Aguia esteparia

A **aguia esteparia** (***Aquila nipalensis***) é unha ave rapaz grande da familia Accipitridae, que se reproduce en Rusia, Kazakhstán, Mongolia e China e migra a África, sur de Asia e Oriente Próximo, e pode aparecer como vagante en Europa. As patas ben cubertas de plumas da aguia esteparia indica que perence á subfamilia Aquilinae. Esta especie considerábase antes que estaba estreitamente relacionada coa sedentaria aguia rapaz (*Aquila rapax*) e as dúas formas foron previamene tratadas como conespecíficas (constituía a subespecie *Aquila rapax nipalensis*). Esta división en dúas especies estivo baseada nas pronunciadas diferenzas de morfoloxía e anatomía; dous estudos moleculares, ambos feitos sobre un pequeno número de xenes, indican que as especies son distintas pero non están de acordo no grao en que están relacionadas.

A aguia esteparia é en moitos aspectos unha especie peculiar de aguia. É un predador especializado de esciúridos de terra nos terreos de reprodución, capturando tamén outros mamíferos pequenos e outras presas, facéndoo máis a miúdo cando os esciúridos de terra son máis escasos. En áreas con poucas árbores dos hábitats de estepa, estas aguias tenden a nidificar nunha lixeira elevación do terreo, a miúdo preto dun afloramento rochoso, pero pode tamén facelos en zonas chairas e abertas. Son a única aguia que nidifica prinicipalmente no chan. Usualmente, poñen dun a tres ovos e, nos niños que teñen éxito, un ou dous polos consiguen emplumar. A aguia esteparia realiza unha migración masiva desde esencialmente toda a súa área de reprodución, trasladándose en masa polas principais vías de migración, especialmente as de Oriente Próximo, mar Vermello e os Himalaias. Aínda que se poden ver miles de exemplares nos sitios de migración e en maior número que outras aguias da súa zona, a poboación das aguias esteparias declinou rapidamente. As ameazas a esta especie son o incremento de incendios na estepa e de insectos que son pragas para os niños (ambos probablemente máis frecuentes debido ao quecemento global), que poden causar o fracaso dun gran número de niños. Rivalizando con estes factores, o declive foi acentuado polas molestias e persecución dos humanos, así como polo gando que pisa os niños. As aguias esteparias en voo morren en cantidades alarmantes, especialmente na nación que é o bastión para a súa reprodución, Kazakhstán, por electrocución nos perigosos cables e torres eléctricos. Debido a estas e outras razóns, o declive desta especie pénsase que excede o 50 %. Por tanto, a especie é considerada en perigo pola IUCN. 

A aguia esteparia foi historicamente considerada conespecífica coa aguia rapaz ata que foron separadas en 1991  As probas xenéticas reforzaron a validez desta separación. Xeneticamente, as aguias esteparias son máis basais respecto de especies relacionadas como a aguia rapaz. Unha especie fósil probablemente relacionada é *Aquila nipaloides*, atopada en Italia e Francia. Crese que a aguia imperial oriental se hibrida coa aguia esteparia na natureza.

Xeralmente considerouse que a aguia esteparia contiña dúas subespecies. Unha era a subespecie nomeada, ***A. n. nipalensis***, que se reproduce na parte leste da súa distribución, mentres que a poboación que se reproduce no oeste, atopada principalmente en Kazakhstán e a Rusia europea, constituía a subespecie ***A. n. orientalis***. Os individuos da poboación do leste son máis grandes e pesados. As aves de máis ao leste tenden a ser de cores máis escuras e a ter unha mancha máis ampla na caluga.

## Descrición 
[miniatura|esquerda|A liña da comisura do bico da aguia esteparia é unha característica fácil para distinguila da [aguia rapaz. Esta liña da comisura esténdese alén do centro do ollo a diferenza da aguia rapaz. O seu orificio respiratorio oval diferénciaa das aguias *Clanga*.]]
A aguia esteparia é grande e robusta, de cor principalmente marrón escura de pescozo longo pero groso e cabeza relativamente pequena pero cun bico forte e unha longa liña da comisura do bico. Ten ás longas e unha cola alongada en vez de redondeada e patas con moitas plumas. Adoitan pousarse en posición bastante ergueita e fano en zona aberta, a miúdo utilizando árbores illadas, postes, rochas ou outros lugares altos. Pode pasar longos períodos no chan e camiñar en postura horizontal e coas puntas das ás superando o extremo da cola. A gran liña da comisura do bico corre ata a parte de atrás do ollo e é máis longa que en calquera outra *Aquila*. de cor marrón a marrón cincenta nas partes dorsais excepto normalmente a área da caluga beixe avermellada Chegan á madurez aos 4 ou 5 anos.

### Tamaño 
É unha ave grande, pero dentro das *Aquila* é de medio tamaño. As femias poden ser un 15 % máis grandes con gran dimorfismo sexual no peso. A envergadura alar é moi variable, entre 165 e 262 cm (os máximos danse nas grandes aguias esteparias do Altai). O peso é de 2,5 a 3,5 kg en machos e 2,3 a 4,9 en femias en Rusia. A corda alar pode medir de 510 a 610 mm en machos e de 536 a 640 mm en femias. A cola pode medir de 238 a 295 mm en ambos, o  tarso pode ser de 85 a 96 mm en machos e de 92 a 98 mm en femias, o que é relativamente curto para unha aguia.

## Notas