Juana de Ibarbourou

**Juana Fernández Morales**, máis coñecida como **Juana de Ibarbourou**, nada en Melo o 8 de marzo de 1892 e finada en Montevideo o 15 de xullo de 1979, foi unha poeta uruguaia de orixe galega. Está considerada unha das máis grandes escritoras de América Latina do século XX.

## Traxectoria 
Aínda que ela afirmaba que nacera en 1895, segundo o Rexistro Civil naceu en 1892 co nome de Juana Fernández Morales. O seu pai, de Lourenzá, emigrara ao Río da Prata na década de 1880, e establecérase na cidade de Melo, no Departamento de Cerro Largo. A súa nai pertencía a unha das familias españolas máis antigas do Uruguai. Pasou a ser coñecida como Juana de Ibarbourou ao casar co capitán Lucas de Ibarbourou con vinte anos.

Acadou gran popularidade polas súas primeiras escolmas de poemas. En 1947 foi elixida membro da Academia uruguaia, e en 1959 foille concedido o Premio Nacional de Literatura, outorgado ese ano por primeira vez. As súas obras están marcadas polo modernismo. Temáticamente, loan e exaltan a maternidade, a beleza física e a natureza, con certo lastre retórico.

Na súa obra influíu a súa orixe galega por parte paterna. Como proba de tal vencello quedaron os vestixios que Galiza deixou na súa poesía e a pegada de Rosalía de Castro, xa que escoitara os seus versos sendo nena a través do seu pai.

Amais da súa prosa, a lembranza da escritora polo amor á terra do seu pai, tamén aparece reflectido nos seus versos:

Non hai dúbida de que, nas súas propias palabras, a súa alma sentíase moi galega, feito que coñecían no seu contorno. O 8 de xuño de 1963 inaugurouse en Lourenzá, concello do seu pai, a biblioteca Juana Ibarbourou. Con motivo desta homenaxe Ibarbourou fixo chegar unha serie de mensaxes onde expresa este sentimento de galeguidade:

Débense engadir as palabras de Dora Isella Russel atopadas na biografía da poeta sobre a profundidade desa "herdanza paterna":

Os seus tres primeiros libros foron o poemario *Las lenguas de diamante* (1919), a colección de prosa poética *El cántaro fresco* (1920) e o poemario *Raíz salvaje* (1922). Tiveron repercusión internacional e foron traducidos a varias linguas.

A orixinalidade do seu estilo consistiu en unir o rico cromatismo con imaxes modernistas, o que lle daba un sentido optimista da vida. Empregaba unha linguaxe sinxela, sen complexidades conceptuais, que redundaba nunha expresividade fresca e natural. Dende entón, publicou máis de trinta libros, a maioría deles foron coleccións de poesía, aínda que escribiu tamén memorias da súa infancia  e mais un libro infantil (ver Obras). A súa ampla popularidade deulle o sobrenome de ***Juana de América***, co que se lle rendeu unha homenaxe oficial en 1929. Pola súa banda, ela declarouse "filla da natureza".

Os seus derradeiros anos de vida pasounos soa e recluída nunha antiga residencia de avoengo, na Avenida 8 de octubre fronte á rúa Mariano Moreno, nos límites do barrio de La Unión de Montevideo. Alí faleceu en 1979.

O 15 de setembro do ano 2007 foille concedido o título póstumo de «Filla adoptiva de Lourenzá», vila da que procedían os seus devanceiros galegos.

## Obras 
### En verso 
miniatura|300px|En 1964.
* *Las lenguas de diamante* (1919)
* *Raíz salvaje* (1922)
* *La rosa de los vientos* (1930)
* *Perdida* (1950)
* *Azor* (1953)
* *Mensaje del escriba* (1953)
* *Romances del Destino* (1955)
* *Angor Dei* (1967)
* *Elegía* (1968)
* *Obra completa (Acervo del Estado)* (1992, cinco volumes ao coidado de Jorge Arbeleche)

### En prosa 
* *Cántaro fresco* (1920)
* *Ejemplario* (1928, libro de lectura infantil)
* *Loores de Nuestra Señora* (1934, comentario aos nomes da Virxe María)
* *Estampas de la Biblia* (1934)
* *Chico Carlo* (1944, contos autobiográficos sobre a súa infancia)
* *Los sueños de Natacha* (1945, teatro infantil sobre temas clásicos)
* *Canto Rodado* (1958)
* *Juan Soldado* (1971, colección de dezaoito relatos)

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina con biografía e diversos poemas .