open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Procol Harum

**Procol Harum** foi unha banda inglesa de rock formada en Southend-on-Sea, Essex en 1967. A súa gravacións máis coñecida é o exitoso sinxelo de 1967 "A Whiter Shade of Pale", un dos poucos sinxelos que vendeu máis de 10 millóns de copias. Aínda que destacou polas súas influencias barrocas e clásicas, a música de Procol Harum é descrita como rock psicodélico e proto-prog con toques de blues, R&B e soul.

En 2018 a banda foi honrada polo Rock and Roll Hall of Fame cando "A Whiter Shade of Pale" foi incluído na nova categoría de sinxelos.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
The Moody Blues

**The Moody Blues** foi unha banda inglesa de rock formada en Birmingham en 1964, composta inicialmente polo teclista Mike Pinder, o multiinstrumentista Ray Thomas, o guitarrista Denny Laine, o batería Graeme Edge e o baixista Clint Warwick. O grupo fíxose famoso tocando rhythm and blues. Fixeron algúns cambios na formación, pero establecéronse con Pinder, Thomas, Edge, o guitarrista Justin Hayward e o baixista John Lodge, estando xuntos a meirande parte da "etapa clásica" da banda ata principios da década dos 70. Edge foi o único membro constante durante toda a historia de The Moody Blues.

O seu segundo álbum, *Days of Future Passed*, que foi editado en 1967, era unha fusión de rock con música clásica que estableceu á banda como pioneira no desenvolvemento do art rock e o rock progresivo. O disco foi descrito como un "fito" e "un dos primeiros álbums conceptuais exitosos". Os problemas de saúde reduciron o papel do fundador Ray Thomas ao longo da década de 1980, aínda que as súas contribucións musicais recuperáronse despois da marcha de Moraz en 1991. Thomas marchou da banda en 2002 e morreu pouco despois de que The Moody Blues dose incluída no Rock and Roll Hall of Fame en 2018.

O derradeiro traballo da banda foi o álbum de Nadal *December* (2003), tras o cal decidiron non volver a gravar máis álbums de estudio. Porén, contnuaron xirando durante esa década e posteriormente reuníronse periodicamente para eventos, concertos únicos, pequenas xiras e cruceiros, ata a retirada de Edge en 2018, morrendo en 2021.

Entre os sinxelos máis exitosos de The Moody Blues están "Go Now", "Nights in White Satin", "Tuesday Afternoon", "Question", "Gemini Dream", "The Voice", "Your Wildest Dreams" e "I'm Just a Singer (In a Rock and Roll Band)". A banda vendeu uns 70 millóns de álbums en todo o mundo, conseguindo 18 discos de platino e ouro.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra

A **Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra** é un centro educativo universitario adscrito á Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no centro da cidade, no Hospital Provincial de Pontevedra.

## Historia 
A Escola de Enfermaría de Pontevedra tivo o seu xerme na antiga Escola de Axudantes Técnicos Sanitarios (ATS) da Cruz Vermella, creada en 1974. Esta escola de ATS xurdiu grazas ao impulso do catedrático de instituto e presidente delegado da Cruz Vermella de Pontevedra Marcelino Jiménez Jiménez, do director do Hospital Provincial de Pontevedra Manuel Castro-Rial Canosa e do presidente da Deputación de Pontevedra José Luis Peláez Casalderrey e foi creada pola Deputación de Pontevedra. A Orde Ministerial do 19 de setembro de 1974 do Ministerio de Educación e Ciencia autorizou o funcionamento provisional da Escola.  

En 1975, pola Orde do 28 de xaneiro de 1975 autorizouse a creación da Escola de Axudantes Técnicos Sanitarios Femininos de Pontevedra e fixouse a realización das súas actividades académicas e teórico-prácticas no "Gran Hospital Provincial" da Deputación Provincial, adscribiuse á Facultade de Medicina de Santiago de Compostela e aprobouse o regulamento da mesma. 

En 1978, polo Real Decreto 3117/1978, de 10 de novembro, a escola de ATS da Deputación de Pontevedra transformouse en Escola Universitaria de Enfermería e pasou a estar adscrita á Universidade de Santiago de Compostela ofrecendo así estudos universitarios de diplomatura.

A escola estivo situada no antigo fogar provincial na rúa Serra ata que en 1993 pasou a ter a súa sede na cuarta e quinta plantas do Hospital Provincial de Pontevedra.

Desde setembro de 2011 o centro imparte os estudos do grao en Enfermaría organizado en catro cursos académicos, tras a implantación do Plan Boloña ou Espazo Europeo de Educación Superior (EEES).

## Titulacións 
Na escola impártese o Grao en Enfermaría.

## Equipo directivo 
O director da escola de Enfermaría desde 2010 é Miguel Ángel Piñón Cimadevila. A subdirectora é María Paz Diéguez Montes e a secretaria María Teresa Hermo Gonzalo. O delegado da universidade é Rafael Durán Barbosa.

## Organización 
A Escola de Enfermaría é propiedade da Deputación de Pontevedra, á que lle custa cada ano 500.000 euros. 

A escola está rexida por un Padroado composto entre outros membros polo director da escola, o presidente da Deputación de Pontevedra, o xerente do Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra e un delegado da universidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hospital Provincial de Pontevedra
* Facultade de Fisioterapia de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Páxina web da facultade
Gentle Giant

**Gentle Giant** foi unha banda británica de rock progresivo activa entre 1970 e 1980. O grupo foi coñecido pola complexidade e sofisticación da súa música e polas variadas habilidades musicais dos seus membros, sendo todos eles multiinstrumentistas. Aínda que non tivo éxito comercial, a banda acadou un seguimento de culto.

A banda dixo que o seu obxectivo era o de "expandir as fronteiras da música popular contemporánea co risco de volverse moi impopular", aínda que esta postura cambiaría significativamente co tempo.

A música de Gentle Giant foi considerada complexa incluso para os estándares do rock progresivo, baseándose nunha ampla gama de estilos como folk, soul, jazz e música clásica. A diferenza de moitos dos seus contempporáneos no rock progresivo, as súas influencias "clásicas" ían máis aló do Romanticismo e incorporaban elementos da música de cámara medieval, barroca e modernista. A banda tamén tiña gusto por temas variados para as súas letras, inspirándose non só en experiencias persoais, senón tamén na filosofía e nos traballos de François Rabelais e R. D. Laing. En 2015 gañaron o premio á traxectoria nos Progressive Music Awards.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
The Incredible String Band

**The Incredible String Band** (ás veces abreviado como **ISB**) foi unha banda escocesa de folk psicodélico formada por Clive Palmer, Robin Williamson e Mike Heron en Edimburgo no ano 1966. O grupo tivo un número de seguidores considerable, especialmente entre a contracultura británica, e destacou cos seus álbums *The 5000 Spirits or the Layers of the Onion*, ''The Hangman's Beautiful Daughter*, e *Wee Tam and the Big Huge''. Foron pioneiros no folk psicodélico e, a través da integración dunha gran variedade de formas de música tradicional, no desenvolvemento da world music.

Tras a temperá marcha de Palmer, Williamson e Heron actuaron como dúo, incorporando despois a outros músicos. A banda separouse en 1974. No ano 1999 reformouse e continuou tocando con distintas formacións ata 2006.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas
Gundiás, San Miguel do Campo, Nogueira de Ramuín

**Gundiás** é un lugar da parroquia de San Miguel do Campo, no concello de Nogueira de Ramuín, na provincia de Ourense. Atópase a 14 quilómetros ao nordeste da cidade de Ourense, 19 km por estrada. A vila é coñecida por ser o berce do industrial Eduardo Barreiros e dos seus irmáns.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Miguel do Campo 
### Parroquias de Nogueira de Ramuín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Nogueira de Ramuín
Centre del Carme

O **Centre del Carme Cultura Contemporània** (CCCC), dependente do Museu de Belles Arts de Valencia, é un espazo cultural situado no antigo **convent del Carme** da cidade de Valencia, sede do Consorcio de Museos da Generalitat Valenciana.

As principais ocupacións do Centre del Carme consisten en exposicións de arte contemporánea e actividades culturais.

## Historia 
A súa orixe como espazo cultural remóntase ao proceso de desamortización dos edificios eclesiásticos no século XIX. O antigo Convento do Carme pasou a mans da Reial Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles, que fundou en 1848 o primeiro Museo do Carme, antecedente do actual Museu de Belles Arts de Valencia.

En 1913 a xestión do museo pasou a mans do Estado. En 1946, como consecuencia dos danos que sufriu o edificio durante a Guerra Civil española, os fondos do museo foron trasladados ao edificio do colexio Sant Pius V, onde se atopan actualmente.

O convento do Carme quedou en estado de abandono ata a década de 1980. Foi restaurado paulatinamente e pasou a ser sede de varias institucións e a desempeñar funcións museísticas. Foi sede da Escola d'Arts i Oficis Artístics e subsede do Institut Valencià d'Art Modern (IVAM) como Centre del Carme. Foi considerado para albergar a Biblioteca Valenciana e, posteriormente, para instalar un Museo do século XIX. Actualmente funciona como centro de exposicións adscrito ao Museu de Belles Arts de Valencia. Foi declarado Monumento histórico-artístico en 1983.

## O edificio 
O Convento do Carme, de época medieval, representa un conxunto conventual de primeiro nivel. O estado de conservación é bo, malia as adaptacións dos espazos para a función expositiva.

En 1924 encargóuselle unha ampliación ao arquitecto xatibín Lluís Ferreres Soler. Este proxectou a coñecida como *Sala Ferreres*, un espazo rectangular rodeado por outras salas máis pequenas. Tras a súa morte, Javier Goerlich vinculou a nova sala e o antigo edificio mediante a chamada *Sala Goerlich*.

## Notas
Número de teléfono

miniatura|Teclado para marcación telefónicas 742 117954

Un **número de teléfono** é unha secuencia de díxitos utilizada para identificar unha liña telefónica dentro dunha rede telefónica conmutada (RTC). 

O número conténe a información necesaria para identificar o punto final da chamada. Os números de teléfono están a miúdo asignados a liñas que teñen conectados dispositivos distintos dun teléfono, tales como faxes e módems. Cada un deses puntos de terminación de rede teñen que ter un número único na rede para poder realizar unha chamada telefónica.

A maioría dos países utilizan números de lonxitude fixa (para as liñas normais polo menos), de forma que os equipos terminais poden determinar a lonxitude necesaria do número de teléfono que se está marcando.

Tamén é posíbel que cada aboado teña un conxunto de números máis curtos para os destinos máis frecuentes. Estes números curtos son traducidos automaticamente a números de teléfono únicos antes de estabelecer a chamada. 

Algúns servizos especiais poden ter números curtos; é o caso dalgúns números de urxencias como o **112**, número de teléfono único de asistencia á cidadanía ante calquera tipo de emerxencia (sanitaria, de extinción de incendios e salvamento ou seguridad cidadá) na Unión Europea e Suíza 

## Números internacionais
miniatura|Códigos locais de Polonia

A maioría das redes telefónicas actuais están interconectadas na rede telefónica internacional, onde o formato dos números de teléfono está estandarizado por UIT-T na recomendación E.164, que especifica que o número completo debe constar dun máximo de 15 díxitos e comezar por un prefixo nacional. Na maioría dos países, este prefixo nacional é seguido por un prefixo de zona ou de cidade, e polo número de aboado, que pode conter o código dunha central telefónica concreta. A recomendación E.123 da UIT-T describe como representar un número de teléfono internacional por escrito, comezando cun signo máis ("+") e o código do país. Para establecer unha chamada cun número internacional desde unha liña fija, o "+" debe ser substituído polo "prefixo internacional" do país que orixina a chamada. 

Os teléfonos móbiles si permiten a introdución do "+" directamente.

O plan de numeración telefónica e o seu repartimento entre os diferentes operadores están controlados polos respectivos gobernos, xa sexa directamente ou a través de organizaciónes delegadas.

Antes de que se estableza unha chamada telefónica, o número de teléfono debe ser marcado polo aboado. O aboado que recibe a chamada pode ter un dispositivo que mostre o número de teléfono sen contestar a chamada.

## Códigos alfanuméricos 
miniatura|200px|Letras asociadas a un número

Para recordar facilmente números de teléfono en ocasións utilízanse *phonewords* (do inglés *phone words*, "palabras de teléfono"), que son códigos que utilizan tanto números como letras.

Poe exemplo o Canal de Isabel II utiliza para atender aos seus clientes o código 9000CANAL, equivalente ao número de teléfono 900022625.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rastrexar número de celular
Facultade de Deseño de Pontevedra

A **Facultade de Deseño de Pontevedra** é un centro educativo universitario da Universidade de Vigo, con sede en Pontevedra no centro da cidade, único no noroeste de España.

## Historia 
O proceso para a implantación da Facultade de Deseño na cidade de Pontevedra púxose en marcha en outubro de 2020.

A Facultade de Deseño de Pontevedra creouse en 2022 polo decreto 133/2022, do 7 de xullo, no seu artigo 1. Segundo o citado decreto a facultade poderá albergar á parte do grao en deseño, outras futuras titulacións, tanto de grao como de máster, relacionadas co ámbito do deseño. Aínda que nun principio estaba previsto o comezo das clases na facultade en 2022 coa posta en marcha do grao en Deseño, aprazouse finalmente por atraso nos trámites administrativos para o curso académico 2023-2024.

A sede inicial provisional da facultade de Deseño son as plantas sexta e sétima do Edificio da Xunta de Galicia cedidas para uso da universidade no centro da cidade de Pontevedra, na rúa Benito Corbal, 47.
Está prevista a construción dun edificio específico que acollerá a sede definitiva da facultade no barrio de Tafisa, na marxe esquerda do río Lérez, na beira oposta á que se atopa o campus da Xunqueira. Ata a construción do novo edificio no barrio de Tafisa, a docencia desenvolverase no edificio da rúa Benito Corbal e tamén nalgúns espazos compartidos na Facultade de Belas Artes como os talleres téxtiles.

Como estudos de posgrao a facultade acollerá o seguinte máster: 
* Máster en Deseño e Dirección Creativa en Moda. Na actualidade o máster impártese na Facultade de Belas Artes de Pontevedra e será adscrito á facultade de Deseño no curso académico 2023-2024.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Facultade de Belas Artes de Pontevedra
* Facultade de Comunicación de Pontevedra

### Ligazóns externas 
* Páxina web da Facultade de Deseño de Pontevedra
* Master en Deseño de Moda en Pontevedra 
* Memoria para la solicitud de verificación de títulos oficiales: Grado en Diseño
Conferencia Xeral de Pesos e Medidas

A **Conferencia Xeral de Pesos e Medidas** (en francés: *Conférence générale des poids et mesures* (CGPM)) é o órgano de decisión da Oficina Internacional de Pesos e Medidas.

Ten ao seu cargo tomar decisións en materia de metroloxía e, en particular, no que concirne ao Sistema Internacional de Unidades. 

Foi creada pola Convención do Metro, en 1875.

Está integrada polos delegados dos Estados membros da Convención do Metro e os Estados asociados, e reúnese unha vez cada 4 anos. A primeira conferencia tivo lugar en 1889, e as catro últimas en 2007 (23.ª), 2011 (24.ª), 2014 (25.ª) e 2018 (26.ª).

As reunións lévanse a cabo nas instalacións da Oficina Internacional de Pesos e Medidas situadas na cidade de Sèvres, un suburbio de París.

Para realizar a conferencia, os delegados baséanse nos informes do Comité Internacional de Pesos e Medidas.

En 1960, na undécima CGPM, o sistema de medidas, primeiro coñecido como Sistema métrico decimal e máis tarde, pola súa ampliación, coñecido como sistema MKS, foi chamado oficialmente Sistema Internacional de Unidades. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Convención do Metro
* Comité Internacional de Pesos e Medidas
* Oficina Internacional de Pesos e Medidas
* Sistema Internacional de Unidades

### Ligazóns externas 
* Presentación da CGPM
* Resolucións da CGPM, desde 1889 até a actualidade
Hymenosomatidae

**Hymenosomatidae** é unha familia de cangrexos cunhas 110 especies descritas nuns 20 xéneros, tales como:

**Amarinus*
**Apechocinus*
**Cancrocaeca*
**Crustaenia*
**Elamena*

**Elamenopsis*

**Guaplax*

**Halicarcinides*

**Halicarcinus*

**Halimena*
**Hymenicoides*
**Hymenosoma*

**Limnopilos*
**Micas*

**Neohymenicus*
**Neorhynchoplax*

**Odiomaris*
**Sulaplax*

**Trigonoplax*

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Australian Government Department of Environment & Heritage
Starcastle

**Starcastle** é unha banda estadounidense de rock progresivo de Champaign, Illinois. Formado en 1969, o grupo realizou moitos concertos cos nomes Pegasus e Mad John Fever antes de pasar a chamarse finalmente Starcastle. Starcase asinou o seu primeiro contrato discográfico con Epic Records én 1974, soando habitualmente na radio e tocando con frecuencia na área de St. Louis. A formación orixinal incluía ao antigo vocalista de REO Speedwagon Terry Luttrell e o autor/programador informático Herb Schildt, e a mediados dos 80 incluíu brevemente ao guitarrista Mark McGee, quen se uniu a Vicious Rumors. O grupo publicou catro álbums a través dos selos Epic

En novembro de 2018 a páxina oficial do grupo anunciou o lanzamento de *Alchemy*, un lanzamiento de material de arquivo, tanto de estudio como ao vivo, da formación da década dos 80. Ademais, a páxina anunciou unha nova formación composta por George Harp (voces) e Bruce Botts (guitarra), ámbolos dous da formación dos 8.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Xornal (homónimos)

A palabra **Xornal** pode deferirse a:
***Xornal**, paga dun día de traballo.
***Xornal**, periódico que se publica todos os días.

## Notas
Blood, Sweat & Tears

**Blood, Sweat & Tears** (tamén coñecida como **BS&T**) é unha banda estadounidense de jazz rock fundada en Nova York en 1967 que destacou por unha combinación de metais con instrumentación rock. Ademais de tocar cancións orixinais, o grupo tamén ten interpretado temas  populares de Laura Nyro, James Taylor, Carole King, The Band, The Rolling Stones, Billie Holiday e moitos outros. O grupo tamén adaptou música de Erik Satie, Thelonious Monk e Sergei Prokofiev nos seus arranxos.

BS&T pasou por numerosas iteracións con persoal variado e abarcou unha ampla gama de estilos musicais. O seu son fusiona rock, pop e R&B/Soul con big band, engadindo tamén ideas da música clásica e o jazz.

O grupo inspirouse no "brass-rock" de The Buckinghams e o seu produtor, James William Guercio, así como na orquestra de Maynard Ferguson. O éxito de BS&T foi paralelo ao de conxuntos configurados de xeito semellante, como Chicago e Electric Flag, pero a mediados da década dos 70, a popularidade do grupo xa disminuíra.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Salario

[miniatura|dereita|Evolución do salario e o desemprego en [Lituania (2001-2009). A relación entre salario e desemprego é inversa, o pleno emprego contribúe á mellora xeneralizada dos salarios, condicións de traballo, consumo e demanda agregada; cifras altas de desemprego supoñen o empeoramento dos salarios, así como do resto de indicadores.]]

O **salario**, **paga**, **haberes**, **soldada** ou **soldo** é a suma de diñeiro que recibe de forma periódica un traballador do seu empregador por un tempo de traballo determinado ou pola realización dunha tarefa específica ou fabricación dun produto determinado. O pago pode ser mensual, semanal ou diario e, neste último caso, recibe o nome de **xornal**, do termo xornada.

Legalmente, considérase salario a totalidade das percepcións económicas dos traballadores —en diñeiro ou en especie— pola prestación profesional dos servizos laborais por conta allea, xa retribúan o traballo efectivo, calquera que sexa a forma de remuneración, ou os períodos de descanso computábeis como de traballo. 

Polo tanto, exclúse ao traballador por conta propia (o autónomo). Así mesmo, o salario non só retribúe o "traballo efectivo" senón tamén os períodos de descanso computábeis como de traballo: descanso semanal, festas laborais, permisos retribuídos e as vacacións anuais.A amplitude da noción legal de salario permite afirmar a existencia dunha presunción *iuris tantum* de que todo (a "totalidade") o que recibe o traballador se lle debe en concepto de salario.

## Etimoloxía 
[miniatura|Anotación de salarios diarios selados por un alto funcionario, en [Ur, antiga cidade do sur de Mesopotamia.]]

O termo salario deriva do latín *salārium*, substantivo neutro derivado de *salārius*, "de, ou pertencente ao sal". A conexión semántica entre ambas as palabras é incerta. Nos séculos XVIII e XIX, varios autores propuxeron unha abreviación da locución *salārium argentum* ("prata salgada" ou "diñeiro do sal"), pero esta frase non se encontra testemuñada. A etimoloxía popular máis estendida é aquela que explica esta locución como "diñeiro feito de sal", supoñendo que a paga dos soldados romanos consistía en sal debido ao seu alto prezo; esta afirmación non ten ningunha base histórica, debido tanto a que non se encontran rexistrados pagos feitos total ou parcialmente con sal na antigüidade clásica, como a que o valor do sal era moito menor que o dos metais preciosos cos que se acuñaban moedas. Algúns autores modernos propoñen no seu lugar que a frase podería significar "prata para comprar sal [e varios outros produtos]"; esta teoría é máis plausíbel, aínda que permanece sen unha comprobación clara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Salario mínimo
Quilate

O **quilate** é un termo da física e da xemoloxía que se utiliza para cuantificar a masa de xemas e perlas, e tamén o grao de pureza dos metais preciosos (platino, ouro e prata).

## Etimoloxía 
right|thumb|270px|Sementes de algarrobeira.
### Orixe do quilate *masa* 
O termo provén da palabra do grego antigo κεράτιον *kerátion*, que significa algarrobeira (*Ceratonia siliqua*), porque as sementes do seu froito eran utilizadas na antigüidade para pesar xemas e xoias debido ao tamaño e peso notoriamente uniformes das sementes. Cando os árabes adoptaron esta unidade de masa o nome deformouse a *quirat* e esta deformouse a quilate ao pasar ao galego (e ao castelán).

### Transición ao quilate *pureza* 
No ano 309 d.C. o emperador romano Constantino I ordenou acuñar o primeiro *solidus*, unha moeda de 24 quilates (masa) de ouro (uns 4,5 gramos), integrada no sistema duodecimal romano de pesos e medidas como 1⁄72 de libra, sendo cada quilate ou *siliqua* 1⁄1728 de libra..

## Definicións 
; Quilate de xemoloxía (masa)
: Unidade de masa usada, fundamentalmente, para pesar xemas e perlas e, abreviada **ct**. Neste sentido, un quilate representou historicamente unha cento cuarentava (1⁄140) parte dunha onza (205 miligramos). Desde 1907, coa implantación do sistema métrico decimal, utilízase o quilate decimal, o cal representa unha masa de 200 miligramos (0,2 gramos), por tanto 5 quilates equivale a 1 gramo.
; Quilate de ourivaría (pureza)
: Designa a pureza do ouro utilizado nas xoias. Nste sentido, un quilate (abreviado **K** ou **kt**) representa unha vintecuatroava parte (1⁄24) da masa total da aliaxe que compón o metal (aproximadamente o 4,167&nbsp;%). Por exemplo, se unha xoia feita con ouro é de 18 quilates, a súa aliaxe está feita de 18⁄24 (ou o que é o mesmo 3⁄4) partes de ouro e ten unha pureza do 75&nbsp;%, mentres que unha peza de 24 quilates está feita de 24⁄24 partes de ouro e, polo tanto, é de ouro puro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Calculadora de peso en quilates para gemas montadas en objetos de joyería
Estéreo

**Estéreo** ou **son estereofónico** é a reprodución de son usando dous canais de son independentes nunha soa pista. O prefixo **estereo-** fai referencia a sólido ou en relevo.
**Estéreo** ou **Stereo** pode tamén referirse a:

## Cine 
* ***Stereo*** (1969), primeira longametraxe do director David Cronenberg.

## Música 
***Estéreo**, termo usado para referirse a un aparato ou equipo que reproduce sons e música en alta fidelidade.
* **Bomba Estéreo**, grupo musical de Colombia.
***Soda Stereo**, grupo musical da Arxentina.
****Stereo***, álbum de Jaime Anglada (2010).

## Outros 
* **Estéreo**, unidade de medida do volume de sólidos do Sistema métrico decimal, que aínda se usa para a madeira.
* **Estereograma**, representación gráfica de obxectos tridimensionais sobre un medio plano.
* **Estereoisómero**, un isómero que ten a mesma fórmula molecular e cuadrícula.
* **Estereoloxía**, interpretación tridimensional de seccións planas de materiais ou tecidos.
* **Estereorradián**,  unidade derivada do Sistema Internacional que mide ángulos sólidos.
* **Estereoscopio**, técnica de gravación da información visual tridimensional.
* **Misión Stereo**, dúas naves espaciais de observación solar da NASA.
Richard Wilbur

**Richard Purdy Wilbur**, nado en Nova York o 1 de marzo de 1921 e finado en Belmont (Massachusetts) o 14 de outubro de 2017, foi un poeta e tradutor literario estadounidense.

## Traxectoria
Estudou no Amherst College e na Universidade Harvard. En 1987 converteuse no segundo Poeta Laureado Consultor en Poesía da Biblioteca do Congreso (*Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress*). Recibiu dúas veces o premio Pulitzer de poesía; en 1957 e outra vez en 1989. 
Morreu aos 96 anos nunha residencia de anciáns. 

## Vida pesoal
Estivo casado con Mary Charlotte Hayes Ward até a súa morte en 2007. Tiveron catro fillos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Crates de Atenas (filósofo)

**Crates de Atenas** (en grego antigo Κράτης, en latín Crates), finado polo 268-264 a.C., fillo de Antíxenes, foi un filósofo grego discípulo, amante e amigo de Polemón de Atenas, e o seu sucesor como escolarca na Academia ao redor do -270. Segundo Dióxenes Laercio, que reproduce un epigrama de Antágoras de Rodas, compartían filosofía, compartían casa e mesmo compartiron tumba.

Arcesilao de Pitana foi o seu discípulo. Deixara a escola de Teofrasto para incorporarse á de Crates. Dióxenes Laercio dixo que Crates sempre tiña unha mesa posta na casa de Crántor de Soli, e que ambos convivían amorosamente con Arcesilao. Cando Crates morreu deixou escritos varios libros.

Os seus discípulos máis insignes foron, ademais do filósofo Arcesilao, Teodoro Ateo (fundador dunha seita filosófica), Bión de Borístenes e tamén Crántor de Soli. 

## Obras 
Os seus escritos perdéronse, mais Dióxenes Laercio comentou que trataban sobre filosofía, obras de teatro e comedias e algunhas eran coleccións de discursos, pero seguramente os discursos eran de Crates de Trales.

## Notas
Son estereofónico

miniatura|150px|Símbolo de estéreo.
miniatura|150px|Equipo doméstico estéreo, con receptor de radio e reprodutores de CD e CD MP3.
Xeralmente chámase **son esterofónico**, ou simplemente **estéreo**, ao gravado e reproducido en dous canais (disposición 2.0). Os discos de vinilo, os discos compactos, a maioría das estacións de radio FM, casetes e a totalidade dos canais de TV e da televisión vía satélite transmiten sinais de son estéreo. O propósito de gravar en son estereofónico é o de recrear unha maneira máis natural ao escoitalo e onde, polo menos en parte, reproducen as direccións esquerda e dereita das que provén cada fonte de son gravada.

O termo estéreo provén do grego antigo στερεός *streós*, que significa "sólido", "duro", "forte", e —aínda que se refire exclusivamente a sistemas de dous canais— o termo pódese aplicar a calquera sistema de son que usa máis dun canal, así como o son de 5.1 canais e os sistemas de 7.1 que se usan en filmes e producións televisivas.

Aínda que o son estéreo poida ter dous canais monaurais independentes, habitualmente o sinal nun canal está relacionado co sinal do outro canal. Por exemplo, se se gravara exactamente o mesmo sinal en ambos os canais, entón escoitaríase como un son central "fantasma" cando fose reproducido en altofalantes. É dicir, o son parece provir do punto medio entre os dous altofalantes.

Clément Ader realizou a primeira emisión estereofónica en 1881, co chamado "teatrófono" para recibir a distancia son de óperas. O primeiro filme con son estereofónico foi *Fantasía*, de Walt Disney, usando un método ao que bautizaron como *Fantasound*.

A gravación en estéreo introduciuse nas empresas musicais durante o outono de 1954 para substituír a gravación monoaural de canal único. 

## Notas 
## Véxase tamén
Disco de vinilo

miniatura|275px|Cápsula fonocaptora dun tocadiscos en funcionamento
O **disco de vinilo**, tamén coñecido como **disco microsurco** ou simplemente como **microsurco** ou **vinilo**, é un medio de almacenamento analóxico de sinais sonoras, caracterizado por utilizar como material de soporte un plástico denominado policloruro de vinilo, do que recibe o nome.

Foi introducido oficialmente en 1948 pola compañía Columbia Records nos Estados Unidos, como unha evolución moi mellorada dos anteriores discos de 78 rpm (fabricados cun material moito máis fráxil como a goma laca). 

Actualmente o termo *vinilo* adoita utilizarse para indicar en particular o formato LP (discos de 30cm xirando a 33⅓revolucións por minuto), aínda que este uso sexa inadecuado, xa que tamén discos fabricados con outros materiais explotan o mesmo formato como soporte.

O son dun disco reprodúcese mediante un tocadiscos (polo xeral, conectado a un amplificador), que permiten utilizar discos de diferentes diámetros e elixir a velocidade de rotación mediante un selector.

## Notas
Morea (homónimos)

O termo **morea** pode referirse a:
***morea**, peixe da familia dos murénidos,
***morea**, conxunto de cousas agrupadas unhas encima das outras.

## Xeografía 
***Morea**, parroquia do concello asturiano de Ayer.

## Notas
Afeez Oyetoro

**Afeez Oyetoro**, nado o 20 de agosto de 1963, é un actor de comedia nixeriano, coñecido popularmente como "Saka".

## Traxectoria 
Afeez Oyetoro naceu o 20 de agosto de 1963, en Iseyin, no Estado de Oyo, no suroeste de Nixeria.
Afeez obtivo unha licenciatura e un máster en artes en arte teatral na Universidade Obafemi Awolowo (OUA) e na Universidade de Ibadan (UI), respectivamente. É doutor pola Universidade de Ibadan, no Estado de Oyo.

### Carreira profesional 
Afeez Oyetoro é coñecido polos seus papeis cómicos en filmes de Nollywood e por ser o protagonistas de varios filmes nixerianos.
É lector no departamento de arte teatral no Adeniran Ogunsanya College of Education, no Estado de Lagos, Nixeria.
Tamén apareceu como o personaxe principal nun anuncio de MTN de 2013 onde anunciou "I don port o". En 2016, Afeez Oyetoro apareceu no filme *The Wedding Party* e na comedia criminal *Ojukokoro (Greed)*. Foi elixido vicepresidente da Asociación de Embaixadores da Película de Ouro de Nixeria (TGMAAN).

## Vida persoal 
Afeez Oyetoro casou con Olaide Oyetoro, e ten tres fillos, dous varóns, Abdullah Oyetoro e Munim Oyetoro, e unha filla, Rodiat Oyetoro.

## Filmografía 
**Taxi Driver: Oko Ashewo* (2015)
**Ojukokoro* (2016)
**The Wedding Party* (2016)
**The Wedding Party 2* (2017)
*The Call (2019 Nollywood film) 
**Small Chops* (2020)
**Shadow Parties* (2020)
**The Miracle Centre* (2020)

### Televisión 
**Hustle* (2016-2018)

## Notas
Salva Kiir Mayardit

**Salva Kiir Mayardit**,'''''' nado en Bahr al-Ghazal o 13 de setembro de 1951, é un político sursudanés, membro da etnia dinka e presidente de Sudán do Sur desde o 30 de xuño de 2005.

## Traxectoria 
Membro fundador do Exército Popular de Liberación de Sudán (SPLA), foi elixido polos dirixentes do SPLA para continuar co proceso de paz que formalmente puxo fin á segunda guerra civil sudanesa en xaneiro de 2005. Do mesmo xeito que Garang, provén da tribo dinka, a máis numerosa no sur de Sudán, mais pertencente a un clan diferente.

Na década de 1960, Kiir uniuse aos rebeldes do sur na primeira guerra civil sudanesa.

### Presidente do Goberno Autónomo 
Tras a morte de John Garang a finais de xullo de 2005, substituíuno como vicepresidente de Sudán (11 de agosto de 2005) e presidente do goberno autónomo de Sudán do Sur (o cargo de vicepresidente pasou a Riak Machar).

Cando se abriu o consello lexislativo de Sudán do Sur en Juba (setembro 2005) estivo presente e en outubro anunciou a formación dun goberno. En novembro produciuse unha escisión no SPLM pola disputa da presidencia do parlamento entre Minni Arkou Minnawi (que foi elixido) e Abdelwahid Mohamed en-Nour, e Kiir logrou un compromiso entre as dúas faccións. En decembro de 2005 asinou a constitución de Sudán do Sur.

### Presidente da República 
Kiir foi reelixido presidente co 93 % dos votos nas eleccións sudanesas de 2010. Despois da súa reelección, Omar al-Bashir reelixiu a Kiir como o seu vicepresidente de acordo coa constitución provisional.

Tras o referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011, Kiir foi confirmado como o primeiro presidente do novo país.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Salva Kiir por CIDOB  (en español).
Montón (homónimos)

O termo **Montón** pode referirse a:

*Un **montón** poder referirse a:
**Conxunto de cousas postas unhas enriba das outras, ou cantidade de calquera cousa agrupada formando un monte. Sinónimos: montaña, monte, rima;
**En sentido figurado, gran cantidade ou gran número de algo.Sinónimos: acumulación, amoreamento.

Como topónimo, pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Aragón
***Montón**, concello da provincia de Zaragoza.

;Na Comunidade de Madrid
***Montón de Trigo**, montaña da serra de Guadarrama.

;En Francia
***Veyre-Monton**, poboación e comuna francesa, na rexión de Auvernia.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
***Montós**, lugar da parroquia de Orbán, no concello de Vilamarín.
Montón

**Montón** é un concello español da provincia de Zaragoza, comunidade autónoma de Aragón; ten integrado o lugar despoboado de Mochales.

## Demografía 
## Administración e política 
### Últimos alcaldes de Montón 
## Galería de imaxes 

Montón, Zaragoza, España, 2014-01-08, DD 03.JPG|Vista xeral.
Montón, Zaragoza, España, 2014-01-08, DD 11.JPG|Vista dende a estrada.
Montón, Zaragoza, España, 2014-01-08, DD 10.JPG|Outra vista do concello.
Muralla, Montón, Zaragoza, España, 2018-01-07, DD 05.jpg|Muralla romana de Montón.

## Notas
Estéreo (unidade)

miniatura|260px|Un estéreo cun metro cúbico de leña amoreada
O **estéreo** (abreviado **st**) ou volume amoreado é unha unidade de volume do Sistema métrico decimal.

É unha unidade obsoleta, a pesar de que aínda siga a ser utilizada, pero é preferíbel utilizar o m³. 

O estéro estima, por aproximación, a cantidade ou peso (de dito volume) de madeira (como leña, madeira serrada, ou carbón) a procesar, transportar, ou amorear; e exprésase obtendo o ancho, longo e alto medio dun metro cúbico (1 m³) en total. 

Para un cálculo de material neto, aplícaselle un factor (marxe de erro) de corrección que "desconte" os espazos de entre o material, xeneralízase (xa que depende de varios factores que modifican o índice en si mesmo) dicindo que tipicamente dado un estéreo obteníamos 0,66 m³ de madeira.

A unidade é utilizada amplamente na actividade forestal e a industria madeireira.

## Correspondencia co metro cúbico 
A correspondencia entre metro cúbico e estéreo de madeira amoreada é imprecisa porque depende da lonxitude dos troncos empregados e do irregular que sexan. O estéreo corresponde a 1 m3 de madeira, elaborado exclusivamente con troncos de 1 m de lonxitude, todos amoreados paralelamente e ben dispostos. Se a lonxitude dos troncos é inferior a 1 m3, o volume de madeira visíbel diminúe por mor dos ocos. Así o estéreo xa non corresponde a 1 m3, senón a 0,8 m3 para troncos de 50 cm, 0,7 m3 para troncos de 33 cm e 0,6 m3 para troncos de 25 cm.

### O estéreo fóra da industria da madeira 
O estéreo usado en contextos alleos á industria da madeira non está suxeito á mesma ambigüidade. En particular, o estéreo e o quiloestéreo (1000 m3 ou megalitro, e equivalente a 35,315 pés cúbicos), úsanse ás veces en hidroloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Thierry Thomasset. "Le stère. Tout sur les unités de mesure". Université de Technologie de Compiègne.
Centaur (foguetes)

miniatura|Unha etapa Centaur IIA sendo integrada nun foguete Atlas IIA.
**Centaur** é o nome dunha familia de foguetes espaciais estadounidenses usados desde principios dos anos 1960 como etapas superiores de diferentes foguetes.

## Características 
A familia Centaur tivo o seu comezo nos primeiros anos da década de 1960 con probas dunha etapa para poder lanzar cargas máis pesadas. As Centaur foron as primeiras etapas superiores crioxénicas da historia. O seu desenvolvemento continúa ata o día de hoxe.

### Centaur II 
O Centaur II era unha versión máis pesada do Centaur I, usando os mesmos motores. Tiña unha masa de 18.833 kg cheo e o mesmo pulo e impulso específico, chegando aos 488 s acendido. As súas dimensións eran de 10,10 m de altura e 3,05 m de diámetro. Foi usado nos foguetes Atlas II.

### Centaur IIA 
Foi usado nos foguetes Atlas IIA e Atlas IIAS. Usaba dous motores RL-10A-4, cun pulo total de 185,01 kN. Tiña unha masa de 19.073 kg, un impulso específico de 449 s e 392 s de acendido. As súas dimensións eran de 10,10 m de altura e 3,05 m de diámetro.

### Centaur IIIB 
Usado no Atlas IIIA, usaba dous motores RL-10A-4-1 de Pratt & Whitney alimentados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 99,16 kN, cunha masa de 18.710 kg, un impulso específico de 451 s e 738 s de acendido. As súas dimensións eran de 10,00 m de altura e 3,05 m de diámetro.

### Centaur IIIB 
Foi usado no Atlas IIIB, usando dous motores RL-10A-4-2 propulsados por hidróxeno e osíxeno líquidos. Tiña un pulo de 198,32 kN, cunha masa de 22.960 kg, un impulso específico de 451 s e 460 s de acendido. As súas dimensións eran de 11,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.

### Centaur G 
Etapa usada nos Titan 4. Tiña un pulo de 146,8 kN, unha masa de 23.880 kg, un impulso específico de 444 s e 625 s de acendido. As súas dimensións eran de 9,00 m de altura e 4,33 m de diámetro.

### Centaur V1 
O Centaur V1 é unha etapa dun só motor RL-10A-4-2 usada nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 99,19 kN, unha masa de 22.825 kg, un impulso específico de 451 s e 894 s de acendido. As súas dimensións son de 12,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.

### Centaur V2 
O Centaur V2 usa dous motores RL-10A-4-2 e úsase tamén nos foguetes Atlas V. Ten un pulo de 198,40 kN, unha masa de 23.050 kg, un impulso específico de 451 s e 435 s de acendido. As súas dimensións son de 12,68 m de altura e 3,05 m de diámetro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas G Centaur
*Atlas I
*Atlas II
*Atlas IIA
*Atlas IIAS
*Atlas IIIA
*Atlas IIIB
*Titan 4
Nicrosil

O **nicrosil** é unha aliaxe de níquel que contén arredor dun 14,4% de cromo, 1,4% de silicio e, nalgunhas fontes, 0,1% de magnesio.

O nicrosil é usado como a parte positiva dos termopares de tipo N. Nesta aplicación, outra aliaxe de níquel, o nisil, é usada como a parte negativa. Neste caso, o nicrosil non contén magnesio.

## Notas
Chicago (grupo musical)

**Chicago** é unha banda estadounidense de rock formada en Chicago, Illinois, en 1967. O grupo a chamarse a si mesmo Chicago Transit Authority en 1968, e despois acurtou o nome en 1969. Autodescrita como unha "banda de rock and roll con metais", as cancións de Chicago adoitan a combinar elementos de música clásica, jazz, R&B e música pop.

Xurdida de varias bandas da área de Chicago a finais dos 60, a formación estaba composta por Peter Cetera no baixo, Terry Kath na guitarra, Robert Lamm nos teclados, Lee Loughnane na trompeta, James Pankow no trombón, Walter Parazaider nos instrumentos de vento madeira, e Danny Seraphine na batería. Cetera, Kath, e Lamm compartían as tarefas vocais. Laudir de Oliveira uniuse á banda como percusionista e segundo batería en 1974. Kath morreu en 1978, e foi substituído por varios guitarristas. Bill Champlin uniuse en 1981, proporcionando voces, teclados e guitarra rítmica. Cetera deixou o grupo en 1985 e foi substituído por Jason Scheff. Seraphine marchou en 1990 ocupando o seu lugar Tris Imboden. Aínda que a formación da banda vén sendo máis fluída dende 2009, Lamm, Loughnane, e Pankow permaneceron como membros. Parazaider retirouse dos directos en 2017 pero segue sendo parte do grupo.

## Discografía 
### Álbums principais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Teresa Helena Higginson

**Teresa Helena Higginson**, nada en Holywell o 27 de maio de 1844 e finada en Chudleigh o 15 de febreiro de 1905, foi unha mística galesa da igrexa católica.

## Traxectoria 
Higginson naceu en Holywell (Gales) en 1844, onde os seus pais estaban de peregrinación no santuario de Santa Winefrida. O pai, Robert Francis Higginson, era católico e a nai era conversa. Higginson foi a unha escola católica en Nottingham e exerceu de mestra en Bootle (Inglaterra).

Durante a súa vida Higginson tivo estigmas, feridas nas mans e nos pés similares ás causadas pola crucifixión en Xesucristo. Amais, durante as súas oracións entraba en transos que duraban varios días e "recreaba de xeito violento" as escenas do Viacrucis.

Higginson morreu en Chudleigh e foi declarada Serva de Deus.

## Legado 
En 1928 Higginson foi proposta como posíbel candidata para a canonización. Moitas das cartas que escribiu Higginson atópanse nos arquivos de Augustine's Abbey, na vila de Ramsgate. A Catedral Metropolitana de Cristo Rei de Liverpool garda duplicados das mesmas.

## Notas
Asier ETA biok

**Asier ETA biok** é un filme documental vasco-ecuatoriano de 2013 que trata sobre a amizade entre o director do filme Aitor Merino co membro da organización terrorista ETA Asier Aranguren. O filme foi gañador do premio Irizar ao Cinema Vasco no Festival Internacional de Cinema de Donostia de 2013.

O título do filme en éuscaro *Asier ETA biok* é un xogo de palabras, pois a palabra “eta” non soamente é o acrónimo desa organización senón que ademais equivale, nese idioma, á partícula copulativa “e” en galego.

## Sinopse 
Asier e Aitor son dous mozos que se coñeceron na ikastola e medran xuntos no País Vasco dos anos 80. Ao cabo duns anos, Aitor foise a Madrid a cumprir o seu soño de ser actor mentres que Asier, tras a marcha do seu amigo, ingresa na banda terrorista ETA. O filme, que trata sobre certos xuízos de valor, tenta explicar como unha persoa pode ser amigo dun etarra sen compartir as afinidades da banda armada e como afrontar esta situación ante terceiras persoas.

## Dirección e protagonistas 
O codirector Aitor Merino traballou en numerosos filmes e con varios artistas como Montxo Armendáriz, Vicente Aranda ou Pilar Miró. O seu primeiro filme é a curtametraxe *El pan nuestro*, que foi nomeado nos Premios Goya en 2008. A súa irmá e codirectora Amaia Merino é guionista e editora de documentais en Ecuador, traballando en máis de dez longametraxes.

## Elenco 
Ademais dos seus dous protagonistas principais, no filme tamén aparecen Juan Diego Botto, Pilar Castro e Guillermo Toledo, amigos do director que expoñen o seu punto de vista como persoas alleas ao conflito.

## Notas
Elisaveta Bikova

[miniatura|Bikova nun selo de [República Federal de Iugoslavia|Iugoslavia de 2001]]
**Elisaveta Ivanovna Bikova** (en ruso: Елизаве́та Ива́новна Бы́кова), nada o 4 de novembro de 1913 e finada o 8 de marzo de 1989, foi unha xadrecista soviética, dúas veces Campioa Mundial de Xadrez Feminino, de 1953 a 1956 e de 1958 a 1962. Recibiu os títulos de Mestra Internacional Feminina en 1950, Mestre Internacional en 1953 e Gran Mestra Feminina en 1976. En 2013 foi incluída no Salón Mundial da Fama do Xadrez.

## Traxectoria 
Bikova naceu no seo dunha familia campesiña. Con doce anos mudáronse a Moscova, onde empezou a xogar ao xadrez co seu irmán. O seu talento fíxose evidente en 1927, cando gañou o campionato de xadrez da súa escola.

En 1938 gañou o campionato feminino de Moscova e despois da segunda guerra mundial foi tres veces gañadora do Campionato Soviético Feminino de Xadrez (1946, 1947 e 1950).

En 1952 gañou o torneo feminino de Candidatos en Moscova. En 1953 derrotou en Leningrado a entón campioa mundial Liudmila Rudenko con sete vitorias, cinco derrotas e dúas táboas. Perdeu o título ante Olga Rubtsova en 1956, mais gañouno de novo dous anos despois, co que se converteu na primeira muller en facelo.

En 1960 defendeu con éxito o título ante Kira Zvorikina (+6 -2 =5), mais en 1962 perdeuno ante a moza Nona Gaprindashvili, de 21 anos (+0 -7 =4).

Traballou de enxeñeira nunha destacada imprenta de Moscova, e foi tamén autora e columnista sobre xadrez na URSS. Apaixonada polo xadrez feminino, Bikova escribiu tres libros sobre Vera Menchik, xadrecistas soviéticas e o Campionato Mundial Feminino. Tamén promoveu o xadrez  a través de conferencias e da organización de torneos.

## Notas 
## Ligazóns externas 
*
Ta’m-e gīlās

***Ta’m-e gīlās*** (en ) é un filme iraniano de 1997 escrito, producido, editado e dirixido por Abbas Kiarostami, e protagonizado por Homayoun Ershadi. Conta a historia dun home de mediana idade de Teherán que conduce polos suburbios da cidade na procura de alguén disposto a enterralo logo de que el cometa suicidio. O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1997, a cal compartiu co filme xaponés *Unagi*.

## Personaxes 
* Homayoun Ershadi como Mr. Badii 
* Abdolrahman Bagheri como Mr. Bagheri
* Afshin Khorshid Bakhtiari como traballador
* Safar Ali Moradi como soldado
* Mir Hossein Noori como seminarista

## Notas
Renaissance

**Renaissance** é unha banda inglesa de rock progresivo coñecida polo seu éxito de 1978 "Northern Lights", que entrou no top 10 británico, e por clásicos do rock progresivo como "Carpet of the Sun", "Mother Russia" e "Ashes Are Burning". O grupo desenvolveu un son único, combinando unha voz principal feminina coa fusión de influencias da música clásica, folk, rock e jazz. Os elementos característicos do son de Renaissance son o amplo rango vocal de Annie Haslam, destacados acompañamentos de piano, arranxos orquestrais, harmonías vocais, guitarra acústica, baixo, sintetizadores, e un traballo de batería versátil. A banda creou un significativo culto no noroeste dos Estados Unidos nos anos 70, e esa rexión segue sendo a súa maior base de fans.

A formación orixinal incluía a dous antigos membros de The Yardbirds, Keith Relf e Jim McCarty, xunto con John Hawken, Louis Cennamo e a irmá de Relf, Jane Relf. Tiñan a intención de poñer "algo xunto cunha influencia máis clásica". Renaissance fundouse en 1969 e ese mesmo ano a banda lanzou o seu primeiro álbum, chegando o segundo en 1971. Despois, John Tout substituíu a Hawken nos teclados, seguido por un período de alta rotación de músicos ata que se estableceu a "formación clásica" composta por Annie Haslam, John Tout, Michael Dunford, Jon Camp, e Terry Sulliva, aínda que ningún deles estaba na formación orixinal. Foron axudados nas letras de moitas cancións pola poetisa de Cornualla Betty Thatcher-Newsinger. De 1972 a 1979 Renaissance editou sete exitosos álbums de estudio, xirou extensamente, e encheu tres noites seguidas o Carnegie Hall con Tony Cox dirixindo a New York Philharmonic.

Os anos 80 foron unha época de escaseza para a banda, con cambios de persoal, e dous álbums de estudio pouco exitosos, facendo que Renaissance se separase en 1987. A mediados dos 90 existiron dúas ramificacións do grupo ao mesmo tempo. A banda reformouse en 1998 para gravar *Tuscany*, que finalmente foi lanzado en 2001; porén, separouse novamente no ano seguinte.

En 2009 anunciouse unha nova formación de Renaissance, liderada por Haslam e Dunford, e dende entón a banda continuou gravando e xirando. Dunford morreu en novembro de 2012. Despois, Haslam dixo que o grupo seguiría tocando. A formación durante a década de 2010 tendeu a ser non tan "inglesa" como a dos períodos anteriores, con cinco membros nacidos nos Estados Unidos e un en Inglaterra pero residente no país norteamericano.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda