E.T. the Extra-Terrestrial (videoxogo)

***E.T. the Extra-Terrestrial*** (referido tamén simplemente como ***E.T.***) é un videoxogo de aventuras de decembro de 1982 desenvolvido e publicado por Atari, Inc. para a consola Atari 2600. Baseado no filme homónimo, foi deseñado por Howard Scott Warshaw. O obxectivo do xogo é guiar o protagonista epónimo a través de varias pantallas de xogo recollendo tres pezas dun teléfono interplanetario que lle permita contactar co seu planeta de orixe.

Warshaw tiña a intención de que o xogo fose unha adaptación innovadora do filme, e Atari consideraba que acadaría bos números de vendas a causa da súa conexión co filme, que tiña unha gran popularidade en todo o mundo. As negociacións polos dereitos para facer o xogo remataron a finais de xullo de 1982, o que lle deixou a Warshaw só cinco meses e unha semana para desenvolver o xogo a tempo para a súa publicación prevista no Nadal dese mesmo ano. O videoxogo resultante está considerado un dos peores videoxogos publicados e foi un dos maiores fracasos comerciais da historia dos videoxogos. Este fracaso comercial e os efectos que tivo na empresa Atari adoitan citarse como factores contribuíntes na crise norteamericana dos videoxogos de 1983.

Existía unha crenza popular de que como resultado da sobreprodución e devolucións de varios títulos, millóns de copias non vendidas de cartuchos de Atari foran soterradas nun vertedoiro en Alamogordo, Novo México. No ano 2013 fixéronse públicos uns plans para realizar unha escavación que determinaría a certeza dos informes deste soterramento, e en abril do seguinte ano as escavacións realizadas confirmaron que o soterramento incluíra cartuchos de *E.T.* entre outros títulos de Atari. James Heller, anterior director de Atari que estivera a cargo do enterro orixinal, estivo tamén presente nesta escavación e declarou que houbera uns 728&nbsp;000 cartuchos de varios títulos soterrados no lugar.

## Mecánica de xogo 
[miniatura|dereita|Esquema da [interface do xogo]]
*E.T.* é un videoxogo de aventuras no que o xogador controla o alieníxena E.T. nunha perspectiva cenital. O obxectivo do xogo é recoller tres pezas dun teléfono interplanetario. Estas pezas atópanse repartidas ó chou en varias fosas ou pozos. O xogador ten unha barra de enerxía na pantalla, que se reduce cando E.T. realiza calquera acción, incluíndo moverse, teletransportarse ou levitar tras caer nun pozo. Para previr isto E.T. pode recoller doces "Reese's Pieces" que recuperan a barra de enerxía, e que no caso de obter nove outorgan unha peza do teléfono. O xogador pode tamén gardalos para conseguir puntos de bonificación ó finalizar o xogo. Tras conseguir as tres pezas do teléfono, o xogador debe guiar a E.T. cara a unha zona onde poida usalo, o que lle permite chamar ó seu planeta de orixe. Tras realizar a chamada, E.T. precisa chegar á nave espacial dentro dun límite de tempo marcado. Cando E.T. chega ó bosque na zona designada para a chegada da nave, esta aparece en pantalla e recólleo para levalo ó seu planeta. Nese momento o xogo comeza de novo, co mesmo nivel de dificultade, cambiando a localización das pezas do teléfono. A puntuación obtida na primeira rolda acumúlase na seguinte iteración, e o xogo remata cando a barra de enerxía queda baleira.

O xogo divídese en seis ambientes, cada un deles representando unha ambientación diferente baseada no filme. Para completar o obxectivo do xogo, o xogador ten que guiar a E.T. cara ós distintos pozos, onde se atopan as pezas para recoller. Tras recoller cada peza, o xogador pode facer que E.T. levite para saír do pozo. Unha icona na parte superior de cada pantalla representa a zona, e cada unha destas zonas permítelle ó xogador realizar diversas accións. Entre os inimigos están os científicos que queren atrapar a E.T. para a súa observación e un axente do FBI que persegue o alieníxena para confiscarlle unha das pezas recollidas ou os seus doces. Malia que os detalles exactos da transacción non se fixeron públicos no anuncio, posteriormente informouse de que Atari pagara entre 20 e 25 millóns de dólares polos dereitos, unha cantidade naquel momento considerada como elevada para unha licenza de videoxogos. O CEO de Atari Ray Kassar declarou nunha entrevista como resposta a que pensaba sobre a realización dun videoxogo baseado en *E.T.*: "Creo que é unha idea estúpida. Realmente nunca fixemos un videoxogo de acción a partir dun filme".

Unha vez finalizadas as negociacións, Kassar chamou a Howard Scott Warshaw o 27 de xullo de 1982 para asignarlle a tarefa do desenvolvemento do videoxogo. Kassar informoulle que Spielberg pedira especificamente que fose el o encargado e que o desenvolvemento precisaba estar finalizado o día 1 de setembro para cumprir o calendario programado de produción de cara ó Nadal. Malia que Warshaw estivera máis dun ano traballando en varios títulos consecutivos (sete meses para ''Yars' Revenge* e outros seis para *Raiders of the Lost Ark*), aceptou a oferta polo desafío de completar un xogo nun curto período de tempo e pola petición de Spielberg. Kassar ofreceulle a Warshaw unha compensación de 200&nbsp;000 dólares e unhas vacacións pagadas a Hawai polo traballo, Emanual Gerard, xefe de operacións de Warner naquel entón, suxeriu que a empresa estaba baixo unha falsa sensación de seguridade debido ós éxitos das súas publicacións previas, en particular da súa versión para consola de *Pac-Man* que obtivera un bo resultado comercial malia as críticas negativas recibidas. Inicialmente as tendas pediron máis unidades do que se esperaba vender, pero Atari recibiu un número cada vez maior de cancelacións cando novos competidores entraron no mercado, un evento que a empresa non anticipara. John Hubner e William Kistner de *InfoWorld* atribuíron as cancelacións a cambios iniciados por Atari nas súas relacións coas distribuidoras. O 1 de novembro de 1982 Atari informara as cadeas de distribución de que os seus contratos foran cancelados e que establecerían tratos exclusivos con distribuidoras seleccionadas. Segundo Hubner e Kistner este feito provocou que moitas tendas cancelasen os seus pedidos, algo que Atari non considerara axeitadamente. O xogo chegou a vender 1,5 millóns de unidades, converténdose nun dos videoxogos máis vendidos da Atari 2600. Porén, entre 2,5 e 3,5 millóns de cartuchos do xogo quedaron sen vender. Segundo Hubner e Kistner, o gran número de cartuchos producidos terían resultado un exceso de inventario independentemente de que o xogo tivese éxito ou non. Malia ter boas vendas durante a tempada do Nadal, os puntos de venda afirmaron que os números non se axustaban ás expectacións. Warner Communications tamén expresou a súa decepción polo número de exemplares vendidos. A gran cantidade de exemplares non vendidos xunto co pago da licenza do filme e o gran número de devolucións fixo que *E.T.* fose un gran fracaso comercial para Atari.

### Recepción da crítica 
Aínda que as críticas do filme *E.T.* foron positivas, o videoxogo recibiu críticas moi negativas, con queixas comúns enfocadas no argumento, na mecánica de xogo e nos gráficos. Nicholas Pileggi da revista *New York* describiuno coma un perdedor en comparación con outros xogos que Atari podería ter publicado, como *Donkey Kong* ou *Frogger*. Kevin Bowen de *GameSpy's Classic Gaming* cualificou a mecánica de xogo como "complicada e estúpida", criticando tamén a súa historia por afastarse do ton máis serio do filme.

Malia todo o xogo recibiu tamén algunhas críticas máis positivas. Un editor do *Miami Herald* describiuno como un xogo difícil de aprender a xogar, pero indicou que pagaba a pena dedicarlle o tempo. Kevin Christopher de *Vidiot* criticou as continuas caídas do protagonista nos pozos, pero indicou que o consideraba "o único fallo nun xogo sobresaínte". Pola súa banda, *Arcade Express* outorgoulle unha puntuación de 6 sobre 10 en decembro de 1982.

A crítica foi dura coas mecánicas de xogo repetitivas do videoxogo, en particular co sistema de pozos. e os rapaces que atoparan os xogos no vertedoiro de Novo México desfixéranse dos cartuchos de *E.T.* xa que, nas súas palabras, "o xogo apestaba... non podías rematalo".

En publicacións máis recentes, unha década trala súa publicación, *E.T.* recibiu críticas negativas xeneralizadas e adoita cualificarse como o peor videoxogo de tódolos tempos. Michael Dolan, editor de *FHM*, escolleu tamén este xogo como o peor videoxogo de tódolos tempos. Townsend colocou *E.T.* no máis alto da súa lista dos peores videoxogos, indicando que "ó redor dun terzo da xente á que preguntei indicou este xogo de forma case inmediata, e non é difícil ver por que". GameTrailers cualificou o xogo na segunda posición da súa lista dos "Dez mellores e peores xogos de tódolos tempos".

A crítica adoita atribuír a baixa calidade do xogo ó pouco tempo de desenvolvemento que tivo. e *GamePro'', GameTrailers, e Bowen citárono como a primeira adaptación a videoxogo de baixa calidade dun filme. Patrick O'Luanaigh de SCi Games cualificouno como a historia do desastre máis famoso entre os videoxogos inspirados en filmes dentro da industria dos videoxogos. Describíndoo como un dos "xogos que cambiaron o mundo", *GamePro* afirmou que *E.T.* estableceu un estándar de videoxogos de baixa calidade baseados en filmes, comentando que outras distribuidoras adoptaron prácticas de publicidade e produción semellantes en base a licenzas de filmes. A mesma publicación situou o xogo na segunda posición dos "peores videoxogos de filmes de tódolos tempos", citándoo como exemplo de como unha pobre mecánica de xogo pode xerar unha recepción negativa do público para unha licenza recoñecida. Earl Paige da revista *Billboard* afirmou que o gran número de copias non vendidas de *E.T.* xunto a un incremento na competición do mercado levara ás tendas a pedir programas oficiais de devolucións ás distribuidoras de videoxogos. O xogo está tamén considerado unha das causas da crise norteamericana dos videoxogos de 1983. Cara finais de 1982 Atari comezara a perder o dominio dos videoxogos por mor da aparición de máis competidores no mercado. Reiley comentou que a baixa calidade do xogo fora responsable da fin do ciclo de vida da Atari 2600. Buchanan cita o xogo tamén como un factor da caída de Atari e da crise de 1983, indicando que o gran número de exemplares non vendido supuxeron unha carga financeira para Atari que levou a empresa á entrar en débeda. Inmediatamente tralo anuncio o valor das accións de Warner Communications baixou un 35%, dende os 54&nbsp;$ ata os 35&nbsp;$, dando como resultado unha perda de 1300 millóns de dólares de valoración de mercado para a empresa. Kassar vendeu 5000 das súas accións de Warner media hora antes do anuncio, Este era o primeiro acordo de Atari co vertedoiro, escollido xa que alí estaba prohibida a recuperación de obxectos e o lixo compactábase e soterrábase cada noite. A explicación oficial fornecida por Atari para este soterramento foi que estaba a mudar os seus xogos dende a Atari 2600 cara a Atari 5200, mais posteriormente un traballador anónimo da empresa declarou de forma contraditoria que ese non era o motivo. A historia do soterramento dos cartuchos pasou a ser considerada unha lenda urbana, con moitos escépticos (incluído Warshaw) desbotando os informes do feito. O 6 de abril, varios restos de *E.T.* e doutros xogos de Atari foron descubertos durante as primeiras horas das operacións de escavación. O documental titulado *Atari: Game Over*, publicado en 2014, recolle imaxes destas operacións e da recuperación de varios dos xogos que foran soterrados alí.

### Intentos de arranxo do xogo e adaptacións 
No ano 2006 Dennis Debro decompilou o xogo e reconstruíuse unha variación do código fonte do xogo. Posteriormente en febreiro de 2013 Neocomputer.org publicou varios arranxos non oficiais para o xogo. Segundo esta web, o infame "bug" de E.T. caendo nos pozos debíase a unha detección de colisións píxel-perfecta, e detallou outros problemas do xogo orixinal arranxados neste parche non oficial. e a finais de 2014 KHAN Games publicou unha adaptación non oficial do xogo orixinal para o sistema da Nintendo Entertainment System con algúns cambios e engadidos.

## Notas 
:*Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*