open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Will Stevens

**William Stevens**, coñecido como **Will Stevens**, nado en Rochford (Essex) o 28 de xuño de 1991, é un piloto de carreiras británico. Competiu nas series Eurocup Formula Renault 2.0, Toyota Racing Series e no Campionato británico de Fórmula Renault.

## Traxectoria 
Stevens comezou a súa carreira como piloto en 2003 en karts. Logo dun ano no Campionato Nacional Cadete uniuse Rotax Mini Max. Correu nunha chea de diferentes campionatos de Gran Bretaña e no exterior, e logo de conquistar o Campionato de Asia-Pacífico en 2007, uniuse a Fórmula Renault 2.0

Terminou sétimo no campionato británico da Fórmula Renault 2.0 de 2009 e cuarto en 2010. En 2011 pasou á Fórmula Renault 2.0 Eurocup, onde rematou cuarto.

[miniatura|esquerda|Stevens durante a carreira 1 da [Fórmula Renault 3.5 Series tempada 2014 no Moscow Raceway.]]

O piloto saltou á Fórmula Renault 3.5 Series en 2012, resultando 12º no seu primeiro ano e cuarto en 2013.

### Fórmula Un 
En outubro de 2014 Marussia F1 anunciouse que Stevens uniríase ao equipo como piloto de reserva para o resto da tempada . Orixinalmente planearon correr na primeira sesión de adestramentos do Gran Premio do Xapón de 2014, pero, foron incapaces de enviar a documentación pertinente á FIA Contract Recognition Board a tempo. Pero, o mes seguinte sóubose que faría o seu debut na Fórmula Un con Caterham F1 no Gran Premio de Abu Zabi de 2014, logo de probar previamente co equipo.

## Andaina 
### Resumo da súa carreira 
 Tempada actual.

### Resultados completos da Formula Renault 3.5 Series 
(key) (Races in **bold** indicate pole position) (Races in *italics* indicate fastest lap)

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Referencias 
## Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Aimé Bonpland

**Aimé Jacques Alexandre Bonpland**, nado en La Rochelle o 29 de agosto de 1773, e finado en Paso de los Libres o 4 de maio de 1858, foi un explorador e botánico francés.

## Publicacións 
* 1811. ''Recueil d'observations de zoologie et d'anatomie comparée* rédigé avec Alexander Humboldt, Imprimerie J.H. Stone, París. Versión sitio Gallica
* 1813. *Description des plantes rares cultivées à Malmaison et à Navarre'', Aimé Bonpland. Imprimerie P. Didot l'aîné, París. Dedicado por Aimé Bonpland á emperatriz Joséphine. Versión dixitalizada na web botanicus.org  e Versión das ilustracións no sitio BIUM
* 1815. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & Karl Sigismund Kunth, vol. 1, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus 
* 1816. *Monographie des Melastomacées comprenant toutes les plantes de cet ordre y compris les Rhexies*, vol. 1, París.
* 1817. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 2, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus 
* 1818. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 3, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
* 1820. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 4, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
* 1821 *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 5, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
* 1823. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 6, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus
* 1823. *Monographie des Melastomacées comprenant toutes les plantes de cet ordre y compris les Rhexies*, vol. 2, París
* 1825. *Nova genera et species plantarum* reeditado con Alexander Humboldt & K S Kunth, vol. 7, Lutetiae Parisiorum, París. Versión sitio Botanicus

### Honras. Eponimia 
* O xénero *Bonplandia* da familia das Polemoniáceas foille dedicado polo seu amigo Antonio José Cavanilles en 1800.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na Australian National Botanic Gardens
MOL Liga

A **MOL Liga** é unha liga internacional de hóckey sobre xeo na que compiten equipos de Hungría, Romanía e Eslovaquia. Está patrocinada polo grupo petroquímico húngaro MOL Group.

Os partidos xogados entre os equipos húngaros contan tamén para o Campionato Nacional Húngaro, o OB I bajnokság. Os equipos romaneses tamén compiten no Campionato Nacional Romanés, a Liga Naţională.

## Historia 
A MOL Liga foi creada na tempada 2008-09, e na súa primeira tempada estaba formada por seis equipos húngaros e catro romaneses. O HC Csíkszereda permaneceu imbatido na post-tempada e gañou o primeiro título da competición.

Na segunda tempada, o número de equipos baixou, contando agora con cinco equipos húngaros e dous romaneses. Despois da liga regular, o título foi decidido por medio dunha final a catro. Os Budapest Stars enfrontáronse ao Újpesti TE na final, despois de vencer respectivamente ao SC Csíkszereda e ao Dab. Docler. O Újpest comezou o partido mellor, tomando vantaxe tan só un minuto e medio despois do inicio. Con todo, os acontecementos deron un xiro de 180º e dúas horas despois foron os Budapest Stars os que levantaron o trofeo, logo de gañar o partido por 3 goles a 1.

## Equipos 
### Equipos actuais 
### Antigos equipos 
## Campións 
## Notas
Les Femmes du 6e étage

***Les Femmes du 6e étage*** é un filme francés dirixido por Philippe le Guay que se estreou no 2010. O guión foi escrito por Le Guay e Jérôme Tonnerre.

A estrea realizouse no Festival Internacional de Montpellier o 23 de outubro de 2010.

## Personaxes 
* Fabrice Luchini como Jean-Louis Joubert
* Natalia Verbeke como María González
* Sandrine Kiberlain como Suzanne Joubert
* Carmen Maura como Concepción Ramírez
* Lola Dueñas como Carmen
* Berta Ojea como Dolores Carbalán
* Nuria Solé como Teresa
* Concha Galán como Pilar
* Audrey Fleurot como Bettina de Brossolette
* Marie-Armelle Deguy como Colette de Bergeray
* Muriel Solvay como Nicole de Grandcourt
* Annie Mercier como Madame Triboulet
* Michèle Gleizer como Germaine Le Bronec'h
* Jean-Charles Deval como Olivier Joubert
* Camille Gigot como Bertrand Joubert

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Krasna zemljo

**Krasna zemljo** é un dos símbolos da rexión croata de Istria. A letra foi escrita por Ivan Cukon en 1912, e a música foi composta por Matko Brajša Rašan. A canción foi ideada como o  *Himno da Compañía de Cirilo e Metodio*, e despois converteuse no himno non oficial da rexión.

A canción foi amplamente aceptada como himno, e a asemblea do Condado de Istria proclamouna himno rexional de Istria o 23 de setembro de 2002. Malia que Istria adoptou oficialmente o bilingüismo croata-italiano, o himno só está en croata.

## Letra 
### En croata 

Krasna zemljo, Istro mila
dome roda hrvatskog
Kud se ori pjesan vila,
s Učke tja do mora tvog.

Glas se čuje oko Raše,
čuje Mirna, Draga, Lim
Sve se diže što je naše
za rod gori srcem svim.

Slava tebi Pazin - grade
koj' nam čuvaš rodni kraj
Divne li ste, oj Livade
nek' vas mine tuđi sjaj!

Sva se Istra širom budi
Pula, Buzet, Lošinj, Cres
Svud pomažu dobri ljudi
nauk žari kano krijes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do himno
Azat u ankakh Artsakh

"**Azád u angákh Artzákh**" ("Libre e independente Artsakh") é o himno nacional da non recoñecida República de Artsakh. Adoptado en 1992, foi escrito por Vardan Hakobyan e composto por Armen Nasibyan.

## Letra 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Símbolos da República de Artsakh
Ramón María Otero

**Ramón María Otero Estévez**, nado en Albarellos (Boborás) o 19 de xaneiro de 1819 e finado en Riobó (A Estrada) o 26 de novembro de 1903, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Xosé Otero Santia e María Estévez Munín. Casou en Riobó o 19 de decembro de 1841 con Ramona Arén Seoane, usufrutuaria dos bens libres do pazo da Mota. Ao pouco de casar mercou a fábrica de papel de Riobó que estaba preto da torre da Barreira. Foi alcalde da Estrada en 1842, e ao ano seguinte foi comandante do 2º batallón da Milicia Nacional do partido da Estrada; de 1855 a 1856 concelleiro síndico da Estrada e en 1873 foi vocal do comité afonsino da Estrada. Vinculado ao Partido Liberal, foi nomeado administrador de Rentas estancadas da Estrada en 1875. Volveu ser nomeado alcalde da Estrada Real Orde o 1 de xullo de 1891 e permaneceu no cargo até o 1 de xullo de 1895.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Alcaldes estradenses
Fernando García Leiro

**Fernando García Leiro**, nado en 1866 en Cerdedo-Cotobade e finado en 1936, foi un sacerdote, mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi director do Seminario (1902). Foi cura ecónomo de San Martiño do Grove (1905-1909), párroco de Santa Xusta de Moraña (1909-1921) e despois de San Xoán de Cerdedo dende 1921, nestas dúas parroquias exerceu tamén como mestre.

Unha praza de Cerdedo-Cotobade leva o seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Tatarstán

A **República de Tatarstán** (en , e en ) é unha república rusa localizada no Distrito Federal do Volga. A súa capital e meirande cidade é Kazán. O lema oficial da repúplica é *Bez Buldırabız!* (Podemos!).

## Historia 
### Idade Media e Idade Moderna 
Na Idade Media, a zona foi marcada polo poder dos búlgaros do Volga, un pobo túrquico que desenvolveu unha civilización importante entre os séculos VI e XIII. Esta era unha área comercial relevante pola súa localización en importantes rutas comerciais, o que facilitaba o contacto con diversas culturas.

No século X, os búlgaros do Volga adoptaron o islamismo e aumentaron os seus lazos comerciais co Oriente Medio. No século XIII, os mongois conquistaron a área e o seu líder, Batu Khan, creou o Khanato da Horda de Ouro, no que se integraron moitos búlgaros do Volga.

A finais do século XIV, o khanato dividiuse en varios pequenos estados, entre eles o khanato de Kazán, que abranguía o Tatarstán actual. Este khanato existiu até 1552, cando foi conquistado por Iván o Terrible, marcando o comezo do dominio ruso na rexión. Entre os séculos XVI e XVIII a construción de mesquitas estivo prohibida.

### Século XX 
Durante o período soviético, Tatarstán formou parte da República Socialista Federativa Soviética de Rusia. A República de Tatarstán, situada na actual Federación Rusa, foi formada o 25 de xuño de 1920 como a República Autónoma Socialista Soviética Tártara, tras unha serie de debates dirixidos por Lenin. Ao longo da súa historia na Unión Soviética, considerouse en varias ocasións elevar Tatarstán ao status de República Federal, aínda que finalmente mantivo o seu status de república autónoma. Durante o "Desfile de Soberanías" en 1990, o Consello Superior de Tatarstán declarou a súa soberanía, transformándose na República de Tatarstán. Esta declaración foi finalmente consolidada o 16 de maio de 1992, aínda que o Kremlin de Moscova só aceptou a súa constitución como república autónoma dentro de Rusia.

## Cultura 
A cultura de Tatarstán é unha mestura de influencias rusas e tártaras, con outras influencias diversas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Tatarstán  ,  e
El Freno

***El Freno*** foi un semanario editado en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa) en 1898.

## Historia e características 
O título completo era ***El Freno de los desbarajustes de Villagarcía*** e apareceu en marzo de 1898. Estaba dirixido por José Naveira López e imprimíase en Santiago de Compostela. Fixo campaña contra os liberais de Vilagarcía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Himno de Tatarstán

miniatura|Gravación instrumental do himno
O **himno de Tatarstán** é un dos símbolos nacionais da República de Tatarstán. Foi composto por Rustem Yakhin e foi adoptado oficialmente no 1993.

## Letra 
Mäñge yaşä, ğaziz Watanıbız,
Xalqım teli izge teläklär!
Ğomerleqqä yaqım tuğan bulıp
Yaşı bezdä törle mıllätlär.
Küp ğasırlar kıçkän çal tarixlı
Dañlı ilem, yüzen ber dastan!
Sindä genä bezneñ yazmışıbız,
Respublikam mınem, Tatarstan!

Мәңге яшә, газиз Ватаныбыз,
Халкым тели изге теләкләр!
Гомерлеккә якын туган булып
Яши бездә төрле милләтләр.
Күп гасырлар кичкән чал тарихлы
Данлы илем, үзең бер дастан!
Синдә генә безнең язмышыбыз,
Республикам минем, Татарстан!

Цвети, священная земля моя,
Да будет мирным твой небосвод!
Единый дом у нас, одна семья,
Живет в согласии наш народ.
Богатый мудростью седых веков,
Надеждой, верою ты нам стал,
И пусть хранит тебя моя любовь,
Моя Республика, мой Татарстан!'''

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Versión instrumental .
José Naveira

**José Naveira López**, finado en Santiago de Compostela o 4 de setembro de 1935, foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Ángel Naveira Lata. Foi oficial da Escola Normal de Santiago de Compostela, da que se converteu en secretario en 1931. Tamén foi secretario da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela. Foi redactor de *Gaceta de Galicia*, dirixiu *El Freno* de Vilagarcía de Arousa, foi redactor-xefe de *El Eco de Santiago* e correspondente en Compostela de Prensa Española.

## Vida persoal 
Casou con Adela Pomar Martínez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Balanguera

**La Balanguera** é o himno oficial da illa balear de Mallorca, España. O himno é unha adaptación dun poema de Joan Alcover i Maspons (1854–1926) nunha popular canción infantil da illa. A música é obra do compositor catalán Amadeu Vives, e en nomvebro de 1996, o Consello Insular de Mallorca converteuno oficialmente no himno da illa.

## Letra
O Aguiúncho

O topónimo **O Aguiúncho** pode referirse a:

;En Galiza
***O Aguiúncho**, lugar da parroquia de Santo André de Cesar, no concello de Caldas de Reis;
***O Aguiúncho**, lugar da parroquia de Lestón, no concello da Laracha.
Aguillón

[miniatura|Ferrete dunha [avespa.]]

O termo **Aguillón** pode referirse a:

***Aguillón**, **ferrete** ou **ferrón**, a puga que presentan insectos como as abellas ou os alacráns, e que normalmente expulsa algún tipo de veleno;
***Espiña**, elemento do talo dalgunhas plantas.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Aguillón**, lugar da parroquia das Oiras, no concello de Alfoz;
***O Aguillón**, lugar da parroquia da Viña, no concello de Irixoa;
***O Aguillón**, lugar da parroquia de San Fiz de Monfero, no concello de Monfero;
***O Aguillón**, lugar da parroquia de Roupar, no concello de Xermade.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Aguillal**, lugar da parroquia da Balsa, no concello de Muras.
José Martínez Rodríguez

**José Martínez Rodríguez**, coñecido como **Collona**, nado en Marín en 1908, foi un sindicalista galego.

## Traxectoria 
Presidente da Sociedade de maquinistas de Marín afiliada á CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Pontevedra por rebelión militar, sendo condenado a cadea perpetua. Preso no Lazareto de San Simón, foi un dos dezasete que se negaron a confesar.
Himno de Madeira

**Himno de Madeira** (en portugués **Hino da Madeira**) é o himno da rexión autónoma dos Madeira, Portugal. Foi adoptado en 1980. A letra é obra de Ornelas Teixeira e a música é de João Víctor Costa.

## Letra
Clarens, Suíza

**Clarens** é unha pequena vila do concello de Montreux, no cantón de Vaud (Suíza).

Clarens fíxose famosa en Europa polo grande éxito do libro *La Nouvelle Héloïse* de Jean-Jacques Rousseau.

En Clarens, o compositor ruso Igor Stravinskii escribiu os seus ballets *Le Sacre du printemps* e Pulcinella*, e en marzo de 1878, Tchaikovski o seu *Concerto para violín''.

Paul Kruger, heroe da independencia de Suráfrica do Reino Unido, morreu nesta localidade. Por este motivo, unha vila de Suráfrica recibiu o seu mesmo nome.

O anarquista e xeógrafo Élisée Reclus residiu en Clarens.

O escritor Vladimir Nabokov está enterrado na vila.

O escritor, diplomático e parlamentario escocés do século XIX David Urquhart de Braelangwell, que introduciu o baño turco no Reino Unido, está enterrado en Clarens.

Clarens conta cunha estación ferroviaria na que fan parada trens de proximidades da rede 'RER Vaud'.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Châtelard Château - 2011 - 01.jpg|Castelo de Châtelard próximo a Clarens.
Ficheiro:Clarens depuis la Dent de Jaman.jpg|Clarens dende Dent de Jaman.
Ficheiro:Adolphe Braun Clarens.jpg|Clarens en torno a 1882.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castelo de Crêtes
* Île de Salagnon
Ma Normandie

**Ma Normandie** é un himno semioficial da Illa de Jersey, unha Dependencia da Coroa británica nas Illas da Canle. Foi escrito e composto por Frédéric Bérat. Jersey foi parte historicamente do ducado de Normandía, e o francés foi durante séculos a lingua oficial administrativa de Jersey, cuxos habitantes falan unha variedade da lingua normanda.

## Letra 
:''Quand tout renaît à l'espérance,*
:*Et que l'hiver fuit loin de nous,*
:*Sous le beau ciel de notre France,*
:*Quand le soleil revient plus doux,*
:*Quand la nature est reverdie,*
:*Quand l'hirondelle est de retour,*
:*J'aime à revoir ma Normandie,*
:*C'est le pays qui m'a donné le jour.*

:*J'ai vu les champs de l'Helvétie,*
:*Et ses chalets et ses glaciers,*
:*J'ai vu le ciel de l'Italie,*
:*Et Venise et ses gondeliers.*
:*En saluant chaque patrie,*
:*Je me disais : « Aucun séjour*
:*N'est plus beau que ma Normandie,*
:*C'est le pays qui m'a donné le jour.»*

:*Il est un âge dans la vie,*
:*Où chaque rêve doit finir,*
:*Un âge où l'âme recueillie*
:*A besoin de se souvenir.*
:*Lorsque ma muse refroidie*
:*Vers le passé fera retour,*
:*J'irai revoir ma Normandie,*
:*C'est le pays qui m'a donné le jour.''
Henry Fox Talbot

**William Henry Fox Talbot**, nado o 11 de febreiro de 1800 en Melbury, Dorset e finado o 17 de setembro de 1877 en Lacock, Wiltshire, foi un inventor e fotógrafo pioneiro británico.

## Traxectoria 
Inventou o proceso do calotipo, un precursor dos procesos fotográficos dos séculos XIX e XX. Talbot foi tamén un destacado fotógrafo que realzou grandes contribucións ao desenvolvemento da fotografía como un medio artístico. O seu traballo nos anos 1840 na reprodución fotomecánica levou á creación do proceso de gravación fotoglífico, o precursor do fotogravado. Talbot tamén é recordado como o titular dunha patente que, dalgún xeito, afectou ao desenvolvemento inicial da fotografía comercial no Reino Unido. Ademais, realizou algunhas das primeiras fotografías importantes de Oxford, París, Reading e York.
Asplöven HC

O **Asplöven Hockey Club** é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Haparanda, no Condado de Norrbotten (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan. Xoga os seus partidos como local no Arena Polarica, un pavillón con capacidade para aproximadamente 1.750 espectadores.

O Asplöven HC foi fundado o 14 de abril de 1972. O Asplöven ascendeu á segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco na tempada 2012–13, despois do descenso do Borås HC por motivos económicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Almtuna IS

O **Almtuna IS** é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Uppsala, no condado homónimo (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan. Xoga os seus partidos como local no Metallåtervinning Arena, un pavillón con capacidade para aproximadamente 2.800 espectadores.

O Almtuna IS foi fundado en 1932 con equipos de fútbol, bandy e tenis de mesa. En 1947 engadiuse o hóckey sobre xeo ás disciplinas do club, e nos anos 1980s o club converteuse nun club adicado exclusivamente a esta modalidade deportiva, engadindo un equipo feminino en 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Udmurtia

A **República de Udmurtia** (; , ou **Udmurtia** (; ) é unha república rusa localizada no Distrito Federal do Volga. A súa capital é a cidade de Izhevsk. A poboación da república é de 1.521.420 (Censo de 2010).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Udmurtia
Macadamia tetraphylla

thumb|240px|*Macadamia tetraphylla*, flores rosas.

A **macadamia** (***Macadamia tetraphylla***) é unha árbore na familia Proteaceae, nativa de Nova Gales do Sur e Queensland en Australia. Coñécese polo seu froito comestíbel, a **noz de macadamia**, **noz poppel** (*Poppel Nut*), **noz de Queensland** ou **noz de casca áspera** (*Rough-shelled Queensland Nut*)
## Descrición 
Esta especie ten unha follaxe densa e medra até 18 metros de altura. As follas, de marxes dentades, miden de 7 a 25&nbsp;cm de longo. Ten flores longas pénsiles, do cor rosa cremosa a púrpura, ás que seguen froitos lígneos e arredondados, que miden de 2 a 3&nbsp;cm de diámetro e conteñen sementes comestíbeis.

Foi introducido en México, desenvolvéndose con xeito nos estados Michoacán e Xalisco.

## Primeira cultura alimentaria nativa de Australia 
*Macadamia tetraphylla* foi a primeira planta en terse cultivado por australianos non indíxenas como cultura comercial. A primeira plantación comercial de árbores de macadamia realizouse a comezos da década de 1880, a 12&nbsp;km ao sueste de Lismore, Nova Gales do Sur consistente de *M. tetraphylla*. Plantóns da plantación orixinal foron usados como ***portaenxerto*** para as variedades modernas enxertadas ben entrado o século XX. Esta plantación orixinal foi finalmente ***clareada*** e substituída por variedades modernas enxertadas a mediados da década de 1990.

## Taxonomía 
*Macadamia tetraphylla* foi descrita por Lawrence Alexander Sidney Johnson e publicado en *Proceedings of the Linnean Society of New South Wales* 79(1): 15–16. 1954.
;Sinonimia:
* *Macadamia ternifolia* F.Muell. 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Macadamia*, xénero.
### Bibliografía 
# AFPD. 2008. African Flowering Plants Database - Base de Donnees des Plantes a Fleurs D'Afrique.
# Molina Rosito, A. 1975. Enumeración de las plantas de Honduras. Ceiba 19(1): 1–118.
# Sleumer, H. (1955) Studies in Old World Proteaceae. Blumea 8(1): 4 
# Sleumer, H. (1956) Flora Malesiana Series I 5: 197-198 
# Floyd, A.G. (1978) Forestry Commission of New South Wales Research Note: 24-26 
### Ligazóns externas 
*  
*
Macadamia

* *Este artigo trata sobre o xénero de árbores, para a especie máis común véxase: **Macadamia tetraphylla**.*

miniatura|300px|Noces de macadamia, con e sen casca.
miniatura|300px|Flores da *Macadamia integrifolia*.

***Macadamia*** e un xénero botánico que contén oito especies de plantas con flor da familia das proteáceas. A súa área de distribución limítase ao leste de Australia (sete especies), Nova Caledonia (especie *M. neurophylla*) e Indonesia, Célebes (especie *M. hildebrandii*)

Unhas poucas especies cultívanse pola súa noz comestíbel (**noz de macadamia**) Na actualidade a macadamia cultívase tamén en México, Bolivia, Colombia, Costa Rica, Guatemala, Ecuador, Paraguai, Perú, República Dominicana e Venezuela.

O xénero foi nomeado así en 1857 polo botanista Ferdinand von Mueller, primeiro en describir o xénero, en honra do seu colega o naturalista e político australiano, de orixe escocesa, John Macadam (cómpre non confundir co enxeñeiro escocés John Loudon McAdam).

Os nomes comúns do froito seco son:
* **macadamia**
* **noz de arbusto**
* **noz de macadamia**
* **noz maroochi**
* ***Queensland nut*** (‘noz de Queensland’ en inglés de Australia).
Os aborixes australianos chamábano de **kindal kindal** ou **jindilli**.

## Cultivo e usos 
O seu aceite esencial empregouse en perfumaría.

Só dúas especies posúen importancia comercial por ser as únicas que teñen a noz comestíbel: *Macadamia integrifolia* e *Macadamia tetraphylla*. As noces das demais especies son velenosas (por exemplo a *Macadamia whelanii* e a *Macadamia ternifolia*).
A toxicidade débese á presenza de glicósidos.
Estes glicósidos poden ser eliminados mediante procesos coñecidos polos aborixes.

Na actualidade a macadamia úsase para a elaboración de produtos cosméticos, xa que posúe propiedades hidratantes da pel. A noz de macadamia contén ácido palmitoleico (C16:1), un ácido graxo omega-7.

A macadamia introduciuse no Perú como cultura alternativa, grazas a un programa financiado e dirixido por FONCODES. Os agricultores da selva peruana aproveitaron as súas bondades no autoconsumo; porén a macadamia ten gran potencial para exportación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* ANBG.gov.au  (flora de Australia; en inglés).
* ANBG.gov.au  (índice de nomes de plantas australianas).
* exvalhalla.net  (proxecto de reforestación sustentábel con macadamia, producida na propiedade Valhalla, na Antiga Guatemala).
* sres.anu.edu.au (a noz máis deliciosa de Australia).
Lingua udmurta

A **lingua udmurta** (, *udmurt kyl*) é unha lingua urálica, parte do subgrupo pérmico, falado polo pobo udmurto, nativo da república rusa de Udmurtia, onde é cooficial co ruso. Escríbese en alfabeto cirílico, e inclúe cinco caracteres que non se usan no alfabeto ruso: . Xunto coas linguas komi constitúe o grupo lingüístico pérmico. O udmurto está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en udmurto
### Bibliografía 
*
*
José María Beltrán Veiga

**José María Beltrán Veiga**, finado en Foz o 27 de febreiro de 2004, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi nomeado alcalde de Foz en 1952. Permaneceu no cargo até febreiro de 1971.

## Vida persoal 
Casou con Josefa Pedreira Pérez.

## Notas
Himno de Udmurtia

O **himno de Udmurtia** é un dos símbolos nacionais da República de Udmurtia, membro da Federación Rusa. A música do himno foi composta polos irmáns German e Alexander Korepanov. A letra foi escrita por T. G. Vladikin (versión udmurta) e A. A. Sheptalin (versión rusa).

## Letra 
:Шунды сиос ӝуато палэзез,
:Юг ӟардон вуэ музъемам.
:Оскон тӧлпо милемлы Куншетэд,
:Дан тыныд, Доре мынам!

::**Югдыты, Быдӟым Инмаре,**
::**Кыдёкысь инвисъёсмес,**
::**Кыдаты выль шудбурмес,**
::**Эрико, йӧн бурдъёсмес!**

:Тон кадь мусо вань меда дуннеос.
:Кужымед пыӵа ёзвиям.
:Ӟеч ивордэ гурлало туриос,
:Дан тыныд, Доре мынам!

::**Югдыты, Быдӟым Инмаре,**
::**Кыдёкысь инвисъёсмес,**
::**Кыдаты выль шудбурмес,**
::**Эрико, йӧн бурдъёсмес!**

:Дун ошмес ву жильыртэ шуръёсын,
:Волга-Кам – пачыл вирсэрам.
:Россиен ӵош кайгуын но данын
:Тон, Удмуртие мынам!

::**Югдыты, Быдӟым Инмаре,**
::**Кыдёкысь инвисъёсмес,**
::**Кыдаты выль шудбурмес,**
::**Эрико, йӧн бурдъёсмес!**

### Transliteración 
:Şundı sios juato palézez,
:Yug dʑardon vué muz'emam.
:Oskon tölpo – milemlı Kunşetéd,
:Dan tınıd, Dore mınam!

::**Yugdıtı, Bıdʑım İnmare,**
::'''Kıdyokıysʹ invis'yosmes,**
::**Kıdatı vıľ şudburmes'**
::**Ériko, yön burd'yosmes!**

:Ton kaď muso vaň meda dunneos.
:Kužımed pıça yozviyam.
:Dʑec ivordé gurlalo turios,
:Dan tınıd, Dore mınam!

::**Yugdıtı, Bıdʑım İnmare,**
::**Kıdyokıysʹ invis'yosmes,**
::**Kıdatı vıľ şudburmes'**
::**Ériko, yön burd'yosmes!'''

:Dun oşmes vu žiľırté şur'yosın,
:Volga-Kam – pacıyl virséram.
:Rossien çoş kaygın no danın Ton,
:Udmurtie mınam! Yugdıtı,

::**Yugdıtı, Bıdʑım İnmare,**
::'''Kıdyokıysʹ invis'yosmes,**
::**Kıdatı vıľ şudburmes'**
::**Ériko, yön burd'yosmes!'''
Alexander Rodchenko

**Aleksander Mikhailovich Rodchenko** (en ruso: Алекса́ндр Миха́йлович Ро́дченко), nado o 5 de decembro de 1891 e finado o 3 de decembro de 1956, foi un artista, escultor, fotógrafo e deseñador gráfico ruso. Foi un dos fundadores do construtivismo e do deseño ruso. Estivo casado coa artista Varvara Stepanova.

Rodchenko foi un dos artistas máis versátiles do construtivismo e do produtivismo en aparecer tras a Revolución Rusa. Traballou como pintor e deseñador gráfico antes de dedicarse á fotomontaxe e á fotografía. A súa fotografía foi socialmente comprometida, formalmente innovadora e oposta á estética pictórica. Preocupado pola necesidade de series de fotos analíticas-documentais, adoitaba a disparar aos seus suxeitos dende ángulos raros, normalmente dende moi arriba ou moi abaixo del, para sorprender ao espectador e atrasar o recoñecemento. Escribiu: "Un ten que tomar varias fotos diferentes dun suxeito, dende diferentes puntos de vista e en diferentes situacións, como se un o examinase ao redor en vez de velo unha e outra vez a través da mesma pechadura".
Székely Himnusz

O **Székely Himnusz** é un poema de 1921 adoptado polo Consello Nacional Sículo como himno do País Sículo o 5 de setembro de 2009. A letra foi escrita por György Csanády e a música foi composta por Kálmán Mihalik.

## Letra 
### Orixinal (húngaro) 
Ki tudja merre, merre visz a végzet
Göröngyös úton, sötét éjjelen.
Segítsd még egyszer győzelemre néped,
Csaba királyfi csillagösvényen.

Maroknyi székely porlik, mint a szikla
Népek harcának zajló tengeren.
Fejünk az ár ezerszer elborítja,
Ne hagyd elveszni Erdélyt, Istenünk!

### Versión cos versos adicionais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira dos sículos
### Ligazóns externas 
*Páxina impresa do himno
*Páxina co himno nacional
László Moholy-Nagy

**László Moholy-Nagy**, nado o 20 de xullo de 1895 en Bácsborsód e finado o 24 de novembro de 1946 en Chicago, Illinois, foi un pintor e fotógrafo húngaro ademais de profesor na escola Bauhaus. Estivo fortemente influenciado polo construtivismo e foi un firme defensor da integración da tecnoloxía e a industria nas artes.
Karl Blossfeldt

**Karl Blossfeldt**, nado o 13 de xuño de 1865 en Schielo e finado o 9 de decembro de 1932 en Berlín, foi un fotógrafo, escultor, profesor e artista alemán que traballou en Berlín. É coñecido polas súas fotografías en primeiro plano de plantas e seres vivos, publicadas en 1929 como *Urformen der Kunst*. Inspirouse, ao igual que o seu pai, na natureza e no xeito como medran as plantas. Cría que " a planta debe ser valorada como unha estrutura totalmente artística e arquitectónica".

Entre os seus estudantes na Escola de Artes e Oficios de Berlín estivo Heinz Warneke. Dende 1924 foi profesor da Vereinigte Staatsschulen für freie und angewandete Kunst (escola unificada estatal para as artes finas e aplicadas) de Berlín.
Joan Fontcuberta

**Joan Fontcuberta i Villà**, nado o 24 de febreiro de 1955 en Barcelona, é un artista, docente, ensaísta, crítico e promotor de arte catalán especializado en fotografía, premio David Octavious Hill pola Fotografisches Akademie GDL de Alemaña en 1988, Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres polo Ministerio de Cultura en Francia en 1994, Premio Nacional de Fotografía, outorgado polo Ministerio de Cultura de España en 1998 e Premio Nacional de Ensaio en 2011.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias da Información, Fontcuberta é profesor de Estudos de Comunicación Audiovisual na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona e na Universidade Harvard de Cambridge, Massachusetts, funcións que desenvolve simultaneamente coa súa colaboración con diversas publicacións especializadas en imaxe. En 1980 foi cofundador da revista *PhotoVision*, editada en formato bilingüe español e inglés, ocupando o cargo de redactor xefe.

Como promotor de eventos relacionados coa arte fotográfica, organizou as Xornadas Catalás de Fotografía en 1979, e en 1982 colaborou na constitución da Primavera Fotográfica de Barcelona. En 1984 foi o comisario da exposición *Idas y Caos. Vanguardias fotográficas en España 1920-1945*, exhibida na Biblioteca Nacional de Madrid e no Centro internacional de Fotografía (ICP) de Nova York, e máis tarde *Creación Fotográfica en España 1968-88* exhibida no Museo Cantini de Marsella e no Centro de Arte Santa Mónica de Barcelona. En 1996 foi nomeado director artístico do Festival Internacional de Fotografía de Arlés. En 1998 obtivo o Premio Nacional de Fotografía do Ministerio de Cultura de España. En 2011 obtivo o Premio Nacional de Ensaio que concede o Ministerio de Cultura pola súa obra *La cámara de Pandora*.

A súa extensa obra fotográfica caracterízase polo uso de ferramentas informáticas no seu tratamento e a súa presentación de xeito interactivo co espectador. Ao igual que outros artistas contemporáneos, representa unha visión crítica da realidade, as verdades fotográficas, históricas ou ficticias a través da fotografía e o seu contexto.

Entre 1985 e 2001, a obra de Fontcuberta foi exposta en máis de trinta museos e salas de arte de Europa, Norteamérica e o Xapón, como o Museo Folkwang de Essen en 1987, o Museo de Arte Moderna de Nova York en 1988, o Centro Andaluz de Arte Contemporánea en 1989, o IVAM de Valencia en 1992, a Parco Gallery de Tokyo en 1992, o Museo de Belas Artes de Bilbao en 1995, o Museo do Elíseo de Lausana en 1999, o Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona en 1999, ou o Museo Redpath de Montreal en 1999.

A súa obra foi adquirida por coleccións públicas, especialmente dos Estados Unidos, Alemaña, Francia, España e a Arxentina, como o Centro Pompidou de París, o Museo Metropolitano de Arte e o Museo de Arte Moderna de Nova York, o Art Institute de Chicago, o Museum für Kunst und Gewerbe de Hamburgo, o IVAM de Valencia e o Museo de Belas Artes de Buenos Aires.

O día 7 de marzo de 2013 Fontcuberta gañou o prestixioso Premio Internacional de Fotografía Hasselblad.
O Aido

O topónimo **O Aido** pode referirse a:

;En Galiza
***O Aido**, lugar da parroquia de Rois, no concello de Rois;
***O Aido**, lugar da parroquia de Luou, no concello de Teo.
Fonte do Araño

***Fonte do Araño*** é o primeiro álbum de estudio do músico galego de folk Emilio Cao. Foi publicado en 1977 baixo o selo Novola.

En 1986 foi reeditado polo selo Zafiro.

## Lista de cancións 
;Cara A

;Cara B

## Colaboradores 
* Emilio Cao: Voz, coros, arpa, citola 
* Bernardo Martínez: Frauta
* Xosé Ferreirós: Gaita, percusión galega 
* Antón Seoane: Zanfona, Silofón 
* Xoán Piñón: Guitarra eléctrica

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum en lafonoteca.net 
* Datos do álbum en ghastaspista.com 
* Datos do álbum en Discogs
A Airexa

O topónimo **A Airexa** (variante de igrexa) pode referirse a:

;En Galiza
***A Airexa**, lugar da parroquia de Freixo, no concello da Fonsagrada;
***A Airexa**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello da Fonsagrada;
***A Airexa**, lugar da parroquia de Formigueiros, no concello de Samos;
***A Airexa**, lugar da parroquia das Cabanas, no concello de San Xoán de Río;
***A Airexa**, lugar da parroquia de Gundivós, no concello de Sober;
***A Airexa**, lugar da parroquia de Lobios, no concello de Sober;
***A Airexa**, lugar da parroquia de Rosende, no concello de Sober;
***Suairexa**, lugar da parroquia de Bolmente, no concello de Sober;
***Suairexa**, lugar da parroquia de Figueiroá, no concello de Sober;
***Suairexa**, lugar da parroquia de Millán, no concello de Samos;
***Suairexa**, lugar da parroquia de Neiras, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Airela**, lugar da parroquia de Trascastro, no concello do Incio.
A praia dos afogados (filme)

***A praia dos afogados*** é un filme galego de drama e suspense dirixido por Gerardo Herrero e producido por Carlos Rodríguez, adaptación da obra *A praia dos afogados* de Domingo Villar. Foi estreado o 10 de outubro de 2015 en 110 salas de España, 20 delas en Galicia, nunha versión dobre, en galego e en castelán. Está protagonizado por Carmelo Gómez, que interpreta o detective Leo Caldas, Pedro Alonso no papel de Valverde, e Luis Zahera como Arias. A rodaxe fíxose en Nigrán e Vigo, con exteriores na praia da Madorra, Panxón e o casco urbano da cidade olívica.

## Sinopse 
[miniatura|250px|[Praia da Madorra, un dos escenarios do filme.]]
Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata a costa. Se non tivese as mans atadas ás costas, Xusto Castelo sería outro dos fillos do mar que atopou a morte entre as augas mentres faenaba. Sen testemuñas nin pistas da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergullarase no ambiente mariñeiro da vila, tratando de poñer en claro o crime.

## Personaxes 
* Carmelo Gómez como Leo Caldas
* Luis Zahera como José Arias
* Pedro Alonso como Marcos Valverde
* Tamar Novas como Diego Neira (carpinteiro de ribeira)
* Darío Loureiro como Diego Neira (Xove)
* Marta Larralde como Alicia Castelo
* Celia Freijeiro como Ana (muller de Valverde)
* María Vázquez como Irene Vázquez
* Antonio Garrido como Rafael Estévez
* Lucía Regueiro como Rebeca Neira
* Carlos Blanco como Hermida
* Fernando Morán como Manuel Trabazo
* Rosa Álvarez como Lola (muller de Trabazo)
* Celso Bugallo como pai de Leo Caldas 
* Déborah Vukusic como Clara García
* Luis Iglesia como Guzmán Barrio (médico forense) 
* Fran Peleteiro como Ferro
* Vicente Montoto como Alberto (tío de Caldas) 
* María Vázquez como Irene Vázquez (farmacéutica)
* Ernesto Chao como Somoza
* Celso Parada como propietario da taberna Eligio
* Pepo Suevos como subinspector Lanja
* Belén Constenla como veciña de Arias 
* Gonzalo Rei Chao como Antonio Sousa
* Manolo Romón como médico do hospital

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *A praia dos afogados*
Amandi

O topónimo **Amandi** pode referirse a:

;En Galiza
***Amandi**, parroquia do concello de Sober;
****Amandi**, lugar de dita parroquia;
***Amandi**, lugar da parroquia de Pombeiro, no concello de Pantón.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Amandi**, parroquia do concello de Villaviciosa.

;En Costa do Marfil
***Río Amandi** en Costa do Marfil, da bacía do río Volta.

;En Italia
***Amandi** o **Amando**, antiga vila da diocese de Ariano, en Ariano Irpino.

Como apelido, pode referirse a:

***Adam Amandi**, político ghanés, membro do Parlamento de Ghana;
***Alejandro Rebollo Álvarez Amandi**, político español, membro do Congreso dos Deputados;
***Elisabeth Amandi** (* 1950), batería, compositora e autora alemá;
***Jérôme Amandi**, nome real de Talisco, músico francés;
***Johannes Amandi** (c. 1470–1530), teólogo alemán.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Amande**, lugar da parroquia de Bascoi, no concello de Mesía;
***Amandi**, tipo de viño da Denominación de Orixe Ribeira Sacra;
***Amando**, nome masculino.
Amañecida

O topónimo **Amañecida** pode referirse a:

;En Galiza
***Amañecida**, lugar da parroquia de Luaña, no concello de Brión;
***A Amañecida**, lugar da parroquia de Laraño, no concello de Santiago de Compostela.
A Amarela

Como topónimo **A Amarela** pode referirse a:

;En Galiza
***A Amarela**, lugar da parroquia de Redonda, no concello de Corcubión;
***A Amarela**, lugar da parroquia de Moreira, no concello de Ponteareas;
***A Amarela**, lugar da parroquia de Budián, no concello do Valadouro;
***A Tamarela**, lugar da parroquia de Carelle, no concello de Sobrado.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Amarelá**, lugar da parroquia de Galdo, no concello de Viveiro.
Albá

Como topónimo **Albá** pode referirse a:

;En Galiza
***Albá**, parroquia do concello de Palas de Rei;
****Albá**, lugar de dita parroquia;
***Albán**, parroquia do concello de Coles;
****Albán**, lugar de dita parroquia;
***Santa Mariña de Albán**, parroquia do concello de Coles;
***Albán**, parroquia do concello de Sarria;
****Albán**, lugar de dita parroquia;
***Albán**, lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle, no concello da Pastoriza;
***Albán**, lugar da parroquia de Ribadumia, no concello de Ribadumia;
***Albán**, lugar da parroquia de Bardaos, no concello de Tordoia;
***Albáns**, lugar da parroquia de Escuadra, no concello da Lama.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Moja Republika

**Moja Republika** (; *Moja Republika*, bosníaco e ) é o himno da República Serbia, unha entidade de Bosnia e Hercegovina. O 16 de xullo de 2008 substituíu o himno anterior, Bože pravde, que foi declarado inconstitucional pola Corte Constitucional de Bosnia e Hercegovina no 2006. Foi escrito por Mladen Matović.

## Letra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina co himno
Albagueira

Como topónimo **Albagueira** pode referirse a:

;En Galiza
***Albagueira**, lugar da parroquia de Ermedelo, no concello de Rois;
***Albagueira**, lugar da parroquia de Arabexo, no concello de Val do Dubra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Covadonga Berdiñas

**Covadonga Berdiñas Torres**, nada na Coruña o 13 de xaneiro de 1967, é unha actriz galega de televisión, cine, dobraxe e teatro.

## Traxectoria 
Comezou a súa formación teatral no ano 1987, na escola de teatro Casahamlet, ó mesmo tempo que iniciou a súa actividade na dobraxe. Realizou varios cursos de interpretación ante a cámara, e desde entón, traballa como actriz de teatro, televisión, cine e actriz e directora de dobraxe.

## Televisión 
* *Galicia Exprés* (2001), como María Enríquez.
* *Maridos e mulleres* (2006-2008), como Delia Mariño.
* *Padre Casares* (2008- ), como Puri.
* *A casa da conexa* (2013- ), como Adela.
* *Era visto!* (2015- ), como Carmucha.
* *Dalia, a modista* (2016), como Rosalía.
* *La que se avecina* (2016)
* *Vivir sin permiso* (2017)
* *O sabor das margaridas* (2018)
* *Un asunto privado* (2021)

## Cine 
* *Un conto para Olivia* (2007) de Manane Rodríguez.
* *A esmorga* (2014), de Ignacio Vilar, como Tía Esquilacha.
* *La sombra de la ley* (2017)
* *Elisa y Marcela* (2018)
* *Live is life* (2020)
* *Los renglones torcidos de Dios* (2022)

## Teatro 
* *La ruta de los ingenieros del Rey* (1998)
* *A doncella guerreira* (1999)
* *A noite vai coma un río* (2000)
* *Entrecontos* (2001)
* *Cigarreiras/Cigarreras* (2021/2022)

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
### Premios Teatro José Estruch 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* *Mestre Mateo zombi* Vídeo de arranque dos premios Mestre Mateo 2013.
Carelia

250px|miniatura|Mapa das rexións tradicionais de Carelia.

**Carelia** (en carelio, finés e estoniano: *Karjala*; , *Karelija*, historicamente Корела, *Korjela*; ), a terra do pobo carelio, é unha rexión da Europa setentrional de importancia histórica para Finlandia, Rusia e Suecia. Actualmente a rexión está dividida entre Finlandia (formando as rexións de Carelia do Norte e Carelia do Sur), e o noroeste de Rusia (formando os suxeitos federais da República de Carelia e o óblast de Leningrado).

## Historia 
As primeiras probas de presenza humana na rexión datan da idade do xeo, aproximadamente 7 ou 6 milenios AEC, e adicábanse á caza e á pesca. Tratábase de tribos fino-ugrias (Korela, Sum, Ves e Saami) que habitaron as áreas do istmo de Carelia e o norte do lago Ladoga, entre este e o lago Onega (Ves), e máis ao norte (Saami), mais posteriormente estendéronse ata a costa do mar Branco, ao mesmo tempo que tribos eslavas penetraron neses territorios e axudaron no desenvolvemento de actividades como a agricultura e o comercio marítimo. No primeiro milenio AEC as persoas que habitaban a rexión puideron extraer e procesar o ferro, así como cultivar e criar gando.

## Política 
miniatura|Sede do Parlamento da República de Carelia.
Carelia encóntrase politicamente dividida entre Finlandia e Rusia. A República de Carelia é un suxeito federal constituído como tal en 1991 a partir da República Autónoma Socialista Soviética de Carelia. O istmo de Carelia pretence administrativamente ao óblast de Leningrado, logo de que Finlandia cedera o territorio logo da Guerra de Inverno en 1940. A parte finlandesa consiste en partes das rexións (en finés *maakunta*) de Carelia do Norte e Carelia do Sur.

## Lingua 
A lingua carelia é a lingua propia do pobo carelio. Trátase dunha lingua urálica da pola das linguas fino-bálticas estreitamente relacionada co finés.

Calcúlase que hai un total de 30&nbsp;000 falantes de carelio, con todo, debido ás migracións posteriores á segunda guerra mundial o pobo carelio vive disperso por toda Finlandia e o carelio non é falado como idioma comunitario local.

## Notas
Sámi soga lávlla

**Sámi soga lávlla** ("Canción do pobo saami", lit. "Canción da familia saami") foi orixinalmente un poema escrito por Isak Saba que foi publicado no xornal Sagai Muittalægje por vez primeira o 1 de abril de 1906. En agosto de 1986, coverteuse no himno nacional do pobo saami. Arne Sørli púxolle a música ó poema, que foi aprobada na XV Conferencia Saami en Helsinqui, en 1992. *Sámi soga lávlla* foi traducido a moitas das linguas saamis.

## Letra
Pazo da Mota

O **Pazo da Mota** é  unha casa señorial galega situado no lugar da Mota na parroquia de Riobó, no concello da Estrada.

## Historia 
O morgado do pazo da Mota foi fundado por Xoán Otero (1716-1799). O seu bisneto, o maxistrado Manuel Otero Maquieira, vendeu case toda a súa herdanza en 1852 a Ramón María Otero Estévez, que casara coa viúva do seu irmán Eduardo. Ramón e a súa esposa Ramona Arén, sen fillos, nomearon como herdeiros aos fillos ilexítimos de Pío Otero, Gumersindo e Blandina Concepción.

## O edificio 
É un edificio de planta en "L", construído por planta baixa e piso. O portal de entrada ten un van alintelado recercado de moldura plana rematada con espadana. As fiestras son rectangulares recercadas de moldura. Ten galería e solaina. Conta cun celeiro integrado na casa e unha adega con bóveda de pedra.

## Construcións anexas 
Ten un hórreo de 10 claros e fonte sobre a que sobresae o escudo de armas da familia Guntín Taboada. Pola fachada principal accédese á capela na que hai un cruceiro presidindo a entrada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Outros artigos 
*Pazos de Galicia
### Ligazóns externas 
*Pazo da Mota
Gloria Lago

**María Gloria Lago Cuadrado** é unha profesora galega, presidenta e voceira da asociación Galicia Bilingüe e da plataforma Hablamos Español.

## Traxectoria 
Filla de Román Lago Álvarez e neta de Román Lago Cabral, dous dos principais procesados polo caso do metílico, en 2009 publicou *El reloj de cuco*, unha historia novelada da vida da familia Lago e do proceso xudicial, nun intento de vindicar a imaxe da familia. Na súa mocidade militou en Coalición Galega. É profesora de inglés nun instituto de Vigo. Coñecida por ser a presidenta e voceira de Galicia Bilingüe, asociación que fundou en xullo de 2007.

## Polémicas 
Gloria Lago é coñecida por defender abertamente a partidos e asociacións de corte españolista, defensores da unidade de España e contrarios ás manifestacións culturais e lingüísticas periféricas. No ano 2011 insinuou que o PPdeG ofrecéralle un posto na lista ás eleccións galegas de 2012, cun escano asegurado. Na mesma publicación atacou a referencia a que as "linguas co-oficiais deban ser obxecto de especial respecto e protección", pronunciada por Filipe VI no seu discurso de proclamación.

En novembro de 2014 foi a encargada de ler o manifesto *Libres e iguales* en Vigo, en contra da consulta soberanista catalá, que cualificou de "agresión á democracia" e de "mutila-los seus dereitos". A concentración reuniu a unhas 20 persoas.

No mesmo mes comezou a campaña "Adopta un topónimo español", atacando a Lei de normalización lingüística, aprobada por unanimidade en 1983, e que establecía a oficialidade dos topónimos en galego.

En xaneiro de 2015 definiu ao Apalpador coma un *guarrillo pederasta* (porquiño pederasta) no seu blog.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Galicia Bilingüe
* Nacionalismo español

### Ligazóns externas 
* Blog de Gloria Lago