open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lago Lucrino

O **Lago Lucrino** ou **Lucrinus Lacus** (en italiano: *Lago di Lucrino;* e en napolitano: ''Laco 'e Lucrine)* é un lago da provincia de Nápoles, na rexión de Campania, ao suroeste de Italia, a uns tres quilómetros ao sur do lago Averno.

## Características 
O lago atópase separado do mar (o golfo de Pozzuoli) por unha franxa de terreo estreita pola que pasa a Vía Hercúlea e unha vía de ferrocarril. A vía pasa por un terraplén, cuxa construción, segundo a tradición transmitida por Estrabón, atribuíase ao heroe mitológico Heracles. Esta banda de terra foi reforzada cun rompente «onde o mar con ira rompe, pero retrocede co ruxido que resoa». Posteriormente, foi aberto ao mar por Marco Vipsanio Agripa, para poder facer un porto no lago Lucrino, ao que chamou *Portus Iulius* en honor a Octaviano, que, á súa vez, uniu ao lago do Averno cunha canle, segundo explica Virxilio nas súas *Xeórxicas,* para que servise como porto interior.

Actualmente, o tamaño do lago Lucrino, tamén coñecido como *maricello* (*mariño*), é moito máis reducido debido ao crecemento do cono volcánico do Monte Nuovo en 1538. A lonxitude do antigo dique que separaba o lago do mar, dun quilómetro e medio de lonxitude, pode ser percorrido por submarinistas. A profundidade máxima é de cinco metros.

Na época romana, a industria pesqueira foi importante, destacando os seus criadeiros de ostras, cuxa fundación se atribúe a Serxio Orata, cara ao ano 100 a. C. Actualmente, as súas ostras seguen a ter unha gran fama.

Tamén se converteu nun lugar para escapadas de pracer desde Baiae converténdose, cara ao final da República, no primeiro balneario de luxo do mundo polo que foi sendo coñecido como *Lacus Baianus*. A súa beira foi cuberta por vilas romanas, das que a primeira foi a de Serxio Orata e a máis famosa foi a *vila Cumanum*, do senador romano Marco Tulio Cicerón, a cal se situaba na beira leste, sendo ademais a sede da súa «Academia». Os restos desta vila, xunto co pobo de Tripergola, desapareceron baixo o mar en 1538. No ano 59, segundo Tácito, Agripina a Menor continuou vivindo na súa vila a beiras do lago despois de que o seu fillo, o emperador Nerón, tentase afogala facendo que a embarcación onde navegaba naufragase; pero ela conseguiu alcanzar a nado a un barco que a trasladou á beira.

Hoxe en día, Lucrino é unha *frazione'' da comuna de Pozzuoli.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
*
O thiasos

***O thiasos*** (en ) é un filme grego de 1975 escrito e dirixido por Theo Angelopoulos que conta a historia de Grecia dende 1939 até 1952. Foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

O filme foi descrito como a obra mestra de Angelopoulos segundo 16 críticos e cinco directores que o consideraron un dos seus filmes favoritos na enquisa de 2012 de British Film Institute *Sight & Sound*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 48ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Vyzantini rapsodia

***Vyzantini rapsodia*** (en ) é un filme grego de 1968 dirixido por George Skalenakis. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Kostas Karras como Emperador
* Betty Arvaniti como Zoi
* Thodoros Roubanis
* Yanis Alexandridis
* Giorgos Oikonomou
* Venia Palliri
* Christos Parlas
* Yannis Totsikas
* Nikos Tsachiridis
* Giorgos Zaifidis
* Hristoforos Zikas
* Christos Zorbas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 41ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)

***Fons Vitae*** (en portugués: *Fonte da Vida* ) é un cadro anónimo da escola flamenga realizado entre 1515 e 1517.  Este painel monumental pertenceu anteriormente ao retablo da capela da Confraría da Misericordia na Sé Catedral de Porto  e hoxe está no Museu da Misericórdia do Porto.  e é a peza máis importante deste museo do Porto. 

## Autoría e encomenda 
É probábel que o painel fose encargado en Flandres polo rei D. Manuel  ou por alguén da súa corte vinculado á Misericordia.  Este rei foi de facto o principal impulsor da fundación da confraría e nese momento a cidade de Porto comezaba a ter grandes intercambios comerciais co norte de Europa.  ou a Bernaert van Orley. 

## Iconografía 
O cadro segue a iconografía dun *Fons vitae* que representa unha alegoría da Eucaristía.  A figura central é o corpo de Xesús cuxas feridas rezuman sangue que se acumula nunha fonte. Está flanqueado por María e o apóstolo Xoán que choran a súa morte. Arredor da fonte axeónllanse en oración varios personaxes, entre os que destacan, en primeiro plano, o rei D. Manuel I, a súa segunda muller María de Aragón e os Infantes e Infantas nacidos deste matrimonio.  pero principalmente noutro cadro anónimo do século XVII na capela das Santas Chagas da Igrexa da Cividade en Braga. Nesta última, a base da fonte presenta unha inscrición extraída do Libro de Isaías: *“haurietis aquas in gaudio de fontibus salvatoris”* (E sacaredes con alegría augas das fontes da salvación).
Ficheiro:Capela das Santas Chagas (1).JPG | *Cristo na Cruz* na capela das Santas Chagas, Igrexa da Cividade, Braga.
Ficheiro:Lille PdBA bellegambe tryptique bain.JPG | *Tríptico do Baño Místico *por Jean Bellegambe, Palais des Beaux-Arts de Lille.

## Notas 

## Véxase tamén 
* Renacemento portugués
* Pintura dos flamengos primitivos
* Jan van Eyck
* Mestre da Lourinhã
Espermatogonia

[miniatura|Epitelio xerminal do testículo. 1 [lámina basal, **2 espermatogonia**, 3 espermatocito primario, 4 espermatocito secundario, 5 espermátida, 6 espermátida madura, 7 célula de Sertoli, 8 unión hermética (barreira hematotesticular)]]
[miniatura|Corte histolóxico a través do [parénquima testicular dun porco. 1 Lume do túbulo seminífero contorneado, 2 espermátidas, 3 espermatocitos, 4 espermatogonias, 5 célula de Sertoli, 6 miofibroblastos, 7 células de Leydig, 8 capilares ]]

Unha **espermatogonia** é unha célula xerminal masculina indiferenciada. As espermatogonias sofren a espermatoxénese, ao final da cal se orixinan os espermatozoides maduros nos túbulos seminíferos dos testículos. As espermatogonias divídense por mitose e son células diploides, mentres que os espermatocitos se dividen por meiose.

Existen tres substipos de espermatogonias en humanos:
*Células de **tipo Ad** (*dark*), con núcleos escuros. Estas células son unha reserva de células nais espermatogoniais que non adoitan realizar unha activa mitose. 
*Células de **tipo Ap** (*pale*), con núcleos pálidos. Son células nais espermatogoniais que están realizando unha activa mitose. Estas células divídense producindo as células de tipo B.
*Células de **tipo B**, que crecen e convértense en espermatocitos primarios.

Cando as espermatogonias se dividen, a citocinese é inclompleta e quedan unidas por pontes citoplasmáticas, formando sincitios. O mesmo ocorre cos espermatocitos e as espermátidas durante a espermatoxénese.

## Fármacos anticancerosos 
Fármacos anticancerosos como a doxorrubicina e a vincristina poden afectar adversamente á fertilidade masculina ao causaren danos no ADN das células nais espermatogoniais proliferativas. A exposición experimental de espermatogonias indiferenciadas de ratas á doxorrubicina e á vincristina indicou que estas células poden responder aos danos no ADN incrementando a expresión de xenes de reparación do ADN e que esta resposta probablemente prevén parcialmente a acumulación de roturas no ADN. Ademais da resposta de reparación do ADN, a exposición de espermatogonias á doxorrubicina pode tamén inducir a morte celular programada (apoptose).

## Galería 

 Ficheiro:Gray1150.png|Sección transversal dun túubulo seminífero do testículo de rata. X 250.
 Ficheiro:Spermatocytogenesis.png|Esquema da espermatocitoxénese
 Ficheiro:Spermatogenesis miguelferig.png|Esquema da espermatoxénese. As células derivadas dunha espermatogonia están unidas por pontes citoplasmáticas.

## Notas
Anxo de Portugal

O **Anxo de Portugal** (en  ), tamén coñecido como **Santo Anxo da Garda de Portugal,** **Anxo Custodio** (tamén *Anjo Custódio do Reino de Portugal*), **Anxo Heráldico** ou **Anxo da Paz,** celebrado como o anxo da garda de Portugal. 

## Orixe 
Do latín *angelus*, derivado á súa vez do grego άγγελος, significa "mensaxeiro". No Antigo Testamento emprégase *anxo* para traducir a palabra hebrea מלאך, ''mal'ach*, tamén mensaxeiro. No Evanxeo hai referencias ao anxo da garda de “cada persoa” que coida del, pero durante moito tempo só houbo unha festa dos cristiáns aos Anxos: a do 29 de setembro. En Valencia, no ano 1411 aparece unha festa ao Anxo Custodio "da Cidade" no seu conxunto, e outras cidades e reinos, celebraban o seu Anxo protector; porén hoxe é o único "anxo nacional" recoñecido como tal. Portugal celebra a "festa do Anxo de Portugal" o 10 de xuño.
[esquerda|miniatura|300x300px|O [Arcanxo Miguel na igrexa de Santa María do Azougue, Betanzos, ás veces foi identificado como o Anxo de Portugal.]]
O muro leste da capela do Mosteiro de Batalha, cuxa construción comezou en 1386, tiña un altar dedicado ao Anxo da Garda de Portugal. En 1504, por petición do rei Manuel I de Portugal ao papa Xulio II creouse a *Festa do Anxo Custódio do Reino,* o terceiro domingo de xullo ** oficializada por León X sendo embaixador D. Miguel da Silva.

Os tres nenos que afirmaron en 1917 que viviran unha serie de aparicións marianas en Fátima afirmaron que o anxo apareceu ante eles tres veces o ano anterior.

O culto ao anxo da garda de Portugal declinou considerabelmente despois do século XVII, e foi oficialmente restaurado en 1952, sendo inserido no calendario litúrxico portugués por Pío XII o 10 de xuño. 

O Anxo de Portugal foi identificado ás veces como o Arcanxo Miguel.

## Representacións na arte 
miniatura|O Milagre de Ourique, Salvatore Nobili
Hai versións do anxo en escultura e pintura, especialmente as imaxes do Mosteiro de Santa Cruz de Coímbra; da Charola do Convento de Cristo de Tomar; a pintura da Igreja da Misericórdia de Évora; a iluminación do *Libro de Horas de Dom Manuel''  e a do Museo Nacional de Machado de Castro, en Coímbra, atribuída a Diogo Pires, o Moço

Tamén hai quen sostén que é a figura central do Panel do Infante e do Panel do Arcebispo, que forman parte dos Painéis de São Vicente de Fora, no Museo Nacional de Arte Antiga, obra do pintor Nuno Gonçalves c.1470.

## Galería 

Ficheiro:Heraldic Angel, from the Mosteiro de Santa Cruz, by Diogo Pires-o-Moco, 1500-1525 - Museu Nacional de Machado de Castro - Coimbra, Portugal -DSC09916.jpg
Ficheiro:Visão_de_D._Afonso_Henriques_na_batalha_de_Ourique.png
Ficheiro:AnjodePortugal.jpg
Ficheiro:O_Anjo_Custódio_de_Portugal_(Livro_de_Horas_de_D._Manuel).png
Ficheiro:Museu_de_Arte_Sacra_Escultura_São_Miguel_Arcanjo-0879.jpg
Ficheiro:Ascenção_de_Cristo_Charola_Tomar_2.jpg
Ficheiro:Bóveda_de_la_nave_circundante_de_La_Charola_(Convento_de_Cristo,_Tomar).jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estilo manuelino
* Anxo (cristianismo)
* Anxo (xudaísmo)
* Tennin
TerraSAR-X

**TerraSAR-X** é un satélite artificial da axencia espacial alemá DLR lanzado a bordo dun foguete Dnepr desde o Cosmódromo de Baikonur o 15 de xuño de 2007.[esquerda|miniatura|[PDF de introdución ao TerraSAR-X, e o seu uso para determinar subsidencias etc., por Gonzalo González (Universidade de Santiago de Compostela).|160x160px]]
## Características 
TerraSAR-X é un satélite para a observación da Terra mediante radar cunha resolución de 1 m. 

É o primeiro satélite alemán froito da colaboración público-privada entre a axencia espacial pública DLR e a empresa EADS Astrium GmbH, que compartiron custos de construción do satélite. 

Ademais do radar, TerraSAR-X levaba a bordo un terminal de comunicacións láser e un experimento de seguimento e ocultación por GPS.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Dnepr (foguete)
*Subsidencia
Giacomo Filippo Foresti

miniatura|esquerda|150px| Mapamundi de Jacobus, P. (1503). *Novissime hystoriarum omnium repercussiones. Venetiis: Albertinus di Lissona.*
**Giacomo Filippo Foresti da Bergamo**,  nado en Solto Collina (Bérgamo) en 1434 e finado en Bérgamo en 1520, foi un monxe agustino coñecido como autor de varias obras impresas antigas importantes. Foi cronista e biblista.

miniatura|esquerda|150px| *Suplementum chronicarum*, 1491
O seu *Supplementum chronicarum* (impreso por primeira vez en Venecia, 1483)  foi un suplemento da crónica universal habitual; correu a numerosas edicións posteriores. Aínda que mestura figuras mitolóxicas, tratadas euhemerísticamente como históricas, en pé de igualdade cos heroes culturais cristiáns, con capítulos adicionais sobre as Sibilas e a Guerra de Troia, entre outras cousas, pensábase que contiña o perdido de Giovanni da Carignano. Traballou en contactos papais en Aviñón en 1306 con visitantes etíopes. 

Investigacións recentes chamaron a atención sobre a *Legenda Aurea* e a carta do Preste Xoán como posibles fontes para a narración do episodio por Foresti, poñendo en dúbida a veracidade dunha embaixada de Etiopía en Europa nesta data, así como unha sección na *Cronica Universalis* de Galvano Fiamma, indicando pola contra que esta sección do relato de Foresti está baseada enteira e directamente, excluíndo outras fontes, no tratado cartográfico de Giovanni da Carignano.

O seu *De claris mulieribus* actualizou a obra de Boccaccio co mesmo título. Estaba dedicada a Beatriz de Aragón. Este libro, así como o *Suplementum*, influíron en moitas publicacións posteriores.

Tamén escribiu un coñecido confesionario.

## Obra 
miniatura|esquerda|150px|*Confessionale seu interrogatorium*, 1520
* *Suplementum chronicarum*, Bernardino Benali, Venecia 1483
* *De plurimis claris selectisque mulieribus*, Lorenzo de Rubeis, Ferrara 1497
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Elisa Pianetti, ''Fra' Iacopo Filippo Foresti e la sua opera nel quadro della cultura bergamasca'', en «Bergomum», XXXIII, 1939
Giuliano Dati

**Giuliano Dati**, nado en 1445 e finado en 1524, foi un prelado católico romano que serviu como bispo de San Leone de 1518 a 1524.

## Biografía 
Foi nomeado bispo de San Leone o 26 de febreiro de 1518 durante o papado de León X. Serviu como bispo de San Leone até a súa morte en 1524.   

Dati é autor de tres obras importantes. A primeira é unha adaptación de 1493 ao *verso italiano ottava rima* do relato de Cristovo Colón na súa primeira viaxe polo océano Atlántico. O segundo é o c. 1494 *Tratado do Preste Supremo Xoán, Papa e Emperador da India e Etiopía* no que adapta poeticamente as descricións anteriores do Preste Xoán e combina xeograficamente Etiopía e a India. O terceiro é o c. 1495 *Segunda Canción da India* que describe os monstros do reino de Preste Xoán.

## Obras 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
Outros artigos

* Preste Xoán
* León X
* Miguel da Silva
* Tristão da Cunha
* Xoán Bermudes
* Leo Africanus
Tennin

dereita|miniatura| Unha representación dun Tennin.
, pode incluír os , ,  e as versións femininas, , son un tipo de seres espirituais do budismo xaponés similares en certo sentido aos occidentais valquirias, anxos ou fadas. Parecen ter sido importados do budismo chinés á súa vez influenciado polos conceptos celestiais do budismo na India e o taoismo chinés.

## Historia 
*Os tennin* son mencionados nos sutras budistas, e estas descricións forman a base para as representacións dos seres na arte, a escultura e o teatro xaponeses. Adoitan ser representadas como mulleres de fermosas naturais vestidas con quimonos adornados e coloridos (tradicionalmente en cinco cores), xoias exquisitas e bufandas fluídas que envolven os seus corpos. Normalmente levan flores de loto como símbolo da iluminación ou tocan instrumentos musicais como o *biwa* ou a frauta. 

## Relixión 
Crese que os *Tennin* viven no ceo budista como compañeiros dos Budas e dos Bodhisattvas. Algunhas lendas presentan os *tennin* como criaturas solitarias que viven nas montañas. Ás veces, os peregrinos escalan estas montañas para atoparse cos espíritos santos.

## Poderes 
Os *Tennin* pode voar, feito xeralmente indicado na arte polo seu quimono de cores ou plumas, chamado *hagoromo* (羽衣, lit. *vestido de plumas*). Nalgunhas lendas, os *tennin* son incapaces de voar sen estes quimonos (e polo tanto non poden volver ao ceo).  Máis raramente, móstranse con ás emplumadas.  *tennyo* chegan á terra e quitan o seu *hagoromo* . Un pescador espíaos e esconde as súas roupas para obrigar a un a casar con el. Despois duns anos cóntalle á súa muller o que fixo, ela atopa a súa roupa e volve ao ceo.  A lenda di que ocorreu na praia de Miho no Matsubara, agora parte da cidade de Shizuoka .

## Notas 
 

## Véxase tamén 
* Anxo (cristianismo)
* Anxo (xudaísmo)
* Anxo de Portugal
* Ceo
* Valquirias
* Apsara
* Ceres, Lenda Celestial
* Ser divino
* *InuYasha Movie 2: Castle Beyond the Looking Glass*
* Ninfa
Lagoa de Aguere

A **lagoa de Aguere** é o nome que recibía un espazo situado xunto a zona vella da cidade de San Cristóbal de La Laguna na illa de Tenerife (Canarias), que deu nome á localidade. Foi desecada no século XIX.

## Toponimia 
Recibiu o nome de **La Laguna** desde a chegada dos conquistadores casteláns no século XV. Porén, o nome orixinal guanche, idioma falado polo pobo orixinario da illa, era *Aguere*.

## Características 
O lugar era usado polos pobos aborixes como área de pastoreo, aproveitamento dos froitos dos mocáns e os érbedos e, posibelmente, a caza de aves.Segundo o inglés Edmond Scory, os pobos guanches crían que as almas boas e valentes habitaban no val de Aguere.

Nas súas proximidades tivo lugar a Batalla da Lagoa, que enfrontou a guanches e tropas castelás durante a conquista da illa en 1496. Tras a conquista, o adiantado Alonso Fernández de Lugo fundou nas súas marxes a nova cidade de San Cristóbal de la Laguna, de urbanismo tipicamente castelán.

Sábese que a lagoa era navegábel. En documentos antigos menciónase que os frades do convento de San Miguel das Vitorias cruzaban a lagoa nunha pequena embarcación cara ao centro da cidade e posteriormente de regreso ao convento.

## Desaparición 
O escritor José de Viera y Clavijo recolle que, polo menos desde o século XVIII, realizáronse obras de drenaxe da lagoa, por ser unha zona de pantanos e de bulleiros.

Durante o temporal que en 1826 afectou as Canarias, a lagoa desbordouse e asolagou a cidade.

En 1837 a Comandancia de Ingenieros drenou a auga. Para 1839 a lagoa xa fora completamente desecada, segundo o xeólogo Sabino Berthelot. Olivia Stone escribiu en 1888 que, malia a lagoa desaparecer por completo, reaparecía na época de chuvias como unha área pantanosa.

Na actualidade, o terreo atópase sepultado polo desenvolvemento urbanístico de San Cristóbal de la Laguna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* San Cristóbal de La Laguna
Kojiki

***Kojiki*** ou ***Furukotofumi*** (; "Rexistro das cousas antigas") é o libro máis antigo coñecido no Xapón. Foi escrito no 712, durante o período Nara, e dedicado á emperatriz Gemmei. O libro mestura as lendas do primeiro emperador do Xapón e varias outras con historias sobre os deuses. Polo tanto, é difícil saber que partes do Kojiki son reais e cales son lendas. Segundo a lenda, todos os emperadores do Xapón descenden de Amaterasu, a deusa do sol.

O Kojiki está escrito en chinés, pero a forma en que o escribiron os xaponeses é empregando a pronuncia dos caracteres kanji chineses e non o significado dos mesmos. Noutras palabras, unha persoa que sabe ler chinés non poderá ler o Kojiki a menos que tamén saiba falar xaponés. Inclúe moitos nomes xaponeses e algunhas frases.

## Seccións 
O Kojiki divídese en tres partes: o  , o   e o   .

* O ***Kamitsumaki***, tamén coñecido como  , inclúe o prefacio do Kojiki. Trátase dos primeiros deuses da mitoloxía do Xapón, Izanagi e Izanami. Estes son os deuses que crearon o mundo. Este volume tamén fala dos nacementos de varios deuses do *período kamiyo*, ou Idade dos Deuses. O *Kamitsumaki* tamén describe as lendas sobre a creación do Xapón. Descríbese como Ninigi-no-Mikoto, neto de Amaterasu, baixou do ceo a Kyūshū e converteuse no antepasado da liñaxe real xaponesa. Segundo esta lenda, é considerado o bisavó do emperador Jimmu.  

* O ***Nakatsumaki*** comeza coa historia de Jimmu, o primeiro emperador, e como conquistou Xapón. O volume remata co décimo quinto emperador, Ōjin. Non se escribe moito sobre os reinados do segundo ao noveno emperadores; só se mencionan os seus nomes e os nomes dos seus diversos descendentes, así como algúns outros detalles. Non se mencionan os seus logros. Moitas das historias deste volume son mitolóxicas, e non hai probas que suxiran que sexan historicamente exactas. Estudos recentes apoian a opinión de que estes emperadores foron inventados para impulsar o reinado de Jimmu remontándoo ao ano 660 a.C.

* O ***Shimotsumaki*** relata os emperadores do 16º ao 33º. A diferenza dos outros dous volumes, este non contén moitas referencias a deuses. As interaccións entre o mundo humano e os deuses son moi destacadas no primeiro e segundo volumes, pero non neste. Tamén falta información sobre os emperadores do 24 ao 33.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* *Nihon Odai Ichiran*
* Nihon Shoki
* Norito
* Xintoísmo
### Ligazóns externas 
* The Internet Sacred Text Archive - Unha versión en liña da tradución de *Kojiki* de Basil Hall Chamberlain (1919).
* Texto completo en xaponés contemporáneo (Aozora Bunko)
Nihon Shoki

, ás veces traducido como ***Crónicas do Xapón***, é o segundo libro máis antigo sobre a historia do Xapón. Este libro tamén é chamado .

O máis antigo é o *Kojiki.* Do mesmo xeito, o *Nihon Shoki* comeza con lendas mitolóxicas, pero continúa cun relato de acontecementos históricos do século VIII.

O Nihon Shoki foi compilado por orde do príncipe Toneri no Miko (fillo do emperador Temmu). O libro foi presentado formalmente á emperatriz Gensho en 720, e está parcialmente escrito en versos que non sempre son regulares. 

## Notas 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Aston, William George. (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times cho A.D. 697. Londres: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 ()
* Brownlee, John S. (1997) Japanese historians and the national myths, 1600-1945: The Actúa of the Gods and Emperor Jimmu. Vancouver: University of British Columbia Press. ISBN 0-7748-0644-3  Tokyo: University of Tokyo Press. ISBN 4-13-027031-1; OCLC 248071153 ()
* Iwao, Seiichi, Teizō Iyanaga, Susumu Ishii, Shōichirō Yoshida, *et al*. (2002). *Dictionnaire historique du Japon*. #ParÃ­s: Maisonneuve & Larose. 10-; 13-; OCLC 51096469 
* Titsingh, Isaac. (1834). *Nihon Ōdai Ichiran*; ou, *Annales des empereurs du Japon*.  #ParÃ­s: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691

### Outros artigos 
* Budismo no Xapón
* Kojiki
* Lista de emperadores do Xapón
* Mitoloxía xaponesa
* Norito

### Ligazóns externas 
* Texto de Nihon Shoki (en inglés)
* A historia da literatura xaponesa de WG Aston (Yokohama: Kelly e Walsh, 1899)
Budismo no Xapón

[miniatura| Pagode Ichijō-ji na [prefectura de Hyōgo.]]
O **budismo xaponés** é o budismo practicado no Xapón desde a súa introdución oficial no ano 552, segundo o *Nihon Shoki*, por monxes coreanos de Baekje.

O budismo tivo unha grande influencia no desenvolvemento da sociedade xaponesa e segue a ser un aspecto influente da cultura ata hoxe.

Hoxe en día, as escolas budistas xaponesas máis populares son Terra Pura (浄土真宗, *Jodo Shinshu*) e zen.

## Budismo e xintoísmo 
O xintoísmo ten hoxe ao redor de 119 millóns de seguidores no Xapón, aínda que se conta como tal a quen practique calquera forma de ritual do xinto. En 2008, arredor dun terzo dos xaponeses identificáronse como "budistas" e o número foi crecendo desde a década de 1980. Algunhas fontes indican unha porcentaxe moito maior, superando os dous terzos da poboación e outros mesturan ambas as crenzas ou tradicións, xa que moitos non as identifican como excluíntes.

En xeral, acéptase que a gran maioría dos xaponeses participan nalgunha forma do ritual xintoísta, mentres que a maioría tamén practica o culto budista aos antepasados. Non obstante, a diferenza de moitas prácticas relixiosas monoteístas, o xintoísmo e o budismo normalmente non requiren que aqueles que os profesan sexan crentes ou practicantes, o que dificulta a obtención de cifras baseadas na autoidentificación.

Debido á natureza sincrética das dúas relixións, a maioría dos eventos da "vida" son xestionados por rituais xintoístas, mentres que os eventos da "morte" ou "máis aló" son xestionados por rituais budistas (aínda que isto non é unha regra); así, é costume, por exemplo, no Xapón, rexistrar un neno ou celebrar o seu nacemento nun santuario xintoísta, mentres que os arranxos funerarios adoitan ser ditados pola tradición budista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Asia Society Buddhism in Japan, consultado en xullo de 2012 .
Dama spathi

***Dama spathi*** (en ) é un filme grego de 1966 dirixido por George Skalenakis. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 39ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Elena Nathanail como Elena
* Spiros Focás como Alexandros
* Thodoros Roubanis como Vasilis (acreditado como Theo Roubanis)
* Despo Diamantidou como Marianthi
* Dimos Starenios como mestre
* Aris Malliagros como doutor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 39ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
To homa vaftike kokkino

***To homa vaftike kokkino*** (en ) é un filme grego de 1966 dirixido por Vasilis Georgiadis. É un wéstern e un drama cuxo tema principal é o conflito entre os terratenentes e os labregos de Tesalia a comezos do século XX. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Nikos Kourkoulos como Odysseas Hormovas
* Mary Chronopoulou como Eirini
* Giannis Voglis como Rigas Hormovas
* Faidon Georgitsis como Giannos
* Zeta Apostolou
* Notis Peryalis como Marinos Antypas
* Eleni Kriti
* Angelos Antonopoulos como Kotsos
* Manos Katrakis como Hormovas
* Athinodoros Prousalis como un oficial de policía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 38ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
No Reply

«***No Reply***» é unha canción composta por John Lennon e acreditada ao dúo Lennon/McCartney. Foi gravada pola banda británica The Beatles e lanzada no álbum Beatles for Sale, de 1964.

## Notas
João Duarte

**João Duarte**, nado en Lisboa en 1952, é un escultor e deseñador de moedas e medallas portugués.

## Traxectoria 
João Duarte ingresou en 1973 na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa (posteriormente integrada na Universidade de Lisboa). En 1975 interrompeu os seus estudos para cumprir o servizo militar en Cabinda, Angola, onde tamén completou o *Curso Geral dos Liceus*. Ao seu regreso a Lisboa, en 1976 continuou coa súa formación e en 1978 acadou a súa licenciatura en Artes Plásticas, na especialidade de Escultura. Así mesmo, en 2018 foi o organizador dunha mostra sobre a súa actividade artística, titulada *Escultor João Duarte - o ateliê. 40 anos de carreira*, na galería do Movemento Arte Contemporánea, en Lisboa.

Entre outras entidades de carácter asociativo e académico, João Duarte é membro da Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM) desde 1990. En 1998 foi elixido membro correspondente e en 2009 membro efectivo da Academia Nacional de Belas Artes de Lisboa, onde a partir de 2012 pasou a ocupar o cargo de secretario xeral.

## Obra 
[miniatura|260x260px|[Moeda de 200 escudos de 1995 conmemorativa do 50 aniversario das Nacións Unidas. O reverso é obra de **João Duarte**.]]

Como artista, a súa obra céntrase na escultura, tanto en pequenos formatos como grandes obras con carácter monumental, así como no deseño e o gravado de medallas artísticas e de moedas conmemorativas cuñadas pola Imprensa Nacional Casa da Moeda.

Ficheiro:PRT-100e2.jpg|Moeda de 100 escudos (1995) conmemorativa da FAO. Reverso: **João Duarte**.
Ficheiro:Monumento de Homenagem ao Cais da Jorna - Vila Franca de Xira - Portugal (27743865993).jpg|Monumento de homenaxe ao Peirao da Jorna, en Vila Franca de Xira, obra de **João Duarte**.
Ficheiro:Monumento de Homenagem ao Cais da Jorna - Vila Franca de Xira - Portugal (42436686774).jpg|Detalle do monumento anterior.

## Notas
Ta kokkina fanaria

***Ta kokkina fanaria*** (en ) é un filme grego de 1963 dirixido por Vasilis Georgiadis e baseado nunha obra de Alekos Galanos. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 36ª edición dos premios. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1964.

## Personaxes 
* Tzeni Karezi como Eleni Nicoleskou
* Giorgos Foundas como Michailos
* Dimitris Papamichael como Petros
* Alexandra Ladikou como Anna Georganta
* Manos Katrakis como Capitán Nicholas
* Mary Chronopoulou como Mary Pana
* Phaedon Georgitsis como Angelos
* Despo Diamantidou como Madam Pari
* Eleni Anousaki como Myrsine
* Katerina Helmy como Marina Georgiadou
* Kostas Kourtis como Doris
* Yro Kyriakaki como Katerina
* Notis Peryalis como home vello

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 36ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Prodosia

***Prodosia*** (en ) é un filme grego de 1964 dirixido por Kostas Manoussakis. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1965. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Petros Fyssoun como Tenente Carl von Stein
* Manos Katrakis como Profesor Viktor Kastriotis
* Dimitris Myrat como Dr. Heinrich Stockmann
* Elli Fotiou como Liza
* Zorz Sarri como Mrs. Kastrioti
* Dimitris Nikolaidis como capitán Zakas
* Dora Volanaki
* Giorgos Bartis
* Ioanna Carrer
* G. Daskalopoulos
* Vangelis Kazan como capitán de policía
* Spiros Maloussis
* Hristoforos Niakas
* Giorgos Oikonomou como soldado

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 37ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Koritsia ston ilio

***Koritsia ston ilio*** (en ) é un filme grego de 1968 dirixido por Vasilis Georgiadis. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Giannis Voglis como o pastor
* Anne Lonnberg como Annabel Stone
* Kostas Bakas como oficial de policía
* Miranta Myrat como Mrs. Fragopoulou
* Vangelis Kazan como recepcionista do hotel
* Elpida Braoudaki como amigo de Annabel
* Vagelis Sakainas como Giorgos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 42ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Pilar Bouzas Pérez

**María Pilar Bouzas Pérez**, nada en Allariz e finada no mesmo concello en 2005, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
Filla do médico Antonio Bouzas Alonso e irmá de María Bouzas Pérez. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Ourense, aprobou as oposicións en 1934, e foi mestra de Casnadagaia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa irmá María tivo que marchar ao exilio e outros dous irmáns morreron na guerra.  Depurada como mestra en 1943 foi condenada ao exilio na escola de Fuen del Cepo (Teruel). Retornada á súa escola de Allariz dedicouse ao fomento da lectura, a promoción da poesía e a organización de tarefas para os rapaces. En 1966 gañou o Concurso de divulgación social na escola primaria. Foi concelleira de Allariz en 1974.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pilar Bouzas Pérez
Electra (filme de 1962)

***Electra*** (en ) é un filme grego de 1962 dirixido por Michael Cacoyannis. Baséase na obra *Electra*, escrita por Eurípides. É o primeiro título da triloxía de "traxedia grega" (seguido por *Troades* en 1971 e *Iphigenia* en 1977). Está protagonizado por Irene Papas no papel principal como Electra, e Giannis Fertis como Orestes. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.

## Personaxes 
*Irene Papas como Electra
*Giannis Fertis como Orestes
*Aleka Katselli como Clitemnestra
*Manos Katrakis como o titor
*Notis Peryalis como marido de Elektra
*Fivos Razi como Existo
*Takis Emmanuel como Pílades
*Theano Ioannidou como líder do coro
*Theodoros Dimitriou como Agamenón 
*Elsie Pittas como Electra de moza
*Petros Ampelas como Orestes de mozo

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 35ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
I limni ton pothon

***I limni ton pothon*** (en ) é un filme grego de 1958 dirixido por Giorgos Zervos. O filme foi escollido como candidato grego para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 30ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Tzeni Karezi como Miranda Kalibouka
* Giorgos Fountas como Christos Razis
* Eleni Zafeiriou como Mrs. Razi
* Koula Agagiotou
* Christoforos Nezer como Asimakis
* Nikos Fermas
* Sonia Zoidou como Asimoula

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 30ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
A Caridá, El Franco

**A Caridá** é unha parroquia do concello asturiano de El Franco. Nos seus 4,94  km² habitaban en 2021 un total de 1830 persoas distribuídas entre a vila da Caridá, capital do concello, e os lugares de Arboces, Llóngara e El Porto .

En 1852 a capitalidade do concello de El Franco pasou da parroquia de Valdepares á vila da Caridá, entón coñecida como San Miguel de Mohíces,  e entre os monumentos desta salienta a antiga casa do concello, con escudo no que figura unha lenda en lembranza da independencia de Castropol no século XVI. A igrexa parroquial data do século XVIII.
miniatura|El Porto
O lugar de El Porto contou cunha importante carpintería de ribeira que dende finais do século XIX e ata as primeiras décadas do XX, so a propiedade da familia Ron, exportou veleiros por boa parte da costa cantábrica. Hoxe o seu porto acolle unha pequena frota de baixura que sobre todo se dedica á captura de polbo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Biblioteca As Quintas
El silencio de Neto

***El silencio de Neto*** é un filme guatemalteco de 1994 dirixido por Luis Argueta. O filme foi escollido como o candidato de Guatemala na 67ª edición dos Óscar, na categoría de mellor filme en lingua non inglesa, mais finalmente non foi nomeado. Foi o primeiro filme que Guatemala enviou a esta competición.

## Personaxes 
* Óscar Javier Almengor como Neto Yepes
* Herbert Meneses como Ernesto Yepes
* Julio Díaz como Eduardo Yepes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Guatemala propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 67ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Café con sabor a mi tierra

***Café con sabor a mi tierra*** é un filme hondureño de 2019 dirixido por Carlos Membreño. Foi escollido como candidato de Honduras para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Basedado en feitos reais, o filme conta a historia dunha familia produtora de café de Marcala que loita por manter a súa granxa.

## Personaxes 
* Alejandra Arias como Nancy
* Enrique Barrientos como Óscar Matute
* Ethel Flores como Marcelina de Matute
* Carlos Alberto Moncada como Roger Matute

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Honduras propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 92ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Morazán (filme)

***Morazán*** é un filme hondureño de 2017 dirixido por Hispano Durón. Foi escollido como candidato de Honduras para o Óscar ó mellor filme internacional na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o primeiro filme presentado por Honduras para a súa consideración nesta categoría.

## Personaxes 
* Orlando Valenzuela como Francisco Morazán
* Tito Estrada como Antonio Pinto Soares
* Melissa Merlo como María Josefa Lastiri
* Gabriel Ochoa como José Trinidad Cabañas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Honduras propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 90ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
SloMo

«***SloMo***» é unha canción da cantante española Chanel. Foi publicada o 21 de decembro de 2021 baixo o selo de BMG Spain. Foi elixida para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2022 na final do Benidorm Fest 2022.

## Eurovisión 2022 
O 10 de decembro de 2021 anunciouse que Chanel participaría con "*SloMo"* na vindeira edición inaugural do Benidorm Fest, festival de música utilizado como proceso de selección do representante español para o Festival da Canción de Eurovisión. O sinxelo foi lanzado en formato de descarga dixital o 24 de decembro de 2021 e presentouse en directo durante a primeira semifinal do Benidorm Fest o 26 de xaneiro de 2022, na que Chanel obtivo a puntuación máis alta da noite tanto de xurados como de televoto. Tamén obtivo o maior número de puntos na gran final do 29 de xaneiro. Deste xeito, a canción foi seleccionada para representar a España no Festival de Eurovisión 2022. Ademais, como España é membro do "Big Five", a proposta avanzou automaticamente á final, que se celebrará o 14 de maio de 2021 no Palasport Olimpico de Turín, Italia.

## Formatos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* España no Festival da Canción de Eurovisión

### Ligazóns externas 
* Chanel gaña o Benidorm Fest con "SloMo". Así foi a súa actuación, vai a Eurovisión! en RTVE.es
Paulo González Ogando

**Paulo González Ogando**, nado en Pontevedra o 24 de setembro de 1982, é un profesor de matemáticas e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou secundaria no IES Torrente Ballester e licenciouse en Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela.

Comezou traballando de analista na empresa privada en Madrid. Despois foi docente de matemáticas en Ordes, Hervás, Pobra de Seabra, Medina de Pomar e finalmente no IES Johán Carballeira de Bueu.

No seu blog *compaseregra* leva compartidas centos de construcións dinámicas elaboradas seguindo as normas clásicas da xeometría con regra e compás. Tamén elaborou múltiples actividades con Geogebra. Ten publicado artigos en *La Gaceta de la Real Sociedad Matemática Española, Revista Números, Revista SUMA* e *Boletín de la titulación de matemáticas de la UAL,* *Boletín das Ciencias,* *lva2, Números: Revista de Didáctica de las Matemáticas,* *lva2*. Tamén é colaborador e director de *GAMMA*.

En 2022 publicou *Bocados matemáticos*. Libro de divulgación no que "pretende romper prexuízos, facer pensar e acercar as matemáticas en pequenos bocados",  "facer que a xente vexa as matemáticas con outra mirada, que perda os medos e bloqueos e que lles dean outra oportunidade" e aumentar a divulgación científica en galego. Segundo María Navarro son "un bocado ben gorentoso para os especialistas na materia e profanos que queiran mordisquear contidos matemáticos dunha forma amena e gustosa".

Tamén en 2022 saíu en castelán *Matemáticas y deporte*, no que se relacionan estes dous mundos fixando a atención en  atletismo, baloncesto, ciclismo, fútbol, tenis, billar, natación, tiro ou béisbol.

## Obra 
### En galego 
* [miniatura|Presentación de *Bocados matemáticos* na Libraría Paz de [Pontevedra (23/02/2022). Co divulgador matemático Cibrán Arxibai e o director de Edicións Xerais Fran Alonso.]]*Bocados matemáticos* (2022). Vigo: Xerais, Básicos ciencia. 136 páxs. ISBN  978-84-1110-046-5. ePub: ISBN 978-84-1110-052-6.

### En castelán 
* *Matemáticas y deporte* (2022). Madrid: Catarata, Col. Miradas matemáticas. 128 páxs. ISBN 978-84-1352-429-0.

## Familia 
Paulo González Ogando é fillo de Vitoria Ogando e Anxo González Guerra.

## Premios 
* Gañador do Premio de microrrelatos Cela 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conferencia sobre Matemáticas y deporte (abril 2022)
* *Matemáticas y deporte* en Radio Euskadi (maio 2022)
* Entrevista en novembro 2022
* Blog de Matemáticas
* Cuestionario Proust en Lecturafilia, 2024
Ani’qu ne’chawu’nani

"**Ani’qu ne’chawu’nani**" é un himno e unha canción tradicional dos nativos americanos orixinaria do pobo arapaho que vivía nas chairas dos actuais estados de Colorado e Wyoming (nos Estados Unidos de América).

## Descrición 
Aínda que a meirande parte dos nativos americanos consideran a canción como propia, o himno ten orixe nos pobos iroqueses do nordés. Porén, un investigador asociado coa Canadian Broadcasting Corporation descubriu en 2017 que a canción proviña do centro dos Estados Unidos de América, máis concretamente das tribos arapaho de Colorado e Wyoming.

## Letra 
## Música 
De acordo co *Fourteenth annual report of the Bureau of ethnology to the secretary of the Smithsonian institution* (1896), o himno transcríbese na seguinte partitura a partir da versión orixinalen lingua arapaho: Natasha St-Pier tamén a versionou no seu álbum *Mon Acadie* (2015).

### Versión de Polo & Pan 
En 2021, o grupo musical francés Polo & Pan fixo unha adaptación da canción baixo o nome de "Ani Kuni" no seu segundo álbum de 2021, *Cyclorama*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ventris Gibson

**Ventris C. Gibson**, nada en Roseland, Virxinia, o 22 de marzo de 1956, é unha alta funcionaria do Goberno estadounidense, que ocupou o cargo de directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos de decembro de 2021 a marzo de 2025.

## Traxectoria 
Gibson recibiu a súa formación superior na Universidade de Maryland.

Logo exerceu unha longa carreira na Mariña dos Estados Unidos e posteriormente incorporouse ao Departamento de Asuntos dos Veteranos, onde dirixiu a Oficina de Xestión de Recursos Humanos (1996-1998) e foi subsecretaria adxunta de Xestión de Recursos Humanos (1998-2003). Durante a súa xestión, Ventris Gibson participou nunha investigación sobre as denuncias de acoso sexual no Hospital de Veteranos de Fayetteville, en Arcansas. Na Administración estadounidense, foi tamén xefa de recuirsos humanos da Administración Federal de Aviación (2003-2010).

Entre 2012 e 2013, Gibson exerceu o seu labor como consultora na compañía *North Highland*, de Atlanta, Xeorxia, e máis tarde incorporouse á Xunta Nacional de Relacións Laborais, onde ocupou o posto de xefa de recursos humanos en 2013 e directora administrativa en 2014. Entre 2014 e 2015 foi subsecretaria adxunta do Departamento de Saúde e Servizos Humanos. En outubro de 2021, Gibson incorporouse á Casa da Moeda dos Estados Unidos (*US Mint*), primeiro como subdirectora e logo como directora en funcións, como consecuencia da renuncia ao seu posto do anterior director, David J. Ryder.  Finalmente, foi nomeada directora titular polo presidente Joe Biden en decembro de 2021, e confirmada no cargo polo pleno do Senado dos Estados Unidos o 15 de xuño de 2022. O 31 de marzo de 2025 cesou neste cargo posto e foi substituída de xeito interino pola ata daquela subdirectora Kristie McNally, ata a designación oficial do seu sucesor. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos
* Casa da Moeda dos Estados Unidos
Ismael Sorga Losada

**Ismael Sorga Losada**, nado en Sarreaus e finado o 19 de novembro de 1948, foi un enlace da guerrilla antifranquista galega.

## Traxectoria 
Fillo de Delfín Sorga e Ramona Losada, era curmán de Juan Sorga. Logo do enfrontamento do grupo de Juan Sorga coa garda civil en Pazos o 14 de xullo de 1948, este refuxiouse na casa do seu tío en Cortegada. A persecución da garda civil levou á detención de Ismael o 16 de novembro, e ao día seguinte a dos seus irmáns Antonio e Francisco, Germán Campos, Ramón Gómez e Francisco Vences, sospeitosos de colaborar coa guerrilla. Trasladados a Ourense, Ismael xa non chegou á cidade, pois logo de recibir unha malleira en Cortegada, aplicáronlle a "lei de fugas" e asasinárono o 18 de novembro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Juan Sorga, un fillo do pobo: unha aproximación a loita guerrilleira na Limia
The House (filme de 2022)

***The House*** é un filme antolóxico británico de 2022 dividido en tres historias animadas diferentes que teñen como elemento común a mesma casa. Foi producido para Netflix por Nexus Studios e as historias foron dirixidas por Emma de Swaef e Marc James Roels, Niki Lindroth von Bahr e Paloma Baeza.

## Personaxes 
### Historia 1 
Dirixida por Emma de Swaef e Marc James Roels
* Mia Goth como Mabel
* Claudie Blakley como Penelope
* Matthew Goode como Raymond
* Mark Heap como Mr. Thomas
* Miranda Richardson como tía Clarice
* Josh McGuire como tío Georgie
* Stephanie Cole como tía Eleanor

### Historia 2 
Dirixida por Niki Lindroth von Bahr
* Jarvis Cocker como promotor
* Yvonne Lombard como esposa
* Sven Wollter como esposo
* Tommy Hibbits como oficial de policía #1
* Ayesha Antoine como oficial de policía #2

### Historia 3 
Dirixida por Paloma Baeza
* Susan Wokoma como Rosa 
* Helena Bonham Carter como Jen
* Paul Kaye como Cosmos
* Will Sharpe como Elias

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
The Unforgivable

***The Unforgivable*** é un filme de 2021 dirixido por Nora Fingscheidt e escrito por Peter Craig, Hillary Seitz e Courtenay Miles. É unha coprodución entre os Estados Unidos, o Reino Unido e Alemaña. Baséase na miniserie británica de 2009 *Unforgiven* escrita por Sally Wainwright. Está protagonizado por Sandra Bullock, Vincent D'Onofrio, Jon Bernthal, Richard Thomas, Linda Emond, Aisling Franciosi, Rob Morgan e Viola Davis.

*The Unforgivable* tivo unha estrea limitada nas salas de cinema o 24 de novembro de 2021, e posteriormente estreouse en liña a través de Netflix o 10 de decembro de 2021.

## Personaxes 
* Sandra Bullock como Ruth Slater
* Vincent D'Onofrio como John Ingram
* Jon Bernthal como Blake
* Richard Thomas como Michael Malcolm
* Linda Emond como Rachel Malcolm
* Aisling Franciosi como Katherine Malcolm
* Rob Morgan como Vincent Cross
* Viola Davis como Liz Ingram
* Emma Nelson como Emily Malcolm
* Will Pullen como Steve Whelan
* Thomas Guiry as Keith Whelan
* Jessica McLeod como Hannah Whelan
* Andrew Francis como Corey
* W. Earl Brown como Mac Whelan

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*