Airco DH.4

O **Airco DH.4** foi un biplano británico de dúas prazas usado como bombardeiro diario na primeira guerra mundial. Foi deseñado por Geoffrey de Havilland (de aó o "DH") para Airco, e foi o primeiro avión destas características británico en ter un armamento defensivo efectivo. Voou por vez primeira en agosto de 1916 e entrou en servizo co Royal Flying Corps (RFC) en marzo de 1917. A meirande parte dos DH.4 foron realmente fabricados como un biplaza multipropósito nos Estados Unidos, para servir coas forzas estadounidenses en Francia.

O DH.4 foi probado con varios motores, dos cales o mellor foi o Rolls-Royce Eagle. O armamento estaba formado por unha metralladora Vickers de 7,7&nbsp;mm para o piloto e un canón Lewis de 7,7&nbsp;mm nunha montaxe de anel para o observador. Podía levar dúas bombas de 100&nbsp;kg ou catro de 51&nbsp;kg. O DH.4 entrou en servizo o 6 de marzo de 1917 co Escuadrón 55 en Francia.

## Desenvolvemento 
### Orixe 
O DH.4 foi deseñado por Geoffrey de Havilland como un avión de combate lixeiro de dous asentos, destinado a realizar tanto bombardeos de día como misións de recoñecemento. A intención era que estives equipado co novo motor Beardmore Halford Pullinger (BHP) de 160 CV. O DH.4 foi desenvolvido en paralelo co seu rival Bristol Fighter.

As probas de voo iniciais revelaron que tiña un bo manexo e rendemento. A Central Flying School (CFS) realizou os primeiros voos de avaliación usando o prototipo, o que levou a que producise un informe favorable sobre a aeronave, observando unha boa estabilidade en voo, controis de voo lixeiros e as posicións relativamente cómodas da tripulación. Durante os seus voo coa CFS, foi capaz de acadar velocidades de trepada inéditas, moi lonxe das dos seus predecesores. Separadamente das interaccións do RFC co DH.4, o avión tamén recibiu un importante interese da Royal Navy. O Almirantazgo decidiu realizar un pedido de dous prototipos, configurados para adaptarse ás necesidades do propio servizo, para propósitos de avaliación; porén, segundo Bruce, é pouco probable que o segundo deles fose construído. Tras probas co primeiro destes prototipos, realizáronse pedidos para a produción de DH.4 para equipar o Royal Naval Air Service. Segundo Bruce, non foi unha sorpresa para a maioría dos observadores que o Eagle fora seleccionado para alimentar o primeiro lote de DH.4 de produción.

A fabricación do DH.4 foi realizada por unha variedade de empresas máis aló da propia Airco; entre elas estaban F.W. Berwick and Co, Glendower Aircraft Company, Palladium Autocars, Vulcan Motor and Engineering, e Westland Aircraft Works. Cando rematou o súa produción, fabricáranse no Reino Unido un total de 1 449 avións (a partir de pedidos por 1 700 avións) para o Royal Flying Corps (RFC) e o Royal Naval Air Service (RNAS). No estranxeiro, SABCA de Bélxica fabricou 15 DH.4 máis en 1926.

A medida que progresaba a produción foron introducíndose varios cambios e melloras ao DH.4.

### Versións estadounidenses 
No momento da entrada dos Estados Unidos na primeira guerra mundial o 6 de abril de 2017, a sección de aviación do Signal Corps non estaba preparada, xa que non estaba equipada con ningún avión axeitado para o combate. Porén, púxose un considerable optimismo e enerxía para abordar esta necesidade identificada, o que levou á mobilización da industria estadounidense para iniciarse na produción de avións de combate contemporáneos. Como non había avións axeitados no país, unha comisión técnica, coñecida como Comisión Bolling, foi enviada a Europa para buscar os mellores avións de combate dispoñibles e facer preparativos para establecer a súa produción nos Estados Unidos. Varios fabricantes diferentes, incluíndo Boeing Airplane Corporation, Dayton-Wright Company, Fisher Body Corporation e Standard Aircraft Corporation produciron esta variante americanizada do DH.4, con máis de 1 000 modificacións do deseño británico orixinal, para equipar os servizos aéreos estadounidenses. Encargáronse un total de 9 500 DH.4 a fabricantes estadounidenses, dos cales 1 885 chegaron a Francia durante a guerra. Na produción estadounidense, adoptouse o novo motor Liberty, que resultou axeitado para o DH.4. O Liberty tamén foi finalmente adoptado polos británicos para alimentar a variante DH.9A do tipo.

Tras a guerra, varias firmas, sendo a máis significativa delas Boeing, foron contratadas polo exército dos Estados Unidos para remanufacturar os DH.4 excedentes ao estándar mellorado DH.4B. Internamente coñecido en Boeing como o **Model 16**, as entregas dos 111 avións deste fabricante realizáronse entre marzo e xullo de 1920; segundo os informes, preto de 50 destes foron devoltos para outras reformas tres anos despois.

Durante1923, o Exército fixo un pedido dunha nova variante DH.4 de Boeing, distinguido por unha fuselaxe de tubo de aceiro cuberto de tecido no lugar da estrutura orixinal de madeira contrachapada. Os seus tres prototipos foron designados **DH.4M-1** (M de modernizado) e foron ordenados para a produción xunto co moi semellante **DH.4M-2** desenvolvido por Atlantic Aircraft. Un total de 22 dos 163 DH.4M-1 foron convertidos polo Exército e adestradores con controis dobres (**DH.4M-1T**) e uns poucos máis en remolcadores de albos (**DH.4M-1K**). Trinta dos avións ordenados polo Exército foron desviados á Armada para ser usados polo Corpo de Marines; o modelo base designouse **O2B-1** e os avións equipados para voos nocturnos e voos por etapas designáronse **O2B-2**.

## Notas 
## Bibliografía 
* Bowers, Peter M. *Boeing Aircraft since 1916*. Londres: Putnam, Second edition, 1989. .

* Bowers, Peter M. The American DH.4 (Aircraft in Profile number 97). Londres: Profile Publications, 1966. No ISBN.

* Bruce, J.M. The de Havilland D.H.4. (Aircraft in Profile number 26). Londres: Profile Publications, 1966. No ISBN.

* Jackson, A.J. *De Havilland Aircraft since 1909*. Londres: Putnam, Third edition, 1987. .

* Mason, Francis K. *The British Bomber since 1914*. Londres: Putnam Aeronautical Books, 1994. .