open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lingua macedonia

:*Este artigo trata da lingua macedonia de orixe eslava; para a lingua macedonia falada no reino de Macedonia durante a Antigüidade véxase:* **lingua macedonia antiga**.

O **macedonio** (*македонски јазик/makedonski jazik*) é unha lingua da familia eslava, oficial en Macedonia do Norte, próxima á lingua búlgara.

## Dialectos 
Os dialectos macedonios poden dividirse en dous grupos: occidental e oriental (a fronteira entre eles vai dende Skopje e Skopska Crna Gora ao longo dos ríos Vardar e Negro (Crna). Polo demais, unha clasificación máis detallada pode basearse nas reflexas modernas do Protoeslavo vogais reducidas (yers), vogais sonoras, e a nasal posterior . Esa clasificación distingue entre os seguintes cinco grupos:

Dialectos occidentais:

* **Grupo Ohrid-Prespa**
** dialecto Ohrid
** dialecto Struga
** dialecto Vevčani-Radοža
** dialecto alto Prespa
** dialecto baixo Prespa
* **Grupo Debar**
** dialecto Debar
** dialecto Reka
** dialecto Drimkol-Golo Brdo
** dialecto Galičnik
** dialecto Skopska Crna Gora
** dialecto Gora
* **Polog Group**
** dialecto alto Polog
** dialecto baixo Polog
** dialecto Prilep-Bitola
** dialecto Kičevo-Poreče
** dialecto Skopje-Veles
* **Grupo Kostur-Korča**
** dialecto Korča
** dialecto Kostur
** dialecto Nestram-Kostenar

Dialectos orientais:

* **Grupo setentrional**
** dialecto Kumanovo
** dialecto Kratovo
** dialecto Kriva Palanka
** dialecto Ovče Pole
* **Grupo oriental**
** dialecto Štip-Strumica
** dialecto Tikveš-Mariovo
** dialecto Maleševo-Pirin
** dialecto Solun-Voden
** dialecto Ser-Drama-Lagadin-Nevrokop.

O dialecto Ser-Drama-Lagadin-Nevrokop e o dialecto Maleševo-Pirin considéranse frecuentemente dialectos do búlgaro por moitos lingüistas ou son considerados coma dialectos de transición entre o macedonio e o búlgaro.

## Gramática macedonia 
Ten un número de características gramaticais que a fan distinta da maioría das outras linguas eslavas, coma a eliminación da declinación, o desenvolvemento dun sufixo artigo definido, e a carencia do verbo infinitivo, entre outras.

### Morfoloxía nominal 
O sistema nominal macedonio distingue dous **números** (*singular* e *plural*), tres **xéneros** (*masculino*, *feminino* e *neutro*), **casos** e **determinación**. A determinación exprésase por tres **artigos definidos** pertencentes á posición do obxecto (*nonespecificativo*, *proximativo* e *distante*) os cales se afixan ao nome.

### Pronomes 
### Numerais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en macedonio
* Alfabeto cirílico macedonio

### Ligazóns externas 
* Ethnologue
* Britannica
* BBC
* Helsinki
Declaración de Xenebra (medicina)

A **Declaración de Xenebra** é un texto alternativo ao xuramento hipocrático proposto pola Asemblea Xeral da Asociación Médica Mundial realizada en setembro de 1948. Toma o seu nome da sede na que se realizou a reunión, a cidade de Xenebra, Suíza.

O texto ten como finalidade principal a de crear un novo documento que cumpra a función que tivo o texto hipocrático no momento da súa creación, a de crear unha base moral para todos os médicos, sobre todo considerando a experiencia da segunda guerra mundial. Malia a súa pretensión de ser un texto internacionalmente aceptado, o certo é que esta Declaración tivo relativamente pouca repercusión pública. O texto foi emendado en 1986, 1983 e 1994, e revisado en 2005 e 2006.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bioética
### Ligazóns externas 
* Asociación Médica Mundial
Hendaia

250px|miniatura|Praia de Hendaia, ao fondo os promontorios rochosos coñecidos como *les jumeaux*.
**Hendaia** (en francés: *Hendaye*, en éuscaro: *Hendaia*, literalmente "baía grande") é unha comuna francesa do departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión da Nova Aquitania, no extremo suroeste do país. Sitúase no territorio vasco de Lapurdi, xunto á fronteira con España e a 21&nbsp;km de Donostia.

A cidade é un importante porto pesqueiro e conta cunha estación de ferrocarril internacional. Entre os atractivos da localidade, destaca un balneario, famoso en toda a rexión.

## Historia 
Situada no medio do Bidasoa, preto de Hendaia, a illa dos Faisáns é un lugar cargado de historia: en 1463, Lois XI tivo un encontro con Henrique IV, rei de Castela; en 1526, Francisco I, prisioneiro dos españois desde a batalla de Pavia, foi liberado nesta illa a cambio dos seus dous fillos, quen permaneceron baixo arresto durante catro anos; en 1615, desenvolveuse un intercambio de infantas reais: Isabel, irmá do rei francés Lois XIII, prometida do fillo do monarca español Filipe III, e Ana de Austria, irmá daquel, prometida á súa vez do rei Lois XIII. En 1659, asinouse na illa a Paz dos Pireneos e o acordo nupcial entre Lois XIV e María Tareixa, filla do rei español Filipe IV. A partir do tratado de 1856, a illa dos Faisáns pasou a pertencer tanto a Francia como a España, e desde 1901 ambos os países manteñen por quenda (seis meses cada un) o dereito á súa soberanía.

En 1923, o novelista francés Pierre Loti morreu en Hendaia, onde pasou gran parte da súa vida.

O 23 de outubro de 1940 produciuse unha entrevista histórica entre o ditador español Francisco Franco e o seu homólogo alemán Adolf Hitler. O obxecto do encontro, que se produciu no interior dun tren blindado estacionado na terminal de ferrocarril da localidade, era negociar a participación de España na segunda guerra mundial xunto ás potencias do Eixe Roma-Berlín-Toquio. O réxime franquista solicitara previamente a obtención de Xibraltar e todo o territorio de Marrocos, a cambio da súa belixerancia. Con todo, Franco argüiu durante a reunión as dificultades económicas que impedían a intervención española no conflito, razón pola cal ambas as partes non chegaron a acordos de importancia.

## Xeografía 
esquerda|miniatura|250px|Vista da cidade dende o porto.
A cidade está na fronteira co País Vasco e é contigua á cidade vasca de Irún (Guipúscoa). Hendaia está bañada polo Mar Cantábrico ao norte e a Baía de Txingudi (desembocadura do río Bidasoa) ao oeste, que a separa de España (Irún e Hondarribia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelo de Abbadie

### Ligazóns externas 
* Páxina web da cidade de Hendaia (*en francés*)
* Páxina web oficial de turismo de Hendaia (*en español, francés, inglés e éuscaro*)
* Páxina web non-oficial de turismo de Hendaia (*en francés*)
Tomás Penelas

**Tomás Penelas**, nado en Filgueira (Castro, Cerdedo-Cotobade) 10 de novembro de 1820, foi un canteiro galego.

Traballou pola arte na igrexa de San Tomé de Quireza, nos arsenais de Ferrol e nos obradoiros da meirande calidade en Madrid.
St. Jakob-Park

O **St. Jakob Park** (en galego: *Parque San Xacobe*) é un estadio dedicado para a práctica do fútbol, situado en Basilea, no cantón de Basilea-Cidade, en Suíza. Nel xoga como local o FC Basel e ten unha capacidade de 42.500 espectadores. A súa dirección é St. Jakobs-Strasse, 395. 4020 Basel.

## Historia 
Inaugurado o 25 de abril de 1954 cun amigable entre Suíza e RF Alemá, foi sede do Mundial de 1954, incluíndo o histórico 8 a 3 entre a Hungría e a RF Alemá, na 1ª Fase.

En 1998 o antigo estadio foi demolido e comezou a construción do novo **St. Jakob-Park**, que durou dous anos e medio, sendo inaugurado o 15 de marzo de 2001, custando 220 millóns de francos suízos.

Foi sede do partido inaugural do Eurocopa de 2008, ademais doutros 5 encontros.

## Encontros disputados na Eurocopa de 2008 
**Encontros do Grupo A**

**Cuartos de final**

**Semifinal**

800px|centro|miniatura|Vista panorámica do **St. Jacob-Park**

## Ligazóns externas 
* St. Jakob Park na páxina oficial do Basel United
* Páxina oficial do FC Basel
* Foto de satélite - Google Maps
Grou (constelación)

**Grus** ou **Grou** é unha constelación austral. É unha das 20 constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos 1595 e 1597, e a súa primeira aparición é no libro *Uranometria* de Johann Bayer no 1603. Un nome alternativo (obsoleto na actualidade) para esta constelación era, **Phoenicopterus** (latín para flamengo), que foi usado en Inglaterra durante o século XVII.

## Historia e mitoloxía 
Ata o século XVII, Grus foi considerada parte de Piscis Austrinus. Os nomes, en lingua árabe, de moitas das súas estrelas reflicten esta clasificación. Dado que foi creada no século XVII non ten mitoloxía relacionada.

## Estrelas 
### Estrelas principais 
* α Gruis (Al Nair ou Alnair), estrela subxigante branco-azulada de magnitude 1,73, a máis brillante da constelación. Atópase a pouco máis de 100 anos luz.
* β Gruis, xigante vermella e variable irregular cun brillo que varía entre magnitude 2,0 e 2,3.
* γ Gruis (Aldhanab), xigante branco-azulada de magnitude 3,01.
* δ Gruis, denominación compartida por dúas estrelas distintas: δ1 Gruis, unha xigante amarela de magnitude 3,97, e δ2 Gruis, xigante vermella e variable irregular de magnitude 4,12. Pensase que as dúas estrelas non están fisicamente relacionadas.
* τ Gruis, denominación compartida por tres estrelas diferentes: τ1 Gruis, estrela amarela a 109 anos luz da Terra onde se descubriu un planeta extrasolar, τ2 Gruis, estrela binaria composta por dúas ananas amarelas, e τ3 Gruis, estrela Am cun espectro peculiar.

### Outras estrelas con designación de Bayer 
* ε Gru 3,49; ζ Gru 4,11; η Gru 4,84; θ Gru 4,28; ι Gru 3,88; κ Gru 5,37; λ Gru 4,47; μ1 Gru 4,79; μ2 Gru 5,11; ν Gru 5,47; ξ Gru 5,29; ο Gru 5,53; π1 Gru 6,42; π2 Gru 5,62; ρ Gru 4,84; σ1 Gru 6,28; σ2 Gru 5,85; υ Gru 5,62; φ Gru 5,54

### Outras estrelas 
* HD 211415 (HR 8501), estrela binaria composta por unha anana amarela semellante ó Sol de magnitude 5,37 e unha anana vermella separadas 3 segundos de arco. Áchase a 44 anos luz de distancia.
* BZ Gruis (HD 208435), estrela variable Delta Scuti cunha variación de brillo de 0,08 magnitudes.
* CC Gruis (HD 214441), tamén unha variable Delta Scuti cunha oscilación no seu brillo de 0,06 magnitudes.
* HD 213240, anana amarela cun planeta do tipo W (xigante de auga).
* HD 208487, estrela semellante ó Sol onde tamén se descubriu un planeta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Grus 
* The clickable Grus 
* Starry Night Photography - Grus Constellation 
* Star Tales – Grus
Portrait de M. et Mme Auguste Manet

O ***Portrait de M. et Mme Auguste Manet*** (en galego: *Retrato do Señor Auguste Manet e Señora*) é unha obra realizada polo pintor Edouard Manet en 1860. O cadro representa aos pais do artista, e foi presentado no Salon de Paris no ano 1861, ao mesmo tempo que *Le Chanteur espagnol* (*O cantante español*).

Esta pintura, constitúe un dos primeiros éxitos de Manet durante os comezos da súa carreira. Isto axudou a tranquilizar aos seus pais que temían que o seu fillo se trabucara de camiño renunciando definitivamente a entrar na escola naval ou a estudar lei.
Lola de Valencia

***Lola de Valencia*** (en francés: *Lola de Valence*) é unha pintura realizada polo pintor Édouard Manet en 1862. A tea representa unha bailarina vestida con roupas tradicionais españolas. A tea foi pintada na mesma época que o *Chanteur espagnol*. Estas dúas pinturas son características do período hispano do pintor, no tempo no que estivo fortemente inspirado nas pinturas de artistas españois como Diego Vélazquez.

*Lola de Valencia* ten a particularidade de ser a primeira obra de Manet en suscitares unha desaprobación debido ao seu erotismo suxerente, ao igual que obras como ''Déjeuner sur l'herbe* e *Olympia''.

Baudelaire, entusiasmado pola pintura, escribiu:

:Entre tantas belezas que poden verse por todas partes,
:Eu o entendo ben, amigos, desexo o equilibrio;
:Mais vemos brillar de Lola de Valencia
:O inesperado encanto dunha xoia de cor rosa e negro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Lola de Valence : eau-forte et aquatinte, 1862 
* Histoire de la littérature des XIXe et XXe siècles  une étude illustrée, voir en particulier le document 7
Ville Ritola

**Vilho "Ville" Eino Ritola**, nado o 18 de xaneiro de 1896 en Peräseinäjoki e finado o 24 de abril de 1982 en Helsinqui, foi un atleta finlandés especializado en carreiras de longa distancia. Integrante do fabuloso grupo de atletas de Finlandia coñecido como *Flying Finns* (Finlandeses Voadores), con Paavo Nurmi, Hannes Kolehmainen, Albin Stenroos e o propio Ritola, quen era coñecido co alcume "O lobo de Peräseinäjoki", que durante os anos 20 do século XX dominaran os eventos de medio fondo e fondo no atletismo dos Xogos Olímpicos.

Ritola emigrou para os Estados Unidos aos 17 anos, para unirse a sete irmás que emigraran anos antes e alá uniuse ao "Club de Atletismo Finlandés-Americano", onde comezou a adestrar xunto ao grande campión finlandés Hannes Kolehmainen, que se mudara para os Estados Unidos logo dos Xogos Olímpicos de 1912. Kolehmainen tentou convencelo de que se integrara no equipo finlandés para os Xogos de Antuerpen de 1920, mais Ville non aceptou, acreditando que aínda non estaba preparado para disputar con éxito unha competición do nivel dunha Olimpíada.

En 1924, participou brillantemente nos Xogos Olímpicos de París, conquistando catro medallas de ouro e dúas de prata. Tendo como sombra no equipo o grande Paavo Nurmi, Ritola venceu nos 10.000 m (Nurmi non participou) con media volta de vantaxe sobre os adversarios e superando en 12s o seu propio récord mundial. Tres días despois vencería nos 3.000m obstáculos chegando 75 m por diante do segundo clasificado. Ó día seguinte competiu co seu compatriota Nurmi nos 5.000 m conquistando a medalla de prata e nos seguintes días conquistaría xunto co seu equipo dúas medallas de ouro no campo a través e nos 3.000 m por equipos.

Nos Xogos Olímpicos de Ámsterdam 1928, Ritola volvería a brillar xunto con Nurmi, derrotando ó lendario Home do Reloxo na proba dos 5.000 m e perdendo nos 10.000 m, ficando coa prata. Con estes resultados, Ritola rematou a súa carreira olímpica cun total de catro medallas de ouro e tres de prata.

Nas súas dúas participacións olímpicas Ritola sumara cinco medallas de ouro e tres de prata. Como curiosidade, nunca participou nos campionatos de Finlandia, pola contra si o fixo nos dos Estados Unidos, país onde residía, e onde acadou numerosos títulos ao longo dos anos 20. Logo dos Xogos de Ámsterdam, Ville Ritola abandonou o atletismo e volveu ao seu país natal en 1971, morrendo en Helsinqui o 24 de abril de 1982, aos 86 anos de idade.

A súa carreira e a fantástica aceleración que tiña no final das carreiras deixando subitamente atrasados aos seus rivais, inspirou unha expresión coloquial usada en finlandés,* "Ottaa ritolat",* é dicir, "facer un Ritola", que significa, saír abruptamente e rapidamente dalgún lugar.
Lauri Lehtinen

**Lauri Aleksanteri Lehtinen** (10 de agosto de 1908 en Kerkkoo; 4 de decembro de 1973 en Helsinqui). Foi un atleta finlandés, gañador dos 5000 metros nos Xogos d'Os Ánxeles de 1932.

Lauri Lehtinen estableceu un novo récord mundial nos 5.000 m (14:17.0) xusto un mes antes dos Xogos Olímpicos, converténdoo no favorito para a proba dos 5.000 m. Na final, Lehtinen e o seu compatriota Lauri Virtanen lideraron cedo a carreira. Desfixéranse do resto de competidores agás do estadounidense Ralph Hill. Pronto a carreira se converteu nunha loita entre Lehtinen e Hill. Na derradeira volta, Hill intentou alcanzar a Lehtinen. O finlandés vendo isto bloqueoulle o paso facendo zigzags o que alporizou á multitude. Ó final, Lehtinen cruzou primeiro 50 centímetros por diante do seu rival. Aínda que esta táctica era habitual en Europa, a audiencia americana non estaba afeita así que apuparon a Lehtinen. Hill descartou facer unha reclamación, aínda que ambos rexistraran o mesmo tempo 14:30. Esta foi a única ocasión na que nunha carreira de máis de 200 metros nuns Xogos Olímpicos os dous finalistas rexistraron a mesma marca.

Nos Xogos Olímpicos de Berlín, Lehtinen non puido defender o seu título, finalizando segundo despois do seu compatriota Gunnar Höckert.

En 1940, Lehtinen doou a súa medalla de ouro, acadada nos Xogos d'Os Ánxeles, a un soldado que servira con honor no Istmo de Carelia. O xesto de Lehtinen foi un sinal de respecto ao seu compañeiro Höckert, que morrera loitando no Istmo.
Organización Anarquista da Rexión Española

A **Organización Anarquista da Rexión Española** (**OARE**) foi unha organización impulsada polos anarquistas colectivistas en Valencia en outubro de 1888, ao non querer secundar o acordo do congreso da Federación de Traballadores da Rexión Española celebrado en Barcelona en maio de 1888, onde os sectores máis sindicalistas crearon a Federación Española de Resistencia ao Capital (FERC), tamén chamada Pacto de Unión e Solidariedade (Pacte d'Unió i Solidaritat).

No congreso fundacional da OARE, foi disolto formalmente a FTRE e rexeitada a FERC, xa que deixaba de lado os principios revolucionarios. Tivo unha oposición frontal dos anarcocomunistas sevillanos, que non querían a transformación da FTRE. Disolveuse no ano 1889.

## Notas
Río Bidasoa

O **río Bidasoa** (en éuscaro: *Bidasoa*; en francés: *Bidassoa*), tamén chamado **río Baztan** en Baztan, é un curso fluvial do País Vasco, que atravesa as provincias de Navarra e Guipúscoa e separa esta de Lapurdi (Francia).

## Etimoloxía
O mesmo nome actual do río, Bidasoa, podería aludir a Oiasso: "A ruta a, ou de, Oiasso", Bid-aso-a, de Bide = Camiño ou ruta, a Oiasso, ou tamén Oeaso, e o artigo -a, en éuscaro... E é que a ruta desde Pompelo a Oiasso terminaba bordeando cinguidamente o río desde varios quilómetros antes, por mor da abrupta orografía.

Outra versión faría derivar o nome do río do latín: "Via ad Oiasso". En calquera caso a mesma palabra en éuscaro actual, "bidea" (o camiño).

## Percorrido
Nace nos Pireneos navarros, no termo de Erratzu na unión das regatas Izpegi e Iztauz. Desde a cabeceira e ata a localidade de Oronoz-Mugairi denomínaselle «**río Baztan**». A partir de aquí recibe o nome de «**río Bidasoa**».

No territorio navarro chega ata Endarlatsa, marca durante dez quilómetros a fronteira entre España e Francia e termina desembocando no Mar Cantábrico entre Hendaia e Irún, en Behobia.

Ao longo do seu percorrido recibe numerosos ríos e regatas que, por orde son a regata Ceberia, o río Ezkurra, o barranco Iruribieta, o río Latsa e a regata Etxalar, e os arroios Arregi e Onin.

Desemboca entre Hendaia (Francia) e Hondarribia (España) no mar Cantábrico xunto ao Cabo Higer. A Illa dos Faisáns pertence a ambos países.

## Pesca
No río hai pesca de salmón e troita.
ChessGames.com

**ChessGames.com** é unha gran comunidade de xadrez de Internet, con máis de 87.000 membros. ChessGames.com foi fundada en 2001 por Daniel Freeman e Alberto Artidiello. A sede atópase en Fort Lauderdale, Florida. A web ten unha gran base de datos de partidas de xadrez históricas onde cada partida ten un taboleiro distinto para comentarios e análises. A subscrición básica é libre e a web está aberta para xogadores de todos os niveis.

ChessGames.com é unha web na que non existe un motor de xogo, onde os membros discuten sobre xadrez e analizan posicións sen xogar ao xadrez en tempo real, excepto en concursos por equipos e retos de consulta. Os subscritores da web tiveron moito éxito representando a xogadores d'"O Mundo" competindo contra Grandes Mestres. As características da web permiten estudar aperturas, finais e sacrificios, incluíndo o repertorio de aperturas específico dun Gran Mestre na base de datos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ChessGames.com 
* ChessGames.com vs xogadores do Mundo
Gaston Reiff

**Gaston Reiff**, nado o 24 de febreiro de 1921 e finado o 6 de maio de 1992, foi un atleta belga, gañador da medalla de ouro na proba dos 5.000 m nos Xogos Olímpicos de Londres de 1948.

## Traxectoria 
Reiff naceu en Braine-l'Alleud, e competiu en boxeo e fútbol antes de se dedicar ao atletismo. A carreira que lle deu a gloria olímpica, tivo lugar nun chuvioso día de Londres, e bateu ao gañador dos 10.000 m, o checoslovaco Emil Zátopek, nos últimos metros. Con esta vitoria, converteuse no primeiro atleta belga en gañar unha medalla de ouro olímpica.

Alén de gañar nas Olimpíadas, Reiff tamén estableceu o récord mundial nos 2.000 m, 3.000 m e en 2 millas, e gañou unha medalla de bronce nos Campionatos de Europa de 1950. Gañou 24 títulos nacionais, e bateu 26 récords nacionais; en 1951 posuía tódolos récords de Bélxica nas distancias entre os 1.000 m e os 10.000 m. En 1952, non logrou repetir o ouro olímpico en Helsinqui, e tivo que abandonar na final.

Reiff morreu na súa cidade natal á idade de 71 anos. Case 10 anos despois, foi elixido o terceiro mellor atleta valón do século XX.
Partido Demócrata Gallego

O **Partido Demócrata Gallego** (PDG) foi un partido galego que se fundou en 1975 da man de Ramón Pais Ferrín e José María García Marcos. Pretendía ser o homónimo do partido de corte liberal que Joaquín Garrigues Walker pretendía crear para todo o estado. Pero o antiautonomismo dos seus dirixentes e a negativa a un período constituínte en España fixo que o partido quedase vencellado aos sectores máis conservadores, conseguindo só  3.196 votos nas eleccións xerais de 1977. O PDG desapareceu en 1978 ao se integrar na UCD.

## Bibliografía 
*Bernardo Máiz, *Galicia na II República e baixo o franquismo*, Vigo, 1988, páx. 158
Hannes Kolehmainen

**Juho Pietari "Hannes" Kolehmainen**, nado o 9 de decembro de 1889 en Kuopio e finado o 11 de xaneiro de 1966 en Helsinqui, foi un atleta finlandés especialista en probas de longa distancia que gañou catro medallas de ouro olímpicas e unha de prata entre os Xogos Olímpicos de Estocolmo 1912 e os de Anveres 1920.

Está considerado como o pioneiro da xeración de atletas finlandeses que dominaron as probas de media e longa distancia nos anos 20, e aos que se coñece coma os Finlandeses Voadores ("Flying Finns"), tales como Paavo Nurmi, Ville Ritola, Albin Stenroos ou o propio Kolehmainen.

Kolehmainen procedía dunha familia de tradición deportiva (os seus irmáns Willy e Tatu tamén eran corredores de fondo), e converteuse nunha das grandes estrelas dos Xogos Olímpicos de 1912, ao gañar tres medallas de ouro (5.000 m, 10.000 m e cross-country individual) e unha de prata (cross-country por equipos)

A súa actuación máis memorábel nestes Xogos foi a súa vitoria nos 5.000 metros, onde mantivo un gran duelo co francés Jean Bouin. Despois de dominar a maior parte da carreira, Bouin viuse superado por Kolehmainen nos metros finais. O tempo do vencedor foi de 14:36,6 un novo récord do mundo.

Por esta época Finlandia era parte do Imperio Ruso, e aínda participaba nos Xogos Olímpicos cun equipo propio, nas vitorias dos seus deportistas era a bandeira rusa a que se izaba. Isto fíxolle dicir a Kolehmainen que case desexaba non ter gañado para non ter que ver ondear esa bandeira.

Tralos Xogos trasladouse aos Estados Unidos, onde residiu ata 1921, e participou en numerosas competicións. A súa carreira deportiva sufriu un duro golpe polo estalido da primeira guerra mundial, que fixo que se suspenderan os Xogos Olímpicos de 1916, previstos en Berlín.

Trala guerra, nos Xogos Olímpicos de 1920, volveu conseguir un grande éxito ao vencer na proba de maratón, e ademais batendo o récord mundial con 2h32:35. A 2ª posición foi para o estoniano Jury Lossman, que chegou só a 13 segundos, e a 3ª para o italiano Valerio Arri, a case 4 minutos do gañador.

Retirouse do atletismo en 1923, pero Finlandia atoparía sucesores do talle de Paavo Nurmi, Wille Ritola o Albin Stenroos, que manterían durante varios anos a hexemonía de Finlandia nas probas de mediofondo e fondo.

Moitos anos despois, na cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de 1952, Kohlemainen foi o encargado de prender o facho olímpico, despois de recibilo de mans de Paavo Nurmi Era un xeito de render tributo á época dourada do atletismo finlandés.

Kohlemainen faleceu en Helsinqui o 11 de xaneiro de 1966 aos 76 anos de idade.

## Marcas persoais 
* 1.500 metros - 4:08,7 (Helsinqui, 25 de maio de 1911) 
* 5.000 metros - 14:36,6 (Estocolmo, 10 de xullo de 1912) 
* 10.000 metros - 31:20,8 (Estocolmo, 8 de xullo de 1912) 
* Maratón - 2h32:35 (Anveres, 22 de agosto de 1920)

## Ligazóns externas 
* www.olympic.org
Gunnar Höckert

**Gunnar Mikael Höckert** (12 de febreiro de 1910; 11 de febreiro de 1940) foi un atleta finlandés, gañador dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Berlín.

A final dos 5.000 m nas Olimpíadas de Berlín comezou a un bo ritmo, marcado polo estadounidense Donald Lash, ata que tres finlandeses o alcanzaron despois de 2000 m. A carreira pronto virou nunha loita entre Höckert e o campión olímpico Lauri Lehtinen que ademais defendía o récord mundial. Na última volta Höckert adiantou a Lehtinen para facerse coa vitoria e acadar a mellor marca da tempada con 14:22.

Despois nese mesmo ano, o 16 de setembro en Estocolmo, Höckert acadou o récord mundial nos 3.000 m (8:14.8). Unha semana despois, na mesma pista, bateu un segundo récord mundial na proba das 2 millas (8:57.4). E outra semana despois disto, igualou o récord mundial en posesión de Jules Ladoumegue na proba dos 2.000 m (5:21.8) en Malmö, Suecia.

O resto da carreira deportiva de Höckert foi obstaculizada pola reuma, e nunca máis logrou achegarse ás marcas do ano 1936. En 1939 loitou na Guerra de Inverno como voluntario e así morreu no Istmo de Carelia xusto un día despois do seu trinta aniversario.
Adolfo Allegue Allegue

**Adolfo Cipriano Allegue Allegue**, coñecido como **Riqueche**, nado en Grandal (Vilarmaior) o 19 de febreiro de 1919 e finado en Monfero o 31 de outubro 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Exerceu como carpinteiro en Vilarmaior. Pasou polo cárcere entre 1941 e 1943. En 1946 ingresou no Partido Comunista de España e actuou como enlace da guerrilla. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Carlos Allegue Caruncho, Antonio Tenreiro Leira e Jesús Calvo García.

En 1948 botouse ao monte e liderou o destacamento Arturo Cortizas pertencente á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que actuaba na época no norte da provincia da Coruña. En 1949 o destacamento trasladouse aos concellos de Vilarmaior, Pontedeume e Monfero. Foi reclamado polo xuíz militar de Ferrol en setembro de 1949 encartado na causa 190/49 por atraco a man armada en Monfero o 31 de maio dese ano xunto con Francisco Paz Fornos e Francisco Martínez Leira. Morreu cos seus compañeiros Antonio López Arias, José Chao Rouco, José Temblás Paz, Juan Freire Barcia, Rogelio Alonso Carral e José Remuiñán Barreiro, nun enfrontamento coa Garda Civil en Pazos (San Fiz de Monfero) o 31 de outubro de 1949.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  
* 
* 

* 
*
Un bar aux Folies Bergère

***Un bar aux Folies Bergère*** (en galego *O bar de Folies Bergère*) é unha pintura realizada polo pintor Édouard Manet entre 1880 e 1882. Constitúe a derradeira grande obra do pintor antes da súa morte.

A escena, contrariamente ás aparencias, non foi pintada no establecemento do Folies Bergère, senón no taller do pintor. A muller que actúa como modelo, chamada Suzon, é con todo unha empregada do famoso café-concerto.

Os numerosos elementos presentes sobre o mármore: botellas de bebidas alcohólicas, flores e as froitas forman un conxunto piramidal cuxa cúspide se atopa nas flores que adornan o peito da camareira. Porén a característica máis senlleira da pintura que causou unha maior atención da crítica é o espello sobre o cal se reflicte a figura de Suzon. O espello semella non devolver unha imaxe fiel á escena, tanto no que respecta á postura da moza como a presenza do home que se atopa diante da camareira e que non aparece no primeiro plano. Non se concluíu se esta anomalía é o resultado da vontade do artista ou dun sinxelo erro de xuízo.
Carlos Allegue

**Carlos Allegue Caruncho**, nado en Ferrol o 6 de outubro de 1903 e finado na mesma vila o 27 de xullo de 1951, foi un militar e dirixente comunista galego.

## Traxectoria 
Carlos Allegue era militar profesional, condestable do terzo norte da Infantaría de Mariña con sede en Ferrol, a súa cidade natal. En 1934 foi destinado a Maó, regresando despois a Ferrol. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que presentarse en xaneiro de 1937 ante un “tribunal de persoas honorables” para amosar a súa adhesión ao réxime. A pesar diso foi expulsado do exército e en 1941 desterrado en León, dedicouse ao comercio para vivir. De regreso a Ferrol, en 1943 organizou unha célula comunista entre os militares de Ferrol e coa información que lles facilitou un grupo guerrilleiro conseguiu  asaltar o cuartel de Caranza para se apoderar de munición. Considerado o principal dirixente do PCE en Ferrol, a policía arrestouno en xaneiro 1947. Malia iso conseguiu fuxir da cidade, ingresando na guerrilla como comisario político da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Foi reclamado polo xuíz militar da Coruña en setembro de 1948 encartado na causa 36/46 xunto con Diego Romero Jiménez, Benigno Fraga Pita, Segundo Vilaboy Martínez, Antonio Tenreiro Leira, Adolfo Allegue Allegue e Jesús Calvo García. 

En 1951, trala caída dos refuxios da guerrilla na zona de Oleiros, Allegue enfermo procurou refuxio na súa casa. O 27 de xullo a Garda Civil entrou na súa casa, morrendo o dirixente comunista no tiroteo, xunto co seu fillo máis vello, Carlos.

## Vida persoal 
Casou con Josefa Iglesias Deibe en 1926 e foi pai de Carlos Allegue Iglesias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Heine, H. (1982): *A guerrilla antifranquista en Galicia*, Vigo.
* 
* Máiz, B. (1988): *Galicia na II República e baixo o franquismo*, Vigo.
* 
*
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990

[miniatura|200px|[Ayrton Senna gañou seu segundo título con McLaren.]]
[miniatura|200px|O defensor do campionato [Alain Prost (foto 2008), foi subcampión con Scuderia Ferrari.]]
[miniatura|200px|[Nelson Piquet, triplo campión mundial, rematou terceiro mesta tempada.]]

O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990** foi a 41ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 33ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 11 de marzo e finalizaron o 4 de novembro. Ayrton Senna gañou o campionato de pilotos por segunda vez, e McLaren gañou o Campionato de Construtores.

O campionato ofreceu unha batalla dramática entre Senna e o seu ex compañeiro de equipo Alain Prost que cambiara para Ferrari. Prost montou o primeiro desafío polo título de Ferrari en varios anos, e liderou o campionato logo de tres triunfos consecutivos a mediados de tempada. Senna loitou duramente e liderou o campionato na penúltima rolda no Xapón. Senna logrou a pole pero saíu inxustamente pola parte sucia da pista e foise deliberadamente por Prost na primeira curva, chocaron e ambos quedaron fóra da carreira asegurándose o campionato. Senna admitiu un ano máis tarde que estaba furioso porque Prost puidera comezar no lado limpo da grella e dixo que non lle ía permitir "tomar a curva" se perdía na saída, o presidente da FIA, Jean-Marie Balestre estaba furioso con Senna. Malia que Senna causou a colisión, non tomouse ningunha acción para penalizalo, Pros realizara a mesma acción o ano anterior e tampouco recibera ningún castigo. Con todo, con el selando o título, a única acción de castigo sería excluír a Senna do campionato. foi o segundo ano consecutivo que os dous chocaban na pista.

## Pilotos e construtores 
Lista completa de equipos, pilotos e construtores no campionato mundial de 1990.

## Calendario de Grandes Premios de Fórmula 1 de 1990 
## Clasificación do Mundial de Pilotos de 1990 
|

|}

## Clasificación do Mundial de construtores de 1990 
[miniatura|200px|[McLaren gañou o campionato mundial de construtores de 1990]]
[miniatura|200px|[Scuderia Ferrari|Ferrari acadou o segundo lugar en 1990]]
[miniatura|200px|[Benetton Formula|Benetton foi terceiro no campionato mundial de construtores de 1990]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* F1 Facts - 1990 - including race by race image galleries 
* The Cahier Archive - 1990 - image gallery
Bandeira de Eslovaquia

A **bandeira de Eslovaquia** (en eslovaco: *Vlajka Slovenska*) data na súa versión orixinal de 1848, a cal carecía do emblema da república: un escudo gótico de fondo vermello cunha cruz branca dobre (patriarcal) sobre tres outeiros en azul. A bandeira nacional de Eslovaquia foi adoptada como bandeira nacional da Eslovaquia independente o 23 de xuño de 1939 e usouse ata 1945. Non volveu ser oficial ata o 1 de marzo de 1990, aínda que a independencia non chegaría ata o ano 1992.

## Descrición 
A bandeira está composta por tres franxas horizontais das mesmas dimensións. A franxa superior é de cor branca, a central é azul e a inferior é de cor vermella escura. Na parte central da bandeira, lixeiramente desprazado cara ao bordo máis próximo ao mastro, figura o escudo nacional.

centro|180px|Construción da bandeira

### Outras bandeiras 

Ficheiro:Flag of Slovakia vertical.svg|Bandeira vertical
Ficheiro:Flag of the President of Slovakia.svg|Estandarte presidencial

## Bandeiras históricas 

Imaxe:Flag of Bohemia.svg|23px Bandeira de Checoslovaquia (1918-1920).
Imaxe:Flag of the Czech Republic.svg|23px Bandeira de Checoslovaquia (1920-1939, 1945-1993)Bandeira da República Checa (desde 1993).
Imaxe:Flag_of_First_Slovak_Republic_1939-1945.svg|23px Bandeira da Eslovaquia autónoma (1938-1939)Bandeira da República Eslovaca (1939-1945, 1990-1992 (dentro de Checoslovaquia).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escudo de Eslovaquia
### Ligazóns externas 
*
Nuno Freire de Andrade

O nome de **Nuno Freire de Andrade** pode referirse a:

* **Nuno Freire de Andrade, mestre da orde de Cristo**, que viviu no século XIV;
* **Nuno Freire de Andrade, o Mao**, terceiro señor da Casa de Andrade, morto en 1431.
Escudo de Eslovaquia

No **escudo de Eslovaquia** nun campo de goles, figura unha cruz dobre de prata sobre o pico central dun grupo de tres outeiros de azur.

A cruz dobre representa aos tres santos máis importantes no país, San Bieito, San Cirilo e San Metodio. Os tres outeiros son outro dos emblemas do país, representan os montes Tatra, Fatra e Matra (o derradeiro situado na actualidade en Hungría).

No escudo de Eslovaquia e no de Hungría figura a cruz dobre e aparece cunha colocación moi semellante.
Escudo de Hungría

O **escudo de Hungría** é o tradicionalmente chamado "pequeno brasón de Hungría" que, despois de suprimirse dende 1949, foi recuperado polo Parlamento húngaro en xullo de 1990.

O escudo está dividido en dous flancos no sinistro, de goles, sobre tres montículos, atópase, no medio, unha coroa de ouro e sobre ela unha cruz patriarcal de prata. Sobre o bordo superior repousa a coroa húngara. A cruz patriarcal é un símbolo que aparece por primeira vez en moedas acuñadas a finais do século XII. O flanco destro está cortado en oito franxas horizontais de goles e prata, alternadas. O conxunto aparece timbrado coa coroa do rei Santo Estevo.

## Escudos históricos 

Ficheiro:Coa-hungary-country-history-medium-1867-1915-angels.svg|1867-1918
Ficheiro:Coat of arms of Hungary (1949-1956).svg|1949-1956
Historia ecclesiastica gentis Anglorum

***Historia ecclesiastica gentis Anglorum*** (en galego: ***Historia eclesiástica do pobo inglés***) é unha obra en latín de Beda sobre a historia da Igrexa en Inglaterra, e de Inglaterra en xeral. O seu tema principal é o conflito entre o cristianismo latino e cristianismo céltico.

Esta obra é considerada unha das referencias orixinais máis importantes sobre a historia anglosaxoa. Considérase que foi completada no ano 731, cando Beda tiña aproximadamente 60 anos de idade.

Atópase dividido en cinco libros (ao redor de 400 páxinas), a *Historia* cobre a historia de Inglaterra, eclesiástica e política, da época de Xulio César á data da súa conclusión (731). Os primeiros vinte e un capítulos, tratan o período antes da misión de Agostiño, son compilados de escritores anteriores tales como Orosio, Xildas, Próspero de Aquitania, as cartas do papa Gregorio I, e outros, coa inserción de lendas e tradicións.

Despois de 596, úsanse fontes documentais, que Beda se esforzou en obter a través de toda Inglaterra e de Roma, así como testemuños orais, os cales empregou coa súa característica consideración crítica.

A *Historia*, como outros textos históricos do seu período, posúe un nivel de obxectividade máis baixo cós textos históricos modernos. A *Historia* é unha combinación de feitos, lenda e literatura. Por exemplo, Beda tomouse a liberdade de elaborar citas ficticias de xente que non foron os seus contemporáneos.

## Véxase tamén 
* Crónica anglosaxoa.

## Ligazóns externas 
* http://www.fordham.edu/halsall/basis/bede-book1.html  en inglés.
* http://www.thelatinlibrary.com/bede.html, en Latín.
Vladimir Kuts

250px|miniatura|Vladimir Kuts nun selo postal.

**Vladímir Pétrovich Kuts** - (7 de febreiro de 1927 en Aleksino, Ucraína; 16 de agosto de 1975 en Moscova). Corredor soviético de longa distancia, campión olímpico de 5.000 e 10.000 metros nos Xogos Olímpicos de Melbourne.

Kuts era oficial do exército. A nivel internacional deuse a coñecer nos Campionatos de Europa de 1954 en Berna, onde gañou nos 5.000 metros derrotando os grandes favoritos, o checo Emil Zátopek e o británico Christopher Chataway, e batendo ademais o récord mundial con 13:56. Foi o primeiro dos seus catro récords mundiais nesta proba. Kuts perdería o récord mundial meses máis tarde (Chataway), aínda que Kuts o bateu de novo 10 días despois.

Nos Xogos Olímpicos de 1956 era un dos favoritos en 5.000 e 10.000 metros. Pouco antes dos Xogos establecera en Moscova un novo récord mundial nos 10.000 metros con 28:30.

Na primeira final, precisamente a de 10.000 metros, Kuts liderou a proba desde o inicio, como era habitual nel. A falta de catro voltas ningún dos seus rivais puido seguilo gañando comodamente.

Cinco días máis tarde, a final dos 5.000 metros presentábase a priori máis complicada, pois estaba presente o británico Gordon Pirie, que batera ese ano o récord mundial. Porén, á hora da verdade Kuts volveu gañar sen demasiados problemas. Era a súa segunda medalla de ouro e deste xeito convertíase no terceiro home na historia en facer o dobrete en 5.000 e 10.000 metros nos mesmos Xogos, tras Hannes Kolehmainen en 1912 e Emil Zátopek en 1952.

En 1957 estableceu en Roma o seu último récord mundial nos 5.000 metros con 13:35 unha marca que permanecería ata 1965, cando a superou o australiano Ron Clarke.

Kuts retirouse do atletismo en 1959.

Faleceu dun infarto de miocardio en 1975, en Moscova, con tan só 48 anos. Kuts foi o mellor corredor de fondo que houbo na Unión Soviética.
Bandeira de Hungría

A **bandeira de Hungría** (en húngaro: *Magyarország zászlaja*) está dividida en tres franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor vermella, branco e verde. Nalgúns casos na bandeira tamén aparece o Escudo de Hungría.

## Historia 
A partir do rei Santo Estevo (1001-1038) aparecen representacións dos monarcas húngaros portando emblemas coa cruz patriarcal e as franxas vermellas e brancas que forman o escudo de Hungría. Documéntase por vez primeira o uso das actuais cores nacionais da bandeira nun cordón de selo durante o reinado de Matías, en 1618.

Durante a Revolución e Guerra de Independencia húngara de 1848-1849 en contra do Imperio dos Habsburgo, declarouse á bandeira vermella-branca-verde como símbolo nacional de Hungría. A bandeira tricolor da Revolución Francesa tivo unha grande influencia sobre o deseño da bandeira húngara.

Na bandeira figurou o Escudo de Hungría coa coroa de Santo Estevo ata 1949, ano no que foi substituído polo escudo da República Popular. O escudo tradicional foi recuperado en 1990, pero dende entón existe certa indefinición legal sobre a inclusión ou ausencia do mesmo na bandeira.

### Bandeiras históricas 

Ficheiro:Flag of Hungary (1867-1918).svg|Austria-Hungría (1867-1918)
Ficheiro:Flag of Hungary (1918-1919).svg|R.P. de Hungría(1918–1919)
Ficheiro:Flag of Hungary (1919).svg|República Soviética Húngara(1919)
Ficheiro:Flag of Hungary (1915-1918, 1919-1946).svg|Reino de Hungría(1919-1946)
Ficheiro:Flag of Hungary (1946-1949, 1956-1957).svg|República de Hungría(1946-1949)
Ficheiro:Flag of Hungary (1949-1956).svg|R.P. de Hungría(1949-1956).
Ficheiro:Flag of the Hungarian Revolution (1956).svg|Revolución Húngara(1956)

## Outras bandeiras 

Ficheiro:Civil Ensign of Hungary.svg|Bandeira Estatal
Ficheiro:War Flag of Hungary.svg|Bandeira de guerra
Ficheiro:Naval Ensign of Hungary.svg|Bandeira naval
Ficheiro:Flag of the President of Hungary.svg|Pavillón presidencial
Ficheiro:Flag of Hungary vertical with arms.svg|Bandeira vertical

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Gran Premio dos Países Baixos de 1962

O **Gran Premio dos Países Baixos de 1962** de Fórmula 1 celebrouse o 20 de maio de 1962 en Zandvoort. Foi a undécima vez que se celebrou a carreira de coches de Fórmula 1 do Gran Premio dos Países Baixos ou (Grote Prijs van Nederland). A carreira tamén celebrouse coa designación de honra de 22º Gran Premio de Europa. Executouse baixo as regulacións da Fórmula Un como a carreira de apertura da tempada de Fórmula Un de  o 20 de maio de 1962, levouse a cabo sobre os 4´193&nbsp;km. do Circuíto Park Zandvoort durante 80 voltas, para unha distancia de carreira de pouco máis de 335&nbsp;km..

Foi gañado polo piloto británico Graham Hill pilotando un BRM P57. Foi a primeira vitoria nun Gran Premio para o futuro dobre campión do mundo e a segunda vez que un piloto de BRM gañara unha carreira logo de Jo Bonnier en 1959. Hill, terminou a máis de 27 segundos por diante do piloto do Team Lotus Trevor Taylor pilotando un Lotus 25. O vixente Campión do Mundo, Phil Hill de Ferrari, cun (Ferrari 156) completou o podio.

## Clasificación 
## Notas 
* Pole position: John Surtees - 1:32.5
* Volta rápida: Bruce McLaren - 1:34.4
* Líderes por volta: Jim Clark 11 voltas (1-11); Graham Hill 68 voltas (12-54, 56-80); Phil Hill 1 volta (55).

## Posicións logo da carreira 
;Campionato de pilotos

;Campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

### Ligazóns externas
Pedro Muñoz Seca

**Pedro Muñoz Seca**, nado en El Puerto de Santa María (Provincia de Cádiz) o 20 de febreiro de 1879 e finado en Paracuellos de Jarama o 28 de novembro de 1936, foi un escritor e autor de teatro. Foi considerado por Sainz de Robles como o «fénix dos enxeños do século XX», e Valle-Inclán deixou escrita esta definición: «Quítenlle ao teatro de Muñoz Seca o humor; íspano de caricatura, arrebátenlle o seu enxeño satírico e facilidade para a parodia, e seguirán diante dun monumental autor de teatro». Morreu fusilado polo bando republicano nunha das matanzas de Paracuellos, catro meses despois do golpe de estado co que tivo lugar o comezo da guerra civil española.

## Traxectoria 
Estudou bacharelato no colexio xesuíta San Luis Gonzaga da súa vila natal, xunto a Juan Ramón Jiménez e Fernando Villalón. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Sevilla, licenciándose en 1901. Nesta cidade coñeceu o mundo do teatro. Alí estreou *Las Guerreras*, e en 1903 o sainete *El Maestro Canillas* en El Puerto de Santa María.

Marchou a Madrid en 1904, onde estreou a súa primeiras obra, *El Contrabando*, no teatro Lara, escrita en colaboración con Sebastián Alonso. En Madrid traballou de profesor de grego, latín e hebreo. En 1908 comezou a traballar no Ministerio de Fomento.

Casado en 1908 con Asunción Ariza Diez de Bulnes. É avó do escritor Alfonso Ussía.
## Obra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *La venganza de don Mendo*
* Matanzas de Paracuellos
Gran Premio de Mónaco de 1962

Resultados do **Gran Premio de Mónaco de 1962** celebrado en Mónaco o 3 de xuño de 1962. A carreira gañouna Bruce McLaren no seu Cooper seguido dos dous pilotos de Ferrari Phil Hill e Lorenzo Bandini.

## Cualificación 
A pesar de que varios pilotos privados fixeron mellores tempos que os pilotos oficiais, os comisarios denegáronlles o posto na grella de saída.

## Clasificación 
## Notas 
* Pole position: Jim Clark - 1:35.4
* Volta rápida: Jim Clark - 1:35.5
* Un xuíz de pista, Ange Baldoni, morreu o ser alcanzado pola roda traseira dereita do BRM de Richie Ginther cando colisionou cos Lotus de Maurice Trintignant, Innes Ireland e Trevor Taylor, así como co Porsche de Dan Gurney na curva do Gasometer na volta 1..

## Clasificación tras a carreira 
;Clasificación do Campionato de pilotos

;Clasificación do Campionato de Construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
L'Évasion de Rochefort

'''''L'Évasion de Rochefort'''* (en galego: *A fuxida de Rochefort*) é unha pintura realizada por Édouard Manet en decembro de 1880 en vista do Salon de Paris de 1881, dous anos antes da súa morte. A obra é unha homenaxe ao polémico antiimperialista Henri Rochefort e a súa evasión de Nova Caledonia. Porén, a tea presta máis atención á titánica e intimidante mar que rodea á barca e aos seus personaxes. Ao lonxe, pódese espreitar a embarcación a partir da cal os prófugos emprenderon a fuxida. Nesta versión, pódese recoñecer a Rochefort ao mando da lancha.

[miniatura|esquerda|O cadro exposto finalmente 82 × 67 cm[Kunsthalle, Hamburgo]]Manet pintou unha segunda versión da tea na que se pode ver a Rochefort sen unha función particular, nunha embarcación sobre un mar moito máis calmo que ocupa a maior parte da tea. Semella que Manet foi afectado pola polémica sobre a fuxida de Rochefort polo que ao final decidiuse a presentar unha terceira tea na que retrataba a Rochefort, chamada *Portrait de Henri Rochefort*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Henri Rochefort : Déportation et évasion d'un polémiste'' / Joël Dauphiné. - L'Harmattan, 2004. - ISBN 2-7475-6967-5 pp.&nbsp;238–239
Frans Hals

**Frans Hals**, nado en Anveres en 1580? ou 1585? e finado en Haarlem o 26 de agosto de 1666, foi un pintor neerlandés da escola barroca flamenga.

Foi un dos grandes mestres na arte do retrato. Esperta grande admiración pola brillantez na representación da luz e a liberdade no manexo dos pinceis.
## Traxectoria 
### Sombras na súa biografía 
A escaseza de documentos e a ausencia total de escritos persoais de Frans Hals fan que a súa personalidade e a súa vida permanezan un pouco na escuridade. 
Hai varias datas hipotéticas sobre o seu nacemento, que puido ser cara a 1582-1583, deducidas da idade que os seus biógrafos calculan que tería cando morreu, aínda que con seguridade naceu na cidade flamenga de Anveres. Abandonaría esta cidade coa súa familia poucos anos despois, trasladándose a Haarlem. Xa en 1591 foi bautizado alí o seu irmán Dirck, que tamén se dedicaría á pintura.

Logo da caída de Anveres a mans das tropas españolas na guerra dos Oitenta Anos, que supuxo a fragmentación de Flandres, a súa familia instalouse en Haarlem, na zona norte, de onde os seus pais eran orixinarios. En devandita cidade viviu Hals toda a súa vida. A biografía do pintor corre en paralelo coa independencia dos Países Baixos da monarquía española.

Os estudos máis recentes desterraran a idea que sobre o pintor se tiña desde antigo sobre unha vida libertina e un incorrexible vicio polo alcohol. Hals pertencía á asociación oratoria *De Wijngaertranken* e á milicia cívica de San Xurxo, e era tamén membro da cámara de reutores e presidente desde 1644 do gremio de pintores de Haarlem. A rectitude e puritanismo destas sociedades non encaixa con que Hals tivese malos costumes e vicios coñecidos.

## Véxase tamén
Santa Brígida

A vila de **Santa Brígida** é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas, na illa de Gran Canaria.

O seu nome aborixe era *Sataute* ("gran palmeiral" ou "poboado de palmeiras"), unha referencia ás numerosas palmeiras que medran nos barrancos da poboación.

## Xeografía 
Xeograficamente, Santa Brígida presenta unha forma rectangular e sitúase no sector nordeste das medianías de Gran Canaria. Ten unha extensión de 23,81 km² e unha poboación de 18.919 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, xaneiro de 2007). A altitude da cabeceira municipal é de 520 metros sobre o nivel do mar.

## Poboación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gran Canaria

### Ligazóns externas 
* Concello de Santa Brígida