Magister militum

***Magister militum*** (termo latino que significaba *Mestre da milicia*) foi o rango que se empregou no período tardío do Imperio Romano, para designar o máis alto xefe militar. O cambio realizouse no século IV con Constantino I, quen mudou a estrutura defensiva do imperio despois da reforma do goberno (sistema da tetrarquía) e a administración levada a cabo por Diocleciano; a principal medida de Constantino foi a supresión das funcións militares do prefecto do pretorio. 

Como título individual, o do *magister militum*, era o equivalente a un Mariscal de Campo, un Shogun ou un Xeneralísimo. Xeralmente tiña un poder absoluto sobre o exército e ostentárono personaxes que actuaban como poder na sombra dos Emperadores romanos, como Estilicón ou Ricimer. A expresión latina, que significaba literalmente "mestre de soldados", foi traducida posteriormente ao grego (un idioma comunmente utilizado no Imperio Romano de Oriente) polas palabras *strategos* ou *stratelates*. Traduciuse como "**mestre da milicia**" ou "**mestre das milicias**" (a palabra *milicia*, deriva da palabra latina *miles, militis*, "soldado"). 

Orixinalmente, distinguíase entre o *magister peditum* (comandante da infantería) e o *magister equitum* (comandante da cabalería). Cando se xuntan as dúas funcións, o seu titular recibe o título de *magister utriusque miliciae* (“mestre de ámbalas dúas milicias”). Máis tarde, xurdiu o *magister militum praesentales*, que era o comandante das unidades militares a disposición do emperador que se concentraba xeralmente en Milán (do 285 ao 402) e despois en Rávena, até o final do Imperio Romano de Occidente en 476. 

No Imperio de Oriente, a función deixou de existir cando se crearon os themas, nos que o gobernador (*strategos*) combinaba as funcións militares e civís. 

Foi tamén un alto rango administrativo-militar do Imperio na división territorial en prefecturas, só por debaixo do prefecto do pretorio, ao modo dun Capitán Xeneral.

## Reforma de Constantino I 
Primeiramente, creáronse dous postos, un como xefe da infantaría ou *magister peditum* (lieralmente, "Mestre a pé"), e outro para a cabalaría ou *magister equitum*  (lieralmente, "Mestre a cabalo"). Este último título existira xa dende a época republicana, como o  segundo baixo o mando do ditador romano.

Os sucesores de Constantino, estableceron o título cunha delimitación, tamén, territorial e, polo tanto, nomeáronse *magistri peditum* e *magistri equitum* para cada prefectura pretoriana *(per Gallias,* *per Italiam,* *per Illyricum,* *per Orientem)* e, en ocasións tamén*,* para Tracia e ás veces para África. En ocasións, os cargos, foron exercidos pola mesma persoa, pasando a ser *magister equitum et peditum* ou tamén *magister utriusque militiae* ("Mestre de ámbolos dous exércitos").

Como tal, estaban directamente ao mando do exército móbil dos comitatenses, composto principalmente por cabalaría, que actuaba como unha forza de reacción rápida. Outros *magistri* quedaron á disposición inmediata dos emperadores, e foron chamados *in praesenti* ("en presenza" do emperador).

A finais do século IV, os comandantes rexionais eran chamados simplemente *magister militum*. No Imperio Romano de Occidente, o "comandante en xefe" evolucionou co título de *magister utriusque militiae* abreviado a miúdo MVM. Este poderoso cargo era a miúdo o poder detrás do trono e foi ocupado por Estilicón, Flavius Aecio, Ricimer e outros. En Oriente había dous xenerais maiores, que foron nomeados cada un para o cargo de *magister militum praesentalis*. 

Durante o reinado do emperador Xustiniano I, con crecentes ameazas militares e a expansión do Imperio de Oriente, creáronse tres novos postos: o *magister militum per Armeniam* nas provincias armenia e caucásica, antiga territorio da xurisdición do *magister militum per Orientem;* o *magister militum per Africam* nas provincias africanas reconquistadas (534), cun *magister peditum* subordinado e o *magister militum Spaniae* (c. 562). 

No curso do século VI, as crises internas e externas nas provincias a miúdo requirían a unión temporal da autoridade civil rexional suprema co cargo de *magister militum*. No establecemento dos exarcados de Rávena e Cartago en 584, esta práctica atopou a súa primeira expresión permanente. De feito, despois da perda das provincias orientais pola conquista musulmá na década de 640, os exércitos de campo sobreviventes e os seus comandantes formaron o primeiro temata. Os comandantes militares supremos ás veces tamén tomaron este título na Italia altomedieval, por exemplo nos Estados Pontificios e en Venecia, cuxo Dogo afirmaba se-lo sucesor do exarca de Rávena. 

## Lista de *Magistri Militum* 
### Mando sen especificar 
* 383–385/8: Flavio Bauto (*magister militum* baixo Valentiniano II)
* 352-355: Claudio Silvano.
* 389-394: Arbogastes.
* 394-408: Flavio Estilicón.
* 410s-421: Flavio Constancio.
* 433-454: Flavio Aecio.
* 455: Marco Mecilio Flavio Eparquio Avito.
* 455-472: Ricimero.
* 472-473: Gundebaldo.
* 475-476: Flavio Orestes.

## Por territorios 
### Galia 
* 425-433: Flavio Aecio.
* 450s-464: Exidio.

### Illyricum 
* 457?-468: Marcelino.
* 468-474: Xulio Nepote.
* 530-536: Mundo.

### Imperio Bizantino 
* 460s-471: Flavio Ardabur Aspar.
* 483-488: Flavio Teodorico.
* c.503-505: Dagalaifo Areobindo.

### Tracia 
* 468-474: Armato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* De re militari