open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Boris Karloff

**William Henry Pratt**, nado en Londres (Inglaterra) o 23 de novembro de 1887 e finado en Midhurst (Sussex) o 2 de febreiro de 1969 foi un actor británico coñecido como **Boris Karloff**. Está considerado un dos grandes actores clásicos do cinema de terror, xunto con Béla Lugosi e Lon Chaney Jr..

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|200px|Caracterizado como o Monstro, no tráiler de *Bride of Frankenstein* (1935).
Fillo de Edward John Pratt Jr. e a súa terceira muller Eliza Sarah Millard, naceu en Camberwell, Londres, e creceu en Enfield. Orfo na súa mocidade, asistiu a clases na Enfield Grammar School antes de trasladarse á Uppingham School, a Merchant Taylor’s School e, de xeito ocasional, á Universidade de Londres. A primeira idea de Karloff era unirse ao servizo diplomático, como o seu irmán Sir John Henry Pratt, que chegou a converterse nun distinguido diplomático. En 1909 Karloff viaxou ao Canadá, onde cambiou o seu nome. Por motivos de saúde non combateu na primeira guerra mundial.

Cando chegou a Hollywood participou en numerosos filmes mudos, antes de aparecer como o monstro de Frankenstein en *Frankenstein* (1931), filme que o converteu en estrela e rodou grazas a que Béla Lugosi rexeitou o papel. Un ano despois interpretou outra personaxe icónica, Imhotep, en *The Mummy*.

A súa altura e o éxito de *Frankenstein* encadrárono no xénero de terror, realizando numerosos filmes para a Universal Pictures, se ben participou en filmes doutros xéneros, como *A patrulla perdida* de John Ford en 1934. Karloff interpretou o monstro de Frankenstein dúas veces máis, en *Bride of Frankenstein* (1935) e en *Son of Frankenstein* (1939), con Lugosi como o tolo Igor. Son coñecidas as longas sesións de maquillaxe ás que tivo que someterse baixo a dirección do maquillador Jack Pierce e o incómodo traxe e os zapatos de plataforma que lle causaron danos no lombo que sufriu o resto da súa vida.

Sobre os escenarios de Broadway estreou en 1941 a obra *Arsenic and Old Lace* na que interpretaba un gánster, que ao longo da función era confundido co propio Karloff. Nos seus últimos anos actuou varias veces na televisión e nunca abandonou o teatro.

A pesar dos papeis que o fixeron famoso, Karloff foi coñecido na vida real como un cabaleiro xeneroso, sobre todo coa infancia. Nunca tivo a mal quedar encadrado como actor de filmes de terror, senón que considerou que era unha magnífica oportunidade para demostrar os seus dotes e sempre estivo agradecido por iso.

Finou de pneumonía no King Edward VII Hospital de Midhurst aos 81 anos.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lindsay, Cynthia. *Dear Boris*. Nova York: Knopf, 1975.
* Cortijo, Javier. "El aristócrata del terror". T&B: Madrid, 2000.
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial
Juan María Uriarte

**Juan María Uriarte Goiricelaya**, nado en Fruiz o 7 de xuño de 1933, e un eclesiástico católico vasco, bispo diocesano de Donostia entre 2000 e 2009.

## Traxectoria 
Foi ordenado sacerdote da diocese de Bilbao o 28 de xullo de 1957.

O 17 de setembro de 1976 foi nomeado bispo auxiliar de Bilbao, e bispo titular de *Marazanae*. Recibiu a ordenación episcopal de mans do bispo Antonio Añoveros Ataún o 11 de outubro de 1976, sendo os co-consagradores José María Cidarda, bispo de Córdoba, e Luis María de Larrea, bispo de León.

O 17 de outubro de 1991 foi elixido bispo diocesano de Zamora. O 13 de xaneiro de 2000 foi trasladado á diocese de Donostia. Retirouse o 21 de novembro de 2009.
Isaac Torres Campos

**Isaac Torres Campos** foi un industrial, banqueiro e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo do banqueiro de Cuntis Manuel Torres Rey. Foi redactor xefe de *El Eco de Cuntis* en 1932  e colaborou en *La Voz de Galicia*; tamén publicou algún poema nas revistas madrileñas *Mundo Gráfico* e *Gutiérrez*. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado xefe local de FET y de las JONS, cesando no cargo en marzo de 1937 por incorporarse ao exército. Foi un dos propietarios do Cine Victoria de Cuntis e propietario da Granja Avícola Torres; en 1950 foi nomeado director da oficina do Banco de La Coruña en Cuntis. En 1958 foi elixido presidente do Liceo Casino de Caldas de Reis.

## Notas
Don't Stop 'Til You Get Enough

'''"Don't Stop 'Til You Get Enough"'* é un sinxelo escrito e gravado polo artista estadounidense Michael Jackson. Lanzado con Epic Records o 10 de xullo de 1979, a canción é o primeiro sinxelo do quinto disco de estudio de Jackson, titulado *Off the Wall''. A canción foi a primeira gravación en solitario na que Jackson tivo o control creativo. Jackson declarou que a letra da canción non facía referencía ó sexo, senón do que a xente quere del que sexa.

"Don't Stop 'Til You Get Enough" foi o primeiro sinxelo en solitario número un nos Estados Unidos na lista *Billboard* Hot 100 en sete anos, e o seu primeiro número un nas listas de soul. 

## Notas
Rock with You (canción de Michael Jackson)

"**Rock with You**" é unha canción escrita por Rod Temperton e gravada polo artista estadounidense Michael Jackson. Foi lanzada o 3 de novembro de 1979, como o segundo sinxelo do quinto álbum de Jackson's, *Off the Wall*. Temperton tamén escribiu a canción de Jackson "Thriller".

Acadou o número un nas listas musicais de pop e R&B. Segundo *Billboard*, a canción foi  o cuarto meirande éxito de 1980. Tamén é considerado un dos derradeiros éxitos da era disco.

## Notas
Castielfabib

**Castielfabib** é un concello valenciano situado no interior da provincia de Valencia, na comarca do Rincón de Ademuz, un exclave rodeado completamente por terras de Aragón e de Castela-A Mancha.

## Xeografía 
Emprazada en chanzos nas pronunciadas vertentes das montañas. Por esa causa, esta vila ten como característica particular longas e estreitas rúas en pendente, que comunican entre elas por canellóns, e rúas máis estreitas, moitas sendo escaleiradas, mentres as casas parecen superpoñerse as unhas ás outras. O pobo goza dunha magnífica vista de Veiga do Ebrón, como xa describiu o botánico Antonio José de Cavanilles á finais do século XVIII, ao seu paso por esta vila.

## Demografía 
Dende a década de 1940 do século XX a emigración despoxou de habitantes a Castielfabib. Os veciños marchában cara grandes centros industriais como Barcelona ou Valencia. Tamén foi significativa a emigración temporal cara ás vendimas de Francia.

Actualmente a tendencia negativa invértese pola chegada de emigrantes provenientes principalmente do Magreb ou de Romanía.

## Historia
O castelo musulmán de '''''Qastil-al'Habib'''* foi conquistado polos cristiáns en 1210, polo rei Pedro II de Aragón, sendo recuperado polo islam, até que foi definitivamente reconquistado polo rei Xaime I de Aragón en 1259, que o incluíu entre as terras do Reino de Valencia.

## Patrimonio histórico-artístico
miniatura|Igrexa-fortaleza Santa María dos Ánxeles.Século XIII. Castielabib.
### Arquitectura relixiosa 
*Igrexa-fortaleza Santa María dos Ánxeles, do século XIII.
*Ermida de Santa María de Gracia, do século XIV. 
*Convento de San Guillermo, do século XVI.
*Ermida de San Marcos, na aldea de Los Santos, do século XVII.
*Ermida de San Diego, na aldea de Cuesta del Rato, do século XVIII.
*Ermida de San Sebastián, na aldea de Mas de Jacinto, do século XVII.
*Ermida de San Joaquín e Santa Bárbara, na aldea de Arroyo Cerezo, do século XVIII.

### Arquitectura civil 
*Castelo de Casielfabib,de orige romano, con grande importancia histórica.
*Casa da Vila, do século XV.
*Prisión municipal, antiga prisión municipal.
*Muíño da Vila, do século XIII.
*Casa Abadía, antiga casa do cura, do século XVII.
*Hospital de pobres, antigo hospital de pobres, desaparecido, orixinal do século XV.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Gargallo Gil, J.E.: *Habla y cultura popular en el Rincón de Ademuz*. Madrid, 2004. 
*Rodrigo Alfonso, Carles: *El Rincón de Ademuz, análisis comarcal*. Valencia, 1998. 
**ABABOL''. Revista do Instituto Cultural e de Estudos do Rincón de Ademuz (ICERA), dirixida por Ángel Antón Andrés e publicada trimestralmente en Ademús dende 1995.

### Ligazóns externas
* Concello de Castielfabib
Ramón Pedrayo Silva

**Ramón María Pedrayo Silva**, nado en Ourense o 17 de novembro de 1822 e finado na mesma cidade o 3 de maio de 1899, foi un avogado e político galego.
## Traxectoria 
Fillo de Bernardo Pedrayo Andelo e neto do avogado Salvador Silva. Foi alcalde de Ourense en 1854. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi nomeado presidente da Deputación de Ourense en 1884. Foi presidente da Academia de Xurisprudencia e decano do Colexio de avogados de Ourense.

## Vida persoal
Casou con Antonia Ansoar e foi pai de Eladia Pedrayo Ansoar (e avó de Ramón Otero Pedrayo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alcaldes de Ourense

### Ligazóns externas 
*  
* Os Presidentes da Deputación
El Eco Escolar

***El Eco Escolar*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1863.

## Historia e características 
Subtitulado *Hoja diaria compostelana de noticias, avisos e intereses generales*, apareceu o 2 de xaneiro de 1863. Primeiramente editábase diariariamente, logo pasou a ser semanal e despois apareceu tres veces á semana. Sufriu modificacións nos seus subtítulos, na súa cabeceira e na súa periodicidade. A partir do 8 de xaneiro subtitulouse *Revista semanal compostelana científica, literaria y de intereses generales*, despis pasou a *Revista semanal de intereses generales*. A partir do número 28 cambiou o subtítulo por *Periódico compostelano de noticias, avisos e intereses generales*, a partir do 32 *Periódico literario, de noticias, avisos e intereses generales* e a partir do 48 *Periódico de intereses morales y materiales, científico y literario*. Cambiou a súa cabeceira a partir do número 51, pasando a denominarse ***El Eco Compostelano*** co subtítulo *Periódico de intereses morales y materiales, noticias y anuncios*, pero continuando coa numeración. Fundado e dirixido por Ramón Otero Acuña e editado por José Rodríguez Ruibal. Entre os seus colaboradores figuraron José Domínguez Izquierdo, Francisco Romero Blanco, Heliodoro Cid, Vicente Cid Osorio, Luís Fernández Deus, Romualdo de Acevedo, Julián Obaya e Antonio García Vázquez-Queipo. Publicou "O gaiteiro", de Rosalía de Castro, e "María na crucifixión de Xesús", de López de la Vega, pero prescindiu dos contidos literarios nos últimos números.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
### Ligazóns externas
Proteína fibrosa

[miniatura|dereita|79px|Tripla hélice do [tropocoláxeno, unha proteína fibrosa.]]
As **proteínas fibrosas** (ou **fibrilares** ou **filamentosas**), tamén chamadas **escleroproteínas**, son proteínas de forma alongada e insolubles con función estrutural. Constitúen un dos grandes tipos estruturais de proteínas, xunto coas proteínas globulares.

Exemplos son as queratinas, o coláxeno, a elastina, e a fibroína. As funcións exercidas por estas proteínas son estruturais, como o sostén, protección, formación do tecido conectivo, tendóns, tecido óseo, e tecido muscular.

## Estrutura
As escleroproteínas forman longos filamentos proteicos, formados por moitas moléculas da proteína. Aparecen como agregados insolubles, debido ás cadeas laterais hidrofóbicas que colgan da molécula.

A secuencia peptídica de moitas escleroproteínas xeralmente contén unha variedade limitada de residuos de aminoácidos que se repiten; ás veces forman estruturas secundarias especiais, como a hélice do coláxeno. As estruturas a miúdo están enlazadas coas adxacentes por medio de enlaces de hidróxeno ou de pontes disulfuro entre cisteínas.

En xeral, as escleroproteínas non se desnaturalización tan facilmente como as proteínas globulares, e son practicamente insolubles en auga e inertes.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Branden, Carl, e Tooze, John (1991). Introduction to Protein Structure, 2nd edition. Nova York: Garland Publishing.

### Ligazóns externas
*
Premià

**Premià** é un topónimo catalán que provén do xentilicio latino *Primiliano*. Pode facer referencia a:
***Premià de Dalt**, concello do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña.
***Premià de Mar**, concello do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña.
Ramón Otero Acuña

**Ramón Otero Acuña**, nado en Cádiz e finado en Santiago de Compostela o 5 de abril de 1876, foi un médico, profesor e xornalista galego.

## Traxectoria 
En 1839 era profesor axudante do Colexio de Cirurxía de Cádiz. En 1854 foi nomeado catedrático de Patoloxía cirúrxica da Universidade de Santiago de Compostela, posto no que permaneceu até a súa morte. Pertenceu ao consello editorial da *Revista de Ciencias Médicas*, colaborou en *La Joven Galicia* e dirixiu *El Eco Escolar*.

## Obras 
* *Memoria sobre la ablación de la matriz a propósito de un caso práctico terminado con éxito*, 1853.
* *Reseña del estado actual de las ciencias médicas*, 1859.
* *Lecciones de Patología quirúrgica*.
* *Galicia médica. Apuntes para servir al estudio de la geografía médica de Galicia*, 1867.
* *Clave de patología general y especial quirúrgica doctrinal y clínica en alivio del estudiante*, 1872.
* *Brevísimo compendio de Patología Quirúrgica doctrinal y clínica*, 1875.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
Lista de operadores do A340

## Pedidos e entregas 
Unha listaxe de pedidos, entregas e operadores do Airbus A340 cara ao 30 de abril de 2014.

* Ord - número de avións pedidos a Airbus
* Ent - número de avións entregados por Airbus
* Opr - número de avións actualmente en operación

## Listaxe de operadores gobernamentais, executivos e privados 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pedidos e entregas de Airbus 
* CH-Aviation
* Airbus A340 almacenados por Thai Airways
El Correo de Galicia (1865)

***El Correo de Galicia*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1865 e 1867.

## Historia e características 
Apareceu en 1865. Dirixido por Manuel Rey, foi substituído por José Salgado Rodríguez. Entre os seus colaboradores figuraron Juan Manuel Paz Novoa e José María Portal González. Cesou a súa publicación en 1867 e foi continuado por **La Estrella Compostelana''.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
El Villagarciano

***El Villagarciano*** foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1897 e 1901.

## Historia e características 
Apareceu en maio de 1897. Fundado e dirixido por José María Abalo Sousa, tiña como único objetivo a creación dunha estación de ferrocarril no concello de Vilagarcía de Arousa. O número 17, último exemplar coñecido, apareceu en 1901.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* José María Abalo y Sousa, impulsor de la estación *Faro de Vigo*.
El Iris (Santiago de Compostela)

***El Iris*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1868.
## Historia e características 
Apareceu en 1868. Redactado por Remigio Caula, Alejandro Olivá e Sáez de Melgar, alumnos da Universidade de Santiago de Compostela. Só durou un mes.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Siphonophora

A dos **sifonóforos**, *Siphonophorae* Eschscholtz, 1829, ou *Siphonophora*,
** Familia *Abylidae* L. Agassiz, 1862
** Familia *Clausophyidae* Totton, 1965
** Familia *Diphyidae* Quoy & Gaimard, 1827
** Familia *Hippopodiidae* Kölliker, 1853
** Familia *Prayidae* Kölliker, 1853
** Familia *Sphaeronectidae* Huxley, 1859
* Suborde *Cystonectae* Haeckel, 1887
** Familia *Physaliidae* Brandt, 1835
** Familia *Rhizophysidae* Brandt, 1835
* Suborde *Physonectae* Haeckel, 1888 
** Familia *Agalmatidae* Brandt, 1834
** Familia *Apolemiidae* Huxley, 1859
** Familia *Erennidae* Pugh, 2001
** Familia *Forskaliidae* Haeckel, 1888
** Familia *Physophoridae* Eschscholtz, 1829
** Familia *Pyrostephidae* Moser, 1925
** Familia *Resomiidae* Pugh, 2006
** Familia *Rhodaliidae* Haeckel, 1888
** Familia Stephanomiidae* Huxley, 1859

## Galería de imaxes 

File:Marrus orthocanna.jpg
Image:Physalia Physalis.jpg
Image:Haeckel Siphonophorae 37.jpg
Image:Haeckel Siphonophorae 59.jpg
Image:Haeckel Siphonophorae 77.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Siphonophora* na ADW.
* *Siphonophorae'' no SIIT.
Populous

***Populous*** é un videoxogo de PC desenvolvido por Bullfrog en 1989 e publicado por Electronic Arts. Considérase o primeiro videoxogo de simulación de deus. En 1991, Populous obtivo o Premio Origin ao *Mellor Xogo de Ordenador de Estratexia ou Militar de 1990* ao igual que o premio ao *Mellor Xogo do Ano de 1990* por parte da revista estadounidense *Video Games & Computer Entertainment*. Foi o primeiro xogo da serie *Populous*, precedendo a *Populous II* e *Populous: The Beginning*.
En *Populous*, o xogador asume o rol dunha deidade e debe dirixir o seu pobo con intervencións divinas co obxectivo de destruír os fieis doutros deuses. Existen dous tipos de accións que o xogador pode levar a cabo: a construción de edificios e o recrutamento de xente, elementos moi similares a outros videoxogos de estratexia en tempo real modernos; e intervencións divinas, principalmente desastres que se poden lanzar contra os inimigos e modificacións do terreo en favor dos seus fieis. Unha vez se destrúe a civilización contraria no primeiro mundo, o xogador pode continuar con 500 "novos" mundos a conquistar, ou xogar mundos xerados aleatoriamente.

O xogo non só foi o primeiro no seu xénero, senón que tamén foi un dos primeiros xogos en non seguir unha historia linear, deixando que o xogador axeitara a súa aventura a medida que progresaba. e en ter un modo multixogador que permitía botar partidas entre xogadores utilizando distintos sistemas (un xogador en Amiga podía xogar polo método de conexión paralela cun xogador con PC Engine ou DOS).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Populous* en MobyGames.
Ametista impostora

A **ametista impostora** (***Laccaria amethystina***), é un pequeno cogomelo comestíbel e de cor brillante que medra en bosques caducifolios e de coníferas. A súa cor ametista (violeta) vaise perdendo coa idade e o desgaste, o que o fai difícil de identificar, de aí o nome de *impostora*. O nome común compártase coa especie relacionada *Laccaria laccata*. Atópase nas zonas temperadas do hemisferio norte, mais tamén atopáronse nalgunhas zonas tropicais de América Central e do Sur. Recentemente a outras especies do xénero déuselle tamén o nome de impostoras. Aparece en Galiza.

## Descrición 
O chapeu mide 1&ndash;6&nbsp;cm de diámetro, e é inicialmente convexo, tornándose despois aachatado, e normalmente cunha depresión central (embigo). Cando Cando aínda é novo e húmido ten unha cor lila púrpura intensa, que se desvanece coa disecación. Ás veces é algo casposo no centro, e ten estrías pálidas no beirado. miniatura|150px|left|Imaxe electromicroscópica das esporas de *Laccaria amethystina* O pé ou esteo ten a mesma cor ca o chapeu, e ten fibrilas abrancazadas na base, que se fan fariñentas na parte superior. As pescudas mostraron que *L. amethystina* é un fungo-amonio, unha clasificación ecolóxica que se refire aos organismos que medran en solos onde hai moito amoníaco, ou outra forma de nitróxeno; a especie do mesmo xénero *Laccaria bicolor* tamén é un fungo-amonio.

## Comestibilidade 
Coma outros membros do xénero *Laccaria*, esta especie é comestíbel, aínda que xeralmente non se procura para alimentación. Aínda que non é inherentemente tóxico, en solos que están contaminadas con arsénico, pode bioacumular unha elevada concentración de devandito elemento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  (Arquivado en: Archive.org.)
*  Field Museum of Natural History. Consultado o 12-12-2010.
### Ligazóns externas 
* Index Fungorum
Alexander Mackendrick

**Alexander Mackendrick**, nado en Boston (Massachusetts) o 8 de setembro de 1812 e finado nos Ánxeles (California) o 22 de decembro de 1993 foi un director de cinema escocés.

## Traxectoria 
Foi o único fillo de Francis e Martha Mackendrick, que emigraran aos Estados Unidos desde Glasgow o ano anterior ao seu nacemento. O seu pai era construtor de barcos e enxeñeiro civil. Cando Mackendrick cumpriu seis anos o seu pai morreu vítima da gripe. A súa nai, necesitada de cartos, decidiu facerse deseñadora de roupa. Para iso tivo que deixar o seu fillo co avó, que o levou de volta a Escocia con sete anos. Mackendrick nunca volveu saber nada da súa nai.

Mackendrick tivo unha infancia triste e solitaria. Asistiu a Hillhead High School de 1919 a 1926 e logo pasou tres anos na Glasgow School of Art. A principios da década de 1930 mudouse a Londres para traballar como director de arte para a firma de publicidade de J. Walter Thompson. Entre 1936 e 1938 escribiu cinco anuncios para o cinema. En 1937 Mackendrick escribiu o seu primeiro guión, *Midnight Menace*, co seu curmán e amigo Roger MacDougall.

No comezo da segunda guerra mundial traballou no Ministerio de Información realizando filmes de propaganda. En 1942 foi a Alxer e Italia coa Psychological Warfare Division. Alí rodou noticiarios e documentais. Trala guerra Mackendrick e MacDougall crearon Merlin Productions, coa que producían documentais, pero resultou un malo investimento e en 1946 entrou na Ealing Studios onde traballou nove anos e dirixiu tres célebres filmes, *Whisky Galore!* (1949), *The Man in the White Suit* (1951) e *The Ladykillers* (1955).

En 1955 abandonou o Reino Unido para ir a Hollywood. O resto da súa vida profesional pasouna entre Londres e Os Ánxeles. En 1957 dirixiu o filme *Chantaxe en Broadway*, que foi un éxito de crítica e protagonizaron Tony Curtis e Burt Lancaster. Tras ser despedido da rodaxe de *The Devil’s Disciple* en 1959 quedou desolado e pasou a dirixir varios anuncios para a televisión. Tamén realizou unha serie de filmes durante a década de 1960.

En 1969 volveu aos Estados Unidos cando foi nomeado decano da escola de cinema do California Institute of the Arts. Deixou o cargo en 1978 para converterse en profesor da escola. Continuou na escala ata que morreu vítima dunha pneumonía en 1993.

## Filmografía 
### Director 
* *Whisky Galore!* (1949)
* *The Man in the White Suit* (1951)
* *Mandy* (1952)
* *The Maggie* (1954)
* *The Ladykillers* (1955)
* *Chantaxe en Broadway* (1957)
* *Sammy Going South* (1963)
* *Vento nas velas* (1965)
* ''Don't Make Waves* (1967)

### Guionista 
* *Midnight Menace* (1937)
* *Saraband for Dead Lovers* (1948)
* *Dance Hall'' (1950)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Retrospectiva sobre Mackendrick en Harvard Film Archive
Proteína globular

[miniatura|300px|Estrutura tridimensional da [hemoglobina, unha proteína globular tetrámera.]] 
As **proteínas globulares** ou **esferoproteínas** son proteínas que se pregan adoptando unha forma máis ou menos esférica, o que lles dá unha estrutura complexa, e poden formar disolucións coloidais en auga. Constitúen un dos grandes tipos estruturais de proteínas, xunto coas proteínas fibrosas, que son practicamente insolubles.

Non se deben confundir coas globinas, que son tamén proteínas globulares, pero dun tipo determinado, que teñen un pregamento de globina. As globulinas son outras proteínas de nome parecido, tamén globulares, dun tipo determinado, entre as que salientan as globulinas do plasma sanguíneo.

## Estrutura globular e solubilidade 
O termo proteína globular é bastante antigo (data probablemente do século XIX) e converteuse nun termo un tanto arcaico dado os miles de proteínas coñecidas e a existencia dun vocabulario descritivo de motivos estruturais máis específico e descritivo. Pero segue usándose como un termo para facer descricións xerais. A natureza globular destas proteínas pode determinarse con técnicas relativamente sinxelas como ultracentrifugación ou por técnicas de dispersión dinámica da luz.

A súa forma esférica está inducida pola súa estrutura terciaria. Os grupos apolares (hidrofóbicos) agrúpanse no interior da molécula, mentres que os polares (hidrofílicos) dispóñense cara ao exterior, permitindo que se establezan atraccións dipolo-dipolo co disolvente, o que explica a solubilidade da molécula.

## Funcións 
As proteínas globulares adoitan estar solubles no citosol ou nos líquidos fisiolóxicos ou formar parte de membranas, pero algunhas proteínas globulares poden formar estruturas filamentosas na célula; por exemplo, as tubulinas alfa e beta son proteínas globulares, pero ensámblanse orixinando un microtúbulo, que ten unha forma filamentosa e unha función estrutural.

A diferenza das proteínas fibrosas que só desempeñan funcións estruturais, as proteínas globulares tamén poden actuar como: 
* Encimas, que catalizan reaccións químicas metabólicas con gran especificidade. 
* Mensaxeiros, que transmiten mensaxes para regular os procesos biolóxicos, como fan as hormonas proteicas. 
* Transportadores doutras moléculas a través da membrana plasmática ou en disolución.
* Almacenamento de aminoácidos. 
* Funcións reguladoras. Diversos factores proteicos regulan diversos procesos celulares.

## Exemplos 
Entre as proteínas globulares máis coñecidas temos a hemoglobina, un membro da familia das globulinas. Outras proteínas globulares son as inmunoglobulinas (IgA, IgD, IgE, IgG e IgM), e as alfa e beta globulinas. Os encimas son tipicamente globulares, igual que as proteínas implicadas na transdución de sinais na célula.

## Notas
Banco de La Coruña

O **Banco de La Coruña**, foi un banco galego con sede na cidade da Coruña, activo entre 1859 e 1970.

## Historia e características
Fundado ao amparo da Lei de Bancos de 28 de xaneiro de 1856, autorizado por Real Decreto de 25 de novembro de 1857 (publicado o 9 de xaneiro de 1858), abriu as súas portas o 1 de xullo de 1859.

Foi fundado como banco emisor por 25 anos, cun capital social de catro millóns de reais de billón. Naceu por iniciativa dun grupo de comerciantes e empresarios coruñeses, que promoveron a creación dun banco propio que salvagardase a autonomía local fronte ao establecemento dunha sucursal do Banco de España que puidese supor un obstáculo ao desenvolvemento do comercio da Coruña.

O 15 de novembro de 1875, desapareceu como tal por mor do Decreto Echegaray de 1874 que establecía o monopolio da emisión de billetes no Banco de España. Posteriormente unha gran parte dos accionistas crearon El Crédito Gallego. De novo, volveu aparecer coa denominación anterior o 8 de decembro de 1917 cun capital de 5&nbsp;000&nbsp;000 de pesetas. En 1934 era o 34º banco español. En 1970 absorbeuno o Banco de Bilbao.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
*
*

### Ligazóns externas
*
Lois Tobío

O nome de **Lois Tobío** pode referirse a:

***Lois Tobío Martínez**, mestre galego;
***Lois Tobío Campos**, mestre galego, sobriño do anterior (1861-1943);
***Lois Tobío Fernández**, diplomático e escritor galego, fillo deste último (1906-2003).
There's Something About Mary

'''''There's Something About Mary''''' é un filme estadounidense dirixido polos Irmáns Farrelly, Bobby e Peter. Está protagonizado por Cameron Diaz, Matt Dillon e Ben Stiller.

## Sinopse 
Ted Strohehmann viviu angustiado durante 14 anos da súa vida. A razón da súa desgraza no é outra que Mary Jensen, a rapaz que todos desexan e coa que por fin consegue ter unha cita na festa de graduación. Mais un desafortunado accidente coa cremalleira dos pantalóns desfai os seus plans.

## Personaxes 
* Cameron Diaz como Mary Jensen/Matthews
* Ben Stiller como Ted Stroehmann
* Matt Dillon como Pat Healy
* Chris Elliott como Dom “Woogie” Woganowski
* Lee Evans como Tucker / Norm Phipps
* Lin Shaye como Magda
* Jeffrey Tambor como Sully
* Markie Post como Sheila Jensen
* Keith David como Charlie
* W. Earl Brown como Warren Jensen
* Sarah Silverman como Brenda
* Khandi Alexander como Joanie
* Willie Garson como Dr. Zit Face / High School Pal Bob
* Brett Favre como El mesmo
* Richard Tyson como Detective Krevoy
* Rob Moran como Detective Stabler
* Jonathan Richman como Narrador cantante
* Harland Williams como Hitchhiker
* Richard Jenkins como Psiquiatra

## Galardóns e nomeamentos 
* 1998: Globos de Ouro: Nomeado a mellor filme - Comedia ou musical, e actriz (Cameron Diaz).
* 1998: Círculo de Críticos de Nova York: Mellor actriz (Cameron Diaz).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
El Iris del Bello Sexo

***El Iris del Bello Sexo*** foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1841.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de literatura y costumbres*, apareceu o 2 de maio de 1841. De dezaseis páxinas, o seu editor e responsable era José Núñez Castaño. Figuraban como redactoras Enarda, Galatea, Isabel R., Clorinda, Carmen e outros escritores como José María Posada, Jacinto R. López e os irmáns Alberto e Antonio Camino. Pérez Costanti identifica a Enarda e Galatea con A. Camino, se ben xa no número 2 Galatea abandonaba a publicación por temor a que se descubrise a súa identidade. No aspecto literario mófase dos románticos santiagueses "con sus guedejas colgando a lo ruso ó a lo bárbaro". Cesou a súa publicación co número 9, en xuño de 1841, cambiando o título por *El Iris de Galicia*, continuando coa numeración anterior até agosto dese ano, cando se anunciou a súa desaparición definitiva, substituído por *Revista de Galicia*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Jesús Folgar Calvo

**Jesús Folgar Calvo**, nado o 8 de decembro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 17 de xullo de 1980, foi un mestre e xornalista galego.

## Traxectoria 
Afiliado ao PSOE, foi vicesecretario da Federación de entidades socialistas agrarias y marineras da Comarca de Compostela e dirixiu o semanario *Trabajo* en xullo de 1931. Foi mestre no Carballal dende 1931. No franquismo continuou como mestre do Carballal. Finou en Santiago de Compostela con 76 anos. 

## Vida persoal 
Casou con Pilar López Pose en 1930, e foi pai de Joaquín e Carlos Folgar López.

## Notas
Gatón do Bierzo

**Gatón do Bierzo**, *floruit* 853 e finado despois de 878, tenente no Bierzo e en Astorga, probablemente fillo do rei Ramiro I, foi un magnate que xogou un papel primordial tanto na reconquista militar das terras de Galicia, León e Zamora, como na súa repoboación.

## Ascendencia 
A liña xenealóxica máis aceptada baséase na obra Al-Bayan Al-Mughrib escrita por Ibn Idhari quen o sitúa como irmán do rei Ordoño I e, polo tanto, fillo de Ramiro I. Outros autores, non obstante, o supoñen irmán de Nuña, polo tanto, cuñado de Ordoño.

## Protagonista na reconquista e repoboación 
A invasión musulmá sumiu o Bierzo nunha grave crise demográfica e económica, ata que cara ao 850, Ordoño I, tendo en conta o prestixio do conde Gatón, encargoulle a reconquista e repoboación da bisbarra, empresa á que se suman, seguíndoo, casteláns, asturianos e mozárabes.

Partindo do noroeste do Bierzo (a tradición e a lenda faille partir de Paraxis no concello berciano de Valboa), emprendeu diversas expedicións militares co obxectivo de controlar os territorios bercianos, así como León e Zamora, conseguindo afianzar o dominio sobre o primeiro deles e en gran parte dos segundos.

O seu papel na repoboación destes territorios foi moi importante, asumindo o protagonismo desta tarefa, repoboando, nesa época, gran parte de León e Zamora con xentes procedentes do Bierzo. No ano 854 encárgaselle a repoboación de Astorga Así se testemuña nun documento do ano 878 que nomea o conde Gatón á fronte do *populus de Bergido cum illorum comite Gaton exierunt pro Astorica populare*.

En 854 Ordoño I enviou tropas para socorrer os toledanos que se sublevaran contra Al-Hakam os que, temendo as represalias do emir, solicitaron apoio. O rei enviou unha mesnada liderada polo conde Gatón que foi derrotada despois de caer nunha emboscada, morrendo, segundo as crónicas árabes, uns oito mil cristiáns.

Posteriormente, durante ese século, repoboáronse baixo o seu mando, numerosas vilas e aldeas que ao ser ocupadas por grupos procedentes do Bierzo, conservaron nas súas toponimias o lugar de orixe.

Na bisbarra de La Cepeda encóntrase a viña de Villagatón, que como o seu nome indica aloxou o Pazo do Conde Gatón. Non se conserva devandito edificio, pero si aínda a rúa que o albergou, hoxe chamada Rúa do Pazo.

## Matrimonio e descendencia 
Casou con Exilona (tamén chamada Exilo), nacendo catro fillos deste matrimonio :

* Sarracino Gatoniz.
* Bermudo Gatoniz.
* Hermesinda Gatoniz casada con Hermenexildo Guterrez, magnate galego, *dux* de Galicia, conquistador de Coímbra, e mordomo maior do rei Afonso III de Asturias. Deste matrimonio naceron: Elvira Menéndez, esposa de Ordoño I de Galicia, e Goterre Méndez, conde do Miño e pai de San Rosendo.
* Sabarico II, bispo de Mondoñedo dende 907 ata 925-926.
* Patruina Gatoniz (morta despois de xuño de 927).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Air China

**Air China Limited** (chinés simplificado: 中国国际航空公司; chinés tradicional: 中國國際航空公司; coloquialmente coñecida como 国航/國航) é a aeroliña nacional da República Popular da China. Ten a súa sede no distrito Shunyi, en Pequín. A súa base de operacións atópase no Aeroporto Internacional de Pequín-Capital. A aeroliña é membro da alianza Star Alliance.

## Frota 
### Actual
En decembro de 2020 a frota de Air China estaba formada polos seguintes avións:

## Notas
El Eco (Mondoñedo)

***El Eco*** foi un semanario editado en Mondoñedo entre 1885 e 1886.
## Historia e características 
Subtitulado *Periódico verdaderamente católico*, apareceu o 25 de xuño de 1885. Foi continuación de *El Eco Mindoniense*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Feliciano Sanjurjo Silva

**Feliciano Sanjurjo Silva** foi un avogado e xornalista galego

## Traxectoria 
Foi presidente da carlista Junta católico-monárquica de Lorenzana y Alfoz (1870). Fundador e propietario de *El Eco Mindoniense*, colaborou en *Las Riberas del Eo*. Marchou a Arxentina en 1883. Retornou nos anos noventa. Foi xerente de Electricista Mindoniense.

## Notas
Xenofonte de Éfeso

**Xenofonte de Éfeso** (Ξενοφῶν, *fl.* século II ? - século III?) foi un escritor grego.
## Traxectoria
A súa novela *Habrócomes e Antía* ou *Efesíaca* (*Ἐφεσιακά*) serviu como inspiración da traxedia shakesperiana de *Romeu e Xulieta*.
A miúdo confúndese a Xenofonte de Éfeso co Xenofonte que foi militar ateniense.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Textos gregos no sitio da Bibliotheca Augustana (Augsburgo).
* *Efesíaca* ou *Habrócomes e Antía*.
** Texto latino en *PDF*.
*** Texto grego con índice electrónico no Proxecto Perseus; ed. de 1858 de Rudolf Hercher (1821 - 1878). Empregando o rótulo acivo "*load*", que se atopa na parte dereita, obtense axuda en inglés co vocabulario grego do texto.
*** Texto grego no sitio da Bibliotheca Augustana.
### Outros artigos
* Caritón de Afrodisias: *Aventuras de Quéreas e Calírroe*.
* Aquiles Tacio: *Aventuras de Leucipa e Clitofonte*.
* Heliodoro: *Etiópicas* ou *Teáxenes e Cariclea*.
* Longo: *Dafnis e Cloe*.
Lois Tobío Campos

**Lois Tobío Campos**, nado en Lamiño (Brión) en 1861 e finado en Santiago de Compostela o 7 de abril de 1943, foi un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
[miniatura|175px|Carta de [Rosalía de Castro|Rosalía Castro de Murguía a Luis Tobío, 1883.]]
Era fillo de Ramón Tobío Martínez, labrego acomodado, e de Xoana Campos. Ramón Tobío era fillo de María Xosefa Martínez Vioxo, irmá do pai de Rosalía de Castro, coa que Lois Tobío pasou parte da súa infancia en Ortoño. Comezou a estudar co seu tío, Lois Tobío Martínez, mestre en Brión. Fixo Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, titulándose en 1881. Estivo como interino en Ribeira e no Colexio de San Agustín de Vilagarcía de Arousa, incorporado ao Instituto de Segundo Ensino de Pontevedra.

En Vilagarcía comezou a publicar artigos e poesía na prensa local, ao tempo que sacaba o título de Bacharelato por libre, que acadou en 1885. Comezou os estudos de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, sen chegar a rematar a carreira. En 1892 acadou a praza de Mestre na Escola de San Francisco de Viveiro, e ao ano seguinte marchou a Madrid para seguir os cursos da Escola Superior do Maxisterio e poder optar a un posto como docente nas Escolas Normais. A través de profesores como Bartolomé Cossio coñeceu a Institución Libre de Enseñanza, onde coincidiu con Francisco Giner de los Ríos.

De regreso a Viveiro participou na vida cultural da vila, con publicacións e conferencias co gallo do Centenario da publicación de *Don Quijote* ou polo aniversario do nacemento de Nicomedes Pastor Díaz. Amais de ocupar o seu posto na escola pública, deu clase nun centro privado. En 1915 pasou a dar clase na Escola Graduada anexa á Escola Normal de Santiago.

Foi nomeado académico correspondente da Real Academia Galega, e publicou diversos artigos no seu *Boletín*. Era tamén membro da Sociedade Astronómica de Barcelona. En 1898 recibiu a Cruz de Isabel a Católica.

## Obra 
* *Ecos y esbozos* (1912). Poesía bilingüe.
* *Rosiñas da Terra* (1917). Poesía.
* *Rimas galicianas* (1935). Poesía bilingüe.

* *Colección de cantigas da Mahía* (1985).

## Vida persoal 
Casou en 1905 con Mélida Fernández González, da familia fidalga dos Pardo-Vaamonde. Foi pai de Lois Tobío Fernández e María Tobío.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Beyond: Two Souls

***Beyond: Two Souls*** é un videoxogo de drama interactivo e acción  desenvolvido por Quantic Dream exclusivamente para PlayStation 3, PlayStation 4 e Microsoft Windows. Foi lanzado o 8 de outubro de 2013 en Norte América, o 9 de outubro de 2013 en Australia, o 11 de outubro de 2013 en Europa e o 17 de outubro de 2013 no Xapón.

A historia do xogo está protagonizada por Jodie Holmes, un dos dous personaxes xogables. O outro é un espírito chamado Aiden: unha alma ligada con Jodie dende o seu nacemento. Jodie é interpretada polo actor Elliot Page, que presta a súa voz e intepretación mediante a captura de movementos. Willem Dafoe coprotagoniza a historia interpretando a Nathan Dawkins, un investigador do Departamento de Actividades Paranormais, así como a figura paterna de Jodie.

*Beyond: Two Souls* foi presentado no Festival de Cine de Tribeca. Recibiu valoracións maioritariamente positivas por parte da crítica. As vendas do xogo chegaron a máis dun millón de copias a finais de 2013.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Cyril Vasiľ

**Cyril Vasiľ**, nado en Košice (Eslovaquia) o 10 de abril de 1965, é un arcebispo grecocatólico eslovaco e teólogo xesuíta.
## Traxectoria 
Cyril Vasiľ naceu en Košice. Entre 1982 e 1987 estudou na Facultade de Teoloxía dos Santos Cirilo e Metodio, en Eslovaquia.

O 14 de xuño de 1987 foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Prešov, entón sé vacante, polo bispo de Križevci Slavomir Miklovš. O 15 de outubro de 1990 profesou como membro da Compañía de Xesús.

O 7 de maio de 2009 foi nomeado secretario da Congregación para as Igrexas Orientais e arcebispo titular de *Ptolemais in Libya*. Recibiu a consagración episcopal o 14 de xuño de mans do mesmo Miklovš, xa emérito, sendo os co-consagradores principais o arcebispo metropolitano de Prešov Ján Babjak e o bispo de Košice Milan Chautur. O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco confirmouno como secretario da Congregación para as Igrexas Orientais.

## Obra 
* 
* 
* 
### Obras colectivas 
* 
## Notas
Slavomir Miklovš

**Slavomir Miklovš**, nado o 16 de maio de 1934 en Đurđevo (hoxe Serbia) e finado o 21 de xullo de 2011 en Novi Sad, foi un eclesiástico da Igrexa católica bizantina en Croacia, Serbia e Montenegro, bispo de Križevci entre 1983 e 2009.

## Traxectoria 
Slavomir Miklovš naceu en Đurđevo o 16 de maio de 1934, o oitavo fillo dunha familia de orixe rutena formada por Simeon e Verona (de apelido de solteira Gnip). Estudou a secundaria en Rijeka e Pazin, e posteriormente Teoloxía na Universidade de Zagreb.

O 25 de maio de 2009 o papa Bieito XVI aceptou a renuncia por idade de Miklovš. Xa retirado, o 14 de xuño consagrou bispo a Cyril Vasiľ na basílica de Santa María a Maior de Roma.

Finou o 21 de xullo de 2011 en Novi Sad.

## Premios e distincións 
O 21 de agosto de 2007 o presidente ucraíno Viktor Yushchenko condecorou a Miklovš coa Orde ao Mérito, terceira clase, por *«contribuír de xeito significativo ao fornecemento da autoridade de Ucraína no mundo, a divulgación dos logros históricos e contemporáneos, e con motivo do décimo sexto aniversario da independencia de Ucraína»*.

## Notas
Iglú

[miniatura|dereita|Iglú en [Kinngait, no sur da Illa de Baffin no Canadá.]]
Un **iglú** (do inuktitut *iglu* / ᐃᒡᓗ, ‘casa ou edificio (de calquera material)’, plural: *igluit*) é unha vivenda circular con forma de cúpula. Está construído con bloques de xeo, e é típico de zonas como a Antártida, o norte do Canadá ou Alasca. Son utilizados polos esquimós como abrigo temporal na época invernal.

## Notas 
## Véxase tamén
Hummus

:*Este artigo trata sobre gastronomía, para a substancia orgánica véxase: **humus**.*

O **hummus** (en ; en ; en ) é unha pasta feita de garavanzos esmagados con zume de limón, unha crema denominada tahina (pasta de sementes de sésamo) e aceite de oliva, que segundo a variante local pode levar ademais outros ingredientes como allos, pemento (xeralmente deitado ao servirse) etc. É un prato moi popular en todo o Oriente Medio, incluídos Israel, Líbano, Palestina, Turquía, Grecia, Siria, Armenia e Chipre, aínda que o *hummus* que se consome en Grecia é bastante distinto do que se atopa no mundo árabe e en Israel.
O *hummus* seica teña a orixe no Antigo Exipto, e a súa preparación era moi diferente á actual, servida en porcións pequenas sobre unha peza de pan.

## Etimoloxía 
thumb|*Hummus* con aceite e zume de limón.
En árabe, *hummus* significa simplemente "garavanzo". O prato descrito por regra xeral é realmente denominado na súa forma máis completa como *Hummus bi tahina*, que en árabe é representado como حُمُّص بطحينة (*ḥummuṣ bi ṭaḥīna*) i.e. garavanzos e pasta de sésamo, ou *musabbaha*.

## Preparación 
A receita básica é unha mestura de garavanzos cocidos con tahína, allo e zume de limón en proporción variábel, aínda que unha base habitual é: 500 g de garavanzos, unha ou dúas culleradas sopeiras de tahína, dúas ou tres culleradas sopeiras de aceite de oliva, un dente de allo e o zume de medio limón. Esmágase todo formando unha pasta de certa consistencia, á que se lle engade sal e especias como comiño, coandro ou carvea se se desexar. No momento de servir (frío ou morno), engdese pemento doce. En ocasións, previamente frótanse os garavanzos cocidos dentro da súa auga de cocción para que se desprenda a codia, que se tira. O *hummus* fica logo máis fino.

A fina textura deste puré fai que os cociñeiros de todo o mundo ofrezan diversas variantes dependendo dos costumes e a sinxeleza. É unha preparación que se serve habitualmente nun prato e fría, acompañada de porcións de pan de pita que se emprega como elemento para mollar, ou de verduras e hortalizas frescas. Algunhas versións máis modernas empregan en lugar de pan pita unhas tortillas chip. A versión crudivexetariana simplemente substitúe os garavanzos cocidos por garavanzos xermolados. É frecuente servir este prato coma un almorzo. É un prato moi emprgeado nas cociñas vexetarianas, veganas e crudivexetarianas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Receita caseira de *hummus*
* Receita de *hummus* caseiro
Cráter Galilaei

**Galilaei** é un cráter de impacto lunar situado ao oeste do *Oceanus Procellarum*. A certa distancia cara ao sueste está o cráter Reiner, mentres que ao sur-suroeste está o Cavalerius. Ao nordeste do cráter hai unha rima sinuosa (depresión con forma de canal) chamada Rima Galilaei. Cara ao sueste atópase a infrecuente formación Reiner Gama, unha sucesión de remuíños de material claro disposto radialmente. Ten un diámetro de 15,5&nbsp;km e unha profundidade de 1,4&nbsp;km.

Galilaei é un cráter bastante ordinario, co seu bordo ben definido e cun albedo máis intenso que o dos mares circundantes. As súas paredes interiores descenden até un anel de material fragmentario no bordo exterior da superficie interior. Hai unha pequena elevación preto do centro.

A uns 40&nbsp;km ao sur está o lugar de aluaxe da sonda robótica Luna 9, o primeiro vehículo da súa clase en realizar un descenso controlado na superficie lunar.

A pesar de que Galileo Galilei foi o primeiro en publicar observacións astronómicas da Lúa realizadas con telescopio, o único accidente lunar bautizado no seu honor foi esta humilde formación.

Inicialmente, o nome de Galilaeus deullo Giovanni Battista Riccioli, un xesuíta italiano que realizou un dos primeiros mapas detallados da Lúa en 1651, a unha formación grande e brillante con intenso albedo situada preto do cráter, e que agora é coñecida como Reiner Gama. O nome foi transferido ao cráter da súa actual localización por Johann Heinrich Mädler no seu influente Mappa Selenographica, publicado en colaboración con Wilhelm Beer en catro partes entre 1834 e 1836. O motivo de Mädler para este cambio foi que o seu mapa non incluía nomes de formacións de albedo intenso, forzándoo a cambiar o nome de Galileo para ese insignificante cráter ao seu carón.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Casino Sociedade Deportiva Arzúa

dereita|miniatura|Once inicial do CSD Arzúa fronte á UD Paiosaco, 2023.

O **Casino S.D. Arzúa** é un equipo de fútbol&nbsp;galego&nbsp;de Arzúa. Compite na Preferente Galicia e o seu terreo de xogo é o Campo Municipal do Viso.

## Historia 
Tras varias tempadas en Preferente, na 2018/2019 o equipo logrou un histórico ascenso á Terceira División tras vencer por 1-4 á Agrupación Estudiantil en Loimil.

## Datos do club
### Historial na liga
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web oficial CSD Arzúa
*Tenda oficial CSD Arzúa
*Conta de Facebook oficial
*Conta de Twitter oficial
*Datos do club na Federación Galega de Fútbol

## Notas
Kazán

**Kazán** (en , *Kazan*; en , *Qazan*) é a capital e cidade máis poboada da República de Tatarstán, na Federación Rusa. A cidade atópase á beira do río Volga, na converxencia co río Kazanka, e ten unha poboación de 1&nbsp;143&nbsp;546 (segundo o censo preliminar de 2010), o que a converte na oitava cidade máis poboada de Rusia, cunha área metropolitana de 1,57 millóns.

A cidade foi fundada polos búlgaros do Volga en 1005 como un forte fronteirizo no norte. En 1438, foi capturada polas Hordas de Ouro e creouse o Khanato tártaro de Kazán. Unha serie de guerras co principado de Moscova levou finalmente á toma de Kazán polas tropas de Iván o Terrible en 1552, seguido da destrución de gran parte da cidade e a reubicación dos tártaros nas beiras pantanosas do lago Kaban. Kazán sufriu numerosos incendios graves e despois dun deles, en 1579, descubríuse a icona de *Nosa Señora de Kazán*.

Kazán é un dos principais centros económicos, políticos, científicos, educativos, culturais e deportivos do país. O «Complexo histórico e arquitectónico do Kremlin de Kazán» está incluído pola UNESCO dentro do Patrimonio da Humanidade. A cidade desfruta dunha multietnicidade famosa pola convivencia entre musulmáns e cristiáns, que é tamén recoñecida pola UNESCO, o que se reflicte nunha variada riqueza arquitectónica propia de cada confesión, como a mesquita Qul Sharif, unha das mesquitas meirandes de Europa. Dende abril de 2009, leva legalmente o título de "Terceira Capital de Rusia".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Kazán Arena - Estadio de fútbol en Kazán, onde tiveron lugar encontros do Mundial de Rusia 2018.

### Ligazóns externas 
* Páxina web de Kazán