Urobilinóxeno

O **urobilinóxeno** é un metabolito incoloro con estrutura de tetrapirrol derivado da redución da bilirrubina. Prodúcese no intestino dos vertebrados por acción das bacterias da flora intestinal anaerobia sobre a bilirrubina, procedente da bile excretada no tracto dixestivo.

En pacientes sans, aproximadamente a metade do urobilinóxeno elimínase polos riles, e considéranse normais as cantidades que están entre 1 e 4 miligramos cada 24 horas. Na urina, o urobilinóxeno é transformado en urobilina, a súa variante oxidada, que presenta unha cor amarelada característica. O exceso de urobilinóxeno no intestino ou fecal (tamén chamado estercobilinóxeno) é despois oxidado formando estercobilina de cor castaña, que lle dá ás feces a súa característrica cor.

## Nomenclatura 
O urobilinóxeno (tamén chamado d-urobilinóxeno) está moi relacionado con outros dous compostos: o mesobilirrubinóxeno (tamén chamado i-urobilinóxeno) e estercobilinóxeno (tamén chamado i-estercobilinóxeno). Especificamente, o urobilinóxeno pode ser reducido para formar mesobilirrubinóxeno, e o mesobilirrubinóxeno pode ser ulteriormente reducido para dar estercobilinóxeno.

## Metabolismo 
[dereita|miniatura|250px|Esquema do [metabolismo da bilirrubina ata a súa transformación en urobilinóxeno e a súa posterior excreción pola urina ou feces]]
O metabolismo da bilirrubina comeza cando os eritrocitos, cuxa vida media se estima entre os 100 e 120 días, rematan o seu ciclo vital. A súa membrana plasmática disgrégase, a hemoglobina que está no seu interior queda libre e inicia un proceso de degradación dentro dos macrófagos que fagocitan os restos no bazo, fígado e medula ósea. A hemoglobina perde o seu grupo hemo pola acción do encima hemo oxixenase. Ese grupo hemo convértese en primeiro lugar en biliverdina e máis tarde esta é convertida en bilirrubina pola acción da biliverdina redutase.

## Proba específica 
Cando se detectan valores anormais de urobilinóxeno ao realizar unha análise de urina rutineira, é conveniente realizar un exame máis profundo para determinar as causas desta anomalía e comprobar o estado de saúde do paciente.

O límite de detección é de aproximadamente 7 µmol/L (0,4 mg/dL), causando a ausencia deste último na urina.

A última das causas desta ausencia de urobilinóxeno pode corresponder a unha suspensión total da secreción da bile (ou colepoiese) no fígado, Algunhas delas son:
* Cirrose
* Metástases hepáticas
* Infartos hepáticos
* Ictericia hemolítica
* Resolución de grandes hematomas ou grandes infartos hemorráxicos
* Colanxite: caracterízase por inflamación do conduto biliar común, ou colédoco.

#### Risco de cancro 
Algunhas investigacións concluíron que as persoas que posúen uns niveis medios máis elevados de urobilinóxeno fecal e de pH nas súas feces son máis propensas a padeceren cancro de colon en relación a outras persoas das súas mesmas características (idade, sexo e nivel socioeconómico) pero que teñen niveis máis baixos.

Chegouse a considerar que as causas destas diferenzas se poderían encontrar, na dieta, na forma de inxerir os alimentos e na mastigación máis ou menos coidadosa. Tamén a inxesta de produtos lácteos fermentados de forma habitual pode influír positivamente, actuando como protectores os ácidos graxos do leite.

## Urobilinóxeno en animais 
Algunhas especies de animais, como a ra touro (*Lithobates catesbeianus*), posúen cantidades apreciables de urobilinóxeno na súa urina, ás veces mesturado con eritrocitos, hemoglobina, leucocitos, xermes, bilirrubina, corpos cetónicos, proteínas e cilindros granulosos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* MediaLab Inc. (en inglés). Información técnica sobre o urobilinóxeno.