** é unha illa deshabitada do arquipélago da Ogasawara (Xapón), de orixe volcánica. É o punto máis alto dun volcán que nace no seo do océano Pacífico.

Segundo se puido constatar por satélite da Axencia Espacial Europea, entre 1974 e 2021 pasou de medir 0,7 km x 0,2 km a medir 2,3 km x 2 km.

## Notas
Keiichiro Toyama

, nado en Miyakonojō en 1970, é un director e deseñador de videoxogos xaponés, coñecido por ser o creador de franquías de videoxogos como *Silent Hill*, *Siren* e *Gravity Rush*.

## Traxectoria 
Toyama naceu en 1970 na prefectura de Miyazaki, e estudou arte na Universidade de Toquio Zokei. Despois de graduarse uniuse a Konami en 1994 como artista gráfico. O xogo tivo éxito e produciu varias secuelas, mais Toyama deixou Team Silent en 1999 despois de que o primeiro xogo fose lanzado para unirse a Japan Studio e traballar na serie *Siren*. Dirixiu os videoxogos *Siren* (2003) e a súa secuela *Forbidden Siren 2* (2006). En 2008, Toyama lanzou *Siren: Blood Curse*, unha reimaxinación do xogo *Siren* orixinal. Toyama entón traballou no xogo de PlayStation Vita *Gravity Rush*, lanzado en 2012. A súa secuela, *Gravity Rush 2*, foi lanzada o 19 de xaneiro de 2017 no Xapón.

Toyama deixou Sony Japan Studio en setembro de 2020. Fundou Bokeh Game Studio xunto a Kazunobu Sato e Junya Okura, ambos os cales traballaron na serie Siren, o 13 de agosto de 2020. Cando se lle preguntou sobre o que provocou a mudanza, Toyama afirmou que se inspirou no seu compañeiro deseñador Fumito Ueda, que relatou gran parte das súas experiencias coa fundación de genDESIGN con Toyama. Toyama anunciou que ten pensado volver ao xénero de terror cun xogo inspirado nos directores de cinema Wong Kar-wai e Fruit Chan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista con Toyama en *Siren: Blood Curse*
Zambra moura

A **zambra**, tamén coñecida como **zambra** **moura**, é unha danza flamenca dos xitanos de Granada. A palabra procede do termo árabe andalusí *zámra*, e este do árabe clásico *zamr*, que significa «tocata».

Crese que é resultado da evolución de anteriores danzas mouriscas. A zambra moura ten algunhas similitudes coa danza do ventre e é especialmente parecida á danza flamenca dos cantes por taranto de Almería.

A zambra fíxose típica nos casamentos xitanos. Con todo, os xitanos continúan a bailala, mesmo para os turistas, nas covas do Sacromonte (Granada) e de Almería. No século XVI a Inquisición prohibiuna en España por motivos políticos, xa que Filipe II pretendía eliminar os vestixios de calquera cultura que non fose católica. Porén, continuou a practicarse de forma clandestina. No século XX foi adoptada por bailaoras como Carmen Amaya, Puela Lunaris ou Lola Flores. 

Báilase cos pés descalzos, a chambra anoada baixo o busto e a saia longa asegurada á altura da cadeira, con amplos pregos para facela flotar no aire.

## Ligazóns externas 
* Sobre la zambra del Sacromonte en *El flamenco de la A a la Z*, do sitio web de Radiolé.
* Sobre la zambra do grupo dos tangos, no mesmo sitio.
* *La zambra flamenca*: emisión do 16 de marzo de 2017 do programa de Radio Clásica *Nuestro flamenco*, con José María Velázquez-Gaztelu.
Entomoplasmatales

**Entomoplasmatales** é unha pequena orde de bacterias mollicutes.

O xénero *Spiroplasma* forma parte desta orde nalgunhas clasificacións (noutras está en Mycoplasmatales).

## Filoxenia 
A taxonomía actualmente aceptada está baseada na LPSN e no NCBI

## Notas
Hypocreales

Os **Hypocreales** constitúen unha orde de fungos dentro da clase Sordariomycetes. En 2008, estimábase que contiña uns 237 xéneros e 2.647 especies en sete familias. Desde entón, identificouse un considerable número de taxons máis, e engadiuse unha familia máis, os Stachybotryaceae. 
Wijayawardene et al. en 2020 engadiron máis familias e xéneros a esta orde.
**Berkelella*  – 2 spp.
**Bulbithecium*  – 1 sp.
**Cephalosporiopsis*  – 10 spp.
**Chondronectria*  – 1 sp.
**Cylindronectria*  – 1 sp.
**Diploospora*  – ca. 7 spp.
*†*Entropezites*  – 1 sp.
**Gynonectria*  – 1 sp.
**Hapsidospora*  – 2 spp.
**Haptospora*  – 3 spp.
**Illosporiopsis*  – 1 sp.
**Illosporium*  – 17 spp.
**Leptobarya*  – 2 spp.
**Metadothella*  – 1 sp.
**Munkia*  – 4 spp.
*†*Mycetophagites*  – 1 sp.
**Neomunkia*  – 1 sp.
**Peloronectria*  – 3 spp.
**Pseudoacremonium*  – 1 sp.
**Pseudomeliola*  – 10 spp.
**Rodentomyces*  – 1 sp.
**Roselliniella*  – 19 spp.
**Saksenamyces*  – 1 sp.
**Sedecimiella*  – 1 sp.
**Stanjemonium*  – 4 spp.
**Stilbella*  – 61 spp.
**Ticonectria*  – 3 spp.
**Tilakidium*  – 1 sp.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Photorhabdus luminescens

***Photorhabdus luminescens*** (antes chamado *Xenorhabdus luminescens*) é unha especie de gammaproteobacterias da familia Morganellaceae, que é un patóxeno letal dos insectos.

Vive no intestino dun nematodo entomopatóxeno da familia Heterorhabditidae. Cando o nematodo infecta un insecto, *P. luminescens* libérase na hemolinfa e rapidamente mata o insecto hóspede (en 48 horas) ao producir toxinas, como o complexo proteico insecticida de alto peso molecular Tca. *P. luminescens* tamén produce unha toxina proteica pola expresión dun só xene chamado mcf (do inglés *makes caterpillars floppy*).

Tamén segrega uns encimas que degradan o corpo do insecto infectado e bioconvérteno en nutrientes, que poden utilizarse tanto polo nematodo coma polas bacterias. Deste modo, ambos os organismos teñen nutrientes suficientes para replicarse/reproducire varias veces. As bacterias entran na proxenie do nematodo a medida que se desenvolven.

*P. luminescens*, o simbionte bacteriano do nematodo *Heterorhabditis megidis*, produce 3,5-dihidroxi-4-isopropil-trans-estilbeno. Os experimentos con larvas infectadas do lepidóptero *Galleria mellonella* apoian a hipótese de que este composto ten propiedades antibióticas que axudan a minimizar a competición con outros microorganismos e impide a putrefacción do cadáver do insecto infectado polo nematodo.

## Bioluminescencia 
*P. luminescens* é bioluminescente; porén, a razón disto non se comprende ben.

Informouse que a infección por esta bacteria de feridas de soldados da guerra civil americana na batalla de Shiloh causaba que a ferida resplandecese, e isto axudaba á supervivencia dos soldados debido á produción de antibióticos por *P. luminescens*. Este fenómeno recibiu a denominación informal de "resplandor do anxo." 

Non hai informes contemporáneos deste fenómeno, o que significa que podería ser un mito ou ben que as condicións que había daquela, como baixa iluminación, abundancia de sangue, permanecer un tempo no campo de batalla, presenza de vexetación específica, chuvia e humidade, e o tempo que se tardaba en organizar a evacuación médica permitían que se producise o fenómeno, pero non ocorre nas condicións actuais moi diferentes.

## Xenoma 
O xenoma de *P. luminescens* foi secuenciado. Contén unha proteína MACPF; porén, esta molécula parece non ser lítica. Tamén contén o xene do ARN gcvB que codifica un pequeno ARN non codificante implicado na regulación de varios sistemas de transporte de aminoácidos así como xenes para a biosíntese de aminoácidos.

A deleción do xene *hfq* causa a perda da produción de metabolitos secundarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Pseudomonas protegens*, outra bacteria patóxena de insectos

### Ligazóns externas 
* NCBI genome project *Photorhabdus luminescens* subsp. *laumondii* TTO1 project no Instituto Pasteur
* MicrobeWiki  - *Photorhabdus luminescens* en Kenyon College's Microbe Wiki
* Type strain of *Photorhabdus luminescens* at Bac*Dive* -  the Bacterial Diversity Metadatabase
Silent Hill

é unha franquía de terror centrada nunha serie de videoxogos de terror psicolóxico e supervivencia creados por Keiichiro Toyama e distribuídos por Konami. Os primeiros catro videoxogos da serie, *Silent Hill*, *Silent Hill 2*, *Silent Hill 3* e *Silent Hill 4: The Room*, 
foron desenvolvidos por un grupo interno chamado Team Silent, un persoal de desenvolvemento dentro da antiga subsidiaria de Konami Konami Computer Entertainment Tokyo. 

Os seguintes seis xogos *Origins*, *Homecoming*, *Shattered Memories*, *Downpour*, *Book of Memories* e *P.T.* (un teaser xogable de *Silent Hills*), foron desenvolvidos por outros equipos, na súa maioría occidentais. A franquía *Silent Hill* ampliouse para incluír varias pezas impresas, dúas longametraxes e videoxogos spin-off. No ano 2013, a serie de xogos vendera máis de 8,4 millóns de copias en todo o mundo.

*Silent Hill* está ambientada na cidade ficticia estadounidense e homónima da serie. A serie está moi influenciada polo xénero literario do terror psicolóxico, sendo os seus personaxes xogadores principalmente "homes ordinarios".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Bartolomé García Baamonde

**Bartolomé García Baamonde** foi un crego e pintor galego do século XVI. O historiador José Manuel García Iglesias identifícao co autor das pinturas murais de Santa Baia de Banga e Santa María de Mugares. Datadas no terceiro cuarto do XVI, cóntanse entre as mellores mostras da pintura manierista en Galicia. 

## Traxectoria 
Non se teñen máis que noticias puntuais da súa vida. Bartolomé García Baamonde procedía dunha familia fidalga asentada en San Cristovo de Regodeigón. Bartolomé estudaría en Salamanca, onde podería ter entrado en contacto coa filosofía neoplatónica e os *Emblemas* de Alciato, dúas das bases das pinturas de Banga e Mugares. A súa familia tiña o dereito de presentación da igrexa de Regodeigón, onde era reitor en 1547. 

O crego ostentou tamén os curados de Santa María de Oliveira e Santa María Magdalena, ambos en Ribadavia. O primeiro foi usurpado ao mosteiro de Oseira, o segundo ao mosteiro de Celanova. Por esta razón foi ameazado de excomuñón nun momento indeterminado, pero desde logo anterior a 1564, momento no que se retirou a Mugares. Desta parroquia foi reitor até a súa morte, que acontecería entre 1578 e 1581.

En opinión de García Iglesias, García Baamonde podería ter aprendido ao carón do Mestre do Sisto. Este último é un artista sen identificar que pintou os frescos das igrexas de San Xoán do Sisto, Santa Mariña de Augasantas e Santa María de Covelas. Esta hipótese baséase nas semellanzas estilísticas entre ambos pintores, como a expresividade ou o uso dunha paleta de cores reducida.  

Sempre segundo o mesmo experto, García Baamonde retrataríase no san Lucas das pinturas de Banga, así como no san Bartolomeu de Mugares. Ambas as imaxes representan un home maduro, de fronte ancha, mesta barba e cabelo de cor acastañada, un pouco roxa. O santo terma dun gran coitelo como símbolo do seu martirio (foi esfolado vivo) que se marca na folla cun F. A letra sería a abreviatura de *Fecit*, en referencia ao propio Bartolomé García.  

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*
Kerava Shakers

O **Kerava Shakers** foi un club deportivo da cidade de Kerava (Finlandia) que salientou na práctica do hóckey sobre xeo e cuxo equipo feminino competiu durante varias tempadas no campionato finlandés, do que se proclamou campión tres tempadas consecutivas (1994-1996). Kerava Shakers estivo en funcionamento dende 1979 ata 1995. Máis tarde o equipo pasou a formar parte do HCK ou **HC Keski-Uusimaata**. Dende entón o KJT ten representado o mellor do hóckey feminino a nivel liga.

Os antecedentes do Kerava Shakers moron o **Keravan Pallokerho** e o **Keravan Kiekko**.

## Notas
Sinea diadema

***Sinea diadema*** é unha especie de hemíptero da familia Reduviidae. É un insecto bivoltino, depreda pequenos escaravellos e outros insectos e pasa o inverno en estado de ovo.

## Nome 
O seu nome científico vén do hebreo, na que sinea significa 'arbiusto espiñento' ou 'arbusto ardente', mentres que diadema significa 'coroa'.

## Dieta 
O canibalismo non é común nesta especie. Porén, cando este ocorre xeralmente consiste en que femias grandes comen machos máis pequenos.

## Reprodución 
As femias poden poñer ata 412 ovos en condicións de laboratorio. Poñen os ovos formando grupos.

## Distribución 
É nativa de América do Norte e atópase na parte centrooccidental en campos, a miúdo asociada con *Solidago missouriensis* Nuttall. Atópanse xeralmente en praderías, xardíns e campos.

## Notas
Heterorhabditis bacteriophora

***Heterorhabditis bacteriophora*** é unha especie de nematodo entomopatóxeno; estes nematodos son coñecidos comunmente como *nematodos beneficiosos*. Son microscópicos e utilízanse en xadinaría como unha forma de control biolóxico de pragas. Utilízanse no control de formiga, pulgas, avelaíñas, escaravellos, moscas, gurgullos e outras pragas.

Estes nematodos entran nas larvas dos seus insectos hóspede pola boca, ano ou aberturas respiratorias e empezan a alimentarse. Para reproducírense os nematodos liberan bacterias do xénero *Photorhabdus* que viven no seu tracto dixestivo. As bacterias multiplícanse rapidamente na larva dos insectos e acaban matándoa. Os nematodos usan despois o cadáver da larva para crecer e reproducirse.

## Invstigación de sistemas biolóxicos 
Estes nematodos poden criarse in vitro, e son de grande interese para os biólogos moleculares e evolutivos que investigan sistemas parasitos e simbióticos. *Heterorhabditis bacteriophora* foi seleccionado polo National Human Genome Research Institute como especie a secuenciar. A cepa endogámica *H. bacteriophora* TTO1 foi secuenciada usando a tecnoloxía Roche 454, e obtívose unha ensamblaxe dun esbozo do xenoma de 77 Mb de alta calidade en 2013. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Heterorhabditis heliothidis

***Heterorhabditis heliothidis*** é un nematodo do xénero *Heterorhabditis*.

É un parasito de insectos como o escaravello da pataca ou as avelaíñas do xénero *Crambus*, entre outros.

Estudáronse os seus mecanismos de virulencia no lepidóptero *Galleria mellonella*.

Utilízase no control biolóxico de pragas; por exemplo, foi probado contra o gurgullo *Otiorhynchus sulcatus*, a mosca doméstica en granxas de polos.

Pode ser producido en masa en medios de cultivo artificiais consistente en caldo nutriente, extracto de lévedo e aceite vexetal.
## Notas
Euthyrhynchus floridanus

***Euthyrhynchus floridanus*** é unha especie de hemíptero carnívoro pentatómido e única especie do xénero ***Euthyrhynchus***. É nativo das partes máis cálidas do sueste dos EUA e considérase beneficioso porque se alimenta de moitas especies de insectos que son pragas, así como de saltóns e outros pequenos insectos. Esta especie tamén caza en grupos, que poden ser de ata 12 individuos.

## Ecoloxía 
A femia pon lotes de entre 20 e 90 ovos. Teñen forma de barril e varias pequenas proxeccións ao bordo do opérculo. As ninfas pasan por cinco estadios no seu proceso de crecemento e teñen cabeza e tórax negro azulados e abdomes vermellos. O primeiro estadio permanece preto da masa de ovos e os seguintes tamén tenden a estar agrupados, ás veces alimentándose dunha presa común. No laboratorio as ninfas alimentáronse de larvas do lepidóptero *Galleria mellonella*, de varios estadios de *Epilachna varivestis*, de larvas de *Heliothis virescens* e de larvas de *Agrotis ipsilon*. Outras presas rexistradas son escarvellos, Fulgoromorpha, gurgullos, e *Nezara viridula*. O insecto atopouse en diversos tipos de plantas incluíndo plantas ornamentais, cítricos, malas herbas, herbas, árbores, arbustos e outros hábitats.

## Galería 
## Notas