open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Brazo y Cerebro

***Brazo y Cerebro*** foi un periódico editado na Coruña de 1935 a 1936.

## Historia e características 
Quincenario anarquista, apareceu o 1 de maio de 1935. Foi o voceiro das Juventudes Libertarias e dos grupos da Federación Anarquista Ibérica da Coruña. Tiraba entre 2&nbsp;000 e 3&nbsp;000 exemplares que se distribuían en Galicia e tamén entre os emigrantes galegos en América simpatizantes das ideas libertarias. Sobreviviu coa axuda dos sindicatos coruñeses. Careceu de director porque foi alentado por un grupo editor no que figuraron Idelfonso González Gil, José González, Arturo Meirás e Antonio Fournerakis. Antonio Varela Miguélez foi o administrador. O seu obxectivo era a formación dos anarquistas máis novos nun amplo abano de temas: economía, sexualidade, antimilitarismo, ética anarquista etc. O seu contido transcendeu a temática sindical para centrarse na difusión ideolóxica. Entre os seus colaboradores destacan Diego Abad de Santillán, o teórico anarquista francés Sebastián Faure, o escritor arxentino Rodolfo González Pacheco e o oftalmólogo ourensán José Pardo Babarro. Cesou a súa publicación o 18 de xullo de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
La Acción (A Coruña)

***La Acción*** foi un periódico editado na Coruña en 1908.

## Historia e características 
Subtitulado *Quincenario anarquista*, apareceu o 11 de novembro de 1908.. No seu grupo editor figuraban Benito Cadavid, Marcial Lores, José Sanjurjo Rodríguez, Julio Creo e Ricardo Cotelo. Cunha tiraxe de 1&nbsp;000 a 1&nbsp;500 exemplares, saíron unicamente tres números. Desapareceu ao faltarlle o apoio económico das sociedades obreiras coruñesas, afogadas polas folgas, o 15 de decembro de 1908.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
José Rodríguez

**José Rodríguez Iglesias**, finado na Coruña o 1 de xullo de 1904, foi un sindicalista e político socialista galego.

## Traxectoria 
Canteiro de profesión. Foi o líder da UGT da Coruña. En xullo de 1891, cando se constituíu a Agrupación Socialista da Coruña, foi elixido o seu presidente. Ese mesmo ano iniciou o seu labor como correspondente de *El Socialista* na Coruña. En 1892 constituíuse a Sociedad de Canteros El Trabajo, da que se converteu no primeiro presidente. Asistiu en Madrid ao Congreso fundacional da Federación Nacional de Canteiros e Marmoristas (1900). Presidiu o I Congreso Galaico-Portugués celebrado en Tui (1901). Ese mesmo ano celebrou un mitin de controversia co anarquista José Suárez Duque. Presentouse ás eleccións municipais na Coruña de 1901, retirándose da contenda electoral por causas alleas a súa vontade. Presidiu a Agrupación Socialista da Coruña até a súa morte en 1904.

## Notas
José Suárez Duque

**José Suárez Duque**, nado na Coruña en 1872 e finado na mesma cidade o 17 de setembro de 1923, foi un sindicalista, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro de ideario anarcosindicalista, foi membro da directiva da Sociedad de Obreros Carpinteros La Emancipación dende a súa creación en 1895. Un dos cadros máis sinalados da Federación Sindical Obrera, participou nun mitin de controversia co socialista José Rodríguez en 1901. Implicado no asasinato do presidente da patronal coruñesa (1906), trasladouse a Xixón, onde coñeceu a Ricardo Mella e Eleuterio Quintanilla e dirixiu o periódico *Tiempos Nuevos*. Despois marchou a Francia desde onde enviou crónicas a *La Voz del Obrero* asinadas co pseudónimo **Celso Dotet**. Representou ao anarcosindicalismo coruñés no Congreso Sindical de Londres (1913) e na Conferencia Nacional Anarquista de Barcelona (1918). Retornado a Coruña en 1920, foi elixido secretario da Confederación Rexional Galaica constituída o 21 de agosto de 1922 no Salón "Ideal Cinema" de Vigo. Dirixiu *Solidaridad Obrera*, o voceiro da CRG. Faleceu de tuberculose un ano despois.

## Obras 
* *Una sociedad que muere*, 1901 (teatro).
* *La muerte de un partido*, 1913.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Chinatown, Liverpool

O **Chinatown** de Liverpool, Inglaterra (chinés 利物浦 唐人街) pinyin:*lì wù pŭ táng rén jiē*) é un barrio situado na zona sur, preto da Catedral de Liverpool, e é o fogar da máis antiga comunidade chinesa de Europa. O arco da entrada ó barrio, que ten varias portas, é tamén o meirande do seu tipo que existe fóra da China. O meirande arco cunha soa porta é o de Washington, D.C.  Segundo estimacións do estado do ano 2007, o 1,7% da poboación de Liverpool é chinesa (arredor de 7.400 persoas), converténdose no único gran grupo étnico non branco da cidade. Pola contra, a Organización Internacional da Migración estimou que o número de chineses de Liverpool podería chegar a 25.000 ou 35.000 persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do Chinatown
Xerbera

As **xerberas**  son especies do xénero ***Gerbera***, plantas ornamentales da famila das Asteraceae. Comprende unha 150 especies descritas e destas, só 38 aceptadas.

É común a súa venda nas florarías de Galiza e Europa en xeral coma ornamentais na elaboración de ramos, coroas, para celebracións como vodas ou enterros.
## Descrición 
As especies de *Gerbera* presentan un gran capítulo con flores rechamangueiras con corolas bi-labiadas (3+2) de cor amarela, laranxa, branca, rosa ou vermella. A morfoloxía das flores varía dependendo da súa posición relativa no capítulo.

## Distribución xeográfica 
O xénero distribúese por África (incluído Madagascar), e Asia central e tropical. Introducida en América do Sur e Australasia/Oceanía.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en *Opera Varia*, 247, 1758. A especie tipo é: *Arnica gerbera* L. = *Gerbera linnaei* Cass.
;Etimoloxía:
Bautizouse así en honra do naturalista alemán Traugott Gerber, un amigo de Carl von Linné.
thumb|250px|Xerberas amarelas a boiar na auga.
## Usos 
### Cultivo 
*Gerbera* é moi popular e amplamente usado como planta de xardín ou flores de corte. Os cultivares domesticados son maiormente o resultado de cruzamentos entre *Gerbera jamesonii* e outra especie surafricana *Gerbera viridifolia*. De dita cruzamento obtívose *Gerbera hybrida*. Existen milleiros de cultivares que varían moito en forma, tamaño e cores: branco, amarelo, laranxa, vermello, rosa. O centro da flor é ás veces negro. Frecuentemente a mesma flor pode ter pétalos de varias cores.

*Gerbera* é comercialmente importante. É a 5ª flor de corte máis usada do mundo (despois da rosa, o caravel, o crisantemo, e o tulipán).

### Outros usos 
É tamén utilizado como organismo modelo en estudos de formación de flores.

*Gerbera* contén derivados da cumarina.
thumb|250px|Imaxe da *Gerbera jamesoni*

## Especies 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hansen, Hans V. - Revisión taxonómica del género *Gerbera* (Compositae, Mutisieae) secciones Gerbera, Parva, Piloselloides (en África), e Lasiopus (Opera botanica. - No. 78; 1985) - ISBN 87-88702-04-9
* Nesom, G.L. 2004. Respuesta de "The Gerbera complex (Asteraceae, Mutisieae): a dividir o no". Liliana Katinas. *Sida* 21:941-942.
* Bremer K. 1994: *Asteraceae: cladistica y clasificación*. Timber Press: Portland, Oregon

### Ligazóns externas 
* Gerbera.org - Website oficial da Asociación da Xerbera - establecida en Barberton, Suráfrica
* Florist De Kwakel BV - Portal mundial da *Gerbera* con arredor de 350 variedades - Países Baixos
Andy Murray

**Andrew Murray**, nado o 15 de maio de 1987 en Dunblane, é un tenista profesional escocés. No seu palmarés salientan os ouros olímpicos acadados en Londres 2012, Río de Xaneiro 2016 e mailas vitorias no Aberto dos Estados Unidos de 2012 e no Torneo de Wimbledon de 2013 e 2016. Neste momento ocupa o posto número 3 na ATP.

## Participacións en torneos do Grand Slam 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial de Andy Murray
Mycobacterium leprae

***Mycobacterium leprae***, tamén chamada **bacilo de Hansen**, é unha especie bacteriana tipica principalmente de países tropicais que causa a lepra. É unha bacteria pleomórfica, xeralmente con forma de bacilo, intracelular, aeorobia e ten resistencia ácido alcohol á decoloración (*acid-fastness*). *M. leprae* está rodeada por unha característica cuberta cerosa exclusiva das micobacterias. En tamaño e forma é moi semellante a *Mycobacterium tuberculosis*. Debido á súa grosa cuberta cerosa, *M. leprae* tínguese con carbol fucsina en vez de coa tradicional tinguidura de Gram.

Con microscopia óptica *M. leprae* aparece en grupos, en masas arredondadas de células, ou en grupos de bacilos xuntos lado con lado. A célula mide de 1-8 μm de lonxitude e de 0,2-0,5 μm de diámetro.

Descubriuna en 1873 o médico noruegués Gerhard Armauer Hansen, que buscaba unha bacteria nos nódulos cutáneos dos pacientes de lepra. O organismo nunca puido ser cultivado con éxito nun medio de cultivo artificial. A comparación da secuencia do xenoma de *M. leprae* coa de *Mycobacterium tuberculosis* dá unha explicación clara destas propiedades, e mostra un caso extremo de evolución redutora. Menos da metade do seu xenoma contén xenes funcionais. A deleción e deterioración de xenes parece ter eliminado moitas actividades metabólicas importantes, incluíndo a produción de sideróforos, parte da cadea oxidativa e a maior parte das cadeas respiratorias anaerobias e microaerófilas, e numerosos sistemas catabólicos e os seus circuítos reguladores.

Completouse recentemente a secuencia xenómica da cepa de *M. leprae* illada orixinalmente en Tamil Nadu e denominada *TN*. A secuencia obtívose mediante unha estratexia combinada, empregando análises de secuencias de ADN automatizadas de cósmidos seleccionados e clons de "escopeta" de xenoma completo. Despois de finalizado este proceso, atopouse que a secuencia do xenoma contén 3 268 203 pares de bases (bp), e ten un contido G+C medio do 57,8%, valores moito menores dos que se obtiveron para *M. tuberculosis*, que son 4 441 529 bp e 65,6% G+C,. Uns 1500 xenes son comúns a *M. leprae* e *M. tuberculosis*. A análise comparativa suxire que ambas as micobacterias derivan dun antepasado común e, nun estadio anterior tiveron unhas pozas xénicas de tamaño similar. Unha diminución de tamaño desde un xenoma de 4,42 Mbp, como o de *M. tuberculosis*, a outro de 3,27 Mbp supón a perda dunhas 1 200 secuencias codificantes de proteínas. Hai evidencias de que moitos dos xenes que estaban presentes no xenoma do antepasado común de ambas se perderon por recombinación no xenoma de *M.leprae*.

A información sobre o xenoma completo pode ser útil para desenvolver novas probas cutáneas de diagnóstico, para comprender os mecanismos polos que se producen danos nos nervios e a resistencia a drogas e para identificar novas dianas de drogas para o deseño racional de novos réximes terapéuticos e drogas para tratar a lepra e as súas complicacións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenoma de *Mycobacterium leprae *
Catedral de Estrasburgo

A **catedral de Estrasburgo** ou **catedral da Nosa Señora de Estrasburgo** (en , en ), é unha catedral católica de Estrasburgo, Francia. Malia que partes considerables dela pertencen á arquitectura románica, é amplamente considerada como un exemplo de arquitectura gótica. O arquitecto alemán Erwin von Steinbach foi o responsable da construción debida ás súas contribucións dende 1277 ata a súa morte en 1318.

Con 142 metros de altura, foi o edificio máis alto do mundo entre 1647 e 1874, momento no cal foi superado por Igrexa de San Nicolás, Hamburgo. Hoxe en día, é a sexta igrexa máis alta do mundo, e a máis alta estrutura aínda en pé construída durante a Idade Media.

Descrita por Victor Hugo como unha "xigantesca e delicada marabilla", a catedral é visible dende as chairas de Alsacia e pode ser vista dende os Vosgos ou a Selva Negra na outra beira do Rin.

## Galería de imaxes 

Strassburg-Muenster-116-Kraemergass-2005-gje.jpg
Strassburg-Muenster-150-Westfassade-Hauptportal-2017-gje.jpg
Strassburg-Muenster-166-Westfassade-Hauptportal-Tympanon-2017-gje.jpg
Strassburg-Muenster-184-Westfassade-Detail-2005-gje.jpg
Strassburg-Muenster-190-Westfassade-Rosette-2005-gje.jpg
Strassburg-Muenster-328-Westfassade-Rosette-1987-gje.jpg
Strassburg-Muenster-320-zum Chor-2017-gje.jpg
Baden-Baden-Steinbach-Meister-Erwin-Denkmal-06-2005-gje.jpg|Arquitecto Erwin von Steinbach, Baden-Baden

## Notas
Recreo

**Recreo** é unha cidade arxentina, situada en Catamarca, situada na rexión noroeste do país, con preto de 10.147 habitantes. É o segundo municipio do Departamento de La Paz. A súa extensión é de 29&nbsp;km².

## Demografía 
Os habitantes de Bos Aires son coñecidos como *recreínos*. Segundo o censo do 2001, a cidade ten unha poboación de 10.147.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal da cidade
Gancho AT

[dereita|miniatura|O segundo gancho AT da [HMGA1 (fita negra) unido a o suco menor dun ADN rico en AT. As cadeas laterais dos aminoácidos e os nucleótidos non se ven.]]
O **gancho AT** ou amocelo AT (*AT-hook*) é un motivo estrutural para a unión ao ADN presente en moitas proteínas, como por exemplo as proteínas HMG (grupo de alta mobilidade), as proteínas de unión ao ADN de plantas  a proteína hBRG1, e a ATPase central do complexo proteico de remodelación SWI/SNF humano (*switching/sucrose non-fermenting*).

Este motivo consiste nunha secuencia central palindrómica conservada formada polos aminoácidos prolina-arxinina-glicina-arxinina-prolina, aínda que algúns ganchos AT conteñen só unha soa prolina na secuencia central. Os ganchos AT tamén inclúen un número variable de residuos de lisina e arxinina cargados positivamente a cada lado da secuencia central. O gancho AT únese ao suco menor dun ADN rico en adenina-timina (AT), de onde vén o nome AT. O nome de gancho ou amocelo procede do gancho (*hook*) de asparaxina/aspartato predito nos primeiros ganchos AT dos que se informou en 1990. En 1997 os estudos estruturais usando resonancia magnética nuclear determinaron que un gancho AT unido ao ADN adoptaba unha forma de crecente ou gancho arredor do suco menor da fibra de ADN diana (como se ve na imaxe da dereita). As proteínas HMGA conteñen tres ganchos AT, aínda que algunhas proteínas conteñen ata 30.

## Notas
Catedral de Valladolid

miniatura|250px|Catedral de Valladolid.
A **catedral da Nosa Señora da Asunción de Valladolid** é un templo católico localizado na cidade de Valladolid con categoría de catedral, sede da Arquidiocese de Valladolid. Concibida  no século XVI e deseñada polo arquitecto Juan de Herrera, é un edificio de estilo herreriano con engadidos barrocos. Actualmente atópase construída nun 40-45%, debido á falta de recursos e ós gastos provocados pola difícil cimentación do templo, situado nunha zona cun gran desnivel de terreo.

Obtivo a categoría de *catedral* no ano 1595, logo de ser un templo colexial dependente da diocese de Palencia.

Está situada no centro da cidade, nunha zona lixeiramente elevada, preto da Igrexa de Santa María La Antigua e construída xunto á Colexiata de Santa María, anterior igrexa colexial de Valladolid, algúns de cuxos espazos foron destruídos para continuar coas novas obras.

## Antecedentes e contexto histórico da orixe 
[miniatura|200px|Retrato do conde [Pedro Ansúrez.]]
No último cuarto do século XI, o rei Afonso VI encomendou ó conde Pedro Ansúrez a repoboación e administración desta zona que hoxe comprende a provincia de Valladolid. Os núcleos de poboación máis importantes, a beiras do río Pisuerga, eran Cabezón e Simancas, en cuxas terras xurisdicionais ían xurdindo as *vilas* agrícolas. Unha destas vilas, Valladolid, foi elixida polo conde Ansúrez como asentamento seu e da súa familia e como centro dende o cal organizaría e gobernaría toda a repoboación do contorno. Daquela, Valladolid era unha aldea rodeada por unha cerca de defensa, que contaba cun alcázar e dúas ermidas dedicadas a dous tradicionais: San Julián e San Pelayo. O conde Ansúrez elixiu a zona de extramuros para edificar o seu propio palacio. Desta forma iniciou unha expansión da vila cara ao sueste.
Ademais do palacio construíu unha igrexa ou capela privada, que sería a orixe da actual Igrexa de Santa María La Antigua, e unha Colexiata ou igrexa Maior que veu a substituír a ermida de San Pelayo e que deu un pulo á importancia relixiosa da vila. Esta igrexa Maior, edificada en estilo románico, chamouse *Santa María a Maior* e foi a orixe da catedral valisoletana.

## Notas
Gran Premio de Suecia de 1973

O **Gran Premio de Suecia de 1973** foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 17 de xuño de 1973 no Scandinavian Raceway en Anderstorp, Suecia. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo de pilotos de .

O éxito de Ronnie Peterson co Team Lotus foi o catalizador do Gran Premio de Suecia e a carreira celebrouse por primeira vez en 1973 no Scandinavian Raceway. Peterson non defraudou aos seus seguidores na clasificación, e logrou a pole no seu Lotus.

Durante 70 voltas, parecía que ía ser un dóbrete para o Team Lotus con Peterson en primeiro lugar e o campión do mundo Emerson Fittipaldi segundo. Pero, Fittipaldi retirouse cun fallo no cambio. Mentres tanto, Denny Hulme estaba pechando rapidamente a brecha coa cabeza, Peterson tiña grandes problemas co desgaste dos pneumáticos e loitaba para permanecer na pista.

Na penúltima volta, a 79, Hulme foi capaz de pasar ao heroe local e arrebatarlle a vitoria, a decisión do neozelandés poñendo pneumáticos máis duros no seu McLaren - Ford deu seus froitos. Peterson foi segundo. Isto foi o máis preto que ningún sueco chegou a estar de gañar na casa.

Durante a tempada , o potente motor Cosworth DFV logrou á vitoria en cada carreira da tempada, nas 15 carreiras, unha actuación que non se repetiu.

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas 
*
Joaquín Patricio Patiño

**Joaquín Patricio Patiño Vales**, nado cara a 1865 e finado na Coruña o 7 de marzo de 1933, foi un sindicalista, mestre racionalista e librepensador galego.

## Traxectoria 
Membro da agrupación socialista da Coruña en 1911, presidiu en 1913 a Sociedad de Profesiones Varias e participou no Centro de Estudios Sociales Germinal. De 1913 a 1914 dirixiu a escola racionalista Escuela Integral e de 1914 a 1917 a denominada La Luz. En abril de 1916 pronunciou unha conferencia sobre "Orientación obrera" en El Despertar Marítimo. Foi colaborador habitual de *La Voz del Obrero*. Pasou un tempo recluído no manicomio de Conxo, de onde saíu grazas ás presións de Germinal. Foi o representante dos librepensadores coruñeses no mitin anticlerical de 1917. Instalou un quiosco na Coruña en 1918. A comezos da República rexentaba unha academia na rúa da Falperra. Finou na Coruña o 7 de marzo de 1933 con 67 anos.

## Vida persoal 
Foi parella de Josefa Valiño Bouza, con quen casou en novembro de 1932.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Damaged

***Damaged*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, publicado o 5 de decembro de 1981 a través do selo SST Records.

Ao longo dos anos foi recoñecido como un clásico do punk e como unha das gravacións máis influentes do xénero. No ano 2003 foi colocado no número 340 da lista da *Rolling Stone* dos "500 mellores álbums de todos os tempos". Pitchfork Media situouno no posto 25 dos seus "100 mellores álbums dos 80".

## Listaxe de cancións
Gran Premio de Francia de 1973

O **Gran Premio de Francia** de fórmula 1 de  celebrouse no Circuíto Paul Ricard de Le Castellet o 1 de xullo de 1973. Foi a oitava proba da tempada de Fórmula Un de .

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
* 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Vilarbón

**Vilarbón** (*Villarbón* en castelán e oficialmente) é unha parroquia do concello leonés de Candín, na comarca do Bierzo. En 2013 estaba deshabitada, se ben na década de 1950 contaba cuns 150 habitantes; porén, a partir de 1960 comezou a despoboarse e en 1982 quedou deserto. Nos últimos anos téñense levado a cabo iniciativas de rehabilitación de numerosos edificios en ruínas, dotándoos de rede eléctrica para utilizalos en actividades socioculturais. Recentemente, a vila foi dotada de estrada asfaltada para poder chegar a ela e visitala.
Os antigos habitantes de Vilarbón falaban un dialecto do galego chamado ancarés, que aínda se fala nas vilas veciñas.

## Patrimonio  
A maior parte dos edificios están en ruínas, aínda que algúns están a ser rehabilitados de forma privada. Vilarbón ten unha arquitectura típica dos Ancares con casas feitas con pedra local e lousa, usando a cachotaría coma técnica de construción. O monumento máis sobranceiro é un hórreo, que está en bo estado de conservación. Tamén posúe unha fonte, un lavadoiro, unha casa corredor e as ruínas da Igrexa de Santa Bárbara leva a metade da súa vida nun proxecto de recuperación da aldea; fíxose propietario de varias casas e terras de labor, as cales restaurou e implicou unha vintena de arquitectos galegos voluntarios do movemento 'Arquitectos sen fronteiras' para deseñar un proxecto para restaurar e reconstruír a aldea tal como era hai un século. Chegou acordos coas compañías eléctricas e telefónicas para dotar ao poboado de luz e teléfono, e xunto coa súa familia conseguiu resucitar a xunta veciñal extinta desta aldea abandonada.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Outros artigos 
* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo
Obrigado

***Obrigado*** é o primeiro álbum musical do grupo Treixadura. O traballo foi ideado como unha homenaxe do grupo ao mundo da gaita, incorporando tamén voz nalgunhas das cancións. Dos doce temas, oito son tradicionais e para "Muiñeira de Oliveira", o grupo contou coa colaboración do conxunto Donicelas.

## Intérpretes 
* Xan López
* Antón López
* Xaquín Xesteira
* Ramón Vázquez 
* Paulo Nogueira

## Listaxe de cancións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Treixadura
Praza Stanislas

A **Praza Stanislas**, coñecida coloquialmente como **praza Stan**, é unha gran praza peonil de Nancy, Lorena, Francia. Dende 1983, o conxunto arquitectónico que comprende a Praza Stanislas, a Praza de la Carrière e a Praza d'Alliance, están incluídas na lista da UNESCO de lugares Patrimonio da Humanidade.

## Características 
Os arquitectos Emmanuel Héré e Jacques-François Blondel foron os encargados do seu deseño. Ten unhas proporcións de (106 x 124 m) e está rodeada polas súas esquinas dunha ferrería monumental recuberta de follas de ouro obra do escultor Jean Lamour. No seu centro, onde outrora se erguía a estatua de Lois XV, hoxe está a estatua en bronce de Stanislas Leszczyński.

A praza é o centro neurálxico e histórico de Nancy, e está rodeada por importantes edificios que ademais forman parte do seu conxunto, como:
* L’Hotel de Ville
* O Hotel da raíña
* O Teatro da Ópera
* O Museo de Belas Artes

700px|miniatura|center|Panorama após a renovación de 2004-2005.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Praza Stanislas na UNESCO
Unha noite no muíño

***Unha noite no muíño*** é o segundo álbum musical do grupo Treixadura. Neste traballo, Treixadura introduce o acordeón como novidade instrumental e dous temas de autor: "Ó pasar por Coruxo" de Enrique Otero Covelo e "Muiñeira do Seixo" de Paulo Nogueira, sendo está última a primeira composición propia que achega o grupo ó seu repertorio. O resto dos temas pertencen á música tradicional do país.

## Intérpretes 
* Xan López: Gaita, bombo, voz e coros.
* Antón López: Gaita, tamboril, pandeireta, cunchas, voz e coros.
* Xaquín Xesteira: Gaita, tamboril, pandeireta, pandeiro, cunchas e coros.
* César Longa: Acordeón, bombo e coros.
* Paulo Nogueira: Gaita e bombo.

## Listaxe de cancións 
# "O Melro"
# "Ó pasar por Coruxo"
# "Xota de Xosé" 
# "Vinde rapazas (I)/Vinde rapazas (II)"
# "Valses da Arousa (I)/Valses da Arousa (II)" 
# "Esta noite (Alalá de Meira)" 
# "Marchas Procesionais (I)/Marchas Procesionais (II)"
# "San Fins do Castro"  
# "Pasodoble de San Roque" 
# "Terra de Montes" 
# "Muiñeira do Seixo"
# "Polca dos Matos"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Treixadura
Antonio Fournerakis

**Antonio Fournerakis** (ou **Antonio Furnarakis**), nado en Grecia en 1897 e finado na Coruña o 10 de xullo de 1937, foi un sindicalista anarquista.

## Traxectoria 
Foi directivo da Asociación Continental Americana de Trabajadores fundada en Buenos Aires en 1929. Foi expulsado da Arxentina e recalou na Coruña en 1933. Reorganizou a FAI coruñesa e formou parte do Grupo Editor de *Brazo y Cerebro* que chegou a dirixir. Abandonou a FAI por discrepancias internas no ano 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, intentando reorganizar os grupos anarquistas. O 10 de xullo de 1937 foi descuberto no asalto á casa de Alicia Dorado nas Atochas onde estaba agochado e asasinado pola Garda Civil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía
Antonio Riberi

**Antonio Riberi**, nado o 15 de xuño de 1897 en Monte Carlo (Mónaco) e finado o 16 de decembro de 1967 en Roma, foi un bispo católico e cardeal que serviu como nuncio na China, España e Irlanda.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Riberi estudou no seminario de Cuneo, Italia, e na Universidade Pontificia Gregoriana e na Academia Pontificia Eclesiástica de Roma, onde recibiu a ordenación como sacerdote o 29 de xuño de 1922. Prolongou os seus estudos até 1925 no Instituto de Ciencias Sociais de Bérgamo. Entre 1925 e 1930, Riberi traballou como adxunto e secretario na nunciatura boliviana.

O 13 de agosto de 1934 foi nomeado Arcebispo Titular de *Dara*, e recibiu a consagración episcopal o 28 de outubro de mans do cardeal Pietro Fumasoni Biondi, cos arcebispos Giuseppe Pizzardo e Carlo Salotti como co-consagradores. Riberi foi máis tarde nomeado Delegado Apostólico para as misións africanas dependentes da Sagrada Congregación para a Propagación da Fe o 4 de novembro do mesmo ano, residindo en Mombasa, Kenya. Entre 1939 e 1946 dirixiu o servizo da Santa Sé para a asistencia dos prisioneiros de guerra e soldados feridos da segunda guerra mundial.

### Nuncio 
Foi nomeado nuncio para a China o 6 de xullo de 1946. Unha das súas primeiras medidas foi promover a presenza da Lexión de María na China, xa que na súa etapa en África coñecera a Edel Quinn e comprobara o éxito da súa actividade evanxelizadora.

Sobre as peticións do Partido Comunista da China dunha igrexa católica independente nese país, declarou en 1951 que:

En setembro dese ano foi expulsado da China polo réxime comunista acusado de "actividades de espionaxe". Foi nomeado nuncio para Irlanda o 19 de febreiro de 1959, e para España o 28 de abril de 1962. Entre 1962 e 1965, participou no Concilio Vaticano Segundo.

### Cardealato e morte 
Foi creado Cardeal-Presbítero de *S. Girolamo della Carità* polo papa Paulo VI no consistorio do 26 de xuño de 1967, mais finou poucos meses despois en Roma, con 70 anos de idade. Está enterrado no panteón familiar en Limone Piemonte.
## Sucesión apostólica 
* **Antonio Riberi** (1934)
* Pietro Fumasoni (1916)
* Domenico Serafini (1900)
* Serafino Vannutelli (1869)
* Constantino Patrizi Naro (1828)
* Carlo Odescalchi (1823)
* Giulio Maria della Somaglia (1788)
* Hyacinthe-Sigismond Gerdil (1777)
* Marcantonio Colonna (1762)
* Carlo della Torre Rezzonico (1743)
* Prospero Lorenzo Lambertini (1724)
* Pietro Francesco Orsini (1675)
* Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (1666)
* Ulderico Carpegna (1630)
* Luigi Caetani (1622)
* Ludivico Ludovisi (1621)
* Galeazzo Sanvitale (1604)
* Girolamo Bernerio (1586)
* Giulio Antonio Santorio (1566)
* Scipione Rebiba (1541)
## Notas e referencias
J. Edgar

***J. Edgar*** é un filme estadounidense dirixido, coproducido e musicado por Clint Eastwood. Escrito por Dustin Lance Black, o filme céntrase na carreira do director do FBI J. Edgar Hoover.

## Sinopse 
En 1924, con só 29 anos, Edgar Hoover foi nomeado director xeral do FBI para que reorganizara a institución. Ocupou o cargo ata a súa morte en 1972, sobrevivindo a sete presidentes, algún dos cales intentou inutilmente destituílo. Os arquivos que Hoover gardaba celosamente, cheos de segredos comprometedores de importantes persoeiros, convertérono nun dos homes máis poderosos e temidos da historia dos Estados Unidos.

## Personaxes 
* Leonardo DiCaprio como J. Edgar Hoover
* Armie Hammer como Clyde Tolson
* Naomi Watts como Helen Gandy
* Josh Lucas como Charles Lindbergh
* Judi Dench como Anna Marie Hoover, nai de Hoover
* Damon Herriman como Bruno Richard Hauptmann
* Jeffrey Donovan como Robert F. Kennedy
* Ed Westwick como Axente Smith, biógrafo de Hoover
* Zach Grenier como John Condon
* Ken Howard como Harlan F. Stone
* Stephen Root como Arthur Koehler
* Denis O'Hare como Albert S. Osborn
* Geoff Pierson como Alexander Mitchell Palmer
* Lea Thompson como Lela Rogers
* Gunner Wright como Dwight D. Eisenhower
* Christopher Shyer as Richard Nixon
* Miles Fisher como Axente Garrison

## Galardóns e nomeamentos 
* 2011: Globos de Ouro: Nomeado a Mellor actor dramático (Leonardo DiCaprio).
* 2011: Critics Choice Awards: Nomeado a mellor actor (DiCaprio) e maquillaxe.
* 2011: National Board of Review (NBR): Top 10 - Mellores filmes do ano
* 2011: American Film Institute (AFI): Top 10 - Mellores filmes do ano

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
O fuxitivo (filme de 1993)

***O fuxitivo*** (en ) é un filme estadounidense de acción dirixido por Andrew Davis que se estreou en 1993. Baséase na serie de televisión *The Fugitive* creada por Roy Huggins.

Estreouse en galego na TVG o 27 de novembro de 2011.

## Sinopse 
A vida do doutor Richard Kimble, un reputado cirurxián que ten unha fermosa esposa e unha luxosa casa nun elegante barrio de Chicago, desfaise o día en que a súa muller é asasinada por un misterioso manco. Kimble é acusado do crime e é condenado a morte. Mentres é trasladado ó cárcere, o autobús onde viaxa sofre un accidente que facilita a fuga de varios presos, entre eles o propio Kimble. O detective Samuel Gerard consegue atrapar a tódolos prófugos agás ó escorregadizo Kimble. Unha vez en liberdade, Kimble sabe moi ben que se quere probar a súa inocencia terá que atopar ó misterioso manco, á vez que deberá eludir a implacable persecución do detective Gerard.

## Personaxes 
* Harrison Ford como Richard Kimble
* Tommy Lee Jones como Samuel Gerard
* Sela Ward como Helen Kimble
* Joe Pantoliano como Cosmo Renfro
* Andreas Katsulas como Frederick Sykes
* Jeroen Krabbé como Charles Nichols			
* Daniel Roebuck como Robert Biggs
* Tom Wood como Noah Newman
* L. Scott Caldwell como Erin Poole
* Julianne Moore como Anne Eastman
* Ron Dean como Detective Kelly
* Joseph Kosala como Detective Rosetti
* Jane Lynch como Kathy Wahlund

## Galardóns e nomeamentos 
* 1993: Oscar: Mellor actor secundario (Tommy Lee Jones). 7 nomeamentos.
* 1993: Globo de Ouro: Mellor actor secundario (Tommy Lee Jones). 3 nomeamentos.
* 1993: BAFTA: Mellor son. 4 nomeamentos, incluíndo mellor actor secundario (Lee Jones).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Porta, Barcelona

**Porta** é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona que limita co distrito de Sant Andreu pola avenida Meridiana. Os outros eixos principais que delimitan o barrio son a avenida de Fabra i Puig, a rúa Doctor Pi i Molist, o paseo Vedum e o paseo de Valldaura.

A historia deste barrio comeza en 1839 cando o antigo municipio de Sant Andreu de Palomar, debido ao aumento de poboación, trasladou o seu cemiterio aos terreos do actual barrio de Porta. Máis tarde edificáronse pequenas industrias e outras construcións arredor do cemiterio.

A urbanización do sector continuou durante os séculos XIX e XX e deu inicio ao barrio de Porta que quedou separado de Sant Andreu polas vías do ferrocarril da liña de Zaragoza.

Consérvase no barrio Can Verdaguer, unha antiga masía rural. Ten tamén o Heron City, o maior centro de lecer do barrio, e El Corte Inglés de Can Dragó. Tamén atopamos no barrio o Parque Deportivo de Can Dragó.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Catalunyafotos 011.JPG|Zona comercial co Heron City (esquerda) e El Corte Inglés de Can Dragó (dereita).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Porta, na web do Concello de Barcelona
Unha noite non é nada

***Unha noite non é nada*** é o terceiro álbum musical do grupo Treixadura. Dos recoñecidos traballos de Perfecto Feijoo, Faustino Santalices ou Casto Sampedro, Treixadura toma varios temas como "A Chula de Pontevedra", "Unha Noite non é Nada", "Xota Vella" e "Aires da Terra". Tamén ofrece dous temas da súa feitura que son a "Polca da Porteliña" e "Xiada". Con este traballo pretenden reivindicar a transmisión das melodías e do patrimonio cultural galego a través de séculos de historia. Como colaboradores especiais, contou co conxunto Orfeón Treixadura.

## Listaxe de cancións 
# "A chula de Pontevedra (I)/A chula de Pontevedra (II)"
# "Unha noite non é nada (I)/Unha noite non é nada (II)"
# "Cacería en Do Maior (I)/Cacería en Do Maior (II)" 
# "A Mazá Gardada"
# "Aires da terra" 
# "Polca da porteliña " 
# "Xiada"
# "Os amigos" 
# "Pandeiretada (I)/Pandeiretada (II)" 
# "Melide" 
# "Xota vella"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Treixadura
La Prosperitat

**La Prosperitat** (en galego: *A Prosperidade*) é un dos trece barrios que forman o distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Está delimitado polas rúas Via Júlia, Via Favència, Avenida Meridiana e Paseo Valldaura. Ten unha superficie dunhas 59 hectáreas.

## Historia 
O territorio foi ocupado ata a primeira guerra mundial por campos de cultivo, algunhas masías e torres da burguesía de Sant Andreu. Afectado polas ondas migratorias das décadas de 1920 e 1940, foi iniciado, neste sector, un tipo de poboamento barraquista e anárquico. A formulación do plan parcial de ordenación urbana (1957) desencadeou un importante proceso de crecemento deste sector, coa edificación de casas de pisos e bloques, que non foi acompañada da dotación dos equipamentos urbanos previstos neste plan.

Prosperitat estaba situado sobre a vía do tren que despois sería a Avenida Meridiana. A cooperativa limitaba co antigo mas de Can Dragó e só había un pequeno conxunto de casas. Dentro do proxecto de expansión de construción de vivendas na cidade motivada polo importante aumento de poboación e promovido polo propietario da masía, construíronse varias casas ata a chegada da guerra civil e algunhas aínda perduran.

250px|thumb|left|A praza Ángel Pestaña, no barrio.
A partir de 1957 o Plan Comarcal permite elaborar plans parciais para desenvolver o crecemento do barrio. En pouco máis de 15 anos o barrio sufriu unha profunda transformación coa chegada dos inmigrantes procedentes do resto de España e da construción especulativa que provocou a desaparición dos soares.

RENFE levantou barracas de madeira preto do mas de Can Dragó, onde vivían os seus ferroviarios nunhas condicións pésimas. En 1973 aínda perduraban. Na década de 1960 un construtor chamado Llobet levantou un conxunto de pisos no Pla de Santa Engràcia e vendeunos dúas ou tres veces. Cando foi descuberto paralizouse a construción, os compradores quedaron sen casa e foron ocupadas por xitanos que as converteron en barracas, ata que a Asociación de Propietarios e Contribuíntes de Les Roquetes pediu a intervención das autoridades. En 1983 foron a vivir a pisos entre as avenidas Meridiana e Rio de Janeiro.

Nas décadas de 1990 e 2000 realizáronse novas obras e proxectos para mellorar o urbanismo e os equipamentos do barrio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*La Prosperitat, na web do Concello de Barcelona
Espiñeireda de Ancares

**Espiñeireda de Ancares** (*Espinareda de Ancares* en castelán e oficialmente) é un lugar pertencente ao concello leonés de Candín, situado na bisbarra do Bierzo.
Segundo datos do INE en 2012 tiña 16 habitantes. O lugar sufriu un proceso severo de despoboación ao igual ca os demais lugares e aldeas dos Ancares. A lingua que falan os habitantes de Espiñeireda de Ancares é un dialecto do galego chamado ancarés.

## Patrimonio 
Espiñeireda de Ancares contaba a finais dos oitenta con varias pallozas en bo estado de conservación e hórreos. Hoxe en día moitas das pallozas substituíron os seus *teitos* por tellados de lousa para facer máis cómodo a súa habitabilidade, mentres que outras están nun estilo ruinoso. Na actualidade, moitas das casas de estilo tradicional foron reformadas e reconstruídas polos seus habitantes, converténdose en casas máis modernas e confortables, pero perdendo o encanto das vivendas de antano; a pesar disto aínda quedan algunhas casas de estilo tradicional ancarés. A Igrexa de Espiñeireda de Ancares encóntrase en bo estado de conservación. Tiña unhas campás antigas con inscricións, pero foron cambiadas. . Na praza consérvase unha fonte de estilo tradicional.

A contorna de Espiñeireda de Ancares é o seu principal atractivo, pois está rodeado por montañas e dunha gran riqueza estamental.

## Festas 
A principal festa de Espiñeireda de Ancares é a da Virxe dos Dores, o primeiro domingo de xuño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Candín
* Serra dos Ancares
* O Bierzo
### Ligazóns externas
*Blog sobre Espiñeireda de Ancares
José Rodríguez Vázquez (político)

**José Rodríguez Vázquez**, coñecido como **Vázquez de Calo** e **Vázquez da Xesta**, nado en 1904 e finado en Calo en decembro de 1965, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre. Representante dos obreiros de Teo nas folgas de 1931-1932. Membro do Partido Galeguista desde 1932. Foi nomeado alcalde de Teo o 16 de marzo de 1936 e permaneceu no cargo ata a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi detido e condenado a cadea perpetua. Foi multado con 500 pesetas pola Comandancia Militar de Santiago de Compostela en setembro de 1937 por "manifesta desafección ao Movemento Nacional con motivo dun acto patriótico celebrado en Calo". Conmutada a pena, ao saír da prisión exiliouse na Arxentina despois de pasar por Portugal. Na Arxentina estivo vencellado a Manuel Puente, traballou para o Consello de Galiza e colaborou en *A Nosa Terra*, *El Orensano* e *Opinión Gallega*. Retornou a Galicia en 1947.

## Vida persoal 
Casou con Adelina Mourullo Otero e foi pai de Gonzalo Rodríguez Mourullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* "Represión Franquista en Teo" Miguel Paz Cabo in *Congreso Víctimas franquismo*.
* Relación Alcaldes Concello de Teo
Fernando Cortizo

**Fernando Cortizo Rodríguez**, nado en 1973 en Santiago de Compostela, é un director e guionista galego.

## Traxectoria 
Tras exercer un tempo como veterinario, comezou a interesarse polo cine de imaxe real, e realizou dúas curtametraxes de imaxe real, para logo pasar á animación en *stop motion* coa curtametraxe *Black Cat Spantat*. Tras esta primeira experiencia, en 2007 creou Artefacto Producciones, onde realizou *O Boiro*, *O Ladrón de Bonecas*, *Leo*, *Sombras na noite* e *Promesa*.

En 2009 comezou a produción da súa primeira longametraxe, *O Apóstolo*, sendo o primeiro filme europeo en *stop motion* estereoscópico. Para o proxecto conseguiu involucrar a técnicos procedentes das maiores producións mundiais, así como ó músico norteamericano Philip Glass para a realización da banda sonora. O filme foi gañador de numerosos premios internacionais como: Premio do Público ANNECY (Francia 2013), Premio do Xurado Fantasporto (Portugal 2013), Gañador de Animamundi (Brasil 2013), mellor filme Animpact (Corea 2013), mellor filme Expotoons (Arxentina 2012), ademais dun nomeamento nos Premios Goya 2013, na categoría mellor filme de animación.

## Filmografía 
### Longametraxes 
* *O Apóstolo* (2012), animación.
* *Terry´s Way. O Camiño acaba en Obradoiro* (2016), documental.

### Curtametraxes 
* *O monstro da praia* (2000), imaxe real.
* *Sólo* (2002), imaxe real.
* *Blackat spantat* (2004), animación.
* *Dez Olladas* (2004), documental.
* *Bucowski* (2004), imaxe real.
* *O Boiro* (2005), animación.
* *O Ladrón de Bonecas* (2005), animación.
* *Promesa* (2006), animación.
* *Leo* (2007), animación.
* *O coidador de gatos* (2008), animación.

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Unha semaniña enteira

***Unha semaniña enteira*** é o cuarto álbum musical do grupo Treixadura. Neste traballo, o repertorio vocal cobra unha maior importancia con respecto a outras entregas discográficas, e o Orfeón Treixadura comparte protagonismo coa formación gaiteira.

## Listaxe de cancións 
# "Unha semaniña enteira"
# "Fisterra"
# "Foliada de Sarela" 
# "Muiñeira do Santo Amaro"
# "Se chove" 
# "Polca dos Encantiños" 
# "Estreliña do luceiro/Miñas Cunchas"
# "Chula da Guía/Mariñas de Betanzos" 
# "Cantiga da vendima" 
# "A herba da Illa de San Simón"
# "Ansuiña/Miñas cousas"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Treixadura
Chamada a un reporteiro

***Chamada a un reporteiro*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Phillip Borsos que se estreou en 1985. Baséase na novela *In the Heat of the Summer* de John Katzenbach. Estreouse en galego na TVG o 24 de decembro de 2005.

## Sinopse 
O xornalista Malcolm Anderson, canso de cubrir a crónica de sucesos nun periódico de Miami, decidiu renunciar ó seu posto para trasladarse a unha pequena vila. Pero, antes de facelo, un asasino chámao por teléfono e comunícalle que volverá matar. Dende entón, as chamadas e os crimes vanse sucedendo, de xeito que Malcolm vese completamente atrapado polo caso.

## Personaxes 
* Kurt Russell como Malcolm Anderson
* Mariel Hemingway como Christine Connelly
* Richard Jordan como Alan Delour
* Richard Masur como Bill Nolan
* Richard Bradford como Phil Wilson
* Joe Pantoliano as Andy Porter
* Andy García como Ray Martinez
* William Smith como Albert O'Shaughnessy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Esa si que é muiñada

***Esa si que é muiñada*** é o quinto álbum musical do grupo Treixadura. Para este proxecto, Treixadura contou coa colaboración da Agrupación Musical do Rosal (O Rosal), a Coral de Ruada (Ourense), o Real Coro Toxos e Froles (Ferrol), Cantigas e Agarimos (Santiago de Compostela) e o coro Cántigas da Terra (A Coruña).

## Listaxe de cancións 
# "Foliada Marmuradora"
# "A Alfonsina"
# "Canto do meu compañeiro" 
# "Foliada de Xil de Cambados"
# "Vén ver o mar" 
# "Vinde Lavar" 
# "Caraveliños"
# "Alalás"  
# "Na beira do Río" 
# "Lúa Clarea" 
# "Esa si que é muiñada"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Treixadura
La Guineueta

**La Guineueta** é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. O barrio limita cos de Canyelles, Verdum, Porta, El Turó de la Peira e Torre Baró. Situado nunha das zonas máis céntricas do distrito, aglutina dous grandes polígonos de vivendas.

Na parte norte do barrio atópase o polígono da Guineueta, constituído por edificios de catro plantas con pisos pequenos pero ben distribuídos. Un dos principais atractivos deste sector son os espazos axardinados existentes entre os bloques, que se realizaron durante os anos noventa e que converten o barrio nunha auténtica cidade xardín. Pero, quizais, o espazo estrela deste sector é o Parque da Guineueta, unha gran zona verde con configuración de parque clásico que achega unha nota de natura e frescura ao distrito.

Na parte sur do barrio atópanse os polígonos de vivendas de Barcinova e Calinova, construídos durante a década de 1960. Ambos grupos de vivendas atópanse separados polo paseo Valldaura, que coa súa remodelación realizada no ano 1998 converteuse nun eixo unificador das zonas norte e sur do barrio grazas ás súas amplas beirarrúas, os pavimentos de calidade, os espazos axardinados e a iluminación de deseño orixinal.

Todo o conxunto atópase rodeado polo moderno Parque Central de Nou Barris, un gran proxecto urbanístico que se está levando a cabo en dúas fases e que, un golpe finalizado, estenderase ata a praza Karl Marx constituíndo o segundo parque máis grande da cidade.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Aqüeducte Dosrius.jpg|Acueduto Dosrius, edificado en 1869
Ficheiro:Ginesta_004.jpg|Parroquia de Sant Mateu

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*La Guineueta, na web do Concello de Barcelona
Shemekia Copeland

**Shemekia Copeland**, nada o 10 de abril de 1979 en Harlem, Nova York, é unha cantante estadounidense de blues eléctrico, gospel e rhythm and blues. Estivo en Galicia polo XXI Festival Internacional de Jazz e Blues de Pontevedra o 19 de xullo de 2013 na Praza da Ferrería.

## Discografía 
**Turn The Heat Up* (1997, Alligator Records)
**Wicked* (2000, Alligator Records)
**Talking to Strangers* (2002, Alligator Records)
**The Soul Truth* (2005, Alligator Records)
**Never Going Back* (2009, Alligator Records)
**Deluxe Edition* (2011, Alligator Records)
**33 ⅓* (2013, Alligator Records)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Presidente de Albania

O **Presidente de Albania** é o xefe de Estado, escollido para un período de 5 anos pola Asemblea da República por voto secreto. Necesita recibir o 50% máis un dos votos de tódolos deputados. O actual presidente é Bujar Nishani, escollido en xullo de 2012.

O presidente ten poder para garantir a observación da constitución do país e todas as leis, e tamén é o comandante en xefe das forzas armadas. Exerce os poderes da Asemblea da República mentres esta no estea en sesión. 
 
## Xefes de Estado despois de 1912 
## Véxase tamén 
* Primeiro Ministro de Albania
Vacas (filme)

***Vacas*** é un filme dirixido por Julio Medem que se estreou en 1992. Protagonizada por Carmelo Gómez, Emma Suárez, Ana Torrent e Karra Elejalde. Conta a historia dunha inquietante saga familiar ambientada no País Vasco rural. O filme percorre a historia entrelazada de tres xeracións de dúas familias veciñas entre 1875 e 1936. É a primeira longametraxe de Julio Medem, coa cal gañou o Premio Goya ó mellor director novel en 1992. Contou na dirección artística coa colaboración do pintor Vicente Ameztoy.

## Sinopse 
Ó longo de tres xeracións, dúas familias dun pequeno val guipuscoano manteñen relacións tortuosas, marcadas pola violencia e as paixóns. A historia comeza en 1875. Nunha trincheira carlista, durante a guerra, un aizkolari logra salvar a vida manchándose co sangue dun dos mortos, e deixándose amontoar cos cadáveres. A presenza dunha vaca prodúcelle unha estraña sensación, que o obsesionará.

## Personaxes 
* Carmelo Gómez como Manuel/ Ignacio / Peru 
* Emma Suárez como Cristina
* Ana Torrent como Catalina 
* Karra Elejalde como Ilegorri / Lucas
* Txema Blasco como Manuel
* Kandido Uranga como Carmelo / Juan
* Klara Badiola como Madalen
* Pilar Bardem como Paulina

## Galardóns e nomeamentos 
* 1993: Goya ó mellor director novel. 
* Premiada en Montreal e Toquio.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*