Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004

[miniatura|150px|[Michael Schumacher foi o campión do mundo con Ferrari.]]
[miniatura|150px|[Rubens Barrichello rematou segundo con Ferrari.]]
[miniatura|150px|[Jenson Button impresionou no seu primeiro ano como líder do equipo BAR rematando terceiro.]]
O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2004** é o campionato anual número 55 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 18 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 7 de marzo, e rematou o 24 de outubro.

A tempada estivo dominada por Michael Schumacher e a Scuderia Ferrari Marlboro. Tamén foi notable o éxito de BAR e Renault, así como o baixo rendemento de Williams e McLaren.

Foi a quinta e sexta tempada consecutiva, que Ferrari gañou o título de construtores e pilotos, respectivamente. Michael Schumacher dominou desde o comezo do ano ao acadar unha marca de 12 carreiras gañadas nas primeiras 13, conseguindo unha marca de 13 carreiras nunha tempada, superando a súa anterior marca de 11, establecida en , e tamén facilmente alcanzou o sétimo e o seu último campionato de pilotos. Rubens Barrichello quedou nun sólido segundo lugar, gañando dous das catro últimas carreiras. Jenson Button, a pesar de non gañar ningún Gran Premio, terminou en terceiro lugar, conseguindo dez podios e unha *pole position*. Xunto con seu compañeiro de equipo o xaponés Takuma Sato, BAR impresionou por terminar segundo detrás de Ferrari.

Catro dos dez equipos eran filiais de grandes empresas de automóbiles (Ferrari, Renault, Jaguar e Toyota) e unha era unha división dunha compañía de tabaco (BAR). Williams e McLaren, os dous equipos de propiedade privada, tiñan acordos con empresas de automóbiles máis importantes para a produción de motores, BMW e Mercedes-Benz, respectivamente, e Honda producía os motores de BAR. Os últimos tres equipos, Jordan, Sauber e Minardi, tamén de propiedade privada, tiñan un patrocinio menor, e polo tanto tendían a terminar na parte traseira da grella. Sauber era de propiedade privada, pero recibía os motores Ferrari baixo o nome de Petronas, e tamén recibiu o patrocinio de Petronas.

Esta tempada o equipo Minardi logrou os seus primeiros puntos desde a tempada de , onde Zsolt Baumgartner terminou nunha afortunada oitava praza no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004.

O Gran Premio do Canadá de 2004 foi unha carreira moi espectacular. En primeiro lugar, Timo Glock substituía a Giorgio Pantano nesta carreira, debido a circunstancias persoais de Pantano. Entón, Williams e Toyota foron excluídos da carreira debido a unha irregularidade nos condutos dos freos. Iso significou que o equipo Jordan foi o principal beneficiario das descualificacións, con Nick Heidfeld e Timo Glock puntuando. Sobre todo, Timo Glock que anotou dous puntos no seu debut na F1. Logo xusto antes do Gran Premio da China de 2004, Giorgio Pantano foi destituído polo equipo Jordan e Timo Glock substituíuno nas últimas 3 carreiras.

Ralf Schumacher tivo unha tempada difícil. Sufriu un violento accidente durante o Gran Premio dos Estados Unidos de 2004 e estivo fóra de acción por 6 carreiras. Marc Gené e Antonio Pizzonia substituírono durante a súa ausencia.

A relación de Jarno Trulli co equipo Renault volveuse agre logo da súa primeira vitoria no Gran Premio de Mónaco de 2004. Non terminou a tempada e deixou ao equipo despois do Gran Premio de Italia de 2004, esa carreira tamén foi a última de Pantano no equipo Jordan. O ex campión do mundo Jacques Villeneuve substituíu a Jarno Trulli nas 3 últimas carreiras. Trulli perdeu o Gran Premio da China de 2004, pero regresou no Gran Premio do Xapón de 2004 e no Gran Premio do Brasil de 2004 co equipo Toyota. Iso significou que o Gran Premio do Xapón de 2004 fose a primeira carreira de Jarno Trulli co novo equipo.

A serie de malos resultados de Cristiano da Matta durante a tempada levou á súa substitución polo piloto de probas Ricardo Zonta a partir de Hungría, excepto no Gran Premio do Xapón de 2004. Da Matta non volveu a competir de novo con Toyota e en 2005 regresou as carreiras de Champ Car legando que a F1 non era o suficientemente competitiva.

Esta foi a última tempada de Olivier Panis, decidiu retirarse logo do Gran Premio do Xapón de 2004. Pero quedou co equipo Toyota como piloto de probas.

Tamén foi a última tempada do equipo Jaguar e o fabricante do motor Ford na F1, xa que anunciou que se retiraría da Fórmula Un ao final da tempada.

Esta tempada todos os equipos anotaron polo menos un punto no Campionato do Mundo.

A partir da tempada , a todos os equipos que non terminaban entre os catro primeiros do Campionato Mundial de construtores do ano anterior permitíaselles correr cun terceiro coche nos adestramentos libres do venres antes dun Gran Premio para propósitos de proba. Outros equipos tiñan pilotos de probas, a pesar de que non se lles permitia competir nos adestramentos do venres. Sauber decidiu non presentar ao seu terceiro piloto na práctica debido aos gastos adicionais.

## Pilotos e construtores 
Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2004.

† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.

### Cambios de pilotos 
A tempada  ofreceu varios cambios de pilotos na aliñación antes da tempada, e máis cambios durante a propia tempada. Tres equipos (Minardi, Jordan e Sauber) comezaron o ano  con pilotos completamente novos.

En BAR, tras a saída do equipo de Jacques Villeneuve antes do Gran Premio do Xapón de 2003, o expiloto de probas Takuma Sato ocupou de forma permanente o segundo asento xunto a Jenson Button, logo de ser piloto de probas temporalmente durante o ano , Anthony Davidson converteuse no piloto de probas permanente, substituíndo a Takuma Sato.

En Minardi, Nicolas Kiesa non puido manter o seu asento e Jos Verstappen deixou o equipo por problemas de patrocinio, e Gianmaria Bruni que realizara unha cantidade limitada de probas en , asinou como piloto titular. Zsolt Baumgartner foi confirmado como segundo piloto titular despois de que o goberno húngaro o patrocinara. Completando a aliñación completamente nova Bas Leinders e Tiago Monteiro asinaron como pilotos de probas para o ano 2004.

Heinz-Harald Frentzen e Sauber separáronse de mutuo acordo a finais de 2003, Frentzen abandonou a F1 e uniuse a outros ex-pilotos de F1 Mika Häkkinen e Jean Alesi no DTM. Nick Heidfeld tamén foi despedido por Sauber e parecía non ter ningún coche para o ano 2004. Con todo, varios exitosos test de proba, levarono a un asento en Jordan. Fisichella deixou Jordan logo de 2003 asinando un posto en Sauber. Isto significaba que Heidfeld e Fisichella efectivamente intercambiaron asentos. O outro novo piloto de Sauber foi Felipe Massa, que saíu do seu posto de pilot de probas en Ferrari e volveu ao equipo no que correra en . Como Sauber usaba motores Ferrari en 2003, Massa trouxo un considerable coñecemento dos compoñentes de Ferrari con el.

A decisión de Jaguar de non estender o contrato de Justin Wilson, levou a Christian Klien a ser o compañeiro Mark Webber no R5. Wilson foise para unirse á Mi-Jack Conquest Racing equipo de Champ Car nas carreiras nos Estados Unidos. Björn Wirdheim asinaou como piloto de probas do venres. Os outros pilotos de probas do venres de proba son Franck Montagny, que foi recompensado polo campionato do ano na World Series by Nissan co posto de piloto de probas permanente en Renault, Ryan Briscoe uniuse a Ricardo Zonta como piloto de probas en Toyota, e Pedro de la Rosa regresou á F1 como piloto de probas de McLaren.

### Cambios nos equipos 
Como parte dunha reestruturación global e de redución de custos, Ford anunciou durante a tempada que non estarían no campionato de Fórmula 1 de  a través do seu equipo Jaguar. Tamén anunciou que o seu motor Cosworth e as divisións de enxeñería vendíanse. O equipo Jaguar foi comprado finalmente por Red Bull e efectivamente seguiron competindo como Red Bull Racing en 2005.

## Calendario dos Grandes Premios de Fórmula Un de 2004 
O calendario de Fórmula Un de  contou con dúas novas carreiras, o Gran Premio de Bahrain e o Gran Premio da China, que se celebraron en dous circuítos de nova construción o circuíto de Sakhir e o circuíto de Xangai. Foi a tempada con máis carreiras fóra de Europa ata o momento, con oito grandes premios en América, Asia e Oceanía. O Gran Premio do Brasil mudouse da súa data tradicional de principios da tempada para trasladarse ao final da tempada, mentres que o GP dos Estados Unidos moviuse da súa data anterior a finais de setembro a finais de xuño como unha carreira continuación do Gran Premio do Canadá.

A única saída foi a do Gran Premio de Austria, logo de sete anos disputandose en A1-Ring, o vello circuíto de Österreichring foi modificado. As bancadas e os edificios foron demolidos ese ano, o que fixo a pista quedase inutilizable para calquera categoría do automobilismo. A finais de 2004 e principios de 2005, había un intenso debate sobre se o propietario, a empresa de bebidas Red Bull, debía buscar un novo uso para o circuíto ou debía volver cos deportes de motor. Con todo, en xaneiro de 2005, Dietrich Mateschitz anunciou publicamente que non tiña intención de gastar diñeiro nun circuíto deficitario.

## Resultados e clasificacións 
miniatura|A Scuderia Ferrari Marlboro gañou o campionato mundial de construtores de 2004.
miniatura|Lucky Strike BAR Honda foi segundo no campionato mundial de construtores de 2004.
miniatura|Mild Seven Renault F1 Team rematou terceiro no campionato mundial de construtores de 2004.

### Repaso da tempada 
A tempada comezou en Australia en Albert Park e Michael Schumacher liderou un dobrete de Ferrari. Seguiu con outra vitoria de Schumacher en Sepang e liderou outro dobrete de Ferrari en Bahrain. Jenson Button conseguiu a súa primeira pole en San Marino, pero Michael Schumacher gañoulle na liña de meta. Schumacher tamén dominou o Gran Premio español, cunha Gran Chelem (volta rápida, pole, liderar de principio a fin e gañar). 
En Mónaco Jarno Trulli gañou desde a pole logo de aguantar á intensa presión de Jenson Button nunha carreira que viu a retirada por accidente de Michael Schumacher. Schumacher gañou o GP de Europa en Nurburgring e gañou o GP do Canadá nunha batalla estratéxica. O Gran Premio dos Estados Unidos foi unha carreira dramática cun alto índice de desgaste que só viu a 8 coches cruzar a liña de meta nunha carreira dominada polos accidentes e con Ralf Schumacher involucrado nun accidente masivo. Esa carreira foi gañada tamén por Michael Schumacher. Schumacher venceu en Francia a Fernando Alonso, nun movemento estratéxico. En Gran Bretaña, aínda que dominou gañador da pole, Kimi Räikkönen, Schumacher acadou a súa décima vitoria da tempada. En Alemaña tamén gañou despois de que o seu principal rival, Kimi Räikkönen, sufrira un fallo no alerón traseiro logo de establecer a volta rápida. 
Schumacher conseguiu outro dobrete para Ferrari en Hungría asegurando o trofeo de construtores para Ferrari. O Gran Premio de Bélxica tamén foi dominado polos accidentes e as saídas do coche de seguridade, Kimi Räikkönen finalmente gañou a carreira saíndo desde o décimo lugar na grella. Michael Schumacher terminou en segundo lugar e así se asegurou o título mundial. 
Baixo a choiva que afectou ao GP de Italia, Barrichello liderou un dobrete de Ferrari diante dos tifosi locais. O GP da China foi gañado tamén por Barrichello con Button e Raikkonen por detrás, mentres que Michael Schumacher só puido ser 12 logo de saír desde o pitlane. Os fin de semana do GP do Xapón foi estragado por un tifón que causou extensos danos nalgunhas zonas do Xapón e que viu o adiamento da cualificación á mañá do día da carreira. Michael Schumacher logrou á súa 13ª vitoria. 
O Gran Premio do Brasil foi gañado por Juan Pablo Montoya na súa última carreira co equipo Williams anotando a súa última vitoria ata a data. Ao final, Schumacher estaba na cima con 148 puntos seguido por Barrichello con 114 puntos e Ferrari na parte superior no Campionato de Construtores con 262 puntos.

### Grandes Premios 
### Pilotos 
|valign="top"|

**Negra** – Pole
*Cursiva* – Volta rápida
† Condutores que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
|}

### Construtores 
## Notas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* formula1.com – resultados oficiais do campionato de pilotos de 2004
* formula1.com – resultados oficiais do campionato de construtores de 2004
* 2004 Formula One Technical Regulations Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
* 2004 Formula One World Championship Entry List Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
* 2004 Formula One World Championship Classifications Consultado en web.archive.org o 11 de agosto de 2009
* Images from the 2004 Formula One season at www.motorsport.com