open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Erasto Mpemba

**Erasto Bartholomeo Mpemba** nado en 1950 e finado en 2023 foi un conservacionista da fauna e garda de caza de Tanzania que, cando era un escolar de secundaria, descubriu o  efecto Mpemba, un fenómeno paradoxal no que a auga quente se conxela máis rápido que a fría en determinadas condicións; este efecto fora observado anteriormente por Aristóteles, Francis Bacon e René Descartes.

## Traxectoria 
Erasto B. descubriu o fenómeno epónimo no instituto Magamba en 1963 mentres preparaba xeados para gañar uns cartos. Por falta de tempo, saltouse a fase de arrefriamento á hora de preparar o xeado e inmediatamente meteuno no conxelador; inesperadamente, a súa mestura de leite conxelouse máis rápido que a dos seus compañeiros.  O seu profesor de física daquela díxolle que a súa observación claramente era imposíbel. Uns anos máis tarde, o xefe da escola de Mpemba invitou ao físico británico Denis Osborne (1932-2014) da Universidade de Dar es Salaam a dar unha conferencia sobre o seu traballo. Ao remate da presentación, Mpemba formulou a pregunta que tanto tempo lle molestaba: ''“Se colles dous vasos de auga con volumes iguais de auga, un a 35°C e outro a case 100°C, e os metes nun frigorífico, o que comezou a case 100 °C conxélase primeiro. Por que?" En 1969, durante os estudos de Mpemba no College of African Wildlife Management preto de Moshi, publicouse un artigo que el e Osborne escribiran sobre o fenómeno.

Máis tarde, Mpemba estudou na Universidade de Camberra, Australia e en Texas, nos Estados Unidos e converteuse en nun alto cargo do Ministerio de Recursos Naturais e Turismo de Tanzania e membro do grupo de traballo da Comisión Africana de Silvicultura e Vida Silvestre sobre a xestión da vida salvaxe e das áreas protexidas arredor de 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
#### Ligazóns externas 
* Efeito Mpemba  (absolutamente.net, en portugués)
Odile Buisson

**Odile Buisson**, nada en Malo-les-Bains, Dunkerque o 10 de marzo 1956 é unha xinecóloga e obstetra francesa. Foron pioneiras as súas investigacións, con Pierre Foldes, para comprender mellor os mecanismos fisiolóxicos do pracer sexual feminino.

## Traxectoria 
Odile Buisson naceu nunha familia moi estrita,o seu pai era supervisor dunha refinería de petróleo e delegado da Confederación Francesa Democrática do Traballo **(**CFDT), e a súa nai ama de casa. Pasou boa parte da súa adolescencia en Saint-Nazaire, logo estudou medicina. Escolleu a xinecoloxía como especialidade,precisamente un tema do que lembra que non se falaba na casa.xa que permite identificar unha zona do corpo do clítoris que se amolda á parte posterior da vaxina e do pene durante as relacións sexuais, e tamén mostra a turxencia dos bulbos vestibulares que rodean a entrada da vaxina. Estas análises, publicadas na revista *The Journal of Sexual Medicine* en abril de 2009, confirmaron a realidade do "punto G", denominado deste xeito en honor ao xinecólogo alemá Ernst Gräfenberg quen nos anos 40 informóu do seu descubrimento por casualidade, mentres estudaba a uretra feminina. Odile Buisson prefire denominar co termo "zona G", porque "é sobre todo unha función, unha dinámica de órganos".

Nun traballo dirixido máis ao público xeral e publicado en 2011, ''Who's Afraid of the G Spot?'', Odile Buisson e Pierre Foldès describiron os seus resultados, proporcionando un mellor coñecemento do pracer feminino e da erección feminina. Tamén detallaron os obstáculos que tiveron que enfrontar para levar a cabo esta investigación,así como o atraso en Francia na medicina sexual específica para as mulleres.

Este traballo foi recibido de forma diferente na comunidade médica. "Os médicos non leron o seu libro sobre o clítoris", comentou o xinecólogo obstetra francés e profesor universitario, Israel Nisand, "consideran que é un traballo servil. Pero a ela non lle importa, non está aquí para buscar honras e divírtelle moito velos petiscar o nariz!".Tamén retomou temas que ela abordara en columnas do xornal Le Monde, sobre a necesidade de salvagardar os avances realizados nas últimas décadas en xinecoloxía así como a rede de especialistas existente en Francia.

É asinante da plataforma "100 mulleres por outra palabra" publicado o 9 de xaneiro de 2018 no xornal Le Monde xunto ás actrices Catherine Deneuve e Brigitte Lahaie, e as xornalistas Peggy Sastre e Elisabeth Levy. Este foro defende a "liberdade para molestar", en reacción á onda de denuncias de agresións e acoso sexual que seguiu ao caso Weinstein no outono de 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Les Ernest | Odile Buisson : L'organe clitoridien et l'orgasme féminin
* 13min - Le clitoris cet inconnu - Odile Buisson
José Alonso Puente

**José Alonso Puente**, nado en Santiago de Compostela en 1913 e finado na mesma cidade o 28 de xaneiro de 2008, foi un mestre e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Alonso Vieites e sobriño de Eduardo Puente Carracedo. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre na Escola número 1 de Santiago se Compostela. En 1933 participou na creación da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza (ATE) de Santiago de Compostela, da que foi nomeado vicesecretario en xaneiro de 1936. Representou a ATE de Compostela no Congreso fundacional da Federación Galega de Trabajadores de la Enseñanza da UGT celebrado en Vigo en maio de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído. En decembro de 1942 conseguiu que se revisase o seu expediente e se reducise a sanción a traslado fóra da provincia durante tres anos e inhabilitación para o exercicio de cargos directivos e de confianza. En 1943 foi nomeado propietario provisional para a escola nacional do Pósito Marítimo de Cariño como rehabilitado. Pasou despois a Bullán (Becerreá) e en 1946 a Pontecesures. Licenciose en Filosofía e Letras en 1948. Finou en Santiago de Compostela o 28 de xaneiro de 2008.

## Vida persoal 
Casou en Santiago de Compostela con María Cándida Vila Rodríguez o 20 de marzo de 1957, e foi pai de Chus, José e Marta Alonso Vila.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Focaccia

miniatura|*Focaccia* con romeu.
A ***focaccia*** é un pan plano, feito cunha mestura de fariña, auga, sal e fermento. Pódese cociñar tanto no forno como na brasa. A focaccia é moi popular en Italia e xeralmente aliñase con aceite de oliva e sal gorda, e frecuentemente se aromatiza con herbas como o romeu.

## Notas
Villalán de Campos

**Villalán de Campos** é un concello e localidade de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 31 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Valladolid
Andrés Meixide

**Andrés Meixide Gayoso**, nado en Vigo en 1970, é un deseñador e ilustrador galego.

## Traxectoria 
É un deseñador e ilustrador que ten colaborado coa TVE Internacional como realizador de decorados e cabeceiras de diversos programas. A súa obra como ilustrador está publicada en Everest, Planeta&Oxford, Xerais, Galaxia, Embora ou Sotelo Blanco. 

Colaborou en publicacións como *Tempos*, *Cielo Negro,* *BD Banda* e na revista *Golfiño*, onde en 1999 creou a personaxe de *Thom*, que desde 2007 se publicou en *La Voz de Galicia*. Como deseñador tamén participou en campañas publicitarias.

## Ilustrador 
* *O patadón,* de Manuel Lourenzo González (2001). Xerais.
* *Cando os animais falaban*, de Antonio Reigosa e Xosé Miranda (2002). Xerais.
* *Xan e Pericán*, de Daniel Ameixeiro (2004). Xerais.
* *Thom* (2005). Kalandraka.
* *Conto para non comer*, de Oli (2005). Galaxia.
* ''O tesouro da lagoa de Reid'Is,* de Agustín Agra (2007). Xerais.
* *Tarzán de goma*, de  Ole Lund Kirkegaard (2007). Xerais.
* *Unha mensaxe para Sara*, de Xosé Antonio Perozo (2007). Sotelo Blanco.
* *Cinco horas con Mauro*, de Pere Tobaruela (2016). Embora.
* *A señorita Bubble*, de Ledicia Costas (2017). Xerais.
* *Xelís, o guieiro das botellas de mar*, de Rosa Aneiros (2017). Xerais.
* *Brian, o Chinés*, de David Daniel Vázquez Álvarez (2018). Embora
* *A señorita Bubble. Aventura baixo cero*, de Ledicia Costas (2020). Xerais.
* *A señorita Bubble. Deus salve as raíñas*, de Ledicia Costas (2023). Xerais.
* *Os versos da Mariola*, de Antón Cortizas (2023). Embora.

#### Colección *Formgig4s* 
Con textos de Pere Tobaruela.

* *Formig4s. Misión Nova York* (2014). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-9914-732-1.
* *Formig4s. Misión París* (2014). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-9914-731-4.
* *Formig4s. Misión Barcelona* (2015). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-9914-942-4.
* *Formig4s misión Tokyo* (2017). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-9121-209-6.
* *Formig4s misión Camiño de Santiago* (2019). Xerais. 3ª ed. 112 páxs. ISBN 978-84-9121-504-2.
* *Formig4s. Misión Rosalía* (2022). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-1110-043-4.
* *Formig4s. Misión Samaín* (2025). Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-1110-698-6.

## Premios 
* Primeiro Premio no Salón do Cómic de Vigo coa obra *Abrir Vigo ao mar*
* Segundo premio no XI Concurso Galego de Banda Deseñada Xuventude 95 por *O asasino chamábase Roger*. 
* Segundo Premio no XII Concurso Galego de BD (1996) por *A dous centímetros''.
* 2006: The White Ravens
## Notas
London, Ontario

**London** é unha cidade da provincia canadense de Ontario. 

## Xeografía 
London atópase na confluencia do río Thames e o río Thames do Norte, aproximadamente a 200 km de distancia de Toronto e de Detroit; e a uns 230 km de Buffalo, Nova York. Aínda que London está políticamente separado do condado de Middlesex, segue a ser a súa capital.

## Historia 
London e o río Thames foron bautizados en 1793 por John Graves Simcoe, quen propuxo o lugar como a cidade capital do Alto Canadá. O primeiro asentamento europeo estabeleceuse entre 1801 e 1804 grazas a Peter Hagerman. A vila fundouse en 1826 e, desde aquela, London medrou até se converter na meirande cidade do suroeste de Ontario e a undécima área metropolitana por poboación do Canadá.

## Demografía 
En 2021 a poboación ascendía a 422&nbsp;324 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén
Ḥontoria, Llanes

**Ḥontoria** é unha parroquia do concello de Llanes, en Asturias. Dista 15 quilómetros da capital do concello.

## Localización 
Ḥontoria limita ao oeste coa parroquia de Nueva, ao sur coa de Los Carriles e ao leste coa de Naves.

## Localidades 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Palacio de Espriella.jpg|Palacio de la Espriella.
Ficheiro:Ermita de Santa Olaya.jpg|Ermida de Santa Olaia.

## Notas
Alcóntar

**Alcóntar** é un concello español da provincia de Almería (Andalucía). Está situado na comarca do Valle del Almanzora e a 95 km da capital da provincia, Almería.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 560 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Almería
Alcudia de Monteagud

**Alcudia de Monteagud** é un concello español da provincia de Almería (Andalucía). Atópase a unha altitude de 1069 metros sobre o nivel do mar e a 63 km da capital de provincia, Almería.

## Demografía 
En 2023 a poboación ascendía a 132 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Plaza del Ayuntamiento Alcudia 20210921 01.jpg|Praza do concello.
Ficheiro:Torre de Alhabia, al fondo Benitagla.jpg|Torre de Alhabia.
Ficheiro:Alm10AlcudiaDeMonteagud4.jpg|Igrexa da nosa señora do Rosario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Almería
Blinne Ní Ghrálaigh

**Blinne Nessa Áine Ní Ghrálaigh**, é unha avogada irlandesa que traballou en Inglaterra e Irlanda. Está especializada en dereitos humanos e dereito internacional.

## Carreira 
En 2015, Ní Ghrálaigh traballou no caso de xenocidio Croacia-Serbia na Corte Internacional de Xustiza en nome de Croacia, aínda que ambas as demandas foron finalmente desestimadas. En 2017, conseguiu a absolución dos activistas Sam Walton e Dan Woodhouse, que foran detidos por tentar desarmar avións Typhoon que crían que ían destinados a Arabia Saudita para ser utilizados para bombardear o Iemen.

Ní Ghrálaigh seguiu traballando no xuízo dos Catro de Colston, relativo á derriba da estatua de Colston por catro manifestantes en Bristol en 2020, representando a Rhian Graham. O xurado absolveu aos manifestantes en xaneiro de 2022, e The Times nomeou a Ní Ghrálaigh avogada da semana.

Ní Ghrálaigh volveu á CIJ como membro do equipo xurídico que representaba a Suráfrica no proceso no que se acusaba a Israel de xenocidio. Na súa intervención, Ní Ghrálaigh afirmou que se trataba do "primeiro xenocidio da historia" retransmitido "en tempo real". Ní Ghrálaigh xa estivera na Franxa de Gaza nunha misión de investigación xurídica tras a Operación chumbo fundido en 2009.

## Notas
Irene Alonso Gasalla

**Irene Alonso Gasalla**, nada en Pontevedra o 13 de xullo de 1980, é unha profesora e escritora galega.

## Traxectoria 
Estudou Filoloxía Inglesa na Universidade de Vigo. Foi docente en Irlanda, Escocia e varios centros de Galicia, acabando no IES de Soutomaior. Ten colaborado en revistas de educación e prensa.

## Obra 
### Infanto-xuvenil 
* *As cicatrices do caranguexo* (2021). Vigo: Xerais. 56 páxs. ISBN 978-84-9121-911-8. ePub: ISBN 978-84-9121-919-4. Ilustracións de Irene Sanjuan. Un conto autobiográfico que aborda o cancro con tenrura e positivismo.
* *A caca cuca* (2021). Vigo: Galaxia. 24 páxs. ISBN 978-84-9151-744-3. Ilustracións de Bea Gregores.
* *A caca cuca viaxa a U.K.* (2023). Vigo: Galaxia. 20 páxs. Ilustracións de María Rey Noya. ISBN 978-84-1176-020-1.
* *Refugallo o espantallo* (2024). Vigo: Xerais, col. Merlín. 80 páxs. ISBN 978-84-1110-474-6. ePub: ISBN 978-84-1110-477-7. Ilustracións de Ignacio Hernández. Comba é especialista en crear obxectos a partir de materiais de refugallo; agora, o espantallo que ten na horta necesita un novo corazón.
* *O rap do coello fedello* (2024). Ferrol: Ed. Embora. Ilustracións de Irene Sanguan. 40 páxs. ISBN 978-84-19853-10-3.
* *O novelo de Nenuca* (2025). Con Ángela Curro. Cuarto de inverno. 40 páxs. ISBN 978-84-124586-9-5.
* *Croco* (2025). Vigo: Galaxia. 24 páxs. ISBN 978-84-1176-395-0. Ilustracións de Mariña Rey Noya.

## Premios 
* 2024: Premio de literatura infantil Simbad polo conto *O novelo de Nenuca.*
* 2024: X Certame Literario de Relato Curto “Nun Recuncho da Memoria” de AFAGA por *As maceiras do avó*, acompañado dunha ilustración orixinal (modalidade Galego).
* 2025: *Recordos na soleira*, IX Edición do Certame de Relato Curto FANPA.

## Notas
Biblioteca Municipal Juan Fernández Latorre

alt=Vista parcial do piso superior.|miniatura|Vista parcial do piso superior.
A **Biblioteca Municipal Juan Fernández Latorre** é unha biblioteca pública que foi inaugurada en xaneiro de 2005 en Ortigueira. Ten a súa sede nas antigas escolas, e débelle o seu nome a Juan Fernández Latorre, empresario e político galego.

No seu interior ten sala de lectura para adultos, sala infantil, hemeroteca, sala de autores locais e o Arquivo Histórico Municipal. Dispón de préstamo de libros, revistas, CD e libros electrónicos, así como wifi e outros servizos.

Desenvolve diversas actividades de promoción da lectura.

A distribución do inmoble, no 2024, incluía, na súa planta primeira, as salas xuvenil e de adultos e a sala multimedia. Na planta baixa, a oficina, hemeroteca, sección local, sala infantil, reprografía, arquivo histórico, sala de reunións, dirección e concellería de Educación. En ambas plantas dispoñía de aseos e cobertura wifi.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 04.jpg|Placa conmemorativa da inauguración da biblioteca pública de Ortigueira
Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 01.jpg|Fachada principal da biblioteca pública de Ortigueira
Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 02.jpg|Biblioteca pública de Ortigueira. Vista parcial da sala principal do primeiro piso.
Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 03.jpg|Vista parcial do primeiro piso da Biblioteca Municipal Juan Fernández Latorre.
Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 06.jpg|Salón de lectura de prensa. Vista parcial.
Ficheiro:Biblioteca pública de Ortigueira 05.jpg|Mesa de lectura e vista parcial de salón de prensa.
Ficheiro:Grupo Escolar de Ortigueira.jpg|As instalacións, no 2009

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Páxina web da biblioteca.
*Blog
Keichū

, nado o 25 de febreiro do 1640 e finado o 3 de abril do 1701, foi un monxe budista xaponés e erudito da escola *kokugaku* de mediados do período Edo. Aos once anos, Keichū abandonou a casa familiar para ingresar na seita Shingon, estudando en Myōhōji, Imasato e Osaca.

Cando o *daimyō* de Mito, Tokugawa Mitsukuni, decidiu patrocinar unha nova edición do ''Man'yōshū*, encargou o traballo a Shimonokōbe Chōryū, discípulo do grande poeta e erudito Kinoshita Chōshōshi (1569-1649). Porén, tras falecer por unha enfermidade, a obriga recaeu sobre o seu amigo Keichū, que fora recomendado polo propio Shimonokōbe Chōryū. En particular, destacou por aplicar os métodos da filoloxía chinesa, combinados cun ríxido empirismo. Tamén empregou esta metodoloxía hermenéutica para elaborar unha crítica filolóxica do budismo, ensalzando o *shintō* como a relixión indíxena do Xapón.

Tamén escribiu o *Kōganshō* 厚顔抄 (1691), o *Kokin yozaishō* 古今余材抄 ("Restos materiais das épocas antiga e moderna"), o *Seigo okudan* 勢語臆断 ("Conxeturas sobre os *Contos de Ise*), o *Genchū shūi* 源註拾遺 ("Notas complementarias sobre a orixe") e o *Hyakunin isshu kaikanshō* 百人一首改観抄 ("Unha nova mirada sobre o *Hyakunin isshu''").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  (Internet Archive)
Lista de episodios de Sakura, cazadora de cartas

Os 70 episodios do anime xaponés *Sakura, cazadora de cartas* baséanse no manga escrito e ilustrado polo grupo de artistas manga CLAMP. *Sakura, cazadora de cartas* está dirixiuna Morio Asaka e foi animada e producida por Madhouse. Geneon publicou dous volumes de Blu-ray Disc, un en marzo de 2009 que contén as dúas primeiras tempadas, e o segundo en xuño de 2009 que contén a terceira tempada. Lanzáronse tamén tres episodios curtos e bonus de OVA coas primeiras versións de edición limitada dos lanzamentos en VHS, LD e DVD.

A serie anime estreouse en galego o 15 de xaneiro de 2024 no Xabarín Club a través da tvG2. Foi traducida por Adrián Ramos e a dirección da dobraxe é obra de Antón Rubal.

## Episodios 
*Sakura, cazadora de cartas* foi dirixida por Morio Asaka e animada e producida por Madhouse. A dirección artística é obra de Katsufumi Hariu e o deseño de personaxes de Kumiko Takahashi. A guionista principal da serie é Nanase Ohkawa de CLAMP. A música foi composta por Takayuki Negishi, coa dirección sonora de Masafumi Mima.

### Tempada 1 
### Tempada 2 
### Tempada 3 
## Notas
Rebelde

O termo **Rebelde** pode referirse a:

*O periódico ***Rebelde***, editado en Pontevedra en 1913;
*A serie de televisión ***Rebelde*** de Alex Alonzo (1989);
****Rebelde***, película de 2004.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Suráfrica contra Israel (Convención sobre Xenocidio)

O proceso iniciado por Suráfrica contra o Estado de Israel o 29 de decembro de 2023, coñecido oficialmente como ***Aplicación da Convención para a prevención e a sanción do crime de xenocidio na Franxa de Gaza (Suráfrica contra Israel)***, refírese a presuntas violacións por parte de Israel das súas obrigas en virtude da Convención de xenocidio de 1948 e do dereito internacional en relación cos palestinos na Franxa de Gaza. A presentación de Suráfrica sitúa os cargos no que describe como "o contexto máis amplo da conduta de Israel cara aos palestinos durante os seus setenta e cinco anos de apartheid, os seus cincuenta e seis anos de ocupación belixerante do territorio palestino e o seu bloqueo de Gaza de dezaseis anos". Suráfrica solicitou que a Corte Internacional de Xustiza (CIJ) emita medidas provisorias de protección.

O Ministerio de Asuntos Exteriores de Israel afirmou en cables diplomáticos que unha sentenza contra Israel "podería ter importantes implicacións potenciais que non só residen no mundo xurídico senón que teñen ramificacións prácticas bilaterais, multilaterais, económicas e de seguridade".

As audiencias públicas terán lugar no Palacio da Paz da Haia o xoves 11 de xaneiro e o venres 12 de xaneiro de 2024. Israel estará representado por avogados como Malcolm Shaw, KC e o equipo xurídico surafricano inclúe a John Dugard, Tembeka Ngcukaitobi e Vaughan Lowe. Espérase que Israel e Suráfrica nomeen a Aharon Barak e Dikgang Moseneke, respectivamente, como xuíces.

## Notas
Publicacións impresas da diáspora galega

Esta é unha **lista dos xornais e outras publicacións periódicas impresas que hai ou houbo na comunidade galega da diáspora**.

No fondo documental *Repertorio da prensa da emigración galega*, do Consello da Cultura Galega, compílanse 756 referencias hemerográficas.

## Arxentina 
[miniatura|*[Almanaque Gallego* para 1898, Buenos Aries.]]
[miniatura|*[Boletín Oficial del Centro Gallego de Avellaneda*.]]
[miniatura|*[El Primitivo*, Buenos Aires, 1905.]]
[miniatura|*[A Terra*, Córdoba, 1920.]]
[miniatura|*[Alalá (revista)|Alalá*, Buenos Aires, 1935.]]
[miniatura|*[A Nosa Terra (Buenos Aires)|A Nosa Terra*, Buenos Aires.]]

## Cuba  
[miniatura|*[Eco de Galicia*, A Habana.]]
[miniatura|*[Heraldo de Galicia (A Habana)|Heraldo de Galicia*, A Habana.]]
[miniatura|*[Cultura Gallega*, A Habana.]]
[miniatura|*[Heraldo Ortigueirés*, A Habana.]]

## Uruguai 
[miniatura|*[O Fungueiro (Montevideo)|O Fungueiro*, Montevideo.]]

## Resto do mundo 
[miniatura|*[La Ilustración Gallega y Asturiana*.]]

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Diáspora galega
* Lista de publicacións impresas galegas
:* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
:* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
:* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
:* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
* Cultura galega na diáspora

### Ligazóns externas 
* "Voceiros da colectividade galega na emigración" Historias de ida e volta. CCG.
* Enciclopedia da Emigración  Departamento de Migración da Confederación Intersindical Galega.
Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense

[miniatura|Exemplar de *[El Heraldo Gallego (1874)|El Heraldo Gallego* do ano 1880.]]
Esta é unha **lista**, moi incompleta, dos **xornais e outras publicacións periódicas impresas** que hai ou houbo na Provincia de Ourense. 
## Publicacións impresas da provincia de Ourense
[miniatura|*[El Correo de Celanova*, 1893.]]
[miniatura|*[La Región*, 1910.]]
[miniatura|*[La Billarda*, 1920.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas galegas
:* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
:* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
:* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
:* Publicacións impresas da diáspora galega
* *Diccionario da literatura galega II. Publicacións periódicas*
Biblioteca Pública Municipal El Viejo Pancho

A **Biblioteca Pública Municipal El Viejo Pancho** é a biblioteca de referencia de Ribadeo, integrada na rede de bibliotecas públicas de Galicia.
## Historia
Nomeada como BPM El Viejo Pancho no 1957, recolle fondos anteriores. No 1927 fusionáranse a Biblioteca do Ateneo, datada de 1915, e a Biblioteca Popular Circulante, nada ese mesmo ano. A biblioteca resultante clausurouse no 1936, queimándose algúns libros durante a guerra civil. Abriu as portas de novo en 1941 na rúa San Francisco nº 3, incorporando algunha doazón particular, e pasando logo ós baixos da casa consistorial. Ditas instalacións foron criticadas nos xornais da época por inadecuadas.

Co novo nome pasou tamén a ter a súa sede nos baixos dun edificio emblemático, a Torre dos Moreno, e desenvolvendo a súa actividade arroupada pola Asociación de Amigos da Biblioteca, Socios Protectores, pedindo libros ás embaixadas etc. Nese local estivo 38 anos. Pola deterioración da Torre dos Moreno, en 1995 pasou de xeito provisional a un local na casa do concello, e logo de rematadas as obras de acondicionamento ó Patín (novembro de 1996, aínda que non foi inaugurada de xeito oficial ata o 14 de outubro de 1997), no edificio da antiga escola de náutica, que ocupa na actualidade (rúa Antonio Otero 19, 2024).

Foi o seu primeiro bibliotecario Leonardo Fernández Reinante, pasando logo a selo Mª Jesús Rañón. Dende 2023 ocupa o posto Mónica Martínez Martínez.  

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Lector galego.jpg|Mural de animación á lectura próximo á biblioteca
Ficheiro:Escola náutica.jpg|Mural de Sargadelos á porta da biblioteca, lembrando a historia do edificio
Ficheiro:Vista parcial sala lectura BMP El Viejo Pancho (Ribadeo).jpg|Vista parcial sala lectura
Ficheiro:Dámaso e Juan Vicente Alonso na biblioteca Viejo Pancho de Ribadeo.jpg|En homenaxe a Dámaso Alonso e o seu irmán Juan Vicente

## Notas
Charales

**Charales** é unha orde de algas verdes de auga doce dentro da división Charophyta, clase Charophyceae, comunmente chamadas *algas pétreas*. Dependendo do tratamento do xénero *Nitellopsis*, as especies hoxe existentes sitúanse nunha familia única (Characeae) ou en dúas (Characeae e Feistiellaceae). Hai outras familias que conteñen especies fósiles da orde. Carl Linné estableceu o xénero *Chara* en 1753.
miniatura|Pradería mergullada de *Chara vulgaris*
miniatura|Codia de limo sobre *Chara sp.* nunha lagoa de primavera en Alemaña

## Taxonomía 
O nivel máis alto de clasificación das algas verdes estaba sen establecer en febreiro de 2022. AlgaeBase sitúa Charales dentro da clase Charophyceae e a súa circunscrición da división Charophyta.
*Characeae S.F.Gray
*Feistiellaceae Schudack
*†Aclistocharaceae X.G.Zhou (pode ser incluída en Characeae Porén, outras fontes sitúan *Nitellopsis* na familia Characeae, deixando as Feistiellaceae con só especies fósiles, así que todas as especies vivas estarían incluídas na familia Characeae. O Interim Register of Marine and Nonmarine Genera acepta tres familias extintas adicionais:
*†Eocharaceae Grambast
*†Palaeocharaceae Pia
*†Raskyellaceae Grambast

## Rexistro fósil 
Atopáronse corpos fósiles de representantes da orde Charales, pero son raros. O rexistro fósil de Charales consiste principalmente en xirogonitas, é dicir, frutificacións calcificadas ou, máis exactamente, células espirais calcificadas que rodean oósporas. Cómpre sinalar que as xirogonitas son estudadas polos palaeontólogos, pero case nunca destruídas (usando ácidos) durante as investigacións neontolóxicas para liberar as oósporas.

O representante máis antigo coñecido de Charales é *Eochara wickendenii* Choquette do Devoniano medio. A familia Characeae empeza a dominar as ensamblaxes fósiles no Paleoxeno ou quizais xa no Cretáceo tardío.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Bryant, J. The stoneworts (Chlorophyta, Charales). In Guiry, M.D., John, D.M., Rindi, F. and McCarthy, T.K. 2007. *New Survey of Clare Island.* Royal Irish Academy. .
*Schaible, R. and Schubert, H. 2008. The occurrence of sexual *Chara canesces* populations (Charophyceae) is not related to ecophysiological potentials with respect to salinity and irradiance. *Eur. J. Phycol.* **43**: 309 - 316.
*Desai, Udaysingh and Karande C.T. 2008. "Biodiversity of Charophytes from Kolhapur District, Maharashtra". Shivaji University, Kolhapur.

### Ligazóns externas 
*Imaxes de Charales
*Universidade de California
**Chara curta* en Irlanda
Arajet

**Arajet S.A.** é unha aeroliña de ultra-baixo custo e a compañía aérea nacional da República Dominicana. A compañía comezou as súas operacións o día 15 de setembro de 2022 cun voo a Barranquilla, Colombia.

## Frota 
En xaneiro de 2024 a frota de Arajet estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da aeroliña
Mapa (homónimos)

Un **mapa** é, en xeografía e cartografía, a representación gráfica dun territorio. Algúns teñen nome e importancia singular, como a Carta xeométrica de Galicia ou os diversos mapamundis antigos. Segundo a información resaltada poden ser mapas físicos, mapas xeolóxicos, mapas políticos etc.

Por extensión, atribuíronse outros significados similares noutras áreas.

## En informática 
* Mapa de bits
* Mapeo de texturas
* Mapa do sitio web
* Mapa de caracteres

:* Gucharmap (GNOME Character Map), utilidade para ver e introducir caracteres.
:* Mapa de caracteres (Windows), utilidade para ver e escribir caracteres.

## En xenética 
* Mapa xenético
* Mapa citoxenético

## Socioloxía e política 
* Mapa mental
* Mapa conceptual
* MAPA (Ministério da Agricultura, Pecuária e Abastecimento do Brasil)

## Ciencias 
* Mapa interactivo

* Mapa de fluxo de valor
* Mapa de Karnaugh

* Mapa (matemáticas)

## Música 
* "Maps"

## Véxase tamén 
* Mapamundi
* MAP / WMAP
Alejandro Muñiz Ruiz

**Alejandro Muñiz Ruiz**, nado en Pontevedra o 24 de maio de 1991, é un árbitro de fútbol galego, que milita na Primeira División. Pertence ao Comité de Árbitros de Galicia.

## Traxectoria 
Empezou a arbitrar aos 15 anos, xunto a catro amigos do instituto Luis Seoane de Pontevedra, e foi subindo polas diferentes categorías, ata chegar en 2013 á Terceira División. Despois dun só ano na categoría, ascendeu á Segunda División B, na que arbitrou durante 5 campañas. Na tempada 2019/20 debutou na Segunda División e foi elixido mellor árbitro da categoría, recibindo o Trofeo Vicente Acebedo da Real Federación Española de Fútbol e o Tofeo Guruceta do diario Marca.

Despois de só dúas tempadas en Segunda, no verán de 2021 conseguiu o ascenso á Primeira División,

## Premios 
* **Trofeo Vicente Acebedo (1):** 2021.
* **Trofeo Guruceta de Segunda División (1):** 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do árbitro en BDFutbol .
Po, Llanes

**Po** é unha parroquia do concello de Llanes, en Asturias. O lugar de Po é a única entidade de poboación da parroquia e atópase a tan só 2 km da capital do concello.

## Xeografía 
Dentro da parroquia atópase a praia de Po, que forma parte das praias da Costa Verde Asturiana e está considerada paisaxe protexida dende o punto de vista medioambiental (pola súa vexetación).

## Notas
Llanes, Llanes

**Llanes** é unha parroquia do concello de homónimo, en Asturias. Atópase na zona central do concello, partíndoo en dous de norte a sur. A meirande parte da poboación da parroquia vive na vila homónima, capital do concello, e o resto respártese entre as localidades de La Galguera, Pancar, La Portiella e Soberrón.

## Localidades 
* La Galguera
* Llanes (capital)
* Pancar
* La Portiella 
* Soberrón

### Entidades menores de poboación 
* Los Altares
* Los Arnias
* L'Arquera
* El Cristo
* La Talá
* Toró

## Notas
Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo

[miniatura|*[El Progreso (xornal)|El Progreso*, Lugo, 1908.]]
Esta é unha **lista**, moi incompleta, dos **xornais e outras publicacións periódicas impresas** que hai ou houbo na Provincia de Lugo. 
## Publicacións impresas da provincia de Lugo
[miniatura|*[Faro-Miño (Chantada)|Faro-Miño*, Chantada, 1908.]]
[miniatura|*[La Idea Moderna*, Lugo.]]
[miniatura|*[Acción Social (Mondoñedo)|Acción Social*, Mondoñedo, 1918.]]
[miniatura|*[Galicia Social Agraria*, Mondoñedo.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas galegas
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
* Publicacións impresas da diáspora galega
* *Diccionario da literatura galega II. Publicacións periódicas*
Mindelo, Cabo Verde

**Mindelo** é unha cidade portuaria que se atopa na parte norte da illa de São Vicente, é sede do concello homónimo e é a segunda maior cidade de Cabo Verde. Acolle o 93% da poboación da illa. 

## Historia 
[miniatura|esquerda|Postal antiga de Mindelo de comezos do [século XX.]]
En 1793, os portugueses fundaron un asentamento onde hoxe se atopa Mindelo. Inicialmente chamouse *Nossa Senhora da Luz*, rebautizada como *Leopoldina* arredor de 1820 en honor da raíña consorte María Leopoldina de Austria. En 1838 foi rebautizada como Mindelo despois do desembarco de 1832 en Mindelo, ao norte do Porto.

Entre 1940 e 1958, tres períodos prolongados de seca severa, combinados coa erosión do solo e o sobrepastoreo, provocaron fame en Cabo Verde. En todo o arquipélago morreron unhas 45&nbsp;000 persoas e emigraron 20&nbsp;000 persoas. Mindelo atraeu inmigrantes, especialmente da veciña illa de Santo Antão, e continuou crecendo. Mindelo tamén é considerada a capital cultural de Cabo Verde.

## Xeografía 
Mindelo atópase na baía de Porto Grande, un gran porto natural. A cidade está rodeada de montañas baixas: o monte Cara e o Morro Branco ao oeste, e o Monte Verde ao leste. O río Ribeira de Julião atravesa a vila.

O aeroporto de Cesária Évora atópase a 9 km ao suroeste de Mindelo, preto da aldea de São Pedro. Dende o porto parten os transbordadores para a illa de Santo Antão.

### Subdivisións 
A cidade divídese nos seguintes lugares ou localidades por razóns estatísticas:

*Alto Miramar
*Alto Morabeza
*Alto Santo António
*Alto São Nicolau
*Alto Solarine/Forca
*Atrás do Cemitério/Sul do Cemitério
*Bela Vista/Pedreira
*Campinho
*Chã de Alecrim
*Chã de Cemitério
*Chã de Marinha
*Chã de Monte Sossego
*Chê Guevarra
*Centro de Mindelo/Morada
*Cruz João Evora
*Dji d'Sal
*Fernando Pó
*Fonte Cónego
*Fonte Filipe
*Fonte Françês
*Fonte Inês/Espia
*Fonte Meio/Madeiralzinho
*Fortinho/Escola Técnica
*Horta Seca
*Lazareto
*Matiota
*Monte/Craca
*Monte Sossego
*Pedra Rolada
*Ribeira Bote
*Ribeira da Craquinha
*Ribeira de Julião
*Ribeira de Passarão
*Ribeirinha
*Tchetchênia
*Vila Nova/Lombo Tanque
*Zona Industrial Sul
*Zona Militar

### Clima 
Mindelo ten un clima árido (Köppen: *BWh*). A temperatura media anual é de 23,6 °C. É moi seco e só recibe uns 100 mm de precipitación anual.

## Demografía 
Segundo o censo de 2010, Mindelo tiña 70&nbsp;468 habitantes. É a segunda cidade por poboación de Cabo Verde despois de Praia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cabo 2010 Monte Cara.jpg|Vista de Mindelo.
Ficheiro:20121027-IMG 1049.jpg|Vista da baía de Mindelo e a illa de Santo Antão.
Ficheiro:Mindelo portogrande.jpg|Porto Grande.
Ficheiro:Palais gouverneur Mindelo.jpg|Palácio do Povo.

## Notas 
## Véxase tamén
Paradise (filme de 2023)

***Paradise*** é un filme alemán de 2023 escrito por Simon Amberger, Peter Kocyla e Boris Kunz e dirixido por Boris Kunz. Está protagonizado por Kostja Ullmann, Corinna Kirchhoff e Marlene Tanczik. Estreouse en Netflix o 27 de xullo de 2023. Rodouse entre o 22 de marzo e o 12 de xuño de 2022 durante 53 días en Palanga, Klaipeda, Kaunas, Vilnius e Berlín.

## Sinopse 
A empresa biotecnolóxica AEON converteuse nunha corporación multimillonaria baixo o liderado da súa fundadora, Sophie Theissen. A empresa transfire anos de vida dos mozos aos ricos. Unha muller vese obrigada a renunciar a 40 anos da súa vida como pago dunha débeda de seguro, xunto co seu home buscan desesperadamente a forma de recuperalos.

## Elenco 
* Kostja Ullmann como Max Toma
* Corinna Kirchhoff como Elena Toma (anciá)
* Marlene Tanczik como Elena Toma (nova)
* Iris Berben como Sophie Theissen (anciá)
* Alina Levshin como Sophie Theissen (nova)
* Lisa-Marie Koroll como Marie Theissen
* Lorna Ishema como Kaya
* Numan Acar como Nowak
* Lisa Loven Kongsli como Lilith
* Tom Böttcher como Nils
* Alida Bohnen como Erika
* Haley Louise Jones como Luna Ackermann
* Andreas Windhuis como Stefan Neumann
* Cornelia Heyse como Marion Neumann
* Matthias Ziesing como Sr. Steiner
* Eglė Lekstutytė como Sra. Steiner
* Lucas Lynggaard Tønnesen como Dr. Berg
* Lukas Alexander von Horbatschewsky como Denys Bondar

## Notas
Rare

**Rare Limited** é unha empresa británica de desenvolvemento de videoxogos e estudio de Xbox Game Studios que ten a súa sede na localidade de Twycross, en Leicestershire. Os seus xogos abranguen os xéneros de plataformas, disparos en primeira persoa, acción e aventuras, loita e carreiras. Entre os seus títulos máis populares atópanse as series *Battletoads*, *Donkey Kong* e *Banjo-Kazooie*, así como os títulos *GoldenEye 007* (1997), *Perfect Dark* (2000), ''Conker's Bad Fur Day* (2001), *Viva Piñata* (2006) e *Sea of Thieves* (2018).

## Historia 
Os irmáns Tim e Chris Stamper, quen tamén fundaron Ultimate Play the Game, estabeleceron Rare en 1985. Durante os seus primeiros anos, Rare contou co respaldo dun xeneroso orzamento de Nintendo, concentrado principalmente nos xogos de Nintendo Entertainment System (NES). Durante este tempo, Rare creou xogos exitosos como Wizards & Warriors (1987), R.C. Prol-Am (1988) e *Battletoads* (1991). Rare chegou a converteuse nun destacado desenvolvedor secundario de Nintendo, que chegou a posuír unha gran participación minoritaria na empresa, co lanzamento de *Donkey Kong Country* (1994). Ao longo da década de 1990, comezou a vender os seus xogos co nome comercial Rareware e recibiu recoñecemento internacional e eloxios da crítica por xogos como a serie *Donkey Kong Country*, *Killer Instinct* (1994), *GoldenEye 007*, *Banjo-Kazooie* (1998), *Perfect Dark* (2000) e *Conker's Bad Fur Day* (2001).

En 2002, Microsoft adquiriu Rare, que conservou a súa marca, logotipo e a maioría das propiedades intelectuais orixinais. Dende entón, Rare centrouse en desenvolver xogos exclusivamente para as consolas de videoxogos de Microsoft, incluídos *Grabbed by the Ghoulies* (2003), ** (2005), *Perfect Dark Zero* (2005) e *Viva Piñata* (2006). En 2007, os Stamper deixaron Rare para buscar outras oportunidades e, en 2010, o enfoque da compañía cambiou ao Xbox Live Avatar e ao Kinect, lanzando tres xogos de Kinect Sports. En 2015, Rare desenvolveu *Rare Replay*, unha compilación exclusiva de Xbox One que contén 30 dos seus xogos para celebrar o seu 30 aniversario. O xogo máis recente de Rare, *Sea of Thieves'', lanzouse en 2018.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
2033

**2033** (**MMXXXIII**) será un ano común do calendario gregoriano dentro do século XXI, comezado en sábado.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
Irmáns Stamper

dereita|miniatura|250x250px|Tim e Chris Stamper en 2015
Os irmáns **Tim** e **Chris Stamper** son dous empresarios británicos que fundaron as empresas de videoxogo Ultimate Play The Game e Rare. Primeiro traballaron xuntos en kits de conversión arcade, que tiñan licenza para as empresas, pero máis tarde convertéronse en desenvolvedores para a computadora doméstica ZX Spectrum a comezos dos anos 80. Chris programou os xogos, mentres Tim deseñou os gráficos. Atoparon éxito como Ultimate con xogos como *Jetpac* e *Knight Lore*. Despois da enxeñería inversa do Nintendo Entertainment System e de decidir cambiar o seu foco no desenvolvemento de consolas, os irmáns fundaron Rare a mediados dos anos 80. Convertéronse no primeiro gran desenvolvedor occidental de Nintendo, para quen desenvolveron xogos con licenza e portos. Durante as dúas décadas seguintes, Rare tivo unha estreita relación con Nintendo e desenvolveu varios títulos importantes para a compañía, incluíndo *Donkey Kong Country* e *GoldenEye 007*. Microsoft adquiriu Rare en 2002, e os irmáns deixaron a compañía en 2007.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
A Torre, Cela, Bueu

**A Torre** é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 219 habitantes (106 homes e 113 mulleres).

## Notas 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Cela
### Parroquias de Bueu
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Bueu
Donkey Kong (personaxe)

**Donkey Kong**, tamén acurtado como **DK**, é un gorila ficticio das franquías de videoxogos *Donkey Kong* e *Mario*, creado por Shigeru Miyamoto. O Donkey Kong orixinal apareceu por vez primeira como antagonista e personaxe do título do xogo epónimo de 1981, un videoxogo de plataformas de Nintendo, o cal sería o inicio da serie *Donkey Kong*. A serie de videoxogos *Donkey Kong Country* lanzouse en 1994 cun novo Donkey Kong como protagonista (aínda que varias entregas céntranse nos seus amigos Diddy Kong e Dixie Kong). Esta versión do personaxe persiste como a principal ata hoxe. Mentres os xogos dos anos 80 Donkey Kong e o Donkey Kong moderno comparten o mesmo nome, o manual de *Donkey Kong Country* e os xogos posteriores retratan ao primeiro como **Cranky Kong**, o avó do segundo, coas excepcións de *Donkey Kong 64* e *The Super Mario Bros. Movie*, nos que Cranky é o seu pai, representando alternativamente ao Donkey Kong moderno como o Donkey Kong orixinal dos xogos de arcade. Donkey Kong é considerado un dos personaxes máis populares e icónicos da historia dos videoxogos.

Mario, o protagonista do xogo orixinal de 1981, pasou a converterse no personaxe central da franquía *Mario*; o Donkey Kong moderno aparece regularmente como personaxe convidado nos xogos de *Mario*. Tamén se pode xogar en todos os títulos da serie de loita *Super Smash Bros.*, e serve como o principal antagonista da serie *Mario vs. Donkey Kong* de 2004 a 2015. O personaxe conta coas voces de Richard Yearwood e Sterling Jarvis na serie de televisión *Donkey Kong Country* (1997–2000), e Seth Rogen é a voz do personaxe no filme de Illumination Entertainment *The Super Mario Bros. Movie* (2023).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Donkey Kong – Play Nintendo 
* DK Vine 
* Donkey Kong Wiki
Villalba de los Alcores

**Villalba de los Alcores** é un concello e localidade de España, na provincia de Valladolid, comunidade autónoma de Castela e León.

## Toponimia 
Orixinalmente chamábase "del Alcor", mais a partir de 1916 pasou a chamarse “de los Alcores” para evitar confusións co seu homónimo en Huelva, Villalba del Alcor.

## Xeografía 
Atópase ao nordés da provincia de Valladolid, no extremo superior da comarca dos Montes Torozos e tamén parte da comarca de Tierra de Campos.

## Demografía 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Villalba Alcores Ayuntamiento ni.jpg|Casa do concello.
Ficheiro:Villalba Alcores iglesia SM del Templo ni.JPG|Igrexa de Santa María do Templo.
Ficheiro:Villalba Alcores iglesia Santiago ni.JPG|Igrexa de Santiago Apóstolo.
Ficheiro:Villalba Alcores arquitectura popular lou.jpg|Vista dunha rúa con casas típicas da zona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de concellos de Valladolid
Andrés González Guiance

**Andrés González Guiance**, finado en Santiago de Compostela o 15 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Entudante de maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, foi elixido presidente da Asociación Profesional de Estudiantes del Magisterio (UFEH) en outubro de 1932. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936  foi detido e estivo preso no cárcere de Santiago de Compostela. O 15 de agosto un grupo de individuos de Falange, entre os que figuraba o Inspector Jefe Territorial José Santiago Vaello, sacouno da prisión con Santiago Vidal Fraga e asasináronos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miguez Macho, Antonio: "Las milicias ciudadanas en Galicia durante la Guerra Civil (1936-1939)".
Manel Ollé i Rodríguez

**Manel Ollé i Rodríguez**, nado en Barcelona o 11 de outubro do 1962, é un escritor e profesor universitario catalán. 

## Traxectoria 
Manel Ollé naceu en Barcelona no 1962. Licenciouse en Filoloxía Catalá na Universidade de Barcelona (1986), e doutorouse en Historia pola Universidade Pompeu Fabra (1999), cunha tese sobre a política da China sobre Filipinas no século XVI.

Na actualidade, é profesor titular de historia e cultura da China moderna e contemporánea na Universidade Pompeu Fabra, así como coordinador do mestrado en Estudos Chineses e codirector do curso de posgrao en Cinema Asiático (Universidade Pompeu Fabra-Casa Asia).

## Obra 
As súas investigacións céntranse na política marítima chinesa nos séculos XVI e XVII, as percepcións europeas sobre a China e a diáspora chinesa no sueste asiático. Publicou máis de noventa artigos científicos e cincuenta e cinco capítulos de libros, así como manuais, libros de ensaio e traducións.

## Publicacións 
### Poesía 
* *De bandera liberiana* (1993), premio Guerau de Liost de poesía.
* *Mirall negre* (2001), premio Ciutat de Palma-Joan Alcover de Poesía en Catalán.
* *Bratislava o Bucarest* (2012), premio Grabiel Ferrater de Poesía.
* ''Un grapat de pedres d'aigua* (2021), premio Jocs Florals de Barcelona.

### Ensaio 
* *La invención de China* (Harrasowitz Verlag, 2001).
* *La empresa de China: de la armada invencible al galón de Manila* (Acantilado, 2002).
* *Made in China: el despertar social, político y cultural de la China contemporánea* (Destino, 2005).
* *La Xina que arriba: perspectives del segle XXI* (Eumo, 2009)
* *Comunicación y poder en Asia oriental* (Universidade Oberta de Cataluña, 2017).
* *Islas de plata, imperios de seda: Juncos y galeones en los Mares del Sur'' (Acantilado, 2022).

## Notas
Posada, Llanes

**Posada** é unha parroquia do concello de Llanes, en Asturias. Dista 8 quilómetros da capital do concello.

## Localización 
Linda ao norte co mar Cantábrico na beira dereita do río Beón; ao sur e suroeste coa parroquia de Caldueñu; ao suroeste coa de Vibañu; ao leste coa de Barru; e ao oeste coas de Naves e Rales. Ten unha extensión de 16,4&nbsp;km² de terreo maiormente chan, aínda que no seu extremo meridional, no Monte Llabres, acádanse os 715 m de altura.

## Localidades 
Abrangue os lugares de Bricia, Lledíes, Piedra, Quintana e Turancias, e a vila homónima, que é o segundo núcleo máis poboado do concello.

## Notas 
## Véxase tamén
Grupo dos 77

O **Grupo dos 77**, abreviado como **G77**, creado o 15 de xuño de 1964, é un agrupamento de 135 estados en desenvolvemento, deseñado para promover os intereses económicos dos seus membros e crear unha maior capacidade de negociación conxunta nas Nacións Unidas. Os membros fundadores da organización, con sede en Xenebra, foron 77, mais dende entón, o número aumentou ata chegar aos 135 membros actuais. 

No 2024, e sucedendo a Cuba, o estado africano de Uganda ostenta a presidencia.