open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Centro de Estudios Sociales Germinal

O **Centro de Estudios Sociales Germinal** foi unha institución fundada en 1902 por varios grupos de orientación libertaria e federalista da Coruña.

## Historia e características 
Agrupaba distintas asociacións anarquistas, republicanas e sindicais baixo o principio da convivencia de persoas con diferentes ideas. Entre os seus animadores figuraron membros do grupo anarquista **Ni Dios ni Amo** como José Sanjurjo Rodríguez e Marcial Lores, republicanos como Eduardo Corral ou federais como Eduardo López Budén. O seu obxectivo era favorecer a educación das clases populares da cidade. Nas súas directivas abundaban sindicalista da CNT de recoñecido prestixio como Juan Nó Iglesias, Benito Couceiro, Manuel Montes Don e Jacinto Méndez, xunto con persoas independentes de ideas progresistas como Luís Huici. O centro colaborou coa Universidade Popular dende 1906, grazas ao labor de intelectuais como Uxío Carré Aldao. Chegou a ter máis de 700 socios e unha biblioteca con máis de 8000 libros. A institución desapareceu co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e os partidarios do alzamento queimaron os seus fondos nas proximidades da Dársena da Coruña.

Entre 1904 e 1905 editou o periódico bimensual *Germinal*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
Marcial Lores

**Marcial Lores García**, nado na Coruña en 1870 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 1931, foi un tipógrafo, xornalista e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Tipógrafo de profesión, integrouse no grupo "Ni Dios ni Amo" e foi editor da segunda época de *El Corsario*. Fundou con José Sanjurjo Rodríguez a Sociedad Cooperativa de Obreros en 1897 para producir pan a baixo prezo. En 1903 presidiu a Asociación Tipografica e o Centro de Estudios Sociales Germinal. En 1904 encabezou La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento e en 1906 foi un dos representantes obreiros que asinou coa patronal o primeiro convenio colectivo da Coruña. En 1907 foi a Cuba para unha xira de propaganda, pero foi devolto case que de inmediato. Colaborou en *La Emancipación*, *Germinal*, *La Acción* e *Natura*. Escribiu dous ensaios: *Consecuencias del Estado* (1896) e *Creencia y Ciencia* (1905).

Casou con Antolina Taboada e foi pai de Julio Lores Taboada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Alfredo Moreno Osorio

**Alfredo Moreno Osorio**, nado na Coruña en 1871 e finado en Madrid en novembro de 1933, foi un enxeñeiro de camiños galego.

## Traxectoria 
Fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, III conde de Fontao, e de María de los Dolores Osorio Chacón. Foi irmán do tamén enxeñeiro José Moreno Osorio.

Acadou sona ao traballar canda a Antonio González Echarte e Carlos Mendoza Saéz de Argandoña. En 1904, creou en Madrid o gabinete de enxeñaría Mengemor (acróstico formado coas primeiras sílabas dos apelidos dos fundadores: **Men**doza, **G**onzález-**E**charte e **Mor**eno).

Os seus primeiros traballos con este gabinete foron a construción de saltos, encoros e diversas construcións relacionadas coa industria hidroeléctrica, algunhas delas en colaboración co seu consogro, Rafael Benjumea Burín, e co seu curmán político, Joaquín de Arteaga.

En 1924 o rei Afonso XIII concedeulle o condado de Santa Marta de Babío.

## Familia 
Casou con Carmen Torres Calderón e tivo seis fillos:
* José Moreno Torres, alcalde de Madrid e II conde de Santa Marta de Babío, casado con Isabel Benjumea Heredia;
* Jacobo Moreno Torres, casado con Ángela Mercader;
* Milagros Moreno Torres, casada con Joaquín Crespí de Valldaura Cavero;
* Carmen Moreno Torres, casada con Juan Goyeneche San Gil; pais do xinete olímpico Alfredo Goyeneche Moreno;
* Alfredo Moreno Torres, casado con Gabriela Poveda Echagüe;
* Pedro Moreno Torres, casado con Dolores de la Cuesta.

## Notas
David Pearse

**David Pearse**, nado en Dublín o 30 de agosto de 1991, é un actor de cinema e teatro irlandés.

## Traxectoria 
Formouse no *Samuel Beckett Centre*, no Trinity College de Dublín. Antes de dar o salto ao cinema e á televisión desenvolveu unha ampla traxectoria no teatro, modalidade na que segue actuando.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Torroella de Montgrí

**Torroella de Montgrí** é un municipio da comarca do Baix Empordà, na provincia de Xirona, Comunidade Autónoma de Cataluña, España. Está situado na metade norte da Costa Brava, entre os municipios costeiros de L'Escala e Pals.

## Xeografía 
Torroella de Montgrí está situado na Costa Brava e limita ao leste co mar Mediterráneo. O núcleo de Torroella está no interior e a localidade máis poboada do concello situada na costa é L'Estartit. O municipio limita con L'Escala polo norte, Bellcaire d'Empordà polo noroeste, Ullà polo oeste, Fontanilles e Gualta polo suroeste, e Pals polo sur.

Hai dous elementos que caracterizan o territorio do municipio: o macizo do Montgrí, na metade norte, e a chaira do Baixo Ter, na metade sur. O primeiro é compartido con outros municipios, aínda que a maior parte do macizo atópase no termo de Torroella. O segundo, dominado por cultivos, está cheo de masías. Tamén pertencen ao concello as illas Medes, situadas a 1&nbsp;km do núcleo de L'Estartit. Recentemente creouse o Parque Natural do Montgrí, as Illas Medes e o Baixo Ter para protexer o valor natural dos hábitats desta zona.

## Demografía 
As entidades de poboación do municipio son: Torroella de Montgrí, L'Estartit, Cala Montgó, L'Abolleria i Sobrestany e as urbanizacións de Les Dunes, El Mas Pinell-la Gola, La Torre Gran i l'Estartit Residencial, la Torre Moratxa e Els Griells-La Platera.

## Lugares de interese 
*As Illas Medes, situadas na costa de L'Estartit e consideradas Zona Especialmente Protexida de Importancia para o Mediterráneo (ZEPIM).
*Ponte sobre o Ter, murallas e núcleo medieval en Torroella.
*Castelo de Montgrí, inacabado, do século XIV, situado no cume do Montgrí.
*Igrexa de L'Estartit
*Gola do Ter, na desembocadura do río Ter.
*Dunas de area ao suroeste do Montplà.
*Calas situadas entre L'Escala e L'Estartit.

## Festividades 
*Festa maior de Sant Genís, o 25 de agosto.
*Mercado semanal os luns.
*Feira de Sant Andreu, a última fin de semana de novembro, é unha das máis antigas de Cataluña, con máis de 600 anos de historia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial do concello de Torroella de Montgrí 
*Información da Generalitat de Catalunya 
*Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Germinal (Viveiro)

***Germinal*** foi un periódico publicado en Viveiro entre 1906 e 1907.

## Historia e características 
Apareceu o 15 de setembro de 1906. Periódico quincenal que defendía un ideario socialista. Entre os seus colaboradores figurou Antón Vilar Ponte. Sufriu a censura eclesiástica polo seu contido anticlerical nalgunhas ocasións. Cesou a súa publicación a finais de 1907.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
Germinal (1904)

***Germinal*** foi un periódico editado na Coruña entre 1904 e 1905.

## Traxectoria 
Apareceu en 1904 como voceiro do Centro de Estudios Sociales Germinal. Periódico bimensual defensor do ideario libertario. Entre os seus colaboradores figuraron José Sanjurjo Rodríguez, Marcial Lores, Ricardo Cotelo, José Suárez Duque, Manuel Martínez Pérez e Miguel Martínez. Cesou a súa publicación en 1905.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
La Emancipación (1900)

***La Emancipación*** foi un periódico editado na Coruña entre 1900 e 1903.

## Traxectoria 
Apareceu o 1 de maio de 1900 como voceiro da Sociedad de Carpinteros La Emancipación Social de carácter libertario. De carácter mensual, estaba dirixido por Juan Antelo. En maio de 1901 foi suspendido coa represión gobernamental polos sucesos da folga de consumeiros. Reapareceu en setembro de 1902 e como voceiro do conxunto das sociedades de resistencia da cidade, integrándose nel José Sanjurjo Rodríguez como representante dos xastres. Nesta segunda etapa converteuse en semanario. Cesou a súa publicación en abril de 1903.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
José Sanjurjo Rodríguez

**José Sanjurjo Rodríguez**, nado na Coruña en 1866 e finado en Sada o 26 de febreiro de 1946, foi un sindicalista e político anarquista galego.
## Traxectoria 
Fundou con Marcial Lores e Benito Cadavid o grupo anarquista **Ni Dios ni Amo**, e fíxose cargo da segunda época de *El Corsario*. Defendeu a actividade societaria dos anarquistas no Certame Socialista Libertario de La Plata (1898). Foi promotor dos colectivos La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento (1897) do que foi o primeiro presidente e Centro de Estudios Sociales Germinal (1902). Participou no obreirismo coruñés como alicerce da Sociedad de Sastres y Sastras La Fraternidad (1901) e en 1906 foi un dos representantes obreiros que asinou coa patronal o primeiro convenio colectivo da Coruña. Participou en case todos os actos públicos anticlericais da Coruña e foi colaborador do suplemento da *Revista Blanca* (1901), *Germinal* e *Coruña Moderna*. Publicou os folletos *Aclaraciones* (1904), *Abnegación* (1925), *El hereje* (1925) e *El nudo gordiano* (1931). Tamén confeccionou un *Método de lectura graduada* para a Escola Laica de La Atocha en 1905. Durante a Guerra civil foi internado no campo de concentración da illa de San Simón. Finou en Castelo (Sada) aos 79 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Entrada "Sanjurjo, Xosé" do *Dicionario biográfico de Galicia*, T. 3, p.&nbsp;230. Ir Indo Edicións, 2010-2011, Vigo.
Luiz Felipe Scolari

**Luiz Felipe Scolari** alcumado ***Felipão***, nado o 9 de novembro de 1948 en Passo Fundo, Río Grande do Sur, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro.

## Traxectoria 
Despois dunha breve carreira como futbolista profesional dedicouse aos bancos, dirixindo a un gran número de equipos tanto do Brasil coma de países coma Kuwait, Xapón ou Arabia Saudita. En xuño de 2001 faise cargo da Selección de fútbol do Brasil por primeira vez, substituíndo no posto a Émerson Leão. Coa *canarinha* foi campión do Mundial de Corea e o Xapón 2002, porén tras o título renunciou ao cargo.

Ao ano seguinte de deixar o posto foi nomeado seleccionador de Portugal, equipo co que volveu facer moi bo papel, tanto na Eurocopa de 2004 (finalista) coma no Mundial de Alemaña 2006 (semifinalista). Deixou o equipo trala Eurocopa de 2008.

En xuño de 2008 fichou polo Chelsea FC, porén non tivo sorte no equipo inglés e deixou o equipo en febreiro de 2009, fichando a finais dese ano polo FC Bunyodkor da liga uzbeka.

Tras un breve paso polo Palmeiras o 28 de novembro de 2012 volveu ser nomeado adestrador da selección do Brasil de cara ao Mundial do Brasil 2014.

## Participacións na Copa do Mundo 

## Palmarés 
### Torneos rexionais 
### Torneos nacionais 
### Torneos internacionais 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfíl en transfermarkt.es 
* Ficha en goal.com
Thermoplasma

***Thermoplasma*** é un xénero de arqueas da familia Thermoplasmataceae.

O xénero pertence aos Thermoplasmata, que viven en ambientes con altas temperaturas e ácidos. Os *Thermoplasma* son anaerobios facultativos e respiran utilizando xofre e carbono inorgánico. Non presentan parede celular senón unha membrana plasmática peculiar composta principalmente por un lipoglicano tetraéter, que contén un lípido tetraéter arqueano atípico unido a un oligosacárido que contén glicosa e manosa. Este lipoglicano probablemente é o responsable da estabilidade termal e ácida da membrana de *Thermoplasma*.

Actualmente o xénero *Thermoplasma* ten dúas especies recoñecidas: *T. acidophilum* e *T. volcanium*. *T. acidophilum* illouse orixinalmente dunha morea de carbón encendido a pH 2 e 59&nbsp;°C. Illáronse numerosas cepas de *T. volcanium* en mananciais termais sulfurosos en moitos lugares do mundo. Secuenciáronse os xenomas de ambas as especies.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
;Revistas científicas
*  http://www.nature.com/cgi-taf/DynaPage.taf?file=/nature/journal/v407/n6803/full/407508a0_fs.html
* 

;Libros científicos
* 
* 

;Bases de datos científicas

### Ligazóns externas
Proxecto Perseus

**Perseus Project** é un proxecto de biblioteca dixital da Universidade Tufts que reúne unha colección dixital de fontes das Humanidades, presentada polo Departamento de Clásicas. O editor principal do proxecto desde a súa fundación é Gregory Crane, catedrático de devandita universidade.

O proxecto naceu en 1987 coa intención de reunir e ofrecer materiais para o estudo da Antiga Grecia. Publicáronse dous CD-ROM e o denominado Perseus Project Library está dispoñible en Internet desde 1995. O proxecto superou o obxectivo para o que foi creado. As coleccións actuais abarcan os clásicos de Grecia e Roma, o Renacemento inglés, os documentos de Edwin Bolles e a historia da Universidade Tufts, ademais de ferramentas auxiliares como dicionarios e enciclopedias.

O Perseus Project é partidario do código aberto e publica os textos que están en dominio público en formato XML dispoñíbel para a súa descarga.
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Thomas R. Martin (1996): *Ancient Greece from Prehistoric to Hellenistic Times* (*A Antiga Grecia desde os tempos prehistóricos ata o período helenístico*), Yale University Press (Publicacións da Universidade Yale), ISBN 0-300-06956-1. Acompaña ás fontes en liña do Proxecto Perseus. Texto inglés en Google Books; ed. del 2000.
### Outros artigos
* Packard Humanities Institute.
* Thesaurus Linguae Graecae.
### Ligazóns externas 
* The Perseus Project
* Chicago mirror site
* Lisa M. Cerrato y Robert F. Chavez: *Perseus Classics Collection: An Overview* (*A colección clásica de Perseus: panorama*). Texto inglés no sitio do proxecto.
Macarena García

**Macarena García de la Camacha Gutiérrez-Ambrossi**, coñecida como **Macarena García**, nada en Madrid o 26 de abril de 1988, é unha actriz e cantante española que participou en diversos musicais, series de televisión e cine. É irmá do tamén actor Javier Ambrossi.

## Traxectoria 
Cursou primeiro de Psicoloxía na Universidade Autónoma de Madrid antes de dedicarse por completo ao seu traballo de actriz.

Comezou a súa formación aos oito anos coa ximnasia artística. Aos catorce comezou a compaxinalo co baile, tanto moderno como funk, na escola Carmen Senra e na Academia Broadway. Durante varios anos recibiu clases particulares de canto con Rosario Ruiz e Nora Troyani. Nos últimos anos ademais complementou a súa formación con clases de guitarra con Nuria Zamora.

Conseguiu o seu primeiro papel nun musical aos trece anos, cando interpretou a Canelilla en *En el nombre de la Infanta Carlota*, de Jana Producciones, musical que estivo en cartel durante varias tempadas no Teatro de Madrid. Posteriormente traballou no musical sobre *High School Musical* con Daniel Diges.

A partir de aí, participou en diversas series de televisión como *Hospital Central*, *Punta Escarlata* ou *El internado* pero o papel que a dá a coñecer ao gran público é o de Chelo, a filla dos porteiros en *Amar en tiempos revueltos* entre 2010 e 2012. En 2013, traballou na serie de Antena 3, *Luna, el misterio de Calenda*. Entre 2014 e 2015 participou na serie *B&b, de boca en boca* da cadea Telecinco xunto aos seus compañeiros Fran Perea e Belén Rueda.

En cine, foi a protagonista da adaptación española de Blancanieves dirixida por Pablo Berger e estreada en 2012. Un traballo que lle reportou premios moi importantes como a Cuncha de Prata á mellor actriz do Festival de Cine de Donostia e o seu primeiro Premio Goya á mellor actriz revelación.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Teatro 
## Premios 
;Festival Internacional de Cine de Donostia

;Premios Goya

;Fotogramas de Prata

;Premios da Unión de Actores

;Festival do Cine e a Palabra (CiBRA)

;Outros
* Premio á Mellor actriz no XX Certame Nacional de Curtos da Semana do Cine Español de Mula 2013 por "La Niña"

## Notas 
## Véxase tamén
Oradores áticos

[miniatura|right|300px|Demóstenes practicando a súa oratoria, pintura de [Jean Lecomte du Nouÿ (1842-1923).]]
Os dez **oradores áticos** son os dez oradores considerados como os máis grandes da era clásica (séculos -V--IV). A lista varía en función dos autores, pero maioritariamente coincide nos nomes dados por Aristófanes de Bizancio e Aristarco de Samotracia:
* Antifonte.
* Andócides.
* Lisias.
* Isócrates.
* Iseo.
* Esquines.
* Licurgo.
* Demóstenes.
* Hipérides.
* Dinarco.
A súa obra inspirou o movemento retórico posterior do aticismo.
Tricoleucemia

A **tricoleucemia**, tamén coñecida coma **leucemia de células pilosas** ou **reticuloendoteliose leucémica**, é unha neoplasia hematolóxica de estirpe linfoide B. Clasifícase coma un subtipo de leucemia linfática crónica.

## Historia 
Foi descrita por vez primeira a comezos do século XX, cando se denominou orixinalmente coma "leucemia histiocítica", "reticulose maligna" ou "reticulose linfoide". En 1958 renomeouse coma "tricoleucemia" polo aspecto "peludo" das células B malignas que aparecen nesta patoloxía.
## Signos e síntomas 
* **Pancitopenia**
* **Esplenomegalia** (que pode ser masiva)
* Escasas **adenopatías** (<5%) (o que a diferenza doutras doenzas linfáticas), malia descubrirse nas técnicas de imaxe (TAC) adenopatías abdominais con frecuencia. 
* Alteracións inmunolóxicas: vasculites (polo xeral panarterite nodosa) e infeccións (adoito pneumonías por Legionella)
## Diagnóstico 
O diagnóstico da tricoleucemia realízase en base á sospeita por mor dos síntomas e signos, que posteriormente son confirmados con probas específicas. Na extensión de sangue periférica observaranse "células pilosas". O estudo da medula ósea cómpre dunha biopsia, xa que normalmente o aspirado medular é seco. O estudo inmunohistoquímico porá de manifesto a positividade para as tinturas para a fosfatase ácida resistente ao tartarato e o marcador CD25. Ocasionalmente tamén expresan CD19, CD20, CD22, CD11c, CD103 e FMC7.

## Tratamento 
Son tratados soamente os doentes nos que os síntomas son evidentes e acusados. Nos individuos asintomáticos adóitase manter unha conduta expectante, con controis periódicos a miúdo.

A base do tratamento é a quimioterapia. O fármaco de primeira elección é a cladribina (un análogo das purinas), que consegue remisión nun 95% dos casos. A pentostatina tamén pode ser útil no tratamento desta doenza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Leucemia
### Ligazóns externas 
* National Cancer Institute
Pancitopenia

En hematoloxía, a **pancitopenia** é unha condición médica que implica a presenza de niveis diminuídos das tres series que compoñen o sangue, isto é, unha redución dos niveis de plaquetas (trombopenia), glóbulos vermellos (anemia e glóbulos brancos (leucopenia).

Se só se ven afectadas dúas das tres series, emprégase o termo **bicitopenia**.

## Definición 
Os criterios diagnósticos de pancitopenia son os seguintes:
* **Anemia**: niveis de hemoglobina < 13.5 g/dL (en home) ou 12 g/dL (en mulleres).
* **Leucopenia** ou leucocitopenia: reconto de glóbulos brancos < 4.0 x 109/L. Prodúcese unha redución en todos os tipos de glóbulos brancos: neutrófilos (neutropenia), eosinófilos, basófilos, monócitos e linfocitos (linfopenia).
* **Trombopenia**, trombocitopenia ou plaquetopenia: reconto de plaquetas < 150×109/L.

## Causas
As principais causas de pancitopenia son as seguintes:

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Anemia
### Ligazóns externas
* EID Journal (Volumen 6, Número 6), CDC, decembro 2000 .
José Rodríguez Pavón

**José Rodríguez Pavón**, finado en Ourense o 6 de xaneiro de 1941, foi un político galego

## Traxectoria 
Curmán de Basilio Álvarez. Asentado en Cudeiro, no concello de Canedo. Foi un dos asinantes do Manifesto de Ourense da Liga Acción Gallega (1912) con Basilio Álvarez, Eugenio López Aydillo, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas e Javier Montero Mejuto, participou nalgúns mitins, como o do Carballiño de agosto de 1912, e foi presidente do Comité Ejecutivo Regional Agrario (1915). Foi militar, alcanzado a gradación de tenente, e despois retirouse. Foi concelleiro de Ourense en 1923 e mantivo o seu posto na ditadura de Primo de Rivera. Foi xerente da Cooperativa Cívico Militar de Ourense instalada no parque de San Lázaro. Na Segunda República foi elixido presidente da Federación Republicana de Ourense.. En xuño de 1934 formou parte da comisión organizadora do Centro Basilista de Ourense. Presionado dende 1934 tivo que deixar o uniforme e a casa refuxiándose coa súa filla María Rolindes, mestra en Silleda. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a sÚa muller e a filla Raida foron rapadas e paseadas polo centro de Ourense. O seu fillo Álvaro fuxiu e estivo en Francia nun campo de refuxiados e o fillo menor José "Pepito", que xa fora multado por pintar edificios de Ourense en 1934, foi fusilado no campo de concentración de Ceares (Xixón) en 1938. Finou en Ourense o 6 de xaneiro de 1941.

## Vida persoal 
Casou coa mestra Ramona Seijo Pérez, e foi pai de María Rolindes, Aníbal, Raida, Álvaro, Modesto e José Rodríguez Seijo.
## Notas
Agra, Loureda, Boqueixón

**Agra** é un lugar da parroquia de Lestedo no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo provén do latín , e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Loureda 
### Parroquias de Boqueixón
Pico Moncalvo

O **pico Moncalvo** é un dos cumios da Serra Segundeira, nos montes de León do macizo Galaico. Ten 2.044 m de altitude. Encóntrase no concello español de Porto, pertencente á provincia de Zamora e á comunidade autónoma de Castela e León. No seu cume hai un  vértice xeodésico da Rede Xeodésica Nacional española.

## Situación 
Encóntrase situado na parte máis elevada da Serra Segundeira, rodeada de terreos de pasto, a uns 6&nbsp;km ao sur de Pena Trevinca e nas proximidades da lagoa de Lacillo e das lagoas de Herbosas.

## Accesos 
miniatura|Vista do pico Moncalvo dende o seu cumio.
Dende Porto pola estrada cara á N-525 e que empalma no km 418,9. Unha vez percorridos 1,2&nbsp;km éntrase, só en vehículo todo terreo, á esquerda, pola pista de terra que ten indicador aos encoros de Valdesirga e Moncabril. Aos 3&nbsp;km a pista bifúrcase, polo que se continúa pola esquerda. Percorridos 8,1&nbsp;km déixase un camiño á dereita, aos 10,1&nbsp;km pásase xunto ao encoro Segundeira e aos 12,2&nbsp;km pola lagoa Pequena. Séguese, chegando aos 14,7&nbsp;km ao encoro da Lagoa Cárdena, onde hai un refuxio de Comporteiros, do encoro de Unión Eléctrica Madrileña e aos 16,8&nbsp;km pola de Barrancones, que se pasa pola súa parte inferior. Aos 16,9&nbsp;km a estrada bifúrcase, séguese á esquerda e aos 21&nbsp;km chégase á mallada de pastores de San Justo; continúase, en tempo seco, co vehículo monte a través ata o cumio.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Macizo Galaico
* Serra Segundeira
* Seabra
Castro, Oural, Boqueixón

**Castro** é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres).

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oural 
### Parroquias de Boqueixón 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Boqueixón
A Eirexe, Oural, Boqueixón

**A Eirexe** é un lugar da parroquia de Oural no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).

## Toponimia 
O topónimo **A Eirexe** (do latín , o lugar da igrexa) débese á presenza no lugar da igrexa de Santa María de Oural.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oural 
### Parroquias de Boqueixón 
## Notas
Lamparte

Como topónimo **Lamparte** pode referirse a:

;En Galiza
***Lamparte**, lugar da parroquia de Boqueixón, no concello de Boqueixón;
***Lamparte**, lugar da parroquia de Loureda, no concello de Boqueixón;
***Lamparte**, lugar da parroquia de Vilar de Donas, no concello de Palas de Rei;
***Lamparte**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello de Sarria.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Lomparte**, lugar da parroquia de San Tomé de Lourenzá, no concello de Lourenzá.
Josep Maria Bartomeu

**Josep Maria Bartomeu Floreta**, nado en Barcelona o 6 de febreiro de 1963, é un empresario e enxeñeiro catalán e o actual presidente do Futbol Club Barcelona.

## Traxectoria 
Socio e conselleiro delegado das empresas ADELTE (enxeñaría para aeroportos) e EFS (grupo de empresas de mantemento de terminais e equipos electromecánicos), formou parte da directiva do FC Barcelona durante a presidencia de Joan Laporta como responsable da sección de baloncesto xunto con Sandro Rosell, con quen renunciaría por discrepancias co entón presidente.

Foi o vicepresidente na xunta directiva de Rosell no Futbol Club Barcelona entre xullo de 2010 e xaneiro de 2014 logo de que gañasen as eleccións cun 61,35% de votos dos socios do club. Tras a renuncia de Sandro Rosell á presidencia o 23 de xaneiro de 2014 debido á admisión a trámite do xuíz Ruz pola querela do denominado "caso Neymar", a Comisión Directiva, seguindo os estatutos do club, elíxeo como o 40º presidente do Futbol Club Barcelona dende o 23 de xaneiro de 2014 ata completar o mandato de Rosell o cal finalizaba o 30 de xuño de 2016.

## Véxase tamén
Ferroplasma

***Ferroplasma*** é un xénero de arqueas do que se coñecen polo momento tres especies e cuxa especie tipo é *Ferroplasma acidiphilum*, un microorganismo acidófilo oxidante do ferro. A diferenza doutros membros da clase Thermoplasmata, *F.acidiphilum* é un mesófilo que crece optimamente a unha temperatura de aproximadamente 35&nbsp;°C e a un pH de 1,7. Encóntrase xeralmente en minas ácidas, principalmente as de pirita (FeS2). É especialmente abondoso cando hai drenaxes ácidas nas que outros microorganismos como *Acidithiobacillus* e *Leptospirillum* fixeron baixar o pH, o que permite que o acidófilo obrigado *F. acidiphilum* poida prosperar. *Ferroplasma* forma fitas viscosas sobre a superficie da pirita.

Fisioloxicamente, *F. acidiphilum* é un quimioautótrofo e obtén enerxía por oxidación do ferro ferroso procedente da pirita usando oxíxeno como aceptor final de electróns e fixa dióxido de carbono. Este proceso produce como residuo ácido sulfúrico, o que leva á acificación do ambiente no que vive.

Os sulfuros sofren as seguintes reaccións:

FeS2 + 3½ O2 + H2O → Fe2+ + 2 SO42- + 2 H+

FeS2 + 14 Fe3+ + 8 H2O → 15 Fe2+ + 2 SO42- + 16 H+.

A reacción desprázase cara á oxidación de FeS2.

*F. acidiphilum*, igual que *Thermoplasma*, non ten parede celular. Porén, ao contrario que *Thermoplasma*, a membrana plasmática de *F. acidiphilum* non contén lípidos tetra-éter.

*F. cupricumulans* (sinónimo *F. cyprexacervatum*) é tamén quimioautótrofo sen parede celular e vive en zonas con sulfuro en drenaxes mineiras, pero é moderadamente termófilo (temperatura óptima 53,6&nbsp;°C) e tamén é moi acidófilo (pHs óptimos de crecemento entre 1,0 e 1,2).

*F. acidarmanus* foi atopado en drenaxes ácidas da mina de Iron Mountain, California, onde é unha especie dominante e vive quimioautótrofamente oxidando ferro e sulfuro nas piritas, o seu pH óptimo é 1,2, pode vivir con altas concentracións de metais, e crece máis rapidamente que *F. acidiphilum*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bases de datos científicas 
### Ligazóns externas
O Corral, Pousada, Boqueixón

**O Corral** é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pousada 
### Parroquias de Boqueixón
Javier Montero Mejuto

**Francisco Javier Montero Mejuto**, nado en Santiago de Compostela en 1887 e finado en Madrid en xaneiro de 1974, foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en *El Eco de Santiago* e *Gaceta de Galicia*. Foi un dos asinantes do Manifesto de Ourense da Liga Acción Gallega (1912) con Basilio Álvarez, Eugenio López Aydillo, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas e José Rodríguez Pavón e participou nalgúns mitins como o de Vilagarcía de Arousa, en setembro de 1912. Colaborou en *Heraldo de Vigo* e foi redactor de *El Heraldo Gallego*. Foi candidato agrario a deputado en Cortes polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1914, pero foi derrotado. En abril de 1914 encargouse da dirección de *El Pueblo* de Vigo.. Trasladouse a Madrid onde foi redactor de *España Libre*, *El Parlamentario*, *El Sol*, *Vida Nueva* e *La Voz*; despois foi redactor de *Informaciones* até 1936. Foi directivo da Asociación de la Prensa de Madrid. Finou en Madrid en xaneiro de 1974.

É autor dun estudo sobre Cristovo Colón, *La patria del almirante* (1927), escrito con Antonio Valero de Bernabé.

Castelao fixo a súa caricatura, publicada no primeiro número de *Galicia Moza* en 1909.

## Notas
Lamas, Sergude, Boqueixón

**Lamas** é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 95 habitantes (48 homes e 47 mulleres).

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sergude 
### Parroquias de Boqueixón 
## Notas
Trojany, Mazovia

**Trojany** é unha vila de Polonia, pertencente ao municipo (*gmina*) de Dąbrówka, no voivodato de Mazovia. A súa poboación en 2014 era de 490 habitantes.
Vedran Ćorluka

**Vedran Ćorluka**, nado en Derventa o 5 de febreiro de 1986, é un futbolista croata. Xoga de defensa e dende o ano 2012 xoga no Lokomotiv Moscova. Ademais, é internacional coa selección croata.

## Traxectoria 
Ćorluka comezou nas categorías inferiores do Dinamo Zagreb, e chegou ó primeiro equipo no ano 2003. En 2007, fichou polo Manchester City a cambio de 8 millóns de libras. Tras unha tempada en Manchester, foise ó Tottenham Hotspur, onde pasou catro tempadas antes de fichar polo Lokomotiv Moscova.

## Palmarés 
### Club 
;Dinamo Zagreb
* Prva HNL: 2005–06, 2006–07
* Copa de Croacia: 2006–07
* Supercopa de Croacia: 2006

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en FIFA.com
Steven Adams

**Steven Funaki Adams**, nado o 20 de xullo de 1993 en Rotorua, é un xogador neozelandés de baloncesto profesional que xoga nos Houston Rockets da National Basketball Association (NBA). Despois de xogar unha tempada co equipo natal Wellington Saints en 2011, Adams mudouse aos Estados Unidos en 2012 para xogar ao baloncesto universitario para Pittsburgh. En xuño de 2013, Thunder foi seleccionado pola 12ª selección global no borrador da NBA de 2013.

## Traxectoria profesional 
### Nova Zelandia 
En febreiro de 2011, Adams fichou polos Wellington Saints para disputar a tempada 2011 da NBL neozelandesa, onde axudou ós Saints a gañar o título da NBL, e conseguiu o premio ó Rookie do Ano.

### NBA 
O 27 de xuño de 2013, Adams foi elixido na 12ª posición do Draft de 2013 polos Oklahoma City Thunder, converténdose no primeiro neozelandés en ser escollido na primeira rolda dun Draft da NBA. O 12 de xullo de 2013, Adams asinou cos Thunder. O 8 de novembro de 2013, conseguiu o seu primeiro dobre-dobre, ó facer 17 puntos e 10 rebotes na vitoria dos Thunder por 119-110 sobre os Detroit Pistons. O 22 de maio de 2014, foi escollido no segundo mellor equipo de rookies da tempada 2013-14.

O 24 de novembro de 2020, Adams foi traspasado ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre catro equipos.

O 7 de agosto de 2021, Adams foi traspasado ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Charlotte Hornets.

O 1 de febreiro de 2024, os Grizzlies traspasaron a Adams ós Houston Rockets a cambio de Victor Oladipo e tres futuras eleccións da segunda rolda do Draft.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Andócides

**Andócides** (en grego Ἀνδοκίδης), nado *ca.* -440 e finado en -390, foi un dos primeiros oradores áticos, membro dunha antiga familia aristocrática ateniense que se facía descender do deus Hermes. Foi acusado de tomar parte na mutilación dos hermas en -415 e de profanar os Misterios de Eleusis.
## Obra 
Chegaron ata os nosos días tres dos seus discursos:
#O primeiro, *Sobre o seu regreso*, pronunciado na ekklesía probabelmente en -410, cando avogou sen éxito que se suprimise a limitación dos seus dereitos.
#O segundo, *Sobre os misterios*, foi escrito en -399, cando, trala rehabilitación nos seus plenos dereitos pola amnistía de -403, se defendeu con éxito contra a pretensión de que continuase suxeito á anterior limitación (o sexto discurso das obras de Lisias parece que é parte do proceso); é interesante como relato ocular dun suceso curioso na historia de Atenas.
#O terceiro discurso, *Sobre a paz*, é un discurso político que insta á paz con Esparta en -390, o cuarto ano da Guerra de Corinto.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Hermocópidas.

### Ligazóns externas 
* Textos gregos de Andócides en Wikisource.
* *Sobre su regreso* (*Περί τῆς ἑαυτού καθόδου*).
** Texto francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011). Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao grego.
** Texto inglés, con índice electrónico, no Proxecto Perseus. Na parte superior dereita atópanse os rótulos activos "*focus*" (para cambiar ao texto grego) e "*load*" (para o texto bilingüe).
*** Texto grego no sitio de Philippe Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao francés.
*** Texto grego en Wikisource.
* *Sobre os misterios* (*Περί τῶν μυστηρίων*).
** Texto francés no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao grego.
** Texto inglés no Proxecto Perseus, coas características indicadas antes.
*** Texto grego no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao francés.
*** Texto grego en Wikisource.
* *Sobre a paz cos lacedemonios* (*Περί τῆς πρὸς Λακεδαιμονίους εἰρήνης*).
** Texto francés no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao grego.
** Texto inglés no Proxecto Perseus, coas características indicadas antes.
*** Texto grego no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao francés..
*** Texto grego en Wikisource.
* *Contra Alcibíades* (*Κατὰ Ἀλκιβιάδου*).
** Texto francés no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao grego.
** Texto inglés no Proxecto Perseus, coas características indicadas antes.
*** Texto grego no sitio de Ph. Remacle. Cada número de parágrafo é rótulo activo que serve para cambiar ao francés.
*** Texto grego en Wikisource.
* Lisias: *Contra Andócides* (*Κατά Ἀνδοκίδου ἀσέβειας*).
** Texto inglés no Proxecto Perseus, coas características indicadas antes.
*** Texto grego en Wikisource.
Pintia

miniatura|Escavación dunha tumba da necrópole de Las Ruedas.
**Pintia** é o nome dunha antiga cidade vaccea, situada na localidade de Padilla de Duero (Peñafiel), na actual provincia de Valladolid.

## Historia 
Os vacceos foron os primeiros poboadores asentados no centro do Val do Douro e no curso baixo do Pisuerga, nunha zona que englobaría a actual provincia de Valladolid, boa parte da de Palencia e zonas das provincias de Zamora, Segovia e Ávila. En 1993 foi declarado Ben de Interese Cultural como zona arqueolóxica.

Os vacceos eran un pobo celta proveniente do norte de Europa que chegou en diversas ondadas a esta zona. Fundaron varias cidades (Pallantia, Pintia) que tiñan un goberno autónomo ata ser case cidades-estado, pero sen perder as relacións coas cidades irmás do seu ámbito. Tan grande era a irmandade das cidades, que os vacceos axudaron os arévacos de Numancia durante o asedio ao que foron sometidos polos romanos. Precisamente por esta axuda, os invasores romanos atacaron as cidades vacceas tras someter Numancia. Ao cabo dos anos Pintia remataría romanizada coma os restos dos pobos ibéricos.

## Arqueoloxía 
Durante anos, pensouse que Valladolid era a antiga Pintia; non obstante, nin as distancias viarias nin a arqueoloxía da propia cidade así o mostraban. As escavacións arqueolóxicas que se veñen realizando en Padilla de Duero descubriron un importante núcleo de poboación que foi identificado como a súa posible localización.

A zona arqueolóxica consta de tres partes diferenciadas: A cidade no lugar de "Las Quintanas", o lugar de enterramento ou necrópole de "Las Ruedas" e o barrio oleiro de "Carralaceña". En "Las Quintanas" descubriuse que a cidade foi destruída por un incendio. Posteriormente os visigodos da zona instalaron a súa necrópole sobre a antiga cidade vacceo-romana. Na necrópole de "Las Ruedas" encontráronse ricos enxovais de guerreiros, mulleres, nenos... Por outro lado, xa no termo da próxima localidade de Pesquera de Duero encóntrase o barrio artesán de "Carralaceña", situado ao outro lado do río Douro, para evitar que por un accidente sobrevido durante o proceso de cocción da cerámica, o lume se puidese propagar ao núcleo de poboación principal. Este barrio oleiro unido a Pintia por un vao no río Douro contaba ademais coa súa propia necrópole ou lugar de enterramento. Os fornos encontrados aquí son únicos en Europa, polas súas dimensións e cronoloxía, pero non se poden visitar porque a Xunta de Castela e León non considerou rendible a súa restauración e posta en valor.

A permisividade institucional e a falta de apoio aos proxectos de escavación supuxo a destrución parcial do poboado coa plantación de viñedos. A Universidade de Valladolid encárgase actualmente da recuperación do poboado e do seu estudo. Parte do material exhumado pódese contemplar no Museo de Valladolid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Pintia vaccea, Centro de Estudios Vacceos “Federico Wattenberg” (CEVFW), da Universidade de Valladolid.
Licurgo (orador)

**Licurgo** (en grego antigo Λυκοῦργος, *Lukoúrgos*) nado en Atenas en -396 e finado en -323, foi un orador ático que foi fillo de Licofrón, quen pertenceu á aristocrática familia sacerdotal dos Eteobutadas. Non debe confundirse co lexislador espartano, do mesmo nome.
## Traxectoria 
Na escena política, xogou un papel trala derrota ateniense na Batalla de Queronea (-338) fronte ao exército do rei macedonio Filipo II. Tiña daquela 52 anos, e ignórase o que fixo antes desta data, na que se lle concedeu unha maxistratura durante un período de catro anos. Foi reelixido dúas veces: estivo en total 12 anos dirixindo as finanzas públicas. Ocupouse cun rigor absoluto destas, do exército, e da construción de edificios públicos. Atenas débelle, entre outras cousas, o acondicionamento do ximnasio do Liceo e do Teatro de Dioniso. Intentou exaltar o patriotismo do corpo cívico contra Macedonia.
## Obras 
Conserváronse varias obras retóricas. Son as alegacións das defensas pronunciadas nos procesos políticos (γραϕαί). Unha gran parte son *eisanguelías* (εἰσαγγελία), procedementos excepcionais por alta traizón.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* J.F. Dobson: O*s oradores gregos* (*The Greek Orators*, 1919).
** Apartado dedicado a Licurgo: texto inglés, con índice electrónico, no Proxecto Perseus.
* Licurgo: *Contra Leócrates*.
** Texto inglés, con índice electrónico, no Proxecto Perseus. Na parte superior dereita atópanse os rótulos activos "*focus*" (para cambiar ao texto grego) e "*load*" (para o texto bilingüe).
** Texto francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011). Ed. de Garnier,**http://www.classiques-garnier.com/** París, 1842. Os números en azul entre corchetes son rótulos activos que serven para cambiar ao grego.
*** Texto grego no mesmo sitio. Os números en azul entre corchetes son rótulos activos que serven para cambiar ao francés.
Lisias

[thumb|right|200px|**Jean Dedieu (1646 - 1727): estatua de Lisias. [Xardíns de Versalles.**]]
**Lisias** (en grego Λυσίας), nado en Atenas en -458 e finado en -380, foi un dos dez oradores áticos.
## Traxectoria 
Malia nacer en Atenas, foi meteco e nunca gozou do dereito de cidadanía xa que o seu pai, Céfalo, era de Siracusa. No ano -404, o réxime oligárquico dos Trinta Tiranos privou a Lisias e ao seu irmán Polemarco de todas as súas posesións. Cando mataron a este último, Lisias fuxiu a unha poboación veciña.

Regresou a Atenas no ano -403, trala derrota dos Trinta Tiranos e o restablecemento do goberno democrático. Emprendeu entón accións legais contra Eratóstenes, o tirano responsábel da morte de seu irmán.

Platón alude a Lisias e á súa familia n'*A República* e no *Fedro*.

## Obra 
Lisias gañouse a vida como logógrafo, escribindo discursos para os litigantes e transformándose na figura máis destacada da oratoria xudicial ática. A súa biografía reflíctese na dobre vertente da súa obra: por unha banda, dedicado ao ensino da retórica e a escribir discursos por encargo; e, por outra, consagrado á tarefa política da restauración da democracia en Atenas e á persecución dos tiranos mediante os seus discursos. Chegou a escribir 233 discursos, dos que só se conservou unha trintena. Os máis coñecidos son *Contra Eratóstenes* (*Κατά Ερατοσθένους*), *Defensa no xuízo contra Simón* (*Πρὸς Σίμωνα ἀπολογία*) e *Sobre o asasinato de Eratóstenes* (*Ὑπὲρ τοῦ Ἐρατοσθένους φόνου ἀπολογία*).
## Estilo 
Tiña un talento incomparábel para adaptar os seus discursos ao carácter dos seus clientes. Os trazos máis destacados do seu estilo, como demostran as obras que del se conservan, eran a pureza, a sinxeleza e a claridade.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
# 
# 
### Ligazóns externas 
* Dionisio de Halicarnaso: *Lisias* (*Λυσίας*).
** Texto francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): ed. de 1826, en París. Os números en azul son rótulos activos que serven para cambiar ao grego.
*** Texto grego no mesmo sitio. Os números en azul son rótulos activos que serven para cambiar ao francés.
* J.F. Dobson: *The Greek Orators* (*Os oradores gregos*, 1919).
** Apartado dedicado a Lisias: texto inglés con índice electrónico no Proxecto Perseus.
* Discursos de Lisias.
** Texto inglés con índice electrónico no Proxecto Perseus. Na parte superior dereita atópanse os rótulos activos "*focus*" (para cambiar ao texto grego) e "*load*" (para o texto bilingüe).
*** Textos bilingües grego - francés, con introducións e anotacións neste idioma, no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).
**** Textos gregos en Wikisource.
**** Textos gregos no sitio da Bibliotheca Augustana (Augsburgo).
** Clara Álvarez: Análise morfolóxica e sintáctica dun fragmento da obra de Lisias.
*** *Discursos fúnebres* ou *Epitafios* (*Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς*), 4: *As amazonas* (*Ἀμαζόνες*).
**** O fragmento en Wikisource.
***** Análise do fragmento.
Ignicoccus

***Ignicoccus*** é un xénero de arqueas que viven en chemineas hidrotermais mariñas a altas temperaturas. Descubríronse na dorsal de Kolbeinsey ao norte de Islandia e no océano Pacífico (a 9º norte, 104º oeste) en 2000 .

## Sistemática 
A comparación dos xenes de ARNr 16S de *Ignicoccus* cos doutras especies indica que representa unha liñaxe nova que se ramificou moi cedo dentro da familia das Desulfurococcaceae 

## Fisioloxía 
*Ignicocci* vive a temperaturas entre os 70 e 98&nbsp;°C (o seu óptimo está arredor de 90&nbsp;°C). Obtén enerxía pola redución de xofre elemental a sulfuro de hidróxeno utilizando hidróxeno molecular como doante de electróns. A arquea *Nanoarchaeum equitans* establece unha singular simbiose (ou parasitismo) con *Ignicoccus*..

## Notas
Licurgo

Na Antiga Grecia e a mitoloxía grega, o nome **Licurgo** pode aludir a:
# Un nome alternativo de Licomedes.
# Licurgo de Esparta, o lendario lexislador.
#Licurgo, rei de Esparta (-219--210).
# Licurgo de Tracia, un rei de Edonia que prohibiu o culto a Dioniso, polo que foi castigado.
# Licurgo, un estadista ateniense e un dos dez oradores áticos: *Contra Teócrates* é o seu único discurso conservado, dos quince que Cecilio de Caleacte consideraba xenuínos.
# Licurgo, rei de Arcadia.
# Licurgo, fillo de Prónax.
# Licurgo, rei de Nemea.
# Licurgo, fillo de Heracles e Toxicrate (a filla de Tespias).
# Licurgo, un pretendente de Hipodamia.
Manuel Sariñena García

**Manuel Sariñena García**, nado en Zaragoza, foi un músico e político español asentado en Lugo.

## Traxectoria
Profesor de música e pianista, foi director da Banda Municipal e da Coral Polifónica de Lugo e dirixente de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de outubro. Saíu o 2 de febreiro de 1938. No franquismo foi director da Banda Municipal de Zaragoza. É autor do pasodobre "Manoliño".

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Alfonso Quintas

**Alfonso Quintas da Vila**, nado en Vigo o 23 de xaneiro de 1883 e finado no mesmo concello en novembro de 1929, foi un político galego.

## Traxectoria 
Irmán de José Quintas da Vila. Foi presidente da Juventud Republicana de Vigo (1904). Pertenceu á directiva da Sociedade La Oliva, e foi secretario da comisión organizadora dos Juegos florales de 1904 promovidos por esta entidade. Dirixiu o periódico *El Pueblo*. Foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións municipais de 1913, adscribíndose ao grupo republicano. Con motivo da folga xeral de 1917 foi detido en agosto con Waldo Gil e Juan Carón, e foron postos en liberdade en setembro. Foi interventor e despois director xerente do Banco de Vigo. Finou en Vigo aos 47 anos de tuberculose pulmonar en novembro de 1929.

## Vida persoal 
Casou con Andrea Calvo Vázquez en 1917 e foi pai de Daniel Quintas Calvo.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Ráfaga

***La Ráfaga*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1914 e 1935, de catro páxinas coa última de publicidade como era costume na época.

## Historia e características 
miniatura|Ao mestre Elías Pérez Martínez, por iniciativa de *La Ráfaga*.
Subtitulado *Semanario satírico*, apareceu o 4 de abril de 1914. Estivo dirixida por Francisco Vidales Canle (que renunciou en decembro de 1914), Aquilino Parada, Miguel Campos Peña, Ramón Campos Peña e Ceferino Maestú Novoa. Foron os seus redactores Ricardo Trillo Couce e Humberto Cuíñas. Entre os seus colaboradores figuraron José Signo e "Andrés de Brizeux"; tiña unha sección crítica titulada "Aturuxos" escrita por Rogelio Rivero. Interrompeu a súa publicación en 1915, para volver reaparecer en setembro dese ano. Volveu pechar na ditadura de Primo de Rivera e o seu director foi á cadea en 1925 por defender a liberdade de expresión. En 1918 organizou unha homenaxe ao mestre Elías Pérez Martínez. Cesou a súa publicación en 1935.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Altabella e Leal Insua (1965). *Faro de Vigo y su proyección histórica*. Madrid. Editorial Nacional.
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
### Ligazóns externas 
* Ceferino de Blas (14/4/2004). «El periodismo de ´La Ráfaga´» *Faro de Vigo* .