open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pinus monticola

[miniatura|230px|[Área de distribución natural]]

***Pinus monticola*** é unha especie arbórea da familia das pináceas, e da súa única subfamilia pinoideas, unha das numerosísimas do xénero *Pinus*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita en 1832 por David Douglas ex D. Don. 

### Etimoloxía 
Para o xénero ver *Pinus*.

O epíteto específico, *monticola*, en latín "dos montes", alude a que a especie é propia das rexións montañosas.

### Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
**Pinus grozelierii* Carrière
**Pinus monticola* Douglas
**Pinus monticola* f. *porphyrocarpa* (A.MurrayBis) P.Landry
**Pinus monticola* var. *digitata* Lemmon
**Pinus monticola* var. *minima* Lemmon
**Pinus monticola* var. *porphyrocarpa* (A.MurrayBis) Mast.
**Pinus porphyrocarpa* A.Murray bis
**Pinus strobus* subsp. *monticola* (Douglas ex D.Don) E.Murray
**Pinus strobus* var. *monticola* (Douglas ex D.Don) Nutt.
**Strobus monticola* (Douglas ex D.Don) Rydb.

## Características 
*Pinus monticola* é unha grande árbore, que crece habitualmente até os 30-50 m de altura e, excepcionalmente, ató os 70 m. É un membro do grupo dos chamados *piñeiros brancos* (os do xénero *Pinus*, subxénero *Strobus*), e, como en todos os membros deste grupo, as follas (acículas) están reunidas en fascículos (ramos) de cinco, cunha vaíña caduca. As acículas están finamente serradas, e miden 5-13 cm de longo. Os conos ou estróbilos son longos e delgados, de 12-32 cm de longo e 3-4 cm de largo, abríndose a 5-8 cm de largo; as escamas son delgadas e flexíbeis. As sementes son pequenas, de  4-7 mm de longo, e teñen unha á delgada e longa, de 15-22 mm.

Está relacionado con *Pinus strobus*, do que se diferenza en que ten os conos máis grandes, con acículas que duran lixeramente máis (2–3 anos, contra os 1,5–2 anos) con bandas estomatais máis prominentes, e un hábito máis denso e estreito. As pólas  nacen en acios regulares, producidos a razón de unha ao ano.

## Usos 
Cultivase como unha árbore ornamental, pero foi talado amplamente en gran parte da súa área de distribución n pasado. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chase, J. Smeaton (1911): "*Pinus monticola* (Silver-pine, Mountain-pine, Little sugar-pine, Western white-pine)". Cone-bearing Trees of the California Mountains. Eytel, Carl (illustrations). Chicago: A.C. McClurg & Co. pp. 40–42.  
* Farjon, A. (2001): *World Checklist and Bibliography of Conifers*. 2nd edition. The Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 978-1-8424-6025-2.
Óscar Catacora

**Óscar Quispe Catacora**, nado en Ácora o 18 de agosto de 1987, e finado en Conduriri o 26 de novembro de 2021, foi un director de cinema e guionista peruano.

## Traxectoria 
Nado o 18 de agosto de 1987 na comunidade labrega de Huaychani, na localidade de Ácora na rexión Puno. En 2007, dirixiu e actuou na mediometraxe *El sendero del chulo*. Dous anos despois ingresou na Escola Profesional de Arte da Universidade Nacional del Altiplano (UNA) para especializarse en Teatro, mais finalmente abandonou a carreira para alistarse no exército peruano.

En 2011, comezou estudos de Ciencias da Comunicación Social na UNA co obxectivo de especializarse en produción audiovisual. Dous anos máis tarde, en 2013, escribiu e dirixiu *La venganza del Súper Cholo* (2013). foi a súa ópera prima e foi presentada polo Perú como candidata nacional aos premios Óscar na categoría do Óscar ó mellor filme internacional, aspirando tamén como candidata a mellor filme iberoamericano na 33ª edición dos premios Goya en España. Foi gañadora do premio a mellor longametraxe peruana de 2018 outorgado pola Asociación Peruana de Prensa Cinematográfica (APRECI).

En 2018, volveu obter fondos do Ministerio de Cultura para realizar a súa segunda longametraxe, un filme histórico sobre a rebelión indíxena que se produciu no sur do Perú en 1780 e cuxa presentación estaba prevista coa celebración del bicentenario do país.

### Pasamento 
O 26 de novembro de 2021, a produtora Cine Aymara anunciou o pasamento de Catacora durante a gravación do filme *Yana-Wara* nas partes altas do distrito de Conduriri, na provincia de El Collao por mor dunha apendicite.
* *La venganza del Súper Cholo* (2013, 72 minutos, ficción), guionista
* *Aventura sangrienta* (2017, 88 minutos, ficción), director de fotografía
* *Wiñaypacha* (2017, 88 minutos, ficción), director, guionista e director de fotografía
* *Yana-Wara* (2023, póstumo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
This Is Us

***This Is Us*** é unha serie de televisión estadounidense que se estreou orixinalmente en NBC o 20 de setembro de 2016. A serie conta as vidas dunha parella e dos seus tres fillos en diferentes épocas.

## Personaxes 
[miniatura|300px|Elenco principal da serie (de esquerda a dereita) Jones, Watson, Brown, Ventimiglia, Moore, Hartley, Metz e Sullivan no [Paley Center for Media|PaleyFest de 2017.]]

*Milo Ventimiglia as Jack Pearson
**Tamén interpretado por Joaquin Obradors como neno (tempadas 2–4).
*Mandy Moore como Rebecca Pearson
**Tamén interpretada por Ava Castro e Kya Kruse como nena (tempadas 2–4).
*Sterling K. Brown como Randall Pearson
**Tamén interpretado por Niles Fitch (con 16–18) e Lonnie Chavis (con 9–12 anos).
*Chrissy Metz como Kate Pearson
**Tamén interpretada por Hannah Zeile (con 16–18 anos) e Mackenzie Hancsicsak (con 9–12 anos).
*Justin Hartley como Kevin Pearson
**Tamén interpretado por Logan Shroyer (con 16–18 anos) e Parker Bates (con 9–12 anos).
*Susan Kelechi Watson como Beth (Clarke) Pearson
**Tamén interpretada por Rachel Hilson (con 16–18 anos) e Akira Akbar (neno).
*Chris Sullivan como Toby Damon
**Tamén interpretado por Luke Clark de adolescente, e Dylan Gage de neno.
*Ron Cephas Jones como William "Shakespeare" Hill: Randall's biological father. 
**Tamén interpretado por Jermel Nakia de mozo (tempadas 1–2; convidado nas tempadas 3–5).
*Jon Huertas como Miguel Rivas convidado dende a tempada 3).
*Eris Baker como Tess Pearson
**Tamén interpretada por Iantha Richardson (tempadas 2–3).
*Faithe Herman como Annie Pearson
*Melanie Liburd como Zoe Baker
**Tamén interpretada por Brianna Reed de adolescente e Dakota Baccelli de nena (tempadas 2–3).
*Lyric Ross como Deja Pearson
**Tamén interpretada por Makenzie Lee-Foster de nena (recorrente nas tempadas 2–4).
*Asante Blackk como Malik Hodges
*Griffin Dunne como Nicholas "Nicky" Pearson

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Cameria

[miniatura|250px|Territorio aproximado de Cameria segundo varios puntos de vista. En vermello, o [kaza otomán de Çamlık. En negro, a máxima extensión da lingua albanesa na rexión. En verde, a versión máis incluente da definición da rexión feita por R. Elsie. é un termo usado principalmente polos albaneses das partes costeiras da rexión de Epiro no sur de Albania e noroeste de Grecia, asociado tradicionalmente coa poboación de fala albanesa coñecida como Chams. Durante un breve período (1909-1912), tres kazas (Filat, Aydonat e Margiliç) foron combinados polos otománs nun distrito administrativo coñecido como "Çamlak sancak". Ademais de usos xeográficos, o topónimo adquiriu connotacións irredentistas en Albania. Durante o período de entreguerras o topónimo era de uso común e era o nome oficial da área baixo o río Acheron en tódolos documentos de Grecia. Hoxe é un termo obsoleto en grego, sobrevivindo só nalgunhas cancións populares. A maioría de *Cameria* está dividida entre as unidades rexionais gregas de Thesprotia, Preveza e Ioannina, e o concello de Konispol na parte máis setentrional de Albania. O topónimo grego *Epirus* é máis amplo e existiu dende a antigüidade, e o de *Thesprotia* tamén reflicte un pasado antigo, e dados os sentimentos negativos cara ao irredentismo albanés, o termo Cameria non é usado polos veciños do lado grego da fronteira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* *Albania at War, 1939–45*, Bernd I. Fischer, p.&nbsp;85. C. Hurst & Co, 1999
* *Historical Atlas of Central Europe*, 2nd. ed. Paul Robert Magocsi. Seattle: U. of Washington Press, 2002.
* Roudometof, Victor. *Collective Memory, National Identity, and Ethnic Conflict: Greece, Bulgaria, and the Macedonian Question*.
* Clogg, Richard. *A Concise History of Greece*. Cambridge University Press, 2002.
Jacques-Antoine Dulaure

**Jacques-Antoine Dulaure**, nado o 3 de decembro de 1755 en Clermont-Ferrand e finado o 18 de agosto de 1835 en París, foi un arqueólogo, historiador, escritor e político francés.

## Obra 
* *Pogonologie, ou histoire philosophique de la barbe*, París, Le Jay, 1786, 2 vol.
* *Réclamation d’un Citoyen contre une nouvelle enceinte de Paris, élevée par les fermiers généraux*, 1787
* *Description des principaux lieux de France*, París, Lejay, 1789, 6 volumes
* ''Histoire critique de la noblesse depuis le commencement de la monarchie jusqu'à nos jours*, París, Guillot, 1790
* *Liste des noms des ci-devant nobles, nobles de race, robins, prélats, financiers, intrigants, et de tous les aspirants à la noblesse ou escrocs d'icelle, avec des notes sur leurs familles', París, Garnery, c. 1790
* ''Vie privée des ecclésiastiques, prélats et autres fonctionnaires publics qui n'ont point prêté leur serment sur la Constitution civile du clergé*, París, Garnéry, 1791
* *Étrennes à la Noblesse : ou Précis historique et critique sur l'origine des ci-devant ducs, comtes, barons etc., monseigneurs et grandeurs etc.*, Londres e París, J. Thomas, 1791
* *Des Cultes qui ont précédé et amené l'idolâtrie : ou l'adoration des figures humaines*, París, Fournier frères, 1805
* *Des Divinités génératrices : ou du culte du Phallus chez les anciens et les modernes, des cultes du dieu de Lampsaque, de Pan, de Vénus etc.*, París, Dentu, 1805
* *Les deux ouvrages précédents ont été regroupés ultérieurement sous le titre : Histoire abrégée des différents cultes*, París, Guillaume, 1825, 2 vol.
* *Crimes et forfaits de la noblesse et du clergé depuis le commencement de la monarchie jusqu'à nos jours*, París
* *Causes secrètes des excès de la Révolution : ou Réunion de témoignages qui prouvent que la famille des Bourbons, les chefs de l'émigration, sont les instigateurs de la mort de Louis XVI, du régime de la Terreur et des maux qui ont désolé la France avant et pendant la session de la Convention*, París, Béchet, 1815
* *Esquisses historiques des principaux événemens de la Révolution française, depuis la convocation des États-Généraux jusqu'au rétablissement de la maison de Bourbon*, París, Baudouin frères, 1823-1825, 5 volumes
* *Histoire physique, civile et morale de Paris depuis les premiers temps historiques jusqu'à nos jours*, París, Guillaume, 1829
* *Histoire physique, civile et morale des environs de Paris, depuis les premiers temps historiques jusqu'à nos jours*, París, Guillaume, 1825-1828, 7 volumes
* *Histoire de la révolution française, depuis 1814 jusqu'à 1830'', París, Poiré, 1838, 8 volumes
* «La Fin de l'Histoire de la Restauration », en *Histoire de la Révolution de 1830*, de Alphonse Maréchal, París, Degorce-Cadot, col. Bibliothèque d'histoire », 1872,
* *Mémoires de Dulaure*, cunha introdución de M. L. de la Sicotière, París, Poulet-Malassis, 1862

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha, Britishmuseum.org
Hilda Counts

**Hilda Counts** nada en 1893 e finada en 1989, foi unha enxeñeira eléctrica estadounidense e cofundadora da *Society of Women Engineers of America* (en galego, *Sociedade Americana de Mujeres Enxeñeiras e Arquitectas)*. Foi a primeira muller en obter un título en Enxeñería Eléctrica da Universidade de Colorado.

## Traxectoria 
Hilda Counts graduouse na Universidade de Colorado antes de traballar como profesora de matemáticas e física durante dous anos. Despois volveu á Universidade onde estudou enxeñaría eléctrica. Licenciouse en 1919 como a primeira muller en facelo con ese título. Counts comezou a traballar na Westinghouse Electric Corporation ata que decidiu volver á universidade para obter un título superior. Con todo, casou con Arthur T. Edgecomb e retirouse durante varios anos.

Counts volveu traballar despois de catorce anos de interrupción e traballou na Administración de Electrificación Rural en Washington DC. Xubilouse oficialmente en 1963 pero continuou traballando ata os 80 anos. 

A longo prazo, a asociación non durou, pero foi o antecedente da Society of Women Engineers of America. Counts centrouse na creación e mantemento dunha organización deste tipo e na educación das mulleres en enxeñaría. Ela participou na fundación da SWE. Counts tamén estivo no Consello da Sociedade de Enxeñeiros Profesionais do Distrito de Columbia. A Society of Women Engineers ten unha bolsa ao seu nome, *The Pioneer Scholarship*, establecida en memoria de Hilda Counts, Elsie Eaves e Lou Alta Melton.

## Notas
Vaasan Sport Naiset

O **Vaasan Sport Naiset**, ou simplemente **Sport**, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Vaasa (Finlandia). Dende que descendeu da Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, na tempada 2021-22 o club non compite en categoría absoluta.

## Historia 
O equipo feminino de Vaasan Sport fundouse no ano 1986 e opera baixo JuniorSport. Sport Naisten gañou a medalla de bronce da SM-sarja na tempada 1986-87.

Na tempada 2016-17 o Sport quedou ás portas do ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. Ese ano o equipo conseguiu o campionato da Mestis e o seu adestrador, Ove Kvist, foi nomeado "adestrador do ano", con todo, o equipo .

Na tempada 2017-18 Mika Nummi, que viña de ser adestrador asistente durante as catro tempadas anteriores, fíxose cargo do equipo como adestrador xefe logo da marcha de Kvist. A tempada comezou moi ben para o equipo de Vaasa, con dúas vitorias e 20 goles a favor por tres en contra nos primeiros dous encontros. Ao contrario do que pasara a tempada precedente, cando o equipo o equipo non conseguiu clasificarse para a promoción de ascenso, as xogadoras de Nummi remataron segundas por riba do JYP,

O ascenso do equipo motivou interese na cidade e mesmo o equipo masculino da Liiga sinalou que estaba disposto a cooperar.

## Palmarés 
### Trofeos colectivos 
;SM-sarja/Naisten liiga:
* 1 medalla de bronce como terceiro clasificado: 1986

### Trofeos individuais 
* **Trofeo Marianne Ihalainen**: cada ano dende a tempada inaugural da Naisten Liiga, a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo entrega este galardón á mellor puntuadora da liga regular. Tan só Sari Krooks conseguiu o galardón xogando coa camisola do equipo de Vaasa, facéndoo en tres tempadas consecutivas:
**Sari Krooks: 1986, 1987, 1988
***Trofeo Tiia Reima**: entregado dende a tempada inaugural pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo á máxima goleadora da liga. Tan só unha xogadora do equipo gañou o trofeo nalgunha ocasión:
**Sari Krooks: 1984, 1986, 1987, 1988
* **Trofeo Noora Räty**: entregado cada ano dende a tempada 2005-06 á mellor debutante da liga. Unha xogadora do equipo alzou o galardón nalgunha ocasión:
**Ida Kuoppala: 2019

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Raquel Liberman

**Raquel Liberman**, coñecida tamén como **Rokhl Lea Liberman**, nada en Berdychiv (actual Ucraína) o 10 de xullo de 1900 e finada en Buenos Aires o 7 de abril de 1935, foi unha muller polaca vítima de trata de persoas na Arxentina. Logrou denunciar e desintegrar a rede xudía de trata Zwi Migdal, que operaba na Arxentina desde principios do século XX e até antes do comezo da chamada Década Infame.

## Traxectoria 
De pequena emigrou cos pais a Varsovia. En 1919 casou con Yaacov Ferber, xastre de profesión, e o ano seguinte tiveron o seu primeiro fillo, Joshúa. En 1921, embarazada do segundo fillo, Ferber emigrou na procura de traballo á Arxentina, onde xa vivían a súa irmá e o home dela. O 30 de setembro de 1922, Liberman chegou á Arxentina cos seus dous fillos para reunírense co seu home e pai. Instaláronse na vila de Tapalqué, na provincia de Buenos Aires.

Poucos meses despois, Yaacov morreu de tuberculose. Liberman, sen coñecementos de español, viuse na obriga de deixar os dous bebés na casa duns veciños e mudarse á cidade de Buenos Aires en busca de emprego. Ao non conseguir traballo de costureira, entrou na prostitución. Foi secuestrada pola rede de trata Zwi Migdal. Esta rede, baixo a aparencia dunha Sociedade Xudía de Socorros Mutuos, recrutaba xudías pobres de Europa do Leste para explotalas sexualmente en Buenos Aires e outras cidades do país.

Segundo outra versión, Liberman coñeceu en Polonia un home, Jaime Kissinger. Este levouna a Buenos Aires con promesas de matrimonio e alí deixouna en mans da Zwi Migdal. polo que o xuíz Manuel Rodríguez Ocampo citouna a declarar. 

Así se descubriu o funcionamento da organización. As mulleres eran levadas dun lugar a outro pola forza, e maltratadas física e mentalmente para sometelas e evitar que denunciasen. O xuíz ditou procesamento e prisión preventiva para 108 membros da Zwi Migdal e a captura de 334 prófugos baixo os cargos de corrupción e asociación ilícita.

## Recoñecemento 
O exemplo de Liberman inspirou semificcións en varios autores, como Humberto Costantini, Carlos Serrano, Myrtha Schalom (con *La Polaca*), Nora Glickman Na Arxentina tamén existen os «premios Raquel Liberman», dedicados á loita contra a violencia de xénero.

En 2017, premiouse e publicouse a novela *Mistonga florcita de lis*, do escritor arxentino Gerardo H. Badoglio, que fai referencia explícita a Liberman. Relata a historia dunha muller francesa, levada á Arxentina mediante enganos, que atravesa o horror da trata naquel Buenos Aires da Década Infame. 

En 2019 estreouse a telenovela *Argentina, tierra de amor y venganza*, cun personaxe baseado na súa vida. Ese mesmo ano, a estación "Callao", da rede de Subterráneos da Capital Federal de Buenos Aires, pasou a chamarse "Raquel Liberman".

## Notas
Jean-Joseph Sanfourche

**Jean-Joseph Sanfourche**, coñecido simplemente como **Sanfourche**, nado en Bordeos o 25 de xuño de 1929 e finado en Saint-Léonard-de-Noblat o 13 de marzo de 2010, foi un pintor, poeta, deseñador e escultor francés. 

Practicou a arte bruta e foi amigo de Gaston Chaissac, Jean Dubuffet, Robert Doisneau, cos que mantivo correspondencia.

As súas obras están expostas en múltiples centro públicos como o Museo de Arte Moderna de París, o Museo de Arte Naïf de Laval ou a colección Nova invención de Lausana.

## Recoñecementos 
En 1992, o presidente da República Francesa, François Mitterrand, nomeouno cabaleiro da Lexión de Honor.

## Notas 
## Véxase tamén
Rodríguez-Méndez

**Carlos Rodríguez Méndez**, coñecido como **Rodríguez-Méndez**, nado en Tortoreos (As Neves) en 1968, é un escultor galego.

## Traxectoria 
Licenciado pola Facultade de Belas Artes de Universidade Complutense de Madrid en 1999. Presentou proxectos expositivos no CA2M de Móstoles, S.M.A.K. e Vooruit Arts Centre de Gante, Centro Galego de Arte Contemporánea, IVAM, La Casa Encendida de Madrid, e individualmente no S.M.A.K. de Gante, Matadero Madrid, Instituto Cervantes de Madrid, Museo de Arte Contemporánea de Vigo e Fundación Yaddo de Nova York.

Traballa en proxectos nos que implica diferentes linguaxes á marxe da influencia do espazo expositivo e que analizan os principios materiais da escultura e da experiencia esencial e física do home.

## Publicacións 
* *La puerta natural* (con Chus Pato, 2023.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* web do autor
* Rodríguez-Méndez
* Rodríguez-Méndez
Lou Alta Melton

**Lou Alta Melton** nada Texas en febreiro de 1895 e finada en xullo de 1974, foi unha enxeñeira civil dos Estados Unidos.

## Traxectoria 
Melton naceu en Texas, en febreiro de 1895, filla de Sherd Melton e Hesta Long. Creceu en Bayfield, Wisconsin. Melton ensinaba nunha escola primaria en Colorado durante un tempo antes de ir á Universidade de Colorado para estudar enxeñería civil. Se graduó en 1920 e conseguiu un traballo na Administración xeral de estradas dos Estados Unidos. Inicialmente traballou no departamento de redacción, antes de ser ascendida a enxeñeira de pontes júnior. Melton traballou en San Francisco na oficina do distrito, e posteriormente como asistente de enxeñeiro de pontes na oficina de Missoula.    

Melton era membro da Asociación Estadounidense de Enxeñeiros e foi a primeira muller en converterse en membro da Sociedade de Enxeñeiros de Colorado. Foi membro activa das asociacións. En 1921, deu unha charla na sucursal de Missoula da AAE. O Xangai Times aclamouna como "A muller construtora de pontes, a pesar da súa mocidade, é tan boa enxeñeira civil como calquera home nos Estados Unidos". En 1922, The Woman Engineer reimprimió este artigo na revista.     

Melton casou co doutor Archibald Shepard Merrill, quen máis tarde se converteu nun profesor de matemáticas. Tiveron unha filla, Janet, e vivían en Missoula, Montana. Melton participou na Sociedade Matemática da Universidade. Ensinou matemáticas na Universidade Estatal de Montana e uniuse á Xunta Estatal de Exames de Montana en 1953. 

*A bolsa* Rocky Mountain Pioneer outórgase na súa honra.  

## Notas
Tadas Sedekerskis

**Tadas Sedekerskis**, nado o 17 de xaneiro de 1998 en Nida, é un xogador de baloncesto profesional lituano que xoga no Cazoo Baskonia da Liga ACB.

## Traxectoria profesional 
En 2013, Sedekerskis asinous co Saski Baskonia. Debutou co primeiro equipo con tan só 17 anos, nun partido da Liga ACB onde o Baskonia gañou por 87–68 ó Joventut Badalona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Pedro Varela Ulloa

**Pedro Benito José Sánchez Varela Ulloa Noguerol**, nado en Vilareda (Palas de Rei) o 9 de xaneiro de 1737 e finado en Aranjuez o 10 de xuño de 1797, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Pedro Antonio Joseph Ventura Sánchez Varela Ulloa, comisario de provincia de Mariña en Pontevedra, e Teresa Noguerol Varela. Foi subdelegado da Xunta Xeral do Comercio e Moeda de Pontevedra. En 1795 era conselleiro de Estado, sendo ministro gobernador do Consello de Indias. O rei Carlos IV nomeouno, logo de desempeñar o cargo de secretario de Mariña durante os anos de 1795 e 1796, secretario de Estado e do despacho universal de Facenda o 28 de outubro de 1796. Permaneceu no posto ata o momento do seu pasamento, acontecido o 10 de xuño de 1797. Foi membro da Real Academia da Historia dende 1782, acadando o cargo de Tesoureiro; cabaleiro da Real e distinguida Orde de Carlos III; do Consello da Súa Maxestade; e membro da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago.
## Vida persoal 
Casou en Madrid coa súa sobriña María Escolástica Flórez Varela, filla da súa irmá Vicenta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Elsie Eaves

**Elsie Eaves,** nada o 5 de maio de 1898 en Idaho Springs (Colorado) e finada o 27 de marzo de 1983, foi unha enxeñeira estadounidense pioneira, a primeira muller membro asociado da Sociedade Americana de Enxeñeiros Civís (ASCE), e membro fundadora da Asociación Americana de Enxeñeiros de Custos (agora  AACE  International; a Asociación para o Avance da Enxeñería de Custos).

## Traxectoria 
Elsie Eaves, á idade de 22 anos, foi a primeira muller en obter unha licenciatura en enxeñería civil na Universidade de Colorado en Boulder en 1920.

En 1918, Eaves foi elixida a primeira muller presidenta da sociedade de estudantes de enxeñería da universidade, a Combined Engineers, un feito tan pouco habitual que a noticia recibiu cobertura nacional nas publicacións de enxeñería. Apoiou a Lou Alta  Melton e  Hilda Counts na creación da Sociedade Americana de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectas en 1919.

En 1925 uniuse á  Women's  Engineering  Society (por aquel entón a única organización de mulleres enxeñeiras do mundo), da que seguiu sendo membro durante toda a súa carreira.

En 1926, Eaves empezou a traballar para McGraw-Hill en Nova York no departamento de  Engineering News- Record (ENR). Tamén foi directora de publicacións e vendas de McGraw- Hill Construction Daily.

En total, estivo asociada a  McGraw- Hill' s Engineering News-Record, unha publicación comercial semanal, durante 37 anos.

## Recoñecementos 
En 1974, recibiu a Medalla de Prata George Norlin, o máis alto galardón que concede a Universidade de Colorado, e en 1979 foi a primeira muller en recibir o título de membro honorario vitalicio da Asociación Americana de Enxeñeiros de Custos.

Eaves recibiu o premio Fellow na Convención Nacional da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras de 1980, celebrada en Cherry Hill (Nova Jersey), xa que era membro da organización desde 1950.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Retrato de Elsie Eaves, na Wayne State University
Alcoxilo

miniatura|250px|Grupo funcional metoxi

En química orgánica, un **alcoxilo** ou **grupo alcoxi** é un grupo alquilo unido a un átomo de oxíxeno, é dicir, **RO-**. Onde **R** é o grupo alquilo.

## Propiedades químicas 
É un aceptor electrónico pola alta electronegatividade do oxíxeno, e un dador electrónico polos pares electrónicos solitarios.

## Reactividade 
Actúa como nucleófilo poidendo desprazar a outros grupos como, por exemplo, halóxenos.

## Nomenclatura 
Emprégase o nome do radical alquilo (R) engadindo a terminación -**oxi**. Por exemplo, no CH2=CH-CH2-O- o grupo alquilo sería *alilo* e, engadindo a terminación -*oxi*, resulta **aliloxi**.

Hai casos nos que o nome se acurta, por exemplo:
* **Metoxi**: CH3-O-
* **Fenoxi**: C6H5-O-

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Grupo funcional
Bengt Holmén

**Bengt Holmén**, nado en Borås en 1929, é un numismático sueco. 

## Traxectoria 
Bengt Holmén naceu en Borås, no condado sueco de Västra Götaland, en 1929 e a súa familia trasladouse a Hisingen, no municipio de Gotemburgo, en 1933. 

En 1951 graduouse en Gotemburgo como mestre de educación primaria e máis tarde graduouse en Historia e Sociedade da Antigüidade, e acadou un mestrado en Historia e un doutoramento en Economía. Holmén fixo patente o potencial da moeda como ferramenta educativa.  

Entre outras entidades académicas e asociativas, Holmén foi membro da *Royal Numismatic Society* e da *British Art Medal Society* (Londres), da *American Numismatic Society* (Nova York), da *Société Française de Numismatique* (París), así como doutros organismos como a Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM). Ademais, participou en seis edicións consecutivas do Congreso Internacional de Numismática, organizado polo CIN, entre 1985 e 2015.
* (2016): Medalla Elías Brenner, da Sociedade Numismática Sueca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Von Heijne, C. (2016). "Brenner-medaljen till Bengt Holmén". En *Svensk Numismatisk Tidskrift*. 6 de outubro. Páxinas 144-146. ISSN 0283-071X
Pedro Varela

***Pedro Varela Ulloa**, político galego (1737-1797).

***Pedro Varela Olivera**, presidente do Uruguai (1837-1906).

***Pedro Varela Fondevila**, político galego, alcalde de Santiago de Compostela.

***Pedro Varela Castro**, xornalista e político galego, alcalde da Estrada (1879-1958).
Estado de Hatay

**Estado de Hatay** (en ; en ; ; *Dawlat Khaṭāy*), tamén coñecido informalmente como a **República de Hatay**, foi unha entidade política de transición que existiu dende o 7 de setembro de 1938 até o 29 de xuño de 1939 no territorio de Sanjak de Alexandreta, no mandato Francés de Siria e o Líbano. O estado foi transformado *de jure* na provincia de Hatay de Turquía o 7 de xullo de 1939, uníndose *de facto* ao país o 23 de xullo de 1939.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sökmen, Tayfur: , Ancara 1992, .
* Dr. Abdurrahman Melek, *Hatay Nasıl Kurtuldu*, Türk Tarih Kurumu, 1966
The Princess Switch 3: Romancing the Star

***The Princess Switch 3: Romancing the Star*** é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Mike Rohl e escrito por Robin Bernheim Burger. Baséase nos personaxes creados por Burger e Megan Metzger. É o terceiro filme da franquía *The Princess Switch* e está protagonizado por Vanessa Hudgens, Sam Palladio, Suanne Braun, Nick Sagar e Hazel Beattie. Conta a historia de Margaret Delacourt, a duquesa de Montenaro, Stacy Juliette De Novo Wyndham, princesa de Belgravia e Lady Fiona Pembroke, curmá de Margaret. Cando unha valiosa reliquia de Nadal é roubada, o trío reúnense e busca o misterioso ladrón de xoias.

## Personaxes 
* Vanessa Hudgens como
** Stacy Juliette De Novo Wyndham
** Lady Margaret Katherine Claire Delacourt
** Lady Fiona Pembroke
* Sam Palladio commo Edward Wyndham
* Nick Sagar como Kevin Richards
* Remy Hii como Peter Maxwell
* Will Kemp como Hunter Cunard
* Amanda Donohoe como Bianca Pembroke
* Suanne Braun como Mrs Donatelli
* Mark Fleischmann como Frank De Luca
* Ricky Norwood como Reggie
* Florence Hall como Mindy
* Mia Lloyd como Olivia Richards
* Chidi Ajufo como Black Suit Security Guard #2
* Theo Devaney como Simon
* Robin Soans como Elf man
* Hazel Beattie como Nai Superiora

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
República Popular de Donetsk

A **República Popular de Donetsk** (en ; *Donetskaya Narodnaya Respublika*) foi un quasi-estado semiproclamado no óblast oriental ucraíno de Donetsk. Só a república parcialmente recoñecida de Osetia do Sur e o outro quasi-estado ruso semiproclamado da República Popular de Luhansk recoñeceron a República Popular de Donetsk. A cidade capital, e meirande urbe da república, era Donetsk e Denis Pushilin exerceu como xefe de estado dende 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Referendos sobre o status político de Donetsk e Luhansk de 2014
### Ligazóns externas 
*
República Popular de Luhansk

A **República Popular de Luhansk** (en ; *Luganskaya Narodnaya Respublika*) foi un quasi-estado semiproclamado no óblast oriental ucraíno de Luhansk. O territorio é recoñecido internacionalmente como parte de Ucraína, e o goberno ucraíno afirma que a República Popular de Luhansk é unha organización terrorista en guerra contra Ucraína. Luhansk, a meirande cidade do territorio, serve como a súa capital. A poboación da república é de arredor de 1,5 millóns de persoas. Na súa constitución, a República Popular de Luhansk declárase como un estado constitucional democrático. O seu xefe de estado foi Leonid Pasechnik.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Referendos sobre o status político de Donetsk e Luhansk de 2014
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Rede Tupi

**Rede Tupi de Televisão** (tamén coñecida como **Rede Tupi**) foi unha cadea de televisión brasileira que funcionou entre 1950 e 1980, fundada pelo xornalista Assis Chateubriand en 18 de setembro de 1950.

## Historia 
### Inauguración 
O 18 de setembro de 1950, con equipos traídos do porto de Santos, inaugurouse exactamente ás 22:00 horas, a PRF-3, que pronto gañaría o nome de TV Tupi-Difusora. Contou coa participación dun cantante mexicano, Frei José Mojica, que cantou "O Hino da TV", composto polo poeta Guilherme de Almeida, no que tamén contou coa actriz Lolita Rodrigues, especialmente para a ocasión, un ballet de Lia Marques e unha declamación da poeta Rosalina Coelho, nomeada madriña de "moderno equipamento " formaron parte do espectáculo. A actriz Yara Lins foi especialmente convidada a dicir o prefixo da emisora (PRF-3) e o dunha serie de emisoras de radio que retransmiten o evento en cadea.
O Torrón, Entenza, Salceda de Caselas

**O Torrón** é un lugar da parroquia de Entenza, no concello pontevedrés de Salceda de Caselas na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 40 habitantes (21 home2 e 19 mulleres).

Forma un úinco núcleo xunto co lugar do Torrón (Cabreira, Salvaterra de Miño).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Entenza 
### Parroquias de Salceda de Caselas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Salceda de Caselas
Ilirida

miniatura|300px|Mapa da proposta República de Ilirida.

**Ilirida** (en ; en , *Ilirida*) ou **República de Ilirida** (en ; en , *Republika Ilirida*) é un estado proposto para o territorio occidental de Macedonia do Norte. Foi declarada dúas veces polo político Nevzat Halili, unha no ano 1992 e outra en 2014. A proposta foi declarada inconstitucional polo goberno macedonio. O concepto secesionista de Ilirida xurdiu a comezos da década de 1990 e foi defendido por algúns políticos albaneses como solución ás preocupacións e disputas que tiña a comunidade albanesa sobre o recoñecemento constitucional e os dereitos das minorías dentro de Macedonia do Norte.

## Etimoloxía 
O nome *Ilirida* provén de dúas palabras Iliria e Dardania, que son os nomes das antigas rexións que abarcaban partes da actual Macedonia do Norte.

## Notas
Karakalpaquistán

**Karakalpaquistán** (en   / *Қарақалпақстан*), oficialmente coñecida como **República de Karakalpaquistán** ( / ; ) é unha república autónoma de Uzbekistán. O territorio abrangue todo o noroeste de Uzbekistán. A capital é Nukus (en ; *Нөкис*). A República de Karakalpaquistán ten unha área de 160&nbsp;000 km². O territorio cobre a rexión histórica de Corasmia, que na literatura persa clásica era coñecida como  ().

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do Consello de Ministros da República de Karakalpaquistán
Dani Tasende

**Daniel Esmorís Tasende**, nado en Silván (Erbecedo, Coristanco) o 6 de xullo do 2000, é un futbolista galego que xoga de lateral esquerdo no Real Zaragoza, da Segunda División. 

É irmán do futbolista da Roma Angeliño.

## Traxectoria 
### Comezos 
Comezou a formarse como futbolista nas Escolas Luís Calvo Sanz de Carballo, ata que en 2013 se trasladou a Manchester, xunto con súa nai e seu irmán Angeliño, que acababa de fichar polo Manchester City. Durante os dous anos que viviu na cidade inglesa estivo na academia de fútbol do City, regresando a Galicia en 2015. Xogou unha tempada co equipo cadete do Bergantiños, actuando como extremo esquerdo con bos números goleadores, ata que o Villarreal o invitou a xogar un torneo amigable, a Yellow Cup, durante as vacacións da Semana Santa. A súa boa actuación no torneo fixo que o conxunto amarelo o fichase para a súa canteira, xunto ao tamén galego Dani Pereiro.

### Villarreal 
Xogou cos equipos cadete e xuvenil do Villarreal, sendo cedido na tempada 2017/18 ao xuvenil do CD Roda. Na tempada 2018/19 proclamouse co Villarreal campión da División de Honra Xuvenil e chegou ata a final da Copa de Campións, onde o equipo perdeu contra os xuvenís do Zaragoza na quenda de penaltis. Ademais proclamouse campión da Copa do Rei Xuvenil, tras derrotar na final ao Atlético de Madrid.

A finais desa mesma tempada debutou co Villarreal C en Terceira División, co que continuou na tempada seguinte. Na 2020/21 xogou co Villarreal B na Segunda División B, disputando 22 partidos, case todos como titular, e marcando dous goles. O equipo adestrado por Miguel Álvarez logrou a clasificación para a nova Primeira División RFEF, na que Tasende continuou como titular no lateral esquerdo.

O 30 de novembro de 2021 debutou da man de Unai Emery co primeiro equipo do Villarreal no estadio de Riazor, nun partido correspondente á primeira rolda da Copa do Rei 2021/22 contra o modesto Victoria coruñés, gañando por 0-8. Continuou o resto da tempada no filial, sendo titular en tódolos encontros, incluídos os dous da promoción de ascenso, na que o equipo conseguiu subir a Segunda tras derrotar á UD Logroñés e ao Nàstic na Malata e en Balaídos respectivamente. 

O filial amarelo militou as dúas seguintes tempadas na división de prata, nas que Tasende foi aliñado como titular por Miguel Álvarez na meirande parte dos partidos, acumulando 72 encontros e 4 goles na categoría. En xullo de 2024 anunciouse o seu traspaso ao Real Zaragoza, deixando así o Villarreal B despois de 4 anos nos que disputou un total de 133 partidos, con 10 goles no seu haber.

### Real Zaragoza 
Asinou un contrato de catro anos co Real Zaragoza, converténdose na cuarta incorporación do equipo para a tempada 2024/25 da Segunda División, tralas chegadas de Joan Femenías, Mario Soberón e Gori Gracia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador en lapreferente.com .
Te Wahipounamu

**Te Wāhipounamu** (en lingua maorí "o lugar das augas da pedra verde", pola abundancia de auga e unha variedade de xade verde que chaman pounamu) é parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1990. Atópase na zona suroeste da Illa Sur de Nova Zelandia e abrangue unha superficie de 26&nbsp;000 km². Está composto por catro parques nacionais, que son:

* Parque Nacional Aoraki/Mount Cook
* Parque Nacional de Fiordland
* Parque Nacional do Monte Aspiring
* Parque Nacional Westland

Pénsase que acolle algunhas das mellores representacións modernas da flora e a fauna de Gondwana, sendo un dos motivos polos que foi catalogado como un sitio Patrimonio da Humanidade.

## Notas 
## Véxase tamén
Bosques virxes de Komi

Os **bosques virxes de Komi** son parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Atópanse na parte norte dos montes Urais, na república rusa dos Komis. Cos seus 32&nbsp;800 km² é o bosque virxe meirande de Europa.

## Xeografía 
Os bosques virxes de Komi pertencen á ecorrexión da taiga dos montes Urais. As especies de árbores máis abondosas son a picea siberiana, o abeto siberiano e o lárice siberiano. No tocante aos mamíferos, destacan o reno, a marta, a donicela e a lebre.

A contorna pertencen á reserva natural Pechora-Ilich e ao parque nacional Yugyd Va ruso. O seu status como Patrimonio da Humanidade foi recoñecido en 1995, converténdose na primeira contorna natural en acadar tal distinción neste país. Este recoñecemento trouxo máis fondos do estranxeiro e salvouno da corta a mans da compañía francesa HUET Holding. Porén, a conservación deste sitio está aínda ameazada, con cortas ilegais e a minaría do ouro. Antes da súa protección, a zona norte do parque nacional Yugyd Va explotábase polos seus depósitos de ouro.

## Galería 

File:Virgin Komi Forests-119491.jpg
File:Virgin Komi Forests-119486.jpg
File:Virgin Komi Forests-119490.jpg
File:Virgin Komi Forests-119480.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bosques virxes de Komi (na páxina de Patrimonio da Humanidade da UNESCO) 
* UNEP-WCMC World Heritage - Virgin Komi Forests
* Virgin Komi Forests at Natural Heritage Protection Fund
Tom Leeb

**Tom Leeb**, nado o 21 de marzo de 1990 en París, é un humorista, actor e cantante francés. En 2020 foi escollido como representante de Francia coa canción "Mon alliée (The Best in Me)" para o Festival de Eurovisión celebrado en Rotterdam ese ano. Porén, finalmente cancelouse o festival por mor da pandemia de COVID-19.

## Álbums de estudio 
* *Recollection* (2019)
* *Silver Lining* (2020)

## Filmografía 
### Cinema 
* 2013  : *Paroles* de Véronique Mucret Rouveyrollis
* 2014  : *Avis de mistral* de Rose Bosch : Tiago
* 2017  : *Jour-J* de Reem Kherici : Gabriel
* 2017  : *Overdrive* de Antonio Negret : turista americano n°2
* 2017  : *Mon poussin* de Frédéric Forestier : Romain
* 2017  : *Papillon* de Michael Noer : avogado Dega
* 2017  : *Les Nouvelles Aventures de Cendrillon* de Lionel Steketee : anano Relou
* 2019  : *Edmond* de Alexis Michalik : Leo Volny
* 2020  : ''C'est la vie* de Julien Rambaldi : Jérôme
* 2021  : *Pourris gâtés* de Nicolas Cuche
* 2021  : *8 Rue de l'Humanité de Dany Boon - Sam (Netflix)
* 2021  : *Pierre & Jeanne* de Clémentine Célarié

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Manchukuo

**Manchukuo**, oficialmente o **Estado de Manchuria** antes de 1934, e o **Imperio de Manchuria** após 1934, foi un estado monicreque do Imperio do Xapón no nordeste da China e en Mongolia Interior dende 1932 até 1945. Foi fundado como república en 1932 despois da invasión xaponesa de Manchuria, e en 1934 converteuse nunha monarquía constitucional. Baixo o control *de facto* do Xapón, tivo un recoñecemento internacional limitado.

A área era o fogar do pobo manchú, ao cal pertenceron os emperadores da dinastía Qing. En 1931, a rexión foi tomada polo Xapón despois do incidente de Mukden. Un goberno proxaponés foi instalado un ano despois con Puyi, o derradeiro emperador Qing, primeiro como rexente nominal e posteriormente como emperador. O goberno de Manchukuo foi disolto en 1945 despois da rendición do Imperio Xaponés e o remate da segunda guerra mundial. Os territorios reclamados por Manchukuo foron tomados por primeira vez na invasión soviética de Manchuria en agosto de 1945, e logo foron transferidos formalmente á administración chinesa no ano seguinte.

Os manchús formaban unha minoría en Manchukuo, cuxo meirande grupo étnico eran os chineses han. A poboación de coreanos incrementouse durante o período Manchukuo, así o número de xaponeses, mongois, rusos brancos e outras minorías. As rexións mongois do oeste de Manchukuo estaban gobernadas baixo un sistema lixeiramente diferente en recoñecemento das tradicións mongois alí presentes. A parte meridional da península de Liaodong (no presente Dalian) foi gobernada directamente polos xaponeses como o territorio de Kwantung até o remate da segunda guerra mundial.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Luisa Gavasa

**Luisa Gavasa Moragón**, nada en Zaragoza o 8 de abril de 1951, é unha actriz española.

## Traxectoria 
Na súa traxectoria profesional colaborou co Teatro Estable de Zaragoza ou co Nuevo Teatro de Aragón, así como na Compañía Adrià Gual, de Ricard Salvat. Actuou en teatros como o María Guerrero, o Teatro da Comedia ou o Liceu barcelonés.

Gavasa foi homenaxeada pola súa traxectoria na edición de 2009 da Semana do Cinema e da Imaxe de Fuentes de Ebro (Scife). En 2014, o concello de Zaragoza nomeouna filla predilecta da cidade.

Interveu de xeito episódico en series de televisión como *Los protegidos*, *La que se avecina*, *Velvet*, *El ministerio del tiempo* ou *El Caso: Crónica de sucesos*. En 2017 incorporouse ao elenco da miniserie *Perdóname, Señor*, en Telecinco, en que interpreta a Doña Matilde. Ademais, participou en varios episodios de *Las chicas del cable* (Netflix) dando vida a Pilar de Senillosa, nai de Carlota (Ana Fernández).

## Filmografía 
### Series de televisión 
## Notas 
## Véxase tamén
República Autónoma do Epiro do Norte

A **República Autónoma do Epiro do Norte** (en ; *Aftónomos Dimokratía tis Voreíou Ipeírou*) foi unha entidade política autogobernada de curta duración. Foi fundada a raíz das guerras dos Balcáns o 28 de febreiro de 1914 polos gregos que vivían no sur de Albania.

A área, coñecida como Epiro do Norte (en ) polos gregos e cunha substancial poboación grega, foi conquistada polo exército grego ao Imperio Otomán durante a primeira guerra balcánica (1912–1913). Porén, o Protocolo de Florencia asigou ese territorio ao estado albanés acabado de crear. Esta decisión foi rexeitada polos gregos locais, e cando o exército grego se retirou á nova fronteira, estabeleceuse un goberno autónomo en Argyrokastron (en grego: Αργυρόκαστρον, hoxe Gjirokastër), baixo o liderado de Georgios Christakis-Zografos, un distinguido grego local e exministro de Relacións Exteriores, e co apoio tácito de Grecia.

En maio, as grandes potencias confirmaron a autonomía co Protocolo de Corfú. O acordo aseguraba que a rexión tería a súa propia administración, recoñecía os dereitos da poboación local e prevía o autogoberno baixo a soberanía nominal albanesa. Porén, nunca se implementou porque en agosto o goberno albanés colapsou. O exército grego volveu ocupar a área en outubro de 1914 despois de estoupar a primeira guerra mundial. Planeouse que o Epiro do Norte sería cedido a Grecia despois da guerra, mais a retirada do apoio italiano e a derrota de Grecia na Campaña de Asia Menor deron como resultado a cesión a Albania en novembro de 1921.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Documents Officiel concernant l'Epire du Nord, 1912–1935.  Biblioteca dixital do Parlamento de Grecia.
Voo 1691 de Aeroflot

O **voo 1691 de Aeroflot** era un servizo doméstico entre o aeroporto de Moscova-Vnukovo e o aeroporto de Odesa. O día 17 de marzo de 1979 o Tupolev Tu-104B que operaba a ruta esnafrouse matando a 58 dos 119 ocupantes do avión. O aparello estaba sobrecargado e a súa tripulación recibiu unha falsa alarma de lume.

## Accidente 
O voo 1691 tiña programada a súa saída cara Odesa ás 8:15 hora local, pero a engalaxe atrasouse debido a condicións meteorolóxicas adversas tanto en Odesa como en Vnukovo. O Tupolev engalou finalmente ás 19:32. Tan só cinco segundos despois de levantarse do chan soou a alarma de lume do motor esquerdo. O avión continuou elevándose e realizou unha serie de catro viraxes para regresar a Vnukovo. Os flaps estaba entón a 20º. Despois entrou na senda de planeo a 360 m, estando a 50 metros á esquerda do centro da pista. O avión descendeu rapidamente e 2,5 segundos antes do primeiro impacto a tripulación moveu os aceleradores a potencia de engalaxe, deixándoos nesa posición, aínda que ese movemento non salvou o avión. O tren de aterraxe principal golpeou primeiro uns cables nunha estrada preto de Vnukovo. O Tu-104B impactou co chan a 1 548 metros da pista. O motor esquedo desprendeuse do avión cando este envorcou e iniciouse un incendio. 57 pasaxeiros e un asistente de voo morreron.

## Investigación 
Os investigadores descubriron que o avión estaba sobrecargado, e ademais engadiron como factores que axudaron a que o accidente se producise a falta de comunicación entre a tripulación, e a falsa alarma causada por un desaxuste de partes do motor.

## Notas
Klaus Maria Brandauer

**Klaus Georg Steng**, nado en Bad Aussee o 22 de xuño de 1943, é un actor e director austríaco, coñecido como **Klaus Maria Brandauer**.

## Traxectoria 
Brandauer naceu como Klaus Georg Steng en Bad Aussee, Estiria, fillo de Maria Brandauer e Georg Steng (ou Stenj), funcionario civil. Posteriormente adoptou o nome da súa nai como parte do seu nome artístico.

Brandauer comezou a actuar sobre o escenario en 1962. Despois de traballar no teatro e na televisión do seu país, fixo o seu debut cinematográfico en inglés en 1972, en *The Salzburg Connection*. En 1975 participou na serie *Derrick*, no episodio 8 da segunda temporada, titulado "Pfandhaus". O seu premiado papel protagonista en *Mephisto* (1981), de István Szabó, interpretando un actor abstraído, iniciou a súa carreira internacional. Posteriormente volveu traballar con Szabó en *Oberst Redl* (1985).

Despois do seu papel en *Mephisto*, Brandauer apareceu como Maximillian Largo en Nunca digas endexamais (1983), un remake do filme de James Bond de 1965 *Operación Trono*. Roger Ebert dixo sobre a súa actuación: "Por unha banda, hai máis dun elemento humano na película, e vén de Klaus Maria Brandauer como Largo. Brandauer é un actor marabilloso, e escolle non interpretar o vilán como un clixé. En cambio, proporciona un certo encanto e conmovencia a Largo, e dado que Connery sempre foi un James Bond particularmente humano, esta vez as apostas emocionais son máis convincentes". Protagonizou *Memorias de África* (1985), xunto a Meryl Streep e Robert Redford. Brandauer foi candidato ao Óscar e gañou un Globo de Ouro pola súa actuación.

En 1987, foi o presidente do xurado do 37º Festival Internacional de Cinema de Berlín. En 1988 apareceu en *Hanussen* xunto a Erland Josephson e Ildikó Bánsági. Brandauer foi a escolla orixinal para Marko Ramius en *The Hunt for Red October*. Ese papel finalmente foi para Sean Connery, quen interpretara a James Bond *Nunca digas endexamais*. Coprotagonizou con Connery de novo *The Russia House* (1990). Outros papeis cinematográficos destacados foron en *The Lightship* (1986), *Streets of Gold* (1986), *Burning Secret* (1988), *Cairo Branco* (1991), *Devenir Colette* (1991), *Introducing Dorothy Dandridge* (1999, interpretando o director Otto Preminger) e *Jedermanns Fest* (2002). En 1989 participou na gran produción cinematográfica para o bicentenario da Revolución Francesa da canle de televisión francesa TF1, *La Révolution française*, no papel de Georges Danton.

O primeiro traballo de Brandauer como director de cinema foi en 1989 con *Georg Elser - Einer aus Deutschland*, onde interpretou tamén o papel principal. 

## Vida persoal 
A primeira esposa de Brandauer foi Karin Katharina Müller (14 de outubro de 1945 – 13 de novembro de 1992), directora e guionista austríaca de cinema e televisión. O matrimonio durou desde 1963 ata a morte dela en 1992, aos 47 anos, por mor dun cancro. Ambos eran adolescentes cando casaron en 1963. Tiveron un fillo, Christian. Brandauer casou con Natalie Krenn en 2007.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén