open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gary Player

**Gary Player**, nado en Xohanesburgo o 1 de novembro de 1935 é un golfista profesional surafricano retirado, considerado un dos mellores da historia. Durante a súa carreira, Player gañou nove campionatos do tour regular e outros nove do Champions Tour. Aos vinte e nove anos, Player gañou o U.S. Open de 1965, converténdose no único non estadounidense que gañou os catro grandes torneos, coñecidos como o Grand Slam. Nese momento, foi o xogador máis novo en logralo, aínda que posteriormente Jack Nicklaus (24 anos) e Tiger Woods (tamén 24) superaron a marca. Player foi só o terceiro golfista da historia que gañou o Grand Slam, despois de Ben Hogan e Gene Sarazen, e só Nicklaus e Woods o lograron despois. Player gañou 165 torneos en seis continentes durante seis décadas e foi introducido no World Golf Hall of Fame de 1974.

Alcumado Black Knight, Mr. Fitness e International Ambassador of Golf, Player é tamén un recoñecido deseñador de campos de golf con máis de catrocentos proxectos de deseño en cinco continentes. Escribiu o coescribiu trinta e seis libros sobre golf.

## Legado 
En 2000, Player foi votado "Deportista do século" en Suráfrica. En 1966 recibiu o premio Bob Jones, o máis alto honor outorgado pola United States Golf Association en recoñecemento da súa deportividade no golf. Foi incluíndo no World Golf Hall of Fame en 1974. A exposición "Gary Player – A Global Journey" foi lanzada polo salón da fama en marzo de 2006.

En 2000, a revista *Golf Digest* listouno como o oitavo mellor golfista de todos os tempos.

O 10 de abril de 2009, xogou por última vez nos Masters, nos que participou un récord de 52 veces, cada ano dende 1957, agás en 1973, en que estaba a recuperarse dunha cirurxía. Despois de Nicklaus e Palmer, foi o último dos Big Three en retirarse deste torneo, o que supón un testemuño da súa lonxevidade.

Aos 73 anos, o 23 de xullo de 2009, Player competiu no Senior British Open Championship de Sunningdale Golf Club, 53 anos despois de lograr a súa primeira vitoria do European Tour victory en Berkshire.

Augusta National Golf Club e os Masters anunciaron o 5 de xullo de 2011 que Player fora invitado a unirse a Jack Nicklaus e Arnold Palmer como iniciadores. O Big Three reuniuse para comezar o torneo de 2012.

En xullo de 2013, converteuse no deportista de maior idade que posou nu no número anual "Body Issue" da revista *ESPN* para inspirar a xente a seguir coidándose durante a vida independentemente da súa idade.

## Deseño de campos 
Gary Player Design executou máis de catrocentos proxectos en trinta e seis países de cinco continentes. A compañía ofrece tres empresas diferentes de deseño: Gary Player Design, Player Design e Black Knight Design.

Cando o golf foi aceptado para os Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Xaneiro, Gary Player Design foi seleccionada entre as finalistas para o deseño en decembro de 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Gary Player Profile at Golf Legends
*Gary Player Golf Course Design
*Gary Player Foundation
Jorge Valín

**Jorge Valín Sánchez**, nado na Coruña o 7 de xaneiro de 2000, é un futbolista galego, que xoga de lateral dereito no Compostela, da Terceira Federación.

## Traxectoria 
No verán de 2014 foi fichado polo Deportivo da Coruña procedente do Victoria CF, incorporándose ao equipo cadete B da Liga Galega. Chegou ao Deportivo como extremo atrasando máis tarde a súa posición ata o lateral dereito. Na tempada 2017–18, sendo aínda xuvenil, debutou co Fabril en Segunda División B, na oitava xornada do campionato, nunha vitoria fronte o Real Valladolid Promesas en Abegondo (1–0).

O 31 de maio de 2019 renovou o seu contrato por dúas temporadas con opción de ampliación.

O 13 de outubro de 2019 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, nun partido de Segunda División contra a UD Las Palmas. Foi no Estadio de Gran Canaria e xogou o partido completo. Tras o descenso do Deportivo á Segunda B, Valín ascendeu definitivamente ao primeiro equipo para a tempada 2020/21, levando o dorsal número 2. Disputou un total de 13 encontros de liga e debutou na Copa do Rei, nun encontro fronte ao Alavés.

Ao remate da competición tivo que pasar polo quirófano para operarse dun problema na cadeira. A recuperación durou máis do esperado e non estivo plenamente recuperado ata decembro. Ao seu regreso ao equipo, a dura competencia polo posto, con ata tres laterais dereitos máis (Víctor García, Trilli e Alberto Benito), impediu que chegase a debutar na nova Primeira División RFEF, polo que en xaneiro saíu cedido ao Cornellà, da Segunda División RFEF. Co equipo catalán loitou pola permanencia e disputou un total de 13 partidos, 5 deles como titular.

Ao remate da tempada desvencellouse do Deportivo, despois de oito anos no club, e asinou polo Numancia, da mesma categoría. Co equipo soriano disputou 35 partidos, 23 deles como titular, pero acabou descendendo ao remate da tempada. Tras uns meses sen equipo, en decembro de 2023 asinou contrato co La Nucía, da Segunda División RFEF. Con este club disputou sete partidos, sufrindo un segundo descenso consecutivo ao remate da liga.

Na tempada 2024/25 militou no Santa Coloma, da Primeira División de Andorra. Disputou 14 partidos, 8 deles como titular, e anotou o primeiro gol da súa carreira, diante do Penya Encarnada.

En xullo de 2025 regresou a Galicia e fichou polo Compostela, que viña de descender á Terceira Federación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en transfermarkt.es
Higinio Rodríguez Mármol

**Higinio Rodríguez Mármol**, nado na Torre (Porqueira) en 1886 e finado en Xinzo de Limia en 1976, foi un político galego.
## Traxectoria 
Emigrou a Cuba, e iniciouse en 1917 como masón na loxa Obreros de Morón de Camagüey, alcanzando o grao terceiro. Regresou a Galicia en 1921 con 36 anos. Instalouse en Ganade (Xinzo de Limia) e casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, coa que tivo nove fillos. Foi levador de libros da Casa Eire de Ourense, e despois converteuse en industrial muiñeiro. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Porqueira de 1925 a 1927 e na Segunda República foi concelleiro e alcalde interino de Xinzo de Limia. En 1934 ingresou na loxa Constancia nº 13 de Ourense con simbólico de “Martí” e pertenceu á xunta protectora da Escola Laica Neutral de Ourense. Volveu ser concelleiro de Xinzo de maio a xullo de 1936 por Izquierda Republicana e foi elixido alcalde.

Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 non fixo oposición. Foi cesado o 5 de agosto e detido o 21 de novembro acusado de masón. Foi recluído na Prisión Provincial de Ourense e despois na de Celanova até mediados de xaneiro de 1937. Volveu ser detido o 16 de maio dese ano, permanecendo en prisión até o 27 de decembro de 1939, cando saíu en liberdade provisional, para ingresar novamente o 9 de febreiro de 1940, continuando detido até o 11 de abril. Fóronlle incautados os bens e polo Juzgado Especial de Incautaciones o Confiscaciones de Ourense instruíuse causa por responsabilidade, impoñéndolle 3.000 pesetas de multa. Xulgado en 1944, foi condenado a 12 anos e un día de reclusión menor. Encarcerado na Prisión Provincial de Madrid presentou recurso ante o Consello de Ministros, e o 31 de maio de 1946 conmutáronlle a pena inicial pola de 6 anos e un día de confinamento. En xuño de 1945 puido saír en prisión atenuada no seu domicilio e permaneceu nesa situación até xullo de 1950.

## Vida persoal 
Casou coa mestra Ramona Iglesias Nóvoa, que finou o 5 de agosto de 1968, e foi pai de Carmen, Aurora, Concha, Adelaida, Ramón, Balisila, Antonio, Manuel e José Rodríguez Iglesias.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Don Higinio y doña Ramona
* Expediente persoal de Higinio Rodríguez Mármol
Pena Grande

Como topónimo **Pena Grande** pode referirse a:

;En Galiza
***Pena Grande**, lugar da parroquia de Santalla de Pena, no concello de Begonte;
***A Pena Grande**, lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela;
***A Pena Grande**, lugar da parroquia de Silán, no concello de Muras;
***A Pena Grande**, lugar da parroquia de Grixalba, no concello de Sobrado;
***A Pena Grande**, lugar da parroquia de Carballido, no concello de Vilalba;
***A Pena Grande**, lugar da parroquia de Goimil, no concello de Vilarmaior;
***Pena Grande**, elevación montañosa do concello de Pol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Porto de Abaixo

Como topónimo **Porto de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas, no concello de Paderne;
***Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de Pontecesures, no concello de Pontecesures;
***Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello de Ribadeo;
***Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de Porto, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de Grixalba, no concello de Sobrado;
***O Porto de Abaixo**, lugar da parroquia de Vilarrube, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Corazón neolítico das Orcadas

**Corazón Neolítico das Orcadas** refírese a un grupo de monumentos Neolíticos atopados no continente, unha das illas de Orkney, Escocia. O nome foi adoptado pola UNESCO cando proclamou estes sitios como Patrimonio da Humanidade en 1999.

O sitio do patrimonio actualmente consta de catro sitios:
# Maeshowe - unha única cámara de pedra e a pasaxe ao sepulcro) aliñada de xeito que a súa cámara central estea iluminada no solsticio de inverno. Foi saqueada polos viquingos que deixaron unha das maiores coleccións de inscripciones rúnicas do mundo.
# Standing Stones of Stenness - os catro megálitos que quedan dunha henge, a maior das cales ten de 6 metros de alto.
# Ring of Brodgar: un círculo de pedras de 104 metros de diámetro, orixinalmente composto por 60 pedras colocadas nunha gabia circular de ata 3 metros de profundidade e 10 m de ancho, formando un henge. Estímase que a estrutura tardou 80.000 horas-home en construírse. 
# Skara Brae: un grupo de oito casas que constitúen a aldea neolítica mellor conservada de Europa do Norte.

miniatura|upright=1.8|none| Mapa do sitio principal

Ness de Brodgar é un sitio arqueolóxico entre o anel de Brodgar e as pedras de Stenness que dan evidencia de vivendas, lousas de pedra decoradas, un muro de pedra macizo con cimentos e un grande edificio descrito como unha "catedral" neolítica. Aínda que non forma parte do Patrimonio da Humanidade, o Ness de Brodgar "contribúe grandemente á nosa comprensión do WHS", segundo Historic Scotland, que xestiona a maior parte do sitio.

En 2008, a UNESCO expresou a súa preocupación polos plans do consello local de "erixir tres grandes turbinas eólicas de 72 metros ao noroeste das Pedras de Stenness e do Anel de Brogdar" que poderían danar o lugar.

## Notas 
## Véxase tamén
Antonio Prieto Puga

**Antonio Prieto Puga**, nado en Xunqueira de Ambía e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1886, foi un comerciante e político galego.
## Traxectoria 
Fillo de Emeterio Prieto Rivas. Republicano e masón. Foi nomeado secretario do goberno civil da Coruña en 1873 e gobernador civil da Coruña en 1874. Foi concelleiro da Coruña. Canda Juan Fernández Latorre e José Manuel Martínez Pérez fundou *La Voz de Galicia* en 1882. En 1885 disolveuse a sociedade fundacional e Latorre converteuse en propietario único do diario.

## Notas
Ponte do Gran Belt

miniatura|dereita|Localización do Gran Belt en Dinamarca.
A **ponte do Gran Belt** (en ) conecta as illas danesas Selandia e Fionia. A ponte forma parte de toda unha estrutura de unión entre devanditas illas, cruzando todo o estreito do Gran Belt, con arredor de 16 quilómetros entre ambos os extremos da ponte, e pasando por unha pequena illa denominada Sprogo. O tramo colgante, de 1,62 km, coñecido como a *Ponte de Oriente*, atópase no centro do tramo entre Sprogo e Selandia. É a terceira ponte colgante máis longa do mundo por detrás da Gran Ponte de Akashi Kaikyō e da ponte de Xihoumen da provincia de Zhejiang na China, programada para concluírse en outubro de 2009. Foi deseñado polo estudo de arquitectura danesa Dissing + Weitling.

A ponte substituíu o servizo de transbordador que fora o principal medio de cruzamento do Gran Belt durante máis de 100 anos. A ponte foi aberta ó tráfico rodado en xullo de 1998, así como ó transporte ferroviario, que conta con dobre vía. A un custo estimado en 21,4 mil millóns de coroas danesas (prezos de 1988), é o maior proxecto de construción na historia de Dinamarca. A súa operación e mantemento levan a cabo por A/S Storebælt baixo Sund & Bælt. A súa construción e mantemento son financiados polas peaxes de vehículos e trens.

A ponte reduciu significativamente os tempos de viaxe: antes o transbordador levaba preto dunha hora e agora o Gran Belt pódese cruzar nuns 10 minutos. A construción da Ponte do Gran Belt e da ponte de Oresund que, en conxunto, permitiron a unión do continente europeo con Suecia e o resto de Escandinavia a través de Dinamarca, acurtando en gran medida o camiño alternativo por terra a través de Finlandia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ponte do Gran Belt en bridge-info.org
Felisindo Carballo Romero

**Felisindo Carballo Romero**, nado en Xinzo de Limia en 1900 e finado no mesmo concello o 8 de xullo de 1981, foi un político galego.

## Traxectoria 
Emigrante retornado, coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da xestora de Xinzo de Limia o 21 de abril. Celebradas novas eleccións o 31 de maio, foi elixido alcalde o 5 de xuño adscrito ao Partido Republicano Radical. En 1935 foi nomeado interventor da Caixa de Aforros Provincial e deixou o cargo de alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de xuño de 1942 e sufriu expediente de responsabilidades políticas.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Taboada Álvarez, filla de José Taboada Cortés.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*Proclamación da II República en Xinzo de Limia (1931)
Fuselaxe

dereita|miniatura|210x210px| Fuselaxe dun Christen Eagle 2.
[dereita|miniatura|450x450px| Tipos de fuselaxe **1:** Para voos subsónicas.**2:** Para voos supersónicos de alta velocidade.**3:** Para voos subsónicos con góndola de alta capacidade.**4:** Para voos supersónicos de gran manobrabilidade.**5:** Para [hidroavións.**6:** Para o voo hipersónico.]]
A **fuselaxe** (do francés *fuselage* e esta de *fuseau*) é un corpo estrutural dos avións e planadores de figura fusiforme que soporta as ás, os planos estabilizadores de cola e o tren de aterraxe, e xeralmente é parte habitable do avión. A súa forma e deseño baséanse nunha xeometría suave con baixa resistencia aerodinámica e necesidades específicas do avión de volume ou capacidade. Nun avión comercial, gran parte do volume da fuselaxe está dedicado á cabina de pasaxeiros e a disposición depende de diferentes factores como a duración do voo, os servizos a bordo, o acceso á aeronave (portas), as saídas de emerxencia ou a tripulación auxiliar.

## Notas
Tren de aterraxe

O **tren de aterraxe** é a parte de calquera aeronave encargada de absorber a enerxía cinética producida polo contacto entre a aeronave e a pista durante a fase de aterraxe e engalaxe.

## Función 
Durante a aterraxe, o tren debe absorber a enerxía cinética producida polo impacto. Os pneumáticos son o primeiro elemento que absorbe tal impacto, pero non é abondo; así o tren de aterraxe debe posuír un sistema de amortecemento para poder diminuír o impacto.

A velocidade de descenso dun avión na aterraxe, no momento de impacto co chan, é decisiva para a absorción de traballo dos amortecedores.

A expresión “enerxía de descenso” emprégase frecuentemente e é a enerxía cinética arbitrariamente asociada coa velocidade vertical. O sistema debe absorber a enerxía cinética, equivalente á caída libre do peso do avión dende 80&nbsp;cm de altura.

O peso total do avión, a súa distribución sobre as rodas principais e a proa ou popa, a velocidade vertical de aterraxe, a cantidade de unidades de rodas, as dimensións e presión dos pneumáticos e outros, son os factores que inflúen sobre a amortecemento do choque e esta debe ser tal que a estrutura do avión non estea exposta a forzas excesivas.

Entón, a función do amortecedor do tren de aterraxe é reducir a velocidade vertical do avión a cero, de tal xeito que a reacción do chan nunca exceda dun certo valor, xeralmente un múltiplo do peso do avión, na aterraxe.

## Notas
Engalaxe

[miniatura|300x300px|Un [Airbus A340 de Lufthansa engalando.]]
[miniatura|232x232px|O transbordador espacial Enterprise engala xunto ó avión de transporte da [NASA.]]
En aeronáutica, a **engalaxe** é a segunda fase e esencial dun voo (a primeira é a rodaxe), que se logra tras realizar a carreira de engalaxe sobre unha pista dun aeroporto ou nunha superficie extensa de auga, coa cal se consegue o efecto aerodinámica da sustentación, que é provocado polo fluxo a unha determinada velocidade do aire sobre as ás.

## Introdución 
Para conseguir unha engalaxe, considéranse tres factores: o do lado terra, o do lado aparello e o do lado aire.

O primeiro, o factor terra, baséase en que se require rodar cara á pista usando as rúas de rodaxe coa autorización e guía do control do tráfico aéreo (Air Traffic Controller, ATC), contar cunha superficie apta para engalar, solicitar ó *ATC* o permiso de engalaxe e iniciar co factor aparello, no cal inflúen todas as partes do avión; libéranse os freos, mantense o avión centrado na pista, e acelérase, por último, a máxima potencia a planta motriz da aeronave para acadar durante a carreira a velocidade requirida para obter sustentación.

Entón empeza o factor aire: a través de efectos aerodinámicos sobre a á, a fuselaxe e o resto das partes e das superficies de control do avión, alcánzase a sustentación suficiente para levantar a aeronave do chan, para o que se require que as condicións atmosféricas previas sexan convenientes para conseguir unha engalaxe segura.

Por último, mantense a potencia máxima nos motores do aparello, móvense os elevadores ou temóns de profundidade e parte dos flaps, e provócase que se erga o morro e, tras a separación das rodas dos trens de aterraxe do chan, o avión inicie o voo.

A engalaxe considerarase rematado unha vez que os trens de aterraxe queden gardados.

A engalaxe réxese pola lei física de Daniel Bernoulli, contida na ecuación:

 L =  \left( \frac{ 1 }{ 2 } \rho \right) C_{L} S V^{2} 

onde a forza de *s*ustentación, *L*, é igual ó produto dun medio da densidade do aire, multiplicado polo coeficiente de sustentación da á,CL  pola superficie alar, S, e polo cadrado da velocidade de engalaxe, V2.

Deste xeito, se se desexa coñecer a distancia de engalaxe, STO e o tempo de engalaxe, tTO, para o caso de engalaxes en terra, é posible facer unha simplificación da engalaxe realizando os cálculos para tres fases diferentes: rodaxe no chan, transición e ascenso.
centro|miniatura|730x730px|Diagrama no que se amosan as principais velocidades polas que pasa unha aeronave mentres se atopa realizando a manobra de engalaxe.

## Notas
Aterraxe

[dereita|miniatura|[Boeing 737 de Ryanair aterrando no aeroporto de Santiago de Compostela.]]
[miniatura|[Boeing 757 de American Airlines en aproximación final ao Aeroporto Internacional Princesa Juliana, sobre Praia Maho.]]
A **aterraxe** é a fase final dun voo, que se define como o proceso que realiza unha aeronave que culmina co contacto do aparello coa terra; contacto que se perdeu no momento da engalaxe para efectuar o voo. É considerada unha fase crítica no conxunto deste.

Pódense distinguir 3 tipos de aterraxes:

* As planeadas: Son aquelas que se efectúan con todas as condicións de seguridade e que se cumpren despois de alcanzar o destino definido.
* As non planeados: Son aquelas que se efectúan porque se detectou unha condición atmosférica, mecánica, política, etc, que fan perigar o avión e os seus tripulantes, pasaxeiros, carga e encomenda; e
* As de emerxencia: -tamén chamadas aterraxes forzosas- son aquelas que se efectúan en condicións críticas de seguridade nunha superficie apta ou non apta, tras terse danado algunha parte importante do avión, perder o control do mesmo, atoparse algo perigoso a bordo, ter algunha anomalía en calquera dos sistemas de control e de voo, presentarse un fenómeno inesperado que induza a xulgar que non é seguro continuar en voo.

Unha aterraxe lógrase tras efectuar un descenso na altitude do voo, reducir a velocidade deste, ter abaixo os trens de aterraxe, seguir un patrón de aproximación, de inclinación, de planeo e identificar o lugar exacto onde se terá que exercer a aterraxe, xa sexa na pista de aterraxe/engalaxe dun aeroporto, ou nunha superficie extensa de auga. Para efectuar unha aterraxe, existen do mesmo xeito que unha engalaxe, 3 factores: o factor terra, o factor aparello e o factor aire.

## Notas
Megumi Igarashi

, tamén coñecida polo pseudónimo «**Rokudenashiko**», é unha escultora e artista xaponesa, que se fixo famosa polos seus traballos sobre a vulva. Igarashi considera que a súa misión é desmitificar os xenitaris femininos no Xapón, país onde, segundo ela, os órganos sexuais femininos están "demasiado ocultos" en comparación coas imaxes fálicas masculinas.

## Obras 
Igarashi deseñou moitas obras cuxa temática se basea na vulva, incluíndo unha araña, un coche de control remoto, colares e cubertas de iPhone. Os pequenos dioramas son parte da serie chamada "Decoman" (un xogo de palabras a partir do termo *manko*, palabra xaponesa para referirse á "vulva"). Buscando facer algo máis grande, Igarashi considerou facer unha porta, e un coche, antes de centrarse no deseño dun caiac, inspirado pola conexión entre a sexualidade feminina e o mar. Ao final, acabou construíndo un caiac baseado nunha reprodución 3D da súa propia vulva. Igarashi logrou financiar este proxecto a través dunha campaña de mecenado participativo, enviando os datos 3D do caiac a todos os doantes que contribuíron cunha cifra superior aos 3.000 iens A través dos datos 3D, os doantes poderían obter esta representación da súa vulva. Posteriormente, este caiac sería exposto nunha galería de arte de Tokio.

## Problemas legais 
En xullo de 2014, Igarashi foi arrestada por unha suposta violación das leis xaponesas sobre obscenidade, ao enviar por correo electrónico os datos do escáner 3D da súa vulva a aquelas persoas que apoiasen a campaña de mecenado participativo para a construción do caiac. Finalmente, unha semana despois foi liberada tras recorrer exitosamente a súa detención.

O 3 de decembro de 2014, Igarashi foi arrestada baixo a acusación de exhibir un obxecto obsceno, xunto con Minori Watanabe —unha escritora, activista do movemento feminista e dona dunha sex shop—. Watanabe tamén foi arrestada, aínda que posteriormente sería posta en liberdade. Igarashi foi acusada de "exhibicionismo obsceno", "rexistros electromagnéticos obscenos", así como posterior distribución destes, aínda que sería posta en liberdade unhas semanas despois, o 26 de decembro. O seu xuízo comezou en abril de 2015, e 8 de maio de 2016 a xustiza nipoa ditou sentenza: nas acusacións relativas ao caiac non foi atopada culpábel, caso distinto no relativo ás impresións 3D da súa vulva, polas que foi condenada a unha multa de 400000 iens —a metade do que pedía a acusación—.

## Recoñecemento 
O seu traballo foi recoñecido no documental *#Female Pleasure* da directora Barbara Miller.

## Vida persoal 
En outubro de 2016 Igarashi contraeu matrimonio con Mike Scott, o líder do grupo musical *The Waterboys*.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lupita Hard
Festival de Cinema de Tribeca

O **Festival de Cinema de Tribeca** (en inglés: *TriBeCa Film Festival*) foi creado no ano 2002 polo produtor cinematográfico Jane Rosenthal e o actor Robert De Niro, en resposta á perda de vitalidade do barrio neoiorquino de Tribeca despois dos atentados do 11 de setembro de 2001.

Cada ano, o festival acolle máis de 600 proxeccións con aproximadamente 150.000 asistentes e premia a artistas independentes en 23 categorías competitivas con xurado.

## Historia 
Con preto de 250 filmes e máis de 1.000 proxeccións en 2006 e 2007, o de TriBeCa é hoxe en día un dos festivais de cinema máis destacados no mundo. O seu programa ofrece aos asistentes unha gran variedade de filmes independentes, incluíndo documentais, curtametraxes e longametraxes narrativos, e un programa de filmes aptos para toda a familia. Conta tamén con mesas redondas, onde discuten diversas personalidades do mundo do entretemento, e un salón musical, producido en conxunto coa ASCAP (*Sociedade Americana de Compositores, Autores e Editores)*, para permitir a exhibición de artistas consagrados e novatos. Un dos compoñentes máis distintivos do festival son os seus premios *Artists Awards*, no que artistas tanto emerxentes como recoñecidos outórganlle obras de arte orixinais aos gañadores do festival. Algúns dos artistas que colaboraron con estes premios son Chuck Close, Alex Katz e Julian Schnabel.

Malia isto, algúns críticos afirman que o Festival de Cinema de Tribeca é tan só unha plataforma de lanzamento para grandes producións de Hollywood e proxectos dirixidos por celebridades, e que non se cumpre co obxectivo de axudar aos cineastas ou á comunidade independente de Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do Festival de Cinema de Tribeca
Emblema de Djibuti

O **emblema nacional de Djibuti** foi adoptado tras producirse a declaración de independencia do país o 25 de xuño de 1977.

Na parte central deste escudo aparece representada unha lanza colocada verticalmente, detrás dun escudo tradicional. Baixo o escudo hai dous brazos, situados ós lados da lanza, portan senllos machetes. Os dous brazos simbolizan aos dous grupos étnicos de Djibuti: os afar e o clan dos issa.

Na parte superior do escudo figura unha estrela vermella de cinco puntas e na súa parte exterior aparecen representadas esquematicamente dúas pólas de loureiro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira de Djibuti
Himno nacional de Djibuti

**Djibuti** (en somalí: *Jabuuti*; en afar: *Gabuuti*) é o himno nacional de Djibuti, adoptado trala súa independencia de Francia en 1977. Foi escrito por Aden Elmi e a súa música é obra de Abdi Robleh.

## Notas
Abdoulkader Kamil Mohamed

**Abdoulkader Kamil Mohamed** (), nado o 1 de xullo de 1951, é un político djibutiano que é primeiro ministro do seu país dende 2013. Membro veterano do partido gobernante Concentración Popular polo Progreso, exerceu previamente os cargos de Ministro de Agricultura do 2005 até o 2011 e Ministro de Defensa do 2011 até o 2013.

## Vida privada 
Mohamed naceu en 1951 en Souali, situado no norte da rexión de Obock, no actual Djibuti.

Estudou na Universidade de Limoges en Francia, onde obtivo un título en ciencias técnicas, cunha especialización en xestión da auga e o medio ambiente.

## Notas
Pobo afar

Os **afar** (en ), tamén coñecidos como **danakil**, **adali** e **odali**, son un grupos étnico cuxita que habita no Corno de África. Viven principalmente na Rexión de Afar de Etiopía e no norte de Djibuti, aínda que tamén hai unha pequena poboación na parte sur de Eritrea. Os afar falan a lingua afar, que forma parte da póla cuxita da familia de linguas afroasiáticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Mordechai Abir, *The era of the princes: the challenge of Islam and the re-unification of the Christian empire, 1769-1855* (Londres: Longmans, 1968).
* J. Spencer Trimingham, *Islam in Ethiopia* (Oxford: Geoffrey Cumberlege for the University Press, 1952).
José Santiago Taboada

**José Santiago Taboada** foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Dirixiu o periódico *El Eco Antelano* (1911-1912). Foi secretario do concello de Rairiz de Veiga, e sufiu un atentado en marzo de 1923. En 1924 foi nomeado secretario do concello de Trasmiras e en 1925 de Laza. En 1945 foi nomeado secretario do concello de Xinzo de Limia.
## Notas
José Antonio Reyes

**José Antonio Reyes Calderón**, nado en Utrera (Sevilla) o 1 de setembro de 1983 e finado en Alcalá de Guadaíra o 1 de xuño de 2019, foi un futbolista español de orixe xitana, internacional en 21 ocasións coa selección española de fútbol. Faleceu nun accidente de tráfico preto da súa localidade natal aos 35 anos de idade.

Foi o xogador máis novo en debutar en Primeira División co Sevilla FC cando tiña dezaseis anos. No mercado de inverno da tempada 2003-04 foi traspasado ao Arsenal FC por aproximadamente trinta millóns. Alí conseguiu unha Premier League (sendo o primeiro español en conseguila), unha Community Shield en 2004 e unha FA Cup en 2005.

A partir de entón, os seus problemas de adaptación fixeron que o seu rendemento futbolístico baixase e estivo cedido unha tempada no Real Madrid, conseguindo a liga en 2007, e ese mesmo ano foi traspasado ao Atlético de Madrid. Alí foi cedido de novo ao Benfica portugués. Despois volveu ao Atlético e xogou tamén no Sevilla (2012-2016), o Espanyol (2016-2017), o Córdoba (2018), o Xinjiang Tianshan Leopard Football Club chinés (2018-2019) e, finalmente, en xaneiro de 2019 incorporouse ao Extremadura UD. Foi o xogador que máis campionatos de UEFA Europa League gañou, un total de cinco, dous co Atlético de Madrid e tres co Sevilla.

## Falecemento 
José Antonio Reyes faleceu o 1 de xuño de 2019 aos 35 anos de idade, nun accidente de tráfico na estrada que une Sevilla con Utrera, á altura do quilómetro 18, no termo municipal de Alcalá de Guadaíra. Preto das 11:30 da mañá na autovía A-376, o seu vehículo, no que viaxaban tres persoas, saíuse da calzada circulando a 237&nbsp;km/h segundo o atestado da Garda Civil. Isto provocou a morte no acto do futbolista así como do seu curmán acompañante, e o incendio posterior do vehículo no que viaxaban. Un terceiro ocupante terminou gravemente ferido.

## Palmarés 
### Campionatos nacionais 
### Campionatos internacionais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Buzuki

O **buzuki** ou **bouzouki** (en grego, μπουζούκι) é un instrumento musical orixinario de Grecia, cunha corda arrincada cun corpo en forma de pera e un pescozo moi longo. Forma parte da familia de instrumentos de corda de pescozo e ten un aspecto similar ao da mandolina. A parte dianteira da caixa do buzuki é plana, cun roseta ovoide (boca) e a tapa traseira está tallada en diferentes madeiras, de forma cóncava (caída). Adoita presentarse cunha serie de trastes máis altos que os dunha guitarra, con 22 a 26 trastes de bronce. Está normalmente decorado con perlas. Este instrumento é tocado con plectro ou pick, e ten un son metálico aberto, debido ao uso de cordas finas de aceiro ou de níquel, e a súa afinación facilita a mestura de acordes de dúas notas, baixos e contra-melodías. O bouzouki e outros instrumentos con mastro son a pandora (chamada panduris, ou pandura), un instrumento que os achados arqueolóxicos son presuntamente inventados na antiga Grecia, desde a idade do bronce.

É un piar da música grega moderna, tanto en composicións e bailes instrumentais como no acompañamento inseparable de cancións, especialmente en laiká ou música popular e en rebética, un estilo que recorda en certos aspectos o cante flamenco. A correspondencia certamente é moi diferente, xa que naceu nos ambientes marxinais de Atenas de principios do século XX, sede de importantes suburbios formados por miles de gregos expulsados ​​de Anatolia (agora Turquía), e posteriormente integrado na colección da chamada "música lixeira".
Salustio Alvarado Fernández

**Salustio Alvarado Fernández**, nado na Coruña o 2 de febreiro de 1897 e finado en  Madrid o 23 de setembro de 1981, foi un naturalista, zoólogo e botánico galego.
## Traxectoria 
Foi profesor en varios Institutos de Enseñanza Media e Presidente da Real Sociedade Española de Historia Natural. Doutor en Ciencias Naturais, Catedrático emérito de Fisioloxía Animal na Facultade de Ciencias da Universidade Complutense de Madrid. Tamén foi Director do Instituto José Acosta do C.S.I.C.. Membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.

## Publicacións 
### Sobre Zooloxía 
* “Contribución al conocimiento histológico de las medusas” (1923)
* “Sobre la estructura de las sustancias fundamentales de la mesoglea de las hidromedusas” (1923)
* “Las láminas epiteliales intramesogleicas de las traquimedusas” (1931)
* “Zooxantelas, ficocitos y colocitos en la medusa Cassiopea borbonica” (Revista Española de Biología, 1934)
* “Formation de soies capillaires des Polychetes” (XII Congrès International de Zoologie, 1948)

### Sobre Botánica 
* “Plastosomas y leucoplastos en algas fanerógamas”, publicado nos traballos do Laboratorio de Investigaciones Biológicas
* “Die Entstehung der Plastiden aus Chondriosomen in den Paraphysen von Mnium cuspidatum” publicado en Berichten der Deutschen Botanischen Gesellschaft (1923)
* “Der morphologische Aufbau des Hüllkelches der Dipsacareen”, publicado en Botanischen Jahrbüchern (1926)
* “Geología y botánica: (para o 5o. curso de bachareelato, plan de 1954)”, v. 1-2 de Ciencias naturais para os cursos superiores do bacharelato en catro libros. 14 p.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* JAE educa Diccionario de profesores de instituto vinculados a la JAE (1907-1936)
Adamonde, Grixalba, Sobrado

**Adamonde** é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Grixalba 
### Parroquias de Sobrado 
## Notas
División de Honra de Rugby 2019-2020

A **tempada 2019-2020 da División de Honra** da liga nacional de rugby foi a 53ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España.

O torneo contou con doce equipos participantes: tres casteláns, dous vascos, dous cataláns, dous madrileños, dous cántabros e un sevillano. O Club de Rugby Santander (debutante) e o Club de Rugby Ciencias ocuparon as prazas que o ano anterior tiñan o Club de Rugby La Vila e o Gernika Rugby Taldea, descendidos.

Nun principio calendario da fase de liga regular contaba con 22 xornadas, comezando o 14 de setembro de 2019 e rematando o 10 de maio de 2020. Os seis primeiros equipos da táboa participarían na fase de eliminatorias polo título de liga, que comezaría o 17 de maio de 2020 cos encontros de cuartos de final e remataría o 31 de maio de 2020 coa final do campionato. 

O equipo que rematase na derradeira posición perdería a máxima categoría. A súa praza sería ocupada polo campión da segunda división do rugby español, a División de Honra B. O penúltimo clasificado disputaría a promoción, unha eliminatoria a dobre partido contra o subcampión da segunda división.

Porén, en marzo, trala disputa da xornada 17, a competición tívose que deter por mor dunha pandemia global vírica que chegou a Europa dende Asia causando milleiros de mortes, e que obrigou ó Goberno de España a declarar o estado de alarma o 14 de marzo de 2020.

O 30 de abril de 2020 a Comisión Delegada da Federación Española de Rugby decidiu dar por finalizada a competición con 17 xornadas de liga regular disputadas e declarar campión ó equipo que ocupaba o primeiro posto na táboa da clasificación, neste caso o VRAC Quesos Entrepinares. Tamén decidiu o descenso de categoría do último equipo da táboa, neste caso o Hernani CRE, a cancelación da promoción e o ascenso á máxima categoría do Getxo RT. 

Posteriormente, en outubro, o CR Santander renunciou á súa praza na máxima categoría por motivos económicos  e a FER organizou unha eliminatoria para decidir qué equipo ocuparía o seu lugar, entre o Hernani CRE (descendido) e o Jaén Rugby (segundo clasificado na División de Honra B) que renunciou, pasando esa oportunidade de ascender ó equipo valenciano de CP Les Abelles, que venceu a eliminatoria por 12 a 13 en Villanueva de la Cañada.

## Táboa
Nesta tempada adoptouse o novo sistema de puntos bonus por ensaios. En anteriores edicións o bonus ofensivo acadábase anotando catro ensaios ou máis. Dende a tempada 2019-2020 o bonus ofensivo acádase gañando o encontro anotando tres ensaios ou máis que o equipo rival. Por outra banda os puntos bonus defensivos seguen acadándose cando se perde o encontro por unha diferenza de sete puntos ou inferior.

## Resultados
;Primeira volta

| width=33% valign="top" |

| width=33% valign="top" |

Campión de inverno: Alcobendas.
|}
;Segunda volta

| width=33% valign="top" |

| width=33% valign="top" |

|}
;Eliminatorias polo título

| width=33% valign="top" |

| width=33% valign="top" |

|}

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
Adrián Estévez

**Adrián Estévez Iglesias**, tamén coñecido como **Estevo** ou **Adriansito**, nado en Pontevedra o 26 de outubro de 1983, é un filólogo, escritor e  galego.

## Traxectoria 
Cursou o bacharelato no IES Sánchez Cantón de Pontevedra. Estudou un ciclo superior de artes gráficas no IES Montecelo, a diplomatura de Maxisterio de educación primaria na Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra e o grao en Lingua e literatura galegas na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou na revista dixital *Cicloxénese expresiva*. É autor de relatos, tradutor e corrector de orixinais en varias editoras. Desde 2022 traballa no equipo de revisión da RAG. Tamén é membro do padroado da Fundación Otero Pedrayo e autor de máis de vinte biografías no Álbum de Galicia do Consello da Cultura Galega.
miniatura|Estévez (verde) nun encontro de fútbol gaélico en 2015.
Xoga ao fútbol gaélico no equipo da Coruña Fillos de Breogán. Colabora co Liceo Mutante de Pontevedra, e é cantante (co nome de Estevo) no dúo pontevedrés Columna Vegana, formado con Corbi (guitarras e sintetizadores).

Edita habitualmente na Galipedia desde 2007. Participou como concursante nos programas da Televisión de Galicia *Coma un allo* e *Gaña a túa aldea.*

## Obra 
### Ensaio 
* [miniatura|Asinando *[Manuel de Castro González|Manuel de Castro, Handicap. Crónica dunha paixón* na Festa dos Libros de Pontevedra en 2023.]]*Manuel de Castro, Handicap. Crónica dunha paixón* (2023). Vigo: Galaxia, O noso deporte. 148 páxs. ISBN 978-84-1176-006-5. Nos 100 anos do RC Celta.

### Tradución 
* *A irmandade da uva (The Brotherhood of the Grape)*, de John Fante (2013). Hugin e Munin.

### Edición 
* *Polos camiños das horas: Epistolario de Ricardo Carballo Calero e Ramón Otero Pedrayo* (2020). Henrique Monteagudo, coordinador. Patricia Arias Chachero, Nélida Cosme Abollo, Adrián Estévez Iglesias, editores. RAG. 319 páxs. ISBN 978-84-17807-04-7.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cantando con Columna Vegana no Liceo Mutante
* Reportaxe sobre *Handicap* en *Nós Televisión* (2023)
Porto de Arriba

Como topónimo **Porto de Arriba** pode referirse a:

;En Galiza
***Porto de Arriba**, lugar da parroquia de Pontecesures, no concello de Pontecesures;
***Porto de Arriba**, lugar da parroquia de Santalla de Vilausende, no concello de Ribadeo;
***O Porto de Arriba**, lugar da parroquia de Vilarrube, no concello de Valdoviño;
***O Portociño de Arriba**, lugar da parroquia de Landrove, no concello de Viveiro;
***Portomouro de Arriba**, lugar da parroquia de Portomouro, no concello de Val do Dubra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Polieno

**Polieno** pode facer mención de:

## Antroponimia 
*Polieno (autor), escritor macedonio do século II,
## Química 
*Polieno (química), un alqueno.
Plataforma contra a Burla Negra

A **Plataforma contra a Burla Negra** é o nome que adoptou a protesta cultural do movemento Nunca Máis. O 1 de febreiro de 2003 houbo unha xornada de mobilización cultural a prol da plataforma Nunca Máis, aínda que a presentación se pode rastrexar nunha xuntanza o 27 de novembro de 2002 de músicos. O nome da Burla Negra fora proposto polo actor Miguel de Lira polo nome do barco do pirata galego do século XIX Benito Soto.

Aos dezaseis anos da súa constitución a **Plataforma contra a Burla Negra** coordinou unha exposición no Auditorio de Galicia e a Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela.

## Recoñecemento 
No ano 2018 realizouse unha curta documental sobre este movemento cultural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Prestige
*Nunca máis
### Ligazóns externas
*Páxina web
Isle of Beauty, Isle of Splendour

"**Isle of Beauty, Isle of Splendour**" é o título popular para o himno nacional de Dominica. Foi adoptado pola illa logo de gañar o status de estado en 1967 e de novo cando Dominica acadou a independencia en 1978. A letra é obra de Wilfred Oscar Morgan Pond (1912–1985) e a música foi composta por Lemuel McPherson Christian OBE (1917–2000).

## Letra oficial 
:Isle of beauty, isle of splendour,
:Isle to all so sweet and fair,
:All must surely gaze in wonder
:At thy gifts so rich and rare.
:Rivers, valleys, hills and mountains,
:All these gifts we do extol.
:Healthy land, so like all fountains,
:Giving cheer that warms the soul.

:Dominica, God hath blest thee
:With a clime benign and bright,
:Pastures green and flowers of beauty
:Filling all with pure delight,
:And a people strong and healthy,
:Full of godly reverent fear.
:May we ever seek to praise Thee
:For these gifts so rich and rare.

:Come ye forward, sons and daughters
:Of this gem beyond compare.
:Strive for honour, sons and daughters,
:Do the right, be firm, be fair.
:Toil with hearts and hands and voices.
:We must prosper! Sound the call,
:In which ev'ryone rejoices,
:"All for Each and Each for All."

## Notas
Escudo de Dominica

O **escudo de armas de Dominica** foi adoptado o 21 de xullo de 1961. Consiste nun escudo con dous *Amazona imperialis* termando del e na crista un león dourado rampante. Os cuadrantes do escudo representan unha canoa, un bananeiro, unha palmeira e unha ra da especie nativa *Leptodactylus fallax*. Debaixo do escudo está o lema nacional: Apres Bondie C'est La Ter (Despois de Deus está a Terra).

## Notas
Charles Savarin

**Charles Angelo Savarin**, nado en Portsmouth, Dominica en 1943, é un político de Dominica. Licenciado pola Ruskin College, posteriormente entrou na política sendo membro do Partido Laborista de Dominica (PLD). No goberno de Dominica, pertence como deputado ó Parlamento Nacional, tamén exercendo como ministro de Seguridade Nacional, Inmigración, Traballo e da Función Pública e a partir do día 2 de outubro de 2013 foi investido como novo presidente de Dominica.

## Distincións honoríficas 
### Distincións honoríficas estranxeiras 
* Cabaleiro Gran Cruz de Mérito da Sacra Orde Militar Constantiniana de San Xurxo (Casa de Borbón-Dúas Sicilias, 05/11/2014).50x50px

## Notas
Amazona imperialis

O ***Amazona imperialis*** é un papagaio que habita só na illa caribeña de Dominica. Foi nomeado como o paxaro nacional de Dominica.

## Distribución e hábitat 
[miniatura|dereita|A especie representada na [bandeira de Dominica.]]
O *Amazona imperialis* é unha especie endémica da illa nación caribeña de Dominica, nas Antillas Menores, onde habita nas selvas de montaña por enriba dos 625&nbsp;m. É o paxaro nacional da illa. A especie é común en Morne Diablotins no norte de Dominica, especialmente no val do río Picard, na zona noroeste das montañas.
 
A especie é común nas selvas húmidas de montaña, e ás veces en bosque baixo. É común en elevacións entre os 600 e os 1300&nbsp;m sobre o nivel do mar. Porén, tense rexistrado a súa presenza a 150 e 300 metros de altitude na busca de comida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fact file - ARKive 
* Species factsheet  - BirdLife International
Mercedes Expósito

**Mercedes Expósito García**, nada en Nadela (San Xoán de Pena, Lugo) o 30 de outubro de 1959, é unha profesora e pensadora feminista.
## Traxectoria 
Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela en 1982 e doutora en Filosofía pola mesma universidade en 2013 coa tese "Las mujeres de la Nueva Civilización (1900-1950)". É profesora de Filosofía de ensino medio.
## Obra 
* *De la garçonne a la pin-up. Mujeres y hombres en el siglo XX*, Cátedra, 2016

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Entrevista en *Ellas pueden* de RTVE. 
*Entrevista en *La aventura del saber de RTVE*. 
*Faladoiro Feminista
*Artigos
*Entrevista do Diario Cultural da CRTVG
*Recensión de África López Souto
Luka Jović

**Luka Jović**, nado en Bijeljina o 23 de decembro de 1997, é un futbolista serbio. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o ACF Fiorentina da Serie A italiana.

## Traxectoria 
O 4 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo Real Madrid CF da Primeira División Española por seis tempadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en UEFA.com
Licofrón

**Licofrón** (grego: Λυκόφρων *Lykófrōn*) pode referirse a:

* Licofrón de Calcis, poeta tráxico da época helenística, posíbel autor do poema *Alexandra* ou *Casandra*.
* Licofrón de Corinto, fillo de Periandro, o tirano de Corinto.
* Licofrón (sofista), sofista mencionado por Aristóteles.
* Licofrón de Feras, primeiro tirano de Feras, que foi sucedido polo seu fillo Xasón de Feras.
* Licofrón II de Feras, primo ou sobriño de Xasón de Feras, que posibelmente gobernou conxuntamente co seu irmán Tisifono: ver Ascenso de Macedonia.
Licofrón de Calcis

**Licofrón** ou **Licofronte de Calcis** foi un poeta grego do século -III, nado en Calcis, na illa de Eubea.

## Traxectoria
Viviu en Exipto, na corte de Ptolomeo Filadelfo e foi bibliotecario da Biblioteca de Alexandría. Escribiu un gran número de traxedias, que se perderon, e poesías. Tamén elaborou un catálogo de escritores cómicos e un tratado *Sobre a comedia.* Formou parte da Pléiade poética e da Pléiade tráxica.

Del non se conserva máis que un poema titulado *Alexandra* (outro nome de Casandra, filla de Príamo) composto por 1474 versos iámbicos. Trátase dunha longa premonición das desgrazas reservadas a Troia que termina con referencias a Alexandre Magno, escrito nun estilo enigmático e pouco intelixíbel por mor das abundantes perífrases, as escuras alusións eruditas, o vocabulario rebuscado, a abundante intertextualidade, a sintaxe tortuosa e a presenza de artificios manieristas como enigmas, anagramas e palíndromos. Este poema foi moi comentado desde época bizantina polos eruditos Isaac e Xoán Tzetzes, cuxos escolios se conservaron, e xa un romano como o gran poeta Estacio, a fins do século I, queixábase "dos subterfuxios do escuro Licofrón" (*Silvae* V, 2, 157).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha de Licofrón  no sitio Theoi (búsquese en "3RD CENTURY B.C. - 6"); en inglés.
* Licofrón: *Alexandra.* 
** Texto inglés en Theoi: edición de 1921 de A. W. Mair.
** Texto francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011); ed. de 1853 de Félix Désiré Dehèque.
*** Texto bilingüe grego - francés en Google Books; ed. de 1853 de Félix Désiré Dehèque. 
**** Texto grego no Proxecto Perseus; ed. de 1921 de A. W. Mair.
Licofrón (sofista)

**Licofrón** foi un sofista cuxa procedencia exacta e ano de nacemento e morte se descoñecen. 
## Traxectoria 
As fontes de coñecemento das súas reflexións filosóficas proveñen de Aristóteles .

### Teoría do coñecemento 
Licofrón di sobre o coñecemento que é a comuñón do saber coa alma, comuñón que se dá por si mesma. 

### Ontoloxía 
Para solucionar a tensión entre o Un e o Múltiple, tema principal da filosofía presocrática, Licofrón negou o Ser, o que "é", tese que pode ser comparada coa de Gorxias:

### Sobre a lei 
Licofrón cre que a lei é un garante dos dereitos cidadáns, pero de ningún modo obriga aos mesmos a ser moralmente bos. 

### Sobre a igualdade social 
Licofrón afirma que a nobreza é unha palabra baleira, e que non hai diferenzas reais entre "nobres" e "plebeos". 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sofistas, testimonios y fragmentos. Ed: Editorial Gredos S.A. Madrid, 1996. Existe unha nova edición de 2006 co título de *Sofistas.* *Obras*, pero é exactamente a mesma obra.