open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bustier

thumb|Bustier

Un **bustier** (, alternativamente **bustiere**) é unha peza de vestir axustada para mulleres usadas tradicionalmente como lencería. A súa finalidade principal é empurrar o peito apertando contra o esófago superior e forzando os peitos cara a arriba mentres moldea suavemente a cintura. Hoxe en día, tamén se pode usar como suxeitador push-up debaixo dun vestido de costa baixa ou como camisola para roupa de abrigo. O bustier tamén se pode usar como unha enagua baixo pezas transparentes superiores se non se desexa unha exhibición atrevida do estómago..

Un bustier aseméllase a un basque, pero é máis curto. Chega só ata as costelas ou a cintura.

Os bustiers modernos adoitan facerse con paneis de malla en lugar das tradicionais varillas.

## Orixe 
Estas prendas delicadas eran representativas e un símbolo da nobreza para as mulleres con poder desde o ano 2000 a.C. Nun principio estes non se usaban como roupa interior, senón que eran unha prenda completa, dunha soa peza, como un vestido, pero no século XVI, concretamente en Italia, o seu deseño variou ata ter o estilo representativo que hoxe podemos apreciar. 

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Membrana interdixital

[miniatura|Os tres dedos anteriores das patas deste ganso (*[Anser fabalis*) están unidos por unha membrana interdixital]]

En zooloxía denomínase **membrana interdixital**, ás veces chamada tamén **membrana natatoria**, é unha membrana de tecido epitelial que une os dedos das patas dalgúns animais, especialmente as aves acuáticas e os anfibios, pero que tamén presentan algúns mamíferos e réptiles (como os crocodilos e as tartarugas mariñas), que realiza unha función análoga ás aletas dos peixes, permitindo a súa locomoción na auga.

Non debe confundirse coa sindactilia, que é a fusión conxénita ou accidental de dous o máis dedos entre si, como a que pode darse en persoas que sofren o denominado síndrome LEOPARD, ou a síndrome de Aarskog-Scott.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Cooper, L. N. & J. G. M. Thewissen (2009): *The role of FGF-8 in the origin of interdigital webbing in cetaceans*. Presentation, Society of Integrative and Comparative Biology. Boston, Massachusetts: John Wiley & Sons, Inc.
*
Tiro ao Álvaro

«**Tiro ao Álvaro**»; (en galego: «Tiro contra Álvaro») é unha canción composta polo cantautor brasileiro Adoniran Barbosa e o xornalista Osvaldo Moles. Interpretada, en versións distintas, por Barbosa e Elis Regina. Noutras versións, foi interpretada por Demônios da Garoa, Diogo Nogueira; Zélia Duncan e Péricles.

## Contexto 
O título da canción fai referencia ao deporte do tiro, que no Brasil se chama "*tiro ao alvo*". Durante a ditadura militar, un opositor do réxime foi chamado "*alvo*" (obxectivo). Barbosa, esperando non ser censurado, cambiou o termo polo nome común Álvaro, que ten unha perfecta asonancia con “alvo”.

En 1973, produciuse un intento de publicación, pero non tivo éxito ata 1980 coa versión realizada por Elis Regina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Il mestiere delle armi

***Il mestiere delle armi*** é un filme italiano de 2001 dirixido por Ermanno Olmi. Trátase dun drama histórico protagonizado por Hristo Jivkov e ambientado na Italia do século XVI; narra a morte de Giovanni de Médici, o último gran condotiero, e como as armas de fogo marcaron a fin dunha maneira de entender a guerra. Foi candidato á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2001.

## Personaxes 
* Hristo Zhivkov como Giovanni de Medici
* Sergio Grammatico como Federico Gonzaga
* Dimitar Rachkov como Luc'Antonio Cuppano
* Fabio Giubbani como Matteo Cusastro
* Sasa Vulicevic como Pietro Aretino
* Desislava Tenekedjieva como Maria Salviati de Medici
* Sandra Ceccarelli como Nobildonna di Mantova
* Franco Andreani como Ambasciatore di Carlo V

## Notas
Unicorn Wars

***Unicorn Wars*** é un filme de animación galego-francés de 2022 dirixido e escrito por Alberto Vázquez. Estreouse nos cinemas con versión de dobraxe en galego o 21 de outubro de 2022, e a preestrea galega celebrouse o 13 de outubro no Cantones Cines da Coruña.

## Dobraxe 
*Daniel Lema como Azuliño.
*Teresa Santamaría como Gordi.
*Xosé Manuel Rodríguez como Sagrada.
*Andrés Bellas como Padre.
*Luís Iglesia como Sarxento.
*Xosé Antón López como Papá.
*Raúl Dans como Coco.
*Gaspar Somoza como Apertas.
*Carolina Vázquez como Pandi.
*Nacho Castaño como Blackie.
*Gelos Rosado como Sorrisos.
*Ana Ouro como Mecosos.
*Gelos Rosado como Peludiño.
*César Cambeiro como Grimaldo.
*Matías Brea como Coronel Otto.
*Miguel Pernas como Comandante Fluffy.
*Chema Gagino como Capitán Fociños.
*Andrés Bellas como Cabo Pompón.
*César Cambeiro como Cociñeiro.
*Isabel Vallejo como Azuliño neno.
*Nora Abad como Judith.
*Ana Lemos como María.
*Nora Abad como Ratiño.
*Ana Lemos como Laura.
*Charo Pena como Nai.
*Charo Pena como Carme.
*Nora Abad como Ruth.

## Recoñementos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Manuel Pampín Prado

**Manuel Pampín Prado**, nado en Melide cara a 1913, e finado na Coruña o 12 de xuño de 2008, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fundador de Falange Española de Melide en 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario no exército sublevado. Ferido na batalla do Ebro, rematou a guerra como alférez. Retornado a Melide, foi xefe comarcal do Movimiento e foi nomeado alcalde en febreiro de 1941. Cesou como alcalde en abril de 1942. Foi nomeado inspector provincial sindical para as Hermandades de Labradores en novembro de 1941. Volveu ser alcalde de Melide en xullo de 1944, permanecendo no cargo ata xuño do ano seguinte. Finou na Coruña o 12 de xuño de 2008.
## Recoñecementos 
Unha rúa de Melide leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Puído

ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Unpolished_and_polished_silver_artwork_pieces.jpg/220px-Unpolished_and_polished_silver_artwork_pieces.jpg|miniatura|Pezas artesanais de prata puída e non puída.
O **puído** (do latín *politus* e este de *polire*, puír, suavizar, decorar, embelecer) é a acción e o efecto de alisar e dar lustre e tersura a un obxecto, até dotalo dunha superficie satinada ou brillante. Os procedementos para conseguilo son distintos procesos industriais, como a abrasión (manual ou mecánica) ou o endurecemento por deformación (coa utilización dun bruñidor).

## Puído de metais 
### Mecánica e metalurxia 
O puído é un compoñente do acabado de pezas de todo tipo de material (metálico, plásticos, madeira...) co propósito de obter un aspecto agradable ou estado de superficie de alta calidade, caracterizado pola rugosidade, o brillo ou o lustre.

O puído pode ser manual ou robotizado.

### Metalografía 
O puído é a etapa principal da metalografía (método de observación da estrutura do metal). O puído electrolítico faise xeralmente cun ácido ou unha mestura de ácidos (denominada "salsa" -salgueiro-) dependendo do metal a puír, e aplícase unha tensión eléctrica da orde de varios voltios. É necesario tomar precaucións propias da seguridade en laboratorio.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Morisot, J.M., http://books.google.be/books?id=vGIUAAAAQAAJ&hl=fr&pg=PR3#v=onepage&q&f=false *Tableaux détaillés des prix de tous les ouvrages du bâtiment (marbrerie)*, 1814, Carilian
Batalla de Tolbiac

A **batalla de Tolbiac** foi un enfrontamento entre os francos, liderados por Clodoveo I, e os alamanos en 496. O topónimo Tolbiac ou *Tulpiacum* corresponde a unha cidade da antiga Galia, agora chamada Zülpich (Renania do Norte-Westfalia) preto de Colonia.Os historiadores, seguindo a Gregorio de Tours na súa *Histoire des Francs*, sitúana no ano 496, aínda que algunhas críticas recentes cren que tivo lugar en 506. Os francos gañaron e estableceron a súa hexemonía sobre os alamanos. 

## Eventos 
Os francos dividíronse en dous pobos veciños e aliados, os francos salios cuxo rei era Clodoveo I e os francos ripuarios cuxo rei era Sigeberto o Coxo e cuxa capital era Colonia. Os ripuarios tiñan por veciños aos terribles *Alemanni*, unha confederación de pobos xermánicos de igual poder que os francos. Alamanos e ripuarios tiveron frecuentes incidentes fronteirizos e multiplicáronse os saqueos e as incursións. 

### Primeira batalla 
miniatura|Manobras durante a batalla.
Parece ser que no ano 496, os ripuarios sufriron unha verdadeira invasión e chamaron a Clodoveo na súa axuda. Clodoveo respondeu positivamente ao seu aliado e organizou un exército pero non debeu chegar a tempo, xa que Sigeberto tivo que defender Tolbiac sufrindo grandes perdas. Pouco máis se sabe, salvo que probablemente os ripuarios non foron de axuda nesta primeira batalla.

### Segunda batalla 
Suponse que Clodoveo chega pero aínda así en inferioridade numérica. Ao parecer Clodoveo considerou que podería perder a batalla e pensou en escapar. Despois invocou ao Deus único da súa muller Clotilde: "Deus de Clotilde, vén na miña axuda". Pouco despois os alamanos comezaron a retroceder xa que o seu líder acabara de caer morto. Os francos finalmente masacraron aos alamanos. 

### Conversión de Clodoveo 
Dise que Clodoveo atribuíu a súa vitoria ao voto que fixera de converterse ao cristianismo se gañaba coa axuda do Deus cristián: Clodoveo casara cunha princesa cristiá de Borgoña, chamada Clotilde. Clodoveo recibe entón o bautismo de San Remixio en Reims, o 25 de decembro de 496. Este bautismo converteuse nun acontecemento significativo na historia de Francia, e case todos os reis franceses foron consagrados despois na catedral de Reims, ata 1825, cando o rei Carlos X de Francia accedeu ao trono. miniatura|Batalla de Tolbiac. Fresco no Panteón (París) de Joseph Blanc, c. 1881.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Arno Ludwig

**Arno Ludwig**, nado en Karlstadt en 1961, é un artista gráfico alemán coñecido por ser o autor dos anversos nacionais da segunda serie circulante de moedas do euro de San Marino.

## Traxectoria 
Arno Ludwig foi escollido polo *Ufficio Filatelico e Numismatico de San Marino* como autor do deseño dos anversos da segunda serie de moedas do euro de San Marino, coa excepción da moeda dun céntimo, que foi deseñada por Antonella Napolione. Estas moedas comezaron a cuñarse no *Istitutio Poligrafico e Zecca dello Stato*, de Roma, a partir do ano 2017.

Nas súas creacións, Arno Ludwig utiliza, a modo de sinatura, as súas inciais AL.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Relacións Bután-Estados Unidos de América

[miniatura|[Lista de primeiros ministros de Bután|Primeiro ministro de Bután Tshering Tobgay co Secretario de Estado estadounidense John Kerry en 2015.]]
**Bután e os Estados Unidos de América** non teñen relacións diplomáticas formais, mais as relacións entre as dúas nacións son vistas como "amigábeis e próximas", debido a valores compartidos entre os dous países. A alianza crecente entre a India e os Estados Unidos tamén axudou a mellorar as relacións de Bután e os Estados Unidos de América.

Bután está representado nos Estados Unidos a través da súa misión permanente nas Nacións Unidas. Os Estados Unidos está representado a través da embaixada estadounidense en Nova Deli, na India. Bután é un dos dous países de Asia que nunca tiveron unha embaixada estadounidense no seu territorio, sendo o outro país Corea do Norte.

## Historia 
[miniatura|dereita|A Misión Permanente de Bután nas Nacións Unidas en [Nova York.]]
En 2008, os Estados Unidos ofrecéronse para reasentar 60&nbsp;000 dos 107&nbsp;000 refuxiados butaneses de orixe nepalesa que vivían en sete campamentos das Nacións Unidas no sueste do Nepal.

En 2011, o exprimeiro ministro de Bután, Jigme Thinley, declarou "Se podemos ter todo tipo de interaccións, relacións e cooperación cos Estados. Unidos, como con Alemaña e Francia, cos que non temos relacións diplomáticas, cal é o propósito (desas relacións con Washington)?". O 7 de abril, o exembaixador estadounidense na India, Tim Roemer, reuniuse con Thinley para discutir formas de fortalecer aínda máis os lazos entre ambos os países. Thinley tamén afirmou que acollera a moitos funcionarios do Departamento de Estado, congresistas e senadores para conversas informais dende que chegou a ser xefe do goberno en abril de 2008, despois das primeiras eleccións plenamente democráticas no país.

O 11 de xaneiro de 2015, o daquela Secretario de Estado estadounidense, John Kerry, reuniuse co Primeiro Ministro de Bután, Tshering Tobgay, no sétimo encontro Vibrant Gujarat, converténdose na primeira vez que dous altos líderes deses países se encontran entre eles. Porén, non hai plans para estabelecer relacións diplomáticas. Antes do encontro co Secretario Kerry, o máis alto oficial do Departamento de Estado que se reuniu cos líderes de Bután foi o Subsecretario, e no pasado oficiais estadounidenses reuníronse co cuarto rei, Jigme Singye Wangchuck, e o quinto rei de Bután, Jigme Khesar Namgyel Wangchuck.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Relacións dos Estados Unidos con Bután no Departamento de Estado
Guntars Sietiņš

**Guntars Sietiņš**, nado en Kuldīga o 23 de outubro de 1962, é un deseñador gráfico letón, coñecido por ser o autor dos anversos nacionais das moedas dun euro e de dous euros de Letonia.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Logo de finalizar en 1982 os seus estudos de Deseño Decorativo na Escola de Artes Aplicadas de Riga, Guntars Sietiņš estudou Belas Artes no departamento de Artes Gráficas da Academia de Arte da República Socialista Soviética de Letonia, entre 1982 e 1988. En 1998 acadou o seu mestrado en Arte. 

En 1997, Sietiņš accedeu ao posto de profesor na Academia de Arte de Letonia.

A partir de 2014 foi o artista escollido polo Banco de Letonia para o deseño dos anversos nacionais das moedas letoas dun euro e de dous euros, caracterizados por unha reinterpretación da "doncela letoa". Este deseño, realizado por Rihards Zariņš para o anverso da moeda de prata de 5 lati de 1929, representa unha muller co traxe típico letón, a modo de personificación nacional de Letonia, para o que se tomou como modelo un retrato de Zelma Brauere.
Ficheiro:LV-2009-1lats-University-a.png|1 lats (209). Univ. de Letonia.
Ficheiro:LV-2012-1lats-Rundāles pils-b.png|1 lats (2011). Palacio de Rundāle.
Ficheiro:LV 2 eiro.png|2 euros (2014).
Ficheiro:LV 1 eiro.png|1 euro (2014).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
The Fourth Kind

***The Fourth Kind*** é un filme británico-estadounidense de 2009 dirixido por Olatunde Osunsanmi e protagonizado por Milla Jovovich, Elias Koteas, Corey Johnson, Will Patton, Charlotte Milchard, Mia Mckenna-Bruce, Yulian Vergov e Osunsanmi. O título deriva da expresión de J. Allen Hynek sobre a clasificación dos encontros cos aliens, sendo a cuarta clase as abducións.

O filme recibiu valoracións negativas e recadou 47,7&nbsp;millóns de dólares.

## Personaxes 
* Milla Jovovich como Abbey Tyler
** Charlotte Milchard como a Dr. Abigail Emily Tyler "real"
* Will Patton como Sheriff August
* Hakeem Kae-Kazim como Awolowa Odusami
* Corey Johnson como Tommy Fisher
* Enzo Cilenti como Scott Stracinsky
* Elias Koteas como Abel Campos

## Notas
Daniela Longo

**Daniela Longo**, nada en 1968, é unha gravadora italiana coñecida por ser a autora de diversas moedas do euro da Cidade do Vaticao.

## Traxectoria 
Daniela Longo cursou o ensino secundario postobrigatorio pola rama artística no *V Liceo Artistico Statale*, de Roma, entre 1982 e 1986. Posteriormente cursou estudos de especialización na Escola de Arte da Medalla do *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*, entre 1990 e 1993.

En 2020, comezou tamén a exercer a docencia na Escola de Arte da Medalla do IPZS, na materia de Gravado de Corte Directo.

Nas súas creacións, Daniela Longo utiliza, a modo de sinatura, as súas iniciais D.L. ou ben a abreviatura D.LONGO.
Ficheiro:Kirchenstaat- Benedikt XVI. - Münzkabinett, Berlin - 5514670.jpg|5 cents de euro (2006-2013). Bieito XVI.
Ficheiro:Kirchenstaat- Benedikt XVI. - Münzkabinett, Berlin - 5514676.jpg|20 cents (2006-2013). Bieito XVI.
Ficheiro:Kirchenstaat- Benedikt XVI. - Münzkabinett, Berlin - 5514682.jpg|1 euro (206-2013). Bieito XVI.
Ficheiro:Kirchenstaat- Benedikt XVI. - Münzkabinett, Berlin - 5514685.jpg|2013). Bieito XVI.
Ficheiro:10 Euro Vatikan.jpg|20 euros (2015). Francisco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Jesús Fuciños Buján

**Jesús Fuciños Buján**, nado en Melide e finado no mesmo concello en febreiro de 1978, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Inocencio Fuciños Quintás. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Melide en xaneiro de 1940, cesando en febreiro do ano seguinte. Volveu ser alcalde en abril de 1942, cesando en xullo de 1944. Foi novamente alcalde en marzo de 1952, cesando en xaneiro do ano seguinte. Finou en Melide en febreiro de 1978.
## Recoñecementos 
Unha rúa de Melide leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Hocus Pocus 2

***Hocus Pocus 2*** é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Anne Fletcher, escrito por Jen D'Angelo e producido por Walt Disney Pictures. É unha secuela do filme de 1993 *Hocus Pocus*, e está protagonizado por Bette Midler, Sarah Jessica Parker, Kathy Najimy e Doug Jones que retoman o seu papel do filme orixinal, xunto con Sam Richardson, Whitney Peak, Belissa Escobedo, Tony Hale e Hannah Waddingham nos novos papeis.

A rodaxe produciuse dende outubro de 2021 até o xaneiro de 2022 en Rhode Island, subtituíndo a Salem, Massachusetts. Estreouse en Disney+ o 30 de setembro de 2022. O filme recibiu valoracións dispares, con eloxios ás interpretación, humor e a nostalxia, mais o argumento recibiu críticas.

## Personaxes 
* Bette Midler como Winifred "Winnie" Sanderson
** Taylor Paige Henderson como Winifred "Winnie" Sanderson de rapaza
* Sarah Jessica Parker como Sarah Sanderson
** Juju Brener como Sarah Sanderson de nena
* Kathy Najimy como Mary Sanderson
** Nina Kitchen como Mary Sanderson de nena
* Sam Richardson como Gilbert
** Jaylin Pryor como Gilbert de adolescente
* Doug Jones como William "Billy" Butcherson
** Austin J. Ryan como William "Billy" Butcherson de rapaz
* Whitney Peak como Becca
* Belissa Escobedo como Izzy
* Lilia Buckingham como Cassie Traske
* Tony Hale como Jefry Traske
* Hannah Waddingham como Mother Witch
* Froy Gutierrez como Mike

## Notas
Funda

O termo **funda** pódese referir a:

* **Funda**, tipo de peza de vestir, especialmente para traballar;
* **Funda**, voz recolleita en diversos dicionarios para **fonda** ou **tirafonda**.http://ilg.usc.gal/ddd/ddd_pescuda.php?lang=gl&pescuda=funda&tipo_busca=lema

E tamén:
* **Funda**, barrio rural do municipio de Cuyo, en Filipinas.
Noora Mylläri

**Noora Mylläri**, nada en Vaasa o 3 de abril de 2000, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo que xoga como centro ou ala. Na tempada 2022-23 xoga no equipo de Ilves de Tampere da Naisten Liiga.

## Traxectoria 
Apaixonada aos deportes de equipo dende pequena, Noora Mylläri comezou xogando ao fútbol e ao floorball con nenos. Algúns dos seus compañeiros xogaban tamén ao hóckey sobre xeo, polo que provou.

Mylläri comezou a súa carreira no hóckey sobre xeo nunha escola de hóckey para nenas, na que permaneceu dous meses antes de pasar a xogar cos nenos. A súa progresión levouna a unirse ao equipo feminino da súa cidade natal, Vaasan Sport, cando tiña tan só 13 anos. Con todo, aos 16 anos o alto ritmo de adestramentos e os estudos produciron unha sobrecarga por fatiga que fixo diminuír o seu apetito e o seu rendemento. Estes problemas fixeron que tivera que deixar a práctica deportiva durante un tempo, durante o cal permaneceu no equipo como adestradora asistente.

Logo do descenso de Sport, Mylläri fichou por Ilves para a tempada 2022-23 en xuño de 2022. En maio de 2023 prolongou un ano máis a súa relación co club de Tampere.

## Notas
Noel Galea Bason

**Noel Galea Bason**, nado en Floriana en 1955, é un escultor e medallista maltés coñecido polo seu deseño dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Malta.

## Traxectoria 
Noel Garea Bason formouse como medallista na Escola de Arte da Medalla do *Istituto Poligrafico dello Stato*, en Roma, entre os anos 1975 e 1978. Posteriormente foi, ata 1991, o único gravador da Casa da Moeda de Malta, que pechou en 1995. 

Garea Bason creou varias esculturas e relevos, en ocasións en espazos públicos, como é o caso das estatuas dedicadas ao estadista maltés Dom Mintoff, unha en Cospicua e outra na Praza de Castela da Valeta, inaugurada en maio de 2018. Outras das súas obras son un relevo en bronce titulado *Giullare per un dio* ("Bufón para un deus"), de 1988, e outro en prata conmemorativo da visita de Xoán Paulo II a Malta, de 1999.

Por outra banda, Garea Bason foi comisionado polo Estado maltés en diversas ocasións para confeccionar agasallos para monarcas e outros dignatarios estranxeiros. Un destes agasallos é o relevo en prata montado sobre madeira nobre como regalo do presidente maltés Ċensu Tabone a Isabel II con motivo da súa visita a Malta entre o 28 e o 30 de maio de 1992. 
[miniatura|287x287px|[Anversos da primeira serie de moedas do euro de Malta, creados por Noel Galea Bason. ]]
Ademais, Noel Garea Bason é un prolífico medallista e deseñador de moedas. A el débenelle unha serie de 28 medallas cos retratos dos grandes mestres da Orde de Malta, creadas entre 1998 e 2002. Un destes xogos serviu tamén como agasallo de Estado, outorgado a Xoán Carlos I de España na súa visita a Malta.

Coa entrada do país na Eurozona e a asunción do euro como moeda de curso legal, Garea Bason foi tamén o encargado do deseño dos anversos nacionais da primeira serie de moedas do euro de Malta, que empezaron a cuñarse en 2008, así como de diversas moedas conmemorativas de dous euros e outras en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento.

Garea Bason é tamén o autor de senllos selos postais malteses con valores de 4 e de 25 céntimos de lira emitidos en 1990 con motivo da visita a Malta do papa Xoán Paulo II.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Emilia Varpula

**Emilia Varpula**, nada o 30 de decembro de 1999 en Kuortane (Finlandia), é unha xogadora de hóckey sobre xeo finlandesa. Na tempada 2022-23 xoga no Ilves de Tampere na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia, a Naisten Liiga.

## Traxectoria 
Nada en Kuortane, na tempcada 2012-13 xogou no equipo sub-16 de APV. Na tempda seguinte, logo dun breve paso por Seinäjoki no S-Kiekko, co que disputou nove partidos na Mestis, incorporouse ao Team Oriflame de Kuortane, que militaba na máxima categoría, daquela denominada Naisten SM-sarja.

Logo de pasar a tempada 2017-18 en Hämeenlinna nas filas de HPK, no que xogou 30 partidos na liga regular da Naisten Liiga nos que rexistrou 9 goles e 17 asistencias para un total de 26 puntos e 3 partidos nos *play-offs*, fichou por Lukko, no que permaneceu as dúas seguintes tempadas. A finais de febreiro de 2022, logo dunha longa rehabilitación, a xogadora volveu á actividade.

## Notas
Vítor Manuel Fernandes dos Santos

**Vítor Manuel Fernandes dos Santos** (coñecido artisticamente como **Vítor Santos**), nado en Algés, Oeiras, en 1946, é un escultor, medallista e deseñador de moedas portugués coñecido por ser o creador dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Portugal.

## Traxectoria 
Vítor Santos cursou estudos superiores de Escultura na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa (FBAUL), onde despois acadou un mestrado en Deseño. Posteriormente formouse como deseñador e gravador litográfico na Escola de Artes Decorativas António Arroio, da mesma cidade.
[esquerda|miniatura|242x242px|Moeda de 100 [Escudo portugués|escudos de 1997]]
Como medallista foi un dos fundadores do grupo de escultores medallistas *Anverso/Reverso* e é membro da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). A súa obra está en varias coleccións particulares e en institucións como o Museo Británico, onde se expón a súa medalla do 50 aniversario da *Polyphonia Schola Cantorum*.

A primeira moeda deseñada por Fernandes dos Santos foi a bimetálica de 100 escudos cuñada pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda en 1997 en conmemoración da Exposición Mundial de Lisboa de 1998.
[miniatura|[Anverso da moeda dun euro de Portugal (2010)]]
Logo da integración de Portugal na Eurozona, Vítor Manuel Fernandes dos Santos foi o vencedor do concurso nacional para os deseños dos anversos nacionais das moedas de euro portuguesas.

Ademais das moedas ordinarias en circulación, Fernandes dos Santos encargouse tamén dos deseños de diversas moedas conmemorativas cuñadas en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento. foi premiada na XXIII Conferencia de Directores de Ceca (San Francisco, 2004) como a moeda conmemorativa con acabamento *proof* tecnicamente máis avanzada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Hanna Arsenych-Baran

**Hanna Vasylivna Arsenych-Baran** (en ), nada en Nyzhnii Bereziv  o 26 de xuño de 1970 e finada o 1 de abril de 2021, foi unha novelista, poeta, mestra de escola e escritora de prosa ucraína. 

## Traxectoria 
Naceu no pobo de Nyzhnii Bereziv, no distrito ou Raión de Kosiv, na rexión ou Óblast de Ivano-Frankivsk. Na súa familia, por parte de nai e de pai, traballaran en negocios, na medicina, historia local, tivo poetas, sacerdotes e científicos; algúns pertencentes a Organización de Nacionalistas Ucraínos e do Exército Insurxente Ucraíno.Recibiu unha invitación para traballar como metodóloga no Departamento de Ciencias Sociais e Humanidades. Foi nomeada profesora titular no Departamento de Filoloxía e Métodos de Ensino da Universidade Pedagóxica Nacional KD Ushinsky do Sur de Ucraína que dirixiu desde 2015. Escribiu o libro en prosa *On Monday everything will be different* e a colección de poesía *Trembling Hyacinths* dous anos despois. En 2005, seguiu coa publicación da colección de poesía *Hope in the Spring*, o libro de prosa *As the moon rises* e a novela *Quiet Street of the Evening City*. Escribiu *Sweet Words* *of prose* en 2010, compilou a antoloxía de 3.000 oracións en verso cristián ucraíno do século a principios do XXI chamada *Prayer raises the sky* o ano seguinte, así como as novelas *Muska* e Rejoice, Bride! en 2018. Compilou o *Dicionario de homónimos interlingüísticos ucraíno-ruso* en 2020, unha colección de case 4000 palabras en ruso e ucraíno nas que traballara durante media década.

Tamén escribiu unha serie de cancións para algúns compositores. As súas obras foron traducidas ao armenio, bielorruso e inglés. Editou máis de cen libros de texto sobre lingua e literatura ucraínas. As súas obras tamén se publicaron en revistas locais.

## Legado 
O Consello do Óblast de Chernígov dixo que Arsenych-Baran enriquecera "o tesouro creativo de Chernihiv e Ucraína con novelas interesantes e profundas, unha serie de obras poéticas e en prosa, participando activamente en actividades científicas e metodolóxicas".

## Vida persoal 
Estaba casada con Myron Baran, a quen coñeceu na universidade.

## Notas
Jesús Rodríguez Segade

**Jesús Rodríguez Segade**, finado en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966, foi un mestre, veterinario e político galego.

## Traxectoria 
En decembro de 1933 foi nomeado mestre interino en Melide. Foi nomeado alcalde de Melide a principios de xaneiro de 1936, cesando a finais dese mes. Logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, volveu ser nomeado alcalde de Melide en marzo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi veterinario do concello da Baña. Finou en Santiago de Compostela o 3 de setembro de 1966.

## Recoñecementos 
Unha rúa de Melide leva o seu nome.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Lago Rodríguez e foi pai de Santos, Jesús, María del Carmen e Lourdes Rodríguez Lago.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Hermolao de Constantinopla

**Hermolao** (en grego Ἑρμόλαος e en latín Hermolaus) foi un escritor grego de Constantinopla .

## Traxectoria 
Sábese que escribiu un epítome sobre unha obra de Estevo de Bizancio titulada Ἐθνικά ('Ethnica'), un libro de enorme valor en termos de información xeográfica, mitolóxica e relixiosa sobre a antiga Grecia. O epítome estaba dedicado ao emperador Xustiniano, segundo a enciclopedia *Suidas*, pero non se sabe se viviu na época de Xustiniano I ou Xustiniano II. Este epítome é probabelmente o titulado  que se conserva e non ten nome de autor. Na súa forma actual, a obra parece que sufriu unha considerábel mutilación.

## Notas
Anna Pavlyk

**Anna Pavlyk** nada o 26 de xaneiro de 1855 e finada o 13 de outubro de 1928, foi unha activista social e cultural ucraína, escritora e participante activa do movemento das mulleres en Galicia (Europa Central).

## Biografía 
Anna Pavlyk naceu na aldea de Monastyrske, territorio que despois formou parte da cidade de Kosiv. Debido ás condicións financeiras difíciles da familia, Anna non pudo atender a escola sistematicamente. Tivo un gran desexo de aprender e fíxoo ela mesma, lendo libros. Distribuía os libros e as revistas que lle enviaba o seu irmán Mykhailo Pavlyk entre a poboación de Kosiv debido ao cal foi perseguido polas autoridades locais.

En 1877, Pavlyk foi arrestada e condenada dúas veces - en xaneiro e verán, xunto con Ivan Franko, Mykhailo Pavlyk, Ostap Terletsky, entre outras persoas.

## Traballos 
Pavlyk escribiu artigos, ensaios e poemas. O seu artigo *My and human sins, and lordly and popish truth* é dedicada á inxustiza das autoridades. Escribiu o ensaio *Zaribnytsia* (Almanac "The First Wreath", 1887). Pavlyk Tamén escribiu poemas nos que falaba  fortemente contra a inxustiza das autoridades e a extorsión de sacerdotes (*Dishonesty*, ''Pope's Conscience*, *Judgment of Fools*), artigos xornalísticos (*A sample of a peasant farmer from Kosiv*), folclore gravado.

A irmá de Mykhailo Drahomanov Olga Drahomanova-Kosach (pseudónimo literario de Olena Pchilka), quen coñeceu a Anna Pavlyk por Ivan Franko, tivo interese no traballo da talentosa escritora. En 1887, xunto con Nataliya Kobrynska, Pavlyk publicou un almanaque de obras de mulleres  - autoras da rexión de Galicia e Naddnipro *The First Wreath'', na que o conto de Pavlyk foi imprimido.

Na década de 1920, Pavlyk, quixo construír un orfanato na aldea Monastyrske, e mercou unha casa e terreo coa intención de que os escritores ucraínos enfermos poderían ir a descansar e facer o seu traballo creativo. Aínda que non chegou a facelo debido a morte repentina.

Anna Pavlyk morreu o 13 de outubro de 1928 na cidade de Lviv, onde foi enterrada. En Kosiv, unha das rúas foi nomeada após ela.

## Notas
Hospital da Barbanza

O **Hospital da Barbanza**, é un hospital público (do SERGAS) da Área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza, no Distrito Sanitario de Ribeira. 

Está localizado no concello de Ribeira, na parroquia de Oleiros, no lugar de Salmón. 

O Distrito sanitario da Barbanza abrangue os seguintes concellos: 
*A Pobra do Caramiñal
*Boiro
*Lousame
*Porto do Son 
*Ribeira

## Notas
Inocencio Fuciños Quintás

**Inocencio Víctor Fuciños Quintás Pita**, nado en Melide o 28 de xullo de 1853 e finado no mesmo concello o 19 de febreiro de 1933, foi un industrial, banqueiro e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Fuciños Miguélez Pita. Formouse e traballou co ebanista de Santiago de Compostela, Urbano Anido, mentres estudaba na Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Traballou de administrador da fábrica de curtidos de Furelos. Continuador da Casa de Pita, fundada polo seu pai, foi titular dunha banca en Melide e correspondente do Banco de España. Foi o promotor da instalación da electricidade en Melide, inaugurada en 1909. 

Vinculado ao Partido Liberal, foi concelleiro de Melide e alcalde en varias ocasións durante a Restauración e na ditadura de Primo de Rivera; foi o primeiro alcalde da II República. Finou en Melide o 19 de febreiro de 1933, sendo alcalde e presidente da Mancomunidade de concellos de Melide, Toques e Santiso.

## Recoñecementos 
Unha rúa de Melide leva o seu nome.

## Vida persoal 
Casou con María Francisca Buján García en 1877, e foi pai de Isidro, Dámaso, Presentación, José María, María Elisa, Sabino, Jesusa Presentación, Carmen, Socorro, Jesús, Manuela, Mercedes e Inocencio Fuciños Buján.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Corpiño

thumb|upright|Debuxo artístico dun corpiño

Un **corpiño** é un artigo de roupa tradicionalmente para mulleres e nenas, que cobre o torso dende o pescozo ata a cintura. O termo refírese normalmente a un tipo específico de roupa superior común en Europa durante o século XVI ao XVIII, ou á parte superior dun vestido moderno para distinguilo da saia e das mangas. O nome *corpiño* é etimoloxicamente unha ortografía estraña en plural de "corpo" e provén dunha peza máis antiga chamada *par de corpos* (porque a peza estaba feita orixinalmente en dúas pezas separadas que se unían entre se, frecuentemente mediante cordóns).

## Orixe
Os frescos producidos pola civilización minoica retratan mulleres con corpiños abertos que mostraban e acentuaban os seus peitos, porén, tras o colapso da Idade do Bronce Final, estas pezas de roupa darían paso á roupa máis sinxela característica da Grecia da Idade do Ferro.

Os corpiños europeos contemporáneos derivan da kirtle. O corpiño axustado converteuse en moda en Europa arredor de 1450. Esta construción era estándar para prendas de moda desde o século XVIII ata finais do século XIX, e tiña a vantaxe de permitir combinar unha saia voluminosa cun corpiño cinguido, e de permitir levar dous ou máis corpiños coa mesma saia en diferentes momentos. Por exemplo, unha muller podía usar a saia cun corpiño de pescozo alto a xogo durante o día e, máis tarde, a mesma saia cun corpiño diferente e de pescozo baixo á moda pola noite. A construción dunha soa peza fíxose máis común despois de 1900 debido á tendencia de roupa máis solta, de construción máis sinxela e con saias máis estreitas.

O *corpiño* segue usándose para referirse á parte superior (sen incluír as mangas) dun vestido dunha ou dúas pezas.

## Estilos 
[miniatura|Unha muller que leva un [Dirndl]]
En períodos anteriores, os corpiños e os corsés estaban atados en espiral, cun encaixe continuo. Algúns corpiños atábanse na parte traseira.

As variantes modernas inclúen o corpiño halter e o *choli* indio.

## Notas
## Véxase tamén
Rolf Lederbogen

**Rolf Lederbogen**, nado en Hann. Münden, Baixa Saxonia, o 17 de marzo de 1928, e finado en Heidelberg o 4 de xuño de 2012, foi un deseñador e arquitecto alemán, coñecido por ser o creador dos anversos nacionais das moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro alemás.

## Traxectoria 
esquerda|miniatura|241x241px|Estrutura escultórica de Rolf Lederbogen no Instituto Tecnolóxico de Karlsruhe.
**Formación e carreira académica**

Logo de concluír o seu ensino secundario, Lederbogen cursou estudos superiores artísticos na Escola de Belas Artes de Kassel entre 1947 e 1952, con profesores como Heinrich Lauterbach, Hans Leistikow, Hermann Mattern e Ernst Röttger. 

A partir da súa graduación en 1952 traballou como deseñador gráfico e arquitecto independente en Colonia. acadaron unha maior difuisión e un gran recoñecemento, Lederbogen traballou tamén como deseñador de interiores e de exposicións, e participou en varios proxectos de construción en Alemaña. Igualmente, como fotógrafo realizou exposicións en Alemaña e en Portugal e publicou varios libros. O seu extenso arquivo atópase no Arquivo de Arquitectura e Enxeñaría Civil do Suroeste de Alemaña. 

Desde 1953, Rolf Lederbogenen foi membro da Asociación de Deseñadores Gráficos Alemáns.

## Escolma de traballos 

Ficheiro:Unika.svg|Logotipo da Universidade de Karlsruhe (1975).
Ficheiro:DBP 1981 1114 Elisabeth von Thüringen.jpg|Selo postal (1981).
Ficheiro:DBP 1973 770 Roswitha von Gandersheim.jpg|Selo postal (1973).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Hospital Provincial de Conxo

O **Hospital Provincial de Conxo**, chamado anteriormente **Hospital Provincial** e **Hospital Médico-Cirúrxico de Conxo**, é un hospital público (do SERGAS) da Área sanitaria de Santiago de Compostela e A Barbanza, no Distrito Sanitario de Santiago de Compostela. 

Está localizado na cidade de Santiago de Compostela, na parroquia de Conxo, na rúa de Ramón Baltar s/n.

## Fundación e instalacións 
O hospital inaugurose no ano 1987, cotando con 285 camas, un heliporto e un estacionamiento de 400 prazas. Estaba dotado con «sistemas de vangarda», segundo dixo o presidente da Deputación da Coruña, Enrique Marfany no acto da inauguración, engadido que «nun prazo de seis meses estaría en funcionamento un equipo de resonancia magnética nuclear para o diagnóstico por imaxe que sería o máis moderno de España».

## Porposta dun novo nome 
En maio do 2022, a portavoz do BNG do concello de Santiago, Goretti Sanmartín, nun pleno da corporación, presentou unha moción para instar á Xunta de Galicia a que realice os trámites necesarios para denominar ao hospital como Hospital Provincial de Conxo "Ramón Baltar". A portavoz dixo que «o escritor Suso de Toro, ben coñecedor da historia de Santiago de Compostela, rescatou nun artigo publicado recentemente a proposta para que as autoridades atendan a demanda social de nomear "Ramón Baltar" o Hospital Provincial de Conxo, para alimentar a memoria cívica e servir de recoñecemento ao que foi o seu impulsor. Como relata Suso de Toro, foi precisamente ese cirurxián quen conseguiu primeiramente que unha parte do **Hospital das Galeras** se destinase á beneficencia e, despois, con moito empeño, que se construíse o Hospital Provincial de Conxo».

## Notas
Adoniran Barbosa

**João Rubinato**, coñecido artisticamente como **Adoniran Barbosa**, nado en Valinhos o 6 de agosto de 1910 e finado en São Paulo o 13 de novembro de 1982, foi un compositor, cantante e guitarrista brasileiro de samba. Foi un dos pais da samba paulista, diferente da samba carioca.

## Discografía 
*1951 - *Malvina*
*1951 - *Saudosa maloca*
*1952 - *Joga a chave* escrita con Osvaldo Moles
*1953 - *Samba do Arnesto*
*1955 - *As mariposas*
*1956 - *Iracema*
*1956 - *Apaga o fogo Mané*
*1958 - *Bom-dia tristeza*
*1959 - *Abrigo de vagabundo*
*1959 - *No morro da Casa Verde*
*1960 - *Prova de carinho*
*1960 - *Tiro ao Álvaro* escrita con Osvaldo Moles
*1964 - *Luz da light*
*1964 - *Trem das Onze*
*1964 - *Trem das Onze com Demônios da Garoa*
*1965 - *Agüenta a mão*
*1965 - *Samba italiano*
*1965 - *Tocar na banda*
*1965 - *Pafunça*
*1967 - *O casamento do Moacir*
*1968 - *Mulher, patrão e cachaça*
*1968 - *Vila Esperança*
*1969 - *Despejo na favela*
*1972 - *Acende o candeeiro*
*1975 - *Fica mais um pouco, amor*

## Notas
Manuel Salgado Codesido

**Manuel Salgado Codesido**, nado en Melide cara a 1891 e finado no mesmo concello o 11 de novembro de 1947, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Melide, tomando posesión o 18 de outubro de 1926. Cesou no cargo o 14 de abril de 1930. Na Segunda República foi nomeado concelleiro en 1935 como representante da Dereita Independente. Finou en Melide o 11 de novembro de 1947 con 56 anos.

## Recoñecementos 
Unha rúa de Melide leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Negligee

thumb|Unha *négligée* nun manequín.
O **negligee** ou ***négligée*** ( ), tamén coñecida en francés como **déshabillé** (), é un tipo de roupa transparente para mulleres que consiste nunha bata transparente, xeralmente longa. É unha forma de camisón destinado a levar pola noite e no dormitorio. Introduciuse en Francia no século XVIII, onde imitaba o pesado estilo dos pés a cabeza dos vestidos de día das mulleres da época.

Na década de 1920, o negligee comezou a imitar os vestidos de noite de satén dunha soa capa das mulleres da época. O termo "negligee" utilizouse nunha serie de figuras de cerámica de Royal Doulton en 1927, que mostraban mulleres vestindo o que parece ser unha combinación de seda ou raión dunha soa peza ata os xeonllos, adornada con encaixes. Aínda que o estilo de vestidos de noite da roupa de durmir fixo movementos cara ao estilo moderno de bata: corpiños translúcidos, adornos de encaixe, lazos, exemplificados en 1941 por unha foto de Rita Hayworth na *Life*, só foi despois da segunda guerra mundial que a roupa de dormir pasou de ser principalmente util a ser principalmente sensual ou incluso erótica, o negligee xurdiu con forza como unha forma de lencería.

Os negligés modernos adoitan ser moito máis soltos e están feitos de tecidos transparentes e diáfanos e adornados con encaixes ou outro material fino e lazos. Moitas veces úsanse varias capas de tecido. Polo tanto, o negligee moderno quizais deba máis ás finas camisas ou capas de cama das mulleres, e ás combinacións de alta gama que aos camisóns. Estendeuse a un mercado masivo, beneficiándose da introdución dos tecidos sintéticos como o nailon e os seus sucesores máis finos. Desde a década de 1940 ata a década de 1970, a tendencia foi a que os negligés fosen máis curtos (por exemplo, o picardías dos anos 70). Os negligés feitos dende os anos 40 ata os 70 son agora artigos de colección de vintage.

No Reino Unido, en 2004, os negligees representaron só o catro por cento das vendas de ropa de noite feminina, os pixamas femininos dominaron desde mediados dos anos 80. Non obstante, dise que as vendas de negligees no Reino Unido foron o sector do mercado en aumento máis rápido desde 1998.

## Notas
## Véxase tamén
Bodystocking

thumb|Bodystocking

Un **bodystocking** ou **bodystocking** é unha peza cingida á pel que cobre o torso, as pernas e ás veces aos brazos da portadora. É unha prenda de base ou un artigo de lencería feito xeralmente dun tecido transparente semellante ao que se usa para medias ou pantimedias, ou de rede, encaixe ou un material opaco, ou unha variación destes materiais. Un bodystocking diferénciase dun unitard, en que este último se usa como vestimenta ou peza de roupa, e dos leotardos, que se usan como roupa de adestramento ou roupa de actuación para acróbatas, ximnastas e outros artistas similares. Deseñados para ser revelantes, pero non para ser demasiado reveladores, os bodystockings poden ser usados ​​como roupa interior por artistas como bailarinas do ventre e bailarinas exóticas.

## Descrición
Moitas veces, os bodystockings están feitos de tecido transparente e úsanse con ou sen roupa interior, como un suxeitador.

Os bodystockings colócanse polo pescozo, nunha técnica semellante á de poñer unhas medias: as seccións do corpo e dos brazos enrólanse para abaixo e despois as pernas son arrugadas como medias, un poñíase un pé e tiraba da parte da media cara a arriba, e despois o mesmo coa outra perna, desde a cintura, o body é estirado sobre o torso ata o peito, e despois os brazos son arrugados e póñense do mesmo xeito que as pernas e despois axústase a prenda segundo sexa necesario e átanse as cintas e os peches.

Debido ao seu deseño, e ao seu aspecto pechado e dunha soa peza, é posible que o usuario teña que quitar o bodystocking para realizar as excrecións, pero tamén están dispoñibles bodystocking sen entreperna. Se un body é unha peza de roupa de base, tamén haberá que quitarse a roupa superior.

## Historia
Non está claro cando se fixo o primeiro bodystocking ou cando usouse por primeira vez.

A primeira ocasión notable foi cando a actriz estadounidense Adah Isaacs Menken levou unha en 1861 na obra *Mazeppa*, baseada na obra de Byron "Mazeppa", na que interpretaba a un home Ucraíno que foi atado espido ao lombo dun cabalo salvaxe polos seus inimigos. Na escena, Menken levaba un body de cor carne para preservar o seu pudor mentres daba a ilusión de nudez. A práctica creou controversia.

Un bodystocking utilizouse nunha curtametraxe de estilo tableau vivant (en galego pintura viva) *The Birth of the Pearl* (1901), que presentaba a unha modelo moza de pelo longo sen nome que levaba un bodystocking cor carne nunha pose frontal directa e ofreceu unha visión provocativa do corpo feminino.

Outros papeis problemáticos que ás veces foron facilitados por levar un bodystocking de cor carne son os de Eva nos dramas bíblicos e de Lady Godiva nos entroidos.

## Galería 

Ficheiro:Fishnet bodystocking.jpg|Ángulo alternativo do modelo na imaxe principal
Ficheiro:Fishnet bodystocking as it might be worn under a dress.jpg|Bodystocking de rede como se pode usar debaixo dun vestido
Ficheiro:Simple sweater dress with with turtleneck - pose 1.jpg|Un bodystocking usado debaixo dun vestido

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Carlos Gey Hermo

**José Carlos Gey Hermo**, nado en Asados (Rianxo) o 15 de outubro de 1952 e finado na Pobra do Caramiñal o 20 de febreiro de 2015, foi un empresario, produtor audiovisual e político galego. 

## Traxectoria 
Profesionalmente vinculado ao mundo do márketing, publicidade e comunicación, rexentou xunto con outro empresario a empresa Olympus Comunicación na etapa de nacemento da Televisión de Galicia e a consolidación do sector audiovisual galego. Así mesmo, tamén rexentou na localidade de Boiro dous pubs e unha discoteca.

Politicamente militou no BNG nos anos 80. Dada a súa actividade profesional en Boiro foi proposto como número 2 do PSdeG-PSOE na localidade en 1991, candidatura encabezada por Manuel Velo, porén finalmente non concorreu. Así mesmo, tamén foi proposto como número 2 do BNG encabezado por Xosé Deira no 1999, pero tampouco concorreu dado á falta de apoio de parte do partido. En abril de 2001 foi elixido presidente dos comuneiros da súa parroquia natal de Asados. No 2003 chegou a ser proposto como candidato á alcaldía de Rianxo polo BNG, chegando a ser presentado nunha asemblea, pero terminou declinando a oferta dado o traballo da súa empresa na campaña do PPdeG en Santiago de Compostela.

No 2004 foi nomeado xefe de prensa do alcalde socialista de Rianxo Pedro Piñeiro Hermida. En xaneiro do 2011, e ante a retirada da política do alcalde, foi proposto pola executiva local socialista de Rianxo como candidato á alcaldía nas municipais de maio dese mesmo ano, sendo ratificado tras vencer nas primarias á concelleira Carmen Figueira Ares. Nas eleccións municipais o PSdeG-PSOE perdeu por primeira vez na democracia a maioría absoluta e a alcaldía de Rianxo, sendo superado polo BNG e o PPdeG, cunha estreita marxe entre as tres opcións políticas. Ante esta situación os socialistas optaron por establecer un pacto de goberno co BNG, facendo alcalde ó nacionalista Adolfo Muíños, e asumindo Gey a primeira tenencia de alcaldía e responsabilidades nas áreas de Urbanismo, Industria, Comercio, Mar e Novas Tecnoloxías.

En abril de 2013 foi elixido coordinador comarcal do PSdeG na comarca de Barbanza, tras vencer ao mazaricano Javier González Trillo. En novembro de 2014 foi ratificado de novo como candidato socialista á alcaldía de Rianxo para o 2015. Porén, faleceu repentinamente o 20 de febreiro de 2015 na súa residencia na Pobra do Caramiñal, antes da celebración dos comicios.

## Recoñecementos
Tras o seu falecemento, o Concello de Rianxo declarou tres días de loito oficial e concedéuselle a título póstumo a insignia municipal. Diversas figuras políticas, entre elas o secretario xeral do PSdeG, José Ramón Gómez Besteiro expresaron publicamente o seu pesar e destacaron o seu compromiso institucional.

## Vida persoal 
Estaba casado e tiña dous fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Rianxo

### Ligazóns externas 
*Carlos Gey, jefe de prensa de Piñeiro, en las 'quinielas' del PSOE de Rianxo en *El Correo Gallego*
*Fallece Carlos Gey, teniente de alcalde en Rianxo y coordinador comarcal del PSOE de O Barbanza en *Diario de Arousa*
Relacións Bután-Kosovo

**Bután e Kosovo** non teñen relacións diplomáticas formais xa que Bután non recoñece a Kosovo como estado soberano.

## Historia 
Nun encontro o 28 de maio de 2009 do Ministro de Asuntos Exteriores de Kosovo, Skënder Hyseni, o representante de Bután nas Nacións Unidas, Lhatu Wangchuk, dixo que transmitira a solicitude de recoñecemento de Kosovo ao seu goberno o 3 de febreiro e que estaba á espera da decisión do seu goberno.

O 19 de setembro de 2012, Wangchuk dixo que o seu país estaba deliberando sobre o tema de Kosovo.

## Notas