open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
George Robert Waterhouse

miniatura|170px

**George Robert Waterhouse**, nado o 6 de marzo de 1810 en Camden, Londres, e finado o 21 de xaneiro de 1888 en Putney, Gran Londres, foi un naturalista inglés.

## Traxectoria 
En 1833, Waterhouse foi elixido bibliotecario e conservador de insectos e dos rexistros da *Royal Entomological Society of London*.

Converteuse en conservador do museo da *Zoological Society of London* en 1836.

Charles Darwin confioulle o estudo dos mamíferos e os coleópteros recollidos durante a viaxe do *Beagle*.

En 1843 foi conservador axudante de mineraloxía e xeoloxía no *British Museum*, chegando a conservador xefe en 1851.

En 1857 a sección foi dividida e Waterhouse foi nomeado conservador de xeoloxía, cargo que ocupou até 1880.

## Algunhas obras 
### Libros 
* *Catalogue of the mammalia preserved in the Museum of the Zoological Society of London*. 1838–1839
* *The Zoology of the Voyage of H.M.S. Beagle. Mammalia*. Smith, Elder & Co., Londres 1838–1839 
* ''The Naturalist's Library. Mammalia. Vol. XI.: Marsupialia, or Pouched Animals*. W. H. Lizars, Edimburgo 1841
* *A natural history of the Mammalia*. 2 volumes, H. Baillière, Londres 1846-1848
* *Catalogue of British Coleoptera*. Taylor and Francis, Londres 1858

### Artigos 
* *Description of a new Genus of Mammiferous Animals from Australia, belonging probably to the Order Marsupialia*. En: *Transactions of the Zoological Society of London*. Band 2, pp.&nbsp;149–154, 1836
* *Description of the larva and pupa of Raphidia ophiopsis*. En: *Transactions of the Royal Entomological Society of London*. Band 1, pp.&nbsp;23–27, Tafel 3, 1836; online 
* *Descriptions of some new Coleopterous Insects from the Philippine Islands, collected by H. CUMING*. En: *Transactions of the Entomological Society of London*. Band 2, pp.&nbsp;36–45, 1841 online
* *Descriptions of Coleopterous Insects Collected by Charles Darwin, Esq., in the Galapagos Islands*. En: *Annals and Magazine of Natural History, including Zoology, Botany, and Geology*. Band 16, pp.&nbsp;19–41, 1845; online
* *Descriptions of some new genera and species of Heteromerous Coleoptera*. En: *Annals and Magazine of Natural History, including Zoology, Botany, and Geology* Band 16, S. 317-324, 1845; online
* *Descriptions of new genera and species of Curculionides*. En: *Transactions of the Entomological Society of London''. Band 2, pp.&nbsp;179–181, 1853

## Abreviatura 
A abreviatura **Waterhouse** emprégase pàra recoñecer a  como autroridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dictionary of National Biography, 1885-1900

### Ligazóns externas 
* The natural history of marsupialia or pouched animals (1841)
Manuel Durán Valiño

**Manuel Durán Valiño**, nado en Tui o 11 de xaneiro de 1899 e finado en Vigo o 28 de febreiro de 1957, foi un xornalista galego.
## Traxectoria 
Fillo de José Durán Solleiro. Traballou para a Compañía MZOV. Foi redactor de *El Pueblo Gallego* e colaborou en *La Zarpa*, *Sprint* e outros periódicos galegos. Utilizou os pseudónimos **Man D’Uval**, **Ego** e **Mostacilla**.

## Vida persoal 
Casou en Ourense con Maruja Rodríguez en 1926.

## Notas
Marcelino Martínez Morás

**Marcelino Martínez Morás**, nado na Coruña o 28 de novembro de 1895 e finado en Vigo o 9 de novembro de 1963, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
miniatura|*Síntesis económica de Galicia*.
Profesor mercantil, foi caixeiro da casa Jáudenes Bárcena. Foi director da Escola Profesional de Comercio de Vigo (1954-1961). Foi cónsul honorario de Bolivia en Vigo, encargado do consulado de Cuba na mesma cidade e tesoureiro, secretario e decano do corpo consular de Vigo. Colaborou na prensa (*Faro de Vigo*, *El Pueblo Gallego*, *Industria Conservera*, *La Noche*, *La Voz de Galicia*, *Boletín da Real Academia Galega*, segunda época de *Vida Gallega*… ) usando ás veces os pseudónimos de **Emetrés** ou **Noezas**. É autor de *Síntesis económica de Galicia* (1958). Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Vida persoal 
Casou na Coruña con Juana Soria Rey en 1921. Moitos anos despois, en 1991, o seu fillo Andrés Martínez-Morás Soria foi socio fundador do Instituto de Estudios Vigueses e foi o seu primeiro director.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Andrés Martínez Morás
* Fernando Martínez Morás
Canteira romana de El Mèdol

A **canteira romana do Mèdol** foi escavado por primeira vez durante o período da República romana e o Imperio Romano.
A contorna e a arquitectura, fermosa e dramática, convérteno nun sitio que ben vale a pena visitar.

As súas dimensións son de máis de 200 m de ancho e de 10 a 40 metros de profundidade. Foi utilizada para construír os edificios máis importantes de Tarraco (Colonia Iulia Urbs Triunfal Tarraco, actual Tarragona), capital da Hispania Citerior. No centro segue estando unha "columna testemuña" (unha columna intacta feita de roca orixinal) que se atopa con frecuencia nas canteiras romanas.

É a maior das seis canteiras romanas ao redor de Tarraco. Extraíase dela o coñecido como "Soldó" unha pedra calcaria do Mioceno con tons entre branco e rosa, xeralmente dourado claro. Esta roca, aínda que non apta para a arquitectura romana máis destacada da cidade, serviu sobre todo para a maior parte da edificación romana e os edificios medievais de Tarragona, como a catedral de Santa Tegra.

A canteira está moi preto da Vía Augusta romana, unha importante canle de comunicación do imperio cuxo trazado segue a actual estrada nacional 340 entre Barcelona e Tarragona. Esta ruta utilizouse para transportar uns 50.000 metros cúbicos de pedra, principalmente ao longo dos 6&nbsp;km que separan as canteiras de Tarraco.

A canteira pódese visitar facilmente na estrada nacional 340 ou desde a AP-7, á altura de La Mora.

A canteira clasificouse como Patrimonio Mundial da UNESCO como parte do conxunto arqueolóxico de Tarraco.
miniatura|El Mèdol, Tarragona

## Ligazóns externas 
### Outros artigos 
* Conxunto arqueolóxico de Tarraco
* Circo romano de Tarraco
* Anfiteatro de Tarraco
* Acueduto de les Ferreres
* Arco de Berà 
* Muralla de Tarragona
* Torre dos Escipións
* Teatro romano de Tarraco
* Foro romano de Tarraco
* Cemiterio paleocristián de Tarragona

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Concello de Tarragona
* Páxina do Museo de Historia de Tarragona 
* Tarragona - Información histórica e cultural de Tarraco, capital da Hispania Citerior na época de dominación romana
Dendrogale

***Dendrogale*** é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos escandentios e familia dos tupaíidos.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1848 polo naturalista inglés John Edward Gray, en *Proc. Zool. Soc. Lond.*, **1848**: 23.

### Clasificación 
Na actualidade recoñécense no xénero as especies e subespecies seguintes:

*'*Xénero *Dendrogale'''* Gray, 1848
** *Dendrogale melanura* (Thomas, 1892)
*** *Dendrogale melanura melanura* Thomas, 1892
*** *Dendrogale melanura baluensis* Lyon, 1913
** *Dendrogale murina* (Schlegel & Müller, 1843)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kowalski, Kazimierz (1981): *Mamíferos. Manual de teriología*. Madrid: H. Blume Ediciones. ISBN 84-7214-229-9.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas, USA: Saunders College Publishing.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 3ª ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.
* Yates, T. L. (1984): "Insectivores, elephant shrews, tree shrews, and dermopterans" en Anderson, S. & J. K. Jones, Jr., eds. *Orders and Families of Recent Mammals of the World*. Nova York: John Wiley and Sons, pp.&nbsp;117–144.

### Outros artigos 
* Escandentios
* Tupaíidos

### Ligazóns externas 
* *Dendrogale* na ADW.
* *Dendrogale'' na EOL.
Mercedes Viso Troncoso

**Mercedes Viso Troncoso**, coñecida como **Mechitas de Vigo**, finada en Vigo en outubro de 1956, foi unha escritora galega.

## Traxectoria 
Publicou algúns poemas en galego en *Vida Gallega* e *El Compostelano*. En 1938 apareceu o seu libro *Rayos de Sol*, con poemas patrióticos en galego e castelán, asinado co pseudónimo Mechitas de Vigo.

## Vida persoal 
Casou co seu curmán Máximo Pérez Troncoso en 1912, que finou en 1919.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Hussa de Bernicia

**Hussa** foi rei do reino anglosaxón de Bernicia desde 585 até 592.
## Traxectoria 
Non é totalmente seguro quen foi Hussa, quizais fose un fillo de Ida, o fundador do reino de Bernicia, ou talvez fose un líder rival, que tomou o poder despois de que Frithuwald morreu. Moi pouco se sabe da vida ou reinado de Hussa. Nalgún punto do seu reino a coalición de forzas de Rheged e os reinos bretóns de Strathclyde, Bernicia e Elmet atacaron a Hussa e case acadaron o éxito en expulsar aos reis anglos bernicianos fóra de Britannia. Crese que a alianza fracasou por unha disputa entre as diferentes tribos británicas que terminaron co asasinato de Urien, o rei de Rheged, ao redor do ano 590.

De todas as maneiras, segundo a Crónica Anglosaxoa tras a morte de Hussa, houbo un conflito entre a familia de Hussa e a de Æthelfrith, o sucesor de Hussa, xa que di que Hering o fillo de Hussa, conduciu ao exército de Áedán mac Gabráin en contra de Æthelfrith na Batalla de Degsastan en 603.

Os anos que reinou Hussa son debatidos, xa que as poucas fontes de información que existen varían moito en detalles da orde e tempo dos reis entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith en 592/593.
Léon Bloy

miniatura|dereita|Léon Bloy.
**Léon Bloy**, nado o 11&nbsp;de&nbsp;xullo de 1846&nbsp;en&nbsp;Notre-Dame-de-Sanilhac&nbsp;e finado o&nbsp;3&nbsp;de novembro&nbsp;de 1917&nbsp;en&nbsp;Bourg-la-Reine, foi&nbsp;un novelista e ensaísta francés, ademais dun célebre polemista.

É coñecida pola&nbsp;súa novela *Le Désespéré*, en gran medida inspirada na súa relación con Anne-Marie Roulé.

## Obra 
### Novela 
* *Le Désespéré*&nbsp;(1887)
* *La Femme pauvre*&nbsp;(1897)

### Relato 
* *Sueur de sang*&nbsp;(1893)
* *Histoires désobligeantes*&nbsp;(1894)

### Ensaio 
* *La Méduse-Astruc*, (1875)
* *Le Révélateur du globe* (1884), cun prefacio de Barbey d'Aurevilly
* ''Propos d'un entrepreneur de démolitions*&nbsp;(1884)
* *Un Brelan d'excommuniés*, éd. Savine (1889)
* *Christophe Colomb devant les taureaux*&nbsp;(1890)
* *Le Salut par les Juifs*, París A. Demay (1892)
* *Léon Bloy devant les cochons*&nbsp;(1894)
* *La Chevalière de la mort*&nbsp;(1896)
* *Je m'accuse*&nbsp;(1899)
* *Le Fils de Louis XVI*, Mercure de France (1900)
* *Exégèse des lieux communs*&nbsp;(1902)
* *Belluaires et porchers*&nbsp;(1905)
* *L'Épopée byzantine et Gustave Schlumberger*, (1906)
* *La Résurrection de Villiers de L'Isle-Adam*&nbsp;(1906)
* *Pages choisies (par l'auteur)* 1906)
* *Vie de Mélanie écrite par elle-même*&nbsp;(1912)
* *Le Sang du pauvre*, París, Juvent (1909)
* *Les dernière colonnes de l'Église*&nbsp;(1903)
* *Le Salut par les Juifs, édition nouvelle revue et modifiée par l'auteur*&nbsp;(1906)
* *Celle qui pleure*, Mercure de France (1908)
* *Sur la tombe de Huysmans*, (1913)
* *L'Âme de Napoléon*&nbsp;(1912)
* *Exégèse des lieux communs, nouvelle série*, (1913)
* *Nous ne sommes pas en état de guerre - 1914-1915*, (1915)
* *Jeanne d'Arc et l'Allemagne*&nbsp;(1915)
* *Méditations d'un solitaire en 1916*&nbsp;(1917)
* Constantinople et Byzance, Crès éditeur (1917)
* *Dans les ténèbres*&nbsp;(1918) (póstuma)
* *Le Symbolisme de l'apparition*, Le mercier, (1925) (póstuma)
* *Les Funérailles du naturalisme'', (2001) (póstuma)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio dedicado a Léon Bloy
Eanfrith de Bernicia

**Eanfrith**, finado en 633 ou 634, foi temporalmente rei de Bernicia desde 633 até 634. Foi fillo de Æthelfrith, un rei de Bernicia que tamén foi rei de Deira, un reino ao sur de Bernicia, e morreu en batalla ao redor do ano 616 en contra de Raedwald de Anglia Oriental, quen dera refuxio a Edwin, un exiliado príncipe de Deira.

## Traxectoria 
Edwin converteuse en rei de Northumbria tras a morte de Æthelfrith, e Eanfrith, quen foi, segundo Beda, o fillo máis vello de Æthelfrith, foise en exilio cara ao norte. Na súa *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, Beda conta que "*Por todo o tempo que Edwin reinou, os fillos do xa mencionado Æthelfrith, quen reinara antes del, con moitos da nobreza, vivían en desterro entre os escoceses ou pictos, e foron instruídos de acordo á doutrina dos escoceses, e recibiron a graza do bautismo*."

Eanfrith casou cunha princesa picta e tivo un fillo, Talorcan, quen eventualmente se converteu en rei dos pictos (653–657). Edwin foi asasinado o exército de Cadwallon ap Cadfan do Reino de Gwynedd e Penda de Mercia na Batalla de Hatfield Chase en outubro de 633, e Eanfrith, tomando a oportunidade de regresar á súa patria, converteuse en Rei de Bernicia. Con todo, non reinou sobre Deira, o cal fora tomado por un parente de Edwin, Osric. Beda conta que axiña que Eanfrith tomou o poder, "renunciou e perdeu" a súa fe e retornou á "abominación" de relixión e os seus "ídolos anteriores".

É posíbel que Eanfrith estivese envolto nalgúns dos eventos que levaron á caída de Edwin, ou polo menos estaba inicialmente en bos termos con Cadwallon. O historiador D. P. Kirby especulou que puido existir "unha gran rede de alianzas" que incluían a Eanfrith. Se algunha vez houbo unha relación amigábel entre Eanfrith e Cadwallon ao principio, non durou por moito tempo xa que Beda reporta que Eanfrith foi até Cadwallon "con só doce soldados escollidos" nun intento de negociar a paz, pero Cadwallon mandouno matar.

O ano en que el e Osric reinaron foi subsecuentemente tan mal visto por haberse revertido ao paganismo que ese ano se lle engadiu ao reino do cristián Oswald de Bernicia (irmán de Eanfrith), nun intento de esquecer ese mal ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Historia ecclesiastica gentis Anglorum*, por Beda.
* *The Earliest English Kings*, por D. P. Kirby.
### Outros artigos 
* Bernicia.
* Pictos.
* Edwin de Northumbria.
* Osric de Deira.
* Cadwallon ap Cadfan.
Batalla de Alclud Ford

A **batalla de Alclud Ford** foi librada ao redor de 580 nun vao descoñecido preto de *Alt Clut*, o nome orixinal do castelo de Dumbarton que puido tamén usarse para todo o Reino de Strathclyde na actual Escocia. Coñécese por dous poemas do Libro de Taliesin.

## Batalla 
Segundo Taliesin o rei anglo *Ulph* "veu con violencia cara aos seus inimigos" e foi atopado en batalla e asasinado por Urien map Cynfarch, rei de Rheged (probabelmente Cumbria e/ou Galloway), e o seu fillo Owain mab Urien, como se cita en dous poemas distintos. O ataque de Bernicia sería enfrontado por cabaleiros armados con lanzas e xavelinas, que representaban o groso dos guerreiros de Rheged, mentres que o exército de Bernicia consistiría basicamente en infantaría, tal como era o estándar dos guerreiros anglosaxóns dese período. Ulph era probablemente un dos fillos do rei Ida de Bernicia, moi posibelmente Theodulf, que batallou ao redor de 574 ou 590, ou potencialmente Frithuwald, tamén coñecido como Freothulf, que sometería *Alclud Ford* ao redor de 580.

A batalla ocorreu nun período de supremacía de Rheged, e os exércitos baixo Urien e Owain eran os máis poderosos do norte.

## Notas
Urogale everetti

***Urogale everetti***, coñecida na bibliografía internacional como **tupaia de Mindanao** ou **tupaia de Filipinas**, é unha especie de mamífero placentario da orde dos escandentios e familia dos tupaíidos, a única do xénero *Urogale*.

É endémica da illa de Mindanao, en Filipinas.

O seu estado de conservación na actualidade, segundo a UICN, é *LC* (pouco preocupante).

Mide entre 17 e 20&nbsp;cm de cabeza e tronco, máis de 11 a 17&nbsp;cm da cola. Ten un fociño particularmente alongado e unha cola arredondada e peluda. A súa pelaxe é de coloración parda, coas partes inferiores de cor alaranxada ou amarela. É de hábitos diúrnos, desprazándose rapidamente no solo.

### Nutrición 
A súa dieta é variada, e inclúe insectos, lagartos, paxaros, ovos de aves e froitas. 
; Especie
A especie fora definida anteriormente, en 1892, polo zoólogo británico Oldfield Thomas, en *Ann. Mag. Nat. Hist*., ser. **6, 9**: 250.
; Especie
O nome específico, *everetti*, é unha homenaxe ao administrador colonial británicoe recolledor de espécimes zoolóxicos Alfred Hart Everett (1848–1898).

### Sinónimo 
A especie coñeceuse tamén polo sinónimo *Urogale cylindrura* Mearns, 1905.

### Clasificación 
O xénero *Urogale* é monoespecífico, e non se lle coñecen subespecies:

* '*Xénero *Urogale'''*
** *Urogale everetti*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kowalski, Kazimierz (1981): *Mamíferos. Manual de teriología''. Madrid: H. Blume Ediciones. ISBN 84-7214-229-9.
* Nowak, Ronald M. (1999): Walker's Mammals of the World. 6ª ed. Baltimore, Maryland, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-5789-8.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas, USA: Saunders College Publishing.
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 3ª ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.
* Yates, T. L. (1984): "Insectivores, elephant shrews, tree shrews, and dermopterans" en Anderson, S. & J. K. Jones, Jr., eds. *Orders and Families of Recent Mammals of the World*. Nova York: John Wiley and Sons, pp.&nbsp;117–144.

### Outros artigos 
* Escandentios
* Tupaíidos

### Ligazóns externas 
* *Urogale everetti* na ADW. Con abundante información, imaxes e bibliografía
Mercat de la Independència

250px|miniatura|Mercado de Terrasa.
O **Mercat de la Independència** é o mercado central de Terrasa, tradicionalmente o máis importante. Ocupa toda unha illa de casas triangular que dá ó Raval de Montserrat (onde se atopa a entrada principal), a Rambla d'Ègara e a rúa da Goleta. Trátase dun edificio modernista, obra dos arquitectos municipais Antoni Pascual i Carretero (entre 1904 e 1906) e Melcior Vinyals i Muñoz, a partir do 1908, ano no que se vai inaugurar.

## Edificio 
Ten planta de tres naves en forma de abano e de medida desigual (de 70, 65 e 28 m de longo respectivamente), que se unen baixo unha gran bufarda. Ten unha superficie duns 3&nbsp;400 m² á planta principal e uns 1&nbsp;500 m² á planta subterránea, orixinariamente destinada ás cabalarías e actualmente zona de servizos; a disposición en dúas plantas explícase polo desnivel existente entre o Raval e a Rambla. A súa estrutura está formada por 50 columnas de ferro fundido que terman dunha cuberta que favorece a entrada da luz natural a través de 4&nbsp;000 claraboias de vidro. Trátase da meirande estrutura de ferro da cidade, un concepto moi innovador na época da construción do edificio, xa que daquela o ferro só se empregaba como elemento decorativo.
miniatura|esquerda|Bufarda central.
miniatura|right|Interior do mercado.
Das tres naves, a á pequena está destinada basicamente á venda de peixe e pesca salgada, mentres que nas outras dúas hai postos de carne, froita, verdura, especias, legumes, autoservizo e restauración.

## Nome do mercado 
O seu nome conmemora o centenario do comezo da Guerra da Independencia española, en 1808, se ben tamén se propuxera chamalo «Mercat de la Llibertat». Unha placa na entrada principal reza: «1808 homenatge a Sagrera Vinyals Viver i altres ciutadans que se sacrificaren per la independència de la pàtria. Terrassa, en el primer centenari, 1908.»

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web do Mercat de la Independència
*Mercat de la Independència, dentro de *Pobles de Catalunya*
A Voz do Pobo

***A Voz do Pobo*** foi un periódico comunista galego editado entre 1969 e 1977.

## Historia e características 
Órgano do Partido Comunista de Galicia, apareceu o 30 de agosto de 1969. Foi dirixido primeiramente por Santiago Álvarez e despois por Carlos Barros. Entre os seus colaboradores figuraron Fernando Salgado, Chichi Campos e Pepe Carreiro.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Véxase tamén 
*Lista de publicacións impresas galegas
### Ligazóns externas 
* Exemplares de *A Voz do Pobo* da Biblioteca-Hemeroteca do Ateneo Ferrolán, en Internet Archive.
Alfonso Castro Beiras

**Alfonso Castro Beiras**, nado en Santiago de Compostela o 22 de xullo de 1944 e finado na Coruña o 8 de febreiro de 2016, foi un cardiólogo galego, Medalla de Ouro de Galicia en 2004.

## Traxectoria 
Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago e doutorouse na Universidade Autónoma de Madrid. Como médico dedicou a súa carreira profesional ao ámbito da cardioloxía.

Ocupou tamén diversos cargos de responsabilidade administrativa, ao ser director da área de Corazón do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña e xefe do seu servizo de cardioloxía.

Como investigador destacou no ámbito do transplante cardíaco e na cardioloxía clínica. Deu clase na facultade de Ciencias da Saúde da Universidade da Coruña, onde ademais foi director do Instituto de Ciencias da Saúde.

O 20 de xuño de 2015 foi galardoado coa Medalla de ouro e brillantes do Colexio Oficial de Médicos da provincia da Coruña e pouco antes, no mes de marzo, foi nomeado *Médico Emérito* do Servizo Galego de Saúde.

## Obra 
* *Hipertensión y corazón* (1993).
* *Enfermedad cardiovascular en la mujer* (1999).
* *Marcapasos. Manual para el cardiólogo clínico* (1999), en coautoría con Eduardo de Teresa.
* *Riesgo cardiovascular* (1999).
* *Cardiología clínica en atención primaria* (2000), editado en coautoría con Eduardo Alegría.
* *Tratamiento diurético y calidad de vida en el paciente con insuficiencia cardíaca (2001).
* *Insuficiencia cardíaca: cuidado continuo* (2002).
* *Prevención cardiovascular: el futuro ya no es lo que era* (2002).
* *Programa de actualización en cardiología para el médico clínico* (2002), coeditado con Eduardo de Teresa..
* *Plan integral de cardiopatía isquémica, 2004-2007* (2003).
* *Comprehensive ischaemic heart disease plan* (2004) como editor.
* *Para que no te enferme el corazón* (2004), guía da colección Saber Vivir, programa de televisión dirixido por Manuel Torreiglesias, reeditado en varias ocasións.
* *Updates en Cardiología. De la evidencia científica a la práctica clínica en cardiología* (2005), editado en coautoría con Eduardo Alegría e Eduardo de Teresa.
* *Estrategia en cardiopatía isquémica del sistema nacional de salud* (2006).
* *Resumen de la estrategia en cardiopatía isquémica del Sistema Nacional de Salud (2006).

## Galardóns 
* Medalla de Ouro de Galicia en 2004.
* Medalla de ouro e diamantes do Colexio Oficial de Médicos da provincia da Coruña (2014)
* Doutor emérito do SERGAS.

## Vida persoal 
Alfonso Castro Beiras faleceu en febreiro de 2016 ao precipitarse por unha fiestra. Era irmán do tamén cardiólogo José Manuel Castro Beiras. Casou e tivo dúas fillas.

Castro Beiras foi o cardiólogo do presidente Manuel Fraga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Igrexa católica bizantina húngara

A **Igrexa católica bizantina húngara** (en ) é unha Igrexa particular bizantina da Igrexa católica. O seu primado é o metropolita de Hajdúdorog, dende 2008 Péter Fülöp Kocsis.

## Estrutura 
A Igrexa está estruturada nun único metropolitanato *sui iuris*, con sé en Hajdúdorog. A xurisdición propia do metropolitanato abrangue a totalidade de Hungría, e está formado pola arquieparquía de Hajdúdorog e polas súas sés sufragáneas, Miskolc e Nyíregyháza. 

A cabeza da Igrexa é o metropolita de Hajdúdorog Fülöp Kocsis.

## Notas
Parada na porta da escola

dereita|miniatura|O gobernador George Wallace, tentando bloquear a integración na Universidade de Alabama, atópase parado en actitude desafiante na porta do Auditorio Foster ante o Deputy U.S. Attorney General Nicholas Katzenbach.
dereita|miniatura|Vivian Malone Jones chega para inscribirse nas clases no Auditorio Foster da Universidade de Alabama.

A **parada na porta da escola** (coñecida como *Stand in the Schoolhouse Door* en inglés) é un incidente que tivo lugar o 11 de xuño de 1963 en Tuscaloosa, no Auditorio Foster da Universidade de Alabama. George Wallace, o Gobernador de Alabama, nun intento simbólico de respectar a súa promesa ao asumir o seu cargo de "segregación agora, segregación mañá e segregación por sempre" e deter os procesos de desegregación nas escolas, parouse na porta do auditorio para tentar bloquear a entrada de dous estudantes negros, Vivian Malone Jones e James Hood.

O incidente expuxo a George Wallace á atención dos medios nacionais.

## Antecedentes 
O 17 de maio de 1954, a Corte Suprema dos Estados Unidos publicou a súa decisión no caso denominado Brown contra o Consello de Educación de Topeka, Kansas, no cal os demandantes alegaban que a educación de nenos negros en escolas públicas separadas dos seus compañeiros brancos era inconstitucional.

Como consecuencia de *Brown* v. *Consello de Educación* a Universidade de Alabama debía ser desegregada. Nos anos subseguintes, centos de afroamericanos presentaron solicitudes de admisión, pero en todos os casos foron rexeitados. A Universidade traballaba xunto coa policía para facer investigacións e atopar todo tipo de razóns coas que denegar a solicitude de ingreso, ou cando iso non era posible, intimidaba aos solicitantes. Pero en 1963, tres afroamericanos cunha folla de antecedentes impecable—Vivian Malone Jones, Dave McGlathery e James Hood—presentaron as súas solicitudes, e negáronse a ser intimidados. A comezos de xuño un xuíz federal ordenou que eles debían ser admitidos, e prohibiulle ao Gobernador Wallace que interferise.

## O incidente 
O 11 de xuño, Malone e Hood chegaron para inscribirse. Wallace, tentando manter a súa promesa como tamén producir un incidente político, bloqueou a entrada do Auditorio Foster mentres representantes do xornalismo presenciaban a escena. Con todo, Wallace interrompeu a Katzenbach e negouse a obedecer, en cambio pronunciou un discurso sobre dereitos dos Estados.

## No cine 
O evento aparece na película *Forrest Gump* (1994), na cal aparece o protagonista como partícipe do mesmo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Little Rock Nine

### Bibliografía 
* Sarah Melton, "A Sleight of History: University of Alabama's Foster Auditorium", *Southern Spaces*, 15 de outubro de 2009.
Jacinto Méndez

**Jacinto Méndez Esporrín**, coñecido como **Vigatá**, nado en Vic en 1905 e finado en Arteixo o 22 de setembro de 1936, foi un xornalista e sindicalista catalán residente en Galicia.

## Traxectoria 
Ferroviario. Foi con Francisco Llerena un dos fundadores do Sindicato ferroviario da Coruña integrado na CNT. Membro do Comité da Confederación Rexional Galaica e directivo do Centro de Estudios Sociales Germinal, do que foi presidente (1933-1935). Colaborou en *Solidaridad Obrera* e *Solidaridad*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 representou a FAI na conformación do Comité de Defensa da República da Coruña. Foi detido e encadeado no cárcere da Coruña. Foi asasinado sen agardar á formación de causa, o seu cadáver apareceu en Barranqueiras, na parroquia de Pastoriza (Arteixo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Apuntamentos para unha enciclopedia histórica do anarquismo galego (M) cnt.gal
Tihany

**Tihany** é unha vila de Hungría que se atopa na beira norte do lago Balaton, na península homónima do condado de Veszprém. A península enteira forma parte do distrito histórico.

O centro da vila e do distrito é unha abadía da Orde de San Bieito fundada en 1055 polo rei André I de Hungría, que está soterrado na cripta. De feito, a acta de fundación da abadía (conservada na Abadía de Pannonhalma) contén as primeiras verbas conservadas en lingua húngara. A abadía foi reconstruída en estilo barroco en 1754, e hoxe en día é un dos atractivos turísticos da zona por mor da súa importancia histórica e artística. A abadía tamén ten importancia na historia da dinastía Habsburgo, xa que o derradeiro Emperador de Austria desta dinastía, Carlos I de Austria, foi retido brevemente nesta abadía logo ser apreixado durante o seu segundo intento de acceder ó trono de Hungría.

Os habitantes de Tihany teñen a renda per cápita máis alta e os prezos de vivenda máis altos de Hungría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Enrique Pena Vila

**Enrique Pena Vila**, nado na Coruña o 19 de xuño de 1899, foi un debuxante e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Artes Gráficas. Foi árbitro de fútbol. Militante das Juventudes Socialistas, das que foi presidente en 1933. Foi elixido membro do Comité directivo da Agrupación Socialista da Coruña en abril de 1932. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido. Foi proclamado candidato a deputado a Cortes nas eleccións de 1936. Despois integrouse nas JSU. En abril de 1936 participou nun atentado frustrado contra o xeneral Carlos Bosch Bosch. Foi editor da revista *Ciaboga* da Federación de Remo.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. O 5 de agosto de 1942 foi detido. Xulgado en causa militar por rebelión o 26 de xuño de 1943. Condenado á pena de morte foille, conmutada por cadea perpetua. Beneficiouse de varios indultos e saíu da prisión en abril de 1949.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Causa 64/1936 por el delito de atentado cometido contra el Excmo. Sr. Jefe de la XVI Bribada de Infantería D. Carlos Bosch y Bosch
* Causa 64/1936 (II)
Víctor Castro Rodríguez

**Víctor Castro Rodríguez**, nado en Negreira o 20 de xaneiro de 1879 e finado en Ferrol o 16 de febreiro de 1942, foi un farmacéutico, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Feliciano Castro e Daría Rodríguez Abente, que era curmá de Eduardo Pondal. Fixo a carreira de Farmacia, que rematou en 1903, establecendo unha farmacia en Santa Comba. Publicou os seus primeiros poemas na *Revista Gallega*, utilizando en ocasións o pseudónimo **Vícaro**. Foi redactor de *El Eco de Santiago*, colaborou en *El Eco de Mugía*, *Almanaque Gallego* e dirixiu a revista *Santiago* nos seus últimos números. En 1906 emigrou a México, onde permaneceu até 1928. Ao seu regreso estableceu unha farmacia en Ferrol. Na Segunda República foi elixido presidente da xunta directiva de Renovación Española de Ferrol en novembro de 1935.

## Vida persoal 
Casou en Muxía con Faustina Lastres Lastres en 1905, e foi pai de María del Carmen, Víctor e María Victoria Castro Lastres.

## Notas
Primatomorfos

A dos **primatomorfos** (*Primatomorpha*) é un clado de mamíferos placentarios da superorde dos euarcontogliros que comprende tres ordes: as dos *Dermoptera*, os extintos *Plesiadapiformes* e os *Primates*.

## Filoxenia dos euarcontogliros
Global Biodiversity Information Facility

A ***Global Biodiversity Information Facility*** (**GBIF**) é unha organización internacional que trata de que os datos científicos sobre biodiversidade estean dispoñíbeis en Internet usando servizos web. Os datos son proporcionados por moitas institucións de todo o mundo, e a estrutura da información da GBIF fai que estes datos sexan accesíbeis e permite buscas nun único portal. Os datos dispoñíbeis a través do portal da GBIF son principalmente datos de distribución de plantas, animais, fungos e microorganismos, e datos de nomes científicos.

A misión da GBIF é facilitar o acceso libre e aberto aos datos de biodiversidade do mundo para propiciar un desenvolvemento sustentábel. As prioridades, cunha énfase en promover a participación e traballar con socios, inclúen mobilizar datos sobre biodiversidade, desenvolver protocolos e estándares para asegurar a integridade científica e a interoperabilidade, construír unha arquitectura informática que permita a interconexión de distintos tipos de datos provenientes de fontes dispares, promover a construción de capacidades e catalizar o desenvolvemento de ferramentas analíticas para unha mellor toma de decisións.

A GBIF trata de formar ligazóns informáticas entre recursos de datos dixitais de todo o espectro da organización biolóxica (de xenes a ecosistemas), e conectar estes con problemas importantes para a ciencia, a sociedade e a sostibilidade usando xeoreferenciación e ferramentas de información xeográfica. Traballa en asociación con outras organizacións internacionais como a asociación do Catálogo da Vida, *Biodiversity Information Standards* (TDWG), *Consortium for the Barcode of Life* (CBOL), a *Encyclopedia of Life* (EOL) e GEOSS.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* An introduction to the GBIF Data Portal
* GBIF Documents and History
* An Introduction to GBIF Biodiversity Informatics 
* Sitio web da GBIF
Unicast

miniatura|250px|dereita|A transmisión unicast prodúcese entre un equipo orixe e outro destino.
No mundo das redes de computadores, as transmisións **unicast** son as que se fan de equipo a equipo, entre unha fonte específica a un destino concreto.

É a forma de transmisión predominante nas redes de área local. No modelo TCP/IP, úsase TCP e UDP para as transmisións unicast.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Broadcast
* Multicast
Diaño (mitoloxía)

[dereita|300px|miniatura|Rótulo sobre o "Diañu" en castelán e en [lingua asturiana|asturiano, en Ribadesella.]]
O **diaño** (en ), ás veces chamado **diantre**, é un espírito ou trasgo burlón da mitoloxía galega e asturiana, parecido pero non igual que o martinico castelán.

## Características
Adopta a figura de cabalo, de vaca, de carneiro ou de calquera outro animal, mesmo de bebé humano, e desprega a súa actividade durante a noite, asustando o camiñante desnortado ou sorprendido pola noite que anda a deshora, e desorienta o campesiño que busca o gando perdido, molesta o muiñeiro que traballa á luz da lúa ou búrlase dos mozos que regresan tarde da festa. Entre as súas travesuras máis comúns cabe citar a do burro branco que se ofrece como montura ao camiñante e que unha vez montado crece e crece sen cesar, o cabalo que despois dunha galopada infernal devolve o xinete ao mesmo lugar de onde partiu, bótao de cabeza ao río ou lle queima os pantalóns; o cabritiño aterecido de frío que unha vez levado a casa e secado á beira do lume se burla do seu benfeitor; o can negro que persegue ao camiñante; o sapo que corre máis que o cabalo e o seu xinete; o bebé que xoga espido sobre a neve... e unha infinidade de ruídos, luces misteriosas e outros fenómenos inquietantes que atemorizan o camiñante nocturno.
Fossilworks

**Fossilworks ** é un portal de Internet que subministra ferramentas de análises, consultas e descargas para facilitar o acceso á base de datos *Paleobiology Database*, unha gran base de datos á que achegan informacións centos de paleontólogos de todo o mundo.

Fossilworks foi creada en 2013 por John Alroy e está situada na Universidade Macquarie, sita en Sydney, Nova Gales do Sur,  Australia. Inclúe numerosos datos e ferramentas de análise anteriormente incluídos na *Paleobiology Database*.

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Sitio web de Fossilworks
Rogelio Estévez Cambra

**Rogelio Estévez Cambra**, nado en Fornelos (Salvaterra de Miño) o 27 de setembro de 1866 e finado en Bahía Blanca o 5 de xullo de 1939, foi un xurista e escritor galego.

## Traxectoria 
Emigrou moi novo coa familia a Arxentina. Estudou Dereito e foi notario de Bahía Blanca onde dirixiu a revista *Foro y Notariado*. Colaborou en *Vida Gallega*, *El Tea* e *El Eco del Condado* e asinou algunhas colaboracións co pseudónimo **Hidalgo de Casco**. Foi protector da Escola "La Antorcha". Visitou Galicia en 1929.

## Obras 
* *Crítica Notarial*, 1927.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Vía Crucis de Robledo de Chavela

O **Vía Crucis de** **Robledo de Chavela** é un monumento, construído en 1770, que está formado por un conxunto de catorce cruces de granito, de 2,15 m de altura, aliñadas ao longo dunha lonxitude de 140 m, nos arredores da vila e que representan as distintas estacións de penitencia.

O monumento finaliza nun calvario, de 3,30 m de altura, cuxas tres cruces se alzan sobre unhas bancadas en forma de pirámide, de 45&nbsp;cm de altura. As cruces laterais (as que representan aos ladróns), teñen forma de *tau* (letra t), mentres que a central, que representa a de Xesucristo, é latina.

Atópase situado ao sur do municipio na estrada en dirección ás Navas del Rey.

Sobre o mesmo consta a lenda dos subterráneos do *Vía Crucis*: segundo a antiga lenda cóntase que baixo Robledo de Chavela se estende unha rede de misteriosos túneles escavados desde os tempos nos que, no lugar que ocupa a actual Igrexa da Asunción da Nosa Señora, se elevaba o castelo do Señor de Robledo de *Chavela*, desde cuxa torre oito soldados permanecían vixiantes durante toda a noite, *en vela* (de aí a denominación de Chavela). Dito Señor mandara construír unha longa rede de túneles con alxubes, que chegarían até o actual Vía Crucis da vila.
Porto de Xixón

O **Porto de Xixón** é un porto marítimo español situado no mar Cantábrico, no concello de Xixón, en Asturias.

Ten actividades comerciais, transporte de mercancías e de viaxeiros, pesqueiras (no **porto de El Musel**, situado na parroquia de Xove) e de recreo (no porto deportivo, situado no centro de Xixón).

O seu órgano reitor é a Autoridade Portuaria de Xixón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Autoridade Portuaria de Xixón
* Porto deportivo de Xixón
Pla de les Bruixes

***Pla de les Bruixes*** en lingua catalá (**Chairo das bruxas** en galego), é unha paraxe con restos neolíticos e  que soporta gran número de lendas de bruxaría. Está situado no municipio de Arenys de Munt (provincia de Barcelona).

## Historia 
O lugar denominado actualmente *Pla de les Bruixes*, é un chairo dunha altitude de 409 m de a cabalo entre os municipios de Arenys de Munt e Vallgorguina na comarca do Maresme, era coñecido historicamente como **Plana de les Pedres de Bitera** na xurisdición da antiga Quadra de Goscons, polo gran número de megálitos que albergaba. A día de hoxe aínda poden apreciarse un par de menhires tombados, e un espectacular megálito con diversas incisións rituais do período neolítico, segundo o historiador local Dr J.M. Pons i Guri.

En prospeccións arqueolóxicas na primeira década do século XXI, no devandito xacemento, apareceron elementos do período ibérico e romano de grande interese.

## Lendas 
As lendas ancestrais recollidas en diversos tratados costumistas aseguran que as bruxas da zona iniciaban os seus rituais bañándose espidas co mesmísimo diaño na escuridade das augas do salto Gorg Negre de Gualba (Vallès Oriental), antes de reunirse baixo o resplandor da lúa na devandita catedral megalítica, desde onde aterrorizaban a toda a comarca. A tradición popular tamén afirma que nas profundidades dunha cova do *Pla de les Bruixes* un pastor achou unha virxe negra que pasou a ser considerada baixo a advocación de Santa María de Goscons, e venerada na capela románica da Força de Goscons (actualmente casa Arquer de Goscons).
Porto de Avilés

O **porto de Avilés** é un porto situado nas dúas beiras da ría de Avilés, en Asturias. Está bañado polo mar Cantábrico e consta de varios peiraos para o atraque de barcos de diferente calado, entre os que caben destacar a Dársena de San Agustín, o Peirao de Raíces e a Dársena de San Juan de Nieva por ser os máis amplos.

A cantidade de mercancías que se cargan aquí crece ano tras ano, pero son de especial interese as enormes cantidades de aluminio para a fábrica de Alcoa (antiga Inespal), de aceiro e chatarra para a factoría de Arcelor Mittal e de zinc para a fábrica Asturiana de Zinc, pertencente a Xstrata, que desembarcan aquí cada ano. Ademais trátase do porto pesqueiro máis importante de toda a rexión, superando ao Musel de Xixón en capturas descargadas.

Así mesmo, a Autoridade Portuaria de Avilés tamén controla os usos do porto deportivo de Avilés, que se atopa anexo á dársena pesqueira, máis concretamente na parte máis próxima ao Centro Cultural Internacional Oscar Niemeyer.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web da Autoridade Portuaria de Avilés
Barco del arroz

O Barco ***do*** ***Arroz*** é o nome dado en Andalucía e Estremadura a varias lendas urbanas referentes a ***barcos*** cargados con axuda humanitaria que desapareceron misteriosamente, sen chegar ao seu destino. Estas lendas deron orixe a expresión "*estar máis perdido que o barco do arroz*".

## Alcatraz 
O Alcatraz foi un barco arxentino enviado na década de 1940 polo goberno de Juan Domingo Perón á España da posguerra.O devandito barco, segundo informou o goberno arxentino, ía cargado de arroz, pero nunca chegou ás costas andaluzas. A versión máis estendida do extravío é o afundimento do barco, que deu orixe ao refrán.

Especúlase tamén que a tripulación do barco quedou con este e o seu contido. Outras versións relatan que a tripulación sufriu unha enfermidade contaxiosa e todos morreron, sen posibilidade de que o cargamento chegase a porto.

## O vapor de Cádiz 
Cóntase que, na década de 1950, un barco de vapor cargado de arroz soltouse das súas amarras cando estaba amarrado no peirao de Cádiz, foi arrastrado pola corrente cara á costa e abriuse, soltando todo o seu cargamento. Nesta ocasión, o arroz puido ser salvado con guindastres.

## Axuda humanitaria a Etiopía 
Na década de 1980, levouse a cabo en Sevilla unha colecta de arroz procedente das Marismas do Guadalquivir, para ser enviado a Etiopía. Unha vez que o barco partiu, os sevillanos non tiveron noticias da chegada deste ao país africano, nin do seu regreso. Este feito popularizou aínda máis o refrán.

## O "barco do arroz" de Sanlúcar de Barrameda - Chipiona 
O 27 de febreiro de 1994, un barco chipriota cargado con 6080 toneladas de arroz procedente de Bangkok, o Weisshorn, ía penetrar no río Guadalquivir con destino ao porto de Sevilla. Á altura de Chipiona, debido á marea baixa, o barco quedou encallado na plataforma continental, provocando vías de auga. O arroz inflouse coa auga de mar até o punto de abolar as portas metálicas que o gardaban. O barco acabou partíndose en dous e a tripulación fuxiu do barco cara ás costas de Chipiona. Dise que o buque non encallou por accidente, senón que foi o capitán o que o achegou á mantenta á costa, por unha débeda co armador. Outra versión máis oficial apunta a que o barco se atopaba fondeado no día dos feitos fronte ás costas de Sanlúcar á espera de entrar polo río, cando houbo un forte temporal que rompeu a cadea da áncora, e o navío viuse arrastrado polo vento e a ondada até unha zona pouco profunda coñecida como "Baixo Picacho", onde encallou. Os veciños de Sanlúcar e Chipiona sufriron durante máis dun mes un cheiro insoportable provocado pola súa putrefacción.

Este barco pódese ver desde Chipiona, Sanlúcar de Barrameda e a costa do Parque Nacional de Doñana (Huelva), e é coñecido polos aldeáns como o "Barco do arroz".

## Notas
Braulio Iglesias Lorenzo

**Braulio Iglesias Lorenzo**, nado en Ribadavia o 29 de outubro de 1901 e finado en Madrid o 2 de xullo de 1972, foi un cantante e escritor galego.  

## Traxectoria 
Foi membro da murga Os Pera en 1929. Ao ano seguinte organizou a tropa La Guardia Judía en Ribadavia, e en 1931 pasou a formar parte da Coral de Ruada. En 1934 participou como tenor na xira que o coro Anaquiños da Terra fixo a Chicago. En 1935 dirixiu o orfeón Ecos del Avia.
Dirixiu o semanario humorístico *Ris-Ras*. Publicou algúns poemas en *El Compostelano*. A finais de 1935 estreouse en Ribadavia a súa obra *Romance del palomar*. Colaborou coa imprenta O Ribadaviense entre 1965 e 1968.

## Vida persoal 
Neto de Ramona Alonso Estévez (1861-1946) e José Lorenzo Fernández (1859-1927), e fillo do avogado de Ribadavia Modesto Iglesias García (1877-1958) e de Rogelia Lorenzo Alonso (1879-1970). Os seus irmáns eran Mercedes Iglesias Lorenzo (1904-1975) e Modesto Iglesias Lorenzo (1910-1920). Casou en 1936 con Nieves Martínez Herranz (1907-1978), e tivo dúas fillas: Mercedes (n. 1937) e Nieves (n. 1939).

## Obras 
**Romance del Palomar. Melodrama en dos actos y un epílogo, en verso*, 1936.

## Notas
Sancha de Lara

**Sancha de Lara** é un personaxe lendario da cidade de Málaga.
## Traxectoria
Segundo a tradición, **Sancha de Lara** viviu no século XVII na praza do Bispo, fronte á Catedral de Málaga. Tiña esta un sobriño predilecto chamado Alonso Torres Sandoval, quen era requirido en calquera festa de certa importancia na cidade pola súa beleza e nivel social, tendo por iso a todas as raparigas tras de si, e entre elas, a mesma filla do alcalde, Pedro Olaverría, a quen Álvaro ignoraba, cousa pola cal e como se prevía na cidade, daría lugar a un choque entre ambos. Efectivamente así ocorreu durante unha función teatral na que ao chegar o primeiro edil, e como era de costume na época, todo o público púñase en pé en sinal de respecto pero Álvaro quedou sentado, o cal causou a cólera do alcalde quen manipulado pola súa esposa, mandou prendelo, sendo máis tarde executado con garrote vil.

Tal inxustiza levou a dona Sancha de Lara a viaxar até Madrid a pesar de ter que endebedarse, e botouse aos pés do mesmo rei, Filipe IV, solicitando que se castigase aos verdugos do seu sobriño. E así se fixo; recorreuse a un enviado real quen fixo xustiza aforcando na praza maior de Málaga a alcalde, xuíces e verdugo, até un total de sete persoas. Tras iso dona Sancha mandou esculpir unha placa de pedra con sete cabezas, representando ós sete axustizados, que colocou na fachada da súa vivenda.

Desta lenda hoxe en día só se conserva unha das antigas rúas da cidade, remodelada con posterioridade, onde até 1860, existiu a vivenda de dita señora, que foi demolida por ameaza de ruína.

As actas do Cabido daquel tempo non din nada respecto diso, tan só que o corrixidor don Álvaro de Lúa e Mendoza, administrou xustiza con castigos exemplares.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vázquez Otero, D. (1987): *Tradiciones malagueñas*. Arguval, Málaga.
* Gallego, M. e Lancha, F. (1996): *Málaga en la leyenda*. Arguval, Málaga.
### Ligazóns externas 
*Sancha de Lara, artigo en Malagapedia, baixo licenza CC BY-SA.
Broadcast

miniatura|250px|dereita|A transmisión broadcast prodúcese entre un equipo orixe e todos os do resto da rede.
No mundo das redes de computadores, as transmisións **broadcast** son as que se fan entre un equipo e todos os equipos do resto da rede.

As transmisións broadcast están soportadas na maioría de redes de área local e adoitan usarse para transmitir mensaxes a tódolos equipos dunha mesma rede, como fai por exemplo o protocolo ARP. Para transmitir en broadcast adoita usarse unha dirección especial, como por exemplo a dirección física FF-FF-FF-FF-FF-FF.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unicast
* Multicast