open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Félix de Pomés

**Fèlix de Pomés i Soler**, nado en Barcelona o 5 de febreiro de 1889 e finado na mesma cidade o 17 de xullo de 1969 No ano 1911 xogou brevemente no RCD Espanyol. No ano 1912, cando algúns xogadores do FC Barcelona como Josep Quirante, Carles Comamala, Charles Wallace, Percival Wallace ou Paco Bru abandonaron a entidade para crear o Casual SC, De Pomés foi con eles. Este último ano, grazas á mediación do seu amigo Santiago Massana retornou ao RCD Espanyol, permanecendo ata 1916. Co Espanyol gañou o Campionato de Cataluña da temporada 1914-15, e foi tamén campión de España o mesmo ano.

Ao abandonar o mundo do fútbol centrouse na esgrima, deporte co que foi campión de Cataluña e representando a España participou nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928. Nos primeiros superou a primeira rolda en espada por equipos, chegando a cuartos de final. Nos de 1928 logrou un quinto posto en espada por equipos. Para a esgrima o seu club de referencia era o Casino Militar de Barcelona.

En 1941 dirixiu a súa primeira película, *La madre guapa*, onde participou a súa filla Isabel de Pomés, tamén actriz. Como actor traballou en *La Torre de los siete jorobados* (1944), *Once pares de botas* (1954), de Francesc Rovira-Beleta onde participaron futbolistas como Francesc Xavier Marcet, Ricard Teruel, Alfredo Di Stefano, Luis Molowny, Joan Segarra, Antoni Puchades, Telmo Zarra, Agustín Gaínza, Venancio Pérez ou Jacinto Quincoces. Nos anos 50 volveu participar en producións americanes como *John Paul Jones* (1959), *King of Kings* (1961), onde interpretou o papel de Xosé de Arimatea, *Orgullo e paixón* (1957) con Cary Grant e Frank Sinatra ou *Solomon and Sheba* (1959), rodada en Zaragoza e en El Escorial, entre outras localizacións. Entre os seus últimos filmes salienta a comedia romántica *Quanto sei bella Roma* (1959), *Lost Command* (1966), con Anthony Quinn, Alain Delon e Claudia Cardinale. A súa derradeira película foi *Una historia de amor* (1967) de Jordi Grau, protagonizada por Simón Andreu e Serena Vergano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Pradairo real

O **pradairo real** (***Acer platanoides***), tamén coñecido coma pradairo noruegués, é unha especie arbórea pertencente á familia das aceráceas. Non aparece en Galiza de xeito espontáneo, atopándose coma ornamental nalgúns parques e xardíns.

## Distribución e hábitat 
Medra en Europa, o Cáucaso, e Asia Menor. Na Península Ibérica a súa presenza limítase aos Pireneos e cultivares ornamentales. Medra ben en solos fondos en medios de faiais, carballeiras e pradeira, en zonas de tebras. Prefire un substrato rico en substancias nutritivas.

## Descrición 
miniatura|left|Pradairo real|200px
É un árbore caducifolia que pode acadar até 35 m de altura, aínda que o habitual é que non supere os 25 m. Presenta unha casca lisa e cinsenta clara. As follas son palmadas e dentadas. As flores son de cor verde amarelenta e se dispoñen en panículas. O froito, sámara, constitúeno dúas noces unidas con ás formando entre si un ángulo.

### Especies semellantes 
En Europa hai dúas especie de pradairos moi semellantes que se poden confundir de xeito doado. As dúas especies presentan exemplares elevados, que poden acadar até 30–35 m de altura.

left|miniatura|200px|*Acer platanoides*

## Observacións 
miniatura|right|250px|As flores aparecen no momento de se abrir os gomos
miniatura|right|250px|As sámaras teñen a semente aplanada.
[miniatura|right|250px|As follas dalgúns [cultivares poden ser cor vermella púrpura]]
miniatura|right|250px|Casca da árbore adulta
Esta árbore pode chegar aos 150-200 anos, considerabelmente menor que outras especies de pradairos. O nome do xénero xa era empregado polos romanos ("*acer*": rexo, duro). Segundo outros autores, o seu nome deriva da voz celta "ac", espiña oo punta, por se ter utilizado para fabricar puntas de lanza. É sensíbel a unha micose ocasionada polo fungo *Rhytisma acerinum*, o que lle ocasiona unhas tacas semellantes ao alcatrán nas súas follas.

## Sinonimia 
miniatura|left|Acer platanoides cv. *Schwedleri*.|200px

## Notas 
*  
* 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Elena Novikova-Belova

**Elena Novikova-Belova** (en ruso: Елена Новикова-Белова), nada en Sovetskaya Gavan, (Rusia) o 28 de xullo de 1947, é profesora e ex tiradora de esgrima rusa, gañadora de seis medallas olímpicas coa Unión Soviética, catro delas de ouro. 

Ademais foi profesora do departamento de pedagoxía da Universidade Estatal de Cultura Física de Belarús.

## Traxectoria 
Residente en Minsk, formou parte do Dinamo de Minsk e participou aos 21 anos nos Xogos Olímpicos de 1968, celebrados en México, gañando unha medalla de ouro na proba de florete individual e outra na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic revalidou a medalla de ouro por equipos, quedando quinta na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal gañou a súa terceira medalla de ouro por equipos e unha de bronce na competición individual. Desde 1979 é profesora universitaria en Minsk. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova gañou unha medalla de prata na proba por equipos ao perder ante o equipo francés, e foi novena na proba individual.

Ao longo da súa carreira gañou doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, oito delas de ouro.

O 17 de maio de 2007 o Comité Olímpico Internacional concedeulle a Medalla Pierre de Coubertin .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  www.olympic.org - Elena Novikova-Belova
*  www.sports-reference.com - Elena Novikova-Belova
Herba da envexa

A **herba da envexa**, **pervinca** ou **cangroia**.***Vinca difformis***, é unha especie de planta medicinal pertencente á familia
das apocináceas. É orixinaria da conca do Mediterráneo. En Galiza considérase especie invasora, de feito atópase na lista de Flora invasora de Galicia elaborada pola Xunta.

## Descrición 
*Vinca difformis* esténdese polo chan con longas ramas cubertas por follas arredondadas, brillantes e opostas. As flores son de cor azul suave, ás veces poden semellar brancas, teñen un longo tubo que se abre en cinco lóbulos un pouco asimétricos, que recordan un pouco a imaxe dunha hélice. Florea durante o inverno e a primavera.

## Distribución e hábitat 
É orixinaria da conca do Mediterráneo. Na Península Ibérica atópase no levante. É camefito, atopándose en zonas sombrizas, silveiras, pedregueiras e bordos de camiños.

## Citoloxía 
Número de cromosomas de *Vinca difformis* (Fam. Apocynaceae) e táxones infraespecíficos

*Vinca difformis* Pourr.
: 
2n=230.

*Vinca difformis* Pourr.
: 
2n=46.

## Sinonimia 
* *Vinca intermedia*

## Propiedades 
Contén alcaloides diferentes aos das outras especies do xénero, entre os que salientan a vincamedina e a sarpaxina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vinca difformis en Herbarivirtual (en catalán)
Sheila Tousey

**Sheila May Tousey**, nada o 4 de xuño de 1960 en Keshena, Wisconsin, é unha actriz nativo americana da nación menominee.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cangroia

Co termo **cangroia** podemos referirnos a dúas especies botánicas:

* **Herba da envexa** (*Vinca difformis*), planta arbustiva da familia das apocináceas con talos rastreiros, follas ovaladas e lanceoladas e flores de cor azul, pervinca.
* **Herba doncela** (*Clematis vitalba*), planta arbustiva rubideira da familia das ranunculáceas, que pode acadar quince ou vinte metros,con catro ou cinco sépalos de cor branca, azul ou violeta, clemátide.
Sean Wei Mah

**Sean Wei Mah**, nado o 14 de decembro de 1976 en Edmonton, Alberta, é un actor e artista nativo americano da nación cree. Interpretou a  "High Horse" no telefilme de 2003 *Dreamkeeper*, a "Heavy Shield" na miniserie de televisión *Into the West*, e a "Ben Wheelock" no filme de 2005 *It Waits*. Sean tamén interpretou a "Bull Head" no filme da HBO *Enterrádeme o corazón en Wounded Knee* (2007), e a "Whitecloud" en *Goodnight For Justice* (2011).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Chaske Spencer

**Chaske Spencer**, nado o 9 de marzo de 1975 en Tahlequah, Oklahoma, é un actor nativo americano.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Gonzalo Vázquez Moure

**Gonzalo Vázquez-Moure Iglesias**, finado en Lugo o 29 de outubro de 1903 , foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Militante do Partido Conservador, concelleiro en Lugo, foi elixido alcalde de Lugo en decembro de 1902. Morreu ao ano seguinte.

## Notas
Uoleva

**Uoleva** é unha illa de area no distrito de Lifuka, nas illas Ha'apai en Tonga. Case deshabitada, é coñecida polos seus tres pequenos centros turísticos e praias limpas e tranquilas.

## Os complexos turísticos 
Uoleva é coñecida polos estranxeiros polos seus tres hoteis: Tiana’s, Captain Cook’s, e Serenity Beach. Son complexos pequenos, cada un capaz de albergar unhas dúas ducias de persoas cada un, pero a asistencia é xeralmente máis baixa. Todos atópanse no lado oeste, a sotavento da illa.

Agás dos propietarios do complexo e os seus invitados, a illa está deshabitada. Dado que toda a terra é propiedade de varios habitantes de Tonga, algúns deles utilizan a illa para criar porcos ou colleitar cocos, pero non en grande escala.

## Infraestrutura 
Non hai estradas en Uoleva. Non hai torres de telefonía celular, pero está dentro do rango das torres en Lifuka ou Uiha. A electricidade só é xerada por paneis solares a pequena escala. A auga só está dispoñible desde os tanques de recolección de auga de choiva.

## Transporte 
A Uoleva pódese chegar en barco ou a pé. O arrecife entre a punta norte de Uoleva e a punta sur de Lifuka é pouco profundo, coa marea baixa pódese vadear cunha camiñada vigorosa de 30 minutos. A auga chega polo xeral á altura do xeonllo, pero pode elevarse a nivel da cintura dependendo de onde un camiñe. O camiño é claramente visible a través da maior parte del, pero pode cambiar logo de cada tormenta. Os tonganos de Lifuka ás veces pasan a cabalo a través deste arrecife para visitar as súas plantacións en Uoleva.

A Uoleva adóitase chegar en barco. Os servizos poden ser arranxados polos propietarios dos complexos ou por varios operadores estranxeiros en Pangai.

## Historia 
Non houbo ningún asentamento permanente coñecido en Uoleva. Cando os primeiros colonos Lapita chegaron a Tonga aproximadamente (900 aC), o nivel do mar era 2 metros máis alto que na actualidade, polo que era unha illa moito máis pequena. Os primeiros habitantes de Tonga instaláronse, nas illas máis grandes de pedra calcaria Uiha, Lifuka, Foa e Ha'ano.

No século XV, a nova liña de xefes Mata'uvave comezaron a construír moitas montículos para atrapar pombas ao redor do norte de Ha'apai. Construíron polo menos oito en Uoleva e aínda se poden ver hoxe repartidos polo interior da illa. Situado no centro de Uoleva atópase o montículo máis grande de Tonga, chamado Siaulufotu. Era o montículo persoal do Mata'uvave. Á beira do montículo tamén estaba o de baño de auga doce do xefe, vaisioata.

## Notas
Pedro Morandeira Rico

**Pedro Morandeira Rico**, finado en Begonte o 16 de xaneiro de 1954, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi vocal da Cámara Agrícola de Lugo. Concelleiro en Lugo dende 1897, logo da renuncia de Manuel Pardo de la Vega foi nomeado alcalde de Lugo en abril de 1901. Dimitiu en novembro de 1902. Foi alcalde de Begonte ao rematar a ditadura de Primo de Rivera.

## Vida persoal 
Casou en Vilalba con Benigna García Montero en 1907.

## Notas
Ellen Müller-Preis

[miniatura|Ellen Müller-Preis no podio (á esquerda) dos Xogos Olímpicos de Berlín, 1936 con [Ilona Elek e Helene Mayer, todas as tres de orixe xudía recibindo medallas na Alemaña nazi, onde os xudeus alemáns non podían competir. Mayer recibira un permiso especial logo que os Estados Unidos ameazaran cun boicot]]
**Ellen Müller-Preis**, tamén coñecida como **Ellen Preis** ou **Ellen Müller**, nada en Berlín, o 6 de maio de 1912 e finada en Viena o 18 de novembro de 2007, foi unha tiradora de esgrima xermano-austríaca, gañadora de tres medallas olímpicas con Austria.

## Traxectoria 
Ellen, de familia xudía, aprendeu esgrima coa súa tía tras mudarse a Viena aos dezaoito anos, especialista de florete, logo de medio ano gañou os campionatos de Austria e ao ano seguinte quedou terceira nos Campionatos Europeos. Intentou participar nos Xogos Olímpicos de 1932 celebrados nos Ánxeles en representación do equipo alemán, pero como tiña dobre cidadanía logrou participar baixo representación austríaca, conseguindo a medalla de ouro en individual. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín levou a medalla de bronce, metal que revalidou nos Xogos Olímpicos de 1948 de Londres despois da paréntese que supuxo a segunda guerra mundial. Posteriormente participou nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui e nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne, aínda ben que foi eliminada en semifinais e finalizou sétima respectivamente.

Ao longo da súa carreira gañou dez medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas tres de ouro. Ademais tiña 17 títulos nacionais austríacos. En 1949 recibiu o premio de atleta austríaca feminina do ano.

Despois de retirarse foi profesora da Universidade de Música e Arte Dramática de Viena e desenvolveu unha técnica de respiración e movemento para mellorar a voz dos vocalistas, ensinou tamén esgrima histórica e prácticas de esgrima para aos cantantes, directores e actores da Ópera Estatal de Viena e do Burgtheater para asegurar que os lances de esgrima dos espectáculos se realizaran de xeito apropiado.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  www.olympic.org - Ellen Müller-Preis
*  www.sports-reference.com - Ellen Müller-Preis
Manuel Pardo de la Vega

**Manuel Pardo de la Vega**, nado en Outeiro de Rei en 1832 e finado en Lugo o 4 de febreiro de 1907, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan Pardo de Guevara Baamonde de Taboy e Antonia de la Vega Arias-Enríquez (da Casa de Santa Mariña de Cabreiros). Coronel de Infantaría retirado. Foi fundador e presidente da Cámara Agrícola de Lugo. Foi nomeado alcalde de Lugo en xuño de 1897 e deixou o cargo aos poucos meses. Volveu ser nomeado alcalde en xullo de 1899 e renunciou en abril de 1901.

## Vida persoal 
Casou con Melchora Pardo-Montenegro Ponte, filla de José María Pardo Montenegro Menéndez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Genealogía de la Casa de Santa Marina de Cabreiros
Hil Kabashi

**Hil Kabashi**, nado o 19 de febreiro de 1941 en Prizren, Reino de Iugoslavia (hoxe Kosovo), é un relixioso franciscano e bispo católico, que dende 1996 exerce o cargo de Administrador apostólico de Albania Meridional, e que por tanto é cabeza da Igrexa Católica Bizantina Albanesa.

## Traxectoria 
O 18 de maio de 1969 Kabashi foi ordenado sacerdote na Orde dos Freires Menores (franciscanos). Exerceu o seu ministerio pastoral como capelán nos concellos bosníacos de Bugojno e Bihać entre 1971 e 1976, e entre 1976 e 1979 en Gjakova, Kosovo.

Antes de ser destinado a Albania, Kabashi residiu en Stuttgart entre 1984 e 1997, onde dedicouse á atención pastoral dos emigrantes albaneses na Misión Católica Albanesa. Neses anos traduciu un gran número de himnos relixiosos ao albanés, que foron incluídos no libro de himnos publicados por el mesmo para a administración apostólica erixida no sur de Albania. Seguiu a manter vencellos con Alemaña, ao acompañar a mozos albaneses católicos en actividades pastorais.

Como bispo para Albania Meridional residiu inicialmente en Fier, onde construíu unha igrexa en 1999 que serviu para acoller de xeito temporal a albaneses de Kosovo. Dende 2008 a Administración apostólica ten a súa sé en Vlora.

Dentro da Conferencia dos Bispos Albaneses Kabashi é responsable de asuntos litúrxicos e en outubro de 2005 participou no Sínodo dos Bispos celebrado en Roma.
Reinaldo Fole Quiroga

**Reinaldo Fole Quiroga**, finado en Lugo en xaneiro de 1921, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ángel Fole García e Jacoba Quiroga Sangro, neta de Juan María Quiroga, señor de Orbán e Basille. Concelleiro en Lugo e deputado provincial. Foi nomeado alcalde de Lugo en novembro de 1897, permanecendo no cargo ata xuño de 1899. Foi xuíz municipal de Lugo, fiscal da Audiencia de Cuenca (1911), da de Sevilla (1914), presidente da Audiencia provincial de Huesca (1918) e fiscal da Audiencia de Palencia.

## Vida persoal 
Casou en primeiras nupcias con María Martínez Fole coa que tivo catro fillos e en segundas con María Benita Sánchez Corredoira coa que tivo outros catro, entre eles o escritor Ánxel Fole.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Colección documental del Archivo de la Casa de Otero de Quiroga (Siglos XIII-XVIII)
Gramón

O **gramón** (*Stenotaphrum secundatum*) é un céspede popular en xardíns de rexións tropicais, subtropicais e zonas con seca estival, como o sur de Galiza. Con el obtense unha superficie realmente ornamental, coma unha alfombra grosa, cando se logra manter unha boa cobertura. Densidade media, textura grosa, cor verde media, apto para localizacións de media sombra. É máis xoto ca o céspede tradicional inglés, máis fino. O único inconveniente é que pode verse moi afectado polas xeadas, aínda que ás veces regroma.

Actualmente atópase moi espallado polo mundo, levado polo ser humano, xa que, ademais das súas características de aparencia e a súa tolerancia á seca, tamén é tolerante ao esmagado. Pódese plantar de esgallo, despois el vaise espallando grazas aos estolóns.

Coñécese tamén co nome de **grama de santo Agostiño**.

## Características 
É unha planta perenne estolonífera con talos procumbentes de 5 – 30&nbsp;cm. Ten follas lisas, sen pelos e angostas, de coloración verde escura. É rizomatosa, é dicir, o talo fica baixo o chan e bota follas cara a arriba (aínda que coas seguintes camadas os talos poden irse superpoñendo). Dá unha espiga de 4 a 15&nbsp;cm de lonxitude.

Atura pleno sol ou media sombra e considérase unha das especies máis tolerantes á sombra. Atópase na natureza en solos calcarios ou silicosos preto da costa; cultivada dáse ben nunha gran variedade de solos, desde arxilosos até lixeiramente areentos. Medra ben en solos de pouco a moi fértiles, con pH de 5 a 8,5 e tamén en solos con salinidade de até 15 dS/cm. Tamén tolera salinidade traída pola airexa do mar.

En canto á temperatura, non tolera as xeadas nin o frío. Por baixo dos 10&nbsp;°C deixa de medrar e vira nunha cor marrón. Dáse mellor entre os 20 e 30&nbsp;°C. Con todo pode volver a agromar na primavera.

Aínda que é tolerante a seca moderada, prefire os lugares húmidos, e o seu hábitat natural está en rexións húmidas tropicais.

## Distribución 
*Stenotaphrum secundatum* é nativo en varios países da costa atlántica, parte central e costa leste de África, algúns estados do sueste de México, América Central e América do Sur. países do sueste asiático, illas do Pacífico e Australia. Nas zonas onde é nativo adoita atoparse na beiramar ou preto de regos, lagoas e lagos.

## Usos 
Amplamente usado coma céspede, tamén se utiliza para pastoreo e para preservar o chan arredor das árbores. Por mor á súa resistencia á salinidade úsase tamén en sitios onde outros pastos non medrarían: preto das praias, beiramar en xeral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20120726192451/http://www.tropicalforages.info/key/Forages/Media/Html/Stenotaphrum_secundatum.htm Información sobre forraxes.
* http://fichas.infojardin.com/cesped/stenotaphrum-secundatum-gramon-laston-gramillon-grama-catala.htm Fichas Infojardín
* *Stenotaphrum secundatum*
* *Creciendo el pasto St. Augustine en el jardín : información hortícola del turfgrass*
* Stenotaphrum secundatum: pasto St. Augustine, imaxes do gramón na súa forma nativa
* St. Augustine Grass, Texas AgriLife Extension Service 
* Cuestións sobre cultivares de gramón 
* *USDA Plants Profile*
Antonio Rodríguez Pérez (alcalde)

**Antonio Rodríguez Pérez**, finado en Lugo o 3 de novembro de 1905, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Decano do Colexio de procuradores de Lugo. Concelleiro en Lugo dende 1887, foi alcalde da cidade entre 1893 e 1895. Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica en 1887.

## Vida persoal 
Foi pai de José Rodríguez Mourelo. Logo do pasamento da súa primeira muller, casou con Petra Silva Robles.

## Notas
Hurtan

**Hurtan Desarrollos S.L.** é unha empresa española, fundada polo almeriense Juan Hurtado González, dedicada á fabricación artesanal de automóbiles en Santa Fe, Granada.

## Historia 
No ano 1991, Juan Hurtado González desenvolveu os primeiros bocexos e cálculos de proxección do que sería o primeiro modelo de automóbil de estilo clásico, inspirado nos modelos dos anos 40 e 50.

No ano 1992, aparece o modelo Hurtan Albaycín T2, seguido do T2+2. Os dous modelos son convertibles, de dous e catro prazas respectivamente. En 2002 traballou sobre a mecánica dun Renault Clio II e conseguiu a homologación e o permiso para a comercialización en 2004, logo de adaptarse á normativa europea en materia de seguridade e medio ambiente.

## Modelos 
miniatura|Hurtan Albaycín T2.
* Hurtan Albaycín T2
* Hurtan Albaycín T2+2
* Hurtan Grand Albaycín

En 2015 a empresa anunciou o acordo con Jofemar Electromobility para a creación ao 50% dunha empresa para a fabricación de autos de luxo eléctricos nas antigas instalacións de Santana, en Linares (Jaén).

## Características 
O proceso de fabricación dura entre 5 e 6 meses. O chasis utilizado está baseado no do Renault Clio. A carrozaría está realizada en fibra de vidro. O cambio de marchas está configurado para desenvolvementos curtos. A pintura da carrocería é totalmente personalizable. Hai 4 motorizacións diferentes, que van dos 60 CV ata os 178.

## Notas 
### Bibliografía 
* Harald Linz, Halwart Schrader: *Die Internationale Automobil-Enzyklopädie.* United Soft Media Verlag GmbH, München 2008, ISBN 978-3-8032-9876-8.
* George Nick Georgano (Chefredakteur): *The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O.* Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1. 

### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* Páxina de *autopasion18.com* (español con fotos)
José María Zubiri

**José María Zubiri Ávila**, finado en Lugo en febreiro de 1917, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Médico municipal de Lugo. Vicepresidente do Orfeón Gallego. Concelleiro en Lugo, foi alcalde da cidade en decembro de 1892, permanecendo no cargo ata finais de 1893.

## Notas
Francisco Hermida Noya

**Francisco Hermida Noya**, nado en 1843 e finado en Lugo o 20 de outubro de 1897, foi un político galego.

## Traxectoria 
Comerciante. Militante do Partido Liberal, concelleiro en Lugo, logo da dimisión de Martín Eliodoro Rúa López foi nomeado alcalde de Lugo en decembro de 1888, permaneceu no posto ata decembro de 1890.

## Notas
Margo Kane

**Margo Gwendolyn Kane**, nada o 21 de agosto de 1951 en Edmonton, Alberta, é unha actriz e artista cree-salteaux coñecida polos seus traballos en *Moonlodge* e *Confessions of an Indian Cowboy*.

## Filmografía 
### Obras e actuacións
**Moonlodge* – fuionista, actriz (1990).
**Memories Springing/Waters Singing* (Banff Centre, 1992)
**Princess Minnehaha at the Tikki-Tikki Lounge* (Vancouver 1992)
**Confessions of an Indian Cowboy* – guionista, actriz
**The River-Home* (Vancouver 1996) Performance Art Installation.

### Actriz 
**Good Things Too* (1996) 
**Running Brave* (1983) - Catherine
**Spirit Bay* (1985) - Mestra de colexio
**Higher Ground* (1988) - Mala Bremer
**Powwow Highway* (1989) - Imogen
**On the Corner* (2003) - Dolly
**Dreamkeeper* (2003) - Cross Clan Mother
**Unnatural & Accidental* (2006)- Mavis

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Relinga

A **relinga** (de *ralinga*, á súa vez do francés *ralingue*,) é un dos bordos das velas chamadas de relinga. Consiste no bordo que queda a proa da embarcación e que se enfronta ó vento. A relinga leva unha costura reforzada que alberga no seu interior un cabo que ten como misión manter tenso a beira de relinga para que poida corta-lo vento e facer que a vela porte. A punta baixa da relinga é chamada puño de relinga e é con ela que a vela se amura.

Tamén se chama **relinga** (ou *tralla*) a un cabo que se cose en cada un dos bordos das redes ou artes de pesca, especialmente nas de deriva. Na chamada *relinga superior* estaban colocadas antigamente as cortizas que aseguraban o sostemento e flotabilidade da rede, e que hoxe están substituídas por flotadores de plástico, mentres que na *relinga inferior* se sitúan as chumbadas que facilitan o calado da rede, mantendo así, entre ambas as dúas, a rede tensa.

## Notas
José Castro Freire

dereita|miniatura|Necrolóxica de cabodano en *El Lucense*.
**José Castro Freire**, finado en Lugo o 10 de outubro de 1886, foi un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Foi alcalde de Lugo en 1875. Deputado provincial, foi vicepresidente da Deputación de Lugo. Foi vicepresidente da Comisión organizadora da Exposición Regional de Lugo de 1877. Participou como redactor no periódico local *La Voz Pública*.

## Vida persoal 
Casou con Dionisia Soto Freire, e foi pai do farmacéutico Salvador Castro Soto Freire.

## Notas
Martín Eliodoro Rúa López

**Martín Eliodoro Rúa López**, nado en 1834 e finado en Lugo o 23 de febreiro de 1917, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Procurador, foi o primeiro decano do Colexio provincial de procuradores de Lugo. Foi nomeado alcalde de Lugo en xuño de 1883. Volveu ser nomeado alcalde en xullo de 1885. En 1888 presentou a dimisión.

## Notas
Leonidas Pyrgos

**Leonidas "Leon" Pyrgos** (en grego: Λεωνίδας Πύργος), nado en Mantineia en 1874 - ?, foi un tirador de esgrima grego, especialista en florete, que participou nos Xogos Olímpicos de 1896 de Atenas. 

## Traxectoria 
Pyrgos participou na proba de florete profesional, gañando a medalla de ouro tras impoñerse na final ao francés Jean Maurice Perronet por 3 a 1. Con esta vitoria, o 7 de abril de 1896, Pyrgos converteuse no primeiro deportista grego en gañar unha medalla na historia dos Xogos Olímpicos modernos.  Escribiu manuais de esgrima e foi adestrador deste deporte durante moitos nos .

## Notas
Trisopterus

***Trisopterus*** é un xénero de peixes osteíctios da orde dos gadiformes e familia dos gádidos.

O nome do xénero deriva do grego antigo τρίς *trís*, tres, o elemento *-o-* (para facilitar a pronuncia), e πτερόν *pterón*, á, aludindo ás tres aletas dorsais que presentan estes peixes.

## Catacterísticas 
As especies do xénero teñen a aperencia dun bacallau en miniatura, co dorso de cor vaca marela, máis ou menos escura.

Teñen tres aletas dorsais e dúas aletas anais, e presentan unha barbela no mento.

## Distribución, hábitat e alimentación 
As especies de *Trispopterus* están difundidas polo Atlántico nororiental, desde Islandia e o mar de Barents a Marrocos, e polo Mediterráneo.

Son peixes demersais que viven nas zonas infralitoral e circalitoral.

Aliméntanse de peixiños e invertebrados bentónicos.

## Especies 
[180px|miniatura|*[Trisopterus minutus*.]]
No xénero recoñécense as seguintes especies: que, para a maioría dos ictiólogos é unha subespecie de *T. minutus*, a *Trisopterus minutus capelanus*.

## Pesca 
Algunhas especies son obxecto de pesca comercial, con artes de arrastre (*Trisopterus minutus*, *Trisopterus esmarkii*), sobre todo para a fabricación de fariña de peixe, aínda que *T. minutus* tamén se aproveita para o consumo humano nalgúns países do sur de Europa.

Pola súa parte, *Trisopterus luscus* é obxecto de activa pesca en Galicia nas costas e nas Rías Baixas, con tramallos, á liña e, en ocasións, ao arrastre, xa que é unha especie moi abundante nas nosas augas e moi prezada gastronomicamente.

## En Galicia 
Nas augas galegas, das tres especies aceptadas pola comunidade científica, están citadas dúas:

* *Trisopterus luscus*, coñecida entre nós como **faneca**, e 
* *Trisopterus minutus*, o **fodón**, así chamado porque vive xunto coa faneca auténtica pero, ao contrario desta, morde con máis dificultade os anzois e, se o fai, é para devorar a carnada, pero sen quedar enganchado, o que causa a desesperación dos pescadores á liña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega. ISBN 84-282-1161-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Rodríguez Solórzano, Manuel; Sergio Devesa Regueiro e Lidia Soutullo Garrido (1983): *Guía dos peixes de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-7154-433-4.
* Rodríguez Villanueva, X. L. e Xavier Vázquez (1995): *Peixes do mar de Galicia. (III) Peixes óseos (continuación)*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-7507-870-2.
* Solórzano, Manuel R[odríguez]; José L. Rodríguez, José Iglesias, Francisco X, Pereira e Federico Álvarez (1988): *Inventario dos peixes do litoral galego (Pisces: Cyclostomata, Chondrichthyes, Osteichthyes).* O Castro-Sada, A Coruña: Cadernos da Área de Ciencias Biolóxicas (Inventarios). Seminario de Estudos Galegos, vol. IV. ISBN 84-7492-370-0.

### Outros artigos 
* Gadiformes
* Gádidos

### Ligazóns externas 
* *Trisopterus* en Animal Diversity Web.
* *Trisopterus* en NCBI.
* *Trisopterus* en WoRMS.
Mondoñedo (1904)

***Mondoñedo*** foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1904 e 1918.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico bisemanal independiente*, foi un periódico de información xeral fundado por César González Seco Romero. O seu director foi Eduardo Lence-Santar.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
54 Piscium b

**54 Piscium b**

 275px
Simulación de 54 Piscium b do programa de software libre Celestia.

Estrela Nai

**Estrela**
54 Piscium A

**Constelación**
Pisces

**Ascensión recta**
*(α)*  (ó redor da distancia orbital de Venus), que nun sistema Kepleriano significa un período orbital 240 días. Nunha simulación posterior (do ano 2006) que incluía á anana marrón, a órbita de 54 Piscium b "varría e limpaba" a maioría das partículas da proba dentro das 0,5 UA, deixando só asteroides "en órbitas de baixa excentricidade preto da distancia do apoastro do planeta, preto da resonancia 1:2". Ademais, as observacións descartaron a posibilidade da presenza de planetas tipo Neptuno ou de planetas máis pesados, ​​cun período dun ano ou menos; aínda que si *permite* a posibilidade da presenza de planetas do tamaño da Terra a unha distancia de 0,6 UA ou máis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* 109 Piscium b
### Ligazóns externas 
* 
*
Adolf Schmal

**Adolf Schmal**, nado en Dortmund o 18 de setembro de 1872 e finado en Salzburgo o 28 de agosto de 1919, foi un tirador de esgrima, ciclista e xornalista deportivo austríaco.

Adolf Schmal era coñecido como tirador da modalidade de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1896 Schmal xa tiña dúas vitorias e estaba en clara vantaxe cando, segundo conta John MacAloons no seu libro *This Great Symbol. Pierre de Coubertin and the Origins of the Modern Olimpic Games* (1981), fixo a súa entrada no estadio o rei grego e o torneo quedou anulado, volvendo a empezar e nesta segunda volta gañou só a Georgios Iatridis, quedando cuarto sobre cinco participantes.

Días despois deron comezo as probas ciclistas no Velódromo Neo Phaliron, quedando terceiro en 333 metros contra reloxo e 10 quilómetros pero o seu mellor resultado veu dous días despois ao gañar a proba de 12 horas, ao cubrir 314'997&nbsp;km. Sobre a súa participación nos olimpiadas escribiu unhas memorias *Wie ich einen olympischen Lorbeer verlor - und einen gewann* que se publicaron en 1919. Despois de rematar a súa carreira atlética dedicouse ao automobilismo e co pseudónimo de "Filius“ e máis tarde de Schmal-Filius, converteuse nun dos xornalistas do motor máis importantes de Austria. Foi editor do *Illustrierten Allgemeinen Radfahrerzeitung*, foi cofundador con Felix Sterne, e director entre 1900 e 1919, do *Allgemeine Automobil-Zeitung*.

## Obras 
* *Ohne Chauffeur. Ein Handbuch;* 1904
* *Die Kunst des Fahrens*
* *Eine Automobil-Reise durch Bosnien, die Hercegovina und Dalmatien*. 1908

## Notas
Alexandr Romankov

**Alexandr Romankov** (en ruso: Александр Романьков), nado en Korsakov o 7 de novembro de 1953, é un tirador de esgrima belaruso, xa retirado, gañador de cinco medallas olímpicas coa Unión Soviética, considerado un dos mellores esgrimistas do século XX, a súa modalidade é o florete.

## Traxectoria 
Representante do Dinamo de Minsk adestrou toda a súa carreira con Ernst Asiyevsky. A súa primeira participación importante foi en 1970 nos Campionatos Mundiais da Xuventude, onde quedou de 12º. O seu primeiro triunfo foi en 1973 ao vencer nos campionatos nacionais soviéticos o que resultou en ser incluído na selección nacional, e un mes despois gañou o Campionato do Mundo , acontecido en Grenoble. Participou, aos 22 anos nos Xogos Olímpicos de 1976 celebrados en Montreal, gañando a medalla de prata na competición individual de florete e o cuarto posto na proba por equipos desa modalidade. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova logrou a medalla de bronce na proba individual e a de prata por equipos. Ausente dos Xogos Olímpicos de 1984 dos Ánxeles polo boicot político realizado polas autoridades soviéticas, nos Xogos Olímpicos de 1988 de Seúl revalidou o seu bronce na proba individual e gañou a de ouro por equipos. 
 
Foi campión dezasete veces do seu país na modalidade de florete individual ou por equipos e ao longo da súa carreira gañou vinte e unha medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, doce delas de ouro.

En 1993 graduouse como profesor de educación física. Como mestre de esgrima adestrou ás seleccións nacionais de Australia, Belarús e Corea do Sur e é presidente da Federación de Esgrima de Belarús 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  www.olympic.org - Alexandr Romankov
*  www.sports-reference.com - Alexandr Romankov
Manuel Sarille Lanceiro

**Manuel Sarille Lanceiro**, nado en Montecubeiro (Castroverde) o 8 de maio de 1923 e finado no mesmo lugar o 25 de maio de 2008, foi un político galego.

## Traxectoria 
Ingresou nas Xuventudes Socialistas en setembro de 1935. O 14 de abril de 1936 participou nun mitin da República en Montecubeiro. Tralos sucesos de Montecubeiro en agosto de 1937 nos que foron asasinados 14 veciños (entre eles a súa irmá Carmen Sarille Lanceiro), figurou nas listas de persoas a fusilar. Estivo preso. En 1945 ingresou en Telégrafos por oposición. En 1976 afiliouse ao PSOE, do que foi membro da executiva galega e do comité federal. Financiou e dirixiu o monólito aos mortos de Montecubeiro de 1937, coa colaboración do concello de Castroverde, instalado en 2003. Colaborou en *El Progreso*. Foi secretario do Moto-Club Lucense (1952-1958).

## Obras 
* *A Pascua de Montecubeiro*, sátira teatral en verso de tradición oral, publicada na revista *Ólisbos* nº 14.
* *Arximiro Rico, luz dos humildes: Vida e morte dun mestre republicano*, de Narciso de Gabriel e Xosé M. Sarille, 2002 (editor).
* *Polos fillos dos fillos*, 2003 (con Xosé Manuel Sarille Candeia).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Gran Premio de Bélxica de 2013

O **Gran Premio de Bélxica de 2013**, formalmente **2013 Formula 1 Shell Belgian Grand Prix**, é unha carreira de Fórmula Un que que se celebrou o 25 de agosto de 2013, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa., Bélxica. Foi a undécima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
### Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas
Argimiro Rico Trabada

**Argimiro Rico Trabada**, nado en San Bernabel (Baleira) o 14 de setembro de 1905 e finado en Montecubeiro o 16 de outubro de 1937, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Exerceu como mestre e fixo por libre os estudos de Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela (1924-1927). Foi mestre nas escolas da Fontaneira e San Bernabel. Organizou e foi director da Unión Cultural San Bernabé.. Organizou a Festa da Árbore na escola do San Bernabel o 10 de maio do 1934. Visitaba asiduamente Montecubeiro, de onde procedía a súa nai. Amigo de Bonifacio Sarille Tellado, participaba nas actividades culturais desenvolvidas pola Unión de Labradores de Montecubeiro, e en mitins, como o do 14 de abril de 1936 para celebrar a festa da República, no que pronunciou un discurso defendendo a cultura como factor de liberación.

En outubro de 1937 un grupo de falanxistas fórono buscar á casa e levárono atado cara ao monte. Nunha taberna do camiño detivéronse a beber deixando a Argimiro atado á fachada; ao saír pegáronlle patadas e insultárono. Seguiron camiñando ata o lugar elixido onde lle cortaron os testículos e a lingua, sacáronlle os ollos e rematárono de varios tiros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Antonio Rodríguez Pérez

O nome de **Antonio Rodríguez Pérez** pode referirse a:

***Antonio Rodríguez Pérez**, alcalde de Lugo a finais do século XIX;
***Antonio Rodríguez Pérez**, avogado e político galego de comezos do século XX;

## Véxase tamén
*Antonio Rodríguez
Gorilla beringei

O ***Gorilla beringei*** é unha das dúas especies do xénero *Gorilla* e o maior primate existente na actualidade. Á súa vez, o *Gorilla beringei* está dividido en dúas subespecies: o *Gorilla beringei graueri* e o *Gorilla beringei beringei*. O primeiro é o máis abondoso, con entre 4.000 e 5.000 individuos, mentres que en novembro de 2012, estimouse que a poboación total de *Gorilla beringei beringei* ascendía a 880. A pesar de que o seu número está medrando lentamente con respecto a anos anteriores, o *Gorilla beringei beringei* segue a considerarse como unha especie en perigo crítico de extinción. Ademais, algúns científicos consideran unha terceira subespecie coñecida como *Gorilla beringei beringei* de Bwindi (que representa arredor da metade da poboación de *Gorilla beringei beringei*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Gorilla beringei* en Iucnredlist.org 
*Páxina web de Animal Diversity:Gorilla beringei
Scott Grimes

**Scott Richard Grimes**, nado o 9 de xullo de 1971 en Lowell, Massachusetts, é un actor e cantante estadounidense. Algúns dos seus papeis máis importantes son as súas aparicións en series de televisión como *ER* interpretando a Archie Morris, *Party of Five* como Will McCorkle e *Band of Brothers* como Donald Malarkey. Na serie de animación *American Dad!* é a voz de Steve Smith.

## Filmografía 
## Discografía 
### Álbums 
* *Scott Grimes* (A&M, 1989)
* ''Livin' on the Run* (2005)
* *Drive'' (2010)

### Sinxelos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cistanche phelypaea lutea

*Este artigo trata sobre a planta do xénero **Cistanche**, para a planta do xénero **Silybum**, véxase artigo **Cardo de Santa María**.*

miniatura|*Cistanche phelypaea*, especie que, en Galicia, só se atopa no Complexo Umia-O Grove
O **coutiño** ou **cardo leiteiro** ('''*Cistanche phelypaea* subsp. *lutea*'*) é unha planta parasita, desprovista de clorofila, da familia das Orobancáceas, que medra en terreos areosos e salinos, como as beiras das marismas. Cómpre ter en conta que tamén recibe o nome vulgar de cardo leiteiro o cardo de Santa María.

O nome xenérico procede do grego *kisthós*, pola relación co xénero *Cistus* que, na súa acción parasita, afoga; e o específico *phelypaea* en honor do científico francés Louis Phélypeaux (1643-1727).

A planta está presente nas Canarias e no sueste da Península Ibérica (Albacete, Alacant, Almería, Granada, Xaén e Murcia), así como no norte de África ata Exipto e Arabia Saudita. Na costa atlántica é común ata a altura de Lisboa, onde desaparace para reaparecer en Galicia, onde só está presente no enseada Umia-O Grove, límite norte da distribución da especie.

## Descrición 
O talo é robusto e carnoso, máis groso na base, cunha altura de ata 40&nbsp;cm, erecto e non ramificado, dunha cor desde o gris ata o amarelo pálido ou sucio. As follas son tamén carnosas e glabras , de forma oval-lanceolada, de cor gris ou amarelada, a modo de escamas envolvendo o talo.

Florece entre febreiro e maio. As flores agrúpanse en inflorescencias apertadas, cilíndricas, zigomorfas  A corola é de forma acampanada e tubular formada por 5 pétalos soldados, case iguais, de cor amarela e ás veces cos bordos violáceos. O froito é en cápsula ovoide, dehiscente e con dúas valvas; produce un alto número de sementes de forma case esféricas.

## Hábitat 
Como se trata dunha planta sen clorofila só pode medrar como parasita de plantas leñosas quenopodiáceas , mediante unha adaptación das súas raíces en *haustorios*  que penetran nas raíces do hospedador, do que absorben os nutrientes.

## Aproveitamento 
Aínda que en Galicia non se lle dá uso ningún, en África cómense os talos tenros a modo de espárragos. Da base do talo, subterránea, obtense unha fariña comestible tralo seu desecamento. Esta mesma parte da planta úsase tamén como afrodisíaca. Atribúenselle propiedades antidiarreicas e diuréticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Cistanche phelypaea* subsp. *lutea* 
* Índice das *Orobanchaceae'' 
* Fotografías
* Taxonomía
Siro Montenegro López

**Siro Montenegro López**, nado en Moaña o 25 de xuño de 1818 e finado en Lugo o 6 de abril de 1889, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Montenegro Arias, terratenente de San Xiao de Mos (Castro de Rei), e Josefa López Bustillo Obregón, naceu no Pazo do Rosal de Moaña. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1840 e exerceu como avogado en Lugo dende 1842. Foi alcalde de Lugo de 1852 a 1853 e novamente de 1867 a 1868.

## Vida persoal 
Casou con Pilar Saavedra Costas, e foi pai de Amador Montenegro Saavedra.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Linajes en Castro de Rei (VIII)
Gorilla gorilla

O ***Gorilla gorilla*** é unha das dúas especies do xénero *Gorilla*. Á súa vez, o *Gorilla gorilla* está dividido en dúas subespecies: o *Gorilla gorilla gorilla* e o *Gorilla gorilla diehli*. Case a totalidade dos *Gorilla gorilla* pertencen á subespecie do *Gorilla gorilla gorilla*, cunha poboación entre 95.000 e 100.000 individuos. Estímase que só quedan de 250 a 300 *Gorilla gorilla diehli*.

## Descrición 
En comparanza co *Gorilla beringei*, o *Gorilla gorilla* é sensibelmente máis pequeno, pesa menos, ten unha figura máis estilizada e a súa pelaxe é máis clara. O *Gorilla gorilla gorilla* caracterízase pola coloración da súa pelaxe, que pode ir dende o marrón até o gris, e a fronte alaranxada. Os machos miden entre 160 e 170&nbsp;cm de altura e pesan arredor dos 140&nbsp;kg. As femias son máis pequenas e miden entre 120 e 140&nbsp;cm de alto e o seu peso oscila entre os 60 e 80&nbsp;kg. Os *Gorilla gorilla* meirandes poden chegar ós 200&nbsp;kg nos machos e ós 98&nbsp;kg nas femias. O *Gorilla gorilla diehli* diferénciase no maior tamaño da súa caveira e dos seus dentes. Tamén é uns 10–15&nbsp;cm máis alto e 20–35&nbsp;kg máis pesado. Perante isto, segue a ser máis pequeno e lixeiro que o *Gorilla beringei beringei* e o *Gorilla beringei graueri*, que están consideradas as subespecies de maior tamaño.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Gorilla Male perspective 5.jpg|Caveira dun macho adulto.
Ficheiro:Western Lowland Gorilla Feb09 02.jpg|Macho de gorila occidental.
Ficheiro:Gorilla gorilla at the Bronx Zoo 008.jpg|Femia coa súa cría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Gorilla gorilla* en Iucnredlist.org
Nathaniel Arcand

**Nathaniel Arcand**, nado o 13 de novembro de 1971 en Edmonton, Alberta, é un actor nativo americano da nación cree. É un Nēhilawē (cree das chairas), da Reserva Alexander First Nation. Nathaniel ten unha filla, Trisha, e dous fillos, Jaden e Griffen.

## Filmografía 
### Cine 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Primitivo Rodríguez Otero

**Jesús Primitivo Benedicto Rodríguez Otero**, nado en Mosteiro (Pol) o 17 de xaneiro de 1894, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Foi fundador da Sociedade Agraria Trabajadores de la Tierra, vinculada á UGT e integrante do Comité Socialista de Mosteiro. Foi nomeado concelleiro de Pol o 12 de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pero logrou escapar. Estivo fuxido polos montes da parroquia de Luaces con Manuel Castro Tellado e Manuel Rivas, pero foi detido o 25 de maio de 1937 e xulgado en Lugo por adhesión á rebelión na causa 1382/37, foi condenado a reclusión perpetua. Concedéronlle a prisión atenuada o 23 de agosto de 1940.

Casou con Silvina Castro Tellado, irmá do guerrilleiro Manuel Castro Tellado. Logo da morte deste o 13 de xaneiro de 1947, foi detido o 11 de febreiro coa súa muller Silvina. Procesado na causa 99/47 por "encubridores de bandoleros", foi xulgado en Lugo o 30 de xaneiro de 1948 xunto con Lino Carrera Falcón, Manuel Cobas Rodríguez, José Coronas Rodríguez, Aniceto Díaz Pereira, América Díaz Pereira, Fidel Díaz Pérez, José María Díaz Cortón, Faílde Fernández Teijeiro, Antonio Freire Sanjurjo, Carmen Freire Sanjurjo, Donato Freire Barja, Anunciación Grandela Novo, Modesto López Rodríguez, Francisco Pacio Rodríguez, Manuel Páxaro Seijas, Darío Peinó Jardín, Manuel Pérez Penelas, David Rico Seivane, Serafín Rico Seivane, Salvador Riopedre Río, José Benito Sanjurjo Onega e Josefa Teijeiro Linares. Foi condenado a un ano e seis meses de prisión menor. Saíu en liberdade condicional o 18 de abril de 1948.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Expediente procesual de Primitivo Rodríguez Otero
* Expediente procesual de Primitivo Rodríguez Otero
* 

* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en represión franquista en Lugo
* Ficha en Censo de Represaliados de la UGT
The Von Bondies

**The Von Bondies** foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 1997 en Detroit e activa ata o ano 2011. O grupo creárono Jason Stollsteimer e Marcie Bolen e pasou por varios cambios de membros e nomes, como The Baby Killers, antes de quedar con "The Von Bondies" no ano 2000. Don Blum uniuse no 1999 tras asistir a numerosos concertos de The Baby Killers, mentres que Leann Banks foi escollido tras unha audición. The Von Bondies déronse a coñecer tras un concerto de Ano Novo en Detroit no ano 2000. Como asistente ao concerto estaba Long Gone John, dono do selo Sympathy for the Record Industry. Isto fixo que Sympathy publicase o álbum de estrea da banda, *Lack of Communication*, en 2001.

No ano 2003 a banda editou o álbum ao vivo *Raw and Rare* a través do selo Dim Mak Records, que foi seguido en 2004 polo seu éxito *Pawn Shoppe Heart*, lanzado por Sire Records. *Pawn Shoppe* foi producido por Jerry Harrison de Talking Heads e co-producido por Stollsteimer. O disco acadou o número 36 nas listas británicas, e o 8 na lista estadounidense da *Billboard* *Top Heatseekers*, onde estivo oito semanas. O seu exitoso sinxelo "C'mon C'mon" acadou o posto 25 da *Billboard Hot 100* e puido escoitarse nas radios de todo o país.

Unha versión máis curta de "C'mon C'mon" foi a sintonía da serie de televisión *Rescue Me* e foi interpretada ao vivo polo grupo na película de Michael Winterbottom *9 Songs*. MLB Network tamén usa un anaco do tema na apertura do seu programa *30 Clubs in 30 Days*.

No ano 2008 a banda asinou co selo indie Majordomo Records. A súa estrea coa discográfica foi o álbum ''Love, Hate and Then There's You*, editado en febreiro do ano 2009 e que contiña o sinxelo "Pale Bride."

Coñecida como unha banda de directo, The Von Bondies ten encabezado xiras por Europa, Australia e os Estados Unidos, e foi abreconcertos de grupos como The Kills, Kasabian, Franz Ferdinand, Modey Lemon, SSM, The Subways, The Stills, Hot Panda e The Donnas. Tanñen aareceron nos programas *Late Show with David Letterman*, *Last Call with Carson Daly* e *CD:UK''.

O grupo separouse en xullo do 2011. A súa formación nese momento estaba composta por Jason Stollsteimer nas voces e na guitarra solista, Christy Hunt na guitarra rítmica e Leann Banks no baixo.

## Discografía