open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Manuel Fariña Suárez

**Manuel Fariña Suárez**, nado en Cabana de Bergantiños en 1943 e finado na Coruña o 7 de xuño de 2000, foi un político e mestre galego.

## Traxectoria
Diplomado en Maxisterio e Filoloxía Hispánica con especialidade en francés, exerceu como mestre de EXB no CPI As Revoltas, en Cabana de Bergantiños. Foi elixido concelleiro neste municipio en 1973 polo terzo de entidades culturais, e trala dimisión de Julián Tedín en 1977 para presentarse ás eleccións xerais por AP, foi elixido novo alcalde de Cabana. Nas eleccións municipais de 1979 encabezou a candidatura Agrupación Independente de Cabana e foi elixido alcalde cunha ampla maioría absoluta, con 9 concelleiros de 13. En 1983 encabezou a candidatura da coalición de AP co PDP e Unión Liberal e foi reelixido alcalde coa mesma maioría. En 1987 encabezou a candidatura da CPG e foi reelixido con 10 concelleiros. Foi un dos alcaldes desta coalición que respaldou o apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura do socialista Salvador Fernández Moreda contra o popular José Manuel Romay Beccaría na Deputación da Coruña en xuño de 1989.

Nas municipais de 1991 encabezou o PSdeG-PSOE e foi reelixido cunha maioría absoluta de 9 concelleiros. En 1995 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que logrou maioría absoluta. Nas municipais de 1999 conseguiu recupera-la alcaldía ó perde-la maioría absoluta os populares e alcanzar un pacto de goberno co BNG. Faleceu o 7 de xuño de 2000 na súa casa da Coruña, sendo sucedido na alcaldía polo tamén socialista Enrique Díaz Varela.

## Vida persoal
Casou con María del Carmen Garrido Riveiro e tiveron 4 fillos.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outras páxinas 
* Eleccións municipais en Cabana de Bergantiños
Pippi Mediaslongas (serie de televisión)

***Pippi Mediaslongas*** (en ) é unha serie de televisión sueca de 1969 baseada nos libros de Astrid Lindgren protagonizados polo personaxe de Pippi Mediaslongas. A serie componse de trece episodios que foron emitidos orixinalmente o 8 de febreiro de 1969 a través de Sveriges Television. O tema da serie, "Här Kommer Pippi Långstrump" foi composto por Jan Johansson (nun dos seus últimos traballos), con letra de Astrid Lindgren. A canción orixinal foi cantada pola protagonista da serie, Inger Nilsson.

Estreouse en galego o 4 de marzo de 2022 no Xabarín Club a través da tvG2.

## Personaxes 
[miniatura|[Inger Nilsson como Pippi Mediaslongas nun espectáculo de 1972 en Ámsterdam.]]
*Inger Nilsson como Pippi Mediaslongas
*Pär Sundberg como Tommy Settergren
*Maria Persson como Annika Settergren
*Beppe Wolgers como Capitán Efraim Mediaslongas
*Margot Trooger como Mrs. Prysselius
*Hans Clarin como Dunder-Karlsson
*Paul Esser como Blom
*Ulf G. Johnsson como Kling
*Göthe Grefbo como Klang
*Fredrik Ohlsson como Mr. Settergren
*Öllegård Wellton como Mrs. Settergren
*Staffan Hallerstam como Benke

## Episodios 
# "Pippi flyttar in i Villa Villekulla" (emisión orixinal: 8 de febreiro de 1969)
# "Pippi är sakletare och går på kalas" (emisión orixinal: 15 de febreiro de 1969)
# "Pippi går i affärer" (emisión orixinal: 22 de febreiro de 1969)
# "Pippi ordnar en utflykt" (emisión orixinal: 1 de marzo de 1969)
# "Pippi får besök av tjuvar" (emisión orixinal: 8 de marzo de 1969)
# "Pippi går på tivoli" (emisión orixinal: 15 de marzo de 1969)
# "Pippi i den första snön" (emisión orixinal: 22 de marzo de 1969)
# "Pippis jul" (emisión orixinal: 29 de marzo de 1969)
# "Pippi hittar en spunk" (emisión orixinal: 5 de abril de 1969)
# "Pippis ballongfärd" (emisión orixinal: 12 de abril de 1969)
# "Pippi är skeppsbruten" (emisión orixinal: 19 de abril de 1969)
# "Pippi håller avskedskalas" (emisión orixinal: 26 de abril de 1969)
# "Pippi går ombord" (emisión orixinal: 3 de maio de 1969)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Juan Pérez Díaz

**Juan Pérez Díaz**, nado en Cela (Irixoa) en 1928 e finado o 23 de novembro de 2005, foi un político galego.

## Traxectoria
Traballou como tratante de madeira e no Pazo de Mariñán. Foi concelleiro en Irixoa entre 1961 e 1967. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro e tenente de alcalde pola UCD, que obtivo a maioría absoluta, continuando tralas municipais de 1983 por CP, que tamén logrou maioría absoluta.

Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura da CPG e foi elixido alcalde con maioría simple, establecendo unha coalición co PSdeG-PSOE. Foi un dos alcaldes da coalición que, en xuño de 1989, respaldou o apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura presentada polo socialista Salvador Fernández Moreda contra o popular José Manuel Romay Beccaría na Deputación da Coruña. Presentouse por Veciños de Irixoa nas municipais de 1991 e foi reelixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 encabezou o PPdeG e mantivo a alcaldía con maioría absoluta, ó igual que en 1999 e 2003. Faleceu o 23 de novembro de 2005, e foi substituído polo tamén popular Antonio Deibe Sanmartín.

## Vida persoal
Casou e tivo unha filla.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Irixoa

### Ligazóns externas
*Entrevista en *La Voz de Galicia*
*Juan Pérez Díaz será enterrado esta tarde en Santa María de Verines en *La Voz de Galicia*
Antonio Castro Lema

**Antonio Castro Lema**, nado en Laxe en 1933 e finado na Coruña o 10 de febreiro de 2021, foi un político galego conservador e alcalde de Laxe durante dúas décadas.

## Traxectoria
Industrial. Iniciou a súa carreira política en 1966 cando intentou ser elixido concelleiro en Laxe polo terzo familiar, o cal abaría conseguindo en 1974. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde de Laxe con maioría absoluta pola Agrupación Independente de Laxe. Nas municipais de 1983 revalidou a maioría absoluta como candidato da coalición de AP. En 1987 foi reelixido con maioría absoluta encabezando a CPG, sendo un dos alcaldes desta coalición que estaban en desacordo co apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura na Deputación da Coruña contra José Manuel Romay Beccaría en xuño de 1989.

Presentouse ás municipais de 1991 polo PPdeG, e foi reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que nas municipais de 1995. Nas municipais de 1999 perdeu a alcaldía fronte ó PSdeG-PSOE, tras un reconto no que nun principio socialistas e populares empataran a votos, o cal houbese levado a un sorteo, porén, a aparición de dous sobres de emigrantes nunha papeleira e diversas irregularidades máis en torno á votación da emigración supuxo que ó PP se lle anulasen 5 votos, dándolle a vitoria e a maioría absoluta ó PSdeG. Volveu se-lo candidato do PPdeG nas municipais de 2003, pero volveu ser derrotado de novo polos socialistas, que ampliaron aínda máis a súa vantaxe, polo que sigueu como portavoz na oposición e retirouse da primeira liña política á fin de dito mandato.

## Vida persoal
Casou e tivo 3 fillas. Finou o 10 de febreiro de 2021 no CHUAC da Coruña, onde estaba ingresado.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Laxe

### Ligazóns externas
*Muere Antonio Castro, que fue alcalde de Laxe
*Laxe, un paraíso en el Noroeste
Lucio Licinio Lúculo (homónimos)

O nome **Lucio Licinio Lúculo** pode referirse ás seguintes persoas da Roma antiga:

* Lucio Licinio Lúculo, edil curul no ano 202 a. C., bisavó do famoso xeneral.
* Lucio Licinio Lúculo, cónsul no ano 151 a. C., avó do famoso xeneral.
* Lucio Licinio Lúculo, pretor no ano 104 a. C., pai do famoso xeneral.
* Lucio Licinio Lúculo, cónsul no ano 74 a. C., famoso xeneral na Terceira Guerra Mitridática e rival de Pompeio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gens Licinia
Graziano Bini

**Graziano Bini**, nado en San Daniele Po o 7 de xaneiro de 1955, é un exfutbolista italiano. Xogaba como defensa e desenvolveu case toda a súa carreira deportiva no Inter de Milán, no que militou durante 14 tempadas, 7 delas como capitán.

## Traxectoria 
Despois de pasar pola Cremonese entrou en 1968 na canteira do Inter de Milán, tras pasar unha proba dirixida por Helenio Herrera. O 7 de maio de 1972 debutou co primeiro equipo na Serie A, nun empate sen goles ante a Sampdoria no estadio Luigi Ferraris de Xénova. Empregado inicialmente como defensa central xunto a Giacinto Facchetti, converteuse nun habitual no once titular a partir da tempada 1977/78, por elección do novo adestrador Eugenio Bersellini. Militou durante 14 anos no club lombardo, exercendo como capitán a partir de 1978. Coa camiseta *nerazzurra* gañou un *scudetto* e dúas edicións da Copa Italia (marcando o gol decisivo na final ante o Napoli na tempada 1977/78). Alcanzou as semifinais da Copa de Europa na tempada 1980/81, e aínda que marcou o gol da vitoria no partido de volta, o seu equipo caeu eliminado contra o Real Madrid.

#### Selección italiana 
Foi cinco veces internacional coa selección sub-23 de Italia e dúas coa sub-21. Coa selección absoluta non chegou a disputar ningún partido oficial, pero si un partido amigable non oficial contra Noruega en 1975.

### Trala retirada 
Despois dunha breve experiencia como adestrador do filial do Inter de Milán, foi observador e responsable do equipo xuvenil do Piacenza, entre 2000 e 2009. Durante esa época levou a Italia a Hugo Campagnaro e Radja Nainggolan, e subiu a xogadores da canteira como Tommaso Bianchi e Marco Calderoni.

Traballou tamén no Bellinzona e en 2012 adestrou os Free Players, xogadores da liga italiana sen equipo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador en Transfermarkt .
Acrílico

O termo **acrílico** pode referirse a:

* o **ácido acrílico**, o compoñente principal da pintura acrílica;
* a **pintura acrílica**, unha clase de pintura na que os pigmentos están contidos nunha emulsión dun polímero acrílico;
* a **fibra acrílica**, unha fibra sintética, elaborada a partir de acrilonitrilo;
* ao **polimetilmetacrilato** (tamén coñecido como *PMMA*), un dos plásticos de enxeñaría.
Jesús Ares Vázquez

**Jesús Ares Vázquez**, nado en Vilamor (Toques) o 26 de abril de 1933 e finado en Melide o 17 de outubro de 2025, foi un político galego.

## Traxectoria 
Traballou como taxista e gandeiro. Concelleiro en Toques dende 1974. Membro de UCD, foi o número 2 da candidatura Independentes de Souto nas primeiras eleccións democráticas, sendo a única que se presentou, e foi elixido concelleiro. Trala dimisión de Victorino Sánchez Rodríguez en 1982 foi elixido novo alcalde. Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas sucesivas eleccións, por Alianza Popular (1983), pola CPG (1987) e polo PPdeG (1991, 1995, 1999 e 2003).

### Condena 
En xaneiro de 2001 foi denunciado por abusos sexuais a unha rapaza de 15 anos, filla dun compañeiro de partido e membro das súas listas. Por estes feitos foi condenado en xaneiro de 2004, e negouse a dimitir tralo cal foi expulsado do PPdeG. En setembro de 2006 foi condenado por agredir a xornalistas que cubriron un pleno trala súa condena en 2004. Concorreu ás municipais de 2007 encabezando a formación Xuntos Cara o Progreso de Toques, a cal resultou ser a máis votada pero sen maioría absoluta, polo que se uniron PSdeG, PPdeG, con 2 concelleiros cada partido, e o BNG cun único concelleiro, para formar un goberno conxunto e apartalo da alcaldía. Logo dese mandato na oposición retirouse da primeira liña política.

## Polémicas 
Ademais da denuncia e condena xa nomeadas, en 1995 quixo instalar unha fábrica de explosivos no municipio, o cal levou a un levantamento veciñal que chegou a ocupar o consistorio e supuxo que desistise da idea.

## Vida persoal 
Casou con Esther Fernández Pérez e foi pai de José Luis e Jesús Javier Ares Fernández. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Toques

### Ligazóns externas 
* Amistad con final amargo en Toques en *La Voz de Galicia*
* Crónica da súa condena en *El Mundo*
* PSOE y PP se turnarán en la alcaldía de Toques en un tripartito con el BNG en *La Voz de Galicia*
Aalborg Stadion

O **Aalborg Stadion**, coñecido tamén como **Aalborg Portland Park** por motivos de patrocinio, é un estadio de fútbol situado na cidade de Aalborg, Dinamarca. Conta con capacidade para 14.135 espectadores e nel disputa os seus partidos como local o AaB.

## Historia 
Inaugurado en 1920, foi renovado en 1960 e 2002. Dende 2007 o estadio tivo varios nomes diferentes por motivos de patrocinio. Así, recibiu o nome de **Energi Nord Arena** entre 2007 e 2011, **Nordjyske Arena** entre 2012 e 2016 e **Aalborg Portland Park** dende 2017.

Albergou partidos da Eurocopa Feminina de 2001 e da Eurocopa sub-21 de 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aalborg Boldspilklub

### Ligazóns externas 
* O Aalborg Stadion no sitio web do concello de Aalborg . Arquivado dende o orixinal o 25 de marzo de 2011. 
* Datos do estadio no sitio web oficial do AaB .
* Datos do estadio en allstadiums.ru .
Txetxu Gallego

**José Ramón Gallego Souto**, coñecido como **Txetxu Gallego**, nado en Durango o 7 de agosto de 1959, é un exfutbolista español, que xogaba como centrocampista. Desenvolveu case toda a súa carreira no Athletic de Bilbao, co que disputou 331 partidos oficiais en 11 tempadas.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística en 1978, nas filas da Cultural Durango da súa vila natal, en Rexional Preferente. Ao ano seguinte fichou polo filial do Athletic de Bilbao, o Bilbao Athletic, que militaba na Segunda División B.

No filial bilbaíno tivo como adestrador a Javier Clemente e antes de rematar a súa primeira tempada subiu ao primeiro equipo para disputar as últimas xornadas da tempada 1979/80. Debutou na Primeira División nun partido contra o Espanyol en Sarrià, entrando na segunda parte como substituto de José María Noriega. Disputou outros seis partidos co primeiro equipo esa tempada, mentres que na seguinte xogou cedido no Córdoba CF, de Segunda B, mentres realizaba o servizo militar en Andalucía. Co club cordobés logrou o ascenso a Segunda División.

Regresou ao equipo de San Mamés en 1981, sendo un habitual no centro do campo titular durante os seguintes oito anos. Formou liña media con De Andrés e Urtubi nas dúas ligas conquistadas de xeito consecutivo polo club vasco nas tempadas 1982/83 e 1983/84, e foi titular nas dúas finais de Copa do Rei que o seu equipo disputou neses anos, gañando a de 1984. Xogou ademais 4 partidos da Copa de Europa e 15 da Copa da UEFA. 

Deixou o club en 1991, despois de 331 partidos oficiais e 17 goles (18 segundo o sitio web do Athletic). Xogou unha última tempada co Alavés en Segunda B antes de retirarse. Despois de colgar as botas foi durante anos encargado de material do Athletic.

### Selección española 
Foi internacional coa selección española sub-21, coa que conquistou a Eurocopa sub-21 en 1986. Disputou tamén catro partidos coa selección olímpica, buscando a clasificación para os Xogos Olímpicos de 1988, pero sen lograr o obxectivo.

## Palmarés 
;Athletic Club
* **Primeira División (2):** 1982/83, 1983/84.
* **Copa do Rei (1):** 1983/84.

;Selección española sub-21
* **Eurocopa Sub-21 (1):** 1986.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador no sitio web do Athletic Club .
* Datos do xogador en BDFutbol .
Brachymystax savinovi

***Brachymystax savinovi*** é unha especie de peixe da  orde dos perciformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos, unha das tres icluídas no xénero *Brachymystax*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1959 polo ictiólogo ruso V. P. Mitrofanov,

### Sinónimo 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:

## Hábitat e distribución 
### Hábitat 
*Brachymystax savinovi* é un peixe mariño e dulciacuícola, anádromo, de clima temperado, e bentopeláxico.

### Distribución 
Encóntrase desde Kazakhstán até a conca do río Amur.

## Notas  
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Froese, R. & D. Pauly, eds. (2022): *Brachymystax savinovi* Mitrofanov, 1959 en FishBase.
* Moyle, P. & J. Cech (2000): *Fishes: An Introduction to Ichthyology*, 4ª edición. Londres, Reino Unido: Pearson. ISBN 978-0-1301-1282-8.
* Nelson, J. (2006): *Fishes of the World*, 4ª edición. Hoboken, Nova Jersey: John Wiley & Sons Inc. ISBN 978-0-4712-5031-9. 
* Wheeler, A. (1985): *The World Encyclopedia of Fishes*, 2ª edición. Londres, Reino Unido: Little, Brown Book Group. ISBN 978-0-3561-0715-8.

### Outros artigos 
* Salmónidos
* Salmoninos
* *Brachymystax*

### Ligazóns externas 
* AQUATAB.
* Catalogue of Life.
* *Brachymystax savinovi* Mitrofanov 1959] na EOL.
Carlos Canal

**Carlos Canal Blanco**, nado en Xinzo de Limia o 28 de xuño de 2001, é un ciclista galego, que corre como profesional nas filas do Movistar. Destaca como rodador, contrarreloxista e gregario. 

## Traxectoria 
### Burgos-BH (2020-2021) 
En 2019 proclamouse campión de España de ciclocrós e mountain bike cross-country, na categoría júnior (sub-19). En outubro, o equipo continental profesional Burgos-BH anunciou a súa fichaxe para as dúas seguintes tempadas.

En 2021 debutou na súa primeira Gran Volta ao entrar no equipo que o Burgos-BH presentou para a Volta a España. Rematou no posto 106º e estivo involucrado en dúas longas escapadas.

### Euskaltel-Euskadi (2022-2023) 
En 2022 fichou polo Euskaltel-Euskadi, equipo co que competiu na Volta a España dese verán. Rematou no posto 83º e volveu participar dunha longa escapada, na duodécima etapa.

Na tempada 2023 o seu equipo non foi seleccionado para participar na Volta a España. Participou no mundial de estrada sub-23 de Escocia, onde rematou undécimo.

### Movistar (2024- ) 
Ao final da tempada 2023 anunciouse a súa fichaxe por dous anos no Movistar, no que supuxo o seu paso a un equipo World Tour, a máxima categoría do ciclismo profesional. 

A tempada 2024 foi de asentamento no equipo. Non logrou ningún resultado especialmente destacado, pero aínda así foi seleccionado para participar na Volta a España. Rematou no posto 70º da clasificación xeral. Na chegada ao sprint da 3ª etapa rematou na 10ª posición. 

Na tempada 2025 volvéuselle resistir a vitoria, pero andou moi preto de conseguila na Coppa Agostoni, unha das clásicas de outono do calendario italiano. Unha picada de roda a poucos quilómetros do final cando marchaba escapado xunto de Adam Yates privouno de disputar a vitoria. 

O ciclista galego fixo un gran final de tempada. Participou na Volta a España para rematar no posto 59º. Nesta carreira exerceu sobre todo como lanzador de Orluis Aular, o velocista do equipo. Tamén logrou o sexto posto na quinta etapa, unha contra o reloxo de 24 quilómetros.  

Esta boa actuación na Vuelta serviulle unha convocatoria para a carreira de ruta do Mundial, onde exerceu de gregario de Juan Ayuso. O corredor valenciano terminou a proba en sexta posición e Canal vixésimo. Foron os dous únicos ciclistas da selección que completaron o circuíto.

## Notas
Miguel Ángel Buján Varela

**Miguel Ángel Buján Varela**, é un político e funcionario galego.

## Traxectoria 
Funcionario no concello de Toques durante 35 anos. Presentouse á alcaldía deste municipio nas eleccións municipais de 2003 pola Agrupación Independentes de Toques, a cal logrou 2 concelleiros e foi a segunda forza máis votada tralo PPdeG de Jesús Ares Vázquez, que pese a baixar conservou a maioría absoluta. Ó ser funcionario municipal e non ter dedicación, non asumiu a súa atca de concelleiro pola incompatibilidade que supoñía co seu posto funcionarial. Nas municipais de 2007 os membros da candidatura repartíronse entre PSdeG-PSOE e BNG, sendo Buján Varela o candidato socialista á alcaldía e lograndoa grazas a un pacto co PPdeG e o BNG, fronte á candidatura independente do ata entón alcalde que fora expulsado do PP en 2004 tras ser condenado por abusos sexuais. En virtude dese acordo de goberno, cedeulle a alcaldía ó novo líder popular Jorge Calvo Pestonit en agosto de 2009. Problemas de saúde fixeron que declinase a opción de concorrer de novo como candidato en 2011. 

Nas municipais de 2015 si foi candidato socialista e logrou 3 concelleiros, a tan só 9 votos do PPdeG (4 edís) e de se-lo máis votado. Porén, alcanzou un acordo de goberno co BNG (2 edís) polo cal o líder desta formación, José Ángel Penas García asumía a alcaldía a primeira metade da lexislatura e el a segunda. Finalmente regresou á alcaldía en xaneiro de 2018. Volveu se-lo candidato socialista nas municipais de 2019 e logrou 2 concelleiros fronte a 3 do PPdeG e 4 do BNG, porén, conervou a alcaldía en virtude dun novo acordo de goberno co BNG polo cal lle cedeu o bastón de mando ó nacionalista Penas en xuño de 2021. Nas municipais de 2023 logrou 1 concelleiro fronte a 2 do PPdeG e 6 do BNG, logrando estes a maioría absoluta, polo cal non continuou a coalición de goberno e pasou á oposición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Toques

### Ligazóns externas 
*El PSdeG de Toques rescata al exalcalde Miguel Buján como cabeza de lista
*El PSdeG recoge el testigo del BNG en la alcaldía de Toques con Miguel Buján
*PSOE y BNG volverán a repartirse la Alcaldía de Toques (A Coruña) dos años cada uno
*El BNG recupera después de cuatro años la alcaldía de Toques
Hernán Hermida

**Hernán Hermida Pacheco**, coñecido como **Eddie**, nado en Cabimas, Zulia, o 24 de marzo de 1983, é un cantante venezolano-estadounidense, de orixe galega, coñecido por ser o vocalista de Suicide Silence dende 2013, cando se incorporou como substituto do falecido Mitch Lucker. Anteriormente fora vocalista da banda de deathcore All Shall Perish.

## Traxectoria 
Nacido na cidade venezolana de Cabimas, de pai galego e nai de Táchira, criouse alí xunto con dúas irmás ata os 16 anos. Mostrou interese polo heavy metal dende a adolescencia, influenciado pola música de Slipknot, Cannibal Corpse, Pantera e Hatebreed. En 1999 mudouse coa súa familia a San Francisco, California, onde en 2003 formou a súa primeira banda, Genmetal Grey, dos xéneros thrashcore e metalcore, co que gravou un EP de título *Solitude*. En 2006, trala separación de Gunmetal Grey, foi invitado a cantar en All Shall Perish, cos quen gravou o álbum *The Price of Existence* ese mesmo ano. Posteriormente publicou coa banda os álbums *Awaken the Dreamers* e *This Is Where It Ends*. 

O 5 de outubro de 2013, deixou All Shall Perish para substituír o falecido Mitch Lucker en Suicide Silence. O 15 de abril de 2014 anunciouse o título do novo álbum do grupo, o primeiro con Eddie, de título ''You Can't Stop Me*. Despois de dar varios concertos en todo o mundo en 2015, en 2016 a banda comezou a gravar o seu quinto álbum, que saíu á luz ao ano seguinte co título de *Suicide Silence*.

## Bandas 
* Gunmetal Grey (2003-2006)
* All Shall Perish (2003-2013)
* Suicide Silence (2013-presente)

## Discografía 
; Con Gunmetal Grey

* 2005: *Solitude*

; Con All Shall Perish

* 2006: *The Price of Existence*
* 2008: *Awaken the Dreamers*
* 2011: *This Is Where It Ends*

; Con Suicide Silence

* 2014: *You Can't Stop Me*
* 2017: *Suicide Silence''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do cantante en metal-archives.com .
Pintura acrílica

[miniatura| Pintura acrílica [vermella ou roxa]]
[thumb|Obra de [Menchu Lamas, acrílico sobre lenzo]]
[miniatura| Pinturas acrílicas [Fluorescencia|fluorescentes iluminadas por luz UV. ]]
A **pintura acrílica** é unha pintura de secado rápido que contén pigmento nunha emulsión de polímero acrílico. 

## Historia 
En 1934, unha empresa química alemá creou resina acrílica. Utilizouse por primeira vez na década de 1940. Os acrílicos estaban dispoñíbeis comercialmente como pintura para artistas na década de 1950. Máis tarde, realizáronse moitos avances na fabricación da pintura acrílica a medida que cada vez máis xente comezou a usar este material.

## Tipos 
* **Acrílico profesional:** A tinta acrílica profesional ten maior resistencia a reaccións químicas como resultado da exposición á auga e osíxeno. Ese tipo de pintura ten o máximo de pigmento, o que limita a mudanza de cor cando é mesturado con outras cores ou após o secado.
* **Acrílico escolar:** Os acrílicos estudantís posúen características semellantes aos de tipo profesional, mais cunha concentración menor de pigmento e menos tonalidades de cores dispoñíbeis. O feito de ser a auga o disolvente conférelle menor toxicidade que outras pinturas como o óleo.

As tintas acrílicas son indicadas para ambientes externos debido ás súas propiedades:

* **Resistencia á radiación ultravioleta:** presentan menos calcinación e envellecemento.
* **Maior resistencia á agua:** Menos formación de bochas. Resistencia ao mofo e ao acumulación de sucidade.
* **Adesión en condicións húmidas**: Menor incidencia de rachaduras e descascamento.

Alén diso, unha das principais vantaxes da tinta acrílica é manter en boa medida a cor orixinal despois do secado.

## Uso 
As pinturas acrílicas pódense diluír con auga, pero son resistentes á auga cando se secan. Ao secar, a pintura acrílica normalmente non se pode eliminar dunha superficie sólida. Poden ter un uso artístico, artesanal ou en bricolaxe. 

### Na arte 
Dependendo da cantidade de pintura acrílica diluída (con auga) ou modificada con xeles acrílicos, medios ou pastas, a pintura acrílica rematada pode parecerse a unha acuarela ou unha pintura ao óleo ou ter un aspecto único, máis satinado ou mesmo incluír pigmentos fluorescentes. 

Utilizouse moito na arte moderna e é máis barata que a pintura ao óleo, un material máis caro pero tamén máis duradeiro. A pintura acrílica pode dar unha cor máis brillante e viva que as pinturas ao óleo, pero é menos versátil para as veaduras. 

Artistas como David Hockney, e en Galiza varios membros do grupo Atlántica empregaron habitualmente a pintura acrílica en diversas etapas nas súas obras, sobre táboa ou lenzo, e outros como Ron Mueck para colorir as súas esculturas de látex.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acrílico
* Arte
* Artesanía
* Pintura
* Acuarela
* Óleo
* Pigmento
* Pigmento biolóxico
* Cor na arte
* Teoría da cor
Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía

O **Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía** é un partido político español de ámbito ceutí. Formouse en outubro de 2014 por un grupo de membros escindidos de Coalición Caballas, liderados por Fátima Hamed Hossain. Nas eleccións ceutíes de 2015 o MDyC obtivo 3.264 votos (11,19 % do total) e tres escanos. Así, Fátima Hamed converteuse na primeira muller musulmá en liderar un grupo político na Asemblea de Ceuta. Nas eleccións de Ceuta de 2019 conseguiu 2.353 votos, (6,96% do total) e perdeu un deputado.

## Notas
Fátima Hamed Hossain

**Fátima Hamed Hossain**, nada en Ceuta en 1978, é unha avogada e política española. É deputada da Asemblea de Ceuta desde 2015 polo partido Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía (MDyC). Foi a primeira muller musulmá á fronte dun grupo político con representación en España.

## Traxectoria 
O Movimiento por la Dignidad y la Ciudadanía é un partido político español de ámbito ceutí formado en outubro de 2014 por un grupo de membros escindidos de Coalición Caballas, liderados por Hamed. Nas eleccións ceutíes de 2015 o MDyC obtivo 3.264 votos (11,19&nbsp;% do total) e tres escanos. Deste xeito, Hamed converteuse na primeira muller musulmá en liderar un grupo político na Asemblea de Ceuta. Nas eleccións ceutíes de 2019, Hamed volveu liderar a candidatura. Desta volta, os resultados empeoraron respecto aos anteriores comicios e perderon un deputado dos tres cos que contaban na lexislatura anterior.

O sábado 13 de novembro de 2021, Fátima Hamed Hossain participou nun acto no Teatro Olympia de Valencia. Nese evento tamén estaban Yolanda Díaz (vicepresidenta segunda do Goberno de España e Ministra de Traballo e Economía Social), Ada Colau (alcaldesa de Barcelona), Mónica Oltra (vicepresidenta primeira e conselleira de Igualdade da Generalitat Valenciana), e Mónica García (voceira de Más Madrid na Asemblea de Madrid).

## Notas
Gichin Funakoshi

**Gichin Funakoshi** (船越 義珍 *Funakoshi Gichin**?***, 10 de novembro de 1868 – 26 de abril de 1957) foi un mestre xaponés de karate, coñecido como «pai do karate moderno». Alumno de Anko Itosu e Anko Asato, foi un dos responsables da introdución do karate nas illas principais do Xapón en 1922, continuando a labor que xa levara a cabo o seu mestre Itosu. Ensinou karate en varias universidades xaponesas e converteuse en director honorario da Asociación de Karate do Xapón dende a súa creación en 1949.

## Notas 
## Véxase tamén
Aminoaciltransferase

[miniatura|Estrutura xeral dunha [amina.]]
As **aminoaciltransferases** () son encimas aciltransferases que actúa transferindo grupos aminoacilo, formando ésteres ou amidas. 

As peptidil transferases (ribocimas ribosómicas) son tamén tipo de aminoaciltransferases que catalizan a formación de enlaces peptídicos, así como o paso hidrolítico que orixina a liberación da cadea polipeptídica sintetizada dun ARNt ao seguinte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Círculo Popular de La Felguera

O **Círculo Popular de La Felguera** foi un club de fútbol español con sede en La Felguera, Asturias. Fundado en 1918, xogaba os seus partidos como local no Estadio La Barraca, e existiu ata 1961, cando se fusionou co Racing de Sama para dar lugar á Unión Popular de Langreo. Chegou a militar cinco tempadas na Segunda División, entre 1953 e 1958.

## Historia 
Foi fundado en 1918 en La Felguera, Asturias, como unha asociación de carácter cultural e deportivo co nome de **Círculo Popular de La Felguera**. Anteriormente existía xa na vila outro equipo de fútbol, o Atlético Felguerino, e varios dos xogadores deste pasaron a formar parte do Círculo Popular. O equipo militou nas categorías rexionais ata 1943, cando logrou o ascenso á Terceira División. Continuou na categoría de bronce ata a tempada 1952/53, cando se proclamou campión do Grupo I por diante da Cultural Leonesa e a Ponferradina, conseguindo o ascenso directo á Segunda División. Nese momento o club cambiou de nome, pasando a chamarse **La Felguera Siderúrgica Círculo Popular**. Na seguinte campaña, con Jesús Barrio como adestrador, o CP La Felguera obtivo o mellor resultado da súa historia, acadando a sétima posición da Segunda División. Militou durante tres tempadas máis na categoría, ata que finalmente acabou descendendo na 1957/58, tras quedar último. Durante eses anos pasaron polo club xogadores como Francisco Irureta, Perfecto Gastón, Lucio, Herrero ou os galegos Martín Esperanza, Basteiro, Juananco e Chas.

Xogou tres tempadas máis na Terceira División, proclamándose dúas veces campión e outra subcampión, pero sen conseguir ascender de novo a Segundo, ao quedar eliminado nas promocións de ascenso sucesivamente contra Getxo, Salamanca e Albacete. Finalmente, en 1961 fusionouse co Racing de Sama, dando lugar á Unión Popular de Langreo.

## Estadio 
O equipo xogaba os seus partidos como local no estadio La Barraca, situado en La Felguera.

## Traxectoria 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 5
* **Tempadas en 3ª**: 13
* **Participacións na Copa do Rei**: 3 (1943/44, 1947/48, 1948/49)
* **Mellor posto na liga**: 7º na Segunda División (1954/55)
* **Peor posto na liga**: 6º na Primeira Rexional (1939/40)

### Historial 
|width="0%" valign="top" |

|}

## Palmarés 
* **Terceira División (4):** 1945/46, 1952/53, 1958/59, 1960/61.

## Notas
Ramón Lois Ordóñez

**Ramón Antonio Lois Ordóñez**, nado en Ponteceso en 1946 e finado na Coruña o 9 de xaneiro de 2020, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria
Foi mestre e director do colexio de Zas. Neste municipio foi elixido concelleiro pola UCD tralas eleccións municipais de 1979, formación que quedou a tan só un concelleiro de lograla alcaldía. Nas municipais de 1983 encabezou a Candidatura Democrática Independente e foi elixido alcalde con maioría absoluta, derrotando así ó anterior rexedor Antonio Cortizo Cortizo, o cal se presentara por AP. Nas municipais de 1987 encabezou a CPG e foi reelixido con maioría absoluta. Foi un dos alcaldes desta formación que respaldou o apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura presentada na Deputación da Coruña polo socialista Salvador Fernández Moreda contra José Manuel Romay Beccaría. Decidiu non presentarse á reelección nas municipais de 1991, retirándose da primeira liña política, pero colaborando coa candidatura do PSdeG-PSOE e pasando a formar parte deste partido en 1993, se ben sempre en segunda liña.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Eleccións municipais en Zas

### Ligazóns externas
*Falleció Ramón Lois Ordónez, alcalde de Zas durante ocho años 
*Adiós al mejor regidor de Zas
Brachymystax tumensis

***Brachymystax tumensis*** é unha especie de peixe da  orde dos perciformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos, unha das tres icluídas no xénero *Brachymystax*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1930 polo naturalista xaponés, nado en Corea, Tamezo Mori,

Algúns autores incluíron antigamente á poboación surcoreana en *Brachymystax tsinlingensis* en lugar de en *B. tumensis*,  e isto parece estar apoiado polo ADNmt (aínda que a súa posición taxonómica exacta aínda está por determinar).

## Hábiat 
*Brachymystax tumensis* é un peixe bentopeláxico que vive en augas doces temperadas.

## Distribución 
Habita en ríos e lagos do leste asiático. Distribúese amplamente polo sueste de Rusia e, máis localmente, polo nordeste e o centro deste país (incluíndo a illa Sakhalin), así como polo nordeste de Mongolia (conca do río Amur), o norte da China e Corea (por exemplo, no río Tumen). 

Nalgunhas rexións, como a conca do Amur, a súa área de distribución pode solaparse coa de *B. lenok*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Moyle, P. & J. Cech (2000): *Fishes: An Introduction to Ichthyology*, 4ª edición. Upper Saddle River, Nova Jersey: Prentice-Hall.
* Nelson, J. (2006): *Fishes of the World*, 4ª edición. Hoboken, Nova Jersey: John Wiley & Sons Inc. ISBN 978-0-4712-5031-9. 
* Wheeler, A. (1985): *The World Encyclopedia of Fishes*, 2ª edición. Londres: Macdonald. ISBN 978-0-3561-0715-8.

### Outros artigos 
* Salmónidos
* Salmoninos
* *Brachymystax*

### Ligazóns externas 
* *Brachymystax tumensis* Mori 1930 na EOL.
Tamezo Mori

**Tamezo Mori** (en xaponés 森 為三, Mori Tamezō), nado en 1884 en Corea e finado en 1962 foi un naturalista xaponés.

## Traxectoria 
Mori ensinou nunha escola preparatoria da Universidade Imperial Keijō en Seúl desde 1909 até que foi expulsado polas forzas estadounidenses en 1945. 

Principalmente ictiólogo, publicou numerosos traballos sobre a zooloxía da península coreana e de Manchuria. Algúns destes, como a súa *Lista de verificación dos peixes de Corea e as bolboretas coreanas* de 1934, aínda están vixentes hoxe.

## Algúns taxons descritos por Mori 
*En botánica:
***Chrysanthemum coreanum* Nakai ex T.Mori, Enum. Pl. Corea 352 (1922), nom. inval.
***Persicaria dissitiflora* (Hemsl.) H.Gross ex T.Mori, Enum. Pl. Corea 131 (1922).
***Persicaria hastatosagittata* (Makino) Nakai ex T.Mori, Enum. Pl. Corea 132 (1922).
***Persicaria viscosa* (Buch.-Ham. ex D.Don) H.Gross ex T.Mori, Enum. Pl. Corea 134 (1922).
***Prunus serrulata var. semiplena* Nakai ex T.Mori, Enum. Pl. Corea 210 (1922), nom. inval.
***Pulsatilla koreana* (Y.Yabe ex Nakai) T.Mori, Enum. Pl. Corea 159 (1922). 
*En zooloxía:
***Brachymystax tumensis*.
***Hucho ishikawae*.  

## Abreviaturas 
*A abreviatura **T.Mori** emprégase para recoñecer a Tamezo Mori como autoridade na descrikción e taxonomía en botánica.
* Vladykov, V. & Greeley, J. (1963): "Order Acipenseroidei in Soft-rayed Bony fishes: class Osteichthyes, order Acipenseroidei, order Lepisostei, order Isospondyli, suborder Elopoidea, suborder Clupeoidea, suborder Salmonoidea". *Fishes of the Western North Atlantic*. Sears Foundation for Marine Research.
 
#### Notas da bibliografía
AUC

**AUC** pode referirse a:

* **Acordo de Unión Civil**, en Chile.
* **Autodefensas Unidas de Colombia**.
* Abreviatura da expresión latina ***Ab urbe condita,*** que significa "dende a fundación da cidade" e alude á data da fundación de Roma, correspondendo co 754 a. C. 
* ***Ab urbe condita libri**,* obra histórica de Tito Livio, na que narra a historia dende a fundacíón de Roma.
* **Área baixo a curva**, integral da concentración de plasma dun fármaco fronte a un intervalo de tempo definido.
* **The American University in Cairo**, Universidade Americana  no Cairo, Exipto
Gísela López

**Gisela Karina López Rivas**, nada en Santa Cruz de la Sierra en 1968, é unha xornalista, activista e política boliviana. Foi Ministra de Comunicación de Bolivia do 23 de xaneiro de 2017 até o 23 de xaneiro de 2019, durante o terceiro goberno de Evo Morales. Foi tamén Viceministra de Autonomías Departamentais e Municipais de Bolivia do 18 de xuño de 2013 até o 2 de febreiro de 2015. Actualmente é considerada unha prófuga da xustiza boliviana pola súa implicación no coñecido como "Caso Neurona". 

## Traxectoria 
Comezou os estudos escolares en 1974 e obtivo o bacharel en 1985 na súa cidade natal. En 1986 matriculouse na carreira de comunicación social, e graduouse como xornalista en 1991.
Durante 10 anos, López dedicouse á prensa escrita. Gisela tamén traballou na televisión e na radio, cun xornalismo crítico e de investigación. En 2004 recibiu o Premio Nacional de Xornalismo.

### Viceministra de Autonomías Departamentais e Municipais (2013-2015) 
O 18 de xuño de 2013 a ministra de Autonomías Claudia Pena designou a Gisela López como a nova viceministra de Autonomías Departamentais e Municipais. Ocupou o cargo até o 2 de febreiro de 2015, substituída por Emilio Rodas.

### Ministra de comunicación de Bolivia (2017-2019) 
O 23 de xaneiro de 2017 o presidente Evo Morales nomeouna ministra de Comunicación de Bolivia, en substitución de Marianela Paco.

Gisela López permaneceu dous anos ao mando do ministerio. Foi subsituída por Manuel Canelas o 23 de xaneiro de 2019. 

O 22 de novembro fuxiu do país, despois de que se lanzase unha orde de captura por corrupción como parte do denominado "Caso Neurona". 

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Posesión de Gisela López como Viceministra de Autonomías en 2013
Cristina Pedreira

**Cristina Pedreira de Tenreiro** nada en Ferrol en 1897 e finada en México, foi unha arquiveira galega.

## Traxectoria 
Naceu en Ferrol en 1897,

Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, exiliouse en Suíza co seu marido Ramón María Tenreiro. Tras quedar viúva a finais de 1939, trasladouse a Francia onde embarcou no barco De Grasse rumbo a México.

En México, traballou activamente no Comité Feminio da Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles (JARE), sendo a súa vogal, mentres que Pilar Bolívar era a presidenta. O JARE foi a principal organización de axuda que tiña o exilio republicano español en México. O Comité Feminino estaba subordinado a outros órganos da JARE, como a Delegación e o Comité de Socorro, e os seus soldos eran notablemente inferiores. A composición do Comité de Mulleres da JARE estaba formada maioritariamente por mulleres que tiñan en común ser viúvas ou esposas de ilustres personalidades relacionadas con Indalecio Prieto. Encomendáronlles o tradicional papel de coidados atribuídos ás mulleres e encargáronse dos asuntos das familias exiliadas, tanto no ámbito doméstico en materia de alimentación, vestimenta, asistencia ás mulleres embarazadas como a instrución e educación dos nenos e nenas. 

En canto á súa acción pública, subordinada á dirección do JARE, consistiu en contestar cartas, dar resposta a solicitudes de necesidades de axudas, como bolsas e xestión dos colexios subvencionados pola JARE, préstamos de diñeiro ás familias e tamén relacións públicas coa Goberno mexicano e as súas institucións.

Non está clara a data de falecemento de Cristina Pedreira e en relación ao lugar do mesmo, soamente consta na ficha do Portal de Arquivos Españois (PARES) como último lugar de residencia en México (Distrito Federal, México).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Supermarine Attacker

O **Supermarine Attacker** é un caza a reacción embarcado británico deseñado e producido por Supermarine para o Fleet Air Arm (FAA) da Royal Navy. O tipo ten a distinción de ser o primeiro reactor en entrar en servizo coa FAA.

Co obxectivo de introducir rapidamente reactores ao servizo da Armada, Supermarine propuxo adaptar o seu deseño máis avanzado de avión de pistóns, o Supermarine Spiteful, cunha nova fuselaxe para o motor Rolls-Royce Nene. Tras realizar o seu primeiro voo o 27 de xullo de 1946, o fase de probas de voo prolongouse moito tempo debido a varios problemas, como dificultades de manexo. Os primeiros Attacker entraron en servizo coa FAA en agosto de 1951.

Como lle pasou á meirande parte dos cazas a reacción de primeira xeración, o Attacker tivo unha vida de servizo relativamente curta antes de ser substituído; isto debeuse a avións a reacción cada vez máis avanzados que se desenvolveron rapidamente durante os anos 50 e 60. A pesar de ser retirado da FAA durante 1954, tan só tres anos despois da súa introdución, o Attacker sería adoptado pola nova Forza Aérea de Paquistán, que operou o modelo ata mediados dos anos 60.

## Variantes 
; Type 392
: Prototipo de versión terrestre segundo a especificación E.10/44, pedido como un dos tres prototipos o 30 de agosto de 1944. Un construído que voou por vez primeira o 27 de xullo de 1946.
; Type 398
: Prototipo da variante naval pedido o 30 de agosto de 1944. Un construído que voou por vez primeira o 17 de xuño de 1947.
; Type 510
: Prototipo con ás e cola en frecha cuxo desenvolvemento levou ao Supermarine Swift.
; Type 513
: Segundo prototipo da variante naval segundo a especificación E.1/45 pedido o 30 de agosto de 1943. Un construído que voou por vez primeira o 24 de xaneiro de 1950.
; Type 398 Attacker F.1
: Variante de produción con motor Nene 3. 63 pedidos o 29 de outubro de 1948 e construídos en South Marston. 50 fabricáronse como F.1, tras cancelarse dous, e os últimos 11 construíronse como FB.1. O primeiro voo do F.1 de produción foi o 4 de abril de 1950.
; Attacker FB.1
: Os derradeiros 11 avións de produción F.1 construíronse como FB.1 xunto cun avión adicional pedido o 27 de marzo de 1950 para substituír a un aparello destruído nun voo de proba. O FB.1 fora modificado a partir do deseño orixinal para permitirlle levar foguetes ou bombas baixo as ás.
; Attacker FB.2
: Variante actualizada de cazabombardeiro con motores Nene 102. Realizáronse tres pedidos que sumaron en total 84 unidades, todas elas fabricadas en South Marston.
; Attacker Mk.538
: Variante de cazabombardeiro baseado en terra equipado con motores Rolls-Royce Nene 4, feira especialmebte para exportar á Real Forza Aérea de Pakistán. Fabricáronse 36 sendo o primeiro entregado en 1953.

## Notas 
## Bibliografía 
* Bingham, Victor. *Supermarine Fighter Aircraft*. Ramsbury, UK: The Crowood Press, 2004. .
Rolls-Royce Merlin

O **Rolls-Royce Merlin** é un motor de aviación británico refrixerado por líquido V-12 de pistóns de 27 litros de capacidade. Rolls-Royce deseñou o motor e o seu primeiro acendido foi en 1933 como un proxecto privado. Inicialmente coñecido como o **PV-12**, posteriormente foi bautizado Merlin (falcón paxareiro) seguindo a convención da compañía de chamar aos seus motores de aviación de pistóns de catro tempos como aves de presa.

Tras varias modificacións, as primeiras variantes de produción do PV-12 completáronse en 1936. Os primeiros avións operacionais en entrar en servizo usando o Merlin foron o Fairey Battle, o Hawker Hurricane e o Supermarine Spitfire. O Merlin asóciase sobre todo co Spitfire e o Hurricane, aínda que a meirande parte das unidades fabricadas foron para o bombardeiro pesado cuadrimotor Avro Lancaster. Unha serie de desenvolvementos de aplicación rápida, provocados polas necesidades da guerra, melloraron notablemente o rendemento e durabilidade do motor. Comezando con 1 000 cabalos de potencia nos primeiros modelos de produción, a meirande parte das últimas versións da guerra chegaban case aos 1 800 cabalos, e a súa derradeira versión, usada no de Havilland Hornet, superaba os 2 000.

Foi un dos motores máis exitosos da época da segunda guerra mundial, e fabricáronse unhas 50 versións por Rolls-Royce en Derby, Crewe e Glasgow, ademais de por Ford of Britain na súa fábrica de Trafford Park, preto de Manchester. Unha versión rebaixada tamén foi a base do motor de carros de combate Rolls-Royce/Rover Meteor. Tras a guerra, o Merlin foi substituído en gran medida polo Rolls-Royce Griffon no uso militar, sendo a meirande parte das variantes do Merlin deseñadas para avións de pasaxeiros e transportes militares.

O Packard V-1650 foi unha versión do Merlin fabricada nos Estados Unidos. A súa produción rematou en 1950 despois de construírse case 150 000 motores. Os motores Merlin continúan no servizo da Royal Air Force no presente co Battle of Britain Memorial Flight, e equipan a moitos avións restaurados en todo o mundo.

## Notas
Giampaolo Menichelli

**Giampaolo Menichelli**, nado en Roma o 29 de xuño de 1938, é un exfutbolista italiano, que xogaba como dianteiro.

É irmán do ximnasta artístico Franco Menichelli, gañador de cinco medallas nos Xogos Olímpicos.

## Traxectoria 
Naceu no barrio romano de Portuense e formouse na canteira da Roma, debutando co primeiro equipo na Serie A o 9 de febreiro de 1958.[miniatura| Menichelli coa camiseta do [Cagliari Calcio|Cagliari na tempada 1970/71.]]
Na tempada 1958/59 saíu cedido ao Sambenedettese, onde destacou inmediatamente, marcando un gol no seu debut ante o Catania (2-2). Na seguinte campaña volveu ir cedido, desta vez ao Parma, e a continuación regresou a Roma, onde xogou durante os seguintes tres anos. En 1961 conquistou a Copa de Feiras, contra o Birmingham City inglés, sendo este o único título dun equipo italiano en dita competición europea.

En 1963 fichou pola Juventus, onde xogou durante as seguintes seis campañas,  acumulando 194 partidos e 59 goles na Serie A. No Piemonte foi protagonista na conquista da Copa Italia 1964/65, onde se alzou como máximo goleador da competición, asinando tamén o gol decisivo na final contra o *Grande Inter* de Helenio Herrera. Gañou tamén a liga na tempada 1966/67, campionato lembrado pola remontada na clasificación sobre o Inter de Herrera, culminada na última xornada. Menichelli foi o máximo goleador do seu equipo, contribuíndo con 11 goles en 33 partidos.

No verán de 1969 pasou ao a Brescia, onde xogou só un ano sen poder evitar o descenso do equipo á Serie B. Uns meses despois foi contratado polo Cagliari para substituír o lesionado Gigi Riva. Despois dunha tempada en Sardeña retirouse definitivamente do fútbol aos 33 anos.

Durante a súa carreira totalizou 261 partidos e 60 goles na Serie A, e 64 partidos e 14 goles na Serie B.

### Selección italiana 
Foi 9 veces internacional coa selección italiana, coa que debutou nun partido amigable contra Francia no Stadio Comunale de Florencia o 5 de maio de 1962, formando na dianteira xunto con José Altafini, Humberto Maschio, Bruno Mora e Omar Sívori. Marcou o seu único gol coa *azzurra* unha semana despois, noutro amigable contra Bélxica.

Disputou o Mundial de 1962 en Chile, sendo titular en dous partidos, contra Alemaña Federal e Chile.

## Palmarés 
;Roma
* **Copa de Feiras (1):** 1960/61.

;Juventus
* **Serie A (1):** 1966/67.
* **Copa Italia (1):** 1964/65.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Datos do xogador na Federación Italiana de Fútbol .
* Datos do xogador en BDFutbol .