open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Juan Ramos Camarero

**Juan Ramos Camarero**, nado en Íllora, Granada en 1944 e finado en Barcelona o 14 de outubro de 2011, foi un político comunista español.

## Traxectoria 
Aos 13 anos estableceuse en Cornellá de Llobregat, onde traballou na empresa Siemens. Durante os anos 1960 ingresou en Comisións Obreiras (CCOO) e formou parte dos xurados de empresa no Sindicato Vertical. Tamén militaba no Partido Socialista Unificado de Cataluña (PSUC), do que foi membro do comité executivo. Así mesmo foi secretario da Confederación do Metal de CCOO de Cataluña.

Foi elixido deputado ao Congreso pola circunscrición electoral de Barcelona nas eleccións xerais de 1977 e 1979. Dimitiu do seu escano para presentarse ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1980, nas que foi elixido. Membro do chamado *sector pro-soviético* do PSUC, en decembro de 1981 foi expulsado e en 1982 fundou, con Pere Ardiaca e outros escindidos, o Partido dos Comunistas de Cataluña (PCC).

En 1984, participou co PCC e outros partidos na fundación do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE), do que Ignacio Gallego foi elixido primeiro secretario xeral e Juan Ramos Camarero membro do Comité Central. En 1988 substituíu como secretario xeral ao destituído Gallego e encabezou o sector contrario a continuar en Izquierda Unida, o que motivou a ruptura do PCC co PCPE. En 2002 foi relevado do seu cargo como secretario xeral do PCPE polo sindicalista canario Carmelo Suárez.

Morreu en outubro de 2011 aos 67 anos de idade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista *El País*, 14 de abril de 1982
* Ficha no Congreso dos Deputados .
Francisco Guterres

**Francisco Guterres da Costa**, popularmente coñecido como **Lú-Olo**, nado en Viqueque o 7 de setembro de 1954, é un profesor, exguerrillero e político de Timor Leste, sendo dende o 20 de maio de 2017 o presidente do país. É tamén o presidente da Fronte Revolucionaria de Timor Leste Independente (FRETILIN). Foi presidente do Parlamento Nacional de Timor Leste de 2002 a 2007. Concorreu ás eleccións presidenciais como candidato do FRETILIN nas eleccións presidenciais de 2007 e as de 2012 pero foi derrotado na segunda volta por candidatos independentes en ambas as ocasións. Nas eleccións presidenciais de 2017 recibiu o apoio do anterior primeiro ministro, Xanana Gusmão, e do Congreso Nacional de Reconstrución de Timor Leste e logrou o 57 % dos votos en primeira volta.

## Vida persoal 
Guterres está casado con Cedália Lopes e ten catro fillos: Francisco, Eldino, Felezito e Dália.

## Notas
Parque Nacional Nino Konis Santana

O **Parque Nacional Nino Konis Santana** é o primeiro parque nacional de Timor Leste. O parque, estabelecido o 3 de agosto de 2007, abrangue unha área de 1&nbsp;236 km². Conecta importantes áreas para as aves como Lore, o monte Paitchau, o lago Ira Lalaro e a illa de Jaco. O parque tamén inclúe 556 km² do Triángulo de coral, unha área submarina que contén unha das meirandes e diversas poboacións de coral e peixes de coral do mundo. Algunhas das aves protexidas que habitanno parque están en perigo crítico, como a *Cacatua sulphurea*, a endémica *Treron psittaceus*, a ameazada *Ducula cineracea*, e a vulnerable *Lonchura fuscata*.

O parque recibe o seu nome na honra do heroe do movemento nacional de independencia Nino Konis Santana, un antigo comandante de Fretilin, quen naceu en Tutuala, unha vila dentro das fronteiras do parque nacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Lenín Moreno

**Lenín Boltaire Moreno Garcés** nado en Nuevo Rocafuerte o 19 de marzo de 1953, é un político e administrador ecuatoriano, que ocupo o cargo de presidente da República de Ecuador entre 2017 e 2021. Anteriormente ostentara o cargo de vicepresidente entre 2007 e 2013 durante o goberno de Rafael Correa.

## Traxectoria 
Naceu o 19 de marzo de 1953 na cidade amazónica Nuevo Rocafuerte, na provincia de Napo Pastaza, agora parte da provincia de Orellana, preto da fronteira co Perú e Colombia, no seo dunha familia humilde que percorreu o país pois os seus pais eran directores de escolas públicas.

O 3 de xaneiro de 1998, logo dun asalto nos exteriores da panadaría, situada na Avenida América, fronte a Teleamazonas, ó norte da cidade de Quito, foi vítima do disparo de delincuentes que querían roubar o seu vehículo, perdendo a mobilidade de ambas as pernas.

### Carreira política 
Moreno iniciou a súa vida política cando era estudante na Universidade Central do Ecuador, ó ser parte do Movemento de Esquerda Revolucionaria (MIR), formando parte das protestas contra o triunvirato militar pola alza do 40 % das pasaxes dos buses urbanos e demandando o retorno á democracia nun episodio coñecido como a Guerra dos Catro Reais. Moreno posteriormente apoiou as primeiras candidaturas de Rodrigo Borja, foi parte do partido populista de esquerda APRE xunto a Gustavo Larrea nos 90, o que lle permitiu acceder ao goberno de Abdalá Bucaram como funcionario logo de estabelecerse a alianza con Frank Vargas Pazzos, ministro de Goberno de Bucaram. No ano 2002, Moreno apoiou a candidatura de Jacinto Velásquez e colaborou na súa campaña. No 2006, o seu nome foi proposto á Vicepresidencia da República por antigos membros do MIR ó movemento Alianza PAIS, sendo aceptado polo seu candidato presidencial, Rafael Correa.

Nas eleccións presidenciais do 2006, Rafael Correa foi elixido como Presidente da República e Moreno como vicepresidente, asumindo no 2007, cargo ó que foi reelixido para o período 2009-2013 nas eleccións do 2009. O seu nome foi proposto por organizacións sociais e por parte do goberno do Ecuador ó Premio Nobel da Paz no 2012 e foi elixido presidente do Comité para a Eliminación de Todas as Formas de Discriminación contra as Discapacidades (CEDDIS) da Organización dos Estados Americanos (OEA).

Unha vez que Lenin Moreno decidiu non postularse a unha nova reelección como vicepresidente de Rafael Correa, o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas designouno en decembro de 2013 como o seu enviado especial sobre Discapacidade e Accesibilidade, mandato que se renovou xa en dúas ocasións e cuxa sede está en Xenebra, Suíza.

No ano 2017 gañou as eleccións presidenciais do 2017, elixido candidato por Alianza PAIS para suceder a Correa, converténdose no 44° Presidente Constitucional do Ecuador, iniciando o seu período o 24 de maio de 2017.

## Notas
Otto Sonnenholzner

**Otto Ramón Sonnenholzner Sper**, nado en Guayaquil o 19 de marzo de 1983, é un empresario, radiodifusor e economista ecuatoriano. Foi Vicepresidente da República de Ecuador dende o 11 de decembro de 2018 até o 10 de xullo de 2020.

## Traxectoria 
Otto naceu en Guayaquil o 19 de marzo de 1983, fillo de Ramón Sonnenholzner e Rosa Elena Sper, no seo dunha familia empresaria e vinculada á radiodifusión, de ascendencia alemá. Está casado con Claudia Salem Barakat e ten tres fillos.

O apelido *Sonnenholzner*, vén de dúas derivacións Sonnen, que significa sol, e Holzner, madeireiro, é dicir, *Madeireiros do Sol* e provén da vila de Amerang, situada no sur de Alemaña.

Rematou a secundaria no Colexio Alemán Humboldt coa especialización en ciencias sociais e comunicación, logo realizou os seus estudos de economía internacional na Schiller International University nas súas sedes de Alemaña e España, nas que se graduou co título de economista. Ademais diso, especializouse na Universidade Ludwig Maximilian de Múnic e na Universidade de Passau. Como empresario desenvolveuse no sector da construción, comercio e agricultura. Realizou a súa labor como comunicador e xerente xeral en radio Tropicana e foi presidente Asociación Ecuatoriana de Radiodifusión (AER) en Guayas.

Dez días despois da súa designación déronse como funcións o seguimento do Diálogo Social Nacional, a coordinación das accións dos Consellos Sectoriais, e ser parte do desenvolvemento da axenda sustentable e a atracción de investimentos.

## Notas
Partido Comunista Español

O **Partido Comunista Español** foi un partido político español fundado o 15 de abril de 1920 polos integrantes da Federación de Xuventudes Socialistas.

O órgano oficial do Partid*o* Comunista Español foi *El Comunista*, continuador do antigo diario *Renovación* (órgano oficial da Federación de Xuventudes Socialistas).

## Historia 
Tras o Congreso Extraordinario do PSOE de 1919, polo cal aprazaron o ingreso do Partido no Komintern, a *Federación de Juventudes Socialistas* decidiu, no seu V Congreso, escindirse do PSOE para adherirse á Internacional Comunista e crear a súa sección española, transformando a Federación de Xuventudes Socialistas no novo Partido Comunista Español. Dada a mocidade dos seus promotores, foi coñecido polos seus primeiros detractores como o «partido dos cen nenos». Entre os fundadores da formación comunista destacaron Ramón Merino Gracia, como secretario xeral, Juan Andrade, que se fixo cargo da dirección do semanario *El Comunista,* Luis Portela e Eduardo Ugarte, algúns deles procedentes do Grupo de Estudantes Socialistas. Entre os adheridos figuraron o xinecólogo Ángel Sopeña e Ibáñez e Dolores Ibárruri (*Pasionaria*), que se uniu á escisión xunto coa Agrupación Socialista de Somorrostro (Biscaia).

Como partido adherido á Internacional Comunista, o Partido Comunista Español participou no II Congreso da organización mundial, onde obtivo un posto no Comité Executivo do Komintern. En marzo de 1921 celebrouse o I Congreso do Partido, que elixiu a un Comité Central formado, entre outros, por Merino Gracia, Vicente Arroyo ou Rafael Millá.

Tras a escisión do Partido Comunista Obreiro Español do PSOE en abril de 1921 e a súa adhesión á Terceira Internacional, os dous partidos comunistas (PCOE e Partido Comunista Español) iniciaron un proceso de integración a instancias da Internacional Comunista que culminou na chamada *Conferencia de Fusión* (7-14 de novembro de 1921) e na creación do Partido Comunista de España, como único referente da III Internacional en España.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*

### Outros artigos 
* Partido Comunista de España
Partido Comunista dos Traballadores de España

O **Partido Comunista dos Traballadores de España** (en castelán: *Partido Comunista de los Trabajadores de España*, abreviado **PCTE**) é un partido político comunista e marxista–leninista. Foi fundado o 3 de marzo de 2019 como resultado dunha escisión do Partido Comunista dos Pobos de España (PCPE). mentres que na web do outro sector denunciábase a designación de García como un "acto fraccionario". A partir dese momento, os dous sectores actuaron *de facto* como dous partidos diferentes, pero utilizando ambos o mesmo nome.

A nivel internacional, o Partido Comunista de México, o Partido Comunista de Grecia (KKE), o Partido do Traballo de Austria e o Partido Comunista de Italia apoiaron a Ástor García como secretario xeral do PCPE. Tamén realizaron eventos conxuntos nos que participou o Partido Comunista de Turquía. Do mesmo xeito, a dirección e a maioría dos militantes os Colectivos da Mocidade Comunista (CJC) apoiaron a Ástor García. Neste sentido, 220 militantes do PCPE e CJC asinaron un documento que apoiaba as decisións tomadas pola dirección liderado por García, subscribindo un acordo de cinco puntos en defensa do partido, mentres que varias organizacións territoriais emitiron declaracións en defensa da nova dirección, incluíndo as de Euskal Herria, de Asturias, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, das Illas Baleares, de Canarias, de Castela e León e parte de Cataluña. Mediante a convocatoria dunha Conferencia Central decidiuse celebrar un XI Congreso Extraordinario que se celebrou en novembro de 2017 baixo o lema "Por un país para a clase obreira, fortalezamos o PCPE".

Finalmente, o 3 de marzo de 2019 resolveuse pola vía legal a duplicidade de siglas. O sector encabezado por Ástor García adoptou un novo nome, o Partido Comunista dos Traballadores de España (PCTE), segundo o disposto no seu XI Congreso extraordinario.

### Eleccións de 2019 
O PCTE participou nas Eleccións Xerais de abril de 2019 en España, presentando candidaturas en 26 provincias e obtendo 14.189 votos (un 0,05%) e nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2019 con Ástor García como cabeza de lista, obtendo 19.081 votos (un 0,09%). No mesmo día das eleccións ao parlamento europeo o PCTE participou en cinco eleccións autonómicas e en dezaseis municipios. Conseguiu dous concelleiros no antigo concello mineiro de Degaña no sur de Asturias. Tamén apoiou a lista local *Asamblea Ciudadana Por* *Torrelavega* (ACPT) a cal tamén obtivo dous concelleiros.

Na repetición das eleccións xerais, en novembro de 2019, presentou candidaturas en 38 provincias, obtendo uns resultados similares ás primeiras, con 13.029 votos.

## Xuventudes e publicacións 
As xuventudes do partido organízanse nos *Colectivos de Jóvenes Comunistas*.

## Eleccións 
## Notas 
## Véxase tamén 
* Partido Comunista de los Pueblos de España
* Marxismo-leninismo

### Ligazóns externas  
* Sitio web do partido
**Nuevo Rumbo*, órgano de expresión oficial do partido.
Cieplice Śląskie-Zdrój

**Cieplice Śląskie-Zdrój** (en alemán *Bad Warmbrunn*) é un barrio da cidade de Jelenia Góra (en alemán *Hirschberg*) no voivodato polaco da Baixa Silesia, ao pé das Montañas dos Xigantes. Desde 1935 a 1976, Cieplice Śląskie-Zdrój tivo a condición de cidade.

Cieplice Śląskie-Zdrój alberga un famoso balneario (*Uzdrowisko Cieplice*) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII.
Ureaplasma urealyticum

***Ureaplasma urealyticum*** é unha especie bacteriana do xénero *Ureaplasma* e a familia Mycoplasmataceae. Esta familia consta dos xéneros *Mycoplasma* e *Ureaplasma*. A súa cepa tipo é a T960.

## Clasificación 
As seis especies recoñecidas do xénero *Ureaplasma* teñen un contido GC do 27 ao 30 % e un tamaño de xenoma que vai de 0,76 a 1,17 millóns de pares de bases e necesitan colesterol para o seu crecemento. Unha característica definitoria do xénero é que hidrolizan a urea. Algunhas cepas clasificadas orixinalmente como *U. urealyticum* considérase que deberían ser tratadas como unha nova especie, co nome *U. parvum*. Tamén foi asociada con casos de infertilidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enfermidade de transmisión sexual
**Mycoplasma*

### Ligazóns externas 
*Medscape Ureaplasma Infection
*Ureaplasma Genome Projects from Genomes OnLine Database
Manuel Otero Martínez

**Manuel Otero Martínez**, nado en Catasueiro (O Freixo de Sabardes, Outes) o 27 de abril de 1916 e finado en Normandía o 6 de xuño de 1944, foi un mariñeiro e soldado galego que participou no Desembarco de Normandía.

## Traxectoria
De novo aprendeu o oficio de carpinteiro de ribeira no estaleiro Ríos do Freixo. Pouco antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, embarcou no vapor *Inocencio Figaredo*. O 16 de xullo de 1936, dous días antes do levantamento, atopábase en Xixón e incorporouse ó bando republicano. Participou na batalla de Brunete, onde foi ferido de bala nun pulmón e nun brazo, acabando hospitalizado en Valencia durante 7 meses. Foi apresado polos franquistas e o 5 de abril de 1939, catro días despois de rematada a guerra civil, e tras ser liberado grazas á intercesión de amigos do bando nacional, regresou a Galicia. Probablemente ante o acoso das autoridades franquistas, o sinalamento dalgúns veciños e as duras condicións da posguerra, decidiu exiliarse nos Estados Unidos de América, abrindo un taller mecánico en Nova York.
[miniatura|Placa en recoñecemento de Manuel Otero Martínez a carón da batería de costa no [Monte de San Pedro, Visma, A Coruña|Monte de san Pedro, A Coruña.]]
En marzo de 1943 alistouse no exército dos Estados Unidos e foi enviado ao Reino Unido para unirse ao continxente que se preparaba para a invasión da Europa continental en Normandía. Manuel Otero formaba parte da Compañía A do Primeiro Batallón, 16º Rexemento de Infantaría da famosa 1ª División de Infantaría, coñecida como Big Red One. O 6 de xuño de 1944 participou no Desembarco de Normandía, nas primeiras vagas de ataque no fatídico sector Easy Red de Omaha Beach, e cruzoua a primeira liña de praia, avanzando entre os primeiros no interior, pero ós poucos metros activou unha mina que o matou de forma instantánea. Os seus restos foon enterrados no cemiterio de Saint Laurent, actual cemiterio americano de Colleville-sur-Mer. Recibiu o Corazón Púrpura e en 1948, a petición da familia, trasladáronse os seus restos ó cemiterio parroquial do Freixo.

## Recoñecementos 
No monte de san Pedro, na Coruña, hai unha placa de recoñecemento da súa participación no devandito desembarco.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
*
Fungo das febras

thumb|*Agaricus silvaticus*
***Agaricus silvaticus*** é unha especie de fungo comestible, basidiomiceto da familia Agaricaceae, chamado **fungo das febras**.

## Características 
A forma do chapeu (píleo (micoloxía)) é acampanado de novo e convexo de maduro, A superficie é seca, escamosa e a súa cor é marrón clara, de carne branca, mide até 10 centímetros de diámetro. O talo é de cor branca.

## Comestibilidade 
É comestible e o seu sabor é suave, a carne é branca e cando se corta toma tons rubios. Atópanse en grupos en montes de coníferas a primeiros de verán.

## Galería 
Kleiner_Waldchampignon_Agaricus_silvaticus.jpg
Agaricus_silvaticus_Hargita.JPG
Agaricus_silvaticus.jpg
Agaricus_silvaticus0.jpg
Agaricus_sylvaticus_G7_%283%29.JPG
Agaricus_sylvaticus_G7.JPG
AgaricusSilvaticus.JPG
Agasil1big.jpg

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* E. Garnweidner. Mushrooms and Toadstools of Britain and Europe. Collins. 1994.
### Ligazóns externas
* http://www.indexfungorum.org/Names/NamesRecord.asp?RecordID=244265 *Agaricus silvaticus (en inglés)*
Jelenia Góra

**Jelenia Góra** (en alemán *Hirschberg im Riesengebirge*) é unha cidade de Polonia situada no suroeste do país, no voivodato (provincia) da Baixa Silesia.

É a sede administrativa do distrito (*powiat*) de Jelenia Góra, aínda que non está dentro del, sendo por si mesma outro distrito.

## Xeografía 
Situada a unha altitude de 352,74 msnm, ocupa unha superficie de 109,2&nbsp;km². A súa poboación no ano 2010 era de 84 306 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 772,03 hab./km².

## Cidade turística 
A cidade encóntrase moi preto das Montañas dos Xigantes, e constitúe un importante centro de turismo de Polonia, dado que moi cerca da cidade están algunhas estacións de esquí, como a de Karpacz.

Así mesmo, no suroeste, no barrio de Cieplice Śląskie-Zdrój, encóntrase un importante e famoso balneario (*Uzdrowisko Cieplice*) con augas termais e mananciais de augas mineralizadas sulfuradas, activo desde o século XIII.

## Cidades irmandadas 
*  Bautzen
*  Cervia
*  Erftstadt
*  Randers 
*  Tequila
*  Valkeakoski
*  Tyler

## Galería de imaxes 

Jelenia Gora Markt.jpg|Praza do Concello
Muzeum Karkonoskie w Jeleniej Górze.jpg|Museo
Jelenia gora13.JPG|Hotel na cidade vella
Cieplice Zdroj (Jelenia Gora) - Dolny Slask - panoramio.jpg|Balneario en Cieplice
Manuel Gómez Durán

**Manuel Gómez-Durán Martínez**, nado en Antas (A Lama) o 27 de marzo de 1898 e finado en Madrid o 23 de febreiro de 1984, foi un médico cirurxián galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Gómez Martínez, médico rural, e Amalia Durán Quintana, mestra. Ingresou en 1916 na Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela. Discípulo de Mariano Gómez Ulla. Foi médico militar en África e na guerra civil española. Recolleu a experiencia en cirurxía de guerra en forma de coidadosas historias clínicas. Alcanzou o grao de xeneral de Sanidade Militar. Foi profesor de cirurxía de Guerra na Academia de Sanidade Militar e xefe de cirurxía do Hospital Gómez Ulla. Tamén foi médico da Beneficencia provincial de Madrid e de varios centros hospitalarios para sacerdotes. Foi académico numerario da Real Academia Nacional de Medicina e secretario xeral da Asociación Española de Cirurxiáns (1951-63).

## Obras 
* *Contribución al estudio de las variedades anastomóticas del plexo lumbar y de su distribución periférica*, tese doutoral. Madrid. Universidad Central. 1926. Impta Miguel Tutor.
* *Cirugía de guerra*, 1938-39, 2 vols. (*Cirugía cavitaria* e *Cirugía de extremidades*) Bilbao. Tip. de la Edit. Eléxpuru.
* *Heridas penetrantes de cráneo*, 1940, Valladolid. Librería Santarén.
* *Contribución al estudio de las secuelas postraumáticas: los síndromes deficitarios fisiopáticos de los traumatismos*, 1947, Barcelona. Salvat.
* "Traumatismos craneales: traumatismos craneoencefálicos agudos", *II Congreso Nacional de Cirugía, II Ponencia*, 1951, Madrid: Paz Montalvo.
* *Aportación de la Cirugía de Guerra al progreso quirúrgico actual. Discurso para ingreso en la Real Academia de Medicina del Académico electo Excmo. Sr. D. Manuel Gómez Durán*, 1960, Madrid. Instituto de España. Real Academia Nacional de Medicina.
* *Ciencia, experiencia y conciencia del cirujano*, discurso lido na sesión inaugural do curso académico 1974 da Real Academia Nacional de Medicina.
## Recoñecementos 
* Cruz Laureada de San Fernando (colectiva) polo seu labor na fronte de guerra da Cidade Universitaria de Madrid.
* Encomenda da Orde Ecuestre de San Gregorio Magno concedida polo papa Xoán XXIII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* , Manuel. "Manuel Gómez Durán" *Diccionario biográfico español*. Real Academia da Historia .
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Carlos Gómez-Durán Lafleur (fillo)
### Ligazóns externas
Amador Castro Moure

**Amador Castro Moure**, nado en Nandulfe (Pedrafita, Chantada) en 1962, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Viviu desde moi novo en Barcelona. Licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía, traballa como programador de aplicacions informáticas e administrador de redes.

Publicou poemas en varias escolmas. No campo musical fundou o grupo *100.000 Profilácticos* e despois foi guitarrista en *Alicia golpea* con Carlos Zanón.

En 2013 publicou *Memorias de antes do encoro*, novela na que o protagonista viaxa desde París a unha Galicia rural, esquecida e asolagada baixo un encoro*.* En 2018 publicou *Pillabán, pillabán*, novela ambientada en Cereixa no século XV nos tempos de María Castaña. En xuño de 2019 gañou o Premio Xerais de Novela por *Shanghai a Barcelona,* novela sobre a emigración galega a Barcelona. O xurado considerou "que presenta un orixinal emprego das voces narrativas, fiadas unhas con outras con afán de continuidade; destacando a viveza e naturalidade dos diálogos e a efectiva creación dunha atmosfera abafante ao longo de toda a novela, alén da fusión dun rexistro coloquial nos personaxes cunha linguaxe lírica presente en forma de haikus". Amador Castro afirmou: "comecei tarde nisto da novela. Non na literatura" e "atopei na informática o máis parecido a un proceso creativo".

## Obras 
* *Memorias de antes do encoro* (2013). Ed. do autor. 272 páxs. ISBN 978-8461677887. En castelán *Memorias de antes del embalse* (2017). Ed. de autor. ISBN 9788461679232. En pdf: ISBN 978-84-616-7923-2.
* *Pillabán, pillabán* (2018). Tandaia, 328 páxs. ISBN 9788417393434.
* *Shanghai a Barcelona* (2019). Xerais. 200 páxs. ISBN 978-84-9121-592-9. ePub: ISBN 978-84-9121-594-3.
* *Pronto hei de volver* (2023). Vigo: Xerais. 176 páxs. ISBN 978-84-1110-437-1.

### Obras colectivas 
* *Escolma da poesía galega 1976-1984* (1984). O vento que zoa, Sotelo Blanco. Ed. de Xosé Lois García.
* *Ecos dos poetas de Chantada. Miscelánea de poemas do século XII ao XXI* (2017). Sacauntos. Ed. de Xosé Lois García. 138 páxs.

## Premios 
* 2019: Premio Xerais de Novela por *Shanghai a Barcelona*
* 2022: XXXIV Premio Torrente Ballester de narrativa da Deputación da Coruña por *Pronto hei de volver*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web de Amador Castro Moure
Principado de Antioquía

O **Principado de Antioquía** foi un dos Estados cruzados creados durante a Primeira cruzada, que ocupou partes das modernas Turquía e Siria. O principado foi máis pequeno que o Condado de Edesa ou o Reino de Xerusalén. Estendíase ao longo do extremo nordés do mar Mediterráneo, bordeando co Condado de Trípoli ao sur,&nbsp;Edesa ao leste, e alternando entre Imperio Bizantino e o Reino de Armenia ao noroeste, segundo o ano.

## Historia 
### Orixes 
O avance musulmán cara Occidente causou preocupación entre a cristiandade. Tras a caída dos Santos Lugares, o Papado promoveu as expedicións militares que foron coñecidas como cruzadas.

Na Primeira cruzada, o príncipe Bohemundo de Tarento realizou unha vitoriosa campaña militar para recuperar territorios que Bizancio perdera fronte ao avance musulmán. Porén, unha vez acabada a súa campaña coa toma de Antioquía, Bohemundo retivo o territorio, creando este principado.

## Poboación 
O principado tivo arredor de 20&nbsp;000 habitantes durante o século XII, moitos dos cales eran cristiáns armenios ou ortodoxos gregos, cuns poucos habitantes musulmáns. Moitos dos cruzados que se asentaron no principado eran de orixe normanda, na súa maioría do condado de Sicilia, sendo estes os primeiros gobernantes do país. Poucos dos habitantes do principado, coa excepción dos cruzados, eran católicos, a pesar de que a cidade estaba baixo a xurisdición do Patriarcado Latino de Antioquía, establecido no 1100. Este patriarcado mantívose como o titular da sé antioquense ata que foi deposto en 1964.

## Lista de príncipes de Antioquía 
* Bohemundo I de Antioquía 1098-1111
* Tancredo de Galilea, rexente, 1100-1103; 1105-1112
* Bohemundo II de Antioquía 1111-1130
* Roger de Salerno, rexente, 1112-1119'
* Balduíno II de Xerusalén, rexente, 1119-1126; 1130-1131
* Constanza de Antioquía 1130-1163
* Fulco V de Anjou, rexente, 1131-1136
* Raimundo de Poitiers ou de Antioquía 1136-1149 (por matrimonio con Constanza)
* Reinaldo de Châtillon 1153-1160 (por matrimonio con Constanza)
* Bohemundo III de Antioquía 1163-1201
* Raimundo de Antioquía (Raimundo IV de Trípoli) 1193-1194 (rexente)
* Bohemundo IV de Antioquía 1201-1216
* Raimundo Rubén de Antioquía 1216-1219
* Bohemundo IV de Antioquía (restaurado) 1219-1233
* Bohemundo V de Antioquía 1233-1252
* Bohemundo VI de Antioquía 1252-1268

; Príncipes titulares de Antioquía 1268-1457

* Bohemundo VI de Antioquía 1268-1275
* Bohemundo VII de Antioquía 1275-1287
* Lucía de Antioquía e Trípoli 1287-cara ó 1299
* Filipe de Toucy, cara ó 1299-1300; despois deste, o título (nominal) pasou aos Reis de Chipre e Xerusalén.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Harris, Jonathan (2014), *Byzantium and the Crusades*, Bloomsbury, 2nd ed. 
*
José Maseda Vaamonde

**José Maseda Vaamonde**, nado en Betanzos e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 1938, foi un labrego e político galego.

## Traxectoria 
Coñecido polo alcume de "O Calderetero". Pertencía á CNT e a FAI. Foi procesado por tenencia de explosivos e polo atentado da Terraza de Sada en 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Ferido dende o comezo do golpe, estaba oculto na casa de Lucas Uzal Suárez, na parroquia de Loureda (Cesuras). Foi detido xunto con Lucas Uzal e o seu pai en outubro de 1937. Xulgados na Coruña en consello de guerra o 18 de decembro, foi condenado a morte e Lucas a doce anos de cadea. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Lisardo Longueira García, Justo Galán Barbero e Antonio Santos Fernández.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 1936-1939 As vítimas betanceiras da represión
Finschhafen

**Finschhafen**, tamén coñecida como **Finschafen** e **Finschaven**,  é unha cidade e capital de distrito, situada no arrecife coralino da costa nordeste de Papúa-Nova Guinea, a 80&nbsp;km ao leste de Lae, a capital da provincia de Morobe.

O distrito de Finschhafen está composto por cinco áreas de "goberno local" (áreas de goberno de nivel local), que se diferencian en rurais e urbanas. O distrito cobre aproximadamente 2&nbsp;771&nbsp;km², e en 2003 tiña unha poboación de 45&nbsp;287 habitantes. A poboación da cidade nese ano era de 1&nbsp;240 habitantes.

## Historia
A rexión onde se asenta foi cartografada polo navegante británico John Moresby entre 1873-1874.

O porto natural foi descuberto en 1884 polo científico e explorador alemán Otto Finsch, ao que e cidade debe o seu nome.

En xullo de 1886, tres misioneiros neoluteráns asentáronse na zona, creando unha misión,

Finschhafen foi ocupada polo Exército Imperial Xaponés o 10 de marzo de 1942 durante a segunda guerra mundial. Forzas australianas recapturaron a cidade durante a campaña da península de Huon o 2 de outubro de 1943, durante a batalla de Finschhafen.

Durante a segunda guerra mundial, a cidade tamén se coñeceu como *Fitch Haven* por algúns homes da Mariña estadounidense.

O 2 de febreiro de 2012, o barco de pasaxeiros MV *Rabaul Queen*, que levaba 350 ou máis pasaxeiros a bordo, afundiu a nove millas da cidade, morrendo seis persoas, resultando feridas sete, e deixando máis de 300 desaparecidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Otto Finsch

### Ligazóns externas 
* Finschhafen (Finschafen, Finschaven) Morobe Province Papua New Guinea en Pacific Wrecks.
* Finschhafen na *Enciclopedia Británica*.
Juan Jeremías Montero

**Juan José Jeremías Montero**, nado en Santiago de Compostela o 28 de maio de 1889 e finado en Guadalaxara (México) o 10 de setembro de 1950, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Jeremías Cabezas e Encarnación Montero Pasantino, sobriña de Eugenio Montero Ríos. Foi elixido presidente da Juventud Republicana de Santiago de Compostela en decembro de 1912. Correlixionario de Emiliano Iglesias, mantivo contactos con el durante a súa visita a Galicia en setembro de 1921. Dono dunha fábrica de chocolate en Pontecesures. Na República foi alcalde de Pontecesures do 5 de xuño de 1931 ao 30 de xullo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou á zona leal e foi auxiliar da administración de xustiza no xulgado de Belchite e en maio de 1938 foi destinado ao Xulgado especial Xeral de Evasión de Capitais en Barcelona. Coa derrota da República pasou a Francia e exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz o 27 de xullo de 1939 a bordo do vapor *Mexique*.

## Obras 
* *El filo de la traición*, 1943.

## Vida persoal 
Casou en 1915 con Concepción Carlés Romero, fila de José Carlés Romero, alcalde de Valga.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Movimientos Migratorios
* Ficha no Repertorio biobibliográfico do exilio galego
Lisardo Longueira García

**Lisardo Longueira García**, nado en San Pedro de Nós (Oleiros) en 1897 e finado na Coruña o 26 de xaneiro de 1938, foi un carpinteiro e político galego.

## Traxectoria 
Coñecido polo alcume de "Ferranchín". Veciño de Pravio (Cambre), onde organizou e foi directivo dun sindicato anarquista. En xuño de 1933 foi multado polo Gobernador civil. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Detido en 1937, foi procesado por rebelión militar na causa 1168/37 e condenado a morte. Foi fusilado no Campo da Rata o 26 de xaneiro de 1938 con Justo Galán Barbero, José Maseda Vaamonde e Antonio Santos Fernández.
## Notas
Xoán Xurxo II de Saxonia

**Xoán Xurxo II de Saxonia** (en ), nado en Dresden o 31 de maio de 1613, e finado en Freiberg o 22 de agosto de 1680, foi duque de Saxonia e membro da Casa de Wettin.

## Traxectoria 
Era o terceiro (pero o maior que sobreviviu) dos fillos de Xoán Xurxo I de Saxonia e a súa segunda esposa Madalena Sibila de Prusia.

Sucedeu a seu pai como elector despois da súa morte o 8 de outubro do ano 1656.

O seu goberno estivo marcado polo renacemento da economía de Saxonia trala guerra dos Trinta Anos. Por mor dun interese persoal, contribuíu no nacemento de numerosas industrias e negocios para mellorar a economía do electorado (teas, carbón, vidro, entre outras). A prata extraída das proximidades volveu encher as arcas do estado e a acuñar novamente moeda. Incluso os bohemios exiliados contribuíron ó desenvolvemento da economía.

No ano 1657 fai un acordo cos seus irmáns a fin de evitar futuras disputas e divisións do ducado. O ano 1664 estabeleceu amizade con Lois XIV de Francia, isto levouno a enfrontarse duramente coa oposición dalgunhas faccións saxoas anti francesas, o que o empuxou a adherirse á política de Leopoldo I de Habsburgo, deixando de lado ó rei francés.

Os maiores intereses do elector non estaban na política, senón na música e a arte. Centrou a súa atención na súa cidade natal, Dresden, que baixo o seu goberno se converte no principal centro musical de Alemaña. Xoán Xurxo acolle na súa espléndida corte a músicos de todas partes do mundo e gañou axiña o título de mecenas.

As grandes sumas que o seu estado reportaba levárono o ano 1661 a revisar a política económica do electorado, que por outra banda tiña un desenvolvemento militar moi inferior a estados veciños como Bohemia ou Prusia.
Moraleja de Enmedio

**Moraleja de Enmedio** é un concello español do sur da Comunidade de Madrid. Tiña en 2018 unha poboación de 5.021 habitantes.

Ten unha extensión de 3087,34 hectáreas e unha altura media de 670 metros cun relevo suavemente ondulado. Limita cos concellos de Móstoles, Fuenlabrada, Humanes de Madrid, Arroyomolinos, Navalcarnero, Batres, Serranillos del Valle e Griñón.

Existía xa no século XII, data na que se menciona a súa existencia nun documento sobre preitos territoriais da cidade de Segovia. Nel fálase de dúas localidades veciñas, actualmente despoboadas, chamadas Moraleja La Mayor e Moraleja de Los Buyeros, que explican o apelido 'de Enmedio'. Baixo xurisdición, primeiro de Segovia e despois de Toledo, en 1757 pasa a pertencer definitivamente á provincia de Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Peregrina Quintela Estévez

**Peregrina Quintela Estévez,** nada en Vigo en 1960, é unha catedrática e investigadora de matemática aplicada galega, gañadora do Premio María Josefa Wonenburger Planells en 2016, concedido pola Xunta de Galicia. É directora do Instituto Tecnolóxico de Matemática Industrial (ITMATI).

## Traxectoria 
Quintela licenciouse en 1982 en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), onde é catedrática, e posúe dous doutoramentos, un pola Universidade Autónoma de Madrid (UAM, 1986) e outro pola Pierre et Marie Curie (París VI, Sorbonne Université, 1988). A súa tese de doutoramento, titulada *Elasticidad no lineal: Modelo de Von Karma*, foi dirixida por Philippe G. Ciarlet, matemático francés coñecido polo seu traballo na análise matemática do método de elementos finitos aplicado á elasticidade, e publicada en 1986. Está especializada en modelaxe matemática, análise matemática e simulación numérica en modelos de física, enxeñaría e ciencias aplicadas. Durante a súa carreira combinou a dedicación ao ensino, investigación e a transferencia de coñecementos e a xestión de empresa.

Coordinou entre 2007 e 2012 a creación do nodo CESGA do *Proyecto Consolider Ingenio MATHEMATICA (i-MATH)*. Este proxecto integrou a máis de 340 grupos de investigación de toda España e máis de 1.700 investigadores e investigadoras no campo das matemáticas, xestionado pola Universidade de Cantabria. Especificamente, o Nodo CESGA xurdiu coa misión de tomar iniciativas encamiñadas á transferencia de coñecemento matemático ao sector produtivo promovendo o uso de métodos e técnicas matemáticas na industria.

Posteriormente, desde a súa creación en 2013, é directora do Instituto Tecnolóxico de Matemática Industrial (Itmati) que ten como principal función a transferencia de tecnoloxía matemática para axudar á mellora da competitividade e apoiar a innovación no sector produtivo.

En 2013 tamén participou activamente na fundación do European Service Network of Mathematics for Industry and Innovation (EU-MATHS-IN), sendo primeiro membro do seu Consello  e desde 2015 parte do Executive Board.

## Recoñecementos 
Foi galardoada en 2016 co Premio María Josefa Wonenburger Planells, que a Xunta de Galicia outorga anualmente desde o ano 2007, a través da Unidade de Muller e Ciencia. 
En 2023 a revista Gciencia considerouna unha das 20 mulleres de ciencia en Galicia que había que coñecer.

## Publicacións destacadas 
* *Métodos numéricos en ingeniería*.
* *Matemáticas en ingeniería con MATLAB*.
* *Ecuaciones diferenciales*.
* *Introdución a MATLAB y sus aplicaciones: una guía sencilla para aprender MATLAB de forma natural, progresiva y práctica.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Humanes de Madrid

**Humanes de Madrid** é un concello español do sur da Comunidade de Madrid. Tiña en 2018 unha poboación de 19.587 habitantes.

Ten unha extensión de 19,46&nbsp;km² e está situado a 23&nbsp;km ao sur da cidade de Madrid. Limita cos concellos de Fuenlabrada ao norte, Parla ao leste, Griñón ao sur e Moraleja de Enmedio ao oeste. Pertence ao partido xudicial de Fuenlabrada e a diocese de Xetafe.

Antigamente decicado á actividade agrícola, hoxe en día posúe unha das zonas industriais máis importantes da Comunidade de Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Internacional (política)

miniatura|6° Congreso da Conferencia Internacional de Partidos Asiáticos.
O termo **Internacional** en política designa unha asociación internacional de traballadores ou de partidos políticos seguindo o modelo da Asociación Internacional de Traballadores (AIT), fundada en 1864 e tamén coñecida como *Primeira Internacional* ou simplemente como A Internacional.

## Asociacións internacionais actualmente vixentes 
## Disoltas 
[miniatura|Representación da fundación da [Primeira Internacional.]]

### Internacionais xurdidas da Asociación Internacional de Traballadores 
* Internacional Obreira (tamén chamada *Segunda Internacional*)
* Unión de Partidos Socialistas para a Acción Internacional (tamén chamada *Internacional Dous e medio* ou *Internacional de Viena*)
* Internacional Obreira e Socialista (logo convertida na *Internacional Socialista*)
* Internacional Comunista (tamén chamada *Komintern* ou *Terceira Internacional*)
* Internacional Comunista Obreira (tamén chamada *Cuarta Internacional Obreira*)
* Oposición Comunista Internacional
* Cuarta Internacional
* Centro Marxista Revolucionario Internacional

### Outras 
* Internacional Situacionista
* Alianza dos Demócratas

## Véxase tamén 
* Internacionalismo

## Notas
Todas las canciones hablan de mí

***Todas las canciones hablan de mí*** é un filme español estreado o 10 de decembro de 2010 e dirixido por Jonás Trueba. O filme recibiu dous nomeamentos ós Premios Goya, o de mellor director novel e o de mellor actor revelación (Oriol Vila). Ademais de Vila, o filme está protagonizado por Bárbara Lennie, Bruno Bergonzini e Valeria Alonso.

## Sinopse 
Ramiro (Oriol Vila) está tolamente namorado de Andrea (Bárbara Lennie), mais un día a relación remata. Ramiro non é quen de superar o acontecido aínda que se esforce por distraerse ou buscar outras relacións. O filme trata sobre o fermoso que é estar namorado, así como o difícil que é superar unha ruptura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Medición dos peixes

miniatura|340x340px|
Os peixes son medidos comunmente de varias maneiras. Os taxónomos usan as seguintes dúas medicións para todos os peixes.

* **Longo estándar** (*standard length*) (**SL**), refírese ao longo do peixe medido desde a punta do fociño ata o límite posterior da última vértebra ou a porción mediolateral da lámina hipural. Posto simplemente, esta medición exclúe o longo da aleta caudal.
* **Longo total** (*total length*) (**TL**), refírese ao longo da punta do fociño ata a punta do lóbulo máis longo da aleta caudal, xeralmente medido cos dous lóbulos comprimidos ao longo da liña media. É unha medición recta, non medida sobre a curvatura do corpo.

As medicións de longo estándar son utilizadas cos teleósteos (a maioría dos peixes óseos), mentres que as medicións de longo total son usadas en Myxini, Petromyzontiformes (lampreas) e, ás veces, en Elasmobranchii (quenllas e raias), como nalgúns outros peixes.

* Peixe
* Anatomía dos peixes
Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros

A **Iniciativa de Partidos Comunistas e Obreiros**, ou simplemente **Iniciativa**, é unha internacional leninista europea. A Iniciativa ten 29 partidos membros de toda Europa. O Partido Comunista de Grecia (KKE) é o principal fundador da Iniciativa.

Foi creada o 1 de outubro de 2013 e na reunión fundacional elixiuse que os membros do seu Secretariado serían o Partido Comunista de Eslovaquia, o Partido Comunista dos Pobos de España, o Partido Comunista de Grecia, o Partido Obreiro Húngaro, o Partido dos Traballadores de Irlanda, o Partido Comunista en Italia, o Partido Socialista de Letonia, o Partido Comunista de Suecia e o Partido Comunista de Turquía.

O obxectivo da Iniciativa é "contribuír á investigación e o estudo de asuntos relativos a Europa, particularmente relativos á UE, a liña política que se establece no seu marco e ten impacto nas vidas dos traballadores, así como axudar á elaboración de posicións conxuntas dos partidos e a coordinación da súa solidariedade e outras iniciativas".

A organización disolveuse o 9 de setembro de 2023, por discrepancias internas sobre a postura común en canto á guerra de Ucraína.

## Partidos membros 
## Antigos membros 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Internacional

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Arriano

**Arriano** pode referirse a:
*Arriano, localidade do concello de Luna, que está situado no municipio de Cuartango, na provincia de Áraba.
*Flavio Arriano, (86-175), historiador e filósofo grego.
Lei Orgánica de Universidades

A **Lei Orgánica 6/2001 de Universidades (LOU)** foi unha lei española, que reformou a estrutura e o funcionamento da educación universitaria.Foi promulgada o 21 de decembro de 2001 polo segundo goberno do José María Aznar (PP).

Derrogou a Lei orgánica 11/1983 de Reforma Universitaria (LORU), que foi a primeira lei que configurou a estrutura e goberno das Universidades españolas para adaptar esta Institución aos preceptos da Constitución Española de 1978.

O proceso de aprobación da lei de Universidades do 2001 tivo moita oposición social, xerando grandes manifestacións estudantís.

No ano 2007, sendo xa presidente do Goberno José Luís Rodríguez Zapatero, (PSOE), a LOU, á súa vez, foi modificada pola Lei orgánica 4/2007, do 12 de abril.

Cando o PSOE estaba na oposición xa se opuxera frontalmente a ela e no discurso de investidura do novo presidente do goberno, anunciouse que a LOU ía ser reformada de inmediato. A reforma realizouse en abril do ano 2007, previamente publicouse o Real decreto 1393/2007, do 29 de outubro, polo que se establecía a ordenación dos ensinos universitarios oficiais  para a súa adaptación ao denominado Proceso de Boloña e a iniciación do Espazo Europeo de Educación Superior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* LEI ORGÁNICA 6/2001, do 21 de decembro, de Universidades
Ramón Diéguez Carlés

**Ramón Diéguez Carlés**, nado en Pontecesures e finado no mesmo concello en setembro de 1968, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Estudou química e farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, e comezou a traballar en Madrid no laboratorio de José Casares Gil. Foi propietario e director da Cerámica Celta de Pontecesures dende 1926, cando fusionou a súa empresa de cal La Calera coa Cerámica Artística Gallega. Coa proclamación da República foi nomeado alcalde de Pontecesures o 25 de abril de 1931, permanecendo no cargo até o 5 de xuño. No franquismo foi presidente da Sociedad Deportiva Ulla. Finou en Pontecesures en setembro de 1968.

## Vida persoal 
Casou con María de la Paz Sierra Ramos en 1924, e foi pai de José e Jorge Diéguez Sierra.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cerámica Celta
Elisa e Marcela (filme)

***Elisa e Marcela*** (en ) é un filme biográfico e romántico dirixido por Isabel Coixet. Está protagonizado por Natalia de Molina e Greta Fernández, e conta a historia de Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga, dúas mestras galegas que casaron no ano 1901, sendo o primeiro matrimonio homosexual rexistrado na historia de España. Foi escollido para competir polo Oso de Ouro na 69ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Estreouse nalgúns cinemas escollidos de España o 24 de maio de 2019, e o 7 de xuño de 2019 a través de Netflix.

Emitiuse en galego na Televisión de Galicia o 23 de xuño de 2020.

## Personaxes 
* Natalia de Molina como Elisa
* Greta Fernández como Marcela
* Sara Casasnovas como Ana
* Tamar Novas como Andrés
* María Pujalte como Nai de Marcela
[miniatura|Mercè Paloma, [vestiario; Montse Sanfeliu, maquillaxe e peiteado, e Sylvia Steinbrecht, directora artística, Premis Gaudí 2020.]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Referendo do estatuto de autonomía de Galicia de 1980

O **referendo de autonomía de Galicia de 1980** celebrouse o 21 de decembro, no que votou o 28,26% do censo electoral (2&nbsp;172&nbsp;898 electores inscritos). Dos 614&nbsp;218 votos emitidos, 450&nbsp;556 foron a prol (o 73,35%), 121&nbsp;448 en contra e 28&nbsp;381 en branco. A pregunta do referendo foi “Acepta o proxecto de autonomía para Galicia?”.

A participación xa se supuña que sería baixa polo que na campaña oficial se empregou o lema “Anque chova, vota”.

## Posición dos partidos políticos 
## Resultados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estatuto de autonomía de Galicia de 1981
*Referendo de autonomía de Galicia de 1936
### Ligazóns externas 
* "Estatuto de Galicia" obufodasburgas 17/10/2012 .
* Carlos Punzón "El Estatuto y las europeas marcan el techo de la abstención" *La Voz de Galicia*, 19/2/2005 .
Ástor García

**Ástor García Suárez**, nado en Oviedo en 1978, é un profesor e político comunista español. É o actual secretario xeral do Partido Comunista dos Traballadores de España.

## Traxectoria 
### Inicios e PCPE 
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Oviedo  e comezou a súa militancia comunista a principios dos anos 2000, participando nas protestas estudantís contra a LOU. Pouco despois pasou a ser o responsable político do PCPE na Rioxa e membro do Comité Central, e nas eleccións xerais de 2008 foi como cabeza de lista ao Congreso pola provincia da Rioxa. Foi tamén o cabeza de lista do PCPE nas eleccións autonómicas ao Parlamento da Rioxa de 2011 e 2015.

### Cisma no PCPE 
En 2017 produciuse unha división no seo do PCPE, que levou a que unha parte do partido elixise novo secretario xeral a Ástor García, en detrimento de Carmelo Suárez, secretario xeral dende 2002. García contou co apoio da práctica totalidade dos Colectivos da Mocidade Comunista e de parte das organizacións territoriais do partido, pero non co do Comité Central, que apoiou maioritariamente a Carmelo Suárez e denunciou a elección de García como un "acto fraccionario". 220 militantes do PCPE e CJC asinaron un documento que apoiaba as decisións tomadas pola dirección liderada por García, subscribindo un acordo de cinco puntos en defensa do partido, mentres que varias organizacións territoriais emitiron declaracións en defensa da nova dirección, incluíndo as de Euskal Herria, de Asturias, de Cantabria, de Galicia, de Madrid, das Illas Baleares, de Canarias, de Castela e León e parte de Cataluña. A nivel internacional, o Partido Comunista de México, o Partido Comunista de Grecia (KKE), o Partido do Traballo de Austria e o Partido Comunista de Italia apoiaron a Ástor García como secretario xeral do PCPE. Tamén realizaron eventos conxuntos nos que participou o Partido Comunista de Turquía. Mediante a convocatoria dunha Conferencia Central decidiuse celebrar un XI Congreso Extraordinario que se celebrou en novembro de 2017 baixo o lema "Por un país para a clase obreira, fortalezamos o PCPE".

### PCTE 
Finalmente, o 3 de marzo de 2019 resolveuse pola vía legal a duplicidade de siglas. O sector encabezado por Ástor García adoptou un novo nome, o Partido Comunista dos Traballadores de España (PCTE), segundo o disposto no seu XI Congreso extraordinario. É dende entón o seu secretario xeral.

A mediados de marzo de 2019, foi elixido polo Comité Central do PCTE, por unanimidade, como candidato presidencial para as eleccións xerais de abril dese ano e encabezou a lista ao Congreso pola provincia de Madrid.

Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2019, encabezou a lista do PCTE, obtendo 19.081 votos (un 0,09%).

## Notas