Vladimir Soloviev

**Vladimir Sergeyevich Soloviev** (ruso: Влади́мир Серге́евич Соловьёв), nado en Moscova o 16 de xaneiro de 1853 e finado o 31 de xullo de 1900, foi un poeta, pensador e teólogo ruso. En oposición ao positivismo e ao racionalismo europeo, Soloviev intentou desenvolver unha teoría unificada da ciencia, a ética e a relixión, superando tamén o cisma entre o catolicismo e o cristianismo ortodoxo.

## Traxectoria 
### Inicios 
Era fillo de Serguei Mikhailovich, un dos historiadores rusos de maior prestixio na súa época. Por vía materna tiña ascendencia ucraína e polaca. Estudou no Quinto Instituto humanista de Moscova. En 1864 entra na universidade na facultade de filoloxía e historia. Cursou tamén estudos en física e matemáticas. Interesouse, así mesmo, polo pensamento de Kant, Hegel, Feuerbach, Leibniz e Schelling.

### Fase filosófica 
En 1874 publica *A Crise da Filosofía. Contra os positivistas* e ingresa como docente na Universidade de Moscova. Emprende viaxes por Varsovia, Berlín, Londres, O Cairo e París. En Sorrento (Italia) escribirá o tratado esotérico *Sophía*.

En 1877 comeza a escribir *Os principios filosóficos dun coñecemento integral* e a *Crítica dos principios abstractos*. Nelas busca un pensamento integral que supere o racionalismo e o empirismo aos que vía como formas unilaterais do saber. Soloviev procura incorporar ao pensamento as achegas da modernidade pero ceibándoas do reducionismo e a parcialidade que el vía no positivismo

### Vida persoal 
As súas leccións públicas contaron coa presenza de Dostoievski e Tolstoi, gañándose a amizade do primeiro e o rexeitamento do segundo. Sería Dostoievski quen lle deu a coñecer a obra de Fedorov *Filosofía de la obra común* que o marcaría profundamente.

Viviu unha relación amorosa atormentada polos escrúpulos con Sophia Petrovna Khitrovo por ser esta unha muller casada. Isto levouno a unha sublimación do desexo que se transloce na súa obra lírica e tamén no seu pensamento onde aparece unha visión da feminidade idealizada e case mística encarnada na *Sophia* (Sabedoría) eterna.
[miniatura|**Soloviev** retratado por [Nikolai Iarochenko en 1892.]]
Foi soada a petición pública que fixo ao tsar Alexandre III de que non aplicase a pena de morte aos asasinos do seu antecesor Alexandre II. Ao non obter contestación, abandona o ensino e comeza a vivir unha vida precaria. Trala morte de Dostoievski, serán célebres os discursos á súa memoria. 

### A idea nacional rusa e o xiro teolóxico 
As súas arelas intelectuais levárono a interesarse polo xudaísmo e o nacionalismo polaco. Soloviev criticou o antisemitismo e amosou a súa simpatía pola causa polaca. Isto fíxolle perder o afecto dos patriotas rusos, partidarios dunha Gran Rusia unida, ortodoxa e eslavófila. En obras como *Historia e o futuro da teocracia* (1887) ou *Rusia e a Igrexa Universal*(1889), Soloviev denunciou que o carácter antisemita, antipolaco e anticatólico de Rusia, traizoaba o destino histórico deste país. Isto marxinouno aínda máis dos círculos oficiais e intelectuais e a Igrexa Ortodoxa púxoo baixo sospeita de herexía. Soloviev expresou que a ausencia dunha figura como o Papado, pese aos abusos históricos da Igrexa Católica, conduciu ás Igrexas Ortodoxas ao *cesaropapismo* e a conivencia co poder estatal. O Papa podería ser un nexo de unión e unha garantía de liberdade. Porén, Soloviev sempre se considerou un patriota ruso e un fiel fillo da Igrexa Ortodoxa.

Soloviev pasou entón a un pensamento abertamente teolóxico apoiando un ecumenismo cristián e unha espiritualidade con raíz nos Pais da Igrexa baseada na divinohumanidade de pensadores como Gregorio Palamas e na transformación da sociedade e o pulo histórico consonte aos valores cristiáns de xustiza, amor e beleza. Este pensamento desembocou nun derradeiro período apocalíptico cuxo fío condutor é a loita do cristianismo contra o mal, de carácter escatolóxico e transhistórico.

## Obras 
* *A Crise da Filosofía. Contra os positivistas* (1874)
* *Os principios filosóficos dun coñecemento integral* (1879)
* *Crítica dos principios abstractos* (1880)
* *O xudaísmo e a cuestión cristiá* (1884)
* *Historia e futuro da Teocracia* (1887)
* *Rusia e a Igrexa Universal* (1889)
* *China e Europa* (1890)
* *Sentido da Arte (1890)*
* *Sentido do Amor* (1894)
* *Bizantismo e Rusia* (1896)
* *Guerra, Progreso e Fin da Historia. Tres diálogos* (1900)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Literatura rusa

### Ligazóns externas 
* Vladimir Solovyov (Internet Encyclopedia of Philosophy)