open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Willpower

***Willpower*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Today Is the Day, publicado o 5 de setembro de 1994 a través do selo Amphetamine Reptile Records. O disco foi gravado uns poucos meses despois de que o pai de Steve Austin, a quen non vía desde había meses, morrese nun violento accidente de tráfico. Unha versión remasterizada do álbum foi editada en 2007 pola nova discográfica SuperNova Records, e esta incluía o tema "Execution Style", unha rareza das sesións de *Willpower* que fora anteriormente editada no recompilatorio ''Dope-Guns-'N-Fucking in the Streets Volume Ten*.

Unha actuación en directo que foi gravada durante a xira para promover *Willpower* foi lanzada como DVD a través de SuperNova, baixo o título de *Willpower Live'' en 2007.

É o único álbum da banda que se gravou coa mesma formación que o anterior.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Feels Like

***Feels Like*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Bully, publicado o 23 de xuño de 2015 a través dos selos Startime International e Columbia Records. O disco foi producido pola líder do grupo Alicia Bognanno e gravouse en 2014 no estudio Electrical Audio de Chicago.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Vibilio

**Vibilio, Vibilius** ou **Vibillius** é o nome latinizado dun poderoso rei dos Hermunduros do século I, mencionado nos *Anais* do historiador romano Tácito. Para Wilhelm Zimmermann, Vibil(l)ius é a latinización do nome Weibel (ou Waibel), que Felix Dahn discute.

## Traxectoria 
Despois do derrocamento do marcomano Maroboduo por Catualda no ano 18, Maroboduo fuxiu á provincia romana de Nórico e despois os romanos permitiron que residise en Rávena, onde estivo dezaoito anos. A seguir, Catualda, comezou a espallar os seus territorios e ocupar zonas da actual Bohemia, o que era contrario ós intereses do Imperio Romano, pois consideraban un perigo o establecemento dun potente reino na fronteira norte do Nórico. Así, no ano 21, apoiaron ao hermunduro Vibilio para que atacese a Catualda e o depuxese. Catualda, como Maroboduo antes, viuse obrigado a se refuxiar no Imperio Romano e marchou á Gallia Narbonensis. e gobernou durante case trinta anos de xeito tiránico e cruel ás tribos circundantes. Cara o ano 50, Vibilio, aliado cos sobriños de Vannio, Vangión e Sidón, atacou dende o norte e derrotou a Vannio, poñendo fin ao reino dos marcomanos. Vannio xunto cos seus clientes atoparon refuxio entre os romanos en Pannonia.

### Consecuencias 
O territorio dividuse entre Vangio e Sido. Un gobernou sobre os marcomanos e o outro sobre os cuados. Isto levou a unha fragmentación do poder en Xermania, mais nos anos vindeiros continuaron os ataques das tribos xermánicas contra a fronteira norte do Imperio Romano que acabaron provocando as guerras marcomanas de 166-180, cando os romanos víronse obrigados a construír un feixe de fortalezas do Limes Romanus para defender as fronteiras setentrionais das provincias de Nórico, Dacia e Panonia. O emperador romano Marco Aurelio enviou unha lexión romana (*Legio II Italica Pia*) xunto cun gran corpo auxiliar para protexer esta fronteira. Estas forzas militares mantiveron o seu cuartel permanente aquí desde entón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Bartolomé José Crespo y Borbón

**Bartolomé José Crespo y Borbón**, nado en Ferrol en 1811 e finado na Habana en 1871, foi un xornalista, escritor e dramaturgo cubano, tamén coñecido como **Creto Gangá**.

Usou os pseudónimos: *El Anfibio, El caricato habanero, El Lindoro* e, entre 1848 y 1850, *Creto Gangá.*

## Traxectoria 
De cativo, a súa familia emigrou a Cuba, onde pasou o resto da súa vida. Comezou a estudar medicina na Universidade da Habana, mais non rematou a carreira. 

Axiña empezou a colaborar en *Diario de la Habana, La Prensa, Noticioso y Lucero, Faro industrial de la Habana, Diario de la Marina* *e nas* revistas *El Plantel, La Mariposa.* 

Nas súas obras destaca o costumismo cunha vea cómico-satírica.Os personaxes do sainete *El chasco o Vale por cien gallegos el que llega a despuntar* son todos galegos.

## Obra 
* *El chasco o Vale por cien gallegos el que llega a despuntar* (1838)*.* A Habana: J. M. Palme.
* *El látigo del Anfibio, o sea, Colección de sus poesías satíricas dedicadas a los estravagantes* *(*1839-1840). *A* Habana: Imprentas del Comercio y de Oliva. Libro de oito cadernos, a partir do quinto figura como autor Luis de Borbón.
* “A Fanni Elssler, en el baile de La Sílfide”, en *Diario de La Habana,* 12 de febreiro de 1841
* *Un ajiaco o La boda de Pancha Jutía y Canuto Raspadura* (1847)*. A* Habana: Oliva.
* *Debajo del tamarindo* (1864)*.* A Habana: Imprenta La Honradez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Del Pino, Mary Cruz (1974). *Creto Gangá*. A Habana: UNEAC, Colección Contemporáneos.
* Moore, Robin (2014). «The *Teatro Bufo*: Cuban Blackface Theater of the Nineteenth Century», in Donna A. Buchanan (et al.), *Soundscapes from the Americas: Ethnomusicological Essays on the Power, Poetics, and Ontology of Performance*. Burlington, VT: Ashgate Publishing, Ltd., p. 25-41. 
* Roig de Leuchsenring, Emilio (1962). «Bartolomé José Crespo», in *La literatura costumbrista cubana en los siglos XVIII y XIX*, vol. IV, *Los escritores*. A Habana: Oficina del Historiador de la Ciudad, p.&nbsp;111-118.
* Thomas, Susan (2009). «History of Black Face Theater in Cuba», in ''Cuban zarzuela: performing race and gender on Havana's lyric stage''. Urbana, Ill.: University of Illinois Press, p.&nbsp;82-85 

### Ligazóns externas 
* Bartolomé Crespo Borbón , en EnCaribe. Enciclopedia de historia y cultura del Caribe .
Albero Alto

**Albero Alto** é un concello español da provincia de Huesca, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 125 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Plana de Uesca
I Like You

***I Like You*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de garage rock JEFF the Brotherhood, publicado en 2002 a través do selo Infinity Cat Recordings.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Isabela Figueiredo

**Isabela Figueiredo**, nada en Lourenço Marques, Mozambique en 1963, é unha escritora e profesora portuguesa que salienta dentro da literatura poscolonial portuguesa. Logo da independencia de Mozambique regresou en 1975 a Lisboa (Portugal), a terra dos seus pais, como retornada.

## Traxectoria 
Figueiredo licenciouse en Linguas e Literaturas Modernas (unha variante de Estudos Portugueses) pola Facultade de Ciencias Sociais e Humanas (FCSH) na Universidade Nova de Lisboa e está especializada en estudos de xénero pola Universidade Aberta de Lisboa. Comezou a escribir en 1983 publicando textos no suplemento literario do Diário de Notícias, un dos xornais máis influentes da época. En 1988 gañou o primeiro premio na Mostra Portuguesa de Artes e Ideias coa súa novela *Conto é Como Quem Diz*. Traballou xomo xornalista no *Diário de Notícias* entre 1988 e 1994, onde tamén coordinou o suplemento *DN Jovem*. Traballa como profesora de ensino secundario de portugués.

A súa obra enmárcase dentro da literatura poscolonial portuguesa. En 1988 publicou "*Conto é Como Que Diz"* baixo o nome de Isabel Almeida Santos. En 2009 publicou o seu "*Caderno de Memórias Coloniais"* cunha moi boa acollida por parte da crítica, e en 2010 foi elixido un dos libros máis salientables da década por un dos suplementos culturais máis recoñecidos no eido portugués actual. Foi escollido pola escritora Maria da Conceicão Caleiro e o ensaísta e profesor Gustavo Rubim no especial publicado pola revista de cultura *Ipsilon* (suplemento de cultura do xornal Público). O seu libro "*A Gorda"* (2016) foi considerado un dos dez mellores libros de 2016 pola revista en liña *Espalha-Factos*. 

En 1988 foi recoñecido o seu talento co premio de prosa na I Mostra Portuguesa de Artes e Ideias, coa novela *Conto é Como Que Diz* e en 2010 recibiu o premio ao mellor libro do amo con *Caderno de Memórias Coloniais*.

## Obra 
* 1988 – *Conto é Como Quem Diz*, Europress, ISBN 9789725591017 
* 2009 – *Caderno de Memórias Coloniais,* Angelus Novus, Coímbra, ISBN 9789722127585 
* 2016 – *A Gorda*, Editorial Caminho, ISBN 9789722128339

## Premios 
* 1988 – Primeiro Premio de prosa na I Mostra Portuguesa de Artes e Ideias coa novela: "Conto é Como Quem Diz". 
* 2010 – Monstro do Ano, Mellor Libro do Ano, por Angelus Novus.

## Notas
Dalila Pereira da Costa

**Dalila Pereira da Costa**, nada no Porto o 4 de marzo de 1918 e finada na mesma cidade o 2 de marzo de 2012, foi unha escritora, ensaísta e poeta portuguesa. Está considerada unha das grandes figuras da cultura portuguesa contemporánea.

Formou parte do Grupo da Filosofía Portuguesa, unha escola filosófica fundada por Álvaro Ribeiro e José Marinho, na cal se integraron tamén António Quadros, António Braz Teixeira, Afonso Botelho, Pinharanda Gomes, Orlando Vitorino ou António Telmo.

## Traxectoria 
Dalila Pereira da Costa estudou Historia e Filosofía na Universidade de Coímbra en 1944, onde foi alumna de Joaquim de Carvalho, Damião Peres e Torquato de Sousa Soares, entre outros.

Entre 1959 e 1965, viviu en São Paulo, no Brasil. Durante algúns anos residiu en Bélxica, para logo regresar á súa cidade natal, Porto, onde se dedicou á reflexión filosófica, con particular interese pola explicación de símbolos e mitos da cultura portuguesa. A súa obra abrangue varios eidos, dende a poesía ao estudo da obra de Pessoa, pasando por escritos de carácter esotérico e relixioso. Adoitou colaborar con pezas literarias en diversas publicacións periódicas.

Foi directora da revista *Nova Renascença*, fundada en Porto por José Augusto Seabra, e pertenceu ao movemento do mesmo nome. Participou en numerosos coloquios e conferencias.

## Publicacións 
* *O esoterismo de Fernando Pessoa* (1971) ISBN 9789724809670
* *A força do Mundo* (1972) ISBN 9789724809687
* *Encontro na Noite* (1973) ISBN 9789724809694
* *Duas Epopeias das Américas* (1974) ISBN 9789724809700
* *Introdução à Saudade* (1976), xunto con Pinharanda Gomes ISBN 9789724809717
* *A Nova Atlântida* (1977) ISBN 9789724809724
* *A Nau e o Graal* (1978) ISBN 9789724809731
* *Orpheu, Portugal e o homem do futuro* (1978)
* *Os Jardins da Alvorada* (1981) ISBN 9789724809748
* *A cidade e o rio* (1982)
* *Elegias da terra-mãe* (1983)
* *Da Serpente à Imaculada* (1984) ISBN 9789724809755
* *Místicos portugueses do século XVI* (1986) ISBN 9789724809762
* *Gil Vicente e sua época* (1989) ISBN 9789726651468
* *Ladainha de Setúbal* (1989) ISBN 9789724809779
* *Os sonhos: porta de conhecimento* (1991)
* *O Novo Argonauta (E a Ilha Firme)* (1996) ISBN 9789729450105
* *Entre desengano e esperança: ensaios portugueses* (1996) ISBN 9789724816890
* *D. Sebastião, El-Rei ungido: Rei eleito* (1996)
* *Os instantes* (1999) ISBN 9789724817750
* *Os instantes nas estações da vida* (1999)
* *Dos Mundos Contíguos* (1999) ISBN 9789724817767
* *Mensagens do Anjo da Aurora* (2000)
* *Portugal Renascido* (2001) ISBN 9789729450303
* *Hora da prima* (2005) ISBN 9789729450044
* *Contemplação dos Painéis* (2005) ISBN 9789724818412
* *Espirituais Portugueses - Antologia* (2005) ISBN 9789729450020
* *As Margens Sacralisadas do Douro Através de Vários Cultos* (2006) ISBN 9789724818481

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Inês Lourenço

**Inês Lourenço**, nada no Porto o 7 de novembro de 1942, é unha poeta portuguesa.

## Traxectoria 
É licenciada en Linguas e Literaturas Modernas (Estudos Portugueses) pola Facultade de Letras da Universidade do Porto.

Está representada en diversas antoloxías e numerosas escolmas de poesía. Os seus poemas foron publicados en varios xornais e revistas portuguesas como: Jornal de Letras, Artes e Ideias; Cadernos de Serrúbia; Colóquio/Letras; Relâmpago, Inimigo Rumor; Telhados de Vidro, Águas Furtadas, Poezine, Cão Celeste #7, Piolho, Cintilações, Eufeme, Gazeta Literária, etc. Colaborou, igualmente, en publicacións de poesía do Brasil, España, Francia, Italia, México, Austria, Marrocos e Romania, con poemas seus que foron traducidos nas respectivas linguas.

Coordinou e editou, entre 1987 e 1999, os *Cadernos de Poesia – Hífen*, con 13 números editados, na súa maioría temáticos, publicación de carácter interxeracional, na cal participaron, con colaboracións inéditas, gran parte dos poetas portugueses contemporáneos, así como poetas doutras linguas.

O 9 de xullo de 2023 foi galardoada coa Medalla do Mérito pola Cámara Municipal do Porto.

## Obras de poesía 
**Cicatriz 100%*, Editora das Mulheres, Lisboa, 1980.
**Retinografias*, Editora das Mulheres, Lisboa, 1986.
**Os Solistas*, Limiar, Porto, 1994.
**Teoria da Imunidade*, Felício & Cabral, Porto, 1996.
**Um Quarto com Cidades ao Fundo* (poesía reunida, 1980-2000, con vinte inéditos) Quasi Edições, V.N. Famalicão, 2000.
**A Enganosa Respiração da Manhã*, Edições Asa, Porto, 2002.
**Logros Consentidos*, Ed.& etc, Lisboa, 2005.
**A Disfunção Lírica*, Ed. & etc, Lisboa, 2007.
**Coisas que nunca*, Ed. & etc, Lisboa, 2010.
**Câmara Escura*, (antoloxía seleccionada por Manuel de Freitas), Ed. Língua Morta, Lisboa, 2012.
* *O Instante Anterior*, Ed. Texto Sentido, colecção Quase Dito, Porto, 2014.
* *O Segundo Olhar*, (poemas escollidos, selección, organización e posfacio de José Manuel Teixeira da Silva), Ed. Companhia das ilhas, colecção azulcobalto 031, Lajes do Pico, 2015.
* *O Jogo das Comparações*, Ed. Companhia das ilhas, colecção azulcobalto 042, Lajes do Pico, outubro de 2016.
**Os Pecados Predilectos*, (antoloxía organizada e prefaciada por Ronaldo Cagiano e posfaciada por António Carlos Cortez), Ed. Jaguatirica, Río de Xaneiro, outubro de 2019.
**As Palavras Beijam Sem Carga Viral*, (xunto con *Este Fresco Sanatório para o Sangue* de Andreia C. Faria), Ed. Câmara Municipal do Porto - Museu da Cidade, Porto, agosto 2021.
**Dois Cimbalinos Escaldados (vivencias portuenses, antoloxía poética)*,Texto Sentido, Porto, 2022.
**14 poetas portuguesas escolhem Inês,* (organización de João Luís Barreto Guimarães, prefacio de Luís Miguel Queirós), Ed. lado esquerdo, Coimbra, 2022.

## Notas
Regina Guimarães

**Regina Guimarães**, nada no Porto en 1957, é unha poeta, dramaturga, director de escena e letrista portuguesa, máis coñecida como **Corbe**. Vive e traballos coa súa parella, Sergei Saguenail Abramovici dende 1975.

O primeiro libro de Guimarães saíu en 1979 e, malia ter un ritmo editorial irregular, é considerada como unha das artistas vivas máis importantes do Porto.

## Obras 
* 1979 – *A Repetição* (ed. Hélastre)
* 1980 – *Abaixo da Banalidade, Abastança* (ed. Hélastre)
* 1985 – *Anelar, Mínimo* (ed. &etc.)
* 1990 – *O Extra-Celeste* (ed. AEFLUP)
* 1990 – *Múmia* (ed. Hélastre)
* 1992 – *Uma Árvore como se Fosse Uma Rainha* (ed. author, Afrontamento)
* 1994 – *Tutta* (ed. Felício & Cabral)
* 2001 – *Algum(ns) Texto(s) Avesso(s) à Ideia de Obra* (na antoloxía *Vozes e Olhares no Feminino*)
* 2002 – *9 Histórias a 4 Mãos e 7 Pés* (ed. Campo Alegre)
* 2009 – *Orbe* (ed. Hélastre)
* 2009 – *Lady Boom: As Raínhas/ Cantigas de Amigo* (ed. Hélastre)
* 2010 – *Caderno do Regresso* (ed. Hélastre)
* 2011 - *Lieux Dits* (ed. Hélastre)
* 2011 - *A Mal Acabada: Texto Infinito* (ed. Hélastre)
* 2012 - *Caderno do Poço e da Gaveta* (ed. Hélastre)
* 2013 - *Cadernos do Eclipse* (4 volumes, ed. Hélastre)
* 2017 - *Desobedecer às Indústrias Culturais Deriva Editores*  ‧  isbn: 9789898701299
* 2018 - *Leitura Furiosa (Outro Modo)*  ‧  isbn: 9789895409501
* 2019 - *Manoel de Oliveira - A Casa | The House*, con Maria Burmester (Fundação de Serralves)  ‧  isbn: 9789727393695
* 2020 - *Antes de Mais e Depois de Tudo/ Poemas escolhidos* (Editora Exclamação)   ‧  isbn: 9789895486809
* 2021 - *Caderno das Duas Irmãs e do que Elas Sabiam* (Editora Exclamação) isbn: 9789895344604

## Notas
Maria José de Lancastre

**Maria José de Lancastre de Melo Sampaio**, nada en Lisboa o 17 de abril de 1946, é unha profesora e editora de literatura portuguesa. Estivo casada co escritor Antonio Tabucchi.

## Publicacións 
* *Quaderni portoghesi*. Pisa: Giardini, 1977-1989. [Revista].
* *Una sola moltitudine*. Milán : Adelphi, 1979-1984.
* *Fernando Pessoa, uma fotobiografia*. Lisboa: Imprensa Nacional-Casa da Moeda, Centro de Estudos Pessoanos, 1981.
* *Camilo Pessanha, 1867-1926.* *Cartas a Alberto Osório de Castro, João Baptista de Castro e Ana de Castro Osório*. Lisboa: Imprensa Nacional-Casa da Moeda, 1984. [Da série *Biblioteca de autores portugueses*].
* *Meu amigo de alma*. Palermo : Sellerio, 1984. [Da série *La Civiltà perfezionata* ].
* ''Il libro dell'inquietudine de Bernardo Soares*. Milão: Feltrinelli, 1987. [*Livro do desassossego por Bernardo Soares*].
* *The book of disquiet''. Londres / Nova York : Serpent's Tail, 1991. [Primeira tradução para inglês do romance *Livro do desassossego por Bernardo Soares* de Fernando Pessoa].
* *Fernando Pessoa.* *Fausto* . Turín : Einaudi, 1991.
* *O eu e o outro: para uma análise psicanalítica da obra de Mário de Sá-Carneiro*. Lisboa: Quetzal Editores, 1992.
* *Poesia de Álvaro de Campos*. Milán: Adelphi, 1993.
* *E vós, tágides minhas: miscellanea in onore di Luciana Stegagno Picchio*. Viareggio (Lucca): M. Baroni, 1999. [Da série *Lume a petrolio*].
* *Con un sogno nel bagaglio: un viaggio di Pirandello em Portogallo*. Palermo: Sellerio, 2006. [Da série *La nuova diagonale*, 60]. [Título português: *Com um sonho na bagagem : uma viagem de Pirandello a Portugal* ; trad. Helena Abreu . Alfragide: Dom Quixote, 2015.

## Notas
Francisco García Olano

**Francisco García Olano** nado en Mondoñedo o 12 de setembro de 1870 e finado en Buenos Aires o 21 de agosto de 1933, foi un empresario galego.

## Traxectoria 
Fillo de Venancio García, canteiro de Quireza que casou en Vilalba con Guadalupe Olano, establecéronse en Mondoñedo. Emigrou a Buenos Aires en 1887 e estableceuse como comerciante. Foi nomeado síndico do Banco de Galicia en 1905. Foi presidente do Centro Gallego de Buenos Aires de 1923 a 1926. Durante a súa presidencia conseguiuse o terreo para o panteón do cemiterio da Chacarita e creou a Farmacia Social. Finou en Buenos Aires o 21 de agosto de 1933.
## Vida persoal 
Foi pai de Francisco García Olano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* García Olano, el mindoniense que empleó a 1.400 emigrantes
Dulce Maria Cardoso

**Dulce Maria Cardoso**, nada en Tras os Montes en 1964, é unha escritora portuguesa. 

## Traxectoria 
Naceu en Fonte Longa, Carrazeda de Ansiães, unha localidade ao noroeste de Portugal, aínda que pasou a súa infancia en Luanda, Angola. En 1975, cando tiña 11 anos, a súa familia volveu a Portugal xunto con medio millón de retornados que volvían logo da independencia das colonias portuguesas. A súa familia quedou en Lisboa e ela foise a vivir cos seus avós a unha pequena aldea preto de Mirandela.

Graduouse na Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa e traballou como avogada antes de adicarse á escrita de maneira exclusiva. Escribiu novelas e contos. A súa primeira novela, *Campo de Sangue* (2002), foi escrita por unha bolsa de creación literaria do Ministerio de Cultura portugués e obtivo o Premio Acontece. A súa segunda novela, *Os meus Sentimentos* (2005) foi distinguida co Premio de Literatura da Unión Europea. A súa terceira novela, *O Chão dos Pardais* (2009), gañou o Premio Ciranda. A súa cuarta novela, *O Retorno* (2011), recibiu o Premio especial da crítica en Portugal. Por esta obra o Estado francés outorgoulle a condecoración de cabaleiro da Orde das Artes e as Letras (2012). Ademais, a súa tradución ao inglés en 2016 recibiu o premio English PEN Translates.

A antoloxía *Tudo são histórias de amor* (2013) reúne gran parte dos seus contos. Algúns deses textos forman parte tamén de antoloxías estranxeiras e o conto *Anjos por dentro* foi elixido para a antoloxía *Best European Fiction 2012*, publicada pola prestixiosa Dalkey Archive Press.

En 2014 publicou o volume de historias infantís e xuvenís *Lôá, a menina-Deus*. En 2017 publicou *Rosas*, e en 2019, *Eliete*, unha reflexión sobre a memoria e as novas maneiras e usos da comunicación.

En 2020 publicou *La vida normal* na que conta, a través da vida de tres mulleres de tres xeracións diferentes dunha mesma familia, como se transformaron coa mudanza de século as relacións sociais, sentimentais e familiares. 

Os seus libros foron traducidos a varias linguas e publicados en máis de vinte países. A súa obra é estudada en universidades de varios países e foi adaptada ao cinema e ao teatro.

## Obras 
* *Campo de Sangue*; novela da Ed. Asa 2002
* *Os meus Sentimentos*; novela da Ed. Asa 2005
* *Até Nós*; contos; Ed. Asa 2008
* *O Chão dos Pardais*; novela da Ed. Asa 2009
* *O Retorno*; novela da Ed. Tinta da China 2011
* *A Bíblia de Lôá* (infanto-xuvenil),  Ed. Tinta da China, 2014 - Divídese en 2 volumes: *Lôá e a véspera do primeiro dia* e *Lôá perdida no paraíso* 
* *Tudo são histórias de amor* (contos), Ed. Tinta da China, 2014
* *Eliete - A Vida Normal*, Ed. Tinta da China, 2018
* *Autobiografia Não Autorizada*, Ed, Tinta da China, 2021

## Notas
Banastás

**Banastás** é un concello español da provincia de Huesca, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 334 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Plana de Uesca
Granda de Abaixo

O topónimo **Granda de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Granda de Abaixo**, lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito;
***Granda Vella de Abaixo**, lugar da parroquia de Rioaveso, no concello de Cospeito.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Rego de Abaixo

Como topónimo **Rego de Abaixo** pode referirse a:

;En Galiza
***Rego de Abaixo**, lugar da parroquia de Osmo, no concello de Cenlle;
***Rego Vello de Abaixo**, lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aegukga

**Aegukga** (en coreano: 애국가) é o himno nacional da República de Corea. Adoptouse o 15 de agosto de 1948, logo da fundación do goberno do país. A letra, que se remonta a finais do século XIX, musicouse orixinalmente coa canción escocesa "Auld Lang Syne", antes de que Ahn Eak-tai compuxera unha melodía única e específica para ela na década dos '30. A melodía foi arranxada no 2018.

## Letra 
## Notas
Małgorzata Banaś

**Małgorzata Banaś** (nada como **Ludwika Banaś**; nome relixioso: **Maria Małgorzata do Sagrado Corazón de Xesús na Agonía de Xetsemaní**), nada o 10 de abril de 1896 en Klecza Dolna (entón no Reino de Galicia e Lodomeria) e finada o 26 de abril de 1966 en Navahrudak (RSS de Belarús), foi unha monxa da Congregación de Irmás da Sagrada Familia de Nazaret e declarada venerable pola Igrexa católica.

## Traxectoria 
Cando era nova, tomou contacto coa súa futura congregación traballando no hospital de Klecza Dolna. Ao comezar o seu noviciado tomou o nome de "Maria Małgorzata", e ao facer os votos perpetuos, de acordo coa tradición da Congregación, engadiu ao seu nome o misterio do Sagrado Corazón de Xesús na agonía de Xetsemaní.

## Notas
Maria Quintans

**Maria Quintans**, nada en Lisboa en 1955 e finada ibídem o 15 de xuño de 2024, foi unha poeta e dramaturga portuguesa.

## Traxectoria 
Foi unha das fundadoras da *Revista Inútil*, onde colaborou como directora editorial.

Publicou as obras de poesía *Apoplexia da Ideia* en 2008, *Chama-me Constança* en 2010, *O Silêncio* en 2013, *A Pata da Cabra* en 2014, *Décimo Terceiro Andamento & Chama-me Constança* en 2015 e *Se me empurrares eu vou* en 2019, sendo esta última a súa estrea na editorial Assírio & Alvim.

A súa primeira obra de dramaturxia foi o monólogo *Décimo Terceiro Andamento*, en 2015, e no ano seguinte escrebiu a peza infanto-xuvenil *Este Não Sou Eu*.

Faleceu o 15 de xuño de 2024, con 69 anos de idade, no hospital de São José, por mor dun aneurisma cerebral. Logo do seu pasamento, a Ministra de Cultura emitiu unha comunicado, onde salientou a súa carreira como escritora e editora, considerando a Maria Quintans como «*interventiva e entusiasta*», e realzou a súa «*notábel voz poética, quen de chegar a diferentes lectores*».

## Notas
Kenotic

***Kenotic*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de ambient/post-rock Hammock, publicado o 29 de marzo de 2005 a través do selo Hammock Music. No mes de decembro de 2005, o webzine estadounidense *Somewhere Cold* listou a *Kenotic* no número 5 da súa lista *Somewhere Cold Awards Hall of Fame* de 2005.

Os títulos das cancións "Through a Glass Darkly", "Winter Light", e "The Silence" foron collidos de nomes de filmes de Ingmar Bergman (os títulos orixinais das películas son *Såsom i en spegel***,** *Nattvardsgästerna*, e *Tystnaden*, respectivamente). O tema do título "You May Emerge From This More Dead Than Alive" vén dos diálogos de *Nattvardsgästerna*.

O 18 de setembro de 2015, Hammock publicou unha versión remasterizada de luxo polo seu 10º aniversario.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Queixo Paraguai

O **queixo Paraguai** ou **queixo paraguaio** (en guaraní: *kesu Paraguái*) é un queixo artesanal de leite vacún, propio da tradición gastronómica paraguaia. Trátase dun tipo de queixo particular, de consistencia semidura e sabor lixeiramente acedo; obtido da callada — á que se lle adoita engadir sal — que, ao estar elaborado con leite enteiro, convértese nun queixo semibranco e moi nutritivo, cunha vida útil aproximada de corenta e cinco días.

## Denominación 
O nome *kesu Paraguái*, polo que se coñece nas zonas rurais de Paraguai; provén da guaranización do vocábulo castelán *queso*, e o nome na lingua guaraní do país de que é orixinal.

## Elaboración 
Tradicionalmente, os únicos ingredientes utilizados na elaboración do queixo Paraguai son o leite enteiro puro, o sal iodado, o limón e a callada (preparado que se obtén da mestura de leite con callo, parte do aparello dixestivo de certos ruminantes que segrega, durante a dixestión do animal, ácido láctico).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sopa paraguaia
Young Mountain

***Young Mountain*** é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock This Will Destroy You. Orixinalmente foi autoeditado polo grupo en 2005, coa intención de que fose tan só unha demo para vender en concertos locais. Aínda que entón só estaba dispoñible como CD-R, o álbum comezou a recibir mencións na prensa. A banda pronto atraeu a atención de Magic Bullet Records,

## Listaxe de cancións 
## Notas
Ledicia (nome)

**Ledicia** é un nome propio feminino galego. O nome procede do latín *Laetitia* e quere dicir 'ledicia', 'alegría', 'felicidade'. En galego tamén ten a variante **Leticia**.

## Ledicia noutras linguas 
* Aragonés: Leticia
* Bretón: Levenez
* Catalán: Letícia
* Castelán: Leticia
* Éuscaro: Letizia
* Francés: Laetitia
* Italiano: Letizia
* Portugués: Letícia
* Romanés: Letiţia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes femininos en galego
* Lista de nomes femininos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes femininos Real Academia Galega
Nihyakutōka

***Nihyakutōka*** (en ; en ) é unha novela curta de Natsume Sōseki. Foi publicada en outubro de 1906 na revista literaria *Chūōkōron*.

## Sinopse 
A novela comeza e remata cunha conversa entre dous mozos, Kei e Roku, que están a escalar o monte Aso. A historia trata temas triviais, como o encontro cunha muller nunha pousada que descoñece a cervexa ou os ovos cocidos, ou cun ferreiro no camiño. Kei opina sobre a nobreza e mais os ricos, con referencias á obra *A Tale of Two Cities* (1859), de Charles Dickens.

Tras percorrer varias zonas do Aso, os dous intentan a subida até o cumio, pero pérdense durante unha tormenta no día 210 (aproximadamente o 1 de setembro, coñecido como "o día das tormentas" no Xapón). Tras regresar á estación sen conseguir o seu obxectivo, prometen derrotar á nobreza e aos ricos, e algún día desafiar de novo ao monte Aso.

## Traducións 
### En inglés 
* *The 210th Day* (2011). Tradución de Sammy I. Tsunematsu. Tuttle Publishing 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Texto completo en xaponés (Aozora Bunko)
Salas Bajas

**Salas Bajas** é un concello español da provincia de Huesca, na comunidade autónoma de Aragón.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 191 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Ribagorza
Tubia Aun

**Tubia Aun** (en ), nado en decembro de 1803 en Moallaqat-Damour e finado o 5 de abril de 1871, foi un eclesiástico maronita, arcebispo de Beirut dende 1847 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Naceu en Moallaqat-Damour en decembro de 1803. O 13 de marzo de 1841 foi nomeado bispo, recibindo a ordenación episcopal o 19 de marzo de mans do patriarca Xosé VIII Pedro Hubaix. En 1844 foi nomeado administrador apostólico de Beirut, e o 10 de xuño de 1847 pasou a ser arcebispo da mesma sé. Finou no cargo o 5 de abril de 1871.

## Notas
Pobo groenlandés

O **pobo groenlandés** ou **kalaallit** é un grupo étnico inuit, o meirande de Groenlandia, que vive concentrado no oeste do país. O termo kalaallit é un termo contemporáneo na lingua groenlandesa para se referir aos indíxenas de Groenlandia (en groenlandés *Kalaallit Nunaat*). Os kalaallit (en singular: *Kalaaleq*) forman parte dos pobos inuit do Ártico. A lingua falada polos groenlandeses coñécese como kalaallisut.

## Nome 
Probablemente adaptado do nome *Skræling*, *Kalaallit* referiuse historicamente aos groenlandeses occidentais. Por outra banda, os groenlandés do norte e do leste chámanse inughuit e tunumiit, respectivamente. Ao redor do 80% ao 88% da poboación de Groenlandia, ou aproximadamente entre 44.000 e 50.000 persoas se identifican como inuit.

## Historia 
Os *kalaallit* descenden dos thule, mais probablemente non dos antigos habitantes da illa, que formaron parte da cultura dorset.

## Demografía 
Dado que o 84% da superficie de Groenlandia está cuberta por unha capa de xeo, os *kalaallit* viven principalmente en tres áreas: a polar, a oriental e maila occidental. Na década de 1850, algúns inuit canadenses migraron a Groenlandia, uníndose ós pobos inuit da zona polar. Pola súa banda, os inuit do leste, ou *tunumiit*, habitan o territorio co clima máis moderado, chamado na súa lingua Ammassalik. Os cazadores poden apresar mamíferos mariños usando caiacs durante todo o ano. A rexión nordeste xa non está poboada. Porén, en agosto de 1823 Douglas Clavering (1794-1827) coñeceu un grupo de doce inuit (mulleres, homes e nenos) que residían na illa Clavering. Así mesmo, hai restos de antigos asentamentos en diferentes puntos da zona, que se abandonaron cara á metade do século XIX.

## Arte 
Os *kalaallit* desenvolveron unha importante tradición artística baseada na costura de peles de animal e na elaboración de máscaras. Tamén son coñecidas as súas figuras chamadas *tupilaq*, que significa "obxecto do espírito maligno". As prácticas tradicionais perduran en Ammassalik. Ademais, o marfil de cachalote continúa a ser un medio común para o entallado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Eksperimentet

***Eksperimentet*** é un filme dinamarqués de 2010 escrito e dirixido por Louise Friedberg, e protagonizado por Ellen Hillingsø. procedían de familias desfavorecidas; o goberno quería a súa adopción para integralos na sociedade dinamarquesa "moderna" co obxectivo de transformar os nenos en "pequenos dinamarqueses". Algúns dos nenos foron devoltos a Groenlandia despois dun ano, onde foron levados a un orfanato en Nuuk, no canto de ser devoltos ás súas familias. Outros quedaron en Dinamarca o resto das súas vidas.

## Personaxes 
O elenco está composto por actores groenlandeses e dinamarqueses:

## Notas
Graça Lobo

**Maria da Graça Monteiro Lobo da Costa**, máis coñecida como **Graça Lobo**, nada en Vialonga, Vila Franca de Xira ou Penha de França, Lisboa, o 12 de abril de 1939, e finada en Torres Vedras o 9 de setembro de 2024, foi unha actriz e escritora portuguesa.

## Traxectoria 
Graça Lobo era filla única de Lia Sacramento Monteiro e de Artur Leal Lobo da Costa, nado en Coímbra o 14 de novembro de 1882, que salientou como militar e que foi Coronel, Arma de Infantaría, Governador Civil de Leiria, Coímbra, Porto e Lisboa, tendo sido Membro do Consello da Orde Militar de Avis, Medalla de Ouro de Comportamento Exemplar, Cruz de 3ª Clase de Hohenzoller, Grande Oficial da Orde de Cristo e Deputado portugués na 1ª lexislatura do Estado Novo, de 1935 até a renúncia, en 1937. Non existe consenso no tocante ao lugar de nacemento de Graça Lobo. Existen fontes segundo as cales naceu nun palacio, propiedade do pai, en Vialonga, mais segundo outras fontes, o nacemento ocorreu na freguesía da Penha de França, en Lisboa. En Vialonga pasou festivos e fins de semana até os 18 anos. Despois de ter estudado nos mellores colexios, o pai mandouna para um convento en Dublín cando tiña 15 anos, até os 17 anos. Aos 19 anos traballou nunha compañía aérea de Bogotá como hospedeira e despois na TAP.

Morreu de causas naturais o 9 de setembro de 2024, no lar da Santa Casa da Misericórdia de Torres Vedras, onde residía dende 2019.

## Filmografía 
## Obras
* *Sinceramente*, Oficina do Livro (2001)

## Notas
Cristina Carvalho

**Maria Cristina Nunes da Gama Carvalho Meira da Cunha**, nada en Lisboa o 10 de novembro de 1949, é unha escritora portuguesa. O seu primeiro libro, *Até já não é adeus*, foi publicado en 1989. Publicou contos en varias revistas e xornais, especialmente no *Jornal de Letras* e na revista *Egoísta*.

## Obras escollidas 
É autora dos libros:
**Até já não é adeus*, Signo (ed), Ponta Delgada, Azores (1989)
**Momentos misericordiosos*, Relógio d'Água (ed) Lisboa 1992 - ISBN 972-708-181-9
**Ana de Londres*, Relógio d'Água (ed) Lisboa 1996 - ISBN 972-708-302-1
**Estranhos casos de amor*, Relógio d'Água (ed) Lisboa 2003 - ISBN 972-708-761-2
**O Gato de Uppsala* -  5ª edição - publicado en 2009 por Sextante/Porto Editora - nomeado ao premio SPA Autores mellor libro de literatura xuvenil 2010
**Nocturno, o romance de Chopin* - publicado en 2009 por Sextante/Porto Editora
**Tarde Fantástica*, 7dias6noites (ed) marzo de 2011 - ISBN 978-989-686-076-9
**A Casa das Auroras*, Planeta Manuscrito (ed) abril de 2011 - ISBN 978-989-657-186-3
**Lusco-Fusco, breviário dos mundos elementares* - publicado en 2011 por Sextante/Porto Editora
**Rómulo de Carvalho/António Gedeão - Biografia* - publicado en 2012 por Editorial Estampa, ISBN 978-972-33-2692-5
**Marginal*, Planeta Manuscrito (ed) Fevereiro 2013 - ISBN 978-989-657-360-7
**Ana de Londres* - publicado en 2013 por Edições Parsifal, ISBN 978-989-98333-8-8
**Quatro Cantos do Mundo* - Planeta Manuscrito (ed. xuño de 2014) ISBN 978-989-657-514-4
**O Olhar e a Alma, romance de Modigliani* - Planeta Manuscrito (ed. xuño de 2015) - Vencedor do premio SPA/RTP Autores mellor ficción narrativa 2016
**As Fabulosas Histórias da Tapada de Mafra* (ed. setembro de 2016) - Sextante / Porto Editora - .
* *Até Já Não É Adeus" e outros contos*, Relógio D'Água (ed. novembro de 2016)  ISBN 978-989-641-674-4
**Rebeldia* - Planeta ( ed. xuño de 2017),  ISBN 978-989-657-946-3
**A Saga de Selma Lagerlöf* , 2ª edición - Relógio D'Água (ed. outubro de 2018) ISBN 978-989-641-885-4 - nomeado para o premio SPA Autores mellor ficción narrativa 2019
**Ingmar Bergman -O Caminho Contra o Vento,* Relógio D'Água (ed. outubro de 2019) ISBN 978-989-641-967-7
**Almanaque do Céu e da Terra,* Relógio D'Água (ed. novembro de 2020)  ISBN 978-989-783-087-7
**Strindberg - Neste Mundo Fui Apenas Um Convidado*, Relógio D'Água (ed. novembro de 2021) ISBN 978-989-783-194-2
**W.B. Yeats - Onde Vão Morrer os Poetas,* Relógio D'Água (ed. novembro de 2022) ISBN 978-989-783-313-7
**Paula Rego - A Luz e a Sombra,* Relógio D'Água (ed. novembro de 2023) ISBN 978-989-783-409-7

## Notas
Reino de Saba

**Saba** (en ; en ; en ; en ) foi un antigo reino dende os anos -1000 ao 275 mencionado na Biblia hebrea e no Corán. Na tradición da Igrexa tewahedo do actual Iemen afírmase que era o fogar da Raíña de Saba, quen non se nomea nos textos xudeus, mais é coñecida como *Makeda* en textos etíopes e como *Bilqīs* en textos árabes. Segundo o historiador xudeu Xosefo, Saba foi o fogar da princesa Tharbis, que se di que foi a esposa de Moisés antes de casar con Séfora.

Non hai consenso sobre a localización exacta do Reino de Saba, aínda que os estudosos modernos situárono nunha área que abrangue o sur de Arabia e o Corno de África.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Alessandro de Maigret. *Arabia Felix*, translated Rebecca Thompson. Londres: Stacey International, 2002. 
*Andrey Korotayev. *Ancient Yemen*. Oxford: Oxford University Press, 1995 . .
*Andrey Korotayev. *Pre-Islamic Yemen*. Wiesbaden: Harrassowitz Verlag, 1996. .
*Kenneth A. Kitchen: The World of Ancient Arabia Series. Documentation for Ancient Arabia. Part I. Chronological Framework & Historical Sources. Liverpool 1994.
*Walter W. Müller: Skizze der Geschichte Altsüdarabiens. In: Werner Daum (ed.): *Jemen*. Pinguin-Verlag, Innsbruck / Umschau-Verlag, Frankfurt am Main 1987, , S. 50–56.
*Walter W. Müller (Hrsg.), Hermann von Wissmann: Die Geschichte von Sabaʾ II. Das Grossreich der Sabäer bis zu seinem Ende im frühen 4. Jh. v. Chr. (= Österreichische Akademie der Wissenschaften, Philosophisch-historische Klasse. Sitzungsberichte. Vol. 402). Vienna: Verlag der österreichischen Akademie der Wissenschaften, 1982, .
*
*Jaroslav Tkáč: Saba 1. In: *Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft* (RE). Band I A,2, Stuttgart, 1920, Pp.&nbsp;1298–1511.
*Hermann von Wissmann: *Zur Geschichte und Landeskunde von Alt-Südarabien* (Sammlung Eduard Glaser. Nr. III = Österreichische Akademie der Wissenschaften, philosophisch-historische Klasse, Sitzungsberichte. Band 246). Vienna: Böhlaus, 1964.
*Hermann von Wissmann: Die Geschichte des Sabäerreiches und der Feldzug des Aelius Gallus. In: Hildegard Temporini: *Aufstieg und Niedergang der Römischen Welt*. II. Principat. Ninth volume, First halfvolume. De Gruyter, Berlin/New York 1976, , p.&nbsp;308
*Pietsch, Dana, Peter Kuhn, Thomas Scholten, Ueli Brunner, Holger Hitgen, and Iris Gerlach. "Holocene Soils and Sediments around Ma’rib Oasis, Yemen, Further Sabaean Treasures." *The Holocene* 20.5 (2010): 785-99. Print.
*"Saba'", *Encyclopædia Britannica*, 2013. Web. 27 de setembro de 2013.
Francisco López Pérez

**Francisco López Pérez**, coñecido como **Fontevella**, nado en Taragoña (Rianxo) en 1902 e finado en Burés (Rianxo) o 12 de setembro de 1936, foi un sindicalista e transportista de madeira galego.

## Traxectoria 
Pertencía ó sindicato e a súa ideoloxía era de esquerdas. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 os falanxistas levárono co pretexto de ir declarar a Rianxo perante a Garda Civil
[miniatura|Placa en memoria de [Manuel Piñeiro Abeijón e Fontevella na Paradegua.]]

## Recoñecementos 
Un monólito en memoria de Manuel Piñeiro Abeijón e Fontevella foi colocado na Paradegua polo Concello de Rianxo e a Comisión pola Recuperación Memoria Histórica do Barbanza no ano 2022.

## Vida persoal 
Casou con María do Carme Carou Pereira, oriúnda de Asados, Rianxo, que se dedicou a vender rosquillas polas festas da contorna. Deixou catro fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Xulacasa

Como topónimo **Xulacasa** pode referirse a:

;En Galiza
***Xulacasa**, lugar da parroquia de San Martiño de Condes, no concello de Friol;
***Xulacasa**, lugar da parroquia de Figueiras, no concello de Santiago de Compostela.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Tesouro de Fishpool

O **tesouro de Fishpool** é un conxunto de 1.237 moedas de ouro do século XV e 10 pezas de xoiaría tamén de ouro, atopado en 1966 en Ravenshead, no condado inglés de Nottinghamshire.

## Achado e relevancia 
En 1966, unha cuadrilla de obreiros que traballaban nunha obra preto dos actuais xardíns de Cambourne, nunha zona coñecida como Fishpool, en Ravenshead, Nottinghamshire, descubriron o depósito de moedas e pezas de xoiaría. 

Trátase do maior tesouro de moedas medievais xamais achado en Gran Bretaña. A Xulgar polas datas das moedas, resulta probable que o tesouro fose soterrado con moita présa nalgún momento entre o inverno de 1463 e o verán de 1464, talvez por alguén que fuxía cara ao sur logo da batalla de Hexham de maio de 1464, nas primeiras etapas da guerra civil sucedida en Inglaterra entre diferentes faccións aristocráticas coñecida como a Guerra das Dúas Rosas. Dado o seu importante volume, pouco habitual, mesmo é posible que formase parte do tesouro real lancasteriano. Entre as moedas detectáronse tamén algunhas falsificacións bañadas en ouro, case contemporáneas ao reinado de Henrique VI (1422-1461).
### Xoias 
miniatura|Un dos dous colgantes do tesouro.|260x260px
Todas as xoias son de ouro e algunhas están engastadas con pedras preciosas ou esmaltadas. Ademais dos catro aneis, hai dúas cadeas de ouro, tres colgantes e un broche en forma de corazón que, do mesmo xeito que outros obxectos, leva inscrita unha "frase amatoria", neste caso: *je suys vostre sans de partier*» ("son teu por enteiro"). 

Un dos colgantes ten a forma dun pequeno cadeado esmaltado, coa inscrición *de tout* ("de todo") nunha face e *mon cuer* ("o meu corazón") na outra. Á xema de turquesa dun dos aneis atribuíanselle poderes protectores contra o afogamento, o veleno e os accidentes de equitación. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Archibald, M. (1967). "Fishpool, Blidworth (Notts.) 1966 Hoard: Interim Report". En *Numismatic Chronicle.* Vol 7. Páxinas 133-146.
* Cherry, J. (1973). "The Medieval Jewellery from the Fishpool, Nottinghamshire, Hoard". En *Archaeologia*. 104. Páxinas 307-321.

### Outros artigos 
* Tesouro
Nowaki

***Nowaki*** (en ; en ) é unha novela curta de Natsume Sōseki. Foi publicada en xaneiro de 1907 pola revista literaria *Hototogisu*.

## Título 
A palabra *nowaki*, que se pode traducir como "vento de outono", refírese aos tifóns propios desta estación do ano. Porén, o termo alude tamén ao capítulo 28 do célebre *Genji monogatari*, unha das obras narrativas máis importantes do Xapón. Neste sentido, o título da novela de Sōseki mestura o real co literario.

## Sinopse 
*Nowaki* conta a historia de tres escritores. Dous deles, Takayanagi (doente de tuberculose) e o dandi Nakano, foron amigos nos seus anos de estudantes e, recentemente graduados da universidade, intentan atopar o seu lugar no mundo. O terceiro e máis vello, Dōya-sensei, foi mestre nunha escola de provincias, até que foi obrigado a dimitir polos habitantes e estudantes da localidade, anoxados pola súa actitude irrespectuosa cara a autoridade. Xa en Tokyo, intenta gañar o pan como editor e escritor, pero apenas consegue ingresos, para consternación da súa esposa. Dōya-sensei intenta rematar e publicar o seu traballo principal, *Ensaio sobre o carácter*. Por pura coincidencia, estes tres personaxes teñen en común a suma de cen iens (o equivalente dun mes de salario na época).

## Recepción 
A nivel temático, *Nowaki* está relacionada con *Nihyakutōka* (1906) e con *Gubijinsō* (1907), a melodramática traxedia dunha rapaza incapaz de medrar nun mundo de homes. *Nowaki* e *Gubijinsō* son as obras máis moralistas e didácticas de Sōseki, malia que foron ben recibidas pola crítica e o público. Tamén está relacionada con *Seinen* (1910), de Mori Ōgai, na que Sōseki aparece representado polo personaxe de Hirata Fuseki, quen sermonea sobre a literatura e a vida intelectual.

## Traducións 
### En castelán 
* *Nowaki* (2024). Tradución de Fernando Cordobés e Yoko Ogihara. Satori Ediciones. .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Texto completo en xaponés (Aozora Bunko)
Rita Ferro

**Rita Maria Roquette de Quadros Ferro**, nada en Lisboa o 26 de febreiro de 1955, é unha escritora portuguesa coñecida como **Rita Ferro**.

## Traxectoria 
É filla do escritor e filósofo António Quadros e da súa mulher Paulina Roquette Ferro,

## Obras 
### Novelas 
* *O nó na garganta* (Dom Quixote, 1990)
* *O vestido de lantejoulas* (Dom Quixote, 1991)
* *O vento e a lua* (Dom Quixote, 1992)
* *Por instinto* (Editorial Notícias, 2000)
* *Os filhos da mãe* (Dom Quixote, 2000)
* *A menina dança?* (Dom Quixote, 2002)
* *Uma mulher não chora* (Dom Quixote, 2002)
* *És Meu!* (Dom Quixote, 2003)
* *Não me contes o fim* (Dom Quixote, 2005)
* *As caras da Mãe* (Dom Quixote, 2006)
* *Responde se és Homem* (Dom Quixote, 2007)
* *13 gotas ao deitar* (Oficina do Livro, 2009)
* *4 & 1 Quarto* (Dom Quixote, 2009)
* *Chocolate* (2010)
* *A menina é filha de quem?* (Dom Quixote, 2011)
* *Veneza pode esperar – Diário 1* (Dom Quixote, 2013) ()
* *A secretária de Sidónio Paes* (Glaciar), 2014) ()
* *Só se morre uma vez – Diário 2* (Dom Quixote, 2015)
* *Um amante no Porto* (Dom Quixote, 2018)
* *Os pássaros cantam em grego – Diário 3* (Dom Quixote, 2020)

### Crónicas 
* *Por tudo e por nada* (Dom Quixote, 2002)
* *Os cromos de Rita Ferro* (Dom Quixote, 2003)
* *Sexo na desportiva* (Dom Quixote, 2007)

### Outras publicacións 
* *Retrato de uma família*, con Mafalda Ferro (1999)
* *Desculpe lá, mãe!*, con Marta Gautier (1998)
* *Fotobiografia de Sebastião Alves*, con Ana Vidal (2004)
* *Querida menopausa*, con Helena Sacadura Cabral (2005)
* *As caras da Mãe* (2005)
* *13 gotas ao deitar*, en colaboración con Alice Vieira, Catarina Fonseca, Leonor Xavier, Luísa Beltrão e Rosa Lobato de FariaFaria (2009)

## Notas
Pablo Alborno

**Pablo Alborno Alfaro**, nado en Asunción o 7 de xuño de 1875 e finado en San Lorenzo o 11 de xaneiro de 1958, foi un etnógrafo e pintor paraguaio de ascendencia italiana, considerado un dos principais retratistas e paisaxistas da historia pictórica paraguaia.

## Vida persoal 
### Infancia e xuventude 
Alborno naceu en Asunción o 7 de xuño de 1875, fillo do italiano Santiago Alborno e da paraguaia Asunción Alfaro. Desta época datan os retratos do presidente paraguaio Juan Antonio Escurra e do diplomático Benjamín Aceval, ademais das súas primeiras paisaxes da baía de Asunción e do populoso e ribeirense barrio asunceno de Chacarita.

En 1903, gañou unha bolsa para continuar os seus estudos en Europa. Ingresou na Real Academia de Roma, trasladándose máis tarde a Florencia e Venecia. Naquela época, produciu numerosos cadros, incluíndo reproducións recreadas de obras de grandes artistas do Renacemento, tal é o caso de Tiziano e Tintoretto, polos que recibiu mencións e eloxios de xornais e profesores, como Ettore Tito ou Medardo Rosso. En 1909, xunto co seu antigo compañeiro, Juan A. Samudio, fundou a Academia de Belas Artes de Paraguai, da que foi director e profesor. En 1910, participou na exposición internacional conmemorativa do centenario da independencia arxentina, celebrada en Bos Aires. Nela, o seu cadro «*Partida a las cartas*» obtivo un diploma de honra e unha medalla de prata. Baseándose en investigacións históricas, moldeou os rostros de Pedro Juan Caballero, Vicente Ignacio Iturbe, Fulgencio Yegros, José Tomás Yegros, Mauricio José Troche e José Gaspar Rodríguez de Francia. Tras a aprobación de cinco comisións designadas polo goberno, as pinturas foron expostas ao público o 14 de maio de 1911.

Retratou tamén a destacados líderes militares e políticos implicados na guerra librada entre Paraguai e a Tripla Alianza (o Brasil, a Arxentina e o Uruguai) durante os anos 1864 a 1870.

### Faceta científica 
Como investigador, realizou importantes estudos e publicacións profusamente ilustradas sobre a orixe das etnias tupí-guaraní e as semellanzas da súa lingua coa exipcia. Tamén levou a cabo publicacións sobre a arte colonial hispano-guaraní e a arte xesuíta nas Misións. Tivo unha activa participación na fundación do Museo Arqueolóxico e Etnográfico e da Sociedade Científica do Paraguai, destacando tamén como *Miembro Honorario del Centro Americanista de Intelectuales de Sudamérica*.

## Morte 
Como consecuencia de complicacións de saúde relacionadas con problemas cardíacos que padecía, Alborno faleceu aos 82 anos, na súa casa de campo de San Lorenzo, o 11 de xaneiro de 1958. Os seus restos repousan no Cemiterio da Recoleta, cidade de Asunción.

## Notas