Arceúcha real

A **arceúcha real,** tamén chamada **becacina real** (***Gallinago media***) é unha pequena ave limícola robusta do xénero *Gallinago*. O hábitat reprodutor desta ave son marismas e pradeiras húmidas con vexetación curta do nodeste de Europa, incluíndo o noroeste de Rusia ; en Galicia é unha ave accidental rara. Son aves  migratorias, que paan o inverno en África. A poboación reprodutora europea está en forte declive.

## Taxonomía 
A especie foi descrita polo naturalista inglés John Latham en 1787 co nome *Scolopax media*. O nome do xénero actual *Gallinago* é unha palabra neolatina que significa arcea ou becada, do latín *gallina*, 'galiña' e o sufixo *-ago*, 'que lembra a'. O nome específico *media* significa en latín 'intermedia', porque esta especie é intermedia en tamaño entre a arcea da fraga (*Scolopax rusticola*) e a arceúcha das brañas (*Gallinago gallinago*).

## Descrición 
esquerda|miniatura|En voo.
Os adultos cos seus 26 a 30&nbsp;cm de lonxitude e 42 a 50&nbsp;cm de envergadura alar son só lixeiramente máis grandes, pero moito máis voluminosos, que a arceúcha das brañas e teñen un bico máis curto. O corpo ten manchas marróns pola parte superior e está barrado pola inferior. Teñen unha liña negra que cruza o ollo. As ás son anchas e en voo pode verse unha barra clara na á.

Á voz desta ave descríbese como un feble *ie*. As chamadas durante as exhibicións de apareamento que fan os grupos poden sentirse a longas distancias (a máis de 300&nbsp;m) e inclúen unha serie de chíos que se elevan e baixan e ruídos de clics que aceleran.

## Comportamento e ecoloxía 
miniatura|esquerda|Gravado de Naumann, 1905

estas aves son coñecidas pola súa gran capacidade de voar rápido e sen parar a grandes distancias. Poden voar a unha velocidade de 97&nbsp;km/h, con pouca axuda das correntes de vento. Rexistráronse casos de individuos que voaron sen parar durante 84 horas cubrindo unha distancia de 6&nbsp;760&nbsp;km. Porén, as súas ás non son especialmente aerodinámicas; carecen de extremos agudos. Normalmente non paran para comer aínda tendo boas oportunidades, senón que se alimentan da súa graxa almacenada.

Ao lusco fusco durante a estación reprodutora, os machos exhíbense nun lek, permnecendo ergueitos co peito inflado e cola despregada en abano. Poden choutar, e producen diversos sons de repenico, clics, sons rumbantes e asubíos durante a exhibición. Poñen tres ou catro ovos nun niño no chan ben agochado.

Buscan alimento no barro mol, sondando ou apañando co bico os alimentos que ven. Comen principalmente insectos e miñocas e ocasionalmente materia vexetal. Son difíciles de ver, porque están ben camuflados no seu hábitat. Cando escapan para agocharse, voan en liña recta durane unha considerable distancia antes de baixar e meterse entre a vexetación.
[miniatura|upright|Ovo de * Gallinago media* - ([MHNT)]]

## Fósiles 
Descubríronse fósiles de bcacina real en Carolina do Norte, cunha antigüidade de 4,465 Ma ±0,865M. Isto suxire que a ave debeu noutrora resituarse ao outro lado do Atlántico.

## Status 
En 2012, estimouse unha poboación de 15&nbsp;000 a 40&nbsp;000 indiiduos en Escandinavia e entre 450&nbsp;000 e 1&nbsp;000&nbsp;000 no oeste de Siberia e noroeste de Europa. A especie está experimentando un declive, debido principalmente á perda de hábitat, e tamén pola caza que sofre no leste de Europa e nas súas zonas de invernada africanas. A especie está clasificada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) como "case ameazada". É unha das especies ás que se lle aplica o *Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-eurasiático* (AEWA).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

## External links 
### Ligazóns externas 
* Becacina real en Handbook of Birds of the World
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*