Urge Overkill

**Urge Overkill** é unha banda de rock alternativo formada en 1986 en Chicago por Nash Kato (voz e guitarra) e Eddie "King" Roeser (voz e baixo). Despois dalgún tempo, o batería Blackie Onassis completou a formación dunha das bandas que máis destacaron na escena independente estadounidense de principios dos anos 90.

## Biografía 
A historia da banda comeza en 1986 cando Nash Kato coñeceu a Eddie "King" Roeser na facultade en Chicago, e xunto ao batería Jack "The Jaguar" Watt forman Urge Overkill (nome tirado dunha canción da banda funk Parliament Funkadelic). No mesmo ano, a banda lanza o seu primeiro EP, *Strange, I...*, pola discográfica Touch & Go, que foi producido por un aínda descoñecido Steve Albini (que tamén era colega de facultade dos de Nash e Eddie).

Despois dalgún tempo tocando xuntos, en 1989 é lanzado *Jesus Urge Superstar*, tamén producido por Albini. Nun principio os discos non chamaron moito a atención. Na época a banda parecía estar aínda por desenvolver unha identidade propia e as súas cancións seguían un patrón común entre o punk das bandas da Touch & Go que dominaban a escena de Chicago, sen destacar entre elas. As cousas comezaron a mudar cando saíu o terceiro rexistro de Urge Overkill, *Americruiser*, en 1990, producido por Butch Vig. Kato e Roeser amosaban sinais de que estaban madurando como compositores, con melodías máis accesibles, explorando unha vocación máis pop da banda. Un dos resultados foi o éxito "Ticket to LA" a primeira canción de Urge Overkill que destacou nas College Radios estadounidenses.

Nesa época, o batería Blackie Onassis xúntase ao trío e axuda a desenvolver a estética da banda, tanto visual como musicalmente, cunha mestura de influencias do rock de arena dos anos 70 (Stones, Cheap Trick, Raspberries) e o punk. A estrea do "novo" Urge Overkill foi co álbum *SuperSonic Storybook*, de 1991, aclamado pola crítica. En pouco tempo, Urge Overkill convertíase nunha da maiores promesas da escena alterativa estadounidesnse, baseado no éxito de *SuperSonic Storybook* e polas incesantes xiras da banda, que incluíron os concertos como abreconcertos na histórica xira do álbum *Nevermind* de Nirvana.

En 1992, a banda decide conmemorar o éxito co lanzamento dun novo EP, *Stull*, que contiña "Girl, You'll Be a Woman Soon", versión de Neil Diamond e "Goodbye to Guyville".

A banda asina coa Geffen en 1992, mesmo faltando un disco por ser lanzado polo contrato coa Touch & Go. A previsible mudanza para unha grande discográfica irritou a todos na Touch & Go, particularmente ao produtor Steve Albini, que atacou publicamente á banda en varias entrevistas. *Saturation*, o primeiro disco por unha grande discográfica, foi lanzado en 1993, coa produción dos Butcher Brothers. O disco tiña todo para ser un hit, tiña unha produción ben coidada, cun son limpo e melodías doadas, unha repetición da fórmula que fixo de *Nevermind* un clásico, só que cunha sonoridade máis encamiñada cara ao hard rock.

Pero o éxito *Saturation* non se correspondeu coas expectativas, aínda sendo o álbum máis vendido de Urge Overkill. A banda xa non encaixaba no circuíto underground pero tampouco tiña un espazo no *mainstream*. Ao mesmo tempo, a actitude de "rock star" dos seus integrantes comezaba a incomodar á comunidade do rock alternativo. En Chicago chegou a haber unha verdadeira campaña contra a banda, onde ata había un fanzine co único obxectivo de desprestixiar a imaxe do grupo.

A banda preparábase para gravar o seu seguinte disco cando o director Quentin Tarantino escolleu a versión de "Girl You'll Be A Woman Soon" para a banda sonora de *Pulp Fiction*. O éxito da película e da súa banda sonora mudou a traxectoria de Urge Overkill, que tivo por unha esquecida versión gravada tres anos antes só por diversión máis éxito do que obtivera ao longo de toda a súa carreira. O terreo parecía preparado para que o novo álbum da banda repetise o éxito, pero non foi iso o que aconteceu.

*Exit The Dragon*, lanzado a finais de 1995, trataba temas máis serios e escuros, nunca antes abordados pola banda. O primeiro sinxelo do disco, "The Break", era pouco comercial e tivo pouca rotación nas radios, mentres que a banda enfrontábase a problemas durante a súa xira, que acabou sendo cancelada. Naquel momento, o batería Blackie Onassis enfrontábase a serios problemas coas drogas, e varias especulacións comezaron a cuestionar o futuro de Urge Overkill. A Geffen procurou desmentir os rumores, afirmando que a banda retomaría a xira de divulgación e que *Exit the Dragon* sería relanzado en xaneiro.

Urge Overkill volveu a tocar en xaneiro de 1996. O grupo chegou a facer algúns concertos en Europa pero a xira cancelada nos Estados Unidos nunca foi remarcada. O disco *Exit The Dragon* foi entón practicamente esquecido e saíu das listas e das radios. A banda pasou o resto de 1996 inactiva mentres tentaba resolver os seus problemas internos. A finais de ano, as tensións entre Nash Kato e King Roeser aumentaron e remataron coa saída de Roeser da banda.

A sorte parecía mudar cando en 1997 un executivo da Geffen foi contratado pola discográfica 550 Music (do grupo Sony) e levou a banda para a mesma. Nash e Blackie decidiron continuar con Urge Overkill e chamaron ao baixista Nils St. Cyr para substituír a Roeser para gravar algunhas demos para o próximo disco. Mentres tanto, a saída de Roeser resultou nunha disputa legal pelo nome Urge Overkill ao mesmo tempo que a 550 Music rexeitou as demos e despediu ao grupo. Ao pouco tempo a banda separábase.

Nash Kato pasou algúns anos afastado do rock, e en 1999 comezou a preparar a súa carreira en solitario. O primeiro disco, *Debutante* foi lanzado no ano 2000 pola extinta discográfica Loosegroove Records (de propiedade de Stone Gossard de Pearl Jam), onde contou con colaboracións de Blackie Onassis nalgunhas cancións.

En 2004 Kato e King reformaron a banda sen Blackie, recrutando ao baixista Mike Hodgkiss, ao teclista Chris Frantisak e ao batería Nate Arling. En febreiro, o reformado Urge Overkill tocou dous días no Double Door en Chicago.

Dende entón Kato e King estiveron tocando, escribindo en gravando, e material dun novo traballo de Urge Overkill foi anticipado en 2006.

O 19 de setembro do 2010 apareceu a primeira canción nova de Urge Overkill en 15 anos, "Effigy". Russo tamén anunciou un concerto da banda para o 4 de outubro no Mercury Lounge de Nova York. En febreiro do 2011 o grupo estaba preparando o lanzamento dun novo álbum titulado *Rock & Roll Submarine*.

Eddie "King" Roeser hoxe en día toca nunha banda chamada Electric Airlines, que aínda non lanzou ningún disco.

## Discografía 
### Álbums 
### Sinxelos e EPs 
* *Strange, I...* - 1986 (Ruthless Records)
* *Lineman* - 1987 (Touch and Go Records)
* *Ticket To L.A.* - 1990 (Touch and Go Records)
* ''(Now That's) The Barclords* - 1991 (Sub Pop)
* *Stull EP* - 1992 (Touch and Go Records)
* *Sister Havana* - 1993 (Geffen Records)
* *Dropout* - 1993 (Geffen Records)
* *Bottle Of Fur* - 1993 (Geffen Records)
* *Positive Bleeding* - 1993 (Geffen Records)
* *Girl, You'll Be A Woman Soon* - 1994 (MCA)
* *The Break* - 1995 (Geffen Records)
* *View Of The Rain* - 1995 (Geffen Records)
* *Somebody Else's Body'' - 1995 (Geffen Records)

## Ligazóns externas 
* Páxina oficial da banda 
* MySpace