open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cidade de San Marino

A **Cidade de San Marino**, dita tamén simplemente **San Marino** (en italiano *Città di San Marino*) é a capital da República de San Marino, situada sobre o monte Titano, na Península Itálica. No ano 2006 tiña 4.426 habitantes.

## Características xerais 
É a terceira poboación do país, tras Borgo Maggiore e Dogana. Subdivisión de Serravalle) e tamén a cabeza do castello homónimo, cunha extensión de 7,09&nbsp;km², que comprende aínda algunhas divisións como Murata.

## Xeografía 
A Cidade de San Marino está sita a 675 m sobre o nivel do mar, sobre o monte Titano, cuxa cima se acha a 749 m. O territorio do seu concello (*castello*) confina cos castelli de Acquaviva, Borgo Maggiore, Fiorentino e Chiesanuova e máis co concello (*comune*) italiano de San Leo.

### Freguesías (*curazie*) 
* Cà Berlone
* Canepa
* Casole
* Castellaro
* Montalbo
* Murata
* Santa Mustiola

## Historia 
A lenda atribúe a fundación da Cidade de San Marino en 301 a San Mariño. Logo de obter estatuto municipal no ano 1295, ampliou o seu territorio até chegar aos actuais confíns no 1463, despois de combater contra os Malatesta.

## A ver 
* O Palazzo Pubblico, de estilo neogótico, foi reconstruído sobre os alicerces do orixinario "Parva Domus Communis", polo arquitecto Francesco Azzurri, en (1894).
* A Basílica de San Marino.
* A Igrexa de San Francesco.
* A Pinacoteca-Museo, anexo á igrexa anterior, do século XIV.
* A Igrexa de San Pietro.
* O Museo do Estado.
* A Ara dei Volontari.
* O Teatro Titano, do XVIII.
* Poden visitarse tamén dúas das tres torres no monte Titano.
miniatura|dereita|250px|O funicular que une Borgo Maggiore e a Cidade de San Marino.
## Patrimonio Mundial da Humanidade 
Desde 2008 o centro histórico foi inscrito pola UNESCO na lista do Patrimonio da Humanidade, formando parella co Monte Titano. O motivo exposto polo comité fala do "testemuño de continuidade dunha república libre desde o Medioevo". En pormenor foron inscritos no patrimonio: torres, murallas, portas e bastións, unha basílica neoclásica do *ottocento*, algúns conventos do XIV e XVI, o Teatro Titano do século XVIII e máis o Palazzo Pubblico do século XIX.

## Personalidades ligadas a San Marino 
* Giuliano Gozi, político.

## Transportes e infraestruturas 
A cidade conta cun funicular que a comunica con Borgo Maggiore. A estrada principal é a SS 72, de 4 carrís en case todo o seu percorrido, e que a une directamente con Rimini.

Desde 1932 a 1944 funcionou o Ferrocarril Rimini-San Marino, completamente financiada pola Italia fascista de Benito Mussolini, logo dun acordo en 1927. Foi destruída o 26 de xuño de 1944, tras os bombardeos realizados pola Desert Air Force, durante a segunda guerra mundial. Foi desmontada entre 1958 e 1960.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Palazzo Pubblico - esterno.jpg|Palazzo Pubblico de San Marino
Ficheiro:Stradone.jpg|*Lo Stradone*, a rúa principal da Cidade
Ficheiro:View of Mount Titano - San Marino.jpg|A torre Guaita
Ficheiro:San Marino fortezza.jpg|A Fortaleza

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monte Titano

### Ligazóns externas 
*   Castello de San Marino
*    Web da oficina turística de San Marino
Přemysl

miniatura|300px|Escultura de Přemysl e Libuše en Vyšehrad

**Přemysl**, **Premysl** ou **Przemysl** (en checo *Přemysl Oráč*) é o devanceiro mítico da dinastía Přemyslida, quen comezou liña de duques e reis que gobernaron os Países Checos dende 873 ou antes ata o asasinato de Venceslau III en 1306.

Segundo a lenda, Přemysl era un campesiño da aldea de Stadice, que trouxo a atención de Libuše, filla dun tal Krok, que gobernaba unha gran parte de Bohemia. Přemysl casou con Libuše, a fundadora de Praga segundo a tradición, e converteuse en príncipe dos checos bohemios. Přemysl e Libuše tiveron tres fillos: Nezamysl (herdeiro), Radobyl e Liudomir.

A dinastía Přemyslid extinguiuse por liña paterna cando Venceslau III morreu, pero a través das mulleres, o título pasou á Casa de Luxemburgo e despois á Casa de Jagellón, Habsburgo e Habsburgo-Lorena.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reis de Bohemia

### Bibliografía 
* František Palacký: *Geschichte von Böhmen* Band 1 (Prague, 1844).
Silvia Saint

**Silvia Saint**, tamén chamada **Sylvia Saint**, de verdadeiro nome **Sylvie Tomčalová**, nada o 12 de febreiro de 1976 en Kyjov, é unha actriz porno checa. Actualmente é unha das actrices mellor pagadas da industria pornográfica.

## Traxectoria 
De orixe humilde, comezou a súa carreira como modelo de roupa interior feminina. Trala súa graduación, estudou dirección durante dous anos nun instituto en Brno. Máis tarde conseguiu emprego como encargada de hotel en Zlin, ao que lle seguiron outros traballos como contable e coordinadora de mercadotecnia. Como economicamente non ía a ningunha parte, decidiu que unha carreira como modelo sería máis proveitosa que os seus empregos anteriores. Rapidamente pasou de modelo de roupa interior a mostrarse espida en revistas. O seu noivo animouna a presentarse a un cásting para unha película porno estadounidense, e pronto se atopou facendo *Le Nover: Search for the Perfect Breasts* de Frank Thring. Logo dalgunhas aparicións en "High Society", "Swank", "Cheri" e " Club International", a Silvia acompáñaa a fortuna desde 1996, ano no que se converte nunha *Penthouse Pets* (mascota) de Penthouse checa. Dous anos máis tarde era tamén a mascota Penthouse Estados Unidos.

Silvia encumiouse á fama polas súas controvertidas actuacións nos sets porno, a tal punto que chegou a ser considerada unha completa revelación, recordada polas súas exhibicións acrobáticas que incluían dobres penetracións, sexo oral, anal e lesbianismo entre outras, así como o seu gusto por homes negros.

O seu traballo para a compañía Private Media Group fíxoa famosa no festival de cine de Cannes, o Hot D'Or.

No 2005 anunciouse o seu tan esperado regreso coa película "Private Chateau"; cabe sinalar que esta non é a súa primeira aparición nun vídeo logo do seu retiro, xa antes aparecera no filme lésbico do director Viv Thomas "Searching For Silvia" e nos vídeos da súa páxina web.

Tamén fixo algunhas aparicións promovendo festivais e exposicións como a "Sex and Entertainment Expo en México" así como "The annual SEXPO" en Australia.

No 2006 pódeselle ver en varios filmes da empresa Private como son "The Lady Of The Rings" 1, 2 e 3.

É considerada por moitos a última grande estrela da industria pornográfica, e tal feito se debe principalmente a enorme cantidade de películas sendo producidos anualmente en Europa e Estados Unidos, ademais do aumento de actores e actrices pornográficos no mundo enteiro, o que inviabiliza que xurdan novas estrelas tan notorias como Silvia Saint.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Sylvia Saint .
Olvena

**Olvena** (*Olvena* en castelán e *Olbena* en aragonés) é un concello aragonés situado na provincia de Huesca, pertencente á comarca do Somontano de Barbastro. No ano 2007 a súa poboación era de 77 habitantes.

## Xeografía
Olvena está sito a 522 m sobre o nivel do mar, no centro-leste da provincia, a uns 60&nbsp;km da capital. A extensión do seu territorio municipal é de 15,83&nbsp;km².
Galería de imaxes da igrexa de San Martiño de Sobrán

A **igrexa de San Martiño de Sobrán** é un templo de feitura románica situado no concello de Vilagarcía de Arousa, provincia de Pontevedra, Galicia

## Exterior
### Fachada occidental

Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán.jpg|Fachada occidental
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán8.jpg|Detalle da fachada occidental
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán2.jpg|Porta occidental
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán9.jpg|Capiteis da porta occidental
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán15.jpg|Capiteis da porta occidental

### Ábsida

Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán4.jpg|Ábsida
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán5.jpg|Ábsida, detalle capitel e canzorros
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán18.jpg|Capiteis e canzorros no aleiro da ábsida
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán14.jpg|Ábsida, detalle capitel e canzorros
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán10.jpg|Ventá da ábsida

### Laterais

Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán6.jpg|Muro meridional
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán16.jpg|Ventá nun dos panos do muro meridional
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán20.jpg|Portada meridional
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán7.jpg|Pano e ventá do muro setentrional
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán19.jpg|Portada setentrional

## Interior

Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán11.jpg|Capela maior
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán12.jpg|Vista do coro desde o altar
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán17.jpg|Ventá con arco tetralobulado e chambrana axadrezada nun dos panos do muro norte
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán3.jpg|Sepulcro medieval no interior
Ficheiro:Iglesia de San Martiño de Sobrán13.jpg|Capitel historiado do arco triunfal
Maiasaura

O **maiasaura** foi un dinosauro hadrosauro, que viviu en Montana, nos Estados Unidos de América no período cretáceo.

Maiasaura significa "lagarto maternal", porque se pensa que coidaba moi ben dos seus fillos (comportamente estraño en moitos réptiles). Crese que algúns adultos vixiaban os pequenos e outros buscaban comida.

Era herbívoro. O seu tamaño era de entre 6 e 9 metros de lonxitude e entre 3 e 4 de altura. O seu peso era dunhas 2 toneladas.
-582

## Acontecementos 
*

### Arte e cultura 
* Fundación dos Xogos Ístmicos en Corinto, Grecia, que se celebraban cada 2 anos (data tradicional).

## Nacementos 
* Pitágoras

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-577

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Annei, emperador do Xapón (m. -510).

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
-433

## Acontecementos 
* Atenas e Corcira (actual illa de Corfú) acordan unha alianza.
** Batalla de Sibota - Combate naval entre Atenas e Corcira por unha banda, contra Corinto, por outra: resultado indeciso que cada bando contendente reclama para si.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
Monte Titano

300px|dereita|miniatura|Localización do Titano no centro do país
O **monte Titano** é unha montaña dos Apeninos toscano-romañolos que se eleva a 739 m sobre o nivel do mar. É a maior altura da República de San Marino e sobre a súa parte noroeste está asentada a capital do país. A causa da súa grande extensión o seu nome con frecuencia é utilizado para referirse á república mesma.

## Descrición
O monte Titano preséntase como un áspero cantil calcario, situado relativamente próximo ao mar a respecto da cadea dos Apeninos. Emerxe con 200 metros de altitude, sobre un baseamento arxiloso, sito a 500 m sobre o nivel do mar. A voo de paxaro dista tan só 13&nbsp;km do Mar Adriático.

Sobre da súa cima atópanse as tres rochas de San Marino: denominadas Cesta, Guaita e Montale.

## Xeoloxía
Na Era Terciaria, onde agora se sitúa a República sanmarinesa, estaba ocupado polo mar.  Violentos terremotos provocaban fortes convulsións da superficie terrestre e, a causa dun destes fenomenais sucesos, unha masa rochosa, distante uns 80&nbsp;km do actual monte, foi erguida e lentamente esvarou cara ao mar Adriático.
Esta masa rochosa doe orixe a varios montes, entre os que se poden citar o Fumaiolo e máis o Monte Titano. Consonte os expertos, o Titano está suxeito a un levantamento irregular bradisísmico que fai tremer os edificios na zona da Cidade de San Marino.

## Hidrografía
No monte nacen algunhas correntes de auga, como o San Marino, que desemboca no  río Marecchia en Torello; o Cando, afluente do Marano e máis o Riccione e o Ausa que desaugan en Rimini no Adriático.

## Achados fósiles
Os fósiles de vertebrados atopados nas pendentes do Monte Titano son os máis de peixes, dado que a zona, como se dixo, estivo nun tempo cuberta do mar. Abundan os dentes, en especial, de escualos.

## Flora e fauna
A vexetación é típica mediterránea, con árbores como castiñeiros ou cipreses, e arbustos como a xesta. Sobre os penedos do monte Titano aparece  a *Ephedra nebrodensis*, planta típica de Sicilia e de Sardeña.

A fauna é variada, pois conviven rapaces diúrnas e nocturnas (peneireiros, curuxas e mouchos) e mamíferos de tamaño grande ou mediano (xabaríns, raposas, corzos, gamos), xunto con outros de pequeno (lebres, donicelas, ourizos-cacheiros, teixugos, garduñas).

## Poboamento lendario
De acordo coa lenda, San Mariño, pedreiro de Arbe, santo de Rimini, refuxiouse no monte Titano para escapar das persecucións anticristiás, fundando alí unha comunidade: a República de San Marino. Artisticamente o santo é sempre representado co Monte Titano entre as mans.

## Patrimonio da Humanidade
En 2008, o Monte Titano foi inscrito pola UNESCO na lista do Patrimonio Mundial da Humanidade, xunto co centro histórico de San Marino. Segundo o comité selector polo mantemento de San Marino como unha república libre desde a Idade Media.

## Notas
Stefano Ittar

[miniatura|250px|dereita|Igrexa da *Collegiata* ou ''Santa Maria dell'Elemosina* en [Catania, obra salientable do barroco siciliano, realizada por Stefano Ittar cara ao 1768.]]
**Stefano Ittar**, nado contra 1730 e finado en 1789, foi un arquitecto italiano.

## Traxectoria 
Ittar naceu en Ovruch (entón na Comunidade Polaco-Lituana, hoxe en Ucraína), onde seu pai, membro da familia aristocrática Guidone de Hittar, fóra refuxiado debido a un conflito co Grande Ducado de Toscana.

Cando Stefano era aínda novo, a súa familia trasládase a Roma, onde puido estudar arquitectura baixo a protección do cardeal Alessandro Albani e influenciarse polas realizacións de Francesco Borromini.

Despois dunha breve estancia en España, Ittar instálase en Catania, na Illa de Sicilia, en 1765. A vila estaba fortemente danada polo sismo de 1693, grazas aos esforzos de Giovanni Battista Vaccarini que reconstruíra barrios enteiros no estilo barroco.

Entre as realizacións de Stefano Ittar en Catania, cóntanse a Igrexa de *San Martino ai Bianchi*, Igrexa *San Placido* e sobre todo a fachada da *Collegiata'', considerada coma obra mestra e coma un modelo na técnica do claro-escuro.

Dous dos fillos de Stefano, Enrico e Sebastiano, chegaron tamén a ser afamados arquitectos locais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Barroco siciliano
H (sinxelo)

"**H**" é o sinxelo número 27 lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki o 24 de xullo do 2002. O nome do maxi provén de **H**amasaki, e é un single “3 caras”, xa que dentro deste ai tres cancións que foron usadas na radio. Primeiramente o single foi lanzado en 5 versións distintas de 5 cores distintos, e debido o éxito masivo que recibiu foi relanzado o 7 de novembro do 2002 nunha edición deluxe en formato dixipack. Este sinxelo foi o nº1 en vendas do Xapón do ano 2002.

## As cancións 
O sinxelo consta de 3 cancións usadas na radio: "*Independent*", "*July 1st*" e "*HANABI*"´. Xa que ningunha das cancións tivo un vídeo musical propio, unicamente foron promovidas a través de comerciais para a televisión a través de diversos produtos os cales se afiliaron. "*Independent*" fíxose canción imaxe do campionato de Baloncesto dese ano no Xapón, "*July 1st*" á súa vez, utilizouse en comerciais para a gama de cosméticos *KOSÉ* mentres que a balada "*HANABI*" foi utilizada dentro do comercial de celulares de *TU-KA*.

## Lista de temas 
## Posición nas listas
Heaven

**HEAVEN** é o single nº 37 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 14 de setembro do ano 2005.

## Información 
O lanzamento do single anunciouse só días despois do lanzamento do single anterior, en parte porque sería a primeira canción de Ayumi Hamasaki que aparecería nunha produción cinematográfica, a película xaponesa Shinobi -Heart Under Blade-. "*HEAVEN*" é a primeira canción de Hamasaki que é utilizada como tema principal nunha película.

O single tamén contén o lado B chamado "*Will*", que tamén foi promovido dentro da televisión o ser a canción imaxe dun dos produtos de Panasonic. Dentro do comercial no que se estreou esta canción é unha das poucas veces nas que Ayumi aparece vestindo un kimono tradicional. O DVD, o igual no que se estreou do DVD de "*Fairyland*", contén unha versión con imaxes de detrás das cámaras sobre como se fixo o vídeo musical para a canción. Esta versión (acústica en piano e sen voz) está exclusivamente neste lanzamento. O DVD tamén é o primeiro da artista que contén un comercial feito orixinalmente para a promoción a través da televisión.

Dentro das listas de Oricon nun momento se dubidou que logrará o primeiro lugar. O seu primeiro día alcanzou só o segundo lugar, e xa o segundo día estaba no terceiro. Porén, pouco a pouco tomou forza, ata que o final da súa primeira semana alcanzou o primeiro lugar, vendendo inicialmente 169 mil copias.

## Lista de temas 
### CD 
### DVD 
## Posición nas listas
Teatro Estatal de Praga

O **Teatro Estatal de Praga** (checo: *Stavovské divadlo*) é o teatro localizado en Praga, capital da República Checa, preto do *Ovocný trh* (Mercado de Froitas). Nel leváronse a cabo importantes estreas de obras teatrais e óperas, como o *Don Giovanni* de Wolfgang Amadeus Mozart en 1787.

## Historia 
miniatura|esquerda|Outra foto do Teatro Estatal de Praga.

O edificio foi construído entre 1781 e 1783 por orde de Franz Anton conde de Nostitz-Rieneck. Foi inaugurado en 1783 cunha presentación de *Emilia Galotti* de Gotthold Ephraim Lessing. Tamén é coñecido como Teatro Nacional Graeflich Nostitz (*Hraběcí Nosticovo národní divad*) polo nome do seu arquitecto.

O *Böhmischen Stände* (o parlamento dos propietarios de terras) mercou o edificio en 1798 e chamárono en diante *Královské Stavovské Divadlo* (Teatro de Condición Real). En 1859 ampliárono construíndo un andar máis. A partir de 1862 foi usado exclusivamente para as representacións en alemán e por tanto foi renomeado como Teatro Real Alemán (*Königlich Deutsches Stadttheater*). 

En 1920 foi redeseñado e retomou o seu antigo nome *Stavovské Divadlo* (Teatro Estatal) e funcionou principalmente como sala para as representacións teatrais en checo dos elencos do Teatro Nacional de Praga (*Národní divadlo*). En 1948 foi redeseñado polo dramaturgo checo Josef Kajetán Tyl e chamado até 1990 *Tylovo divadlo*, para volver chamarse novamente *Stavovské Divadlo*. 

O edificio foi restaurado entre 1982 e 1990. O teatro é usado para as presentacións de ballet e teatro do Teatro Nacional (*Národní divadlo*). Tradicionalmente, en recordo das estreas, tamén se presentan óperas de Wolgang Amadeus Mozart. 

## Estreas 
* Wolfgang Amadeus Mozart: *Don Giovanni* (29 de outubro de 1787) 
* Wolfgang Amadeus Mozart: *La clemenza di Tito* (6 de setembro de 1791) 
* Louis Spohr: *Faust* (1 de setembro de 1816) 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Zdekka Benesová: *Das Ständetheater Prag*. Geschichte und Gegenwart. Národní Divadlo, Praga 2000, ISBN 80-902183-8-5 
* Harald Salfellner: *Mozart und Prag*. Vitalis, Praga 2006, ISBN 3-89919-076-9 

### Ligazóns externas 
* Národní divadlo (Teatro Nacional)
* Das Theater auf Postkarten
* Stavovské divadlo  (Sitio checo do *Prager Informationsdienst* - "Servizo de Información de Praga")
Sancristía

[miniatura|300px|Sancristía da catedral de Brixen ([Italia)]]
A **sancristía** é, no cristianismo occidental, un cuarto en que se gardan os obxectos necesarios para a misa, por exemplo hostias sen consagrar, cálices, casulas, etc., polo que adoita estar pechada ao público. En especial é empregado polo párroco e demais oficiantes para as preparacións necesarias e para cambiarse antes e logo da misa. Está habitualmente ao cargo dun sancristán, e nela adoita conservarse o rexistro parroquial.

As sancristías teñen habitualmente unha pía especial (*sacrarium*) cuxo desaugadoiro vai directamente ao chan. Esta emprégase para lavar os lenzos empregados durante a celebración da misa e outros elementos empregados durante a comuñón.

Normalmente está situada dentro da igrexa, pero pode atoparse nun anexo ou nun edificio separado (como nalgúns mosteiros). Na maioría das igrexas antigas a sancristía atópase preto dun dos retablos laterais ou máis habitualmente detrás ou á beira do retablo maior. En igrexas máis modernas a sancristía atópase a miúdo noutro lado, como a entrada da igrexa.

Algunhas igrexas posúen máis dunha sancristía, cada unha das cales cunha función específica. A miúdo as sancristías adicionais son empregadas para o mantemento da igrexa e os seus obxectos.

Nas igrexas cristiás de Oriente emprégase a parte da igrexa onde se atopa o altar, separada polo *Ikonostasis*, polo que non existe a sancristía como tal.

## Outros usos 
### Viticultura 
A **sancristía** é a parte dunha adega onde se gardan os viños máis antigos e/ou os máis prezados. É moi común en adegas que fabrican viños olorosos e amontillados, de igual xeito tamén se atopan en localizacións moi concretas da provincia de León, en especial na zona de Valdevimbre, ao sur da mencionada capital.

## Véxase tamén
Valverde de Mérida

**Valverde de Mérida** é un concello da provincia de Badaxoz, na Comunidade Autónoma de Estremadura (España). En 2007 a súa poboación era de 1.159 habitantes.

## Xeografía 
Está situado a menos de 10&nbsp;km ao leste da cidade de Mérida, nunha grande curva do río Guadiana, entre Las Vegas Altas e Las Vegas Bajas. O territorio municipal ocupa unha área de 52 kn2. As coordenadas xeográficas son 38° 54′ 0″ N e 6° 13′ 0″ W.

## Economía 
A súa economía está baseada na agricultura e a gandería: Debido á fertilidade das súas terras é unha zona próspera.

## Arqueoloxía 
Hai indicios prerromanos na zona, de polo menos un petróglifo con forma de pegada de animal, que os valverdeños denominan 'la pisá la vaca'. En canto a restos romanos, hai algunhas *villae* (casas romanas de descanso e labranza) e máis un encoro de orixe romana, pequeno, máis modélico no que atinxe á súa estrutura, coas diversas partes ben recoñecíbeis. Fican aínda restos, moi minguados, dunha ermida visigoda, en Ureña, paraxe que deu nome á veciña localidade de Guareña.

## Patrimonio 
En canto a monumentos, o que máis atención chama é a súa igrexa parroquial, de "estilo sevillano" ou andaluz, como proba o seu campanario, con azulexos vistosos. O seu grande tamaño non concorda co da localidade.

Está consagrada a Santa Mariña de Augas Santas, mártir galega.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello
Pasarón

O topónimo **Pasarón** pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Pasarón**, aldea da parroquia de Vilanova, no concello de Vilanova de Ozcos.

;En Estremadura
***Pasarón de la Vega**, municipio estremeño da provincia de Cáceres.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Patricio Montojo Pasarón**, militar galego (1839-1917).

;Deportes
***Estadio Municipal de Pasarón**, estadio no que xoga o Pontevedra Club de Fútbol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Paxarón**, lugar da parroquia de Trasancos, no concello de Narón.
A procura do falso Grial

***A procura do falso Grial*** é unha novela negra escrita por Manuel Forcadela, publicada en 2006 por Editorial Galaxia. Trátase da cuarta entrega das aventuras de Toni Barreiro.

## Trama 
A acción desenvólvese en Vigo. Toni Barreiro é un ex-lexionario e ex-boxeador (alcumado "O Touro do Calvario") que traballa para unha xestoría, encargándose xeralmente de lograr que a xente pague débedas pendentes.

Nesta ocasión encárgaselle que atope unha antiga copa de madeira con incrustacións de pedra que foi roubada nun chalé do Val Miñor. Nin a alarma soou, nin o can ladrou, nin houbo pegadas, agás unha fiestra forzada. A procura semella moi difícil, pero os donos da peza asegúranlle que non van reparar en gastos, ó ser unha peza de gran valor sentimental. Coa axuda do seu compañeiro Elvis, intentarán atopalo.

En Porto un vello xudeu alemán infórmaos de que a peza está feita en Palestina hai uns 2000 anos, e con outras pistas deducen que o cáliz é o Santo Graal. Comezan a ser ameazados (e mesmo intentan asasinar a Toni) para que deixen de investigar. Toni infórmase ben, e descobre que un velliño vigués, que se fai chamar cun nome anódino, non é outro que Heinrich Himmler, o comandante das Schutzstaffel alemás.

Seguindo unha das múltiples intuicións de Toni, descobren preto de Baiona unha cova mariña onde se agochaban submarinos desde a segunda guerra mundial. A cova, conectada cunha mina de volframio, é usada agora por unha sociedade secreta encargada de custodiar o Santo Graal. A sociedade, de doce persoas, seguidora dos Cabaleiros da Táboa Redonda, celebra naquel lugar ritos secretos, chegando mesmo a secuestrar en Balaídos e asasinar o Secretario xeral das Nacións Unidas.

Ó igual que nos tres libros anteriores da saga de Toni Barreiro, faise un profundo retrato da cidade olívica. Doutra volta os edificios grises e o tráfico contaminante volven ser personaxes propios. Neste caso, a neve a piques de chegar tamén ten un gran papel, relacionada coas intuicións de Toni, que desde o principio pensa que o asunto se resolverá cando comece a nevar.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina da editorial
Accidente dun Learjet 45 en 2008

miniatura|O lugar do accidente
O 4 de novembro de 2008, un avión modelo Learjet 45XR caeu cando se aproximaba ao aeroporto de Cidade de México. No accidente faleceron catorce persoas, entre elas o ministro de interior mexicano, o galego Juan Camilo Mouriño.
## A aeronave 
O avión era un Learjet 45 XR, propiedade do goberno de México. Os Learjet 45 son avións pequenos, de 17,68 m de eslora, e 14,57 m de amplitude de ás, e que alcanza unha velocidade de cruceiro de 457 nós. Están fabricados pola empresa canadense Bombardier Aerospace.

Ten espazo para dúas persoas no posto de mando e 9 pasaxeiros. No avión voaban no momento do accidente 3 tripulantes e 5 pasaxeiros. Fora fabricado no ano 2000 e a súa matrícula era XC-VMC.

## Lugar do accidente 
O pequeno avión facía a viaxe de volta dende o aeroporto Ponciano Arriaga, na cidade de San Luis Potosí ata o aeroporto Benito Juárez de Cidade de México. Engalou ás 17:30, hora local, e tiña prevista a aterraxe pouco antes das sete da tarde. Ás 18:42 a torre de control perdeu o contacto co avión, cando este estaba realizando xa a manobra de aproximación á pista.

O avión caeu sobre a estrada Paseo de la Reforma, unha das principais arterias do oeste de Cidade de México á altura do cruzamento coa rúa Prado Norte, e a escasos metros do bosque de Chapultepec, un dos pulmóns arbóreos da capital mexicana.

## As causas 
Unha primeira hipótese asociou o accidente á reducida distancia entre o avión e un Boeing 767 que viaxaba diante, e que puido ser orixe de turbulencias que derrubasen a aeronave. Porén, e tendo en conta o alto perfil político das vítimas, a investigación non descartou un atentado, sucedido precisamente logo de semanas de grandes disturbios no país entre as forzas do estado e bandas de narcotraficantes, que se cobraron 4.200 mortos.

## As vítimas 
Faleceron 14 persoas, e ata 40 resultaron feridas de diversa consideración. Entre os falecidos estaba toda a tripulación e a pasaxe da aeronave (8 persoas) e seis persoas máis, de distintas nacionalidades, que se atopaban na rúa sobre a que caeu o avión.

Tres dos falecidos ocupaban elevadas posicións na política mexicana. Un era Juan Camilo Mouriño, político e economista galego, que nese momento era o ministro da Gobernación (interior) mexicano. Tamén faleceu José Luis Santiago Vasconcelos, alto cargo do ministerio e responsable da loita contra a droga, e Miguel Monterrubio, voceiro do ministerio.

## Notas
Xogos da Lusofonía de 2009

Os **Xogos da Lusofonía de 2009** tiveron lugar en Lisboa, e foron a segunda edición dos Xogos da Lusofonía. A competición multidisciplinar estivo organizada pola Associação dos Comités Olímpicos de Língua Oficial Portuguesa, na que a semellanza cos Xogos da Commonwealth ou os Xogos da Francofonía, participan atletas de territorios que ou ben falan portugués, ou teñen ou tiveron relación cultural con ese país. A anterior edición tivo lugar en 2006 en Macau.

## Estados participantes 
* 20px Angola
* 20px Brasil
* 20px Costa do Marfil
* 20px India (membro asociado)
* 20px Guinea-Bissau
* 20px Guinea Ecuatorial (membro asociado)
* 20px Macau
* 20px Mozambique
* 20px Portugal
* 20px San Tomé e Príncipe
* 20px Sri Lanka (membro asociado)
* 20px Timor Leste

## Probas 
As diferentes disciplinas serán: atletismo, baloncesto, fútbol, fútbol sala, iudo, taekwondo, tenis de mesa, voleibol e volei praia.

## Notas
Kirkwall

miniatura|150px
**Kirkwall** é a vila principal e capital do arquipélago das Illas Órcadas, ao norte da Escocia.
O nome Kirkwall deriva do noruegués *Kirkjuvagr* (« vano da igrexa »), deformado en *Kirkvoe* e *Kirkwaa*.

miniatura|250px|esquerda|A catedral de Santo Magnus

Kirkwall está situado na costa norte da illa principal do arquipélago. O seu porte está unido por transbordador con Aberdeen e Lerwick así como coas principais illas do arquipélago situadas ao norte. A poboación de Kirwall é de aproximadamente 8.500 habitantes.

A catedral do Santo Magnus álzase no centro da vila. Foi fundada en memoria de santo Magnus Erlendsson, conde das Órcadas (1108-1117) polo conde (máis tarde canonizado) Rögnvald Kali. O pazo bispal e o pazo condal atópanse preto da catedral. O museo de *Tankerness House* conserva colección de obxectos prehistóricos dos, Pictos e Viquingos dunha importancia internacional.
Casa reitoral

[miniatura|Casa reitoral ao carón da [Capela de Santo Antón de Vilariño, en estado de abandono.]]
**Casa reitoral**, (popularmente chamada **a casa do cura**) é o nome co que se coñece a vivenda asignada ao sacerdote cristián dunha parroquia. A casa non lle pertence a el, senón que é titularidade da Igrexa, que lla asigna mentres oficia o sacerdocio nese lugar.

En Galicia, as casas reitorais están habitualmente construídas ao carón das igrexas, e é frecuente atopar na mesma zona a igrexa, a casa reitoral e o campo da festa, formando o punto de encontro tradicional nas vilas galegas. Co despoboamento do rural e a asignación de varias parroquias a un sacerdote, moitas casas reitorais atópanse a día de hoxe en estado de abandono.
Fefiñáns

O topónimo **Fefiñáns** pode referirse a:

;En Galiza
***Fefiñáns**, lugar da parroquia de Cambados, no concello de Cambados.

;Pazo de Galiza
***Pazo de Fefiñáns**, construción civil situada no barrio de Fefiñáns, en Cambados, na comarca do Salnés.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Praza de Fefiñáns**, parte máis característica do barrio de Fefiñáns, no concello de Cambados.
Casa reitoral de Cambados

A **casa reitoral de Cambados** é un edificio do século XVIII que tradicionalmente serviu coma residencia dos sacerdotes católicos en Cambados. A vivenda atópase situada na rúa San Gregorio, no barrio de Fefiñáns, e dispón de baixo e dous pisos.

## Situación e uso 
En outubro do 2008, a comisión municipal de Patrimonio do Concello de Cambados autorizou a reforma do inmoble , que fora remodelado por última vez a fináis dos anos setenta. O obxectivo desta reforma é arranxar o tellado e variar a distribución interna do edificio, co obxectivo de que ademais do seu uso coma vivenda poida acoller tamén reunións da parroquia, así coma mellorar a instalación eléctrica e a de fontanería. A autorización era necesaria para comezar as obras posto que a casa goza de protección especial.

As dúas plantas superiores serán destinadas á vivenda do párroco, mentres que na planta baixa habilitaranse espazos de reunión para membros da comunidade católica cambadesa, así coma para asociacións vinculadas á Igrexa Católica, coma é o caso de Cáritas. Ademais, está previsto instalar vitrinas para expoñer permanentemente os obxectos de valor cos que conta a parroquia.

## Peculiaridade 
A casa reitoral de Cambados ten a peculiaridade con respecto ás demais de Galicia de atoparse separada da igrexa, que se atopa no centro de Cambados a varios centos de metros de distancia. Crese que o motivo é que antigamente a igrexa era a de Santa Mariña e que, e ao trasladarse á actual Igrexa de San Francisco, que daquela era un convento, a parroquia quedou sen casa reitoral. Para suplir esta carencia, un veciño de Fefiñáns doou o actual edificio.

## Notas
Marguerite Bervoets

**Marguerite Bervoets**, nada en 1914 e finada en 1944, foi unha resistente belga durante a segunda guerra mundial.

## Traxectoria 
Profesora en Tournai durante a invasión alemá, fundou dende 1941 un semanario clandestino, *La Délivrance*. Arrestada e xulgada, foi executada en Alemaña o 7 de agosto de 1944.

En agosto de 1942, Marguerite Bervoets e Cécile Detournay, que daquela formaban parte da Lexión Belga, acceden aos arredores do campo de aviación de Chièvres co fin de fotografar unhas baterías antiaéreas recentemente instaladas. As dúas mozas levan un saco con provisións e unha cámara fotográfica. Comezan a tomar fotos cando un sentinela alemán sorpréndeas e lévaas ante un oficial. As mozas mostran o seu saco e din que elas ficaban nunha granxa veciña para recoller vituallas e afirman que elas querían só facer unhas fotos da paisaxe para terminar uns carretes fotográficos. Desgraciadamente, o lugartenente alemán ordena unha investigación. No domicilio de Marguerite, atópanse unhas armas. A moza que presentira o seu destino xa citara no instituto unha frase de Maeterlinck:

Despois duns meses na cadea hitleriana de Mons, Marguerite Bervoets e Cécile Detournay son deportadas a Alemaña para aí ser xulgadas. Marguerite é condenada a morte; Cécile a sete anos de traballos forzosos.

Dous anos máis tarde, o 7 de agosto de 1944, Marguerite Bervoets foi guillotinada nunha cadea nazi, en Wolfenbüttel ao mesmo tempo que outra figura da Resistencia belga, Fernande Volral. Cécile Detournay será ceibada pola tropas americanas en maio de 1945. Os xefes directos de Marguerite e de Cécile, Henri Deneubourg et Edouard Sourdeau, igualmente arrestados en agosto de 1942, foron tamén guillotinados na cadea de Wolfenbüttel o 1 de xuño de 1944.

En honor de Marguerite Bervoets, a escola de Mons (en Hainaut) onde fixo os tres derradeiros anos de humanidades leva o seu nome; é hoxe o Ateneo Real Marguerite Bervoets. Unha rúa de Mons leva igualmente o seu nome, e tamén unha rúa en Forest (Bruxelas) e incluso unha rúa de Guyancourt (preto de París). Atópanse tamén varios monumentos tanto na Bélxica como noutros estados (por exemplo nas ribeiras do lago de Como).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
* Sitio de Athénée Royal Marguerite Bervoets
Xeonllo

O **xeonllo** (tamén chamado **xollo**) é unha articulación de carga do membro inferior. Na articulación interveñen tres ósos: fémur, rótula e tibia. É unha articulación bicameral, con movementos de flexión - extensión e rotación interna - externa.

## Superficies articulares 
As superficies articulares do xeonllo son:

* Caras anterior, inferior e posterior dos cóndilos femorais
* Superficie posterior da rótula
* Cara superior da epífise superior tibial

Entre o fémur e tibia interpóñense dúas cartilaxes, os meniscos. Á súa vez, estes meniscos presentan unha cara superior ou femoral e unha inferior ou tibial. O menisco externo ten forma de O, mentres que o interno ten forma de C. Entre ambas as cartilaxes colócase un ligamento.

## Articulacións do xeonllo 
Son dúas:

* 1. Entre a canle troclear do fémur e a superficie posterior da rótula. É unha articulación troclear, con movementos de flexión-extensión.
* 2. Entre cóndilos femorais e pratos tibiais. Interpóñense os meniscos. É unha trocoide, con movementos de rotación.

## Ligamentos do xeonllo 
* 1. **Cápsula articular**: percorre as superficies óseas e crea un espazo cheo de líquido sinovial. Atópase furada por diante pola rótula e por detrás polos ligamentos cruzados.
* 2. **Ligamento anterior** ou **tendón rotuliano**: orixínase na superficie anterior da rótula continuando o tendón cuadricipital. Chega ata a tuberosidade anterior da tibia. 
* 3. **Ligamentos laterais**: o externo vai dende a cara cutánea externa do fémur ata o peroné. O interno vai en dous planos, do cóndilo interno ata a cara interna da tibia. Presenta un plano superficial, maior en extensión, e o fondo, que vai chegar menos lonxe pero é máis forte. 
* 4. **Ligamentos cruzados**: van dende a cara posterior dos cóndilos femorais ata a tibia. Furan a cápsula articular. Van cubertos de vaiñas sinoviais individuais. Estabilizan a articulación.
esquerda|310px|miniatura|Ligamentos do xeonllo
[miniatura|[Raios X dun xeonllo.]]

## Notas
José Carlos Rodríguez Andina

**José Carlos Rodríguez Andina**, nado en Ribadeo o 2 de xullo de 1952, é un profesor e político galego.

## Traxectoria 
Cursou o bacharelato no Manuel Peleteiro de Santiago (1962-1969), facendo estudos de matemáticas na USC (1969-1974) Foi alcalde do concello de Ribadeo entre 1995 e 2003, formando parte do partido político PPdeG, despois de ter sido concelleiro na oposición de 1991 a 1995. Asemade, foi vicepresidente a Deputación Provincial de Lugo (1999-2003) e en 2009, Xefe provincial de Educación de Cultura. O paso pola Deputación deixoulle unha causa aberta que foi arquivada.

Ten sido asemade Presidente de Amigos da Gaita e do C.B. Ribadeo. No 2023, foi pregoeiro da festas patronais de Ribadeo.

## Vida persoal
É irmán de Juan José Rodríguez Andina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Ribadeo
Moments

**Moments** é o single nº 32 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado baixo o selo avex trax o 31 de marzo do ano 2004.

## Información 
Este single foi lanzado o ano  2004. Foi o primeiro da artista en ser lanzado nos novos formatos que Avex comezou a probar  cos seus artistas lanzando singles en dous formatos diferentes: o CD sinxelo común e ademais outra edición cun DVD extra que incluía o vídeo musical da canción, e nalgunhas ocasións outro material adicional. No caso de Ayumi, este primeiro single lanzado en formato CD+DVD, incluía unicamente o vídeo musical.

O single tamén foi un grande éxito, permanecendo por dúas semanas consecutivas no primeiro posto das listas de Oricon, e tamén sendo o décimo noveno single de Ayumi en conseguilo. Tamén lle valeu unha invitación para participar no popular programa de fin de ano Kōhaku Uta Gasen.

Esta foi a primeira canción que contou con composicións e arranxos de HIKARI, músico que despois tamén traballaría en varias cancións para a cantante do seu álbum *MY STORY*, onde esta canción tamén foi incluída. O tema caracterízase por ser un dos únicos singles orientados o Pop/Rock.

En entrevistas, Ayumi dixo que "Moments" realmente foi escrita arredor do ano 2000, no período de lanzamentos de  "Vogue", "Far away" e "Seasons", e hai rexistro de versións anteriores á que foi gravada finalmente en 2004 e convertida en single. Unha versión absolutamente distinta pode apreciarse no comercial dos produtos VISÉE de KOSÉ Corporation. Cabe mencionar ademais que este comercial sería o último feito por Ayumi para dita empresa, xa que despois foi substituída pola cantante Beni Arashiro.

Tamén é a apertura do videoxogo (non oficial) de Fullmetal Alchemist *Blue Bird Illusion*.

## Lista de temas 
### CD 
### DVD 
## Posición nas listas
M (sinxelo)

"**M**" o sinxelo número 19 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki lanzado oficialmente ó mercado o 13 de decembro do 2000 no Xapón. É unha das cancións máis famosas e representativas da cantante, que no momento do súe debut, logrou alcanzar o primeiro lugar das listas nipoas e vender máis de 1&nbsp;319&nbsp;000 copias unicamente no Xapón sendo no ano 2002 relanzado nunha versión de remesturas agás a versión orixinal, nalgúns países de Europa como Alemaña e Bulgaria, e tamén en España en formato de single promocional.

## Significado 
O contido da canción básase principalmente en sentimentos de despeito, de soidade, de ser ferido pola persoa que amas, e a pesar diso, non a podes deixar de amar. Tamén faise mención a *Maria* á que a cantante envíalle o mensaxe, os rumores din que Ayumi fálalle a María Magdalena, mentres que outros afirman que refírese a Virxe con este nome.

## Vídeo 
O vídeo musical de *M* transcorre dentro dunha solitaria igrexa católica, onde Ayumi canta mentres se aferra a cruz que colga do seu pescozo. Ábrense as portas e aparece un espírito, representado pola mesma Ayumi vestida de branco, a representación podería suxerir a aparición da Virxe María. Tamén vense tomas de fora da igrexa onde a cantante toca xunto a súa banda mentres canta mirando ó ceo. En xeral é un vídeo cheo de simbolismos relixiosos, nun contexto simple e calidade fotográfica. Foi dirixido por Wataru Takeishi.

## Lista de temas
No Way to Say

**"No Way to Say"** é o sinxelo nº31 lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki o 6 de novembro do ano 2003.

## Información 
A canción foi moi ben recibida no Xapón, converténdose no seu sinxelo nº18 en chegar á primeira posición das listas de sinxelos de Oricon. As letras e o vídeo musical da canción dixese que están dedicadas ó pai de Ayumi, aínda que só son rumores xa que a artista nunca fixo ningunha declaración respecto o tema.

A canción tivo excelente crítica e valeulle o seu terceiro Japan Record Award a mellor canción do 2003, premio máis importante outorgado polas personalidades da música máis importantes do país nipón. Tamén, máis adiante, o vídeo sería premiado nos  MTV Video Music Awards Japan como mellor vídeo de pop.

O single é o primeiro desde "*Daybreak*" dunha cara en conter 4 cancións, xa que foron incluídas versións acústicas dalgúns dos seus grandes éxitos como "Seasons" e "Dearest", e unha versión exclusiva de "Voyage" que non foi incluída anteriormente en ningunha compilación (as outras dúas mencionadas foron incluídas previamente noutros ábumes, pero con lixeiras diferenzas nos instrumentos o algunhas melodías menores). Tamén foi o primeiro single dende 2002 en conter un remix.

## Lista de temas 
## Posición nas listas
Kanariya

**Kanariya** o single nº 12 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente o 8 de decembro do ano 1999.

## Información 
O single, limitado unicamente a 300 mil copias, é un dos que poden considerarse como single de culto. Para promover este single utilizouse unha versión remesturada polo estadounidense Jonathan Peters, e a versión orixinal nin sequera estivo orixinalmente dentro do segundo álbum de Ayumi Hamasaki *LOVEppears*, sino que estivo como canción secreta, escondida o final da última canción. Este é o único single da artista do cal non se lanzou a versión instrumental orixinal, e en compensación dentro do single agregouse unha versión a cappella, chamada *Vocal Track*.

A versión orixinal incluíuse no single, pero unha versión editada, e non saíu nunca a súa versión completa nunha pista individual (xa que a versión orixinal está xunto á última canción dentro do álbum, que era "*Who...*")

## Listas de temas 
## Posición nas listas
-476

## Acontecementos 
* Expedición exploratoria ateniense dirixida por Cimón até o río Estrimón (*Strymon*) en Macedonia, ao norte da Península Calcídica, na busca de lugares de asentamento para colonias.

## Nacementos 
*
## Mortes 
*
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
Eduardo Gutiérrez

**Eduardo Gutiérrez Fernández**, nado en Ribadeo o 3 de febreiro de 1948, é un político e ensaísta galego.

## Traxectoria  
### Cultural 
Fundou e presidiu a Agrupación Cultural Francisco Lanza.

### Política 
[miniatura|Esbozo de Eduardo Gutiérrez por [Antonio Gregorio Montes|Antonio Gregorio (comezos do s.XXI)]]
Profesor de historia e historiador, militante do BNG, foi concelleiro en Ribadeo dende 1983. Foi ademais alcalde entre 1987 e 1995, realizándose durante o seu mandato a piscina municipal ou a restauración do Forte de San Damián. Despois de ser deputado provincial (1995-1997) e deputado no Parlamento de Galicia pola circunscrición de Lugo (1997-2001, rematando no 2005) sempre polo BNG. A raíz da sucesión de Xosé Manuel Beiras Torrado por Anxo Quintana na cabeza do BNG, abandonou esta formación. En 2010 anunciou a súa candidatura á alcaldía de Ribadeo encabezando a lista do PSdeG-PSOE, sendo concelleiro por dita formación en 2011-2015.

O 30 de maio de 2016 o pleno extraordinario do concello concedeulle por unanimidade o título de cronista oficial de Ribadeo, recibido en acto celebrado o 23 de xullo. É autor dos textos ilustrativos das placas de Sargadelos no rueiro ribadense. Ademais, publicou ducias de artigos en prensa, en particular en *La Comarca del Eo*.

## Obras publicadas 
### Ensaio 
* *A lingua é o noso escudo*, 1978, Escola Aberta.
* *Introducción ao Sempre en Galiza*, 1986, Ediciós do Castro.
* *Alexandre Bóveda en A Nosa Terra*, 1988, Asociación Cultural Alexandre Bóveda. 2ª edición publicada en Laiovento no 2003.
* *Do vello Ribadeo*, 2005, Agrupación Cultural Francisco Lanza, Ribadeo.
* *A muralla de Ribadeo e outras historias*, 2019.
* alt=Dedicatoria no seu libro 'Ribadeo, rúas, prazas e espazos'|miniatura|Dedicatoria no seu libro 'Ribadeo, rúas, prazas e espazos'Ribadeo, rúas, prazas e espazos, 2025

### Edicións 
* *Falan os de Ribadeo*, de Francisco Lanza Álvarez, 1974, Ediciós do Castro.

### Obras colectivas 
* *Os escritores lucenses arredor de Ánxel Fole*, 1986, Concello de Lugo.
* *12 anos na búsqueda da nosa identidade*, 1990, Asociación Cultural Xermolos.

## Premios 
* Premio de Ensaio da Asociación Cultural Alexandre Bóveda no 1987, por *Alexandre Bóveda en A Nosa Terra*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Ribadeo

### Ligazóns externas 
*Discursos de concesión e de aceptación do título de cronista oficial
*Biografía e cita dunha das súas publicacións
-544

## Acontecementos 
* Atenas emprende a conquista do Quersoneso tracio.
* Evágoras de Esparta vence nos Xogos Olímpicos na carreira de carros.

## Nacementos 
* Sun Tzu xeneral e escritor chinés e autor d'*A arte da guerra*. (finado no -496)

## Mortes 
*

## Outros 
*

Historia ano a ano
The Offspring

**The Offspring**, ou simplemente **Offspring**, é un grupo de música punk rock estadounidense, formado en Huntington Beach (California), no ano 1984. A banda está integrada en 2021 por Bryan Dexter Holland e Noodles (os dous membros desde o principio da banda), e Todd Morse; outros membros foron Ron Welly, Atom Willard, Josh Freese, James Lijla, Jim Benton, Dough Thompson, o baixista Greg K que deixou a banda en 2019 e o percusionista Pete Parada, expulsado en agosto de 2021. Parada padece a doenza de Guillain-Barré (enfermedade do sistema inmunitario que ataca aos nervios), e decidiu non vacinarse da Covid por recomendación médica. Nun comunicado afirmou *"Non teño sentimentos negativos cara á miña banda. Están facendo o que cren que é o mellor para eles, mentres eu fago o mesmo"* e anunciou que ía colaborar musicalmente coa súa filla.  Dexter Holland é doutor en bioloxía molecular cunha tese sobre VIH e ARN.

A banda é acreditada, xunto coas californianas Green Day e Rancid, por revivir o interese masivo polo punk rock nos Estados Unidos durante mediados dos anos 90. O seu último disco é Let the Bad Times Roll, publicado en abril de 2021, e até esa data The Offspring leva editados dez álbums de estudio, un recompilatorio, catro EPs e tres DVDs. Levan vendidos ao redor de 34 millóns de álbums en todo o mundo, sendo unha das bandas de punk rock con máis vendas de todos os tempos. Todos os álbums dende a edición do seu derradeiro traballo con Epitaph *Smash* venderon un mínimo dun millón de copias.

O 2 de agosto de 2021, o batería Pete Parada anunciou que fora despedido de The Offspring por negarse a vacinarse contra a COVID-19. Nunha entrevista en novembro de 2021, Holland e Wasserman detallaron os "obstáculos" que seguían atopando á hora de considerar o que sería necesario para organizar unha xira cun membro do grupo non vacinado, e afirmaron que a decisión se tomou "polo momento"; Non obstante, en agosto de 2021, Pete Parada anunciou que fora despedido non só da xira senón tamén do estudo.

, 2008]]
, Brasil, 2008]]

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Ligazóns externas 
* Web Oficial de The Offspring
* MySpace de The Offspring
* Canal Oficial no YouTube de The Offspring