open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Café con Tostada

***Café con Tostada*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1895.

## Traxectoria 
Subtitulado *Semanario satírico ilustrado*, apareceu o 13 de xaneiro de 1895. Periódico semanal, aparecía os domingos. Estaba dirixido por José Bermúdez Montero. Constaba de oito páxinas e contaba coas seccións "Mocka y caracolillo", "Azucarillos" e "Tostadas". Editábase na Imprenta de José Eiras. O último número coñecido é o 6, publicado o 17 de febreiro de 1895.

Colaboraron nel, con poemas ou relatos en lingua castelá, Enrique Labarta Pose, Jaime Solá, Alberto García Ferreiro, Luís Taboada, Salvador Golpe e Manuel Amor Meilán. En galego unicamente publicou unhas "Máximas" de Carlos Pol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* *Café con Gotas*
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Teresa Cuíñas

**María Teresa Cuíñas Lavandeira**, nada en Pontevedra o 5 de novembro de 1976, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
Estudou COU no IES Sánchez Cantón e Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela, na que tamén se licenciou en Xornalismo.

Foi redactora en RNE (2004-2006), TVE (*Desde Galicia para el mundo*) e CNN+. Colaborou en *El País* (2007-2014) sobre temas de cultura, en *Rockdelux* (desde 2015) como crítica musical e en Atlas Galicia, e na revista Dorna. É redactora da TVG desde 2006. 

Colaborou no Culturgal, no Foro Galicia Creativa e foi xurado dos Premios Martín Códax e do Festival de Cans.

Participou no vídeo *Caminos de Santiago: los caminos de la concordia / Camiños de santiago: os camiños da concordia* (2005), nos textos de *O mar. IX Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, xaneiro-febreiro 2008* e *Amor. X Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, febreiro-marzo 2009.*

Escribiu con Iria Sobrino Freire o prólogo de *Narradoras (25 autoras galegas)*, Vigo: Xerais, 2000.
[miniatura|Con [Anxo González Guerra na Libraría Paz de Pontevedra en novembro de 2021]]
En 2021 foi comisaria con Pepe Cunha de *CantáMOLA en galego*, *A canción en galego no século XXI*, un percorrido polos últimos 20 anos de historia da música galega.

Escribiu o prologo de *Xela Arias Cancións* (2021) con Desertores, Xerais. ISBN 978-84-1110-038-0.
[miniatura|Presentando *Pecados veniais* de [Nazaret López na Libraría Paz de Pontevedra]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conta persoal no Twitter.
* Conta persoal en Linkedln
* Conta persoal no Facebook
Antonio García Ameijenda

**Antonio García Ameijenda**, nado en Neaño (Cesullas, Cabana de Bergantiños) o 10 de febreiro de 1948, é un exfutbolista galego-arxentino. 

Xogaba de centrocampista e destacou principalmente no San Lorenzo de Almagro, co que xogou durante unha década logrando catro campionatos arxentinos.

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Aínda que naceu en Cabana de Bergantiños, aos sete meses de idade marchou para Buenos Aires coa súa familia, que buscaba en terras arxentinas un futuro mellor. Xogou ao fútbol dende pequeno e aos 16 anos recibiu a chamada do San Lorenzo de Almagro, que o incorporou ao club.

Debutou co primeiro equipo da man do adestrador brasileiro Tim o 19 de novembro de 1967 contra River Plate no estadio Monumental. Disputou máis de 100 partidos coa camiseta do San Lorenzo, marcando 24 goles e acadando o Campionato Metropolitano de 1968 e o bicampeonato de 1972 (campión do Metropolitano e do Nacional), este baixo a dirección técnica do "Toto" Lorenzo, que lle deu unha personalidade especial ao equipo, coñecido nese período como o "equipo computadora". 

En 1970 volveu a Galicia para disputar co seu equipo a 25ª edición do Trofeo Teresa Herrera, onde caeron nos penaltis fronte ao Ferencvárosi de Flórián Albert. Entre 1972 e 1973 xogou no Red Star FC de París, volvendo logo ao San Lorenzo, co que gañou o campionato de 1974, converténdose nun dos únicos cinco xogadores de San Lorenzo con catro títulos, xunto a Roberto Telch, Sergio Villar, Victorio Cocco, e Agustín Irusta.

En 1975 pasou brevemente por Estudiantes de La Plata, antes de recalar en España, para xogar tres anos no Salamanca, en Primeira División. Marcou 8 goles en 72 partidos na mellor época do club salmantino, que conseguiu boas clasificacións na liga e chegou a unhas semifinais de Copa do Rei.

Volveu en 1978 á Arxentina, onde xogou no Club Atlético Huracán, no Gimnasia y Esgrima La Plata, no Club Deportivo Armenio e finalmente no Club Almagro.

### Como axudante de Veira 
Despois da súa retirada converteuse en axudante do adestrador Héctor Veira en clubs como San Lorenzo de Almagro e Boca Juniors.

## Palmarés 
### San Lorenzo de Almagro 
* **Primeira División Arxentina (4)**: Metro 1968, Metro 1972, Nacional 1972, Nacional 1974

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com .
Trofeo da Amizade

O **Trofeo da Amizade** foi un torneo amigable de fútbol disputado entre 1958 e 1962, que enfrontaba o Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo. Era organizado pola Federación Galega de Fútbol.
## Historia 
O torneo foi creado en 1958 polo Deportivo da Coruña e o Celta de Vigo en convenio coa Federación Española de Fútbol, para que ditos equipos recadasen diñeiro e saldasen as débedas que tiñan coa Federación Galega. En cada edición disputábanse dous partidos, un en Riazor e outro en Balaídos, gañando a copa o equipo con mellor resultado total. Disputáronse tres edicións do torneo, o que supuxo seis novos enfrontamentos da histórica rivalidade entre Celta e Deportivo.

## Historial 
## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Cidade de Vigo
* Trofeo Teresa Herrera
Universidade de Tilburg

A **Universidade de Tilburg** (en inglés: *Tilburg University*) é unha universidade pública neerlandesa especializada nos campos da Administración, Artes, Ciencias Sociais, Dereito, Economía e Humanidades, localizada na cidade de Tilburg, parte da provincia de Brabante do Norte, no sur dos Países Baixos.

A institución gañou unha reputación tanto na investigación como na docencia a nivel mundial. No ámbito de publicacións académicas, Research Papers in Economics clasificou a súa Facultade de Economía e Administración de Empresas como o 23° departamento de investigación máis produtivo do mundo e o 6º de Europa. Segundo a Clasificación Shanghái 2020, a Universidade de Tilburg ocupa o lugar 6° no campo da Administración de Empresas e o 24° no campo das Finanzas en todo o mundo. No campo do dereito, a Universidade de Tilburg obtén o lugar 28° do mundo e 2° nos Países Baixos de acordo á clasificación académica de universidades do THE 2021. Ademais, a Facultade de Ciencias Sociais e do Comportamento ofrece un programa único de máster en Psicoloxía Médica de dous anos de duración (impartido en neerlandés), no que os estudantes se forman como profesionais científicos no campo médico.

## Historia 
A Universidade foi fundada en 1927. Nun principio foi exclusivamente unha escola de Administración e Dirección de Empresas. Posteriormente, fóronse incorporando facultades como a de Dereito (establecida en 1963), Ciencias Sociais e do Comportamento (tamén en 1963), Teoloxía e Filosofía (1967) e por último, a escola de Arte (1981).

A pesar do crecemento doutras facultades, a Administración e Dirección de Empresas segue a ser a maior de todas as que compoñen a universidade por número de estudantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Rehab (Rihanna)

"**Rehab**" é unha canción gravada pola cantante barbadense Rihanna para o seu terceiro álbum de estudio, *Good Girl Gone Bad* (2007). Estreada por parte de Def Jam Recordings nas emisoras de radio dos Estados Unidos o 6 de outubro de 2008, daría nome ó sinxelo, oitavo e derradeiro daquel álbum, que sería lanzado en formato CD no Reino Unido o 8 de decembro do 2008.

Rihanna comezou a traballar na canción mentres acompañaba a Timbaland na xira do *FutureSex/LoveShow* de Justin Timberlake en 2007. Escrita por Timberlake en colaboración cos seus produtores, Hannon Lane e Timbaland, "Rehab" é unha canción de R&B de ritmo medio cun retrouso conmovedor e melancólico; nela reflíctense as lembranzas cheas de dor do seu antigo amor, do cal fala coma se dunha enfermidade se tratase.

"Rehab" logrou meterse nas dez primeiras posicións das listas de sinxelos en Austria, Alemaña, os Países Baixos e Noruega. Acadou o número 16 na do Reino Unido, e nos EUA o número 18 nos Hot 100 da revista *Billboard*. Obtivo o certificado dobre platino da Asociación de Industria Discográfica de América. Anthony Mandler dirixiu o vídeo musical, o cal gañou o Premio de Música Urbana ó mellor Vídeo de musical. Rihanna interpretaría "Rehab" na xira de *Good Girl Gone Bad* (2007–09), e ocasionalmente na de *Last Girl on Earth* (2010–11).
Xoana I de Borgoña

**Xoana I de Borgoña**, nada en 1191 e finada en 1205, nada **Xoana de Hohenstaufen**, foi condesa de Borgoña dende os 9 anos ata a súa morte aos 14 anos.
## Traxectoria 
Naceu en 1191. Era filla do conde Odón I de Borgoña e de Margarida de Blois (1170-1230) (filla do conde Teobaldo V de Blois e Chartres e de Alix de Francia (á súa vez filla do rei Lois VII de Francia). No mesmo ano do seu nacemento, pero máis tarde, naceu a súa irmá Beatriz II de Borgoña (1191-1231). O 13 de xaneiro de 1197 o seu pai foi asasinado en Besançon aos 32 anos e Xoana sucedeuno como condesa palatina de Borgoña cando só tiña 9 anos.

Morreu en 1205 cando só tiña 14 anos. A súa irmá Beatriz II de Borgoña sucedeuna xunto co seu marido o duque Odón I de Andechs e Merania (1180-1234) que foi recoñecido conde como Odón II de Borgoña.
-637

## Acontecementos 
## Nacementos 
## Mortes 
* Duque Xiang de Song, gobernante do estado de Song
* Duque Huai de Jin, gobernante do estado de Jin
* Duque Hui de Jin, predecesor do duque de Jin
## Outros 
*
Historia ano a ano
Cerva de Cerinia

miniatura|300px|Heracles e a cerva de Cerinia (Museo Arqueolóxico de Palermo)

A **Cerva de Cerinia** era unha cerva  fantástica da mitoloxía grega, de pezuños de bronce e cornos de ouro, extremadamente veloz e incansable. Vivía en Énoe, na Argólida.

## Captura da cerva de Cerinia 
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos , tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. 

O cuarto destes traballos  foi capturar viva a cerva de Cerinia e levala a Micenas ante Euristeo.

Esta cerva fora consagrada pola pléiade Táixete á deusa Artemisa. Conta a lenda que Zeus intentou violar a Taixete pero Artemisa salvouna converténdoa en cerva. Cando recobrou a súa forma natural, deulle á cerva uns cornos de ouro e dedicouna a Artemisa. Era, segundo Calímaco, unha das cinco cervas, grandes coma bois, que a deusa encontrou pacendo no monte Liceo e intentara xunguir no seu carro, aínda que esta lograra escapar e refuxiarse, por orde de Hera, no monte Cerinia.

Era tan veloz que non a alcanzaban nin as frechas de Heracles; en todo caso, non podía ferila por estar consagrada a Artemisa , coa que Heracles non quería enfrontarse. Persigueuna durante todo un ano, ata que por fin a cerva cansou e parou para abeberar no río Ladón, e entón disparoulle unha frecha que lle atravesou as patas, entre o óso e o tendón, pero sen producir sangue .

miniatura|300px|Apolo (á dereita) e Heracles (á esquerda, pisando o corpo da cerva)

Unha vez inmobilizada, atouna e cargouna sobre os ombros para levala ata Micenas, pero no camiño de regreso atopouse con Artemisa e Apolo, que lle reclamaron a cerva e afeárono por cazar un animal a ela consagrado, o que constituía un sacrilexio. Heracles explicou que o fixera por orde de Euristeo, quen sería o culpable da infracción. Os deuses así o entenderon e deixárono seguir o seu camiño.

Existen outras versións que amplían a perseción ata o país dos Hiperbóreos ou incluso a Illa dos Benaventurados.

## Iconografía 
As representacións iconográficas recollen os dous momentos principais do mito: a caza da cerva en si, e o encontro do heroe con Artemisa. O momento da caza tivo moito máis éxito, xa desde o século VI a. C. e reaparece no Renacemento. O encontro con Artemisa tivo escasa repercusión aínda que deu lugar a un grupo colosal no templo de Apolo en Portonaccio (Veyes, Etruria), c. 500 a. C., do que só se conservan as figuras de Heracles e Apolo .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017, 368.
* * GRAVES, Robert: *Los mitos griegos*, Ed. Gredos, 1ª ed. 2019, 513-516.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009, 30.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016, II, 5, 3 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Henrique I de Borgoña

**Henrique I de Borgoña** ou  **Odón Henrique de París**, nado en 946 e finado en 1002, foi duque de Borgoña (965 - 1002) e suposto conde de Nevers sobre 956 a 980 e de Auxerre sobre 996 ata 1002. 
## Traxectoria 
Fillo de Hugo o Grande, conde de París e irmán polo tanto de Hugo Capeto, primeiro rei de Francia da dinastía Capeto, así como de Odón I de Borgoña. Á morte do seu irmán Odón, Henrique foi nomeado duque de Borgoña pola morte sen descendentes lexítimos daquel. Casou no 972 con Xerberga de Châlon, viúva de Adalberto II de Italia. Non tiveron fillos desta unión, pero Henrique I de Borgoña adoptou ao seu fillo, Odón-Guillerme de Borgoña (962 - 1026), duque de Borgoña. En 992 volveu casar con Garsenda de Gascuña, pero desta unión non tiveron fillos coñecidos.
Trofeo Teresa Herrera 1971

O **Trofeo Teresa Herrera de 1971** foi a 26ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 3 de xullo de 1971 a partido único. O campión foi o Estrela Vermella iugoslavo, que derrotou por 1-3 ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro e único título.

## Participantes 
## Partidos 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Equipo do Estrela Vermella vencedor do trofeo. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
*Os capitáns intercambiando as bandeiriñas. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
Andrea Pousa

**Andrea Pousa**, nada en Figueiró (Tomiño) en 1990, é unha cantante, compositora, produtora musical e actriz galega.

## Traxectoria 
Andrea Pousa iniciou a súa carreira moi nova, na súa natal parroquia, tocando a bandurra nunha rondalla, e aos 16 anos foi cando comezou a actuar como profesional no mundo do espectáculo.

En 2004, uniuse á Asociación de Artistas Vocálitis, e comezou a recibir Máster Class de canto e interpretación baixo a titoría e dirección do mestre e tenor José P. Pérez. Durante 10 anos foi membro do grupo vocal feminino "Sueño de Calíope". Complementou a súa carreira de canto coa de actriz. En 2014 fundou co seu socio o actor galego Bruxo Queiman, a compañía de espectáculos "Queiman e Pousa". Actuou, entre outros países, na Arxentina, México, Alemaña, Irlanda, Suíza, Italia e Portugal.

En 2020 presentou "Camiñares", o segundo tema do seu disco "Retorno", escollendo a paraxe da Ponte Maceira, en Negreira, como un dos escenarios do seu videoclip, xunto ao Fuciño do Porco (Vicedo) ou a praza do Obradoiro. Precisamente na Ponte Maceira, a cantante de Tomiño espera interpretar "Camiñares", tema composto por ela en colaboración co produtor musical portugués Paulo Borges, nunha xira que a levará por Galicia co apoio do Concello de Negreira.

En 2017, Andrea presentou seu disco de debut titulado "Respirar", producido por Nani García, que se lanzou ao mercado desde o 16 de outubro e que presentou en concerto o 26 de outubro no teatro de AFundación de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Andrea Pousa. Biografía e discografía .
* Himno de Galicia por Andrea Pousa en YouTube.
* Camiñares - Andrea Pousa (Vídeoclip oficial) en YouTube.
* Andrea Pousa, una tomiñesa que triunfa en todo el mundo Entrevista en Telemariñas .
Carmen Tuñón Álvarez

**Carmen Tuñón Álvarez**, nada en Ferrol en 1949, En 1966 matriculouse nos estudos de Enxeñería Técnica Naval na Escola Universitaria Politécnica de Ferrol onde realizou a especialidade de “monturas”. No ano 1972 finalizou  a súa formación e empezou a traballar no estaleiro de Fene. Neste estaleiro desenvolveu a  súa carreira profesional durante 33 anos, sendo a primeira muller en ocupar o cargo de analista xefe.

## Recoñecementos 
* En 2014 foi homenaxeada polo Concello de Ferrol como pioneira do sector naval.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia das mulleres na enxeñería
Trofeo Teresa Herrera 1972

O **Trofeo Teresa Herrera de 1972** foi a 27ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 27 e o 28 de maio de 1972. O campión foi o FC Barcelona, que derrotou na final por 2-0 ao ADO Den Haag neerlandés, logrando o seu terceiro título.

O FC Barcelona xogou directamente a final, mentres que o Deportivo da Coruña e o ADO Den Haag xogaron antes unha semifinal para dirimir quen se enfrontaría ao equipo catalán na final. Os neerlandeses venceron aos coruñeses na quenda de penaltis despois de que o partido rematase sen goles. 

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Radiation Belt Storm Probes

**Radiation Belt Storm Probes** ou **RBSP**, e máis tarde renomeadas como **sondas Van Allen**, foi un par de sondas espaciais da NASA lanzadas para estudar o cinto de Van Allen.

## Características
As sondas RBSP, denominadas A e B, foron parte do programa Vivindo Cunha Estrela da NASA. Foron lanzadas o 30 de agosto de 2012 a bordo dun foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral cara a órbita terrestre. A súa misión foi estudar a dinámica do cinto de radiación que rodea á Terra medindo os cambios no campo magnético e eléctrico e as partículas e ondas que hai nesa rexión do espazo.

RBSP A foi apagada en xullo de 2019, mentres que RPSB B o foi en setembro dese mesmo ano.miniatura|As dúas sondas RBSP no espazo.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas 5
Eguas de Diomedes

miniatura|300px|Diomedes devorado polas súas eguas (Gustave Moreau, 1865)

As **Eguas de Diomedes** eran catro bestas , chamadas Podargo, Lampón, Xanto e Deino, que se alimentaban de carne humana, propiedade deste Diomedes, rei de Tracia e fillo de Ares e Cirene . Diomedes adoitaba darlles de comer ós estranxeiros que chegaban ó seu país.

Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos , tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. O oitavo traballo consistiu en traer ante Euristeo estas catro eguas.

Heracles embarcouse cun grupo de voluntarios e puido capturar as catro eguas sen grandes dificultades, tralo cal levounas onda o barco . Os bístones, os súbditos de Diomedes, acudiron a recuperalas e enfrontáronde a Heracles na praia. Este, para poder loitar con eles, deixou as eguas ó coidado do seu amigo Abdero, fillo de Hermes. Venceu ós bístones e matou a Diomedes, facendo fuxir ós seus soldados, pero mentres tanto, as eguas arrastraron e mataron a Abdero, polo que Heracles fundou alí unha cidade á que chamou Abdera.

Outras fontes din que Heracles se enfrontou a Diomedes cando foi roubar as eguas, e que o matou botándoo a estas, que o devoraron. Unha vez saciadas, as eguas tornáronse mansas e Heracles puido xunguilas ó carro do propio Diomedes, co que volveu a Micenas. Euristeo dedicounas a Hera e logo soltounas, e os animais foron percorrendo Grecia ata chegar ó monte Olimpo, onde terminando morrendo atacadas polas feras que alí había. A lenda di que entre os seus descendentes está o cabalo Bucéfalo, de Alexandre Magno.

miniatura|250px|esquerda|(Metropolitan Museum of Art, Nova York)

## Iconografía 
Trátase dun episodio que se representa tarde e con pouca frecuencia, pola complexidade do relato. Na Idade Media e Moderna só se representa rara vez, por exemplo nun relevo en marfil Bizantino do século X ou nun cadro de Johann Heinrich Füssli (c. 1800). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ELVIRA BARBA: Miguel Ángel: *Arte y mito. Manual de iconografía clásica*. Sílex, 3ª ed. 2017.
* GRAVES, Robert: *Los mitos griegos*, Ed. Gredos, 1ª ed. 2019, 526-528.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009, 30.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016, II, 5, 8 [a numeración segue a utilizada neste texto].
O Rañadoiro, Muíños, Muíños

**O Rañadoiro** é unha aldea da parroquia de Muíños, no concello de Muíños, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. Segundo o INE en 2020 tiña 68 habitantes (34 homes e 34 mulleres).

## Patrimonio 
O Rañadoiro conta cun peto de ánimas á entrada do lugar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Muíños 
### Parroquias de Muíños 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muíños
RD-0106

**RD-0106** é a designación dun tipo de motor foguete utilizado como segunda etapa dos mísiles R-9. Tamén é coñecido como **8D715**.

## Características 
Os motores RD-0106 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 304,0 kN e usáronse como segunda etapa dos mísiles R-9.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0105
*RD-0107
*RD-0108
*RD-0109
*RD-0110
*RD-0124
Barreal, Lobios, Lobios

**Barreal** é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes no INE e o IGE

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lobios 
### Parroquias de Lobios 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lobios
RD-0124

**RD-0124** é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Soiuz 2-1b. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como **14D23**.

## Características 
O motor RD-0124 é o sucesor do RD-0110 como segunda etapa dos lanzadores Soiuz. Entre as súas melloras conta cun aumento de presión nas cámaras de combustión de 70 a 160 bares e un impulso específico aumentado de 326 a 359 s.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0110
Juan de Sola Vollbrecht

**Juan de Sola Vollbrecht**, nado en Madrid o 30 de xuño de 1970, é un xornalista galego.

## Traxectoria 
Fixo estudos de Traballo Social e Filoloxía Hispánica na Universidade Nacional de Educación a Distancia.

Ao longo da súa traxectoria estivo vinculado a Radio España Vigo, Radio Municipal de Tui, Antena Louro Radio (O Porriño) ou Radio ECCA. 

Foi correspondente da Axencia EFE en Pontevedra. Desde o 2017 é asesor internacional de AMARC ALC. En 2023 creou a ONG BIG Radio. E, no ano 2008, fundou e foi presidente da organización non gobernamental AGARESO, Asociación Galega de Comunicación para o Cambio Social. Impulsou o proxecto de radio do Centro penitenciario da Lama, premiado coa Medalla ó Mérito Penitenciario (2009). Participou en diferentes proxectos de cooperación e en países como a Arxentina, o Uruguai, Marrocos, Ecuador, Guinea Ecuatorial, O Salvador, Nicaragua ou Honduras., dedicado ós dereitos humanos e a solidariedade. Escribe periodicamente no seu blog. e PontevedraViva 

## Obra escrita publicada 
* *Entre los muros del olvido (2025).* Libros del Futuro. https://juandesola.org/entre-los-muros-del-olvidohttps://librosdelfuturo.es/producto/entre-los-muros-del-olvido/
* *La cara más dura de la esperanza* (2014). Libros del futuro.https://juandesola.org/libro-la-cara-mas-dura-de-la-esperanza

## Recoñecementos 
* Medalla o Mérito Penitenciario (2009). Ministerio do Interior.
* Folla de Prata (2007). Concello de Cambados.
* Mención Especial Agara. Asociación Radiodifusión Galega.
* III Edición Premio Nacional Daphne (2000).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Fernández Fernández

***Antonio Fernández Fernández**, empresario galego (1876-1931).
***Antonio Fernández Fernández**, sindicalista e político galego (m. 1937).
***Antonio Fernández Fernández** (***Abel***), pintor galego (1928).*EGU*, *DBdG*
***Antonio Fernández Fernández**, médico galego (1933).
## Véxase tamén 
* Fiz Antonio Fernández Fernández, médico galego (1916).*GEG*
* Pedro Antonio Fernández Fernández, economista e concelleiro (1952).
*
Xosé Manuel Hidalgo Cuñarro

**José Manuel Hidalgo Cuñarro**, nado o 8 de setembro de 1956 na Estrada, é un arqueólogo galego.

## Traxectoria 
Licenciado en xeografía e historia (especialidade de prehistoria e arqueoloxía), pola Universidade de Santiago de Compostela foi profesor de EXB, arqueólogo municipal do concello de Vigo e director do Museo Municipal Quiñones de León de 1992 a 1999.

## Obra escrita publicada 
Publicou máis de medio cento de artigos en diversas publicacións como *Revista de arqueología*, *El Museo de Pontevedra*, *Boletín del Instituto de Estudios Vigueses* e *Castrelos, revista do Museo Municipal Quiñones de León*.
;Libros:
[miniatura|Hidalgo dirixiu as escavacións do [Castro de Troña.
* *Castro de Troña: Ponteareas-Pontevedra, campaña 1983*, 1985, Dirección Xeral do Patrimonio Histórico e Documental.
* *Castro de Fozara, campaña 1984*, 1987, Dirección Xeral do Patrimonio Histórico e Documental. Obra colectiva.
* *A Cultura Castrexa. Vigo hai 2000 Anos*, 1994, Instituto de Estudios Vigueses. Obra colectiva.
* *As raíces de Vigo, a prehistoria*, 1995, Instituto de Estudios Vigueses. Obra colectiva.
* *Vigo romano, a idade antiga*, 1997, Instituto de Estudios Vigueses. Obra colectiva.
* *Artistas galegos nas coleccións de Prensa Española 1893-1936*, 1997, Concello de Vigo. Obra colectiva.
* *Vigo medieval, a idade media*, 2000, Instituto de Estudios Vigueses. Obra colectiva.
* *Arqueoloxía* (2 vols.), 2006, Nova Galicia Edicións. Coordinador.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Castro de Troña
### Ligazóns externas 
* https://vigoarqueologico.blogspot.com/ blog do autor .
Laponia Oriental

A **subrexión de Laponia Oriental** (en finés *Itä-Lapin seutukunta*) é unha das seis subdivisións da rexión de Laponia. En 2017 tiña unha poboación de 16&nbsp;601 habitantes.

## Municipios 
## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subrexión de Laponia Oriental
** Sitio web de Kemijärvi
** Sitio web de Pelkosenniemi 
** Sitio web de Posio
** Sitio web de Salla
** Sitio web de Savukoski
Oficina de Igualdade de Xénero da Universidade de Santiago de Compostela

A **Oficina de Igualdade de Xénero da  Universidade de Santiago de Compostela** é un organismo que puxo en funcionamento dita universidade en 2006 e que ten como misión fundamental a de "levar a bo termo o compromiso da Universidade de Santiago de Compostela coa sociedade na consecución da igualdade real entre homes e mulleres, asumindo os principios de dignidade humana con independencia do sexo das persoas, igualdade e equidade de xénero como elementos fundamentais da actividade universitaria".

Para acadar a igualdade a oficina leva a cabo distintas activividades como os premios á introdución da perspectiva de xénero,  iniciativa seleccionada polo *European Institute for Gender Equality* (EIGE) como  boa práctica de “Integración da igualdade de xénero nas universidades e centros de investigación europeos” e incluída na ferramenta en liña *(GEAR tool),* e a actividade *Unha enxeñeira ou científica en cada cole.*

Estivo dirixida por Isabel Diz Otero, Trinidad de Miguel Bouzas e  Eva Aguayo Lorenzo . 

## Publicacións 
* *Plan Estratéxico de Igualdade de Oportunidades entre Mulleres e Homes da USC (2009-2011).*
* II Plan estratéxico de igualdade de oportunidades entre mulleres e homes da USC (2014-2018).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns 
* Oficina de Igualdade de xénero da USC.
Antonio Fernández Fernández (empresario)

**Antonio Fernández Fernández**, coñecido como **Antón de Barreiros** ou **Antón de Marcos**, nado en Barreiros (Sarria) en 1878 e finado en Lugo o 19 de novembro de 1931, foi un empresario galego.

## Traxectoria 
Fillo de Marcos Fernández González, tratante de gando, que iniciou a súa actividade cos aforros procedentes da emigración a Cuba. O irmán de Marcos, Clemente, foi un dos pioneiros no negocio de embarque de gando vacún cara ao mercado catalán e madrileño, comezando en 1883 co embarque de 40 reses para Madrid desde a estación de tren de Toral de los Vados (León). Clemente deixou o negocio en mans do seu irmán logo de partir cara ao norte de África e investir nas Minas do Rif. Alí foi conselleiro delegado e un dos principais accionistas da Sociedad Española de Minas del Rif, xunto co rei Afonso XIII, o conde de Romanones, o marqués de Comillas e o duque de Tovar. Tamén foi Deputado Provincial de Madrid e Conselleiro do Banco Mercantil e Industrial.

O capital de Antonio procedía do tráfico de gando cara á Península Ibérica. Era socio propietario do Gran Café Galicia da Coruña. Fixo construír un edificio na esquina da praza de Ángel Fernández, deseñado por Eloy Maquieira. Finou nun accidente de circulación cando viaxaba de Becerreá a Lugo o 19 de novembro de 1931.

## Vida persoal 
Foi pai de Antonio, Xosé, Manuel e Concepción Fernández López.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Fillos de Antón de Marcos
Outeiro, Sanguñedo, Verea

**Outeiro de Sanguñedo** é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).

## Xeografía 
O lugar dista da capital do concello 5,3 quilómetros pola estrada OU-0206.

A aldea sitúase preto do alto do monte de Outeiro. Preto do lugar pasa o regato de Balín e o regato de Sanguñedo. No monte de Outeiro nace o regato de Quintela. 

## Toponimia 
Outeiro vén do latín *altariu(m)*, altar elevado ou calquera cousa illada e elevada.

Por outra banda, Sanguñedo é un fitotopónimo, ven do arbusto sangomiño tamén denominado como sanguiño, sanguino, sanguvino ou sanguineto (*Rhamnus sanguineus) (Cornus sanguinea).*

## Personaxes 
Aquí naceu Antonio Dorado Fidalgo, alcalde de Verea entre 1979 e 1987. Durante unha época exercería de mestre na aldea.

## Patrimonio 
### Igrexa de San Salvador de Sanguñedo 
A igrexa de San Salvador foi construída a principios do século XVIII. Segundo a inscrición do canteiro que se atopa na fachada posterior, a obra foi rematada no ano 1707. A fachada ten unha porta de lintel sinxela e remata cunha cornixa curva. Nos extremos da cornixa érguense dous pináculos agudos rematados en esfera. O campanario está conformado por dous arcos romanos, nos cales se atopan dúas campás, unha por arco. Por riba deste corpo hai outros dous pináculos, similares aos situados na cornixa, e mais unha estrutura triangular sobre a cal está un pararraios ornamental con forma de cruz grega.

### Cruceiro do Campo de Outeiro 
O cruceiro de Sanguñedo está situado no Campo do Outeiro, diante da igrexa de San Salvador de Sanguñedo a medio camiño entre o lugar de Sanguñedo e Outeiro.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Antonio Dorado Fidalgo. Alcalde de Verea entre 1979 e 1987.jpg|Antonio Dorado.
Ficheiro:Cruceiro de Sanguñedo, Verea.jpg|Cruceiro do Campo de Outeiro.
Ficheiro:Igrexa da parroquía de San Salvador de Sanguñedo (Verea, Ourense).jpg|Igrexa de Sanguñedo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sanguñedo 
### Parroquias de Verea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Verea
O Mozo Azul

***O Mozo Azul*** (en inglés: *The Blue Boy*) é unha&nbsp;pintura ao óleo realizada por Thomas Gainsborough arredor de 1770.

## Historia 
miniatura|esquerda|Retrato de Carlos II de neno, de Van Dyck
*O Mozo Azul* é a obra máis famosa de Gainsborough e crese que é un retrato de Jonathan Buttall (1752-1805), fillo dun rico comerciante, aínda que non chegou a ser demostrado. Trátase dun retrato, á vez que un estudo histórico do vestiario dos mozos do século XVIII. Considérase que foi unha homenaxe de Gainsborough a Anton van Dyck; en particular está moi próximo ao retrato de Carlos II cando era neno realizado por Van Dyck, e que seguramente Gainsborough descubriu xunto coa pintura de Rubens nas coleccións do castelo de Wilton que visitou co seu amigo e mecenas Philip Thicknesse.

Hai indicios de que Gainsborough xa pintara algo no lenzo antes de comezar *O Mozo Azul*. A pintura está realizada nun lenzo bastante grande para un retrato, pois mide 177,8 cm de altura por 112,1 cm de largo. Atópase na &nbsp;Biblioteca Huntington, en San Marino, California.

Joshua Reynolds ante a vista do retrato, escribiu:

## Percorrido da pintura 
A pintura estivo en posesión de Jonathan Buttall, ata que se declarou en bancarrota en 1796. Foi comprada entón polo político John Nesbitt e en 1802, polo retratista John Hoppner. Arredor de 1809, *O Mozo Azul* entrou na colección do conde de Grosvenor onde se conservou ata que un dos seus descendentes, o segundo&nbsp;duque de Westminster o vendeu ao mercador de arte Joseph Duveen&nbsp;en 1921.

En 1919, o cadro inspirou o produtor de cinema alemán Friedrich Wilhelm Murnau para realizar o seu debut como director con *Der Knabe in Blau*.

Nunha medida que provocou unha protesta pública en Gran Bretaña, foi vendido ao empresario Henry Edwards Huntington da American Railway por 728800 dólares, segundo o acordo co marchante Duveen, un prezo entón récord para calquera pintura. De acordo cunha nova en *The New York Times*, do 11 de novembro de 1921, o prezo de compra foi de 640&nbsp;000 dólares, uns oito millóns de 2010. Antes da súa partida a California en 1922,&nbsp;*O Mozo Azul* foi exposto brevemente na&nbsp;National Gallery de Londres, onde foi visto por unhas 90&nbsp;000 persoas, e o director da Galería,&nbsp;Charles Holmes, escribiu unhas palabras de despedida na parte posterior da pintura: «Au Revoir, C.H.»&nbsp;

Foi este cadro o que inspirou o artista pop Robert Rauschenberg á súa dedicación á arte da pintura. Atópase colocada na Biblioteca de Huntington enfronte do cadro *Pinkie* do pintor Thomas Lawrence.

## Na cultura popular 
No filme de Quentin Tarantino *Django Unchained*, a personaxe principal, Django, un escravo liberado, escolle un traxe idéntico ao que leva o protagonista de *O Mozo Azul*.

A pintura vese no filme *Batman* (1989) colgada no museo de Gotham e de novo en *Joker*, nunha versión pequena no apartamento do Joker. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
*BLUEBOY by Thomas Gainsborough 1727-1788
Balín, Sanguñedo, Verea

**Balín** é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Tiña nove habitantes no ano 2020, dos cales cinco eran homes e catro eran mulleres.

## Xeografía 
Este lugar dista da capital do concello 6,6 quilómetros pola estrada OU-0206.

En Balín nace o regato de Balín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sanguñedo 
### Parroquias de Verea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Verea
Sanguñedo, Sanguñedo, Verea

**Sanguñedo** é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Nel atópase a igrexa parroquial. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2020, cando tiña 29 habitantes.

## Xeografía 
Este lugar dista da capital do concello 4,1 quilómetros pola estrada OU-0206.

A aldea é atravesada polo regato do Sobradiño e o Regato de Sanguñedo. 

## Toponimia 
O topónimo **Sanguñedo** é un fitotopónimo referido ao arbusto sangomiño, tamén denominado sanguiño, sanguino, sanguvino ou sanguineto (*Rhamnus sanguineus*) (Cornus sanguinea). Este arbusto require solos frescos e lixeiros. Gosta dos lugares húmidos e sombrizos. Atópase en terreos baixos ou de media montaña. A madeira é de excelente calidade, de cor branca rosada, moi dura e resistente. Utilizábase para facer mangos de ferramentas e pequenas pezas torneadas. As pólas magras empregábanse en cestaría, e as máis grosas para titores ou espeques na xardinaxe. Tamén foron utilizadas para facer setas, de feito o arqueiro prehistórico Ötzi levaba setas de sangomiño. En canto ao seu uso medicinal, a cortiza desecada é un potente laxante; mentres que os froitos, cocidos en leite, empregábanse para combater a sarna. Nos extremos da cornixa érguense dous pináculos agudos rematados en esfera. O campanario está conformado por dous arcos romanos, nos cales se atopan dúas campás, unha por arco. Por riba deste corpo hai outros dous pináculos, similares aos situados na cornixa, e máis unha estrutura triangular sobre a cal está un pararraios ornamental con forma de cruz grega. A igrexa conta con tres altares; o altar maior ten un retablo construído en 1713 polo escultor Gregorio Álvarez, veciño de Quintela de Leirado e dourado por Agustín Vázquez; nel atópanse as imaxes da Inmaculada, San Francisco, Santo Antón e San Xosé. Os altares colaterais do Evanxeo da Nosa Señora do Carme e da Epístola da Nosa Señora das Dores, albergan as tallas da Virxe do Carme, Santa Tereixa, Santo Antón e San Bieito.

### Cruceiro do Campo de Outeiro 
O cruceiro de Sanguñedo está situado no Campo do Outeiro, diante da igrexa de San Salvador de Sanguñedo a medio camiño entre o lugar de Sanguñedo e Outeiro. Data do mesmo século que a igrexa (s. XVIII). O pedestal consta de tres chanzos, sobre el atópase un varal, primeiro cuadrangular e logo octogonal, que engarza cun capitel dórico e remata nunha cruz florenzada ocupada, no anverso, por un Cristo de expresividade dramática con pano de pureza e, no reverso, por unha Virxe orante sobre anxo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa da parroquía de San Salvador de Sanguñedo (Verea, Ourense).jpg|Igrexa de San Salvador de Sanguñedo.
Ficheiro:Cruceiro de Sanguñedo, Verea.jpg|Cruceiro do Campo de Outeiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sanguñedo 
### Parroquias de Verea 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Verea
Balmog

**Balmog** é unha banda galega de black/death metal procedente de Soutomaior. A banda fundárona no ano 2003 Morg (baixo), Virus (batería) e Balc (voz e guitarra). Ata a data o grupo leva publicados catro álbums de estudio, cinco EPs e varios traballos compartidos con outras bandas galegas como Aboriorth e Sartegos, ou con grupos como Amnion (Zaragoza), Ered (Barcelona), Nakkiga (Amurrio) e Deathrow (Italia).

## Discografía 
### Álbums 
### EPs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Facebook da banda
* Bandcamp
RD-0202

**RD-0202** é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como **8D45**.

## Características 
O motor RD-0202 úsase na primeira etapa dos foguetes Proton e está á súa vez formado por dous tipos de motores: un RD-0204 para a presurización dos tanques de propelente e tres RD-0203. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963. Proporciona ata 2236 kN de impulso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0203
*RD-0204
RD-0217

**RD-0217** foi un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton. Tamén era coñecido polo seu índice GRAU como **15D2**.

## Características 
O motor RD-0217 era unha variante do RD-0216, xunto co cal usábase na primeira etapa dos foguetes Proton. Cada un proporcionaba ata 219,4 kN de impulso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0216
RD-0206

**RD-0206** é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como **8D47**.

## Características 
O motor RD-0206 úsase na segunda etapa dos foguetes Proton como parte principal do motor RD-0205, formado ademais por catro RD-0207 adicionais para control de actitude. O seu primeiro voo tivo lugar en 1963.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0205
*RD-0207
RD-103

**RD-103** é a designación do motor foguete que propulsou o mísil de curto alcance de fabricación soviética R-5.

## Características 
O motor RD-103 foi construído por Glushko como última iteración do motor orixinal dos mísiles V-2 alemáns. O motor incorporaba regulación automática de pulo en pleno voo. Foi probado por primeira vez en 1953.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-5 (mísil)
*RD-100
*RD-101
Moura (grupo musical)

**Moura** (tamén estilizado como **MØURΔ**) é un grupo galego que mestura rock progresivo, rock psicodélico e folk rock procedente da Coruña.

## Traxectoria
O grupo naceu en 2015 e está formado por Diego Veiga (guitarras, harmónica e voz), Belém Tajes (voz, sintetizadores e percusión) Hugo Santeiro (guitarras), Fernando Vilaboi (hammond e sintetizadores), Pedro Alberte (baixo) e Luis Casanova (batería). Publicaron dous albumes de estudio: *Moura* (2020) e *Axexan, espreitan* (2022), mais o EP *Fume santo de loureiro* (2024).
## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
Lóstregos

**Lóstregos** é unha banda galega de Negro Metal Galaico fundada na Coruña a finais do ano 2014. Ata a data o grupo ten publicados un EP e dous álbums de estudio así coma unha participación no tributo a Bathory *Lords Of The North* coa canción "A Fine Day To Die" ("Un bo día para morrer") editado en formatos CD e casete por Fólkvangr Records.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
RD-0207

**RD-0207** é un motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido polo seu índice GRAU como **8D67**.

## Características 
O motor RD-0207 úsase como control de actitude na segunda etapa dos foguetes Proton e xunto co motor principal RD-0206 forma o RD-0205.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0205
*RD-0206
Cancioneiro popular galego

O ***Cancioneiro popular galego*** é un traballo de investigación realizado por Dorothé Schubarth e Antón Santamarina e  promovido pola Fundación Barrié, que recolle unha amplísima recompilación das cancións populares do país. Esta obra supón a máxima achega realizada até o momento na área de coñecemento e conservación do folclore musical de Galicia. Cada un dos sete volumes divídese nun tomo de melodías e partituras e outro de letras.
## Características
O traballo de recolleita levouse a cabo, entre 1978 e 1983 por Dorothé Schubarth, coa inestimábel axuda de Antón Santamarina, por trinta e oito zonas, tanto en Galicia coma noutras áreas de fala galega. A riqueza, a diversidade e a particularidade das melodías, coplas, lendas e contos prolongaron o traballo máis do inicialmente planeado e permitiron configurar un *corpus* de traballo sobre o que fundar unha nova metodoloxía etnomusicolóxica, con novos parámetros de clasificación e de estudo, que continúan a influír nos investigadores actuais. O resultado deste inmenso labor foi a publicación do *Cancioneiro Popular Galego*, en sete volumes editados en 1984 pola Fundación Barrié, que apoiou economicamente a prolongada estancia da profesora Schubarth en Galicia.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* *Cancioneiro Popular Galego* Fundación Barrié.
RD-0204

**RD-0204** é un motor foguete utilizado na primeira etapa dos foguetes Proton.

## Características 
O motor RD-0204 é unha variante do motor RD-0203 cun sensor de presión adicional. Úsase na primeira etapa dos foguetes Proton como parte do motor RD-0202, formado por tres RD-0203 e un RD-0204. En solitario proporciona ata 559 kN de impulso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*RD-0202
*RD-0203
BDFutbol

**BDFutbol**, (abreviación de **B**ase de **D**atos del **Fútbol**) é un sitio web dedicado á recompilación de datos históricos do fútbol español. 
Fundado en 2008 por Víctor Muñoz (creador tamén de BDBasket), hoxe é posible consultar nel os datos de todas as tempadas de Primeira División desde 1928, Segunda División desde 1944 e Segunda División B desde 1981, ademais da Copa do Rei, entre outros campionatos, e algunhas competicións estranxeiras: Bundesliga (Alemaña, desde 1963); Premier League (Inglaterra, dende 1992); Serie A (Italia, dende 1988) e Ligue 1 ( Francia, dende 1996).

A web pódese consultar en español, catalán e inglés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* BDFutbol&nbsp;
Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy

O **Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy** outórgao desde 2015 a Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España.

## Premiados 

;I edición (2015)
:Prensa escrita: Pablo Jáuregui Narváez
:Prensa dixital: Agencia SINC
:Radio: América Valenzuela
:Televisión (ex aequo): Mario Moros / Antonio García Ferreras
:Traxectoria: Departamento de comunicación do CSIC

;II edición (2016)
:Prensa escrita: Cristina Sáez Torres
:Prensa dixital: Jesús Méndez e Pau Sanclemente
:Radio: Pepa Fernández
:Televisión: Teresa Gray e Ángel Navarro
:Traxectoria: Eduard Punset

;III edición (2017)
:Prensa escrita: Sonsoles Echavarren
:Prensa dixital: Antonio Martínez Ron
:Radio: Isabel Gemio
:Televisión: Iñaki Gabilondo
:Traxectoria: Ramón Sánchez Ocaña

;IV edición (2018)
:Prensa escrita: Nùria Jar
:Prensa dixital: El futuro es apasionante
:Radio: Antonio Rial
:Televisión: ConCiencia (Telemadrid)
:Traxectoria: José Pardina

;V edición (2019)
:Prensa escrita: Jorge Pastor Sánchez
:Prensa dixital: Ángela Bernardo
:Radio: Mario Viciosa
:Televisión: Marc Serena e Biel Mauri
:Traxectoria: Patricia Fernández de Lis

;VI edición (2020)
:Prensa escrita: Jesús Méndez
:Prensa dixital: Maldita Ciencia
:Radio: Sara Tabares
:Televisión: LaSexta Noche
:Traxectoria: Juan Luis Arsuaga

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Concha García Campoy
* Premios Iris
### Ligazóns externas 
* Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy  no sitio web da Academia de las Ciencias y las Artes de Televisión .
RD-107

**RD-107** é a designación do motor foguete que propulsou o primeiro mísil balístico intercontinental, o R-7 soviético, do que posteriormente descenderían os lanzadores Soiuz e os diferentes lanzadores Vostok.

## Características 
O motor RD-107, xunto co RD-108, foi desenvolvido por Glushko entre 1954 e 1955 e usa catro cámaras de combustión alimentadas por unha soa turbobomba. Os primeiros intentos de crear un motor suficientemente potente para poder propulsar un mísil balístico intercontinental levaron a Glushko a probar motores cunha soa gran cámara de combustión, pero as inestabilidades do fluxo de propelente e da propia combustión o levaron a usar un deseño de varias cámaras máis pequenas. Co tempo o motor foi sufrindo melloras e variantes para os diferentes modelos de foguetes Soiuz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*R-7 (mísil)
*Vostok 8A92M
*Vostok 8A92
*RD-108
Suabia (homónimos)

O topónimo **Suabia** pode referirse a:
* **Suabia**, rexión histórica europea repartida hoxe entre os *Länder* de Baden-Württemberg e Baviera en Alemaña.
* **Suabia**, unha das sete rexións administrativas (*Regierungsbezirk*) do Estado libre de Baviera.
Gau (homónimos)

O termo **Gau** pode referirse:
* **Gau**, división territorial alemá similar a unha provincia ou comarca.
* **Gau**, división administrativa da Alemaña nazi.
* **Illa de Gau**, en Fiji.