Hidrólise do ATP

200px|miniatura|Estrutura do ATP
200px|miniatura|Estrutura do ADP
350px|miniatura|Catro posibles estruturas de resonancia do fosfato inorgánico

A **hidrólise do ATP** é a reacción catabólica por medio do cal a enerxía química que estaba almacenada nos chamados enlaces fosfoanhidro de alta enerxía do adenosín trifosfato (ATP) libérase ao romper estes enlaces, por exemplo para producir traballo en forma de enerxía mecánica (como no músculo), ou impulsar reaccións químicas ou outros trqanballos celulares ou producir calor. Os produtos desta hidrólise son o adenosín difosfato (ADP) e un fosfato inorgánico (Pi). O ADP pode despois ser hidrolizado para producir enerxía a adenosín monofosfato (AMP) e outro fosfato inorgánico (Pi). A hidrólise do ATP é a ligazón final entre a enerxía derivada dos alimentos ou da luz do sol e o traballo útil como a contracción muscular, o establecemento de gradientes electroquimicos a través de membranas e os procesos biosintéticos que cómpren para manter a vida.

Na descrición e nos libros de texto habituais denomínanse os enlaces anhidro como "*enlaces de alta enerxía"*. Os enlaces P-O son bastante fortes (~30 kJ/mol máis fortes que os enlaces C-N) e non son especialmente fáciles de romper. Como se indica máis abaixo, a enerxía que se libera procede da hidrólise do ATP. Porén, cando rompe un enlace P-O, necesítase unha aportación de enerxía. É a formación de novos enlaces e fosfatos inorgánicos de enerxía máis baixa que realizan unha *liberación dunha cantidade maior de enerxía* o que rebaixa a enerxía total do sistema e faino máis estable.
Debido ás propiedades ácido-básicas do ATP, ADP e fosfato inorgánico, a hidrólise do ATP ten o efecto de rebaixar (acidificar) o pH do medio de reacción. Baixo certas condicións, altos niveis de hidrólise de ATP poden contribuír a que se presente acidose láctica.

## Cantidade de enerxía producida 
A hidrólise do enlace fosfoanhidro terminal é un proceso altamente exergónico. A cantidade de enerxía liberada depende das condicións de cada célula. Concretamente, a enerxía liberada depende das concentracións de ATP, ADP e Pi. A medida que as concentracións destas moléculas se desvían dos valores no equilibrio, os cambios nos valores da enerxía libre de Gibbs (Δ*G*) serán cada vez máis diferentes. En condicións estándar (con concentracións de ATP, ADP e Pi iguais a 1M, e concentración da auga de 55 M) o valor de Δ*G* está entre -28 e -34 kJ/mol.

Este rango de valores de Δ*G* existe porque esta reacción depende da concentración de catións Mg2+, o cal estabiliza a molécula de ATP. O ambiente celular tamén contribúe ás diferenzas no valor de Δ*G*, xa que a hidrólise do ATP depende non só da célula estudada, senón tamén do tecido que a rodea e mesmo do compartimento dentro da célula de que se trate. A variabilidade nos valores de Δ*G* é, por tanto, o que se debe esperar.

Nun determinado estudo feito para determinar Δ*G* in vivo en humanos, medíronse as concentracións de ATP, ADP e Pi usando resonancia magnética nuclear.

Comparando o valor estándar de Δ*G* e o valor experimental de Δ*G*, pode verse como a enerxía liberada pola hidrólise do ATP, medida en humanos, é case o dobre que a enerxía producida en condicións estándar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Desfosforilación
*Fosfato de alta enerxía

### Ligazóns externas 
*
*
*
*
*