open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Luis Elkoro

**José Luís Elkoro Unamuno**, nado en Elgeta, Guipúscoa, en 1935, é un histórico dirixente político abertzale. Foi escollido senador por Guipúscoa nas eleccións xerais de España de 1989 e 1993, e deputado no Parlamento Vasco nas eleccións de 1984 e 1986.

## Traxectoria 
Comeza a súa andaina como activista social participando nunha das abondosas asociacións culturais do seu pobo, Bergara. Ante a inoperancia do concello franquista, estas agrúpanse baixo o nome de Alkartunai para traballar pola mellora dos servizos sociais do pobo, centrándose nos máis desfavorecidos (xordos, mudos, viúvas, enfermos mentais...). En xaneiro de 1976 Arias Navarro introduce un cambio na lexislación sobre o nomeamento do alcalde que permite que o 2 de febreiro de 1976 Elkoro, co apoio da maioría do consistorio, sexa elixido alcalde de Bergara. 

Mentres tanto, nas vilas adxacentes tamén se produciron movementos semellantes, e a partir deles, un grupo de alcaldes con inquedanzas nacionalistas comeza a reunirse co obxectivo de impulsar a reivindicación da identidade nacional de Euskal Herria desde o interior do mesmo réxime. Esta iniciativa nace do pobo, polo que recibe un apoio popular crecente que, con ritmo acelerado, consecuencia das ansias de cambio político que se viven na sociedade, incide notablemente no panorama político.

Entre outros logros, as xestións favorables para a legalización da ikurriña en toda Hego Euskal Herria, dan conta da importancia que adquire tamén para o goberno central o movemento que para entón é coñecido como o Grupo de Vergara ou o Movemento de Alcaldes.

No curto pero intenso percorrido do movemento desenvólvense as conversacións de Txiberta, encamiñadas a consolidar unha alianza entre todas as forzas políticas de Euskal Herria. Elkoro participa en representación do Grupo nas conversacións auspiciadas polo histórico dirixente nacionalista Telesforo Monzón. Durante estas forma parte da comisión negociadora que se entrevista co presidente Suárez para tratar a declaración dunha amnistía, que finalmente se traduce nos coñecidos como “extrañamentos”, medida que non contenta a todas as forzas e agrava o desentendimiento entre elas. Tras o anuncio do Partido Nacionalista Vasco de presentarse ás eleccións sen condición previa algunha, sobrevén o fracaso da oportunidade para presentarse ante o Estado como un único bloque, e unha vez legalizados a maioría dos partidos, celébranse as primeiras eleccións xerais “democráticas” en xuño de 1977.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Elkoro Unamuno, José Luis. Parlamento Vasco.
Alfredo Espinosa

**Alfredo Espinosa Oribe**, nado en** **Bilbao, en 1903 e finado en Vitoria o 24 de xuño de 1937, foi un médico e político republicano vasco, membro do primeiro goberno autónomo do País Vasco. Foi asasinado polos franquistas durante a Guerra Civil.

## Traxectoria 
Estudou Medicina na Universidade de San Carlos de Madrid, onde formou parte dos grupos estudantís opostos á monarquía de Afonso XIII e á ditadura de Primo de Rivera. En 1926 obtivo o título de médico, volvendo a Bilbao, sendo posteriormente responsable da área de radioloxía do Hospital de Basurto.

Á parte do seu labor profesional, Espinosa foi moi activo nos círculos republicanos da política biscaíña. Elixido concelleiro do concello de Bilbao o 12 de abril de 1931 nas listas da Conxunción Republicano Socialista. Coa chegada da República foi nomeado membro da comisión xestora da Deputación de Biscaia. Máis tarde foi Gobernador Civil de Burgos e de Logroño. Coa constitución de Unión Republicana, en 1934, Espinosa foi elixido o seu presidente en Biscaia. Ao estalar a Guerra Civil, foi nomeado comisario de Comunicacións na Xunta de Defensa de Biscaia creada en agosto de 1936. Tras a aprobación do Estatuto de Autonomía, Espinosa integrouse no goberno presidido por José Antonio Aguirre, como conselleiro de Sanidade.

Durante o breve período do seu mandato (outubro de 1936 - xuño de 1937) e a pesar do cada vez máis reducido territorio sobre o que exercía a súa administración o Goberno de Euskadi, consagrou os seus esforzos a mellorar as condicións da poboación que sufría a guerra. Fíxose cargo da Cruz Vermella no País Vasco, promoveu a hixiene rural e organizou a asistencia social a refuxiados e fillos de milicianos falecidos, mediante a creación de fundacións benéficas. Promoveu tamén a creación da facultade de Medicina na Universidade Vasca, creada polo Goberno Vasco, no Hospital de Basurto. Tamén se significou na prevención da represión arbitraria.

En xuño de 1937, viaxaba en avión dende Tolosa (Francia) cara a Santander, onde se retiraron os restos do Exército Vasco, pero o aparello aterrou na praia de Zarautz, por traizón do seu piloto. As autoridades franquistas detivérono e trasladárono á prisión de Vitoria. Alí foi xulgado sumariamente e condenado á morte por "adhesión á rebelión", sendo executado o 24 de xuño de 1937, dous días despois de ser detido.

## Hospital Alfredo Espinosa 
Está previsto que no 2016 se inaugure o hospital de Urduliz, que leva o nome de Alfredo Espinosa. Este hospital atenderá á poboación da Marxe Dereita da ría de Bilbao.
Iñaki Galdos

**Iñaki Galdos Irazabal**, nado en Oñate (Guipúscoa) en 1966, é un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca.

## Formación e primeiros anos 
É licenciado en Filoloxía Vasca e iniciou a súa andaina política na Federación Vasca de Pelota. A mediados dos anos noventa foi condenado a 18 meses de cárcere por insubmisión ao servizo militar obrigatorio. Traballou na docencia e nos medios de comunicación.

## Traxectoria política 
Afiliouse a Eusko Alkartasuna en 1995. Ese ano foi elixido concelleiro no seu pobo natal, Oñate. Foi o secretario de comunicación da executiva rexional de Guipúscoa entre 1996 e 2000, para pasar a ser secretario xeral en devandito territorio entre 2000 e 2001, data na que pasou a exercer a presidencia. Foi parlamentario vasco en VINA lexislatura (2001-2005) e juntero nas Xuntas Xerais de Guipúscoa entre 2003 e 2007, nas que exerceu como voceiro do seu grupo. Desde 2007 até 2011 foi o primeiro tenente de Deputado Xeral de Guipúscoa, mercé ao acordo de coalición entre o PNV e EA, e deputado foral de Deportes e Acción Exterior.

En 2009 deixou Eusko Alkartasuna e encabezou unha escisión denominada nun primeiro momento **Alkarbide** (posteriormente Hamaikabat), mantendo os seus cargos na Deputación Foral e as Xuntas Xerais, ao asumir Hamaikabat os acordos que mantiña EA.

O 29 de novembro de 2009, na segunda xornada do congreso fundacional de **Hamaikabat** (H1!) celebrado no Palacio Kursaal de Donostia, foi elixido presidente do partido. Acompañándolle na dirección do partido, foi elixido Eneko Oregi como vicepresidente.

No segundo congreso do partido Hamaikabat celebrado o 30 de xullo de 2011 deixou a presidencia do partido.
No Substance

***No Substance*** é o décimo álbum da banda estadounidense de punk rock Bad Religion, publicado o 15 de maio de 1998 a través do selo Atlantic Records. Foi o seu segundo disco de estudio dende a macha do guitarrista Brett Gurewitz.

## Listaxe de cancións
Give 'Em Enough Rope

'''''Give 'Em Enough Rope'''* é o segundo álbum da banda británica de punk rock The Clash, publicado o 10 de novembro de 1978 a través do selo CBS Records. Foi o seu primeiro disco editado nos Estados Unidos, precedendo á versión estadounidensen de *The Clash*. O álbum foi ben recibido pola crítica e polos seguidores, acadando o número 2 na lista británica de álbums, e o número 128 na *Billboard 200''.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Sabin Intxaurraga

**Sabin Intxaurraga Mendibil**, nado en Zeanuri o 30 de decembro de 1949, e finado en Barakaldo o 27 de decembro de 2010, foi un político independentista do País Vasco. Membro de Eusko Alkartasuna (EA), foi conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente do Goberno Vasco entre 1998 e 2005.

## Biografía 
Sabin Intxaurraga era licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade do País Vasco (UPV), máster en Xestión de Lecer (rama Turismo) pola Universidade de Deusto e en Mercadotecnia pola UPV. Militante do Partido Nacionalista Vasco (PNV), pertenceu ao Bizkai Buru Batzar e, como man dereita de Carlos Garaikoetxea, foi secretario do Presidente do Consello Xeral Vasco e do Lehendakari entre 1979 e 1984. Así mesmo, foi un activo partidario da escisión cando se formou Eusko Alkartasuna (EA), formación da cal foi membro da Executiva Rexional de Biscaia entre 1986 e 1995, ocupándose dende entón da área de Política Institucional da Executiva Nacional de EA e, tamén, da súa Secretaría de Organización.

Foi alcalde da súa localidade natal en varias lexislaturas: 1979-1983 (co PNV) e 1987-1995 (con EA); e vicepresidente e membro da Comisión Executiva da Asociación de Municipios Vascos (EUDEL) entre 1987 e 1991.

Foi deputado no Parlamento Vasco desde 1984 até 1999. Desde 1998 até 2005 ocupou, sucesivamente, os cargos de conselleiro de Xustiza, de Traballo e Seguridade Social e de Ordenación do Territorio e Medio Ambiente no Goberno Vasco presidido por Juan José Ibarretxe. Foi un firme defensor do acordo estratéxico entre Eusko Alkartasuna e a Esquerda Abertzale de 2010 e partidario de apoiar o proceso de cesamento do fogo de ETA ese mesmo ano.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Falece en Baracaldo o exconsejero do Goberno vasco Sabin Intxaurriaga, *ABC*, 27 de decembro de 2010, consultado o mesmo día.
* Morre Sabin Intxaurraga, un veterano da política vasca, *Diario Vasco*, 28 de decembro de 2010, consultado o mesmo día.
* 
* Perfil do tres conselleiros de Eusko Alkartasuna do Goberno vasco, *ABC*, 14 de xullo de 2001, consultado o 14 de agosto de 2014.
Maddalen Iriarte

**Maddalen Iriarte Okiñena**, nada en Donostia en 1963 é unha xornalista e política vasca, voceira de EH Bildu no Parlamento Vasco.

Realizou a súa traxectoria profesional en éuscaro. Antes do seu paso á política, foi directora e presentadora do programa Azpimarra da televisión pública vasca. Comprometida con iniciativas políticas e sociais pola paz e a igualdade, non está afiliada a ningún partido político. Encabezou a candidatura de EH Bildu pola circunscrición de Guipúscoa nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2016, e foi a candidata a Lehendakari do partido da esquerda abertzale nas eleccións ao Parlamento do País Vasco de 2020.

## Traxectoria 
Naceu en Donostia e estudou Dereito, aínda que desde moza decantouse polos medios de comunicación.

### Traxectoria profesional 
Empezou a súa carreira xornalística en 1981, con só 18 anos na radio Loiola Herri Irratia (Radio Popular) cando era estudante de Dereito.

En 1986 pasou á televisión, tras aprobar as oposicións, e incorporouse a Euskal Irrati Telebista (EITB) onde foi presentadora e editora do informativo Gaur Egun até 2009. Tamén foi presentadora e directora de programas nos procesos electorais, ademais de conducir os programas de información e debate Ados?, Gau-on e Azpimarra, en ETB 1.

En prensa escrita, Iriarte é colaboradora habitual de *Zazpika* (dominical de *Gara*) e escribiu columnas en *Egunkaria*, *Berria*, *Noticias de Gipuzkoa* e *Deia*.

### Traxectoria política 
Iriarte estivo comprometida ao longo da súa traxectoria en numeras iniciativas políticas e sociais relacionadas coa paz no País Vasco e a igualdade de xénero.

Denunciou sumarios como o 35/02 das herriko tabernas, e en 2006 colaborou con Ahotsak, a iniciativa de decenas de mulleres de diversas sensibilidades políticas a favor da paz.

En 2014 foi unha das primeiras persoas recoñecidas en dar o seu apoio e anunciar a participación na cadea humana a favor do dereito a decidir organizada por Gure Esku Dago. Tras a decisión da Xunta Electoral, avalada polo Tribunal Constitucional, de retirar a Otegi das listas debido á súa inhabilitación, pasou a encabezala Iriarte.

Tras obter a súa acta de parlamentaria, EH Bildu designouna voceira do grupo parlamentario, así como a súa candidata a lehendakari no pleno de investidura.

## Premios e recoñecementos 
* 1990, Premio Argia.
* 1993, Premio Emakunde.
* 1999, Premio Iparraguirre.
* 2013, Premio Argia.

## Televisión 
* *Ados* (ETB 1)
* *Euskadi zuzenean* (ETB 1)
* *Gaur egun* (ETB 1)
* *Azpimarra* (ETB 1)

## Notas
Smash

***Smash*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de punk rock The Offspring, publicado o 8 de abril de 1994 a través do selo Epitaph Records. Tras xirar promovendo o seu anterior disco, *Ignition* (1992), The Offspring comezou a gravar *Smash* en xaneiro de 1994 en Track Record en North Hollywood, California. A gravación e a produción rematou un mes despois.

## Listaxe de cancións
Igrexa de Sant Quirze de Pedret

A **igrexa de Sant Quirze de Pedret** está situada no termo de Cercs, na comarca catalá do Berguedà.

## Historia 
A igrexa é unha mostra salientable da arquitectura prerrománica. Está composta por tres naves. A nave central é a máis alta e antiga (século IX) sendo coroada por unha ábsida trapezoidal. As naves laterais corresponden a unha ampliación do século X, rematando en dúas absidiolas. Como o edificio aséntase sobre unha pendente, a nave norte queda a un nivel superior e comunícase coa central a través de dúas aberturas con arco de ferradura.

En 1959 o bispado de Solsona cedeulla ó concello de Berga para o seu coidado. Entre os anos 1959 e 1964 foi restaurada baixo a dirección do arquitecto *Camil Pallàs*. Posteriormente no 1989 levouse a cabo outra restauración encabezada polo arquitecto *Antoni González*. Desta volta tamén se fixeron traballos de arqueoloxía e de investigación histórica. O cal permitiu respectar a aparencia orixinal do século X.
## Pinturas 
Na igrexa atopáronse pinturas dun gran valor artístico e histórico. Datan posiblemente de finais do século XI. As da nave norte mostran os martirios dos santos da igrexa: *sant Quirze* e *Santa Julita*, un fragmento que representa o sacrificio de Isaac e unha representación de bustos de diversos santos. A absidiola sur mostra pinturas tamén románicas do século XI. Nelas mostrase a virxe entronizada co neno Xesús e unha representación da parábola das virxes prudentes e das virxes necias. 
miniatura|left|Pinturas da absidiola sur

Ademais tamén existen motivos vexetais e cortinas coma decoración. Estas pinturas foron arrincadas no 1922 e consérvanse no MNAC e no museo diocesano e comarcal de solsona. No 1995 *Emili Julià* fixo unhas reproducións dos orixinais na propia igrexa.
miniatura|left|Pinturas da ábsida central 

Porén as pinturas máis importantes son as da ábsida central, prerrománicas do século X. Unha delas mostra unha cruz radial e dentro dela un cabaleiro con lanza e estandarte. Este cabaleiro é rodeado por un can, unha pequena cruz, unha figura humana e dous paxaros. Fóra da cruz móstrase unha figura humana e o outro lado outra figura axeonllada cun bastón e unha fogueira diante. Está última figura ten sido identificada coma o demo. Noutro extremo da ábsida existe outra pintura representando un home orante con barba e cos brazos estendidos dentro dun círculo decorado con motivos zigzagueantes. A composición é coroada por un paxaro que se ten identificado cunha aguia ou un pavo.
Vladimir Brendojev

**Vladimir Jegorovitš Brendojev** (en ; en , *"Vladimir Egorovich Brendoev"*), nado en Sammatus o 6 de setembro de 1931 e finado en Olonets o 24 de outubro de 1990, foi un escritor carelio.

## Traxectoria 
Vladimir Brendojev naceu no seu dunha familia carelia de agricultores no pequeno vilar de Randuhieru, agora integrado na aldea de Sammatus, no distrito de Olonets. Ao comezar a colectivización en Carelia o pai marchou coa familia a Petergof e alí traballou como carpinteiro. Cando a URSS entrou en guerra a nai regresou a Carelia cos fillos mentres o pai ía á fronte. Vladimir instalouse coa súa familia en Syurya, preto de Мägrii, territorio ocupado polos finlandeses durante a guerra e así Vladimir estudou na escola en finés. Tras rematar a guerra e volver seu pai a familia moveuse a  Kuiteža. Ao rematar os estudos en 1949 traballou nunha industria local un tempo e logo matriculouse na escola marítima de pesca en Belomorsk e traballou como mariñeiro, contramestre, e dende 1972 como capitán de navío de pesca do Onega. En 1981 admitírono na Unión de Escritores e en 1983 deixou a frota por razóns de saúde e traballou durante un ano no Instituto de Lingua, Historia e Cultura do Centro de Investigación de Carelia da Academia de Ciencias da URSS e logo na biblioteca da Unión de Escritores. En 1986 ao retirarse estableceuse en Petrozavodsk.

Brendojev está considerado o primeiro escritor da variedade olonets da lingua carelia. Na escola comezou a compoñer versos en ruso pero o seu début literario xa foi en carelio, en 1972 publicou os seus dous primeiros poemas, sempre en olonets, na revista carelia en lingua finesa *Neuvosto-Karjala* e no mesmo ano pasou a ser un colaborador habitual de *Punalippu*. A súa primeira colección de poemas *Aunusrandaine* apareceu en 1980 e ademais de trinta poemas da súa autoría incluía cancións populares e traducións. En 1988 publicou unha colección de relatos *Kyl’mil*. Os seus poemas espertaron interese en Finlandia e o poeta Aku-Kimmo Ripatti traduciu varios dos seus poemas que se publicaron nun volume en 1986.

Os poemas de Brendojev aseméllase á poesía popular, o seu principal tema é o amor: de nai, á terra e á lingua, ademais compuxo numerosas cancións e traduciu a poetas clásicos da literatura rusa.

## Obras 
* *Anusrandaine*. Petroskoi: Karjala, 1980.
* *Hiilau huoli*&nbsp;Petroskoi: Karjala-kustantamo, 1983.
* *Kadajikko*. Petroskoi: Karjala-kustantamo, 1986.
* *Kyl’mil*. Petroskoi: Karjala-kustantamo, 1988
* *Sa olet armas:*. Petroskoi: Karjala, 1989.
* *Runoja*. Petroskoi: Karjala-kustantamo, 1991 (póstumo).
* *Sana, kuultu muaman suus*. Petroskoi: Karjala, 1991 (póstumo).
* *Jättie hyvä jälgi muale&nbsp;*Petroskoi: Karjala, 1999 (póstumo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Programa *Kirjakamari* da TV de Carelia dedicado a  Vladimir Brendojev (en carelio)
Henri Hiro

**Henri Hiro**, nado en Moorea o 1 de xaneiro de 1944 e finado en Huahine o 1 de marzo de 1990, foi un poeta, dramaturgo e director de cinema da Polinesia Francesa.

## Traxectoria 
Hiro estudou teoloxía en Montpellier e volveu para Tahití en 1972, pero non se ordenou sacerdote.. Segundo a súa visión procedía dunha sociedade colonizada e arelaba volver aos valores tradicionais polinesios, e traballou para promover a lingua tahitiana, así como a cultura e identidade propia.

Hiro tamén se implicou na defensa do medio ambiente, foi un dos impulsores da asociación Ia ora te natura, e na resistencia contra o poder francés, e así en 1975 foi un dos membros fundadores do partido Ia Mana te Nunaa, defensor dun socialismo autoxestionario e con Jacqui Drollet como líder.

En 1979 realizou, xunto con Jean L'Hôte, o seu primeiro filme, *Le Château*, que trata da perda da identidade entre os mozos en Tahití. En *Marae*, de 1983, recreou unha cerimonia tradicional de entronización real e *Te ora*, que Hiro realizou con Bruno Tetaria en 1988, é un canto á natureza polinesia, presentando quince especies de árbores aos nenos..

## Publicacións 
**Pehepehe i taù nūnaa*, Tupuna, 1985 
**Taaroa*, OTAC, Tahiti, 1984.

## Filmes 
**Le Château* (1979)
**Marae* (1983), 
**Te ora* (1988), serie de televisión escrita por Henri Hiro e realizada por Bruno Tetaria ; 15 filmes para nenos consagrados a diferentes árbores da Polinesia.
## Notas
Ramones (álbum)

***Ramones*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Ramones, publicado o 23 de abril de 1976 a través do selo Sire Records. Despois de que a editora de *Hit Parader* Lisa Robinson vise á banda nun concerto en Nova York escribiu sobre eles nun artigo e contactou Danny Fields, insistindo en que debía ser o seu representante. Fields aceptou e convenceu a Craig Leon para que producise a Ramones, e a bnada gravou unha demo para buscar futuras discográficas. Leon persuadiu ao presidente de Sire Seymour Stein para que escoitase á banda e posteriormente ofreceulles un contrato de gravación. Ramones comezaron a gravar en xaneiro, necesitando tan só 11 días e 6.400 dólares. O grupo usou técnicas de son semellantes ás que usaron os Beatles, e utilizaron os avanzados métodos de produción de Leon.

En abril do ano 2016 a revista *Rolling Stone* colocouno no posto 1 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.

## Listaxe de cancións 
;Edición expandida en CD de 2001

## Notas
Pedraúcha, Tameiga, Mos

**Pedraúcha** é un lugar da parroquia de Tameiga, no concello pontevedrés de Mos, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 1102 habitantes (546 homes e 556 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tameiga
### Parroquias de Mos
## Notas
Olià

**Olià** é unha pequena aldea do concello de Bellver de Cerdanya, na comarca da Cerdanya, na provincia de Lleida, na vigairía de l'Alt Pirineu i Aran (Cataluña).

## Situación xeográfica e vexetación 
Sitúase a 1.080 m de altitude.

Ao norte de Olià está o Parque Natural do Cadí-Moixeró. Ao sur sitúase a aldea de Santa Eugènia de Nerellà e máis tarde o concello de Bellver de Cerdanya. E, finalmente, ao nordeste sitúase a montaña do Serrat de Nas, moi cerca da aldea de Nas.

Olià está rodeado principalmente por bosques de piñeiros e freixedos e, en menor medida, de ameneiros, salgueiros, carballos, abeleiras, xenebreiros, moreiras e chopos.

## Demografía 
No ano 2018 tiña 11 habitantes. 

## Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà
Como Olià non ten nin tivo xamais ningunha igrexa, a xente da aldea depende da Igrexa de Santa Eugènia de Nerellà

Actualmente, as tres aldeas celebran cada ano a súa festa maior e unha misa o primeiro domingo de agosto, coincidindo coa chegada de xente das segundas residencias.

Os pobos de Olià, Nas e Santa Eugènia de Nerellà son pobos irmáns. miniatura|Igrexa|143x143px|ningún

## Ruta dels Segadors (Ruta dos Segadores) ou GR-150 
Entre as varias rutas que cruzan Olià destaca a *Ruta* *dels Segadors-GR-150* que, procedente da aldea de Nas, entra Olià e segue cara á aldea de Pi.

### GR-150 
A ruta GR-150 é unha ruta composta por 9 etapas. A etapa 6 da GR-150 é a etapa que pasa pola aldea de Olià.

## Notas
Abelardo Gutiérrez Alba

**Abelardo Gutiérrez Alba**, nado en San Miguel (Vilarello, Cervantes) o 25 de febreiro de 1912 e finado en Venezuela en 1978, foi un xastre e guerrilleiro anarquista galego.

## Traxectoria 
Militante da CNT e da FAI, traballou como xastre e antes da guerra civil española estivo un tempo en Barcelona. A raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado, e Abelardo botouse ao monte cos seus irmáns Baldomero e Jovino. Mantivo contacto con guerrilleiros como Antonio Ulloa Regueiro, Siro Fernández ou Antonio Fernández, e estivo na fronte de Asturias.

Polo menos desde 1939 dirixiu unha partida con Marcelino de la Parra e Manuel Girón Bazán, reforzada con membros da partida de David Fuentes. En 1942 asistiu á reunión que deu pé á Federación de Guerrillas de Galicia-León, celebrada preto de Ponferrada, e integrouse na guerrilla lucense. En 1944 acompañou a Marcelino Fernández Villanueva, xefe do Estado Maior da Federación, Abel Ares Pérez e César Ríos a Lugo para establecer contactos con outros grupos e contrarrestar a influencia dos comunistas. Desde 1945 foi, xunto a Antonio Fernández Crespo, vicecomandante da Federación, comandada por Manuel Castro Tellado, e tivo que retirarse a área de actividade do sueste de Lugo. En 1945 foi procesado polo Xulgado Militar Eventual número 4 de Lugo (Especial de Atracos) na causa 180/45 por agresión a forza pública cos seus irmáns Jovino e Domitila Gutiérrez Alba e  Consuelo Alba Digón. En 1947, mediante unha rede de evasión da CNT en Euskadi, pasou a Francia cos seus dous irmáns. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46. Volveu ser procesado na causa 522/47 e foi novamente reclamado polo Xulgado Militar Eventual número 1 de Lugo en febreiro de 1948. Regresou a España de forma clandestina en 1948 para axudar ao resto da familia a pasar a Francia, e despois exiliouse en Venezuela. Regresou a España tras a morte de Francisco Franco, e morreu cando preparaba o retorno definitivo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Os fuxidos III: Guerrilleiros por tierras de Cervantes
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Baldomero Gutiérrez Alba

**Baldomero Gutiérrez Alba**, nado en Vilarello (Cervantes) en 1914, foi un guerrilleiro anarquista galego.

## Traxectoria 
A raíz do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado, e Baldomero botouse ao monte cos seus irmáns Abelardo e Jovino. Foi detido en xuño de 1940. En 1943 botou medio ano en Barcelona e despois regresou a Galicia. En 1945 foi procesado con Segundo Alba Digón e Corsina Martínez no sumario 180/45 polo delito de agresión a forza pública, facéndose requisitoria para que se presentase. En 1947 pasou clandestinamente a Francia. Retornou para preparar a fuga da súa nai e de dous dos irmáns a Francia. Nun choque coa Garda Civil foi ferido de dous balazos nunha perna. En 1948 foi detido en Barcelona. Xulgado en outubro de 1949 por "auxilio a bandoleros", foi condenado a 20 anos. Pasou polas prisións de León e Colonia Penitenciaria del Dueso, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1953.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Os fuxidos III: Guerrilleiros por tierras de Cervantes
* Ficha en Represión franquista en Lugo
* Expediente procesual de Baldomero Gutiérrez Alba
César Ríos

**César Ríos Rodríguez**, **Puritano**, nado en Hevia (Siero) o 6 de setembro de 1915 e finado en París o 9 de outubro de 1997, foi un mineiro e guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Traballou como mineiro no pozo de Pumarabule e foi membro do Sindicato de Obreros Mineros de Asturias (SOMA-UGT). Con 16 anos era un dos dirixentes das Juventudes Socialistas. Participou na revolución de Asturias de 1934 e foi detido. Saíu en liberdade a finais de 1935. Logo triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi vicepresidente do Comité comarcal das JS de Siero. Na guerra civil foi tenente do Batallón 227 de Asturias e profesor da Escola de Suboficiais de Noreña. Ao caer Asturias en outubro de 1937 fuxiu ao monte co seu irmán Arcadio. O seu pai estivo preso e ao ser posto en liberdade marchou a Francia, onde foi detido e internado nun campo de concentración alemán, onde faleceu; os seus irmáns Manuel e Silvino foron fusilados en Asturias.

Participou no intento de fuga desde a praia de El Puntal (Asturias) en xaneiro de 1939, abortado pola Garda Civil. En maio de 1940 formou parte da expedición de dezaseis compañeiros que partiron de Asturias con dirección a Portugal, que logo de enfrontarse coa policía portuguesa tiveron que repregarse a Galicia. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo que deu lugar á constitución da Federación de Guerrillas de León-Galicia; formou parte do Estado Maior e mandou a I Agrupación Guerrilleira até 1946. Colaborou en *El Guerrillero* co pseudónimo **Sembrador**. En outubro de 1948 embarcou con 29 guerrilleiros socialistas (entre eles a súa compañeira Antonia Rodríguez López) no porto de Luanco no barco fretado por Indalecio Prieto desde Saint Jean de Luz. En Francia residiu en Narbona e Bedarieux (Herault) onde traballou como mineiro. En 1951 trasladouse a París, incorporouse ás Seccións da UGT e PSOE e traballou como axudante sanitario nunha clínica. Coa fin da ditadura franquista visitou España e en 1985 participou na gravación dun programa da serie *Vivir cada día* de Televisión Española titulado “Tres octubres”, onde relatou a súa experiencia guerrilleira.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mr Twin Sister

**Mr Twin Sister**, antigamente Twin Sister, é unha banda estadounidense procedente de Long Island. A súa música foi descrita como chill wave, indie pop, dream pop e disco. O grupo foi comparado con Cocteau Twins e Portishead, teñen xirado polos Estados Unidos e Europa e ata a data levan publicados tres EPs e dous álbums.

Os seus membros son a vocalista Andrea Estella, o teclista Dev Gupta, o baixista Gabe D'Amico, o guitarrista e vocalista Eric Cardona e o batería Bryan Ujueta.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sea When Absent

***Sea When Absent*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de shoegazing A Sunny Day in Glasgow, publicado o 24 de xuño de 2014 a través do selo Lefse Records.

O disco foi situado no posto 44 da lista dos 50 mellores álbums de 2014 da publicación Pitchfork Media.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Universidade Brigham Young

A **Universidade Brigham Young ** (**BYU**), é unha universidade privada e coeducacional estadounidense, con sede en Provo (Utah). Propiedade da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, traballa baixo os auspicios do seu Sistema Educativo da Igrexa.

Aproximadamente o 98 % dos 34.000 estudantes en BYU son membros da Igrexa mormoa. Ademais, dous terzos dos estudantes estadounidenses proveñen de fóra do estado de Utah. Preto de 70% do custo de operacións de BYU é financiado polos fondos de décimo da Igrexa mormoa, facendo que o custo de educación sexa relativamente máis baixa que os doutras universidades privadas semellantes. O foco primario da universidade está na educación de pregrao, pero tamén ofrece programas de posgrao (68 programas de máster e 25 programas de doutoramento, incluíndo o programa de doutor en dereito). A universidade ofrece tamén unha gran variedade de clases de idiomas estranxeiros.
Manipulator (álbum de Ty Segall)

***Manipulator*** é o sétimo álbum do músico estadounidense Ty Segall, publicado o 25 de agosto de 2014 a través do selo Drag City. O disco tradou 14 meses en completarse, moito máis que calquera edición anterior de Segall. Tamén se trata do seu álbum máis longo, cunha duración de 56 minutos.

## Listaxe de cancións
Halmstad

**Halmstad** é un porto e cidade de Suecia, capital do *län* de Halland, unha das vinte máis poboadas do país e das cincuenta máis poboadas dos Países nórdicos.

## Xeografía 
Está situada no suroeste do estado, na costa do estreito de Kattegat, na desembocadura do río Nissan.

## Historia 
Fundada durante o reinado de Cristovo II, entre 1434 e 1436 houbo unha revolta contra a Unión de Kalmar, resultando arrasada e queimada. Foi danesa ata 1658, cando foi cedida a Suecia.

Nesta citade Carlos XI venceu aos dinamarqueses en 1676.

## Demografía 
No seguinte gráfico, apréciase a evolución da poboación.

Colors= 
  id:AA  value:blue
  id:lightgrey value:gray(0.9)
  id:darkgrey  value:gray(0.8)
  id:sfondo value:rgb(0.95,0.95,0.95)
  id:barra value:rgb(0.6,0.7,0.8)

ImageSize = width:600 height:350
PlotArea = width:500 height:250 left:60 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:60000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:10000 start:0

TimeAxis = orientation:vertical
AlignBars = justify
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:10000 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:5000 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo

PlotData=
  width:30 mark:(line,white) align:left fontsize:9

  bar:1960      from:0 till:40821 color:AA 
  bar:1965      from:0 till:44446 color:AA 
  bar:1970      from:0 till:49725 color:AA 
  bar:1975      from:0 till:49558 color:AA
  bar:1980      from:0 till:48798 color:AA 
  bar:1985      from:0 till:0 color:AA 
  bar:1990      from:0 till:48880 color:AA
  bar:1995      from:0 till:51404 color:AA 
  bar:2000      from:0 till:53487 color:AA 
  bar:2005      from:0 till:55688 color:AA
  bar:2010      from:0 till:58577 color:AA

PlotData=

  bar:1960 at:40821 fontsize:S text: 40.821 shift:(-12,5)
  bar:1965 at:44446 fontsize:S text: 44.446 shift:(-12,5)
  bar:1970 at:49725 fontsize:S text: 49.725 shift:(-12,5)
  bar:1975 at:49558 fontsize:S text: 49.558 shift:(-12,5) 
  bar:1980 at:48798 fontsize:S text: 48.798 shift:(-12,5)
  bar:1985 at:0 fontsize:S text: sen_datos shift:(-22,5)
  bar:1990 at:48880 fontsize:S text: 48.880 shift:(-12,5)
  bar:1995 at:51404 fontsize:S text: 51.404 shift:(-12,5)
  bar:2000 at:53487 fontsize:S text: 53.487 shift:(-12,5)
  bar:2005 at:55688 fontsize:S text: 55.688 shift:(-12,5) 
  bar:2010 at:58577 fontsize:S text: 58.577 shift:(-12,5)

TextData=
  pos:(50,325) fontsize:L text: Evolución da poboación en Halmstad desde o ano 1960

## Economía 
É un centro pesqueiro e ten industria de construción de maquinaria e motores, produción de cervexa, industria téxtil, de artigos de coiro e conservas, sobre todo de salmón afumado.

## Clima 
## Música 
* Jonas Altberg (Basshunter), cantante, produtor e DJ sueco

## Galería de imaxes
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Véxase tamén 
* Halmstad (municipio)
### Ligazóns externas 
* www.halmstad.se
Nu-Clear Sounds

***Nu-Clear Sounds*** é o segundo álbum da banda norteirlandesa de rock alternativo Ash, publicado o 5 de outubro de 1998 a través do selo Infectious Records. A pesar de recibir menos aclamación que outors dos seus traballos, foi certificado ouro pola BPI. O 11 de maio de 1999 o disco foi lanzado nos Estados Unidos cunha listaxe de cancións alternativa e cos temas "Jesus Says", "Wild Surf" e "Folk Song" remesturados por Butch Vig.

## Listaxe de cancións 
A versión xaponesa tiña a "Taken Out" como tema 12 con "A Life Less Ordinary" no 13.
The Terror State

***The Terror State*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 21 de outubro de 2003 a través do selo Fat Wreck Chords. A ilustración da portada foi considerada polémica (era unha foto da sobriña do vocalista Justin Sane entre cascallos levando un subfusil), e o grupo viuse forzado a crear unha versión alternativa (que era un fondo negro co nome do disco no centro) para vender o álbum en grandes cadeas como Wal-Mart.

Producido polo guitarrista de Rage Against the Machine Tom Morello, *The Terror State* foi aclamado como o álbum de Anti-Flag máis puído ata a data. O disco chgou ao número 1 nas listas da emisora KTUH na semana do 19 de xaneiro de 2004. En abril de 2008 o álbum levaba vendidas 106.000 copias.

## Listaxe de cancións 
## Notas
David Fuentes

**David Fuentes Álvarez**, coñecido como ***Velasco***, nado na Veiga de Valcarce en 1919 e finado en Valboa o 17 de abril de 1941, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Militante socialista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte e foi xefe dun grupo de sete homes do que formaron parte Francisco Fernández Gómez, Manuel Fernández Aira, Antonio Fernández Crespo, os irmáns Gerardo e Pedro Lamas Cerezales, e Jesús Aira, que actuaron nos montes de Valboa e O Cebreiro. Uniuse a el o cenetista antigo combatente en Asturias Abelardo Gutiérrez Alba. A súa partida tendeulle unha celada a unha columna mixta de gardas civís e soldados na contorna de Pedrafita do Cebreiro, co resultado de tres soldados feridos e un garda morto. 

Atribúenlle varios ataques nas aldeas de Castelo de Frades e Cereixedo (Cervantes) en 1940. Supostamente este grupo atacou varios vehículos militares e autobuses de liña regular e o 4 de maio de 1940 executou tres xuíces de Valboa e un dos seus pais, en represalia pola morte do seu amigo Francisco Quiroga. En represalia polas súas accións, o seu pai e unha irmá de súa nai foron deportados polas autoridades. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en Valverde (Valboa) o 17 de abril de 1941, con Manuel Mauriz Álvarez; o seu cadáver foi arrastrado por un cabalo desbocado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Os Fuxidos (I)
Hush (filme de 2016)

***Hush*** é un filme estadounidense de suspense psicolóxico dirixido por Mike Flanagan que se estreou en 2016. Está protagonizado por Kate Siegel e foi escrito po Flanagan e Siegel. O filme está coprotagonizado por John Gallagher Jr., Michael Trucco, Samantha Sloyan e Emilia "Emma" Graves. Foi producido por Trevor Macy, a través de Intrepid Pictures, e Jason Blum a través de Blumhouse Productions.

## Personaxes 
* Kate Siegel como Maddie
* John Gallagher Jr. como Home
* Michael Trucco como John
* Samantha Sloyan como Sarah
* Emilia Graves como Max

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Pedro Miguel Etxenike

miniatura|250px|Pedro Miguel Etxenike.
**Pedro Miguel Etxenique Landiríbar**, tamén coñecido como **Pedro Etxenike**, nado en Izaba, Navarra o 8 de xuño de 1950, é un científico vasco especializado en Física do estado sólido.

## Traxectoria 
En 1998 concedéronlle o Premio Max Planck de Física e ese mesmo ano obtivo o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica polos seus descubrimentos na predición teórica de estados electrónicos imaxe na superficie de sólidos. Tamén realizou importantes achegas no campo das interaccións ión-materia e das perdas de enerxía de electróns en microscopía electrónica e de efecto túnel.

Foi o primeiro conselleiro do Departamento de Educación do Goberno Vasco entre os anos 1980 e 1983, e conselleiro do Departamento de Educación e Cultura, e voceiro do Goberno Vasco entre 1983 e 1984. Actualmente é Catedrático de Física da Materia Condensada na Universidade do País Vasco (UPV/EHU) e Presidente do Donostia International Physics Center (DIPC).

Elixido Vasco Universal en 1998, é membro estranxeiro da Real Academia de Ciencias, Letras e Belas Artes de Bélxica, e tamén Fellow da Sociedade Americana de Física e da Sociedade Americana para o Avance da Ciencia. Ademais, é Presidente de Honra de Jakiunde, a Academia das Ciencias, das Artes e das Letras do País Vasco e desde 2012, preside o xurado dos premios Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.

## Formación 
Licenciouse en Ciencias Físicas pola Universidade de Navarra en 1972 con premio extraordinario de licenciatura e premio fin de carreira en 1973. En 1976 obtén o grao de doutor, Philosophical Doutor (PhD) en Física pola Universidade de Cambridge e en 1977 doutórase en Física pola Universidade Autónoma de Barcelona, onde obtén o premio extraordinario de Doutoramento en 1978. En 1988, concédenlle o título de honra Doctor of Science pola Universidade de Cambridge. Ademais é Doutor Honoris Causa polas universidades de Valladolid, Navarra e Complutense de Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal de Pedro Miguel Echenique  na Universidade do País Vasco.
* Páxina oficial de publicacións de Pedro Miguel Echenique  no Donostia International Physics Center.
* Entrevista a Pedro Miguel Echenique no Cultural.
* Entrevista a Pedro Miguel Echenique en Euskonews.
* Discurso de Pedro Miguel Echenique con motivo do Ano Internacional da Ciencia.
* Premio Príncipe de Asturias da Investigación Científica e Ténica 1998.
* Entrevista a Pedro Miguel Echenique no diario O Mundo.
Cervexas Txorierri

miniatura|390x390px|Un dos produtos da empresa **Cervexas Txorierri**: *GOLDEN ALE*.
**Cervexas Txorierri** (Txorierri Garagardoak en éuscaro) é un cervexeiro do País Vasco, situado en Sondika (Biscaia). Empezou a comercializar os seus produtos en setembro de 2016. Produce cervexa artesá, utilizando procedementos naturais tradicionais.

## liña de produtos 
As Cervexas están elaboradas utilizando unicamente os máis frescos e exclusivos ingredientes. Cebadas malteadas e unha fina selección de lúpulos para outorgarlle ás cervexas a súa amargor característico, con sensacións herbales. Produce catro tipos de cervexaː

*GOLDEN ALE*: Cervexa dourada, lixeira, de carácter doce e maltoso, aroma froiteiro e lixeiro sabor a lúpulo. 
* IBU-Amargor: 18
* EBC-Cor: 7
* ABV: 5.5 %
AMBAR: Cor ambar, afrutado e delicado aroma a lúpulo. Sabor lixeiramente doce proveñen da utilización de maltes caramelizadas e o método de elaboración que dá o toque característico desta cervexa.
* IBU-Amargor: 18
* EBC-Cor: 20
* ABV: 5.5 %
*BLONDE:*
* IBU-Amargor: 28
* EBC-Cor: 6
* ABV: 4.6 %
*BEST BITTER*: Clásica e suave cervexa pale ale cor bronce.
Equilibrada maltosidad e amargor con saborosos aromas de lúpulos británicos.
* IBU-Amargor: 33
* EBC-Cor: 22
* ABV: 5.5%

## Ligazóns externas 
Cervexas Txorierri, web oficial.
Ought

**Ought** é foi banda canadense de art rock procedente de Montreal. O grupo formouse no ano 2012 cando os seus membros comezaron a vivir xuntos nun local de ensaio comunal mentres gravaban o seu primeiro material. A banda estivo composta por Tim Darcy (voces, guitarra), Ben Stidworthy (baixo), Matt May (teclados) e Tim Keen (batería). O 3 de novembro de 2021 o grupo anunciou a súa separación a través dunha publicación no seu perfil de Facebook.

## Historia 
O seu EP de estrea, *New Calm*, foi publicado no ano 2012.

Despois de asinar con Constellation Records, publicaron o seu primeiro álbum, *More than Any Other Day*, en 2014. Este traballo foi aclamado pola crítica, e apareceu en varias listas de mellores discos do ano 2014, como nas de *Rolling Stone*, Pitchfork Media, Drowned In Sound, Loud and Quiet, Exclaim!, Crack Magazine e Paste. O álbum acadou o número 20 na lista estadounidense *Billboard Heatseekers*.

En outubro de 2014 a banda editou *Once More With Feeling*, un EP con caras b de *More Than Any Other Day* e regravacións das súas primeiras cancións. En xullo de 2015 a banda anunciou un segundo traballo, titulado *Sun Coming Down*, publicado no mes de setembro.

A banda traballou co produtor francés Nicolas Vernhes no seu terceiro álbum de estudio, *Room Inside the World*, que foi publicado o 16 de febreiro de 2018.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Literatura do Romanticismo en Francia

[thumb|300px|[Jean Auguste Dominique Ingres|Ingres *A apoteose de Homero* (Museo do Louvre).]]
O **Romanticismo** é unha corrente artística de Europa occidental que iniciou ao longo do século XVIII en Gran Bretaña (Outre-Manche) e en Alemaña (Outre-Rhin), estendéndose ata Francia, Italia e España no século XIX. En Francia, desenvolveuse durante a Restauración, como reacción contra as normas do Clasicismo e o Racionalismo filosófico dos séculos anteriores.

O Romanticismo baséase na vindicación do particular fronte ao colectivo, e na rebeldía creadora por parte dos poetas, que queren terminar coas normas para a creación literaria que prescribe o  Clasicismo, as normas aristotélicas como a regra das tres unidades (tempo, espazo e acción). Trátase pois dun movemento que avoga pola liberdade da arte.  O Romanticismo caracterízase por unha vontade de explorar todas as posibilidades artísticas cun fin expresivo. Así, pódese falar dunha reacción dos sentimentos contra a razón, e contra o empirismo que exalta o misterio e o sobrenatural e que busca un escape no soño, a fantasía, o mórbido e o exótico. Os valores estéticos e moralé do Romanticismo, as súas ideas e tópicos novos non tardaron en influír sobre outros ámbitos, en particular a pintura e a música.

O Romanticismo en Francia representou un movemento de reacción contrario á literatura nacional, dominada por un Clasicismo que xa non era exactamente un modelo de imitación dos clásicos. Nas literaturas inglesa e alemá o Clasicismo non calara con tanta intensidade como en Francia ou España, aínda que esta corrente foi predominante neste século. En Francia, país de tradición grecolatina, a literatura continuou sendo clásica ata moito despois do Renacemento.

O pensamento romántico comezou a formarse cara a 1750 e alcanzou o seu termo aproximadamente un século máis tarde. Fraguouse xa no século XVIII, foi contido e ata rexeitado durante a Revolución e o Primeiro imperio, chegou á madurez só baixo a Restauración e o seu triunfo confirmouse cara a 1830, na Batalla de Hernani.

## Notas
Museo de la Energía

**La Fábrica de Luz. Museo de la Energía** é un museo situado en Ponferrada, na comarca do Bierzo (provincia de León). Atópase a carón do río Sil.

## Características
La Fábrica de Luz. Museo de la Energía é un espazo de lecer cultural e científico, onde se analiza o papel da enerxía como protagonista na vida das persoas desde hai séculos. A súa sede aberta ao público, cuxos traballos de recuperación foron galardoados pola Unión Europea co Premio á Conservación do Patrimonio Cultural, foi aberta ao público o 14 de xullo de 2011.

Situada nunha antiga central abandonada que estivo en funcionamento entre 1920 e 1971, transformouse no lugar onde se conta a relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social. A súa restauración realizouse respectando completamente os elementos orixinais da central e posibilitou a recuperación, para novos usos culturais, dunha das xoias do patrimonio industrial español.

A historia do Museo reconstruíuse coa axuda e achegas de máis de 200 colaboradores. Algúns son extraballadores da central que protagonizan a visita a través dos seus testemuños en vídeo nos que describen as súas funcións en cada espazo do edificio.

A relación do carbón coa enerxía desde os puntos de vista tecnolóxico e social cóntase na Fábrica de Luz. Os espazos nos que se sitúan estes contidos serven para fiar o discurso que comeza na plataforma de carbóns, onde se descargaban manualmente os vagóns de carbón procedentes do lavadoiro. O material escorregaba pola pendente acumulándose sobre o sistema de moegas, e grazas a un sistema de cintas transportadoras, era reconducido até o seguinte edificio, a Nave de Caldeiras, destinado á combustión do carbón. Finalmente, o material chegaba á nave de turbinas, edificio onde se aloxaba toda a maquinaria que facía posible a produción de electricidade.

O Museo é tamén un espazo de lecer e participación no que se realizan actividades para todos os públicos, tales como talleres, cursos, conferencias, e eventos de todo tipo, nos que a enerxía é sempre protagonista.

A Fábrica de luz. Museo da Enerxía contará ademais con outra sede, actualmente en fase de construción, que será o seu edificio principal. Situarase na antiga central térmica de Compostilla I que estivo operativa desde 1949 até o ano 1974, e foi determinante na vida, a paisaxe e o desenvolvemento da zona. O edificio albergará dúas exposicións principais nas que se abordará a evolución e o progreso das sociedades humanas en función do coñecemento e a eficiencia no aproveitamento das transformacións da enerxía, e unha instalación con especies vexetais vivas, a modo de híbrido entre unha exposición e un xardín, onde explicar a importancia da fotosíntese e os fluxos da enerxía nos ecosistemas.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.lafabricadeluz.org