Eadberht de Northumbria

**Eadberht**, finado o 20 de agosto de 768, foi rei de Northumbria de 737 ou 738 a 758.

## Traxectoria 
Foi irmán  de Ecgbert, arcebispo de York. O seu reinado é visto como un retorno ás ambicións imperiais de Northumbria e puido representar un período de prosperidade económica. Afrontou oposición interna de dinastías rivais e polo menos dous rivais reais ou potenciais foron asasinados durante o seu reinado. En 758 abdicou a favor do seu fillo Oswulf e entrou como monxe en York.

### Orixes 
Eadberht converteuse en gobernante de Northumbria tras a segunda abdicación do seu primo Ceolwulf, que entrou no mosteiro en Lindisfarne. A diferenza da súa primeira abdicación de Ceolwulf, na que interveu a forza, esta segunda, a favor de Eadberht, pode que fose voluntaria.
[miniatura|*[Sceatta* de prata de Eadberht]]
Eadberht fillo de Eata era descendente de Ida de Bernicia a través dos seus fillos, Ocga (Crónica anglosaxoa e Anglian colection) ou Eadric (*Historia Brittonum*).  A rama familiar á que pertenceu Eadberht recibía o nome de Leodwaldingas, polo seu avó, e avó de Ceolwulf, Leodwald fillo de Ecgwulf. A xenealoxía dá ao pai de Eadberht, Eata, o cognomen de *Glin Mawr*.

### Northumbria 
Eadberht parece que tivo que afrontar a oposición de familias rivais ao longo do seu reinado. Eardwine, probabelmente fillo de Eadwulf, e avó do rei futuro rei Eardwulf, foi asasinado en 740. En 750 Offa, fillo de Aldfrith foi sacado do santuario de Lindisfarne e asasinado tras un asedio, mentres que o bispo Cynewulf de Lindisfarne, que presumibelmente apoiara a Offa, foi destronado e detido en York. A importancia de fundacións relixiosas nas loitas políticas e familiares en Northumbria é aparente. A familia de Eardwine está asociada con Ripon, Offa e Ceolwulf con Lindisfarne, e Hexham parece apoiar reis e nobres enfrontados con Lindisfarne. Eadberht, aínda así, como irmán do arcebispo de York, gozou do apoio do máis grande prelado de Northumbria.

O reinado de Eadberht viu grandes reformas no tema da cuñaxe, e algunhas moedas mencionan ao rei Eadberht e ao arcebispo Ecgberht. Kirby conclúe que "as indicacións son que Eadberht traía prosperidade nova ao seu reino". Unha carta enviada polo papa Paulo I a Eadberht e Ecgberht, ordenándolles devolver as terras tomadas ao abade Fothred, e entregada ao seu irmán Moll, presumibelmente o futuro rei Æthelwald Moll, suxire que Eadberht tentou recuperar algúns dos vastos territorios doados á igrexa en reinados precedentes.

### Veciños 
Kirby suxire que "ocorrera evidentemente un resurximento das ambicións norteñas do século sétimo entre os northumbrianos na corte de Eadberht".

O primeiro rexistro dos esforzos de Eadberht para recrear este dominio aparece en 740, o ano da morte de Earnwine. Infórmase dunha guerra entre pictos e Northumbria, durante a que Æthelbald de Mercia, aproveitou a ausencia de Eadberht para saquear as súas terras. A razón para esta guerra é incerta, pero Woolf suxire que  estea relacionada co asasinato de Earnwine. O pai de Earnwine estivera exiliado no norte tras a súa derrota na guerra civil de 705–706, e  poida ser que o rei picto Óengus, ou Æthelbald, ou ambos, tentasen situalo no trono de Northumbria.

En 750, Eadberht conquistou a chaira de Kyle e en 756, atacou xunto ao rei Óengus aos britanos de Alt Clut:
:* No ano da encarnación do Señor 756, o rei Eadberht no décimo oitavo ano do seu reinado, e Unust, rei dos pictos dirixiron os seus exércitos á cidade de Dumbarton. E por iso os britanos aceptaron termos alí, no primeiro día do mes de agosto. Pero no décimo día do mesmo mes pereceu case o exército enteiro que  dirixa de Ouania a Niwanbirig*.
Aquel Ouania é moi probabelmente a actual Govan, pero a localización de Newanbirig non está tan clara. A pesar de que hai moitos Newburghs, o máis probábel é que se trate de Newburgh-upon-Tyne, preto de Hexham. Unha interpretación alternativa dos acontecementos de 756 identifica Newanbirig con Newborough preto de Lichfield no reino de Mercia. Unha derrota aquí para Eadberht e Óengus polos mercianos de Æthelbald correspondería coas lendas da fundación de Santo André de que un rei chamado Óengus fillo de Fergus fundou a igrexa alí como acción de grazas a Santo André por salvalo despois dunha derrota en Mercia.

### Abdicación 
Eadberht abdicou en 758, entrando ao mosteiro dependente da catedral de York. A súa morte alí en 768 consta na crónica de Simeón de Durham. A súa *Historia da Igrexa de Durham* rexistra que Eadberht foi enterrado no soportal da catedral, xunto ao seu irmán Ecgberht, que morrera en 766.

O seu fillo Oswulf sucedeuno, pero foi asasinado antes dun ano. Aínda así, o marido da súa filla Osgifu, Alhred converteuse en rei, e os descendentes de Eadberht, como Ælfwald, fillo de Oswulf e Osred, fillo de Osgifu, disputaron o trono de Northumbria até finais do século. O último descendente coñecido de Eadberht é o fillo de Osgifu, San Alhmund, asasinado en 800 por orde de Eardwulf, e reputado como mártir.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* Campbell, James, *The Anglo-Saxon State.* Londres: Hambeldon, 2000. 
* Forsyth, Katherine. "Evidence of a lost Pictish source in the *Historia Regum Anglorum*" in Simon Taylor (ed.) *Kings, clerics and chronicles in Scotland, 500–1297: essays in honour of Marjorie Ogilvie Anderson on the occasion of her ninetieth birthday.* Dublin: Four Courts Press, 2000. 
* Higham, N.J., *The Kingdom of Northumbria AD 350-1100.* Stroud: Sutton, 1993. 
* Kirby, D.P., *The Earliest English Kings.* Londres: Unwin Hyman, 1991. 
* Marsden, J., *Northanhymbre Saga: The History of the Anglo-Saxon Kings of Northumbria.* Londres: Cathie, 1992. 
* (*HB*) Morris, John (ed. & tr.), *Nennius: British History and The Welsh Annals.* Londres: Phillimore, 1980. 
* Woolf, Alex, "Onuist son of Uurguist : tyrannus carnifex or a David for the Picts ?" in David Hill & Margaret Worthington (eds.) *Aethelbald and Offa : two eighth-century kings of Mercia* (British Archaeological Reports, British series, no. 383). Oxford: Archaeopress, 2005. 
* Yorke, Barbara, *Kings and Kingdoms in Early Anglo-Saxon England.* Londres: Seaby, 1990. 
* Yorke, Barbara. *The Conversion of Britain: Religion, Politics and Society in Britain c. 600–800.* Londres: Longman, 2006.