open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sarah Sophia Banks

**Sarah Sophia Banks**, nada o 28 de outubro de 1744 en Westminster e finada o 27 de setembro de 1818, foi unha coleccionista británica de antigüidades, irmá e colaboradora do botánico Joseph Banks. Foi coleccionista de moedas, medallas e documentos efémeros que hoxe se consideran de alto valor histórico, como xornais de gran tamaño, programas de espectáculos, tarxetas, propaganda etc.

## Traxectoria 
Banks naceu en 1744 no número 30 da rúa Argyll no Soho, en Westminster, filla de William Banks, un parlamentario representante de Grampound, en Cornualla, e da súa muller Sarah Bate. Era irmá do botánico Joseph Banks.

Mantiña discusións acerca da bioloxía das plantas co seu irmán, en quen influíu notablemente. Moitas das ideas de Sarah Sophia "atoparon o seu camiño nos escritos do seu irmán, e ela achegoulle un valorable apoio na compilación e na edición do manuscrito completo da viaxe de Joseph Banks por Terra Nova, publicado en 1766".

## Legado 
Á morte de Sarah Sophia en 1818, as súas coleccións quedaron na custodia do seu irmán e da súa cuñada, Dorothea Banks, que llas transferiron ao Museo Británico e ao museo da *Royal Mint*. A súa colección de moedas está hoxe dividida entre o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e o museo da ceca londiniense, en tanto que o material impreso se conserva no Museo Británico e na Biblioteca Británica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Joseph Banks

### Bibliografía 
* Eagleton, C. (2013). "Collecting African money in Georgian London: Sarah Sophia Banks and her collection of coins". En *Museum History Journal.* Vol. 6. Nº 1. Páxinas 23-38.
* Eagleton, C. (2014). "Collecting America: Sarah Sophia Banks and the 'Continental Dollar' of 1776". En *Numismatic Chronicle.* Royal Numismatic Society. Vol. 174. Páxinas 293-301.
* Gascoigne, J. (2004). "Banks, Sarah Sophia". En *Oxford Dictionary of National Biography.* Oxford University Press.
* Leis, A. (2013). "Displaying Art and Fashion: Ladies' Pocket-Book Imagery in the Paper Collections of Sarah Sophia Banks". En *Konsthistorisk Tidskrift*. Vol. 82. Nº 3. Páxinas 252-271.
* Leis, A. (2017). "Ephemeral Histories: Social Commemoration of the Revolutionary and Napoleonic Wars in the paper Collections of Sarah Sophia Banks". En Padiyar, S. et al. (eds.). *Visual Culture and the Revolutionary and Napoleonic Wars*. Routledge. Londres e Nova York. Páxinas 183-199. ISBN 978-1138353343
* Lipscomb, D. (1996). "Women in Systematics ". En *Annual Review of Ecology and Systematics*. 26. Páxinas 323-341.
* Pincott, A. (2004). "The Book Tickets of Sarah Sophia Banks". En *The Bookplate Journal*. Vol. 2. Nº 1. Marzo. Páxinas 3-30.

### Ligazóns externas 
* Fondos da colección de Sarah Sophia Banks no Museo Británico
Rally San Froilán de 2019

O **Rally San Froilán de 2019** foi a 41ª edición de dito rally e a sétima proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 26 de outubro de 2019 e o vencedor foi Alberto Meira.

## Itinerario 
Constou de oito treitos que sumaban un total de 91,73 km cronometrados e que discorreron polos concellos lucenses de Outeiro de Rei, Friol, Meira e Pol.

## Inscritos 
Inscribíronse 129 equipos, aínda que coa ausencia de Víctor Senra, que tras proclamarse matematicamente vencedor do campionato no rally anterior decidiu non correr os rallys restantes. Así pois os favoritos para a vitoria eran Alberto Meira e Iago Caamaño, principais rivais de Senra durante a tempada, e Adrián Díaz, vencedor da proba en 2017. Destacaban tamén na lista de inscritos outros pilotos como Luis Vilariño, Tino Iglesias ou o campión do mundo de tríatlon Iván Raña.

## Resumo 
Comezou liderando o rally Alberto Meira ao marcar o mellor tempo en tres dos catro treitos da mañá, en Outeiro de Rei e Friol, con Iago Caamaño gañando o terceiro treito e quedando de segundo nos demais. A diferenza entre os dous era de case cinco segundos e medio ao remate da sesión matinal. Xa no primeiro treito da tarde, en Meira, a vantaxe de Alberto Meira aumentou a 13 segundos, e no seguinte tramo, a máis dun minuto, despois de que Caamaño sufrise problemas mecánicos, que finalmente o fixeron abandonar a proba. Coa nova situación Meira baixou o ritmo para asegurar a vitoria e Adrián Díaz marcou o mellor tempo nos dous treitos finais, subindo finalmente ao podio en segunda posición, por diante de Alberto Otero.

Coa vitoria neste rally Alberto Meira asegurouse a segunda praza do campionato galego.

## Clasificación 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación completa do rally 
* Rally San Froilán 2019 en ewrc.com .
Ricardo Feijoo Torres

**Ricardo Feijoo Torres**, nado en Pompeán (Meis) cara a 1895 e finado en Vilagarcía de Arousa o 18 de xullo de 1956, foi un político galego.

## Traxectoria 
Industrial, dono da empresa de autobuses El Veloz. En 1923 foi elixido presidente do sindicato agrícola Los Previsores de Meis. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Meis en marzo de 1924. Permaneceu no cargo até 1929. Militou na Unión Patriótica da que foi elixido presidente en xuño de 1924 e foi cabo do Somatén do distrito de Meis. Presentou a súa renuncia o 14 de xullo de 1928. En novembro dese ano foi nomeado carteiro en propiedade de Vilanoviña. Foi nomeado fiscal municipal de Meis en decembro de 1930. Coa proclamación da República foi nomeado presidente dun comité republicano de Meis. Foi correspondente de *El Pueblo Gallego*. Gañou o pazo de Señoráns de Abaixo propiedade dos irmáns Cea nunha partida de cartas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 intentaron asasinalo. En 1945 adheriuse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foille adxudicado o servizo regular de transporte entre Pontevedra e Vilagarcía de Arousa en 1954.

## Vida persoal 
Casou con Carmen Roma Buceta en 1926, e foi pai de Antonio, Carmen, Ricardo, María e Mercedes Feijoo Roma.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mundo Diario

***Mundo Diario*** foi un xornal publicado en Barcelona dende 1974 ata 1980 dunha tendencia progresista fundada por Sebastián Auger Duró, un empresario español que creou o Grupo Mundo. O xornal foi un referente informativo durante a transición española Desapareceu en 1980 debido á bancarrota do Grupo Mundo. Eliseo Bayo ou Miguel Ángel Bastenier.  

A derradeira edición de DF publicouse o 15 de febreiro de 1974 dando paso a *Mundo Diario*. 

## Características 
O xornal, de periodicidade diaria, agás os luns, conseguiu o 90% das súas vendas na área metropolitana de Barcelona, o 8% no resto de Cataluña e o 2% no resto de España segundo datos do OJD. En 1975, o seu prezo era de 8 pesetas e en 1976 de 10 pesetas. A tiraxe en xuño de 1977, segundo a OJD, era de 35.703 exemplares. 

Era un xornal de esquerda na procura dun público universitario, obreiro e veciñal. A pesar de non ter conexión orgánica con ningún partido político mantivo boa relación co PSUC. Dedicou atención preferente á información local, espectáculos e sucesos. 

Publicábase en español mais, dende o 11 de xuño de 1974, levou unha páxina en catalán.

## Equipo de redacción e colaboradores 
Desde 1971, cando aínda era *Diario Femenino* até 1978, a dirección do xornal foi asumida por Ramon Solanes Pinyol. Na redacción, Jaume Serrats era o subdirector e Ramon Miravitllas e Pere Bonnín, redactores xefes. Os seus colaboradores habituais foron: Francisco Umbral, Terenci Moix, Maria Aurèlia Capmany, Eduardo Haro Tecglen, Pere Bonnín, Maruja Torres, Jaume Vidal Alcover, Antoni Jutglar, Ramon Bech e Sebastià Serrano.

Entre os periodistas que traballaron nel, destacan: Eduardo Álvarez Puga, que foi  director-adxunto entre 1975 e 1979. 

## Fondos 
As súas coleccións pódense atopar no Arxiu Històric da Ciutat de Barcelona. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Emma Chapman

**Emma Olivia Chapman**, nada en Aylesbury en 1988, é unha física británica e investigadora  da Royal Society no Imperial College London. As súas investigacións indagan sobre a época de reionización. Pertence ao 1752 Group, que pretende acabar cos  abusos sexuais no ámbito académico. En 2018 concedéronlle o Premio Athenea da Royal Society polos seus esforzos para promover cambios na política nacional nesta área.

## Traxectoria 
Chapman obtivo o máster en Física  na Universidade de Durham en 2010. Completou o seu doutoramento  na University College de Londres. Gañou o Premio de Tese do Departamento de Físicas e Astronomía do Universtiy College London Chris Skinner. Posteriormente foi galardoada cunha bolsa de investigación da Royal Astronomical Society en 2013. En 2018, a Royal Society outorgoulle unha bolsa Dorothy Hodgkin.

A súa investigación céntrase na Época da Reionización, cando as estrelas empezaron a irradiar luz no universo. Chapman traballa co telescopio de Baixa Frecuencia (LOFAR).

### O grupo de 1752 
Pertence ao chamado  1752 Group (O grupo 1752), unha pequena organización británica creada en 2015 para terminar co acoso sexual entre persoal e estudantes no mundo académico. Foi unha das principais oradoras sobre o tema na Conferencia Internacional de Mulleres en Física, da IUPAP. Asociouse á National Union of Students (NUS) para realizar unha enquisa sobre o acoso sexual entre persoal e estudantes. Constatouse que había unha mala conduta xeneralizada na educación superior e que as institucións non apoiaban adecuadamente ás vítimas. Champan falou sobre os prexuízos na ciencia na Royal Institution, Wellcome Collection e na BBC.

### Premios  
Recibiu a Julia Higgins Medal Joselyn Bell Burnell Medal and Prize en 2014.

En 2018, Chapman recibiu o Premio Athena da Royal Society polo seu traballo para terminar co acoso sexual e o acoso escolar entre persoal e estudantes no mundo académico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* BethAnn McLaughlin
* Mulleres en física

### Ligazóns externas 
* Dr Emma Chapman*(en inglés)*
* 1752 group/ *(en inglés)*
Infancia clandestina

***Infancia clandestina*** é un filme de 2011 dirixido por Benjamín Ávila e protagonizando Natalia Oreiro, Ernesto Alterio e César Troncoso. É unha coprodución entre a Arxentina, o Brasil e España.

Aclamado pola crítica, o filme gañou dez premios da Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas da Arxentina e cinco premios da Asociación de Críticos Cinematográficos da Arxentina, incluíndo o Cóndor de Prata ó mellor filme, mellor director, mellor guión orixinal, mellor actriz e mellor actriz secundaria. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Natalia Oreiro como Cristina, alias Charo
* Ernesto Alterio como tío Beto
* César Troncoso como Horacio, alias Daniel
* Teo Gutiérrez Romero como Juan, alias Ernesto Estrada
* Cristina Banegas como avoa Amalia
* Douglas Simon como Gregorio
* Violeta Palukas como María
* Marcelo Mininno
* Mayana Neiva como Carmen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
IX (álbum)

***IX*** é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo ...And You Will Know Us by the Trail of Dead, publicado o 20 de outubro de 2014 a través do selo Superball Music.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ramón Barreiro Rodríguez

**Ramón Barreiro Rodríguez**, nado en Sisán (Ribadumia) en 1917 e finado en Portela o 15 de setembro de 1936, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
dereita|miniatura|Escavación das fosas onde se soterrou a Ramón Barreiro e Castor Cordal en Curro.
Publicou poemas e caricaturas en *La Hora*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse nun muíño da parroquia de Armenteira. Os seus pais foron torturados para que confesasen o seu paradoiro. Ao pai rompéronlle as pernas dunha malleira no cuartel da Garda Civil e a súa nai foi violada, cegárona con ácido e rapáronlle o pelo, e a causa das torturas faleceu pouco despois. Foi delatado por un cuñado do seu pai. Detido, foi asasinado con Castor Cordal Garrido nun eucaliptal a carón da estrada Pontevedra-Vilagarcía de Arousa en Portela. Os asasinos levaron os corpos atados a unha escada de man e soterráronos destras do adro da igrexa de Curro. Antes de soterralo cortáronlle un dedo para apoderarse dun anel. Os cadáveres foron exhumados en outubro de 2009.

O seu irmán foi mobilizado polas tropas golpistas e pasouse ao bando leal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*
Albuquerque Isotopes

Os **Albuquerque Isotopes** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Albuquerque, Novo México. O club, de clase Triple-A, compite na East Division da Pacific Coast League. Actualmente están afiliados aos Colorado Rockies da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Rio Grande Credit Union Field at Isotopes Park, un estadio con capacidade para 13.500 espectadores situado a unha altitude de 1.555 metros sobre o nivel do mar. O nome do club fai referencia a un capítulo dos Simpson onde o club local, os Isotopos de Springfield, estivo a piques de trasladarse a Albuquerque. En 2016 *Forbes* clasificou ao equipo como o décimo cuarto máis valioso das Ligas Menores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Gracia Baptista

**Sor Gracia Baptista** (fl. 1557?) foi unha compositora e monxa española ou portuguesa que viviu en Ávila.

A súa composición sobre o *Conditor alme*, publicada en 1557 no *Libro de cifra nueva para tecla, arpa y vihuela* de Luis Venegas de Henestrosa,​ é a obra con teclado máis antiga composta por unha muller española ou portuguesa​​ (e, probablemente, a única publicada que se conserva anterior ó século XVIII​), ademais da primeira composición dunha muller publicada en Europa.​

## Notas
Luís Carragal Peón

**Luís Carragal Peón**, nado en Pontevedra o 25 de marzo de 1894, foi un mestre e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Concepción Peón López. Foi mestre de Cela (1924), O Hío (1926) e Quíntela (1927). Dende 1929 foi mestre da escola de Budiño, e entre 1932 e 1936 desenvolveu coa axuda da sociedade Fomento de Porriño y su Distrito a Cooperativa Agrícola Escolar de Budiño. Foi membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo (UGT) e colaborou en *La Hora*. Foi presidente da Sociedad-Sindicato La Progresiva de Budiño.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo en setembro, foi reposto en decembro con suspensión de emprego e soldo dun mes. Depurado, foi sancionado co trasladado fóra da provincia e inhabilitado para cargos directivos e de confianza en xuño de 1940 e destinado a Noviercas (Soria), despois foi mestre en Simes (Meaño) dende 1946. Nos anos corenta colaborou en *Spes*. O seu traballo "La Agricultura en la Escuela" foi premiado polo Ministerio de Agricultura en 1950. Xubilouse por imposibilidade física en 1959.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Petronila de Aquitania

**Petronila de Aquitania**, nada aproximadamente  en 1125 e finada despois de 1151, era filla de Guillerme X de Aquitania, duque de Aquitania e Lionor de Châtellerault. Era irmá de Aliénor de Aquitania. Tamén lle chamaban Aelis. 

## Traxectoria  
Seguiu á súa irmá Lionor ata a corte de Francia e namorouse alí de Raúl de Vermandois, un home maduro xa casado con Lionor de Blois. Para agradala, Aliénor de Aquitania e o seu marido, Lois VII de Francia, obtiveron a disolución do matrimonio de Raúl, o que provocou un conflito co conde de Champaña Teobaldo IV de Blois, irmán da repudiada esposa.

Despois casou con Raúl I de Vermandois (m. 1152 ), conde de Vermandois e Valois e tiveron a: 

*Isabel (1143-1183), condesa de Vermandois e Valois, casada con Filipe de Alsacia, conde de Flandres.
*Raúl II (1145-1167), conde de Vermandois e Valois.
*Lionor de Vermandois (1148/1149 - 1213).

## Notas
Raúl II de Vermandois

**Raúl II de Vermandois** (chamado *o Mozo* e *o Leproso)*, nado en 1145 e finado o 17 de xuño de 1176, foi conde de Vermandois, de Valois e de Amiens (como Raúl VI), fillo de Raúl I, conde de Vermandois, Amiens e Valois, e de Petronila de Aquitania. 
## Traxectoria  
Casou con Margarida de Alsacia ao redor de 1160 (sobre 1145 - 1194 ), que despois foi condesa de Flandres en 1191. 

Afectado pola lepra arredor de 1163  o seu matrimonio non puido ser consumado e rompeu. Non tendo fillos, abdicou en favor da súa irmá Isabel de Vermandois en 1167. 
## Notas
Breviario de Miranda

O **Breviario de Miranda** é un manuscrito escrito en latín que foi realizado sobre os anos 1450-1475. O nome de *Breviario de Miranda* ven do nome dun dos seus posibles propietarios, un cóengo compostelán.

O libro componse das partes do Breviario Romano, reproducindo moitas partes do Códice Calixtino, e destaca nel a rica decoración de miniaturas. Ten moita decoración vexetal mesturada con imaxes de santos e animais, e está composto de 518 folios.

Non está claro quen foi o que mandou crear este breviario, hai varias posibilidades, entre elas, Pedro de Miranda, familiar de Alonso II de Fonseca, Fernando Bermúdez de Castro, que foi Deán da Catedral, ou tamén Rodrigo de Luna, arcebispo de Santiago entre 1449 e 1460.

Atópase no arquivo da Catedral de Santiago de Compostela onde ademais do orixinal teñen un facsímile, que é o que está exposto ó público no museo, e unha versión dixitalizada.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Breviario de Miranda  na Catedral de Santiago de Compostela.
**Un breviario para un canónigo:El breviario de Miranda del ACS.Estado de la cuestión y nuevas hipótesis*. Pablo Ordás Díaz. *Annuarium Sancti Iacobi*, 2012, nº 1, 219-236. 
**Análisis codicológico del breviario «de Miranda»*. Ángela Mª Rodríguez López. *Annuarium Sancti Iacobi*, 2012, nº 1, 287-316.
**Galicia Histórica. Hoja de historia y documentos compostelanos. Algunas reflexiones sobre la propiedad del Breviario de Miranda*. 2017.
**Introducción al estudio de miniatura del siglo XV: El norte de Europa y el caso hispánico. El Breviario llamado "de Miranda" del Archivo de la Catedral de Santiago*, Pablo Ordás Díaz, Curso 2008 - 2009. Universidade de Santiago de Compostela, Facultade de Xeografía e Historia, Departamento de Historia da Arte].
Tombo (libro)

[miniatura|Tombo A da [Catedral de Santiago de Compostela cunha miniatura do rei Ramiro II de León.]]
Un **tombo** (do grego τύμβος, "túmulo") é un cartulario onde os mosteiros, catedrais, igrexas ou concellos rexistraban datos de interese para a súa historia e control dos seus privilexios, doazóns, escrituras e pertenzas. Os máis antigos estaban en pergamiño e os máis modernos, en papel.

Estes manuscritos, dependendo da riqueza da entidade e da importancia política que os emitía, adoitaban inserir decoración de folio ou nas marxes do texto. Neste caso, era frecuente o elemento figurativo para representar a un santo, nobre ou rei coas súas insignias características de poder.
[esquerda|miniatura|Tombo Menor de Castela con miniaturas de [Afonso VIII de Castela|Afonso VIII e Lionor Plantagenet entregando o castelo e vila de Uclés ao maestre da Orde de Santiago Ferrand. Aparece tamén o estandarte da Orde e dous cabaleiros.]]
En Galicia existen por exemplo o Tombo de Toxos Outos ou o Tombo de Caaveiro, pero son especialmente significativos do poder da Igrexa os tombos da Catedral de Santiago de Compostela. No denominado Tombo A, cuxo contido comeza no século IX aparecen, entre outras, miniaturas románicas producidas polo scriptorium compostelán
a partir de 1129, por mandato do arcebispo Diego Xelmírez. Este tombo contén rexistros que chegan até o século XVII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos
* Carta (concesión)
* Diplomática
* Foro
Aballay, el hombre sin miedo

***Aballay, el hombre sin miedo*** é un filme arxentino de 2010 dirixido por Fernando Spiner. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Pablo Cedrón como Aballay
* Nazareno Casero como Julián
* Claudio Rissi como El Muerto
* Mariana Anghileri como Juana
* Luis Ziembrowski como Torres
* Aníbal Guiser como Mercachifle
* Lautaro Delgado como Ángel
* Tobías Mitre como Julián Niño
* Horacio Fontova como Cordobés
* Gabriel Goity como Cura

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 84ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Rally Mariña Lucense de 2019

O **Rally Mariña Lucense de 2019** foi a primeira edición de dito rally e a oitava e última proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 16 de novembro de 2019 e o vencedor foi Iago Caamaño.

## Itinerario 
Celebrouse na parte occidental da Mariña Lucense, estando situado o parque pechado en Viveiro. Os nove treitos cronometrados disputáronse nos concellos de Xove, O Vicedo e Cervo, sumando un total de 93,45 km.

## Inscritos 
Inscribíronse 72 equipos, dos que finalmente tomaron a saída 69. Coa ausencia do xa campión galego Víctor Senra, os principais candidatos a vencer o rally eran Alberto Meira e Iago Caamaño, segundo e terceiro respectivamente no campionato. Iago Caamaño inscribiuse cun Volkswagen Polo R5 propiedade de AR Vidal, en vez de co seu Ford Fiesta R5 co que competira toda a tempada.

## Resumo 
Iago Caamaño comezou á fronte da xeral tras marcar o mellor tempo no primeiro treito, no Vicedo, pero perdeu a posición rapidamente a favor de Alberto Meira que se fixo co mellor tempo nos tres treitos seguintes. Con todo, no quinto treito, correspondente á segunda pasada por Cervo, foi Caamaño o máis rápido, ao igual que en todos os restantes treitos do rally, polo que foi el o piloto que estreou o palmarés do rally lucense. Segundo finalizou Meira e en terceira posición Óscar Veiga, que aproveitou o abandono de Adrián Díaz.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Clasificación completa do rally 
* Rally Mariña Lucense 2019 en ewrc.com .
Don Claro

***Don Claro*** foi o nome de varias publicacións:

****Don Claro***, semanario editado en Santiago de Compostela en 1898.
****Don Claro***, periódico editado en Santiago de Compostela en 1931.
Lionor de Vermandois

**Lionor de Vermandois**, nada ao redor de 1148/1149 e finada en xuño de 1213, filla de Raúl I, conde de Vermandois e Valois, e de Petronila de Aquitania.
## Traxectoria 
Á morte da súa irmá Isabel de Vermandois (1183), o seu cuñado Filipe de Alsacia conservou os condados de Vermandois e Valois, pero tivo que cederllos a Filipe II de Francia en 1185. 

Estivo casada catro veces: 

# En 1162 con Godofredo de Hainaut (? 1163), conde de Ostrevant (Ostrevent), fillo do conde Balduíno IV de Hainaut. 
# En 1164 con Guillerme IV (m. 1168), conde de Nevers. 
# En 1171 con Mateu de Alsacia (c. 1137 - 1173), conde de Boulogne. 
# En 1175 con Mateu III (m. 1208), conde de Beaumont-sur-Oise. 

## Notas
Castor Cordal Garrido

**Castor Cordal Garrido**, nado en Corvillón (Cambados) en 1909 e finado en Portela o 15 de setembro de 1936, foi un electricista galego.
## Traxectoria 
dereita|miniatura|Escavación das fosas onde se soterrou a Ramón Barreiro e Castor Cordal en Curro.
Electricista, pertencía á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en diferentes lugares até que foi descuberto por un delator. Detido en setembro, estivo na prisión do pazo de Fefiñáns e foi asasinado con Ramón Barreiro Rodríguez nun eucaliptal a carón da estrada Pontevedra-Vilagarcía de Arousa en Portela. Os asasinos levaron os corpos atados a unha escada de man e soterráronos detrás do adro da igrexa de Curro. Antes de soterralo cortáronlle un dedo para apoderarse dun anel. A súa irmá Josefina non puido entrar á escola por ser irmá de "rojo". Os cadáveres foron exhumados en outubro de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
Isabel de Vermandois

**Isabel** **de Vermandois**, nada en 1143 e finada o 28 de marzo de 1183, foi condesa de Vermandois e Valois (1167-1183). Tamén lle chamaban Mabilla. 
## Traxectoria  
Era filla de Raúl I, conde de Vermandois e Valois, e de Petronila de Aquitania. Tamén era sobriña de Aliénor de Aquitania (Petronila era a súa irmá), a esposa do rei Henrique II de Inglaterra e, polo tanto, o curmán de Ricardo Corazón de León e Xoán sen Terra (que sucedeu ao seu irmán Ricardo). 

Casou con Filipe de Alsacia, conde de Flandres, en 1159, pero non tiveron fillos. Á súa morte, en 1183, o seu marido Filipe de Alsacia conservou os seus condados a costa da súa irmá Lionor de Vermandois, pero foi obrigado a entregarllos a Filipe II de Francia en 1185.

## Devanceiros
Don Claro (1931)

***Don Claro*** foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1931, que levou o mesmo nome doutro anterior editado en 1898. Foi fundado por Arturo Cuadrado, quen escribía nas súas páxinas.

## Historia e características 
Subtitulado ***Semanario político de izquierdas***, apareceu o 24 de maio de 1931. Declarouse herdeiro do semanario que apareceu no 1898, en canto que dicía no seu primeiro número que «*Don Claro estivo moitos anos calado porque non estabamos en tempo de dicir a verdade*». Ademais afirmaba que era «*órgano da situación, voceiro, modestísimo, da República*», que precisamente acababa de proclamarse poucas semanas antes. Vendíase ao prezo de 20 céntimos o exemplar.

Tivo problemas para manter a súa continuidade desde o primeiro momento. Así, por exemplo, en xullo do mesmo ano no que naceu xa estaba planeando a súa reaparición, o que dá conta de que ao pouco de aparecer xa fora suspendido.

Non debeu chegar ao ano de vida porque en abril de 1932 a prensa o daba xa por desaparecido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Segunda República Española
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Rally Mariña Lucense

O **Rally Mariña Lucense** é unha competición de rally que se disputa dende 2019 na Mariña de Lugo. 

Está organizada pola Escudería Mix Rallye Sport e é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally. O seu primeiro gañador foi Iago Caamaño e o piloto máis laureado é Víctor Senra, con cinco triunfos.

## Historia 
Tras varios intentos de celebrar un rally na Mariña de Lugo, finalmente en 2019, a Escudería Mix Rallye Sport, que viña celebrando o desaparecido Rally Comarca da Ulloa, conseguiu sacar adiante a proba, que foi incluída como a última cita da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally, a mediados de novembro. O parque pechado situouse en Viveiro e os treitos disputáronse polos concellos de Xove, O Vicedo e Cervo. Coa ausencia do xa campión galego Víctor Senra, o rally foi un duelo entre os dous seguintes clasificados do campionato, Alberto Meira e Iago Caamaño, sendo este último o primeiro vencedor da proba, cun Volkswagen Polo R5.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Rally Comarca da Ulloa
* Rally San Froilán
Alma Mahler

**Alma Mahler-Werfel**, nada o 31 de agosto de 1879 como **Alma María Margaretha Schindler** en Viena e finada o 11 de decembro de 1964 en Nova York, foi unha compositora austríaca.

## Traxectoria 
Educouse na súa propia casa baixo a supervisión do seu pai, Emil Jakob Schindler, un pintor de paisaxes. Casou con Gustav Mahler en 1902. Das súas dúas fillas, só sobreviviu Anna Mahler, escultora. En 1910, persuadiu a Mahler para seleccionar e publicar cinco das súas cancións. Publicou outras coleccións de cancións en 1915 e 1924, ano no que publicou a súa edición de cartas e o manuscrito facsímile da súa incompleta décima sinfonía. Nese momento mantiña unha relación co pintor Oscar Kokoschka, e casou e divorciouse do arquitecto Walter Gropius. En 1929 casou co seu terceiro marido, o poeta e novelista Franz Werfel, con quen posteriormente fuxiu da Austria nazi a través de Francia, cara a América, chegando alí en 1940. En California Alma converteuse nunha anfitrioa da comunidade emigrada que incluía a Thomas Mann, Bruno Walter e Arnold Schoenberg. Mantivo un estilo de vida similar en Nova York despois da morte de Werfel en 1945 ata que morreu en 1964 e foi enterrada xunto á súa filla, Manon en Grinzing, preto de Viena.

A fama de Alma Mahler débese en primeiro lugar aos seus matrimonios e os seus *affaires* cos máis grandes artistas da súa época, o máis notable deles Gustav Mahler, de quen tomou o seu apelido. Como compositora, escribiu pouco e só se conservan dezaseis lieder.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
*Sadie, Julie Anne e Samuel, Rhian (1995). *The Norton/Grove Dictionary of Women Composers*. W. W. Norton & Company.
Isabella Leonarda

**Isabella Leonarda**, nada en Novara o 6 de setembro de 1620 e finada na mesma cidade o 25 de febreiro de 1704, coñecida como *La musa di Novara*, foi unha relixiosa e compositora italiana do barroco. Pertencía a unha importante familia, o seu pai Ginnantonio Leordani era conde e avogado, e tamén os demais membros da súa familia eran destacados financeiros.

## Traxectoria 
Isabella Leonarda, aos 16 anos, entrou como noviza no convento de Santa Úrsula de Novara debido á súa alta situación social, seguindo a tradición.

Estudou con Gasparo Casati, compositor. Estivo no convento toda a súa vida, que dedicou a compoñer obras musicais. Obtivo os títulos de madre superiora en 1686, e de madre vigaira en 1693. Leonarda pensaba que o principio da música era Deus, considerado unha consonancia perfecta e a santísima trindade, a tríade harmónica.

As súas obras son de case tódolos xéneros sacros: motetes e concertos sagrados para unha a catro voces, diálogos sagrados latinos, salmos, responsorios, magnificats, ladaíñas, misas e sonatas *da chiesa*. A obra máis abundante de Isabella Leonarda foi o motete en solitario, pero a maioría dos seus notables logros veñen das súas sonatas. Foi a primeira muller en publicar sonatas, compoñendo moitas en toda a súa vida, por exemplo, *Sonatas 1-11* para dous violín, viola e órgano.

## Obra 
* *Motetes a tres voces*,Op. 2 (Milán 1665 perdido)
* *18 conciertos sacros*, (Milán 1670)
* *11 Misas*, (Novara 1674)
* *12 Motetes*, Op. 6 (Venecia 1676)
* *13 Motetes*, (Boloña 1677)
* *11 Vísperas a capella*,Op. 8 (Boloña 1678)
* *12 Motetes a catro voces*,Op. 10 (Milán 1684)
* *12 Motetes*,OP. 11 (Boloña 1684)
* *14 Motetes para solista*,Op. 12 (Novara 1686)
* *12 Motetes*, Op. 13 (Boloña 1687)
* *10 Motetes*, OP. 14 (Boloña 1687)
* *11 Motetes à voce sola*, Op. 15 (Boloña 1690)
* *12 Sonatas a 1,2,3, e 4 instrumentos*,Op. 16 (Boloña 1693)
* *12 Motetes*, Op. 17 (Boloña 1695)
* *6 Misas*, Op. 18 (Boloña 1696)
* *11 Salmos concertantes*, OP. 19 (Boloña 1697)
* *14 Motetes*, Op. 20 (Boloña 1700)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sadie, Julie Anne e Samuel, Rhian (1995). *The Norton/Grove Dictionary of Women Composers*. W. W. Norton & Company.
Pauline Viardot-García

**Michelle Ferdinande Pauline García**, nada en París o 18 de xullo de 1821 e finada en París o 18 de maio de 1910, foi unha cantante de ópera (mezzosoprano) e compositora francesa de orixe española.

## Traxectoria 
Filla máis nova do tenor e mestre de canto Manuel García, e dunha cantante soprano, Joaquina Briones; foi probablemente a máis dotada polifacética da familia.

Estudou música inicialmente co seu pai, establécese coa súa familia en México, co famoso organista Marcos Vega. Cando volveu a Europa, o seu pai xa falecera, cando ela tiña once anos. Pauline presentouse ao público á curta idade de dezaseis anos,e tras unicamente un ano de educación vocal coa súa nai, nun concerto organizado polo marido da súa irmá e do violinista Charles de Bériot en Bruxelas, e o seu debut operístico chegaba só dous anos despois en Londres (1839).

No 1840 casou co escritor e pianista francés, Louis Viardot. Con el tivo catro fillos; Louise (tamén compositora), Paul (violinista e musicóloga), Marianne (pintora) e Claudine.

Retirouse dos escenarios en 1863, e foi profesora entre 1871 e 1875, no conservatorio de París. Enviuvou en 1883, poñéndose ao cargo dos seus catro fillos. Faleceu en París en 1910.

### Vida profesional
Viardot consagrouse no papel de Fidé en *Le Prophéte* (1849) de Meyerbeer, desenvolveu un método de ensinanza e compuxo canción e operetas, entre elas O último feiticeiro (1869).

Cantou en óperas importantes, de Gioachino Rossini, Mikhaíl Glinka, Aleksandr Dargomizhski, Giacomo Meyerbeer...

Viardot foi a primeira estranxeira que cantou repertorio italiano en ruso e axudou a levar a música rusa de occidente. En San Petesburgo coñeceu ao escritor Iván Turguénev, con quen sostivo un largo idilio que durou ata a morte do escritor. A súa residencia campestre en Bouvigal, foi transformada nun museo.

Como compositora, escribiu numerosas cancións e transcribiu traballos doutros para a súa voz. Pauline Viardot-García, foi portadora dunha serie de habilidades e coñecementos que poucas veces encontramos tan desenvolvidos nunca mesma persoa, intelectual, estudosa e apaixonada pola súa profesión, ganándose o amor do público e respecto dos seus compañeiros nun mundo dominado por aquel entón por homes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Rally da Coruña de 2020

O **Rally da Coruña de 2020** foi a 24ª edición de dito rally e a primeira proba da tempada 2020 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 28 e o 29 de febreiro e o vencedor foi Víctor Senra.

## Inscritos 
Inscribíronse 113 pilotos, coa ausencia máis destacada do vencedor do ano anterior, Iván Ares, que non recibiu a tempo o seu novo Hyundai i20 R5. Con todo, si estiveron presentes os primeiros clasificados da tempada anterior do Campionato de Galicia de Rally: Víctor Senra, estreando un Škoda Fabia R5, Alberto Meira co seu Citroën DS3 R5 e Iago Caamaño, estreando tamén coche no campionato, un Ford Fiesta R5 MKII.

## Itinerario 
O parque pechado situouse o venres 28 na praza de María Pita, na Coruña, mentres que os treitos cronometrados foron tres, con tres pasadas a cada un deles, e disputados nos concellos de Aranga, Cerceda, Culleredo e Arteixo, sumando un total de 89,28 km cronometrados. 

O primeiro deles, o de Aranga, foi un treito de 11,26 km, con saída no lugar de Vilourís e chegada en Maques, pasando por Ponte Aranga, sobre o río Mandeo, o punto máis recoñecible e icónico do rally. O segundo, Cerceda, discorreu entre Morzós e Esperón, bordeando parcialmente o lago das Encrobas, e sumando 10,4 km. Por último, o derradeiro treito partiu de Cabana, no concello de Culleredo e percorreu 8,1 km até o lugar de Freán, no concello de Arteixo. Víctor Senra comezou liderando con claridade na sesión matinal ao marcar o mellor tempo na primeira pasada aos tres treitos, con 13 segundos de vantaxe sobre Iago Caamaño e 30 sobre Alberto Otero. Con todo, Iago Caamaño comezou a remontar nos seguintes dous treitos, nos que marcou o mellor tempo e colocouse a catro segundos de Senra. A remontada culminouse no sexto treito, no que o máis rápido foi o asturiano Óscar Palacio e no que os problemas coa panca de cambios de Senra lle fixeron perder máis de 23 segundos con Caamaño, que se colocou líder destacado, con máis de 19 segundos de vantaxe sobre o de Dumbría. Cando todo parecía sentenciado Senra solucionou os seus problemas mecánicos e volveu facer os mellores tempos, recortándolle tres segundos a Caamaño no sétimo treito e catro no oitavo, colocándose a 12 segundos a falta do último tramo. Finalmente conseguiu recortar a diferenza e nun final moi axustado gañar o rally por 159 milésimas sobre Iago Caamaño.

Detrás deles quedou Alberto Meira, que mantivo unha loita pola terceira praza durante todo o rally con Alberto Otero (4º) e Óscar Palacio (5º). Houbo algunhas saídas de pista como as de Jacobo Segade e o seu copiloto Adrián Muñiz, que bateron contra un poste eléctrico na primeira pasada por Aranga, ou a de Ricardo Costa e Rui Vilaça, tamén en Aranga, durante a segunda pasada, que obrigou á organización a neutralizar o treito, mentres que ambos os pilotos foron conducidos ao hospital para ser examinados.

## Clasificación 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Regulamento particular do Rally da Coruña
*Clasificación final do rally 
*Rally da Coruña 2020 en ewrc.com .
Gabrielle-Charlotte Patin

**Gabrielle-Charlotte Patin**, nada en 1666 en París e finada en 1751, foi unha numismática e escritora francesa do século XVII.

## Traxectoria 
Cabielle-Charlotte era neta do médico e coñecido esctitor epistolar Guy Patin, e a filla máis vella do tamén médico e numismático Charles Patin e da escritora moralista Madeleine Hommetz. A súa irmá era Charlotte-Catherine Patin, unha muller de letras e crítica literaria. Do mesmo xeito que a súa irmá, Gabrielle-Charlotte criouse na abadía de Port-Royal-des-Champs, ao suroeste de París, ata a primavera de 1679. No outono dese ano, as irmás trasladáronse inicialmente a Lión e despois a Turín. Jacob Spon foi quen se ocupou delas na súa viaxe a través dos Alpes ata Italia, onde á súa chegada llas confiou ao seu pai, Charles Patin. A familia estableceuse en Padua, logo de que o seu pai tivese que fuxir de Francia 1668, onde fora condenado a cadea perpetua en galeras por importar libros sediciosos.

Gabrielle-Charlotte Patin publicou en Venecia un estudo en latín sobre a representación da fénix nunha medalla de Caracalla: *De Phœnice in numismate imperatoris Caracallæ expressa epistola* (1683). En 1679 foi admitida, baixo o nome de "Diserte", na Academia Galileana de Ciencias, Letras e Artes (*Accademia Ricovrati*), onde pronunciou en 1685 o seu panexírico de Lois XIV.

En 1692 casou en Padua co conde Luigi Santapaulina, un monitor ecuestre da *Accademia Delia*. Á morte do seu pai, acolleu no seu fogar a súa nai e a súa irmá. Logo do falecemento do seu marido, ela quedou en Padua coa súa nai, en tanto que a súa irmá se fixo monxa. Gabrielle-Charlotte casou en segundas nupcias, en 1726, con Francesco Rosa. 

Patin morreu en 1751, aos 86 anos.

## Publicacións 
* (1680). *Resp. Conclusiones philosophicæ*.
* (1683): *De Phœnice in numismate imperatoris Caracallæ expressa epistola*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benucci, F. (2008). "Charles Patin: la casa, gli ultimi anni di vita a Padova, la famiglia". En ''Quaderni per la storia dell'università di Padova.* Páxinas 3-81. ISSN 0078-7760
* Ivanoff. N. (1970). "La collezione Rosa-Patin ed alcuni artisti stranieri a Padova nel XVII secolo". En *Arte veneta''. Istituto di Storia dell'Arte. Università di Padova. Nº 23. Páxinas 236-238.
* Lesaunier, J.; McKenna, A. (2004). *Dictionnaire de Port-Royal*. París. Honoré Champion. ISBN 9782745310507
* Paas, J. R. (1989). "Sigmund von Birken and Gabrielle Charlotte Patin". En *Daphnis*. Vol. 18. Nº 3. Páxina 569. ISSN 0300-693X
* Prudhomme, L. (1830). *Biographie Universelle et Historique des Femmes Célèbres*. Tomo 4. París. Lebigre.
* VV.AA (1823). *Biographie Universelle Ancienne et Moderne*. Tomo 33. París. Michaud.
Sitta von Reden

**Sitta von Reden**, nada en 1962 en Hannover, na Baixa Saxonia, é unha historiadora alemá especialista na Antigüidade, profesora de Historia Antiga na Universidade Albert-Ludwig de Friburgo. As súas investigacións céntranse na economía e a circulación monetaria na Antigüidade, e na historia social e cultural do mundo grecorromano.

## Traxectoria 
Von Reden estudou Economía e Historia na Universidade Albert-Ludwig, na que se graduou en 1987, e a continuación cursou estudos de Filoloxía Clásica e de Historia na Universidade Libre de Berlín e na Univarsidade de Cambridge. Nesta última acadou o seu doutoramento en Historia Antiga en 1993, cunha tese que foi premiada pola Fundación Helénica de Oxford.

Sitta von Reden foi profesora de Historia Antiga da Universidade Albert-Ludwig de Friburgo desde o 1 de abril de 2010, cun foco especial na historia da Antiga Grecia, e actualmente ocupa a cátedra desa materia.

A súa publicación *Money in Classical Antiquity*, de 2010, foi considerada como "unha introdución admirable a algúns dos temas principais nos debates actuais sobre o uso do diñeiro no mundo clásico".

En marzo de 2017, Reden foi merecedora dun fondo avanzado do Consello Europeo de Investigación (ERC) para o desenvolvemento do seu proxecto *Beyond the Silk Road*, dotado con dous millóns e medio de euros.

## Publicacións 
* (1995): *Exchange in Ancient Greece*. Londres. Duckworth. ISBN 978-0715626009
* (1998): *Kosmos: Essays in Order, Conflict and Community in Classical Athens* (con P. Cartledge e P. Millett). Cambridge University Press. ISBN 978-0521570817
* (2002): *The Ancient Economy* (con W. Scheidel). Routledge. ISBN 978-0415941891
* (2007): *Money in Ptolemaic Egypt: From the Macedonian Conquest to the End of the Third Century BC*. Cambridge University Press. ISBN 978-0521852647
* (2010): *Money in Classical Antiquity*. Cambridge University Press. ISBN 978-0521453370
* (2015): *Antike Wirtschaft*. Berlín. De Gruyter Oldenbourg . ISBN 978-3486597004
* (2015): *Stiftungen Zwischen Politik Und Wirtschaft: Geschichte Und Gegenwart Im Dialog*. Berlín. De Gruyter Oldenbourg. ISBN 978-3110399752
* (2015): *Wasser: Alltagsbedarf, Ingenieurskunst und Repräsentation zwischen Antike und Neuzeit* (con Wieland, C.). V&R Academic. ISBN 978-3525317181
* (2015): *Archeologia Classica. Vol. LXVI* (con Wieland, C.). L'Erma di Bretschneider. ISBN 978-8891309235
* (2016): *Money and Prices in the Papyri, Ptolemaic Period*. *Oxford Handbooks Online*.
* (2017): ''Economie et inegalite: ressources, échanges et pouvoir dans l'Antiquite Classique*. Fondation Hardt. ISBN 978-2600007634
* (2919): *Handbook of Ancient Afro-Eurasian Economies. Volume 1: Contexts''. Berlín. De Gruyter Oldenbourg. ISBN 978-3110604511

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil de Sitta von Reden no sitio web da Universidade de Friburgo
Marie-Bernadette Charrier

**Marie-Bernadette Charrier**  é unha saxofonista francesa.

## Traxectoria 
Realizou os seus estudos musicais nos Conservatorios Nacionais da Rexión de Nantes, con Jean-Pierre Magnan, e Bordeos, con Jean-Marie Londeix. É profesora especializada en música contemporánea no Conservatorio de Bordeos. En 1993 creou unha clase de interpretación deste tipo de música para todos os instrumentos. Á parte de ser docente en Bordeos, participa en diferentes máster-class e concertos por todo o mundo, ademais de pertencer ao Ensemble Próxima Centauri, grupo de música contemporánea do que ela é directora artística.

Dedicáronlle ao redor de cen obras orixinais para saxofón e gravou 10 discos.

O consello que lle da aos saxofonistas é: "que sexan esixentes. A arte non soporta a mediocridade. Isto significa que hai que traballar seriamente e moito. Non unicamente o saxofón, senón interesarse por todas as artes. Canta máis cultura ten o artista, de referencias diversas, máis libre será de elixilas".

## Notas
Lorena Freijeiro

**Lorena Freijeiro Alonso**, nada en Vigo en xuño de 1983, é unha intérprete e docente de gaita galega. É a primeira muller licenciada en gaita galega, a idade de 24 anos, no Conservatorio Superior de Música de Vigo.

## Biografía
Empezou a tocar a gaita con sete anos de idade, influenciada maiormente polo seu avó gaiteiro. Aos nove anos de idade matriculouse en gaita no Conservatorio de Música de Vigo, onde contou con Carlos Núñez como profesor de gaita, co que máis adiante, compartiría escenario tocando no seu grupo de música tradicional *The Chieftains*. Á parte de con Carlos Núñez, foi alumna de profesores como Xosé Luís Miguelez, Xosé Manuel Budiño e Patrick Molard.

Dende que rematou a carreira de gaita aos 24 anos impartiu clase en conservatorios de música como o Conservatorio da Guarda e o Conservatorio de Ponteareas e en Escolas de Banda de Gaitas como a da Provincia de Pontevedra. Tamén, foi profesora de música en educación primaria e apareceu de xurado, en concursos de gaita, no programa de televisión *Luar* da Televisión de Galicia.

Na parte de interpretación destacan os seus numerosos concertos en Ortigueira, Francia, República Checa, Nova York…

## Notas
Abra segmentum

***Abra segmentum***  é unha especie de bivalvo descrita por Récluz en 1843. *Abra segmentum* forma parte do xénero *Abra* e da familia Semelidae.

A súa forma é triangular lixeiramente angulada, a superficie da concha é opaca con liñas concéntricas. O seu tamaño vai de entre 13 a 16 mm. 

## Distribución
*Abra segmentum* distribúese pola costa do Atlántico dende Francia ata Marrocos e o mar Mediterráneo, atopándose tamén no mar Negro, o mar Caspio e o mar de Aral, sendo unha importante fonte de alimento para moitos peixes.

## Notas 
## Véxase tamén
Gladys Ngetich

**Gladys Chepkirui Ngetich**, nada en Amalo Village (Kenya) en 1991, é unha enxeñeira kenyana, e bolseira Rhodes, que está facendo un doutoramento en enxeñaría aeroespacial na Universidade de Oxford, no Reino Unido. Recibiu  a Bolsa Tanenbaum e o Premio á Excelencia Babaroa.

## Traxectoria 
Ngetich naceu en Amalo Village, Nakuru Condado. Foi a  Lelaibei Escola Primaria en Olenguruone e despois estudou na escola Secundaria de Mozas de Piedade  en Kericho. Posteriormente, foi admitida no Jomo Kenyatta Universidade de Agricultura e Tecnoloxía, graduándose en Enxeñaría Mecánica, no 2013.

En 2015, Ngetich uniuse á Universidade de Oxford cunha bolsa Rhodes para obter un doutoramento en Enxeñaría Aeroespacial. En 2016, obtivo unha Bolsa Tanenbaum, unha bolsa anual que se outorga aos bolseiros Rhodes para un programa multifacético en Israel. En 2018, Ngetich foi nomeada bolseira do Foro Mundial Skoll polo labor que está a realizar en Kenya para apoderar ás nenas e as mulleres. Tamén é titora de estudantes de enxeñaría no Oriel College.

## Recoñecementos 
En 2018, acredítaselle unha patente en colaboración con Rolls-Royce.

En setembro de 2018, o diario kenyano de lingua inglesa Business Daily Africa nomeou a Gladys Chepkirui Ngetich como unha das 40 importantes mulleres menores de 40 anos de Kenya. En 2019, comeza a estudar a ciencia espacial sustentable cunha bolsa de Schmidt Science.

*
*
*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres enxeñeiras
Elaine May

**Elaine Iva May** (de solteira **Berlin**), nada en Filadelfia o 21 de abril de 1932, é unha guionista, directora de cinema, actriz e cómica estadounidense. Logrou o recoñecemento na década de 1950 polas súas rutinas de comedia improvisada con Mike Nichols e máis adiante emprendeu unha carreira como directora e guionista.

## Traxectoria 
Despois de estudar actuación coa recoñecida actriz e profesora de teatro Maria Ouspensakaya nos Ánxeles, mudouse a Chicago en 1955 e converteuse en membro fundadora de Compass Players, un grupo de teatro improvisado. May comezou a traballar con Mike Nichols, que tamén formaba parte do grupo, e xuntos comezaron a escribir e interpretar os seus propios *sketches* de comedia, que foron enormemente populares.  En 1957 ambos abandonaron o grupo para formar o seu propio grupo escénico, Nichols and May, na cidade de Nova York. e, a pesar dalgunhas críticas positivas en *Los Angeles Times* e *The Washington Post*, o filme foi un fracaso crítico. May non dirixiu outro filme ata 29 anos despois, en 2016, cando dirixiu o documental para televisión *Mike Nichols: American Masters*.

En 1996 reuniuse novamente con Mike Nichols para escribir o guión de *Unha gaiola de grilos*, fita dirixida por Nichols.

May foi parella do director Stanley Donen entre 1999 e a morte del en 2019. Donen dixo que lle pediu matrimonio "arredor de 172 veces".

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*Stephens, Chuck. "Chronicle of a Disappearance: Unjustly Omitted from Most Histories of Seventies American Filmmaking, Actor-writer-director Elaine May--and the Four Unforgettable Films She Somehow Got Away With--refuse to Fade Away." *Film Comment* 42.2 (2006): 46. Web.
### Ligazóns externas 
*Elaine May, vídeo subido a YouTube por Universal Music Group