open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Edificio Albo

O **Edificio Albo** é unha construción situada no cruzamento da rúa Urzáiz coa Gran Vía, no centro da cidade de Vigo. Foi un dos edificios máis altos da cidade na súa época. Actualmente está considerado un dos mellores exemplos de arquitectura da posguerra na cidade.

## Historia 
O Edificio Albo é unha das obras máis senlleiras da arquitectura viguesa do século XX. Recibe o seu nome da familia Albo, procedente de Santander e que fixo fortuna coas conservas, fundando a empresa Conservas Albo. Grazas ao bo momento da industria conserveira trala Guerra Civil, deciden investir na construción de edificios destinados ao alugueiro, amosando tamén o seu poderío económico e social na vila.

En 1940 mercan un soar creado polo novo trazado pavimentado dende a rúa Urzáiz, que daría lugar ao que hoxe é a Gran Vía viguesa. Para realizar o edificio, contratan aos arquitectos Francisco Castro Represas e Pedro Alonso Pérez, destacados promotores da arquitectura racionalista. As obras, iniciadas en 1942, duraron deica 1949, pola escaseza de ferro e cemento dos anos da posguerra.

## Construción e estilo 
Neste edificio podemos comprobar como nos anos de posguerra existe unha reacción ás ideas e formas racionalistas en arquitectura, para adoptar un rexionalismo/nacionalismo galego, con numerosos elementos neobarrocos incluídos dentro dunha factura inicialmente racionalista. O resultado final é un edificio de dez andares, cun inferior de factura con elementos clasicistas, incluíndo columnas toscanas. No resto da fachada podemos contemplar elementos neobarrocos, como frontóns partidos, pináculos, balaustradas ou cornixas molduradas, dentro do deseño racionalista orixinal. O chafrán central do edificio marca un eixo de simetría para o mesmo, cun claro dominio da verticalidade combinada coa horizontalidade dos andares dos edificio, e a inclusión de elementos vangardistas, como grandes vans de esquina, esquinais curvos nos apaisados da fachada, ou un lintel para protexer da caída da auga. No cume do edificio os arquitectos colocan unha reprodución da *Vitoria de Samotracia*, realizada polo escultor Xesús Picón, e unha agulla que salienta a sensación de verticalidade do conxunto. O edificio, realizado en cantaría de perpiaño de pedra de gra galega puída de primeira calidade, resalta pola súa maxestática nunha das zonas máis céntricas de Vigo. En definitiva, o edificio Albo é un bo exemplo dun racionalismo heterodoxo para o momento, nacido dunhas condicións sociais, culturais e políticas moi particulares, como foi a posguerra na cidade industrial de Vigo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Edificio Albo 01.jpg|Diferentes alturas dende a Gran Vía.
Ficheiro:Edificio Albo 02.jpg|Vista da torre dende a parta alta de Urzáiz.
Ficheiro:Edificio Albo 03.jpg|Pináculo e escultura no bico do edificio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garrido Rodríguez, Jaime, 2000: Arquitectura da pedra en Vigo, Vigo, Construcciones Conde, ISBN 84-605-9897-7
### Outros artigos 
* Edificio Curbera

### Ligazóns externas 
* Páxina do Concello de Vigo
* Blog sobre arquitectura viguesa
Capela, Penafiel

Capela é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 14,46&nbsp;km² de área e 1.047 habitantes (2011). Densidade: 72,4 hab/km².
## Véxase tamén
Castelões, Penafiel

**Castelões** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 3,94&nbsp;km² de área e 1397 habitantes (2011). Densidade: 354,6 hab/km².
## Véxase tamén
Eja, Penafiel

**Eja** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cunha área de 4,66&nbsp;km²  e 1110 habitantes (2011). Densidade: 238,2 hab/km².

A Eja, pertence ó lugar de Entre-os-Rios, onde existen baños dende a época romana, e que aínda funcionan. Por iso, o nome de "Entre-os-Rios" é máis coñecido que o nome da freguesía e identifícase a maior parte do tempo o lugar coa freguesía.

## Véxase tamén
Aurelio Domínguez Pérez

**Aurelio Domínguez Pérez**, coñecido co pseudónimo **Luís del Valle**, finado en Vigo o 21 de agosto de 1959, foi un xornalista deportivo galego.

## Traxectoria 
Foi director do semanario deportivo *Sprint* de 1929 a 1936. Funcionario do concello de Vigo, foi xefe da sección de Gobernación do concello.
## Obra
**Real Club Celta: Su vida, sus triunfos y sus derrotas a través de veinticinco años (1923-1948)*. 1948, con Leoncio Silva.

## Notas
Figueira, Penafiel

**Figueira** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cunha área de 6,35&nbsp;km² e 406 habitantes (2011). Densidade: 63,9 hab/km².
## Véxase tamén
Fonte Arcada, Penafiel

**Fonte Arcada** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cunha área de 5,35&nbsp;km² e 1.606 habitantes (2011). Densidade: 300,2 hab/km².

Ata 1832 integrou a comenda de Santiago de Fonte Arcada, da Orde Militar de Cristo.
## Véxase tamén
Irivo, Penafiel

**Irivo** máis coñecida por **São Vicente de Irivo** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cunha área de 4,09&nbsp;km² e 2182 habitantes (2011). Densidade: 533,5 hab/km².

## Patriomonio
*Memorial da Ermida
*Torre de Coreixas ou Torre de Durigo
## Véxase tamén
Stadio delle Alpi

O **Stadio delle Alpi** foi un estadio de fútbol situado na cidade italiana de Turín. Foi inaugurado en 1990 e foi sede do Mundial de Fútbol Italia 1990. Serviu de localía ao Torino e Juventus entre 1990 e 2006. Foi demolido en 2009.

## Copa do Mundo Italia 1990 
O estadio foi unha das sedes do Mundial de Fútbol Italia 1990, albergando os seguintes partidos:

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do estadio en stadiumguide.com 
* Imaxes do estadio en worldstadiums.com
Lagares, Penafiel

**Lagares** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cunha área de 10,92&nbsp;km² e 2457 habitantes (2011). Densidade: 225 hab/km².

## Patrimonio
*Igrexa de S. Martinho de Tours de Lagares
*Igrexa Vella (Centro Histórico)
*Igrexa de Nª Srª da Lapa
*Aldeia Preservada de Quintandona
*Parque de Merendas do Alto da Pegadinha
*Capelas Particulares
## Véxase tamén
Rúa de Manuel Murguía (A Coruña)

A **rúa Manuel Murguía** é unha vía da cidade da Coruña que conecta a ronda do Real Club Deportivo de La Coruña co paseo marítimo.

## Historia 
A rúa recibiu o seu nome por acordo do 31 de xaneiro de 1924.

## Lugares de interese 
No primeiro tramo sitúanse, na beira esquerda, o Pazo dos Deportes e o Estadio Municipal de Riazor e, á dereita, a antiga Escola de Comercio, obra de Antonio Tenreiro que forma parte da Cidade Escolar.

No último tramo sitúanse o Conservatorio Superior de Música da Coruña e o IES Rafael Dieste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Luzim, Penafiel

**Luzim** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 5,43&nbsp;km² de área e 817 habitantes (2011). Densidade: 150,5 hab/km².

## Patrimonio
*Menir de Luzim ou Marco de Luzim
*Pegadinhas de São Gonçalo
*Necrópole megalítica de Luzim 
## Véxase tamén
Marecos, Penafiel

**Marecos** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 4,19&nbsp;km² de área e 1068 habitantes (2011). Densidade: 254,9 hab/km².
## Véxase tamén
Milhundos, Penafiel

**Milhundos** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 4,48&nbsp;km² de área e 1793 habitantes (2011). Densidade: 400,2 hab/km².
## Véxase tamén
Novelas, Penafiel

**Novelas** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 3,03&nbsp;km² de área e 1794 habitantes (2011). Densidade: 592,1 hab/km². Ten un xornal local chamado "A Galga".
## Véxase tamén
Casa de Benigno e Camilo Fernández

A **Casa de Benigno e Camilo Fernández** é un edificio que se atopa no nº 28 da rúa Urzáiz, no centro da cidade de Vigo, obra de Jenaro de la Fuente Domínguez.

## Historia 
Este edificio foi construído polos irmáns Camilo e Benigno Fernández. Membros dunha familia podente e de sona da burguesía viguesa da época, os irmáns Fernández proxectaron construír un edificio monumental en pedra, imitando así a outros membros da puxante clase social que daquela estaba convertendo a Vigo nun polo industrial de primeira orde, vinculado ao seu porto. Para tal fin, contrataron a un dos grandes arquitectos do momento, Jenaro de la Fuente Domínguez, que deseñaría un edificio en estilo modernista, moi semellante ao edificio Pardo Labarta edificado dous anos antes, e que era do gusto da sociedade urbana da época. O resultado foi un notábel edificio que hoxe en día é unha das xoias arquitectónicas de Vigo.

## Construción e estilo 
Jenaro de la Fuente era un arquitecto ecléctico, enchoupado do modernismo e a *art noveau* do momento, que se reflicte no deseño do edificio, que ten unha fantástica fachada, cunha ornamentación moi coidada, que combina arcos elípticos, arcos rampantes, pináculos, e unha decoración vexetal e xeométrica moi rica, con rosetóns, emparrados ou enfeites florais. A calidade dos acabados é unha mostra da excelente cantaría en pedra de gra da época, presente en moitos outros edificios históricos de Vigo. Así mesmo salientan os balcóns con varandas en ferro fundido, con motivos tipicamente modernistas e da *art déco*.

O resultado é un edificio monumental de catro andares e planta baixa, cunha entrada principal magnífica na súa amplitude e decoración, e tres galerías graníticas que percorren verticalmente o centro e os extremos da fachada. Ambos elementos, característicos do modernismo, resaltan e dan un ar monumental e de rica arquitectura ao conxunto. Posteriormente, realizóuselle un engadido, que creba o deseño do conxunto creando un quinto andar en formas cadradas e macizas, que substitúe o deseño orixinal da cumieira do edificio, baseado en varias cúpulas de estilo modernista. En calquera caso, unha recente restauración permite contemplar a beleza de liñas e decorativa deste magnífico edificio, mostra senlleira do modernismo vigués.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garrido Rodríguez, Jaime, 2000: Arquitectura da pedra en Vigo, Vigo, Construcciones Conde, ISBN 84-605-9897-7

### Ligazóns externas 
* Blog sobre arquitectura de Vigo
Oldrões, Penafiel

**Oldrões** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 5,33&nbsp;km² de área e 2004 habitantes (2011). Densidade: 376 hab/km².

## Patrimonio
*Castro de Monte Mozinho ou Cidade Morta de Penafiel
*Castelo Penhafidélis ou Monte do Castelo
*Quinta do Reguengo
*Igrexa de Santo Estêvão, actualmente utilizada para cerimónias fúnebres.
*Igrexa Matriz Santo Estêvão de Oldrões
## Véxase tamén
Rigattino

**Rigattino** tamén chamado **righettino** é un tipo de reintegración cromática empregada na conservación-restauración para proporcionarlle ao ben patrimonial a súa lexitimidade e facilitar a súa lectura evitando que a atención se centre na falta de material en vez de na obra.

## Técnica 
Esta técnica, creada en 1939 polo Istituto Centrale dei Restauro en Roma, pretende cubrir a lagoa ou falta de capa pictórica dunha obra para que resulte imperceptible desde lonxe pero que sexa visible ao aproximarse a obra e observala de preto. O que se pretende é mostrar que se trata dunha intervención actual e que, polo tanto, non forma parte de orixinal.

A metodoloxía consiste na creación dun xogo visual (teorías da Gestalt) coa interpolación das cores mediante o emprego de trazos ou liñas verticais cuxa lonxitude depende da peza. A cor é aplicada con acuarela sobre un fondo branco (estucado ou preparación que se aplicaba encima do lenzo).

Podemos falar de dúas variantes de rigattino, en primeiro lugar, un rigattino opaco que non xoga coa transparencia das cores senón que persegue obter un contraste tonal entre a cor das raias e a do fondo, para iso empréganse pigmentos como gouache, témera ou pigmentos ao verniz. E, en segundo lugar, o rigattino que se emprega con acuarela creando liñas verticais e paralelas sobre un fondo neutro; aínda que en ocasións tamén se emprega o lapis de acuarela para obter a sensación de tecido pictórico.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*VILLARQUIDE, A.: Alteraciones, materiales y tratamientos de restauración. Nerea, 2005. P. 366 - 376
### Ligazóns externas
**Diccionario de restauración y diagnóstico*  en Google Books.
Benzú

[250px|miniatura|A [praia de Benzú]]
**Benzú** é unha localidade e pedanía da cidade autónoma de Ceuta. En plena costa atlántica e xunto á fronteira con Marrocos, Benzú sitúase na parte noroccidental da capital ceutí. Preto desta localidade encóntranse os núcleos de Beliones e Castillejos, xa na rexión marroquí de Tánxer-Tetuán.

## Xeografía 
Encóntrase lindando con Marrocos, pero a súa parte da fronteira é de acceso restrinxido e pouco transitada. É unha das partes máis belas de Ceuta, pola súa diversidade, xa que está bañada polas augas do estreito de Xibraltar por un lado, por montañas por outro lado e, cruzando a fronteira, o pequeno pobo marroquí coñecido en Ceuta como Beliones por outro. En Beliones pode verse a coñecida como 'a Muller Morta' (*la Mujer Muerta*), unha montaña en territorio marroquí que vista dende Benzú se asemella a unha muller tombada.

Actualmente, é coñecida a nivel internacional polos importantes descubrimentos arqueolóxicos localizados na zona e as investigacións que a Universidade de Cádiz sobre estes está levando a cabo.

## Demografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Selección de fútbol de Colombia

A **selección de fútbol de Colombia**, alcumados *Os Cafeteiros*, é o equipo representativo de Colombia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Colombiana de Fútbol, pertencente a Confederación Suramericana de Fútbol (CONMEBOL). O seu maior éxito foi a título da Copa América que obtivo na edición de 2001.
Federación Colombiana de Fútbol

A **Federación Colombiana de Fútbol (FCF)** é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol de Colombia. Foi fundada o 12 de outubro de 1924 e está afiliada á FIFA desde 1936 e á CONMEBOL desde ese mesmo ano. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Selección de fútbol de Colombia

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Selección de fútbol de Costa Rica

A **selección de fútbol de Costa Rica** é o equipo representativo de Costa Rica nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Costarriqueña de Fútbol (en castelán: *Federación Costarricense de Fútbol*), pertencente a Confederación de Norte, Centro América e Caribe de Fútbol (CONCACAF) e á FIFA. O seu maior éxito son os tres títulos da Copa de Ouro da CONCACAF que obtivo nas edicións de 1963, 1969 e 1989.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Federación Costarriqueña de Fútbol
Selección de fútbol de Honduras

A **selección de fútbol de Honduras** é o equipo representativo de Honduras nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Nacional Autónoma de Fútbol de Honduras, pertencente a Confederación de Norte, Centro América e Caribe de Fútbol (CONCACAF). O seu maior é o título da Copa de Ouro da CONCACAF que obtivo na edición de 1981.
Abragão, Penafiel

**Abragão** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 8,87&nbsp;km² de área e 2&nbsp;341 habitantes (2011). Densidade: 263,9 hab/km². Foi elevada a vila o 12 de xullo de 2001.

Na economía de Abragão hai unha importante industria de extracción e transformación de granitos. A agricultura é a economía máis importante da vila.
## Véxase tamén
George Blagden

**George Blagden**, nado o 28 de decembro de 1989 en Londres é un actor inglés. Os seus papeis máis populares son o filme *Les Misérables* e a serie de televisión *Vikings*.

## Traxectoria 
Blagden comezou a cantar con 13 anos, chegando a ter a súa propio banda de rock. Foi membro do *National Youth Theatre*.

## Filmografía 
* 2013: *Vikings
* 2013: *After the Dark*
* 2012: *Wrath of the Titans*
* 2012: *Les Misérables''

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en IMdB
Edificio Pardo Labarta

O **edificio Pardo Labarta** é unha construción que se atopa na Porta do Sol, á beira da cidade vella, no centro de Vigo. É un dos edificios históricos senlleiros da cidade, representativo do modernismo vigués en arquitectura.

## Historia 
O edificio foi promovido polo adiñeirado comerciante Eudoro Pardo Labarta (finado o 16-1-1917). Coincidente coa apertura da rúa Elduayen, que permitiu ampliar a Porta do Sol e transformar este espazo antes fechado nun largo máis aberto, a obra foi encargada ao arquitecto Jenaro de la Fuente Domínguez, que realizou unha obra moi no seu estilo, e que repetirá na posterior casa dos irmáns Camilo e Benigno Fernández, outro exemplo sinalado da arquitectura viguesa de comezos do século XX. Con esta obra o seu promotor propúxose embelecer esta céntrica praza cun edificio de cinco andares e faiado, e con tres fachadas.

## Construción e estilo 
Trátase dun edificio con influencias eclécticas, que incorpora elementos modernistas na decoración, como o gran van central do faiado partido en tres ocos, arcos e linteis en forma de omega no terceiro andar, e formas vexetais e florais combinadas con lapas e fitas. Todo isto inserido nun esquema clásico francés, que incorporou unha mansarda retirada nunha rehabilitación posterior. Na parte central salienta unha fermosa galería aberta que percorre transversalmente todos os andares. Todo o conxunto está enfeitado con detalles propios da cantaría de perpiaño da época, que acadou unha gran mestría no tratamento da pedra de gra galega, que dá como resultado un programa decorativo moi elaborado. O mestre canteiro foi José Araujo Pérez.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa de Benigno e Camilo Fernández

### Bibliografía 
* , 2000: *Arquitectura da pedra en Vigo*, Vigo, Construcciones Conde, ISBN 84-605-9897-7
Estádio Governador Plácido Castelo

O **Estádio Governador Plácido Castelo**, máis coñecido como *Castelão*, é un estadio de fútbol e recinto multiuso brasileiro situado na cidade de Fortaleza, no Estado do Ceará. Inaugurado en 1973, o estadio foi reformado en 2002 e totalmente remodelado en 2012 con motivo da Copa do Mundo FIFA de 2014, onde o Castelão albergará seis partidos, entre eles dous da selección brasileira.

Na última remodelación, a súa capacidade foi modificada para acoller públicos de até 67.037 espectadores, sendo considerado o vixésimo sétimo estadio maior do mundo e o quinto maior do Brasil. Antes do mundial o estadio foi escenario de grandes eventos deportivos, culturais ou mesmo relixiosos, como partidos da selección brasileira ou a recepción ao Papa Xoán Paulo II en 1980 na súa visitia a Fortaleza. En 2013 foi ademais unha das sedes da Copa das confederacións e en 2016 será un dos centros de adestramento para as Olimpíadas do Río de Xaneiro.

## Notas
Paço de Sousa, Penafiel

**Paço de Sousa** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 8,35&nbsp;km² de área e 3869 habitantes (2011). Densidade: 463,4 hab/km².

## Historia
A vila de Paço de Sousa, fica situada no extenso Vale do Sousa e está a 30&nbsp;km do Porto, sede do seu distrito. Terra de monumentos e obras importantes, destacan: o Mosteiro de Paço de Sousa, que lle serve de Igrexa Matriz, onde se encontra sepultado Egas Moniz (aio do primeiro Rei de Portugal) e a obra da Casa do Gaiato, fundada polo saudoso Padre Américo.

A Igrexa do Mosteiro de Paço de Sousa está na Ruta do Románico do Vale do Sousa.

## Patrimonio
*Casa e Quinta da Companhia
*Cruceiro de Paço de Sousa
*Igrexa do Salvador de Paço de Sousa ou Igrexa Matriz de Paço de Sousa (sancristía, claustro e fonte)
*Mosteiro de Paço de Sousa
*Ponte Romana do Vau
## Véxase tamén
Paredes, Penafiel

**Paredes** é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 1,10&nbsp;km² de área e 1.258 habitantes (2011). Densidade: 1.143,6 hab/km².

Foi unha abadía do convento de Paços de Sousa, no antigo concello de Penafiel de Sousa. Estivo anexada á freguesía de Valpedre.
## Véxase tamén
Porsche 918

O **Porsche 918 Spyder** é un modelo de automóbil superdeportivo producido polo fabricante alemán Porsche dende 2013 até 2015. Posúe un motor híbrido central, composto por un motor V8 de 4'6 litros que achega 608 CV, e dous motores eléctricos conectados ós eixos dianteiro e traseiro, achegando 280 CV máis para un total de 886 CV. Trátase dun deportivo de dúas prazas con chasis de fibra de carbono e tracción ás catro rodas que rende unha aceleración de 0 a 100&nbsp;km/h en 2'8 segundos.

O modelo foi presentado como proxecto no Salón do Automóbil de Xenebra en 2010, mentres que a versión de produción foi presentada no Salón do Automóbil de Frankfurt en 2013. A marca fabricou 918 unidades. Unha variante denominada "RSR" foi fabricada para a competición.

En 2013 anunciouse que un Porsche 918 fixera un tempo de 6'57" nunha volta ó Circuíto de Nürburgring clásico, de 20'6 kms, converténdose no primeiro coche do mercado en baixar dos sete minutos, e mellorando o mellor tempo en 14 segundos.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web oficial de Porsche .
Casas de Oya

**Casas de Oya** é un edificio de 1904 obra do arquitecto galo Michel Pacewicz, que se atopa na avenida García Barbón (número 15, 17 e 19), no centro da cidade de Vigo. Hoxe en día é o **Hotel NH Palacio de Vigo******.

## Historia 
A obra encargáralla Xosé García Barbón ao arquitecto francés Michel Pacewicz, que daquela moraba en Vigo. Dimas Vallcorba asinou a obra no mes de febreiro de 1904 e Manuel Pérez Conde encargouse da obra.

Rehabilitárono en 1998 os arquitectos Alberto Iglesias Álvarez e María José Maldonado Tornero, respectando a arquitectura exterior e ampliando cun discreto andar adicional a xeito de faiado fechado, de forma que segue a salientar o coroamento e as bufardas do cume. Hoxe en día no edificio hai instalado un hotel, de catro estrelas, con 108 cuartos, o *NH Palacio de Vigo*.

## Descrición e estilo 
Feito totalmente en cantaría de granito galego, o estilo do inmóbel de cinco andares é ecléctico con andares pouco individualizados e pouco perceptíbeis e representa un cambio na arquitectura de Pacewicz na cidade até a data. A diferenza doutras casa podentes da época, este edificio posúe simpleza ornamental, limpeza e uniformidade no seu estilo. Ten corte francés e base neobarroca de forte simetría. A fachada ten pouca ornamentación, agás o tratamento dos canzorros dos balcóns individualizados e miradoiros. O baixo é de cantaría con almofadado nas pilastras que soportan os arcos de medio punto. Os miradoiros do segundo andar teñen enfeites neoclásicos e pilastras con chapiteis xónicos que aturan un friso a xeito de entaboamento. A balconada corrida do primeiro e o último andar reforzan a horizontalidade do edificio. Salientan as catro grandes fiestras saíntes do segundo andar. O cumieiro da casa combina petrís e varandas de pedra de gra nas que se sitúan unhas bufardas rematadas en frontóns curvos e partidos enfeitados con volutas nos laterais inferiores.

A fachada principal e máis longa dá a García Barbón, a lateral, cara a rúa da República Arxentina é pequena, semellante á principal, mais cunha galería no primeiro andar de ferro cinsento, noutrora de madeira.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (1999): *Arquitectura da pedra en Vigo. Arquitectura de la piedra en Vigo* (bilingüe), páxinas 280-283 e 285. Construcións Conde, 2000, ISBN 84-605-9897-7.

### Ligazóns externas 
* Información no sitio web do Concello de Vigo
* Blog sobre a arquitectura viguesa .
Porsche Carrera GT

O **Porsche Carrera GT** é un modelo de automóbil superdeportivo que foi producido polo fabricante alemán Porsche. O modelo foi presentado como proxecto no Salón do Automóbil de Xenebra no ano 2000, e 1270 unidades foron fabricadas entre os anos 2003 e 2006 na factoría de Leipzig. Posúe un motor traseiro V10 de 5'7 litros con 612 CV, que rende unha aceleración de 0 a 97&nbsp;km/h en 3'5 segundos. Trátase dun deportivo convertible de dúas prazas con chasis de fibra de carbono e tracción traseira.

O 30 de novembro de 2013 o piloto Roger Rodas e o actor Paul Walker faleceron nun accidente en California cando conducían un Carrera GT.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Artigo sobre o Carrera GT en km77
Top 14 2012-2013

A **tempada 2012-2013 do Top 14** foi a 114ª edición da primeira división da liga francesa de rugby. O torneo comezou o 17 de agosto de 2012 e rematou o 1 de xuño de 2013 coa gran final disputada no Stade de France de París, que enfrontou a Castres Olympique co RC Toulon.
## Liga regular
Composta por 26 xornadas, comezou o 17 de agosto de 2012 e rematou o 4 de maio de 2013. O mellor equipo na liga regular foi o ASM Clermont con 91 puntos, seguido de preto polo RC Toulon con 90. Os dous últimos equipos da táboa perderon a categoría. Os 6 primeiros pasaron á fase de eliminatorias polo título de campión.

## Fase final
O seis mellores equipos da liga regular acadaron o dereito a loitar polo título nesta fase final. Os dous primeiros equipos da táboa pasaron a semifinais, mentres os catro seguintes tiveron que disputar unha eliminatoria previa. Tanto as semifinais como a final se disputaron en estadios neutrais, non así os encontros de cuartos de final.

O **Castres Olympique** acadou o seu 4º título de liga vencendo na final por 19 a 14 ó RC Toulon.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial da LNR .
* Estatísticas do torneo en Itsrugby .
Lie to me (serie de televisión)

***Lie to me*** é unha serie de televisión estadounidense que se comezou a televisar en xaneiro de 2009 na cadea FOX e foi retirada de antena no mesmo mes do ano 2011.

A serie baséase no traballo de estudo e investigación da conduta humana realizado polo psicólogo Paul Ekman. A trama xira en torno a Cal Lightman e os seus compañeiros da empresa *The Lightman Group* que detectan verdades e mentiras para solucionar crimes.

## Argumento 
A serie mostra as investigacións levadas a cabo polo equipo formado polo especialista no comportamento humano Cal Lightman, interpretado por Tim Roth, e os seus colaboradores, a Dra. Gillian Foster, Eli Locker e Ria Torres. Analizan as microexpresións dos músculos da cara e o corpo dos sospeitosos, que delatan os seus sentimentos e impulsos.

O tempada o equipo presta os seus servizos a entidades coma o FBI ou a policía, ademais de casos particulares.

## Personaxes 
### Principais 
### Secundarios 
* Zoe Landau (Jennifer Beals). Avogada, é a ex-esposa de Cal Lightman.
* Detective Wallawski (Monique Curnen). Tras abandonar a súa relación co FBI, Wallawski convértese extraoficialmente no seu enlace policial, tamén mantén unha complexa relación sentimental co Dr. Lightman.
* Sarah Lange' (Shoshannah Stern). Estudante de posgraduado na Universidade de Princeton, que é contratada no *Grupo Lightman* coma axudante na redacción do segundo libro de Lightman. Ten un moderado grao de xordeira.
* Charles (Fajim Anguar). Estudante de posgraduado que tamén e contratado para axudar a Lightman co novo libro.
* Bernand Dillon (Conor O'Farrell). Xefe de Detectives do FBI e persoa por encima de Reynolds, mantén unha antiga rivalidade con Lightman por unha avaliación negativa que fixo este último e que atrasou o ascenso de Dillon varios anos.
* Rick (Carter Jenkins). Mozo de Emily Lightman.
* Alec (Tim Guinee). Marido de Gillian Foster, traballa na oficina do Departamento de Estado, ao final da primeira tempada divórcianse.
* Clara Musso (Melissa George). Primeiro aparece como sospeitosa de homicidio pero remata sendo socia do *Grupo Lightman* a causa da mala situación económica desta. Tamén mantén unha breve relación sentimental con Cal Lightman.
* Dave Atherton (Max Martini). Psicólogo dun centro de detención de menores, establece unha relación sentimental con Foster. Porén desaparece ao ser en realidade un axente encuberto da DEA e ao rematar a súa misión en curso.
* Karl Dupree (Sean Patrick Thomas). É o mozo de Torres durante a primeira tempada, desaparece da serie ao final da mesma tras saír ferido dunha explosión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en IMdB
Matt Harpring

**Matthew Joseph Harpring**, nado o 31 de maio de 1976, en Cincinnati, Ohio, foi un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xogou 12 tempadas na National Basketball Association (NBA) dende 1998 até o ano 2009, sendo o seu último equipo os Utah Jazz.

## Traxectoria profesional 
Harpring foi seleccionado na 15ª posición do Draft da NBA de 1998 polos Orlando Magic. Na súa tempada coma rookie, fixo 8.2 puntos e 4.3 rebotes por partido, e xogou de titular en 22 ocasións. Ó remate da tempada, foi incluído no primeiro equipo de Rookies da NBA. Na súa segunda tempada en Orlando, xogou tan só en catro partidos, e unha lesión no seu xeonllo esquerdo fixo que se perdera gran parte da tempada.

En agosto do ano 2000, Harpring foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio do pivote Andrew DeClercq. Estivo tan só unha tempada en Cleveland, onde acadou 11.1 puntos e 4.3 rebotes en 56 partidos. En agosto de 2001, foi traspasado ós Philadelphia 76ers xunto a Cedric Henderson e Robert Traylor a cambio de Tyrone Hill e Jumaine Jones. Durante a tempada 2001-02, Harpring xogou 81 partidos, nos que acadou 11.8 puntos e 7.1 rebotes por encontro.

En agosto de 2002, asinou coma axente libre cos Utah Jazz, onde coincidiu con grandes estrelas coma Karl Malone ou John Stockton. En Utah pasou os mellores anos da súa etapa coma profesional. O 29 de novembro de 2002, conseguiu a maior anotación nun partido da súa carreira, ó anotar 33 puntos contra os Minnesota Timberwolves.

Antes do comezo da tempada 2003-04, Malone e Stockton deixaron o equipo, e Jerry Sloan elixiu a Harpring coma capitán do equipo. Tras xogar 31 partidos, nos que acadou 16.2 puntos e 8.0 rebotes por encontro, a súa tempada rematou debido a unha lesión nun xeonllo. Harpring volveu a xogar á tempada seguinte, pero viu reducida a súa contribución debido á chegada de Andrei Kirilenko. En 2009, tras sufrir varias lesións, Harpring anunciou que non ía volver a xogar na NBA, malia que non se retirou oficialmente.

O 22 de decembro de 2009, os Jazz mandaron a Harpring e a Eric Maynor ós Oklahoma City Thunder, a cambio dos dereitos do Draft de Peter Fehse, pero os Thunder cortaron a Harpring o 22 de febreiro de 2010 sen sequera chegar a debutar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas de Matt Harpring
Roxelio Rodríguez de Bretaña

**Roxelio Rodríguez de Bretaña**, nado en Ourense o 11 de novembro de 1917, foi un político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|[Florencio Delgado, Roxelio Rodríguez de Bretaña, Andrés Valín, Carlos Tomé, Johán López Durá, Serafín Ferro e Elixio Rodríguez a bordo do Ipanema.]]
Militante da Federación de Mocedades Galeguistas, alistouse nos requetés para salvar a vida e pasouse ao bando leal. De Francia exiliouse en México en xullo de 1939. Foi o primeiro Secretario Xeral do Padroado da Cultura Galega en 1953. No Padroado tivo problemas polo seu anticomunismo, en especial con Luís Soto, e foi substituído por Carlos Velo. Colaborou en *A Nosa Terra* e iniciou en decembro de 1952 o programa radiofónico A Hora de Galicia. Foi editor dos números 5 ao 7 da revista *Saudade* de México. Foi o derradeiro secretario xeral do Partido Galeguista en México en 1945 e de xeito testemuñal ata os anos oitenta; tamén foi secretario de relacións da Irmandade Galeguista.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Congreso da Emigración Galega
* Solidaridade Galega Antifeixista
### Ligazóns externas 
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego 
* Ficha na Secretaría de Gobernación. Departamento de Migración de México
Liga LEB Ouro 2013-14

A **tempada 2013-14 da LEB Ouro** foi a 18ª edición da segunda competición nacional de liga de baloncesto en España coa denominación actual, chamada tamén **Adecco Ouro** debido a motivos de patrocinio. O campión de liga ascendeu directamente á Liga ACB, mentres que os clasificados do segundo ó noveno posto disputaron un playoff onde o gañador ascendeu tamén á primeira categoría do baloncesto español. O torneo estivo composto por 14 equipos, 3 deles galegos: o CB Breogán, o CB Coruña e o Club Ourense Baloncesto.

Ó remate da tempada regular, o River Andorra MoraBanc conseguiu a primeira posición e o ascenso directo á Liga ACB. O FC Barcelona B e o Planasa Navarra, pola contra, remataron nas dúas últimas posicións e descenderon á LEB Prata.

## Equipos 

## Tempada regular 
Así rematou a tempada regular despois de 26 xornadas. O River Andorra MoraBanc acadou o ascenso á Liga ACB coa primeira posición da táboa:

## Eliminatorias polo ascenso 
Trala tempada regular estanse a disputar as eliminatorias polo ascenso, nas que compiten os equipos que remataron entre a 2ª e a 9ª posición da táboa.

### Cuartos de final 
Os cuartos de final dos playoffs da Liga LEB Ouro 2013/14 comezaron o 11 de abril de 2014, e remataron o 22 de abril de 2014. Esta rolda xogouse ó mellor de tres partidos, onde Quesos Cerrato Palencia, Unión Financiera Baloncesto Oviedo e Ford Burgos resolveron a súa eliminatoria en dous encontros, mentres que o Ribeira Sacra Breogán Lugo necesitou tres para gañar ó Peñas Huesca e pasar ás semifinais dos playoffs.

;MVP dos Cuartos de final

### Semifinais 
A rolda de semifinais comezou o 25 de abril de 2014 e rematou o 4 de maio de 2014. A diferenza da primeira rolda, esta disputouse ó mellor de 5 partidos. Quesos Cerrato Palencia e Ford Burgos accederon á final do playoff polo ascenso, tras superar ó Unión Financiera Baloncesto Oviedo e ó Ribeira Sacra Breogán Lugo, respectivamente.

;MVP das Semifinais

### Final 
A final dos playoffs polo ascenso á Liga ACB comezou o 9 de maio de 2014, co primeiro partido entre o Quesos Cerrato Palencia e o Ford Burgos, e rematou o 18 de maio co cuarto partido no que o Ford Burgos conseguiu o ascenso á ACB.

;MVP das Finais

## Galardóns 
;MVP da tempada regular
*Jordi Trias - River Andorra MoraBanc

;Quinteto ideal da tempada

;Quinteto revelación da tempada

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACB 2013-14
* Euroliga 2013-14

### Ligazóns externas 
* Páxina da LEB Ouro
Mineirão

O **Estádio Governador Magalhães Pinto**, máis coñecido como **Mineirão** é un estadio de fútbol localizado en Belo Horizonte, no estado brasileiro de Minas Xerais. Inaugurado en 1965, é o quinto maior estadio do Brasil, e ten albergado varias finais da Copa Libertadores e unha Copa Intercontinental, sendo ademais unha das sedes da Copa do Mundo da FIFA de 2014. Os principais equipos que xogan no estadio son os rivais Cruzeiro Esporte Clube e Clube Atlético Mineiro, aínda que este último xoga principalmente no Estádio Independência. En 2003 foi catalogado polo Consello Deliberativo do Patrimonio Cultural do Municipio de Belo Horizonte.
Viejas Locas

**Viejas Locas** foi un grupo musical arxentino de rock & roll, blues rock e rock stone, que xorde durante os anos 90 na cidade de Buenos Aires. A banda foi unha das responsábeis polo ascenso do rock barrial arxentino daquela década destacándose entre as distintas bandas portenhas que se vían influenciadas polos Rolling Stones e tamén polo xénero musical blues. A pesar que os integrantes sempre declararen que non están pechadas a influencias dunha única banda como exemplo os The Rolling Stones eles se fan o símbolo do rock stone (ou tamén chamado rock rolinga) - unha vertente do rock orixinaria e difundida na Arxentina.

No ano 2000, a banda separouse dando inicio a 3 bandas paralelas fundadas polos antigos integrantes do grupo de Viejas Locas, son elas como: os Intoxicados (Pity e Abel), Motor Loco (Fachi) e La Lengua (Pollo). A continuación da banda pasou no Estadio José Amalfitani (do club de fútbol Vélez Sársfield), en Buenos Aires o 14 de novembro de 2009.

## Integrantes 
### Actuais 
* Cristian "Pity" Álvarez
* Alejandro "Mono" Avellaneda
* Matias Mango
* Diana Bifulco
* Eduardo Introcaso
* Gabriel Prajsnar

### Anteriores 
* Sergio "Pollo" Toloza: desde 1990 ao 2000
* Fabián "Fachi" Crea: desde 1990 ao 2012
* Abel Meyer: desde 1990 ao 2010
* Sergio "Peluca" Hernández: desde 2009 ao 2012.
* Ezequiel "Peri" Rodriguez: desde 1990 ao 2010.
* Juan "Juancho" Carbone: desde 1990 ao 2000.
* Adrián "Burbujas" Pérez: desde 1996 ao 2000.
* Eduardo Introcaso: desde 2009 ao 2013

## Discografía 
* *Viejas Locas* - 1995
* *Hermanos de Sangre* - 1997
* *Especial* - 1999
* *Contra la pared* - 2011

### DVD 
* *Viejas Locas DVD* (2003), Universal
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Intoxicados
* Motor Loco
* La Lengua
Education, Education, Education & War

***Education, Education, Education & War*** é o quinto disco de estudio da banda de rock británica Kaiser Chiefs, lanzado o 31 de marzo do 2014, e producido por Ben H. Allen III. É o primeiro disco dos Kaiser Chiefs gravado cun novo batería, Vijay Mistry.

## Lista de cancións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Web Oficial dos Kaiser Chiefs
Galván en Saor

***Galván en Saor*** é unha novela en lingua galega escrita por Darío Xohán Cabana e publicada en 1989, ano en que gañou o Premio Xerais. A novela foi traducida ao castelán por Vicente Araguas, sendo publicada por Huerga y Fierro en 1996. Foi reeditada máis dunha ducia de veces e incluída, co número 73, na Biblioteca Galega 120.

Xerais publicou en 2023 unha nova edición, 184 páxs. ISBN 978-84-1110-441-8

## Trama 
Galván é un viaxeiro que chega a unha pousada, onde lle dan acollida. Esta pousada está ambientada nun mundo real e contemporáneo, mais desde ela vai a un mundo fantástico, no que a súa motocicleta se converte en cabalo, e onde existen elementos medievais como castelos e batallas, e elementos mitolóxicos como unha vila asolagada baixo unha lagoa e ananos. Alí coñece a Silvania, unha princesa coa que vive unha intensa historia de amor e unha aventura contra sete cabaleiros.

A trama entronca coa Materia de Bretaña. Galván é o sobriño do rei Artur, e chega a Saor logo de que ao seu tío lle dese por buscar o santo Graal. En Saor coincide co mago Merlín.

## Narración 
A novela está narrada en terceira persoa cun narrador omnisciente. Son frecuentes as descricións dos personaxes e os espazos, e inclúense varias escenas eróticas entre Galván e Silvania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha  na web de Edicións Xerais.
A Reboleira

Como topónimo **A Reboleira** é un fitónimo referido a un lugar abondoso en rebolos. Pode referirse a:

;En Galiza
***A Reboleira**, lugar da parroquia de Córneas, no concello de Baleira;
***A Reboleira**, lugar da parroquia de Río, no concello de Láncara.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Reboleiras**, lugar da parroquia de Castelo de Rei, no concello de Outeiro de Rei.
Croca, Penafiel

**Croca** é unha freguesía do concello de Penafiel, en Portugal, con 6,09&nbsp;km² de área e 1.767 habitantes (2011). Densidade: 290,1 hab/km².
## Véxase tamén
Edificio Banco de Vigo

O **Edificio do Banco de Vigo**,  ou **Edificio do Banco Pastor** é unha construción monumental de 1923 deseñada polo arquitecto Manuel Gómez Román nunha das esquinas máis céntricas da cidade de Vigo, facendo chafrán entre a rúa Policarpo Sanz e Colón. Foi a sede do Banco Pastor e da Fundación Pedro Barrié de la Maza. É un dos edificios máis emblemáticos da cidade.

## Historia 
O edificio, a obra máis ambiciosa do soado arquitecto galego Manuel Gómez Román, comezou a construírse en 1919. As obras remataron en 1923. Na obra colaborou o mestre canteiro José Araújo Pérez, un dos fundadores do socialismo en Vigo e organizador da Sociedade de Canteiros, empregando perpiaño do mellor granito da canteira de Castrelos (granito groso e con moito cuarzo de difícil traballo), como moitos outros edificios senlleiros da cidade como o achegado Cine Fraga.

Primeiro foi a sede do desaparecido Banco de Vigo, despois acolleu as oficinas da Caixa de Aforros Municipal de Vigo e despois a sede do Banco Pastor.
## Descrición e estilo 
De estilo ecléctico, as fachadas son de cantaría de granito e ordénanse verticalmente mediante un corpo base no andar baixo, pilastras no tramo superior e un último andar que actúa como entaboamento. Á súa vez, cada unha destas partes está enmarcada por unha moldura horizontal.

Nesta obra Gómez Román amósase máis academicista e ecléctico, mais con toques modernistas e secesionistas nalgúns elementos, coma as grilandas verticais e cubos con enfeites de follas de loureiro con froitos e fitas, fendas nas pedras, ornamentación floral, elevadas formas prismáticas que superan a liña da cornixa e se enfeitan con coroas etc. A planta baixa é clasicista e ten grandes vans entre columnas con base, fuste con aneis, chapitel toscano e arquitrabe. As dúas entradas ao edificio fican en cadanseu corpo que sobresae da liña da cornixa, unha no chafrán (a actual entrada ao Banco Pastor), e a outra na rúa Policarpo Sanz (entrada á Fundación Pedro Barrié de la Maza). O edificio remata nun bico con cúpula no chafrán, que achega verticalidade, a voada molduración e a cornixa achegan horizontalidade á construción. A cabeza de Hermes, deus do comercio, aparece na falsa clave do arco de medio punto do gran van do chafrán. Na cumieira, enriba de cinco piares aparecen cinco figuras que representan os cinco continentes. Tamén salienta a integración do ferro como elemento decorativo nos enreixados das portas e fiestras do andar baixo e nos peitorís dos balcóns.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Banco Pastor, Cesáreo Corbal.JPG|Placa sobre o doutor Cesáreo Corbal na fachada do edificio. 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Garrido Rodríguez, Jaime; *Arquitectura da pedra en Vigo*, *Construcciones Conde*, pp.&nbsp;116 e 348-353, Vigo, ano 1999, ISBN 84-605-9897-7.

### Ligazóns externas 
* Concello de Vigo
* Proxecto ARGA
* *Arquitectura y urbanismo de Vigo* .
Cotonou

**Cotonou**, anteriormente **Kotonu**, é a meirande cidade e o centro económico de Benín, mais a capital é Porto Novo.

A poboación oficial era de 761.137 habitantes no 2006. Porén, algunhas estimacións indican que pode ser superior a 1,2 millóns. A poboación na década de 1960 era de só 70.000 persoas. A área urbana está a medrar principalmente cara ó oeste. A cidade está localizada ó sueste do país, entre o océano Atlántico e o lago Nokoué.

Ademais de ser a maior cidade de Benín, é a sede de moitos dos servizos diplomáticos e do goberno. A cidade ten un gran porto, un aeroporto e unha liña de tren que conecta con Parakou.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Acordo de Cotonou
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Cotonou
Filozoos

Os **filozoos** (**Filozoa**) son unha agrupación monofilética dentro do grupo Opisthokonta de seres vivos. Comprenden os animais xunto cos seus parentes unicelulares máis próximos (que son os organismos máis estreitamente relacionados cos animais que cos fungos ou Mesomycetozoa).

Actualmente asígnanse tres grupos ao clado Filozoa, que son:

* Clase Filasterea &ndash; establecida recentemente para albergar os xéneros *Ministeria* e *Capsaspora*
* Clase Choanoflagellatea &ndash; flaxelados con "colar"
* Reino Animalia ou Metazoa &ndash; animais.

## Cladograma 
## Características 
Asúmese que a célula opistoconta ancestral posuía unha proxeccións delgadas filosas ou "tentáculos". Nalgúns opistocontos (Mesomycetozoa e *Corallochytrium*) estas proxeccións perdéronse. Os Filozoa mantivéronas, e neles son simples e non se adelgazan cara ao extremo, e presentan un núcleo ríxido de feixes de actina (o que os diferencia dos filopodios flexibles, adelgazados cara ao extremo e ramificados dos nucleáriidos e dos rizoides ramificados e hifas dos fungos). Nos coanoflaxelados e nos animais máis primitivos, principalmente as esponxas, agréganse nun colar no que filtran o alimento situado arredor do cilio ou flaxelo; e isto crese que é un carácter herdado do seu antepasado filozoo común máis recente.

## Notas
Eva Marie Saint

**Eva Marie Saint**, nada en Newark (Nova Jersey) o 4 de xullo de 1924, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Estudou interpretación na Bowling Green State University, cuxo teatro recibe na actualidade o seu nome. Comezou a actuar profesionalmente na televisión a finais da década de 1940.

Nos seguintes anos continuou a desenvolver a súa carreira na radio e na televisón, ademais de no teatro, onde participou na obra *The Trip to Bountiful* con Lillian Gish. O seu debut no cinema chegou con *A lei do silencio*, de Elia Kazan, en 1954. Con este filme gañou o Oscar á mellor actriz secundaria, conseguindo grandes papeis nas décadas seguintes.

A partir da década de 1970 volveu á televisión. Neste medio interpretou a nai de Cybill Shepherd na serie *Moonlighting* durante tres anos.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Mesomycetozoea

Os **Mesomycetozoea** (ou clado **DRIP** ou **Ichthyosporea**) son un pequeno grupo de protistas, principalmente parasitos de peixes e outros animais.

## Importancia 
O grupo non ten características morfolóxicas especialmente distintivas, e nos tecidos hóspede onde se atopan aparecen como esferas ou óvalos dilatados que conteñen esporas, e a maioría foron clasificados orixinalmente en varios grupos de fungos, protozoos e algas. Porén, forman un grupo coherente nas árbores filoxenéticas moleculares, estreitamente relacionado cos animais e os fungos, polo que son interesantes para os biólogos que estudan as súas orixes. O seu nome indica a súa posición nas árbores filoxenéticas no medio ("Meso-") dos fungos ("-myceto-") e os animais ("-zoea").
Nun estudo de 2008 este clado emerxe firmemente como un grupo irmán do clado Filozoa, o cal inclúe os animais.

Philip Donoghue, despois de realizar tomografías de raios X de microfósiles da Formación Doushantuo ediacárica (ver fauna de Ediacara), interpretou estes microfósiles como cápsulas de esporas de mesomicetozoos.

[miniatura|esquerda|500px|Árbore dos eucariotas. Os "Ichthyosporea" están na parte inferior esquerda, no clado [Opisthokonta. Os "Metazoa" son os animais, e os coanoflaxelados están aliñados moi estreitamente con eles. Os Fungi están ao outro lado do clado Opisthokonta, e os Cristidiscoidea están estreitamente aliñados a eles. Os Ichthyosporea están no medio ("Meso-") dos fungos ("-myceto-") e os animais ("-zoea").]]

## Terminoloxía 
O nome **DRIP** que se lle dá a este clado é un acrónimo que se utilizou para o primeiro protozoo identificado membro deste grupo, Cavalier-Smith posteriormente considerou o grupo como unha clase denominada **Ichthyosporea**, xa que eran todos parasitos de peixes. As letras significan:
* orde Dermocystida
** "D": *Dermocystidium*. Unha especie, *Rhinosporidium seeberi*, infecta a paxaros e mamíferos, incluíndo os humanos. 
** "R": o "axente roseta", agora chamado *Sphaerothecum destruens*
* orde Ichthyophonida
** "I": *Ichthyophonus*
** "P": *Psorospermium*

Como despois se engadiron novos membros ao grupo (por exemplo, as antigas ordes de fungos Eccrinales e Amoebidiales), Mendoza *et al.* suxeriu cambiarlles o nome a **Mesomycetozoea**, que indica a súa posición evolutiva entre os fungos e os animais., pero Mendoza *et al.* úsano como un nome alternativo do filo Choanozoa.

## Notas
Maureen Stapleton

**Lois Maureen Stapleton**, nada en Troy (Nova York) o 21 de xuño de 1925 e finada en Lenox (Massachusetts) o 13 de marzo de 2006 foi unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Mudouse a Nova York aos dezaoito anos e comezou a traballar como modelo. Debutou en Broadway en 1946. Cinco anos despois gañou un Tony polo seu papel en *The Rose Tattoo*.

A súa carreira no cinema foi máis limitada, a pesar do seu éxito. En 1981 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por *Reds*, de Warren Beatty, no que interpretou a anarquista Emma Goldman.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Maureen Stapleton