open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Federación Internacional de Tenis

A **Federación Internacional de Tenis** (en inglés: *International Tennis Federation*, **ITF**) é o organismo máximo do tenis mundial, que ten como principal obxectivo, regular, expandir e levar este deporte a todo o mundo. Ten a súa sede en Londres.

A ITF ten incidencia en competicións que van desde os eventos profesionais máis destacados como os Xogos Olímpicos, os Grand Slams, a Copa Davis e a Fed Cup, ata os de nivel de entrada como os torneos Satélites e *Futures* correspondentes ao Circuíto ITF masculino e feminino, así como eventos para júniors, veteranos e cadeira de rodas.

## Historia 
A necesidade de establecer unha federación de carácter internacional xurdiu en 1911. Por eses anos o tenis sobre céspede comezaba a desenvolverse con gran forza no mundo, polo que se facía imperiosa unha alianza para que o deporte fose estruturado de forma ordenada a nivel mundial, aproveitando que as Asociacións Nacionais de Tenis xa se atopaban establecidas e conformadas.

Duane Williams foi un dos grandes xestores, que xunto a Charles Barde, membro honorario da Asociación de Tenis de Suíza, e Henri Wallet da Federación Francesa de Tenis, deron forza a esta idea.

Finalmente, doce foron as asociacións que se reuniron por primeira vez na conferencia anual que se realizou en París, o 1 de marzo de 1913, fundando desta maneira a Federación Internacional de Tenis. Os membros fundadores foron: Alemaña, Australasia (Australia e Nova Zelandia), Austria, Bélxica, Dinamarca, España, Francia, Países Baixos, Reino Unido, Rusia, Suecia, Suíza e Suráfrica.

## Organización 
A estrutura xerárquica da federación está conformada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Congreso, o Comité Executivo, o Consello e os Comités Técnicos.

A ITF conta en 2016 coa afiliación de 211 federacións nacionais (148 membros de pleno dereito e 63 membros asociados, sen dereito a voto) repartidas en seis organismos continentais:
*Confederación Africana de Tenis (CAT)
*Federación Asiática de Tenis (ATF)
*Federación Europea de Tenisn (TE)
*Norteamérica e o Caribe
*Federación de Tenis de Oceanía	(OTF)
*Confederación Suramericana de Tenis (COSAT)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Estadi Municipal de Reus

O **Estadi Municipal de Reus** é un estadio de fútbol da cidade catalá de Reus, na provincia de Tarragona. Foi inaugurado en 1977 e ten capacidade para 4.700 espectadores.

Alberga os partidos do Club de Futbol Reus Deportiu, que antes xogara no Estadio da estrada de Salou (1913-1919), o Camp del Camí d'Aleixar (1919-1927) e o Estadio do Carrer Gaudí (1927-1978). Ten dous campos anexos, un de céspede artificial e outro de céspede natural apto para a práctica do rugby.

Entre 1977 e 1984 chamouse **Camp Nou** e entre 1984 e 2005, **Camp Nou Municipal**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información na web do CF Reus Deportiu
Perneiral, Cabeiras, Arbo

**Perneiral** é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabeiras 
### Parroquias de Arbo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Arbo
Consello Superior de Deportes

[250px|miniatura|Sede do Consello Superior de Deportes na Cidade Universitaria de [Madrid.]]
O **Consello Superior de Deportes** (**CSD**, en castelán: *Consejo Superior de Deportes*) é un organismo autónomo da Administración Xeral do Estado española, dependente no Ministerio de Cultura e Deporte.

Para o control das trampas no deporte e asegurar a boa saúde dos deportistas ten adscrita a Axencia Española de Protección da Saúde no Deporte, comunmente coñecida como Axencia Estatal Antidopaxe.

## Historia 
O CSD créase mediante Decreto 2258/1977, do 27 de agosto e é directo herdeiro da Delegación Nacional de Deportes, creada en 1941, dependente da Secretaría Xeral do Movemento.

As súas competencias esenciais definíronse na Lei 13/1980, do 31 de marzo, Xeral da Cultura Física e do Deporte, e máis tarde na norma que a substituíu: a Lei 10/1990, do 15 de outubro, do Deporte.

### Dependencia orgánica 
*Ministerio de Cultura (1977-1990).
*Ministerio de Educación e Ciencia (1990-1996).
*Ministerio de Educación e Cultura (1996-2000).
*Ministerio de Educación, Cultura e Deporte (2000-2004).
*Ministerio de Educación (2004-2009).
*Presidencia do Goberno (2009-2011).
*Ministerio de Educación, Cultura e Deporte (2011-2018).
*Ministerio de Cultura e Deporte (2018- ).

## Presidentes 
*Benito Castejón Paz (1977-1980)
*Jesús Hermida Cebreiro (1980-1982)
*Romà Cuyás (1982-1987)
*Javier Gómez Navarro (1987-1993)
*Rafael Cortés Elvira (1993-1996)
*Pedro Antonio Martín Marín (1996-1998)
*Santiago Fisas Ayxelá (1998-1999)
*Francisco Villar García-Moreno (1999-2000)
*Juan Antonio Gómez-Angulo (2000-2004)
*Jaime Lissavetzky Díez (2004-2011)
*Albert Soler Sicilia (2011)
*Miguel Cardenal Carro (2012-2016)
*José Ramón Lete Lasa (2016-2018)
*María José Rienda (2018-2020)
*Irene Lozano Domingo (2020-2021)
*José Manuel Franco (2021-)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Ramón Otero

O nome **Ramón Otero** pode referirse a varios galegos:

***Ramón Otero Acuña** (Cádiz - † Santiago de Compostela 1876), médico, profesor e xornalista.
***Ramón Otero Milleiro** (Redondela 1868), xornalista e político.
***Ramón Otero Pedrayo** (Ourense 1888 - 1976), escritor, político e intelectual (DLG 1988).
***Ramón Otero Túñez** (Santiago de Compostela 1925 - 2010), historiador da arte.
Eidos

O termo **Eidos** pode referirse a:

*Un **eido** é un terreo cultivado ou o conxunto de terras que rodean unha casa. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Eidos**, lugar da parroquia de Guillarei, no concello de Tui;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Baíña, no concello de Baiona;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Priegue, no concello de Nigrán;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Atios, no concello do Porriño;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Cans, no concello do Porriño;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Chenlo, no concello do Porriño;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de San Salvador de Budiño, no concello do Porriño;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Meder, no concello de Salvaterra de Miño;
***Os Eidos**, lugar da parroquia de Santo André de Comesaña, no concello de Vigo;
***Os Eidos de Abaixo**, lugar da parroquia de Sela, no concello de Arbo;
***Os Eidos de Abaixo**, lugar da parroquia de Morgadáns, no concello de Gondomar;
***Os Eidos de Abaixo**, lugar da parroquia de Burgueira, no concello de Oia;
***Os Eidos de Abaixo**, lugar da parroquia de Forcadela, no concello de Tomiño;
***Os Eidos de Arriba**, lugar da parroquia de Sela, no concello de Arbo;
***Os Eidos de Arriba**, lugar da parroquia de Burgueira, no concello de Oia;
***Eidos de Limia**, lugar da parroquia de Ordes, no concello de Rairiz de Veiga;
***Eidos de Riba**, lugar da parroquia de Xunqueiras, no concello de Pazos de Borbén;
***Os Eidos do Medio**, lugar da parroquia de Cans, no concello do Porriño;
***Eidos Vellos**, lugar da parroquia de Maceira, no concello de Covelo;
***Viso dos Eidos**, lugar da parroquia do Rosal, no concello do Rosal;
***Entreeidos**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas.

;Rúa de Galiza
***Rúa dos Eidos**, en Santiago de Compostela.

;Obras literarias
* ***Os eidos***, libro de Uxío Novoneyra (1955);
* ***Os eidos II***, libro de Uxío Novoneyra (1974).

;Xornais e revistas
* ***Eidos***, revista escolar en galego fundada en 1976.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Estadio de La Condomina

**La Condomina** é un estadio de fútbol da cidade de Murcia, situado no centro da capital, na Ronda de Garay, xunto á Praza de Touros. Nel xoga os seus partidos o UCAM Murcia e antigamente fixérono tamén outros equipos da cidade como o Real Murcia e o Ciudad de Murcia.

Ten capacidade para 17.500 espectadores, e foi inaugurado o 25 de decembro de 1924. Conta con dous vestiarios para xogadores, vestiarios para árbitros e sala de prensa. Nel, ademais de encontros deportivos, celebráronse concertos, galas, espectáculos e toda unha infinidade de eventos para os cales o estadio resultaba idóneo debido á súa localización e ao seu fácil acceso.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estadio Nueva Condomina
San Tirso

O nome **San Tirso** pode referirse a:

***Tirso de Apolonia**, mártir cristián (f. 251).

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***San Tirso**, lugar da parroquia de Cando, no concello de Outes;
***San Tirso**, lugar da parroquia de Manduas, no concello de Silleda.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***San Tirso**, parroquia do concello de Candamo.

;En Castela e León
***San Tirso**, lugar do concello da Veiga de Valcarce, na provincia de León.

;Deportes
***San Tirso Sociedad Deportiva**, equipo de fútbol do concello de Abegondo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Santo Tirso**, lugar da parroquia de Amandi, no concello de Sober;
*Parroquias de Galicia baixo a advocación de san Tirso
Viso dos Eidos, O Rosal, O Rosal

**Viso dos Eidos** é un lugar da parroquia do Rosal, no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 267 habitantes (140 homes e 127 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Rosal 
### Parroquias do Rosal 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Rosal
Hipocondría

O **trastorno hipocondríaco,** tamén denominado **hipocondría** , **hipocondriase, nosofobia** ou **neurosis hipocondríaca,** é unha enfermidade na cal o paciente mostra unha actitude de preocupación exacerbada pola súa saúde. A orixe do termo provén do hipocondrio, unha rexión anatómica localizada na parte superior do abdome, xusto baixo as costelas e o apéndice xifoides. Segundo a escola médica humoral, a etioloxía deste trastorno estaba orixinada nesa rexión.

As persoas hipocondríacas tenden a esaxerar os seus sufrimentos, que poden ser reais ou imaxinarios, crendo que padece unha enfermidade grave. A interpretación catastrófica dos signos corporais máis ínfimos por parte do individuo é o mecanismo que provoca a hipocondría. A hipocondría, pois, é unha resposta ou reacción do individuo perante unha doenza.

## Síntomas 
O principal síntoma da hipocondría está relacionado intimamente coa ansiedade. Trátase da preocupación exacerbada que o individuo ten coa súa saúde. A principal preocupación do individuo é a de padecer unha doenza grave ou incurable. Dita preocupación baséase na interpretación de signos ou síntomas tales coma taquicardia, diarrea ou mesmo feridas ou lunares.

## Diagnóstico 
O diagnóstico de hipocondriasis require diferencialo da personalidade aprehensiva. Ao contrario que nos casos nos que a a preocupación pola enfermidade é un trazo da personalidade, na hipocondriase o malestar e tal que interfire e afecta á vida social, laboral e persoal do individuo. Para diagnosticar a doenza, ademais, cómpre que os síntomas perduren no tempo un mínimo de seis meses desde o inicio dos síntomas.

Segundo o CIE-10, a diagnóstico de trastorno hipocondríaco inclúe:

* Preocupación persistente pola posibilidade de sufrir un ou máis trastornos físicos graves e progresivos.
* Os doentes manifestan queixas somáticas persistentes ou unha preocupación polo seu aspecto físico.
* As sensacións normais son a miúdo interpretadas polo paciente coma anormais, angustiantes, e habitualmente enfoca a atención en só un ou dous órganos ou sistemas corporais,
* Frecuentemente existe depresión e ansiedade marcadas que poden fundamentar diagnósticos adicionais.

## Tratamento 
O tratamento baséase na combinación de fármacos antidepresivos coa psicoterapia cognitivo condutual. De feito, é moi común que psiquiatra e psicólogo traballen xuntos ante esta enfermidade. Os medicamentos reducen o desánimo pero por si sos non son suficientes para eliminar as ideas de enfermidade. Débense tomar conxuntamente co tratamento psicolóxico.

A psicoterapia en si diríxese a paliar a angustia e o medo que senten estas persoas ensinándolles a enfrontar o seu problema. Un punto vital radica en saber diferenciar os síntomas reais dos ficticios. Normalmente úsanse técnicas como a desensibilización, o control do pensamento e a relaxación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trastorno dismórfico corporal
* Aprehensión
* Disforia
Abrótano femia

O **abrótano femia**, **herba da loba** ou **santolina ** (***Santolina chamaecyparissus***) é unha especie de planta herbácea ou gamallo, pertencente á familia das Asteráceas, de talo erecto e magro, moi ramificado, follas estreitas e lineares de cor verde agrisada e flores amarelas en capítulos, moi aromáticas, da que se utilizan principalmente as flores en infusión. Ademais das propiedades medicinais, cultívase en Galiza coma ornamental.
miniatura|240x240px|Vista da planta
miniatura|243x243px|Detalle da flor
miniatura|320x320px|Vista da planta

## Descrición 
Posúe numerosos talos delgados sobre o que medran follas de cor verde cinsenta, estreitas, lineais, divididas, carnosas e recendentes. Botan un intenso cheiro aromático que lembra ao da macela, aínda que un chisco desagradábel. No alto agroman unhas testiñas hemisféricas con flores tubulosas de cor amarela. A súa altura pode oscilar entre os 20 e 70&nbsp;cm. O seu froito é cuadrangular.

## Hábitat 
Planta de clima mediterráneo, orixinaria do sur de Europa, atopándose tamén no norte de África e en América do Norte. Medra en outeiros e ladeiras arxilosas ou pedrentas. En Galiza non é común atopala brava, agás nas zonas de clima de influencia mediterránea.

## Propiedades 
* Utilízase para evitar as traza meténdoo dentro das gabetas ou caixóns da roupa.
* É rica en óleos aromáticos.
* Pode servir como vermífugo.
* Ten propiedades estomacais.
* Antibiótico e desinfectante.

## Taxonomía 
*Santolina chamaecyparissus* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 842. 1753.
; Etimoloxía
***Santolina***: nome xenérico que deriva do latín *sanctus* = "sagrado" e *linum* = "liño", baseada nun antigo nome dunha especie deste xénero.

***chamaecyparissus***: nome xenérico en latín derivado do grego *χαμαικυπάρισσος* ("alcipreste do chan"), e xa usado na antiga Roma para nomear a especie. Este nome designa tamén ao *Chamaecyparis*, un xénero de Cupressaceae.
; Sinonimia
* *Santolina chamaecyparissus* subsp. *chamaecyparissus*
* *Santolina chamaecyparissus* subsp. *insularis* (Gennari ex Fiori) Yeo
* *Santolina chamaecyparissus* subsp. *pecten* Rouy
* *Santolina chamaecyparissus* subsp. *squarrosa* (DC.) Nyman
* *Santolina chamaecyparissus* subsp. *tomentosa* (Pers.) Arcang.
* *Santolina chamaecyparissus* var. *insularis* Gennari ex Fiori
* *Santolina pectinata* Benth., non Lag.
* *Santolina pinnata* Viv.
* *Abrotanum foemina* Garsault
* *Santolina marchii* Arrigoni

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Santolina* (xénero)
* Historia da Botánica
* Características das asteráceas

## Notas
Santolina

***Santolina***, as santolinas, é un xénero de plantas pertencente á familia Asteraceae, nativa da rexión Mediterránea. Segundo autores, hai entre 15 e 18 especies.

## Descrición 
As especies son gamallos perennes que acadan 10–60&nbsp;cm de altura. As follas son simples nalgunhas especies, ou pinnadas, finamente divididas noutras, a miúdo densamente viludas. As flores son amarelas, producíndose en inflorescencias globosas con testas florais de 1–2&nbsp;cm de diámetro que sobresaen 10–25&nbsp;cm sobre a follaxe.

## Ecoloxía 
Varias especies de *Santolina* son alimento para as larvas dalgunhas especies de lepidópteros incluíndo *Bucculatrix santolinella* (come exclusivamente *S. chamaecyparissus*) e *Coleophora* sobre *C. albicella*.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 842. 1753. A especie tipo é: *Santolina chamaecyparissus*
; Etimoloxía
***Santolina***: nome xenérico que deriva do latín *sanctus* = "sagrado" e *linum* = "liño", baseada nun antigo nome dunha especie deste xénero.

## Especies seleccionadas 
* *Santolina ascensionis* Sennen endémica do Rif oriental.
* *Santolina chamaecyparissus*, abrótano femia, herba da loba ou santolina común.
* *Santolina elegans*
* *Santolina oblongifolia*, macela de Gredos, endemismo exclusivo da Serra de Gredos
* *Santolina rosmarinifolia* (syn. *S. virens*), macela do Casaio  (*Santolina rosmarinifolia subesp. semidentata)*
* *Santolina suaveolens* Pursh
* *Santolina viscosa*
* *Santolina melidensis*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia da Botánica
* Características das asteráceas
O Quinteiro, Cabeiras, Arbo

**O Quinteiro** é un lugar da parroquia de Cabeiras, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (13 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabeiras 
### Parroquias de Arbo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Arbo
Castelo de Swords

O **castelo de Swords** (*Swords Castle* en inglés) é un castelo situado en Swords, xusto ao norte de Dublín, no condado de Fingal, Irlanda. Foi construído como unha residencia señorial do arcebispo de Dublín ao redor do ano 1200 ou algo máis tarde.

Nunca foi un castelo importante no sentido militar, pero cubría unha extensa área amurallada pentagonal duns 6.000 m² cunha torre no norte, probablemente a residencia do condestable, e unha impresionante porta de entrada no sur. O celador podería ocupar o cuerto á esquerda da porta, meintras que á dereita se atopaba a habitación do porteiro coa habitación do sacerdote arriba. A capela adxunta, construída a finais do século XIII, probablemente foi usada como o oratorio probado do arcebispo.

Outros edificios, documentados nunha investigación en 1326 e que xa non existen, incluían o gran vestíbulo no lado leste do claustro. O arcebispo abandonou Swords cando en 1324 construíuse un novo palacio en Tallaght -un traslado que sen dúbida se viu reforzado polos continuos danos sufridos polo edificio durante a campaña de Roberto I de Escocia en Irlanda en 1317. As amenas graduadas suxiren algún tipo de ocupación durante o século XV, pero en 1583, cando foi ocupado brevemente por protestantes neerlandeses foi descrito como "o vello castelo totalmente espoliado". No século XIX foi usado como xardín e vendido cando a Igrexa de Irlanda foi separada do estado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Swords
### Ligazóns externas 
* Información do *Fingal County Council*
Macela do Casaio

A **macela do Casaio** ***Santolina rosmarinifolia*** é un gamallo recendente planta do xénero das santolinas, na familia das asteráceas. Non é unha macela verdadeira.
miniatura|313x313px|Detalle da inflorescencia
miniatura|240x240px|Vista da planta

## Descrición 
Planta subarbustiva de clima mediterráneo.

Ramas novas pouco ou nada leñosas, herbáceas, verdes. Follas moi alongadas, lineares, rugosas, marxe con pequenos lóbulos ou dentes, de cor verde intenso ou verde-agrisado polo feixe e esbrancuxadas polo envés. Inflorescencia en capítulos terminais solitarios, amarelos e de moita densidade. Brácteas aquilladas, papiráceas e laciniadas. Floración de primavera a verán segundo zonas e altitude.

Usos e coidados

É unha planta perenne que atura moi ben as condicións secas dalgunhas zonas da Península Ibérica. Utilízase en xardinaxe xa que permite aforrar auga, pois se adapta moi ben ás condicións xéricas extremas.
Doutra banda a súa floración é moi espectacular, pois de cada talo xorde unha flor composta de cor amarela.

## Hábitat 
Lugares pedrentos e areentos, rochedos secos. É unha planta asociada ás formacións de aciñeiras con matogueiras pouco densas e pastos de zonas montañosas até 1700 msnm .

En castelán chámanlle *bolinares* ás matogueiras de pequeno porte nos que aparece esta especie. Son plantas frecuentes nestas formacións: *Artemisia campestris*, *Marrubium vulgare*, *Chondrilla juncea*, *Cichorium intybus*, 
*Centaurea ornata.* Atópanse en desmontes, terrapléns, beirís dos camiños e mesmo en barbeitos de varios anos.

## Distribución 
No Mediterráneo occidental, na Península Ibérica, e no norte de África no Atlas e na Cabilia. É rara en Galiza, podendo aparecer nas zonas máis secas.

## Taxonomía 
*Santolina rosmarinifolia* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 2: 842. 1753.
; Etimoloxía
***Santolina***: nome xenérico que deriva do latín *sanctus* = "sagrado" e *linum* = "liño", baseada nun antigo nome dunha especie deste xénero.

***rosmarinifolia***: epíteto latino que significa "coas follas do romeu".
; Sinonimia
* Santolina rosmarinifolia subsp. pectinata (Lag.) Maire
* *Santolina pectinata* Lag. [1816]
* *Santolina chamaecyparissus ssp. pectinata* (Lag.) Bonnier & Layens [1894]
* *Santolina variifolia* Salisb. [1796]
* *Santolina tuberculosa* Lam.
* *Santolina chamaecyparissus subsp. viridis* Rouy
* *Santolina pectinata* Lag.
* *Santolina rosmarinifolia subsp. canescens* (Lag.) Nyman 
* *Santolina rosmarinifolia subsp. rosmarinifolia *
* *Santolina viridis* Willd.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Santolina* (xénero)
* Historia da Botánica
* Características das asteráceas
A Cigarreira

O topónimo **A Cigarreira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Cigarreira**, lugar da parroquia de Cequeliños, no concello de Arbo;
***A Cigarreira**, lugar da parroquia de Parada das Achas, no concello da Cañiza.
Eparquía ortodoxa grega de Volodymyr e Brest

A **eparquía de Volodymyr-Brest** foi unha sé da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla, parte da metrópole de Kíiv. En 1596 entrou en unión coa Igrexa Católica.

## Territorio 
A eparquía abranguía parte da rexión de Volinia e a parte setentrional de Podlaquia.

## Historia 
Foi estabelecida na Volinia polos seguidores dos santos Cirilo e Metodio. En 992 pasou a formar parte da metrópole de Kíiv.

Entre 1302 e 1332, entre 1337 e 1347, e entre 1371 e 1401 a eparquía foi parte da metrópole de Galicia.

En 1596 o bispo Ipatii Potii aceptou a Unión de Brest, entrando en comuñón coa Igrexa Católica.
Anaiansi

***Anaiansi*** é unha novela de Úrsula Heinze publicada en 1987 por Ir Indo, dirixida principalmente aos públicos xuvenís.

## Trama
Anaiansi é profesora de arte nun instituto. Mantén a esperanza de casar con Primitivo Conde, un home xa casado, ao tempo que mantén unha relación máis ben distante con Arturo Xelmírez. Vive coa súa tía, a súa nai, a súa avoa e con Cristal, a súa irmá, unha adolescente de 16 anos.

A personaxe principal intenta escapar do mundo no que vive (contribúe ao sentimento de opresión a súa tensa situación coa familia) e do fastío que lle produce a súa profesión. O seu amor por Primitivo Conde lévaa a percorrer vilas galegas coma Fisterra ou Cangas coa intención de atopar a felicidade e a liberdade.

## Narración
A novela está escrita con narradora omnisciente en terceira persoa. Ambiéntase en varios lugares e vilas de Galicia na mesma altura cronolóxica en que a obra se escribe.
Eduardo Moreno López

**Eduardo Moreno López**, nado en Madrid o 17 de abril de 1870 e finado en Ourense o 21 de novembro de 1911, foi un xeógrafo e profesor español.

## Traxectoria 
Fillo de Alfonso Moreno Espinosa, catedrático de Historia e Xeografía no Instituto de Cádiz. Foi catedrático de xeografía no Instituto de Ourense (1898-1909), e director e secretario do Instituto. Promoveu dende o Partido Republicano a creación da Escola Laica Neutral de Ourense (1908) e a Universidade Popular de Ourense.

## Obras 
**Medios prácticos de difundir la cultura en la provincia de Orense*, 1906.
**Las partes del mundo y los estados de Europa. Ensayo de un compendio científico de Geografía descriptiva*, 1908.
**Geografía general y de Europa*.

## Vida persoal 
Casou en 1899 con Isabel Fábrega Coello, irmá de Luís Fábrega Coello.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Exposición sobre D. Eduardo Moreno López
*El geógrafo ourensano Eduardo Moreno López
Milagre de Empel

O **Milagre de Empel** ou a **batalla de Empel** foi un suceso acaecido os días 7 e 8 de decembro de 1585 durante a Guerra dos Oitenta Anos, na que se enfrontaron un Terzo do exército español, comandado polo mestre de campo Francisco Arias de Bobadilla, a unha frota de dez navíos dos rebeldes dos Estados Xerais dos Países Baixos, baixo mando do almirante Filips van Hohenlohe-Neuenstein, a raíz do cal a Inmaculada Concepción foi proclamada patroa dos Terzos españois,  actual Infantaría española.

## O milagre 
De acordo coas crónicas, o 7 de decembro de 1585, o Terzo do Mestre de Campo Francisco Arias de Bobadilla, composta por un cinco mil homes, combatía na illa de Bommel, situada entre os ríos Mosa e Waal, bloqueada por completo pola escuadra do almirante Filips van Hohenlohe-Neuenstein. A situación era desesperada para os Terzos españois, pois, ademais do estreitamento do cerco, había que sumarlle a escaseza de víveres e roupas secas.

O xefe inimigo propuxo entón unha rendición honrosa pero a resposta española foi clara: «*Os infantes españois prefiren a morte á deshonra*. *Xa falaremos de capitulación despois de mortos».* Ante tal resposta, Hohenlohe-Neuenstein recorreu a un método farto utilizado nese conflito: abrir os diques dos ríos para alagar o campamento inimigo. Pronto non quedou máis terra firme que o outeiro de Empel, onde se refuxiaron os soldados do Terzo.

Nese crítico momento un soldado do Terzo cavando unha trincheira tropezou cun obxecto de madeira alí enterrado. Era unha táboa flamenga coa imaxe da Inmaculada Concepción.

Anunciado o achado, colocaron a imaxe nun improvisado altar e o Mestre Bobadilla, considerando o feito como sinal da protección divina, instou aos seus soldados a loitar encomendándose á Virxe Inmaculada:

Esa noite, desatouse un vento nada usual e intensamente frío que xeou as augas do río Mosa Os españois, marchando sobre o xeo, atacaron por sorpresa á escuadra inimiga ao amencer do día 8 de decembro e obtiveron unha vitoria tan completa que o almirante Hohenlohe-Neuenstein chegou a dicir: «*Tal parece que Deus é español ao obrar, para min, tan grande milagre*».
[dereita|miniatura|200x200px|Gravado da *Batalla de Empel*, por [Frans Hogenberg.]]
Aquel mesmo día, entre aclamacións e aclamacións, a Inmaculada Concepción é proclamada patroa dos Terzos de Flandres e Italia.

Porén, este padroado consolidaríase trescentos anos despois, logo de que a bula *Ineffabilis Deus* do 8 de decembro de 1854 proclamase como dogma de fe católica a Concepción Inmaculada da Virxe Santísima. O 12 de novembro de 1892, a solicitude da Inspector da arma de Infantaría do Exército de Terra de España, por real orde da Raíña Rexente dona María Cristina de Habsburgo, se:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Juan del Águila
* Captura da frota holandesa en Dean Helder
Álex Rins

**Álex Rins Navarro**, nado en Barcelona o 8 de decembro de 1995, é un piloto de motociclismo español que corre na categoría de Moto2.

## Traxectoria 
### Moto 3 
Álex Rins iniciouse en Moto3 no ano 2012 da man do equipo Estrella Galicia 0,0. Na súa segunda carreira conseguiu a súa primeira *pole position*, concretamente no Gran Premio de España. O seu primeiro podio acadouno dous grandes premios máis tarde, no Gran Premio de Francia, cun terceiro posto. Aínda que non acabou máis carreiras no podio, a súa regularidade fixo que acabara o campionato na quinta posición.

En 2013 continuou correndo co equipo Estrella Galicia 0,0, con Àlex Márquez como compañeiro. Nesa tempada gañou 6 grandes premios e conseguiu 14 podios, estando na loita polo título durante todo o campionato. Terminou en segunda posición por detrás de Maverick Viñales.

En 2014 mantívose no equipo Estrella Galicia. Nese campionato gañou 2 grandes premios e conseguiu 8 podios, acabando a tempada na terceira posición.

### Moto 2 
Na tempada 2015 debuta nunha categoría superior, Moto2, formando parte do equipo Pons Racing. Na segunda carreira acabou en segunda posición, o primeiro dos seus 10 podios durante a tempada, entre eles unha vitoria en Indianápolis. Acabou o campionato en segunda posición.

## Historial 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Filips van Hohenlohe-Neuenstein

**Filips Ernst de Hohenlohe-Neuenstein**, nado o 17 de febreiro de 1550 e finado en IJsselstein o 6 de marzo de 1606, foi conde de Hohenlohe zu Langenburg. Era un comandante do exército neerlandés no servizo dos Estados Xerais. Filips foi o fillo de Louis Casimir de Hohenlohe-Neuenstein e Anna de Solms-Lich.

## Matrimonio 
O 7 de febreiro de 1595 casou con María de Nassau (1556-1616). O matrimonio non tivo fillos, pero pouco antes da morte de Filips, adoptaron a Margarita María, de nove anos de idade e condesa de Falckenstein.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Milagre de Empel
Eido

O termo **Eido** pode referirse a:

*Un **eido** é un terreo cultivado ou o conxunto de terras arredor dunha casa. 
***Eido** é sinónimo de ámbito. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***O Eido**, lugar da parroquia de Grou, no concello de Lobios;
***O Eido da Tendeira**, lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama;
***O Eido de Abaixo**, lugar da parroquia de Gaxate, no concello da Lama;
***O Eido de Abaixo**, lugar da parroquia de Cerdeira, no concello das Neves;
***O Eido de Arriba**, lugar da parroquia de Cerdeira, no concello das Neves;
***O Eido de Arriba**, lugar da parroquia de Xinzo, no concello de Ponteareas;
***O Eido de Arriba**, lugar da parroquia de Entenza, no concello de Salceda de Caselas;
***O Eido de Baixo**, lugar da parroquia de Verducido, no concello da Lama;
***O Eido de Caneiras**, lugar da parroquia de Xende, no concello da Lama;
***Eido de Lamas**, lugar da parroquia de Sabucedo, no concello de Porqueira;
***Eido de Ribeira**, lugar da parroquia de Sabucedo, no concello de Porqueira;
***O Eido do Crego**, lugar da parroquia do Piñeiro, no concello de Covelo;
***O Eido do Macho**, lugar da parroquia da Barcia do Seixo, no concello da Lama;
***O Eido do Monte**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***O Eido Fernández**, lugar da parroquia da Graña, no concello de Covelo;
***O Eido Gonzalo**, lugar da parroquia da Graña, no concello de Covelo;
***O Eido Vello**, lugar da parroquia de Liñares, no concello das Neves;
***O Eido Vello**, lugar da parroquia de Guláns, no concello de Ponteareas;
***O Eido Vello**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***O Eido Vello**, lugar da parroquia de Santo Estevo de Budiño, no concello de Salceda de Caselas;
***O Eido Vello**, lugar da parroquia de Lourido, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Medio do Eido**, lugar da parroquia do Piñeiro, no concello de Covelo;
***Riba do Eido**, lugar da parroquia de Vide, no concello das Neves;
***O Val do Eido**, lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello de Ponteareas;
***Eidobispo**, lugar da parroquia de Zapeaus, no concello de Rairiz de Veiga;
***O Aceido**, lugar da parroquia de Ribadetea, no concello de Ponteareas;
***Aqueleido**, lugar da parroquia de Queimadelos, no concello de Mondariz;
***O Sueido**, lugar da parroquia de Corzáns, no concello de Salvaterra de Miño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Quod natura non dat, Salmantica non præstat

miniatura|333x333px|Fachada da Universidade de Salamanca.
***Quod natura non dat, Salmantica non præstat*** (en galego: "O que a natureza non dá,  Salamanca non o outorga") é un proverbio latino que significa que unha boa instrución (encarnada aquí na universidade) non pode darlle a ninguén aquilo do que é incapaz pola súa natureza. Deste xeito, nin a intelixencia nin a memoria, nin a capacidade de aprendizaxe son cousas que a universidade lles poida ofrecer aos seus alumnos.

Creuse erroneamente que esta frase corresponde ao lema da propia Universidade de Salamanca, aínda que se trata dun erro. Os lemas das universidades son sempre frases alentadoras, promotoras do estudo e da propagación do coñecemento e da ciencia. O lema da Universidade de Salamanca é *Omnium scientiarum princeps Salmantica docet* ("A Universidade de Salamanca é a primeira no ensino de todas as ciencias"). 

O emblema aparece esculpido na pedra que recibe os visitantes no edificio das escolas menores da Universidade de Salamanca.

## Notas
Iria Misa

**Iria Misa Peralba**, nada en Gondomar o 23 de febreiro de 1983, é unha escritora e profesora de ensino secundario galega.

## Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Inglesa pola Universidade de Vigo, onde tamén realizou estudos de posgrao. En 2016, a súa obra *Xa non estou aquí* foi galardoada co Premio Jules Verne de literatura xuvenil, que concede Edicións Xerais.

En 2020 gañou o Premio Agustín Fernández Paz con *A cidade do Átomo*. *A cidade do átomo* foi XIX Premio Frei Martín Sarmiento no 2023 na 4° categoría (1° e 2° ESO).

## Publicacións
**The transnational story hub: between self and other* (2016, Centre d'Estudis Australians, Universitat de Barcelona, libro electrónico)
**Xa non estou aquí* (2016), Edicións Xerais, 216 páx. ISBN 978-84-9121-103-7.
**Segredos no Solpor* (2018), Edicións Xerais, 200 páx. ISBN 978-84-9121-327-7.
**Mamá, quero ser Ziggy Stardust* (2018), Edicións Xerais, 224 páx. ISBN 978-84-9121-415-1.
**A cidade do átomo* (2021), Edicións Xerais, 168 páx. ISBN: 978-84-9121-961-3
**Unha veciña de película* (2023). Vigo: Xerais, col. Merlín. Ilustracións de Laura Suárez. 192 páxs. ISBN 978-84-1110-329-9. ePub: ISBN 978-84-1110-345-9.
**Mamá, quiero ser Ziggy Stardust* (2023), Editorial Dos Bigotes. 184 páx. .
**A excursión a Cans. Unha veciña de película* (2025). Vigo: Xerais. Ilustracións de Laura Suárez. 160 páxs. ISBN 978-84-1110-632-0. ePub: ISBN 978-84-1110-637-5.

### Obras colectivas 
* *Soños de Cajamarca,* (Editorial Antela, 2020)
## Premios
* Premio Jules Verne de literatura xuvenil 2016 por *Xa non estou aquí,* (Xerais, 2016) 
*Premio Fervenzas Literarias mellor libro infantil do 2018, *Mamá, quero ser Ziggy Stardust, (*Xerais, 2018) 
*IV Premio Agustín Fernández Paz de literatura infantil e xuvenil pola igualdade por *A cidade do átomo* (Xerais, 2021) 
*XIX Premio Frei Martín Sarmiento no 2023, 4° categoría (1° e 2° ESO) por *A cidade do átomo,* (Xerais, 2021)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* «Xa non estou aquí» de Iria Misa, premio Jules Verne de Literatura Xuvenil 2016
* Manuel Esteban, Iria Misa e David Pérez, premios Xerais, Jules Verne e Merlín
Tempada 2016 do Campionato de Galicia de Rally

A **tempada 2016** foi a 38ª edición do **Campionato de Galicia de Rally**. Comezou o 9 de abril no Rally de Noia e rematou o 3 de decembro no Rally Comarca da Ulloa.

O Rally da Coruña, previsto inicialmente para setembro foi aprazado primeiramente para decembro por motivos de financiamento, e finalmente para 2017, co que desapareceu da tempada 2016.

Iván Ares, gañador das dúas primeiras probas e líder do campionato ata ese momento, deixou esta competición por mor de que a Federación Galega o obrigou a colocar unha brida no seu Porsche para perder potencia, igual medida que se adoptara cos Porsche do Campionato de España de Rallys antes do inicio da tempada.
[miniatura|250x250px|O campión da tempada, [Alberto Meira, no Rally Sur do Condado.]]
O campión final foi Alberto Meira, co seu Mitsubishi Lancer Evo X, que logrou así o seu segundo título galego.

## Calendario 
[miniatura|250x250px|[Iván Ares, vencedor das dúas primeiras probas, no Rally de Noia.|alt=]]

## Clasificación 
### Campionato de pilotos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da FGA
*Clasificación final do campionato
Meme (Internet)

[miniatura|Un meme sobre [Richard Dawkins.]]

Un **meme** de Internet é unha actividade, concepto, frase ou contido multimedia que se estende de persoa a persoa a través de Internet e as redes sociais. Un meme defínese como "unha idea, comportamento ou estilo que se estende de persoa a persoa dentro dunha cultura." Un meme de Internet pode tomar a forma dunha imaxe, ligazón web, vídeo, páxina web ou *hastag*. Pode ser só unha verba ou frase, incluíndo faltas de ortografía intencionadas. Os métodos de transmisión do meme máis habituais son as redes sociais, blogs, correos electrónicos, etc.

O termo *meme* foi cuñado por Richard Dawkins no seu libro de 1976 titulado *The Selfish Gene*, como intento de explicar a forma na que a información cultural se estende. Os memes de Internet son un subconxunto deste concepto xeral de meme específicos da cultura e ecosistema de Internet. No 2013 Dawkins caracterizou un meme de Internet como un meme alterado intencionadamente pola creatividade humana. Dawkins explicou que os memes de Internet son polo tanto un "secuestro da idea orixinal", coa propia idea dos memes sufrindo unha mutación e evolución nesta nova dirección. Os memes de Internet teñen unha propiedade adicional que os memes ordinarios non teñen, ó deixar pegada nos medios polos que se propagan, facendo que se poidan rastrear e analizar.

## Notas
Berta Guimaraens

**Berta Guimaraens Caruncho**, chamada **Totina**, nada na Coruña en 1929 e finada na mesma cidade o 4 de xuño de 2016 foi unha escritora gastronómica galega.

## Traxectoria
Naceu nunha familia numerosa, con trece irmáns: ela era unha das máis fillas máis novas do chileno José Martín Guimaraens Stevenson e María Caruncho Astray. Despois de estudar o bacharelato na Compañía de María da Coruña accedeu á función pública. Socialmente tivo unha relevancia na cidade coruñesa, ao ser a impulsora e fundadora da asociación Convivencias Culturales, que desde 1961, e durante os anos últimos do franquismo, organizou conferencias de debate e reflexión. Entre os convidados de Convivencias Culurales estiveron disidentes ou persoas críticas coa ditadura, como José María de Llanos, José María Díaz Alegría, Joaquín Ruiz Giménez, José Luis López Aranguren, ou personalidades internacionais como Fernando Cardenal e o bispo salvadoreño Ignacio Ellacuría. A Asociación disolveuse en 1995.

Compaxinou a súa actividade profesional, e logo a súa xubilación, coa súa faceta como divulgadora gastronómica, pois impartía clases de cociña e escribiu catro coleccións de recetarios.

## Obra
* *La cocina siempre está abierta a las recetas de Berta* (1986)
* *La cocina sigue abierta a las recetas de Berta* (1987) 
* *Berta culmina su trilogía de cocina* (1989)
* *Las recetas de Totina y el sabor de su cocina: apéndice de la "Trilogía culinaria"* (2001)
Joseph Ducreux

**Joseph, Baron Ducreux**, nado o 26 de xuño de 1735 en Nancy e finado o 24 de xullo de 1802, foi un retratista, miniaturista e gravador francés que traballo na corte de Lois XVI de Francia, continuando a súa carreira como pintor trala Revolución Francesa. Foi nomeado barón e *premier peintre de la reine* (Primeiro Pintor da Raíña), sendo o autor do último retrato feito de Lois XVI antes da súa execución. Os seus retratos menos formais reflicten a súa manifesta fascinación pola fisiognomonía, estendendo o rango de expresións faciais máis aló das habituais nos retratos oficiais.

## Traxectoria
[miniatura|esquerda|Retrato [María Antonieta de Austria, en 1769]]
Ducreux chegou a París no ano 1760, comezando a adestrarse na pintura como o único estudante de Maurice Quentin de La Tour, quen estaba especializado nos retratos. Jean-Baptiste Greuze foi unha das influencias destacadas na técnica empregada por Ducreux. No ano 1769 Ducreux foi enviado a Viena para pintar un retrato de María Antonieta de Austria antes de que ela saíse da cidade no 1770 para casar con Lois XVI de Francia. Ducreux foi nomeado barón e *premier peintre de la reine* (Primeiro Pintor da Raíña) como recompensa por este servizo.

Tralo comezo da Revolución Francesa, Ducreux viaxou ata Londres, onde pintou o último retrato que se fixo de Lois XVI antes da súa execución. Jacques-Louis David converteuse nun dos asociados de Ducreux cando este retornou a París no 1793, axudándolle a continuar a súa carreira como pintor.

## Obra
miniatura|Autorretrato, ca. 1783
Ducreux estaba especializado no retrato pictórico. Dende o ano 1760 Ducreux mantivo unha lista das súas obras, pero en poucas ocasións firmaba as súas obras. Nos seus retratos menos formais Ducreux buscou saírse das limitacións tradicionais do retrato. Interesado na fisiognomonía, a crenza que o estudo e xuízo da aparencia dunha persoa reflicte a súa personalidade, tentou capturar a personalidade dos seus retratados, así como a súa propia, nas súas obras. Por exemplo, na obra *Le Discret* (ca. 1790) amósase un home pedindo silencio, cunha expresión timorata, presionando un dedo contra a súa boca en sinal de discreción ou prudencia.

## Meme de Internet
O seu autorretrato titulado ''Portrait de l'artiste sous les traits d'un moqueur* acadou unha certa popularidade na Internet en forma de meme. Neste meme, as letras de cancións de hip hop ou pop amósanse parafraseadas e estilizadas de forma arcaica sobre o retrato en forma de macro.

## Galería de obras

File:Joseph Ducreux - Le Discret.jpg|*Le Discret'' (ca. 1790)
File:Ducreux-1.jpg|Gravado de 1791
File:Joseph Ducreux Cadoudal.jpg|Georges Cadoudal, 1800

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Getty Museum: Biography 
* Enlightenment: Royal Academy of Painting
Dark Matter (filme)

***Dark Matter*** é un filme estadounidense dirixido por Chen Shi-zheng que se estreou no 2007. Está protagonizado por Liu Ye, Aidan Quinn e Meryl Streep. Gañou o Premio Alfred P. Sloan no Festival de Cinema de Sundance.

## Personaxes 
* Liu Ye como Liu Xing (S: 刘 兴, T: 劉 興, P: *Liú Xīng*)
* Aidan Quinn como Jacob Reiser
* Meryl Streep como Joanna Silver
* Lloyd Suh como Laurence Feng (S: 冯 刚, T: 馮 剛, P: *Féng Gāng*)
* Peng Chi como Mama
* Blair Brown como Hildy
* Boris McGiver como Reverendo Hollings
* Bill Irwin como Hal Silver
* Hui Zhang como Rei Mono
* Taylor Schilling como Jackie
* Joe Grifasi como Mestre Colby
* Rob Campbell como Gary Small
* Jodi Russell como Claire Reiser
* Qian Ye como Cindy Feng

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Lingua de sinais colombiana

A **lingua de sinais colombiana** (en ; LSC) é unha lingua de sinais empregada pola comunidade xorda en Colombia. Está emparentada filoxeneticamente coa lingua de sinais francesa. Segundo Ethnologue, algúns sinais son semellantes ós das linguas de sinais española, americana e salvadoreña.

## Historia 
As primeiras escolas para xordos foron creadas en 1924, dúas en Bogotá e dúas en Medellín. A súa orixe data de 1984 coa creación da "linguaxe manual colombiana" por parte da Federación Nacional de Xordos de Colombia (FENASCOL). O primeiro curso de Linguaxe Manual Colombiana foi publicado en 1993. Foi recoñecida oficialmente mediante a Lei 324 de 1996 como "a lingua de sinais propia da comunidade xorda do país". No 2006, o INSOR (Instituto Nacional para Xordos) e o Instituto Caro y Cuervo coa colaboración de Fenascol, publican o primeiro Dicionario Básico da lingua de sinais colombiana.

## Alfabeto 
O alfabeto manual colombiano emprégase para distinguir os sinais da LSC e incorporar palabras colombianas ó asinar. Está composto por 32 configuracións manuais e emprega as 27 letras do alfabeto español.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* FENASCOL  Federación Nacional de Xordos de Colombia
* CALSC Curso de autoaprendizaxe da lingua de sinais colombiana
Lingua de sinais catalá

A **lingua de sinais catalá** (en ; LSC) é unha lingua de sinais empregada en Cataluña. No 2012, a Federación de persoas Xordas de Cataluña estimou en 25&nbsp;000 os usuarios desta lingua, das cales 12&nbsp;000 eran persoas xordas de Cataluña. Ten un 50% de intelixibilidade coa lingua de sinais española (LSE). Segundo as bases de intelixibilidade, léxico e actitudes sociais, os lingüistas concordan en que son linguas distintas.

Dende 1994, a lingua de sinais catalá ten status oficial, de acordo coa lei de promoción da lingua promulgada pola Generalitat de Cataluña. Cataluña foi a primeira Comunidade Autónoma española en aprobar unha de lingua de sinais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comunidade xorda
* Día Internacional da Lingua de Sinais

### Ligazóns externas 
* FESOCA (*Federación de persoas Xordas de Cataluña*)
* *Asociación para a Difusión da Comunidade Xorda, ADCS-DifuSord*
Bdelloidea (ácaros)

[miniatura|esquerda| Un ácaro da familia [Bdellidae chuchando a un insecto morto.]]
**Bdelloidea** é unha superfamilia de ácaros, que contén dúas familias: Bdellidae e Cunaxidae.

## Notas
A Carballeira, Mourentán, Arbo

**A Carballeira** é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mourentán 
### Parroquias de Arbo 
## Notas
O Eirado

O topónimo **O Eirado** pode referirse a:

;En Galiza
***O Eirado**, lugar da parroquia de Mourentán, no concello de Arbo;
***O Eirado**, lugar da parroquia de Cervo, no concello de Cervo;
***O Eirado**, lugar da parroquia de Guillade, no concello de Ponteareas;
***O Eirado**, lugar da parroquia de Uma, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Eirado**, lugar da parroquia de Pazos de Reis, no concello de Tui.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Paraserianthes lophantha

***Paraserianthes lophantha*** é unha especie&nbsp;de arboriña&nbsp;leguminosa na familia das Fabaceae.&nbsp;Coñécese&nbsp;comunmente cos nomes de *albicia amarela* ou *albizia amarela*. É orixinaria de América do Sur.
miniatura|240x240px|Inflorescencias
miniatura|320x320px|Froitos

## Descrición 
Arboriña que na súa etapa adulta pode chegar a medir entre 4 a 7 metros. As follas son compostas, semellantes á das acacias, son perennes, con todo poden caer se vai moito frío.&nbsp;A súa floración prodúcese no inverno, sendo as flores coma pompóns de cor amarela e en forma de tubo. As sementes botan un&nbsp;fedor especial ao se abriren.

É moi resistente e rústica e pode medrar en calquera solo, incluso pobres, mais sempre con boa drenaxe e abeirados do vento. É por iso que se emprega coma ornamental, sen precisar coidados especiais para o seu cultivo.&nbsp;

Especie moi parecida á árbore da seda (*Albizia julibrissin)*, diferenciándose desta pola tonalidade das flores, xa que nesta última son de cor vermella e amarela.

## Taxonomía 
*Paraserianthes lophantha* foi descrita por (Willd.) I.C.Nielsen e publicado en ''Bulletin du Muséum National d'Histoire Naturelle*, Section B, Adansonia. Botanique Phytochimie 5(3): 326. 1983[1984]. 
; Etimoloxía
Albizia: nome xenérico dedicado a Filippo Degli ***Albizzi***, naturalista italiano do século XVIII que foi o primeiro en introducila en Europa contra os anos 1740 dende Constantinopla.

***lophantha***: epíteto latino que significa "flor con crista".
; Sinonimia
* *Acacia lophantha* Willd.	
* *Albizia distachya* (Vent.) J.F.Macbr.	
* *Albizia lophantha* (Willd.) Benth.	
* *Feuilleea distachya* (Vent.) Kuntze	
* *Mimosa distachya* Vent.	
* *Mimosa elegans* Andrews	
* *Mimosa lophantha* (Willd.) Pers.	basónimo
* *Mimosa lophantha'' Vent.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fabaceae
* Historia da Botánica
### Bibliografía 
# AFPD. 2008. African Flowering Plants Database - Base de Donnees des Plantes a Fleurs D'Afrique.
# Brako, L. & J. L. Zarucchi. (eds.) 1993. Catalogue of the Flowering Plants and Gymnosperms of Peru. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 45: i–xl, 1–1286.
# Hokche, Ou., P. E. Berry & Ou. Huber. 2008. 1–860. In Ou. Hokche, P. E. Berry & Ou. Huber Novo Cat. Fl. Vasc. Venezuela. Fundación Instituto Botánico de Venezuela, Caracas.
# Idárraga-Piedrahita, A., R. D. C. Ortiz, R. Callejas Pousada & M. Merello. 2011. Flora de Antioquia. Catálogo das Plantas Vasculares, vol. 2. Listado das Plantas Vasculares do Departamento de Antioquia. pp.&nbsp;1–939.
# Jørgensen, P. M. & C. Ulloa Ulloa. 1994. Seed plants of the high Andes of Ecuador---A checklist. AAU Rep. 34: 1–443.
# Jørgensen, P. M. & S. León-Yánez. (eds.) 1999. Catalogue of the vascular plants of Ecuador. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 75: i–viii, 1–1181.