open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José de Anchieta

**José de Anchieta**, nado o 19 de marzo de 1534 en San Cristóbal de La Laguna e finado o 9 de xuño de 1597 en Anchieta, máis coñecido como **Padre Anchieta**, foi un misioneiro xesuíta e santo español no Brasil.

## Traxectoria 
Nacido en Tenerife, foi un dos doce fillos de Juan López de Anchieta, de orixe vasca e Mencía Díaz de Clavijo y Llarena, canaria de familia xudía conversa. Foi enviado aos catorce anos dirixiuse á Universidade de Coímbra (Portugal) en 1548 para estudar filosofía na universidade. Unha vez alí, José ingresou na Sociedade de Xesús e, logo de anos de estudo, enrolouse como misioneiro no Brasil.

En Piratininga catequizou e educou os indios e defendeunos dos abusos dos colonos portugueses. Foi un dos fundadores das cidades de São Paulo e Río de Xaneiro. O padre José de Anchieta tamén foi o estandarizador da lingua tupí.

Loitou contra os protestantes franceses establecidos na *Baía de Guanabara* (Río de Xaneiro). En 1566 foi enviado para a Baía para informar o gobernador do progreso da guerra contra os franceses e pediu reforzos para defender Río de Xaneiro. Foi ordenado sacerdote entón, con 32 anos de idade. En 1569 fundou Reritiba (Anchieta actual en Espírito Santo) e entre 1570 e 1573 levou o colexio xesuíta do Río.

En 1577 foi nomeado provincial da Sociedade de Jesús no Brasil, cargo que ocupou durante dez anos. Retirado a Iritiba, partiu para dirixir a nova escola de Vitória do Espírito Santo. En 1595 foi desculpado desta función e retirouse a Reritiba, onde morreu en 1597. Por iso, é o segundo santo natal das Canarias logo de Pedro de Betancur e tamén considerado o terceiro santo do Brasil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Esbozo de la Vida y Obra del Beato por José María Fornell Lombardo titulada El portentoso Padre José de Anchieta
Avenida da Liberdade (Lisboa)

miniatura|249x249px|Vista aérea do Parque Eduardo VII, a Praça do Marquês de Pombal e a Avenida da Liberdade.

A **Avenida da Liberdade** é unha das principais avenidas da cidade de Lisboa, en Portugal, que une a Praça dos Restauradores coa Praça do Marquês de Pombal. Con preto de 90 metros de ancho e 1100 metros de longo, ten varias calzadas e largos paseos decorados con xardíns e empedrado portugués.

O 18 de xuño de 2013 a avenida foi clasificada como Conxunto de Interese Público.

## Historia 
Despois do terremoto de Lisboa de 1755, o Marquês de Pombal mandou construír o *Passeio Público* na área que ocupa na actualidade a parte inferior da Avenida da Liberdade e a Praça dos Restauradores. Despois dunha gran polémica, a avenida foi construída entre 1879 e 1886, á imaxe dos *boulevards* de París. A súa creación foi clave na expansión da cidade para o norte, e converteuse rapidamente nunha referencia para as clases máis acomodadas, que localizaron aquí as súas residencias. Aínda que o seu nome era *Passeio Público*, nun comezo estaba rodeado por muros e portas por onde só pasaban os membros da alta sociedade. Porén, en 1821, o rei D. João VI ordenou que os muros fosen derrubados para que todas as persoas puidesen circular polo paseo. Pombal aproveitou pequenos regatos que por alí pasaban e, en vez de drenalos ou desvialos, integrounos na ornamentación do paseo. Malia isto, co pasar do tempo, estes foron secando naturalmente ou foran drenados para permitir as construcións que hoxe se encontran na avenida.

## Monumentos 
[miniatura|Monumento aos Mortos da [Primeira guerra mundial na Avenida da Liberdade.]]
Na avenida existen varios monumentos e estatuas, entre as que destacan:

* Estatua de Simón Bolívar, de Arturo R. Aguilero, ofrecida pola comunidade portuguesa de Venezuela a Portugal, 1978
* Estatua de Oliveira Martins, de Leopoldo de Almeida, 1952
* Estatua de Alexandre Herculano, de Salvador Barata Feyo, 1950
* Estatua de Almeida Garrett, de Salvador Barata Feyo, 1950
* Estatua de António Feliciano de Castilho, de Leopoldo de Almeida, 1950
* Monumento a Rosa Araújo, de Costa Motta, 1936
* Monumento aos Mortos da Primeira guerra mundial, de Maximiano Alves e dos arquitectos Guilherme Rebelo de Andrade e Carlos Rebello de Andrade, 1931
* Monumento a Pinheiro Chagas, de Costa Motta, 1908

## Hoteis e tendas 
Ao longo da avenida existen varios hoteis, moitos deles de luxo, e tendas de marcas de luxo internacionalmente coñecidas como Cartier, Carolina Herrera, Louis Vuitton, Prada, Dolce & Gabbana, Armani, Gucci, Tod's, Burberry, etc.

## Notas
Homoplasia

Unha **homoplasia** en sistemática biolóxica consiste na ganancia ou perda dun trazo de forma independentemente en liñaxes separadas durante a evolución. Esta evolución converxente fai que as especies compartan independentemente un trazo que é diferente do trazo que se infire que estaba presente no seu antepasado común. Por tanto, esta similitude dun estado de carácter en diferentes especies, ao contrario da homoloxía, non provén dun antepasado común.

A homoplasia identifícase pola observación de que unha característica dada non pode ser explicada parsimoniosamente nunha hipótese filoxenética preferida, é dicir, a característica en cuestión orixínase (ou desaparece) en máis dun punto dunha árbore. Esta é a interpretación cladística do fenómeno evolutivo da ganancia ou perda da característica. Por exemplo, a ausencia de ás nas pulgas é unha perda homoplásica (as ás tamén se perderon en membros de moitos outros grupos de insectos, incluíndo escaravellos, moscas, avelaíñas, formigas, etc.), e a presenza de membranas timpánicas nas avelíñas das familias dos xeométridos e noctuidos representa dúas orixes separadas (no abdome nos primeiros e no tórax nos segundos), que probablemente evolucionou en resposta ás chamadas de ecolocación nocturnas de morcegos insectívoros. Nas secuencias de ADN, a homoplasia pode simplemente ser o resultado de substitucións nucleotídicas aleatorias que se acumularon co tempo, e así pode non requirir unha explicación evolutiva adaptacionista.  As definicións e a discusión da homoplasia pode encontrarse en:, e .

O termo homoplasia foi utilizado por primeira vez por Ray Lankester en 1870.

## Notas
Harjavalta

**Harjavalta** é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. En 2017 a súa poboación era de 7.189 habitantes. A superficie do termo municipal é de 127,74 km2, dos cales 4,28&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 58,23 hab./km².

O concello é unilingüe en finés e en 2017 o 98,5% da poboación falaba finés, mentres que o 0,3% falaba sueco e o 1,3% falaba outras linguas.

## Cidades irmandadas 
Harjavalta está irmandada con Boksitogorsk, no óblast de Leningrado (Rusia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Manuel Guitián

**Manuel Salgado Guitián** nado en Madrid o 25 de marzo de 1900 e finado o 24 de xaneiro de 1992, foi un actor español.

## Filmografía (selección) 
* *Los amantes del desierto* (1957)
* *La niña de luto* (1964)
* *Si può fare... amigo!* (1971)
* *La caza de oro* (1972)
* *Tequila!* (1973)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Aeroporto Simón Bolívar

O **aeroporto internacional Simón Bolívar** ou **aeroporto internacional de Maiquetía  Simón Bolívar**  é un aeroporto situado en Maiquetía, a uns 21 quilómetros do centro de Caracas, a capital de Venezuela. É o principal aeroporto internacional do país e opera voos cara a destinos en América e Europa.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Elaine Murphy

**Elaine Murphy** é unha dramaturga irlandesa vinculada ao Abbey Theatre e actriz. 

## Traxectoria
Murphy empeza a escribir para escena logo dunha experiencia inicial como actriz de teatro e televisión, por iso as súas pezas procuran crear papeis relevantes para as actrices. A súa primeira obra teatral, *Little Gem*, estreouse no Dublin Fringe Festival en 2018, acadou un éxito inmediato, foi galardoada con diversos premios e representada por diversas compañías. Trátase dunha comedia protagonizada por tres xeracións de mulleres que falan sobre as súas vidas, os seus desexos e a súa sexualidade. Segundo a autora, a obra xorde do contacto coas mulleres irlandesas:  Eu traballo a tempo parcial nunha organización de saúde para a mulleres. *Meu Ben* creceu a partir de aí, é unha mestura de todas as mulleres que coñecín nos últimos anos: traballadoras, non particularmente ricas nin pobres, ignoradas durante o Tigre Celta, para as que a recesión non suporá un gran cambio, xa sabes, as mulleres coma nós, seguimos tirando para diante.Escribiu varias obras para o Abbey Theatre. A primeira delas, *Ribbons*, foi un encargo para The Fairer Sex, un programa de pezas breves para promover a aparición de novas dramaturgas. En 2018, despois dun tempo de pausa por razóns familiares (o nacemento dos fillos e a morte da nai) acada o premio PJ O'Connor de teatro radiofónico con *Ma*, a historia dunha nai alcoólica que se reencontra coa súa filla. A historia parte dunha nova no xornal sobre unha muller xaponesa marcada polas adiccións e a soidade.  

## Obra dramática 
* *Shush*, dirixida por Jim Cullenton. Estrea en 2013 no Abbey Theatre, en Berlín. Publicado en libro por Nick Ern Books en 2013.
* *Ribbons*, dirixida por Wayne Jordan. Estrea en 2009 no Peacock Stage do Abbey Theatre, en Berlín. Publicado en libro  por Nick Ern Books en 2012.
* *Little Gem*, dirixida por Paul Meade. Estrea en 2008 por Gúna Nua and Civic Theatre, en Berlín. Publicado en libro por Nick Ern Books en 2009.
**Ma*, dirixida por Gorretti Slavin; son de Ciaran Dunne. Emisión no programa "Drama On One" da RTÉ.
* BBC Radio Drama Award de Stewart Parker Trust (2008).
* Carol Tambor Best of Edinburg Award (2009) por *Little Gem.* É a primeira produción irlandesa que acada esta distinción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Ma*, emisión da obra en RTÉ.
* Ficha do espectáculo "Meu ben" , no portal web de em2.
*Conversa con Elaine Murphy en "The Civic Sessions" , The Abbey Theatre.
Fuel Fandango

**Fuel Fandango** é un dúo musical formado polo produtor canario Alejandro Acosta (membro de Mojo Project) e a cantante cordobesa Cristina Manjón, máis coñecida como Nita. Adoitan ir acompañados nos directos pola batería canario Carlos Sosa. Considéranse un dúo de tres persoas. O grupo foi creado en 2010. En 2014 editouse un filme -tributo no que aparecían todos os seus videoclips.

## Historia 
Fuel Fandango xorde tras o paro de Ale Acosta co seu anterior grupo Mojo Project. Alejandro e Nita coñecéronse en 2008 en Córdoba, onde Alejandro adoitaba ir pinchar música. Alejandro era produtor e dj, e Nita era cantante educada no mundo da copla e o flamenco. Empezaron a compor xuntos unindo os mundos que coñecían: funk, soul, electrónica, jazz e flamenco, nun estilo propio e único.

Nas súas cancións combinan a lingua inglesa co castelán. O nome do grupo fusiona os dous mundos que unen a súa música: o Fuel -a gasolina das máquinas, samplers e a música electrónica- e o Fandango, a música flamenca.

Durante o verán de 2010 gravaron o seu primeiro disco, *Fuel Fandango*, entre Madrid (Reno Studios) e Córdoba, coa idea de conservar a frescura e a espontaneidade. Saíu editado en 2011, mesturando estilos musicais tan variados como o funk, a electrónica e o flamenco ou a copla, e obtendo moi boas críticas do mundo da música. O 6 de marzo de 2012 saíu á venda o álbum "Remixed", que inclúe remesturas do nove primeiros temas do seu disco.

En abril de 2013 publicaron o seu segundo álbum, Trece *Lunas*, gravado entre Madrid, Córdoba, Tarifa e Londres, e producido por Ale Acosta, coa axuda do produtor Duncan Mills, de grupos como Jamie Cullum ou Florence and the Machine. A portada do disco foi deseñada por Neil Krug, que realizou traballos para Ladytron, Devendra Banhart, e Scissor Sisters, entre outros. Ademais realizaron o documental *Inside Trece Lunas*, composto por varios capítulos que mostran o proceso de gravación do novo álbum.

Nun principio Nita escribiría as letras e melodías de voz, mentres que Ale Acosta faría a produción e os arranxos musicais. Con todo, o grupo declarou que, na práctica, ambos compuxeron partes musicais e letras, indistintamente.

## Membros 
* Cristina Manjón, "Nita" (voz, letrista)
* Ale Acosta (instrumentos e produción, letrista)
* Carlos Sosa (batería)

## Discografía 
**EP1* (2009)
**Fuel Fandango* (2011)
**Trece lunas* (2013)
**Aurora* (2016)

## Notas
Megasport Arena

O **Megasport Arena** ou **Megasport Sport Palace** (en ,  transliteración: *Dvorets sporta Megasport*), é unha instalación deportiva adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto e hóckey sobre xeo situada en Moscova, Rusia. Con capacidade para 13.344 espectadores en partidos de baloncesto, desde o ano 2016 é utilizado polo CSKA Moscova da VTB United League e da Euroliga nos seus partidos como local xunto co Universal Sports Hall CSKA.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Universal Sports Hall CSKA

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial 
* Megasport Arena en worldstadiums.com
Žalgirio Arena

O **Žalgirio Arena** ou **Žalgiris Arena** é unha instalación deportiva adicada especialmente á disputa de partidos de baloncesto situada en Kaunas, Lituania. Con capacidade para 15.552 espectadores, desde o ano 2011 é utilizado polo Žalgiris Kaunas da Lietuvos krepšinio lyga e da Euroliga nos seus partidos como local.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Žalgiris Kaunas

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Teatro do Astracán

**Teatro do Astracán** é unha compañía teatral galega creada en 2012. O seu elenco está formado por Pedro Brandariz, Fran Campos, Saleta Fernández de la Torre, Abrahán Sande, Alberto Torres e Rogelio dos Outeiros.
A compañía xorde do traballo de formación realizado por Fran Rei, especializado en clown, ao abeiro da Escola Artística de Cuntis. Logo de sete anos de teatro amador, deciden dar o paso á profesionalización, con Fran Rei como director artístico. A única montaxe da compañía foi a comedia *Ladrón e familia* (*Non tutti i ladri vengono per nuocere* no seu título orixinal en italiano), de Dario Fo. Estreouse en 2012 no Auditorio Patelas de Cuntis, baixo a dirección de Evaristo Calvo e tradución e adaptación do texto de Avelino González. Saleta Fernández e Alberto Torres crean a súa propia compañía, Código Morsa, en 2014.

## Notas
Igrexa de Burs

A **igrexa de Burs** (sueco: *Burs kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Burs, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A igrexa de Burs ten unha súa forma tan pouco común polo feito de que foi construída en distintas etapas. A nave é a súa parte máis antiga, datando de principios do século XIII. A gran torre foi construída a mediados do mesmo século, mentres que o desproporcionadamente grande coro gótico foi levantado un século despois, substituíndo un coro románico con ábsida anterior.

Externamente destaca o portal do coro. A súa entrada amosa esculturas góticas representando unha bendición de Cristo, e apóstolos e santos, ademais de ter un gran friso que abarca todo o portal, e que representa a Parábola das Dez Virxes. O coro e o seu portal foron probablemente construídos polo taller dun canteiro coñecido como Master Egypticus. O mesmo taller probablemente realizou un elaborado banco de pedra calcaria que se atopa dentro da igrexa, do cal aínda se conservan restos da súa pintura orixinal. ou no norte de Alemaña durante a primeira metade do século XV. A igrexa tamén ten unha cruz triunfal do século XIII, restos de vidreiras medievais e varios mobles do século XVIII.

A igrexa foi completamente restaurada entre 1960 e 1964.

## Galería de imaxes 

Capitel da igrexa de Burs.jpg|Capitel do portal do coro
Portal sur do coro da igrexa de Burs.jpg|Portal do coro
Interior da igrexa de Burs.jpg|Interior
Cruz triunfal da igrexa de Burs.jpg|Cruz triunfal

## Notas
Igrexa de Bunge

A **igrexa de Bunge** (sueco: *Bunge kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Bunge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia 
Escavacións arqueolóxicas realizadas en 1916 e 1971 descubriron que a presente igrexa, principalmente gótica, foi precedeida por outra de estilo románico do século XII. A súa enorme torre é posterior pero pertencía a ese primeiro edificio. A torre está apoiada por un cantraforte e está construída como unha fortaleza con habitacións fortificadas en tres plantas. A nave e o coro construíronse no século XIV nun estilo gótico clásico típico de Gotland; a nave e alta e espazosa, dividida en dúas partes por esveltas columnas; o coro carece de ábsida; e a parte leste da igrexa remata no seu lugar nunha parede recta adornada con tres fiestras alongadas.

A igrexa e o cemiterio están rodeados por un muro que orixinalmente era máis alto e tiña un propósito defensivo. Nel aínda sobreviven catro portas medievais e varias seteiras. Ademais, o interior da igrexa está densamente decorado con frescos que representan, entre outras cousas, a cabaleiros loitando. Os frescos e a muralla da igrexa poden datar do curto período de tempo no que Gotland pertenceu á Orde Teutónica. Isto levou a algúns académicos a especular se a igrexa puido ser durante un tempo propiedade da Orde e converteuse nun *Ordensburg* a pequena escala.

## Arquitectura 
A igrexa é unha das máis grandes do norte de Gotland. Como se menciona arriba, amosa unha mestura entre estilo románico (torre) e gótico (nave e coro). A igrexa ten un portal sur finamente tallado, rico en esculturas, e un portal norte con detalles románicos, posiblemente tamén incorporado do anterior edificio.

A característica máis distintiva do interior son as ricas pinturas das paredes, con frescos executados por un mestre pintor probablemente de Prusia ou Bohemia. Estes son de finais do século XIV ou principios do século XV e representan distintos temas cristiáns, como o Xuízo Final, a crucifixión de Xesús, algúns apóstolos ou lendas de santos. En canto aos cabaleiros mencionados anteriormente, os académicos teñen diferentes teorías sobre o que representan. Unha di que son Cabaleiros Teutóns, outra afirma que é unha representación da batalla de Visby, mentres que outras cren que son, en relación con outras pinturas, unha representación do tema cristián do martirio da Lexión Tebana. A igrexa conserva unha única vidreira, unha pía bautismal do século XIII e unha rareza: un cepillo de esmolas de pedra asinado con runas por un canteiro: *Lafrans fixo esta pedra*.

## Galería de imaxes 

Bunge kyrka - KMB - 16000200014959.jpg|Vista dende o norte
Bunge kyrka - KMB - 16000200015054.jpg|Portal sur da nave
Bunge kyrka - KMB - 16000200014969.jpg|Unha das portas da muralla
Gotland Bunge kyrka Wandmalerei 17.jpg|Frescos do interior

## Notas
Halldór Már

**Halldór Már Stefánsson**, nado en Reiquiavik o 12 de xullo de 1972, é un cantautor e guitarrista islandés. A súa música está baseada no folk acústico e alternativo. Forma parte do grupo de pop/rock Wiggum.

## Traxectoria 
Foi músico dende pequeno, cando lle daba ás potas e tixolas da súa nai nunha pequena vila de Islandia. Inicia os seus estudos de guitarra co profesor Örn Vinðar Erlendsson no Conservatorio de Akureyri. En 1993, trasládase a Barcelona para realizar estudos de perfeccionamento de guitarra na ''Escola Luthier d'Arts Musicals* cos profesores *Arnaldur Arnarson* e *Alex Garrobé.* Participou como activo en cursos internacionais con mestres como David Russell, Hopkinson Smith, Manuel Barrueco ou José Tomás Pérez Seles. Máis adiante percorre Islandia e España como solista e forma parte de "Mosaic, Barcelona’s Guitar Quartet".

En 2004, colabora no disco "Amb les mans" do compositor e guitarrista *Eduard Rodés* interpretando unha peza chamada "La Luz" e inspirada na vida de Ferrer i Guàrdia, coñecido librepensador fusilado no ano 1909 por mor dos disturbios da Semana Tráxica.

En 2006, o mesmo Eduard Rodés edita un novo disco baixo o nome "República Mediterránea", onde Halldor Mar volve colaborar interpretando o tema "Al Iskandariyah".

En 2009, lanza o seu primeiro álbum en solitario, *Simple*, baixo o selo Daruma Records. O disco grávase no estudo El Tostadero coa axuda do produtor Marc Molas.

Halldor Mar é tamén membro do grupo Wiggum, que tras a súa formación en 2009, edita en febreiro de 2010 o seu primeiro álbum chamado *Sintón Nisón ama a Nifú Nifá*, gravado no estudo Micromaltese con Cacho Salvador (de "Extraperlo") como produtor.

## Discografía 
* *Simple* (Daruma Records, 2009)
* *Sintón Nisón ama a Nifú Nifá* do grupo **Wiggum** (El Genio Equivocado, 2010)
* *Winds*  (Amantes Records, 2014)
* *Records* (La Cúpula Music, 2017)
* *El mar no té camins'' (2023)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Halldor Mar en Daruma Records
Prítane

Na democracia ateniense, a partir da *revolución isonómica* de Clístenes, os **prítanes** (οἱ πρυτάνεις *hoi prytáneis*), seleccionados de entre os cincocentos elixidos da Bulé, exerceron un papel político central, aínda que o seu poder era limitado. Asumían as misións de organización e de marco de funcionamento das institucións.

## Composición 
A Bulé estaba composta de 500 buleutas, 50 por tribo. Os 50 delegados de cada tribo exercían colectivamente durante un dos dez meses do ano ateniense (trinta e seis días) a maxistratura dos prítanes (οἱ πρυτάνεις): a *pritanía* (ἡ πρυτανεία *hē prytanéia*) da súa tribo.

## Vida cotiá 
Os prítanes vivían día e noite acomodados, aloxados e alimentados pola cidade, nun edificio contiguo ao Buleuterion: o Pritaneo (τό Πρυτανεῖον *to Prytanéion*). Atopábanse así en disposición de entrar na sesión en calquera momento. Este edificio público estaba aberto tamén aos cidadáns que a cidade desexaba distinguir con honras, así como convidados ilustres (embaixadores por exemplo).

## Atribucións 
Os prítanes exercían, xunto á Bulé (o Consello) e a *Ekklesía* (a asemblea de cidadáns), un conxunto de papeis administrativos e relixiosos:

* Os prítanes convocaban en sesión á Bulé para discutir e redactar os *probuléumata* (προβουλεύματα), proposicións de lei para someter á *Ekklesía*.
* Preparaban e organizaban a sesión da *Ekklesía* (polo menos debía ter lugar unha sesión por pritanía):
** Convocaban aos cidadáns (dispersos polo territorio da Ática).
** Controlaban o acceso á Pnyx (o outeiro dedicado ao goberno).
** Supervisaban o desenvolvemento dos debates.
** No século -V, realizaban o reconto dos sufraxios (no século -IV, este papel finalmente foi atribuído aos proedros, que eran elixidos a sorte entre os membros das outras nove tribos).
* Mantiñan o lume sacro da cidade no *Tholos* (ἡ θόλος *hē thólos*), unha chama que xamais debía apagarse. A vixilancia deste edificio confiábase cada día aos membros dunha tritís.

Un dos prítanes, elixido a sorte, exercía durante un día a función de epístata (ὁ ἐπιστάτης *ho epistátēs*), é dicir, presidente do Consello (na práctica o xefe do Estado, vendo os arcontes o seu poder minguado) e Garda dos selos (selo da cidade, chave do tesouro, chave dos templos). Dirixía os traballos da Bulé e presidía a sesión da *Ekklesía*. Esta función non era puramente honorífica, posto que unha **grafē parà nómōn**  (ἡ γραφὴ παρὰ νόμων) podía ser interposta contra o epístata (véxase Bulé).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* Pritaneo.
Air Niugini

**Air Niugini Limited** é a aeroliña nacional de Papúa-Nova Guinea, con sede na Air Niugini House, dentro das instalacións do aeroporto de Port Moresby, onde está a súa principal base de operacións. A compañía opera unha rede doméstica dende Port Moresby e Lae, ademais de servizos internacionais cara a destinos en Asia, Oceanía e Australia. *Niugini* é a palabra en tok pisin para Nova Guinea.

## Frota 
En febreiro de 2018 frota de Air Niugini estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Boyan Slat

**Boyan Slat**, nado en Delft o 27 de xullo de 1994, é un inventor e emprendedor neerlandés. É estudante de Enxeñaría Aeroespacial. Os seus pais son croatas da rexión de Istria.

## Traxectoria 
Slat creou proxectos de enxeñaría e construción dende que tiña 2 anos. Á idade de 14 anos, conseguiu un récord Guinness cando lanzou 213 foguetes de auga de xeito simultáneo.

### Interese na contamiación dos plásticos 
En 2011, cando tiña 16 anos, Slat atopou máis plásticos que peixes durante unha sesión de mergullo en Grecia. Consagrou un proxecto do instituto para investigar en profundidade a contaminación que o plástico xeraba nos océanos e por qué se consideraba imposible limpialo. Tempo despois, xurdiu a idea de construír un sistema pasivo que empregase as correntes mariñas ó seu favor. Presentou o proxecto durante un faladoiro TED en Delft en 2012.

Slat abandonou os seus estudos en Enxeñaría Aeroespacial na Universidade de Tecnoloxía de Delft para investir todo o seu tempo no desenvolvemento do seu novo proxecto. Fundou The Ocean Cleanup en 2013, e pouco despois, a súa conferencia en TED converteuse nun fenómeno viral.

"A tecnoloxía é o axente máis potente de cambio. É un amplificador das nosas capacidades humanas", dixo Slat para The Economist.

### The Ocean Cleanup 
En 2013, Slat fundou a entidade sen ánimo de lucro chamada The Ocean Cleanup, da que é agora CEO. O obxectivo de The Ocean Cleanup é desenvolver tecnoloxía avanzada que axude a eliminar os plásticos do océano. Logo da súa fundación, The Ocean Cleanup conseguiu 2,2 millóns de dólares a través dunha campaña de financiamento colectivo na que colaboraron 38&nbsp;000 doantes de 160 países. En xuño de 2014, The Ocean Cleanup publicou un estudo de viabilidade composto de 528 páxinas sobre o potencial do proxecto.

Dende os comezos de The Ocean Cleanup, a organización conseguiu 31,5 millóns de euros en doazóns de emprendedores en Europa e en Silicon Valley, incluíndo a Marc Benioff, CEO de Salesforce. Boyan Slat estima que, coa creación de novos deseños e cuns custos mínimos, nun prazo de 5 anos limparase por completo a illa de lixo do Pacífico. O proxecto comezará a mediados de 2018 coa instalación dun dos sistemas e progresivamente iranse engadindo o resto dos sistemas até que se acade a implantación completa en 2020.

## Galardóns e recoñecementos 
En novembro de 2014, Slat foi galardoado polo Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente co premio Campións do Planeta. En 2015, o rei Harald V de Noruega concedeule o premio de mozos emprendedores. Forbes incluíu a Slat na súa lista de 206 de 30 mozos menores de 30 anos. Slat foi escollido como Thiel Fellow (membro de Thiel). O programa comezou en 2011 grazas a Peter Thiel, investidor e cofundador de Paypal. Concede 100.000$ a emprendedores menores de 22 anos que pospoñen os seus estudos para traballar na súa nova empresa. En febreiro de 2017, Reader's Digest sinalou a Boyan Slat como Europeo do Ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
John Milius

**John Frederick Milius**, nado o 11 de abril de 1944, é un guionista, produtor e director estadounidense. Foi un dos guionistas dos dous primeiros filmes da saga *Harry o sucio.* Recibiu un nomeamento ós Oscar como guionista de *Apocalypse Now*, e escribiu e dirixiu *O vento e o león*, *Conan o bárbaro* e *Amencer vermello*.

## Traxectoria 
Na década de 1960 intentou alistarse no exército pero foi rexeitado por problemas de saúde. Comezou a súa carreira no mundo do cinema a partir dun concurso de filmes de estudantes en 1967, no cal gañou o primeiro premio co filme ''I'm So Bored*. Comezou a traballar noutros filmes de pequenos orzamentos e finalmente en producións meirandes. Malia comezar como guionista, decidiu traballar como director ó quedar satisfeito coas modificacións feitas ós seus guións para *The Life and Times of Judge Roy Bean* e *As aventuras de Jeremiah Johnson* (1972). Fascinado pola guerra de Vietnam, escribiu con Francis Ford Coppola o guión de *Apocalypse Now* en 1979, polo cal foi nomeado ó Oscar ó mellor guión adaptado. O seu filme máis coñecido como director, *Conan o bárbaro* (1982), é considerado unha ilustración nietzschiana das ideas persoais do seu autor, e lembrado polo protagonista do filme, Arnold Schwarzenegger, como unha experiencia traumática. Traballou tamén como conselleiro de guións en diversos filme, como *Tiburón* e *The Hunt for Red October*.

En 2005, creou con William J. MacDonald, para a canle inglesa BBC e para a estadounidense HBO, a serie de televisión *Rome*. En 2009, participou no guión do videoxogo *Homefront* de Kaos Studio. En 2010, participou como guionista e director no desenvolvemento do proxecto da serie de televisión *Pharaoh*, semellante a *Rome'', pero esta volta ambientada no Antigo Exipto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Raffaella De Laurentiis

**Raffaella De Laurentiis**, nada o 28 de xuño de 1954, é unha produtora de cine italiana. Entre os filmes que produciu salientan *Conan o bárbaro, Conan o destrutor*, *Dune*, *Prancer*, *Dragon: The Bruce Lee Story*, *Dragonheart*, *The Forbidden Kingdom* e *Kull the Conqueror*.

É a filla do produtor de filmes Dino De Laurentiis e a actriz Silvana Mangano. É irmá de Veronica De Laurentiis, quen é a nai de Giada De Laurentiis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Huittinen

**Huittinen** (en sueco *Vittis*) é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. En 2017 a súa poboación era de 10.305 habitantes. A superficie do termo municipal é de 539,59 km2, dos cales 6,97&nbsp;km2 son auga.

## Cidades irmandadas 
Huittinen está irmandada con:

* **Keila**, Estonia
* **Odda**, Noruega
* **Stenungsund**, Suecia
* **Frederiksværk**, Dinamarca
* **Hoyerswerda**, Alemaña
* **Adendorf**, Alemaña

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Buzz Feitshans

**Frederick Rollin Feitshans III**, nado o 17 de xaneiro de 1937, é un produtor de cinema estadounidense, máis coñecido como **Buzz Feitshans**. Salientan as súas colaboracións con John Milius e Carolco Pictures.

## Traxectoria 
En 1973, Feithshans fixo o seu debut como produtor con *Dillinger*, un filme escrito e dirixido por John Milius. Milius e Feitshans formaron A-Team Productions ese mesmo ano, e produciron *Big Wednesday* (1978), *1941* (1979) e *Hardcore* (1979). A-Team Productions disolveuse pero Feitshans continuou a producir os filmes de Milius, como *Conan o bárbaro* (1982), *Uncommon Valor* (1983) e *Amencer vermello* (1984).

Feitshans produciu *Acurralado* en 1982, así como as súas secuelas. Os filmes foron realizados polos produtores executivos Mario Kassar e Andrew Vajna de Carolco Pictures, cos cales Feitshans traballou frecuentemente. En 1988, converteuse en vicepresidente executivo de produción e membro de Carolco Pictures.

Feitshans uniuse a Cinergi Productions en 1992, facendo de produtor executivo de *Medicine Man* (1992), *Tombstone, a lenda de Wyatt Earp* (1993), *Renaissance Man* (1994), *Color of Night* (1994), *Die Hard with a Vengeance* (1995), *Xuíz Dredd* (1995), *The Scarlet Letter* (1995), *Nixon* (1995), *Evita* (1996), *Shadow Conspiracy* (1997) e *An Alan Smithee Film: Burn Hollywood Burn* (1997).

Retirouse do mundo da produción en 1997.

## Notas
Edward R. Pressman

**Edward R. Pressman**, nado en Nova York o 11 de abril de 1943 e finado o 17 de xaneiro de 2023, foi un produtor de cinema estadounidense e fundador da empresa de produción Edward R Pressman Film Corporation.

## Traxectoria 
Pressman naceu no seo dunha familia xudía en Nova York, o fillo de Lynn e Jack Pressman, coñecido como o "Rei dos Mármores", que fundou Pressman Toy Corporation.

O *Academy Film Archive* contén a colección Edward R. Pressman. A colección contén máis de 250 ítems, entre os cales hai gravados teatrais, elementos de impresión e cintas de vídeo relacionadas cos filmes producidos por Pressman ou a súa compañía de produción, así como filmes adquiridas por Pressman Films con fins de referencia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Tesmóteta

miniatura|300x300px|Recinto das ruínas do tribunal da Heliea. Stoá de Átalo ao fondo. Ágora de Atenas.
Os **tesmótetas** foron uns maxistrados da Antiga Grecia. En Atenas era unha maxistratura colexiada de seis membros. Reuníanse no Tesmoteteo.

As atribucións dos tesmótetas de Atenas son descritas por Aristóteles:

* Incoación das acusacións de ilegalidade (*grafaí paranomoi*) e de alta traizón (*eisangelía*) e a súa presentación ante a *Ekklesía* (Asemblea do pobo).
* Establecemento do número de xurados e dos tribunais necesarios. 
* Convocatoria e presidencia de tribunais.
* Inscrición das audiencias preliminares que lles remitían os maxistrados no calendario dos tribunais.
* Instrución das accións de corrupción suborno interpostas a iniciativa de calquera cidadán. Tamén as acusacións de sicofantía, usurpación de cidadanía, firma falsa en citacións, inscricións falsas ou indebidas, ou de non inscrición.
* Vista dos casos de adulterio.
* Instrución das accións interpostas contra os xefes e presidentes dos prítanes.
* Presidencia dos xuízos sobre a rendición de contas dos maxistrados e estrategos. 
* Instrución de procesos públicos incoados pola comisión dos interventores (*éuthynoi*).

* Remisión aos tribunais das penas ditadas pola Bulé (Consello dos Cincocentos).

O colexio dos tesmótetas exercía as súas funcións no tribunal chamado Heliea.

Decidían se o día debía ser dedicado a asuntos privados menores, con xurados de 201 cidadáns, ou máis importantes con 401 xurados,  ou ás accións públicas con polo menos 501 xurados[5]. O secretario dos tesmótetas elixía por sorteo ao décimo tribunal composto por representantes das dez tribos atenienses.  Os outros nove tribunais asignábanos os nove arcontes.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Conquista del Estado

***La Conquista del Estado*** foi un semanario político español fundado o 14 de marzo de 1931 (un mes antes da proclamación da Segunda República) por Ramiro Ledesma Ramos. Publicáronse 23 números, aparecendo o derradeiro o 24 de outubro de 1931.

## Obxectivos políticos 
De corte fascista, estaba inspirado na publicación homónima italiana de Curzio Malaparte (*La Conquista dello Stato*) e pretendía converterse no embrión do fascismo español desde un punto de vista teórico.

No seu primeiro número publicou un manifesto cuxas ideas-forza eran: supremacía do Estado, afirmación nacional, articulación comarcal de España e estrutura sindical da economía (nacionalsindicalismo). O periódico incluíu ademais 17 puntos básicos, que destacaban os seus obxectivos primordiais.

### Revolución Nacional e Social 
Declaradamente partidaria do fascismo, en todos os números insístese na idea de revolución, que se enfronte tanto ao marxismo como ao capitalismo, enfocándose na chamada terceira vía e facendo continuas loas tanto á Italia fascista como ao Partido Nacionalsocialista de Adolf Hitler, que chegou dous anos despois ao poder. Tamén foi moi combativo co independentismo, en especial o catalán, ao que dedicou varios artigos de clara oposición.

Tamén intentou recrutar aos descontentos dalgúns movementos revolucionarios proletarios, fundamentalmente membros da CNT, asistindo ao Congreso Extraordinario de 1931 da organización anarcosindicalista e apoiando a Folga da Telefónica convocada por estes.

### Colaboradores 
O principal colaborador foi Juan Aparicio López. Posteriormente, engadíronse outros como Manuel Souto Vilas.

## Fin do semanario e fundación das JONS 
Logo de sufrir dificultades económicas pola censura estabelecida na Lei de Defensa da República (1931), anunciou en outubro o final da súa andaina. O grupo de simpatizantes arredor do semanario promoveron a fusión coas Juntas Castellanas de Actuación Hispánica, dirixidas por Onésimo Redondo, dando lugar, o 10 de outubro de 1931, á formación dunha nova organización política e un novo semanario co mesmo nome, Juntas de Ofensiva Nacional-Sindicalista (JONS), que se converteu no primeiro partido nacionalsindicalista de España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* *La Conquista del Estado* arquivo
Copa do Rei de fútbol 2017/18

A **Copa do Rei de fútbol 2017–18** foi a 115ª edición do torneo de copa da Real Federación Española de Fútbol. O campión obtén unha praza para a fase de grupos da UEFA Europa League 2018–19. Na final xogada no Estadio Wanda Metropolitano de Madrid, o FC Barcelona proclamouse campión tras derrotar ó Sevilla FC por 0-5.

## Primeira rolda 
O sorteo para as dúas primeiras roldas da Copa do Rei realizouse o 28 de xullo de 2017 na Cidade do Fútbol de Las Rozas. Atlético Baleares, Racing de Ferrol, Hércules, Mallorca, Alcoyano, Fuenlabrada e Mérida quedaron exentos na primeira rolda e pasaron directamente á segunda.

|}

## Segunda rolda 
O Formentera quedou exento e pasou directamente á terceira rolda.

|}

## Terceira rolda 
O Lleida Esportiu quedou exento e pasou directamente ós dezaseisavos de final.

|}

## Fase final 
### Dezaseisavos de final 
|}

### Oitavos de final 
|}

### Cuartos de final 
|}

### Semifinais 
|}

### Final 
|
|vhalign="top"|300px|link=
|valign="top" width="50%"|

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Primeira División 2017–18
* Segunda División 2017–18
* Segunda División B 2017–18
* Terceira División 2017–18

### Ligazóns externas 
* Páxina da LFP 
* Páxina da Real Federación Española de Fútbol
Cuartel de Atocha

O **cuartel de Atocha** é un edificio de uso militar situado na cidade da Coruña. Construído en estilo neoclásico, no seu momento foi o maior edificio da cidade.

## Historia 
Ata 1744 os soldados eran acollidos en casas particulares e a partir dese ano foi o convento de San Francisco o que serviu para este labor. Finalmente decidiuse a construción do cuartel do Príncipe Afonso sobre o soar no que estivo o convento de San Domingos que fora destruído no ataque de Francis Drake de 1589, situado entre o campo da Estrada e o campo da Leña.

Tras cambiar o nome ao de cuartel de Afonso XII, en 1931 recibiu o nome de cuartel de Atocha.

En xullo de 1936, o coronel do cuartel Pablo Martín Alonso rebelouse contra o seu superior, o xeneral Rogelio Caridad Pita, que permaneceu fiel á República. Caridad Pita foi sometido a consello de guerra e fusilado.

En 2004 o goberno español admitiu que estaba a negociar co concello o traspaso do edificio, mais finalmente non se levou a cabo.

A fachada principal dá ao campo da Leña e diante dela sitúanse dúas garitas. O tellado é a dúas augas, con bufardas con pequenos frontóns de granito. Tamén é a sede do Centro de Historia e Cultura Militar Noroeste.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Turgalicia
* Fuerza Lógistica Operativa
Doctrina nazonalista

***Doctrina nazonalista*** é un libro de ensaio político, un tratado de nacionalismo galego, escrito por Ramón Villar Ponte que se publicou na imprenta de *El Correo Gallego* de Ferrol a finais de 1921 e que se distribuíu en 1922, coincidindo co esgazamento das Irmandades da Fala en dous sectores enfrontados, o que lle restou difusión.. 
 
## Características 
A obra está influída por Vicente Risco  e pola súa *Teoría do nacionalismo galego* publicada en 1920 pero amosa un cariz anovador, presentando un nacionalismo progresista e democrático, cunha importante presenza dos elementos espirituais: o folclore e sobre de todo a lingua que se converte no alicerce da nación fronte os compoñentes físicos: raza e terra, omnipresentes na obra de Risco.

O limiar é da autoría de Josep Puig i Cadafalch, na época presidente da Mancomunidade de Cataluña e a obra artéllase en oito capítulos escritos ao xeito de preguntas e respostas. Ademais da influencia de Risco salienta a federalista de Francesc Pi i Margall e rexeneracionalista de Joaquín Costa. O libro influíu na visión nacionalista de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao que reflectiu no *Sempre en Galiza* .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* IV Asemblea Nacionalista
Blockbuster

[miniatura|O primeiro blockbuster cinematográfico normalmente admitido como xénero cinematográfico é *[Tiburón (filme)|Tiburón* de Steven Spielberg.]]
Un ***blockbuster***, bombazo ou éxito de vendas, son termos que se aplican ós filmes, ó teatro e ás veces tamén ós videoxogos, que denotan que son populares ou exitosos, normalmente cunha produción que leva un grande orzamento e que logran os mellores resultados en venda de billetes nun tempo marca.

*Blockbuster* (en inglés, literalmente 'que fai estoupar un bloque -de edificios-') era nun principio un termo do argot teatral estadounidense que cualificaba unha peza que lograba un éxito importante. Polo tanto, un blockbuster sería unha peza que levaría todos os outros teatros da veciñanza á quebra.

O termo blockbuster foi sacado probablemente do vocabulario militar: *blockbuster* era o nome do tipo de bomba máis poderosa utilizada polos exércitos británico e estadounidense durante a segunda guerra mundial. O termo *blockbuster* foi reutilizado no cinema para cualificar os filmes de alto orzamento e de grandes ingresos, producións excepcionais no plano financeiro, material e humano.

## Orixe do termo 
A orixe do concepto, quizais se sitúa a mediados ou finais dos anos 70 e tivo a súa época dourada nos 80. Os filmes *Tiburón *(1975) e *A guerra das galaxias* (1977) foron os primeiros exemplos como filmes. O director Steven Spielberg fíxose famoso na década dos 80 producindo blockbusters como *Gremlins* (1984), *Os Goonies* (1985), *Back to the Future* (1985), *Young Sherlock Holmes* (1985) ou *Innerspace* (1987), e na década de 1990 *Men in Black* (1997) ou *A máscara do Zorro*.

## Notas
Thulsa Doom

**Thulsa Doom** é unha personaxe de ficción creada polo escritor Robert E. Howard para unha serie de relatos destinados á revista de relatos *pulp* *Weird Tales*. Tamén é coñecido polo público por ser o arquiinimigo de Conan no filme de 1982 Conan o bárbaro, inspirada tamén nos relatos de Howard e interpretado polo actor James Earl Jones. Cómpre sinalar que orixinalmente esta personaxe nunca apareceu nos relatos de Conan, senón que Thulsa Doom era inimigo do Rei Kull de Atlantis, outra personaxe creada por Howard.

## Nas historias pulp 
Thulsa Doom aparece por vez primeira (como Thulses Doom) ó final da historia culta "Delcardes' Cat" de Robert E. Howard, que está protagonizada por Kull.  Howard editou posteriormente o texto para engadir prefiguración e referencias a Thulsa Doom (como o escribiría despois) e cambiou o título a *The Cat and the Skull* para reflectilo. O editor Patrice Louinet especulou que isto débese a que orixinalmente, Howard pretendía que Kuthulos (a quen Doom personifica na historia) fose realmente o malvado. Porén, preto do remate da historia aparece a identidade de Thulsa Doom. Esta versión foi enviada a *Weird Tales* en 1928 pero non foi aceptada. A historia non foi publicada até 1967 no libro *King Kull* de Lancer Books.

Thulsa Doom é descrito por Howard en "The Cat and the Skull" cunha cara "como un cranio branco espido", en cuxos ollos relucía un lume liviano." É aparentemente invulnerable, xactándose despois de ser atravesado por un dos compañeiros de Kull que sente "só unha lixeira frialdade"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Conan o bárbaro
Antonio García Varela

**Antonio Felipe García Varela**, nado no Carballiño o 8 de agosto de 1875 e finado en Madrid o 30 de agosto de 1942, foi un científico galego.

## Traxectoria 
Fillo do avogado Jesús García Espinosa, fixo o bacharelato en Ourense e estudou ciencias naturais nas universidades de Santiago de Compostela, Salamanca e Madrid. Discípulo de Ignacio Bolívar Urrutia, en 1895 foi destinado á Estación de Bioloxía Mariña de Santander. Especializado en entomoloxía, especializouse nos hemípteros da familia dos redúvidos nos Museos de Ciencias de París e Berlín e doutorouse coa tese Redúvidos africanos.

Foi nomeado axudante do Museo de Historia Natural de Madrid en 1900. En 1905 obtivo a cátedra de ciencias naturais da Universidade de Santiago de Compostela, onde transformou o Gabinete de Historia Natural en museo. En 1909 constituíu en Santiago unha delegación da Real Sociedade Española de Historia Natural, encargada de organizar coleccións de historia natural de Galicia. En 1919 obtivo a cátedra de fisioloxía vexetal da Universidade Central de Madrid, e dedicouse á botánica. Formou parte da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas e tamén foi conservador do Museo de Ciencias Naturais de Madrid. En 1925 presidiu a Real Sociedade Española de Historia Natural e en 1930 foi nomeado director do Real Jardín Botánico de Madrid en substitución do seu mestre Ignacio Bolívar Urrutia, cargo que mantivo até 1937.

O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Madrid, cidade que se negou a abandonar. Foi apartado da súa cátedra.

En 1938 foi elixido académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais. Morreu en 1942 sen tomar posesión. Tamén era membro da Societé Entomologique de France, da Societé Botanique de France e numerario da Academie International d'Histoire des Sciences.

## Obras 
* *Redúvidos africanos*, 1906.
* *Contribución al estudio de los hemípteros de África: notas sobre coréidos del Museo de Madrid*, 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Aceites Abril

**Aceites Abril** é unha empresa galega adicada ao envasado e venda de aceite.

## Historia
A empresa foi fundada en 1962 polo comerciante de viño José Pérez Delgado. Nese ano mercou en Mora (provincia de Toledo) unha adega cun muíño e prensa de aceite de oliva. O aceite era levado en camións cisterna ao barrio industrial da Ponte, en Ourense, onde se embotellaba e comercializaba. En 1997 trasladaron a empresa ao Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas.

## Notas
Edward Summer

**Edward Summer**, nado o 18 de marzo de 1946, e finado o 13 de novembro de 2014, foi un pintor estadounidense. Ademais de pintor, foi director de imaxe, guionista, editor de Internet, editor de revista, xornalista e escritor de ciencia, escritor de banda deseñada, novelista, deseñador de libro, actor, editor de imaxe da moción, creador de documentais e educador.

Entre os seus traballos máis coñecidos salientan a colección *Uncle Scrooge McDuck: His Life and Times* de Carl Barks, *Dinosaur Interplanetary Gazette* (unha das revistas en liña pioneiras), a primeira imaxe de animación baseada na personaxe de Conan o bárbaro, creado por Robert E. Howard, a novela *Teefr*, e a precuela *The Legend of Teddy Bear Bob*.

## Notas
Aeroporto de Bacolod-Silay

O **aeroporto de Bacolod-Silay**  é o principal aeroporto que serve á área metropolitana de Bacolod, na rexión da illa de Negros de Filipinas.

O aeroporto está situado a 15 quilómetros ao nordés de Bacolod, en Barangay Bagtic, Silay. Os códigos IATA e ICAO están herdados do aeroporto doméstico da cidade de Bacolod, ao cal substituíu en 2008. É o aeroporto máis concorrido dos que serven á illa de Negros, seguido polo Aeroporto de Sibulan.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Laguindingan

O **aeroporto de Laguindingan**  é o principal aeroporto que serve ás cidades filipinas de Cagayan de Oro e Iligan, ademais das provincias de Misamis Oriental e Lanao del Norte. Está situado en Barangay Moog, Laguindingan, a 46 quilómetros de Cagayan de Oro e 57 de Iligan. Foi inaugurado en xuño de 2013 e substituíu o aeroporto de Lumbia. O aeroporto de Lumbia agora é unha base militar da Forza Aérea de Filipinas.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto