open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ángel Lafita

**Ángel Lafita Castillo**, nado en Zaragoza o 7 de agosto de 1984, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual club é o Al Jazira Club.

## Traxectoria 
A maior parte da súa carreira deportiva está ligada ao Real Zaragoza onde debutou na xornada 1ª da tempada 2005−06, nun partido que enfrontaba ao Atlético de Madrid e ao Real Zaragoza (0−0). Familiarmente tamén está relacionado con outros dous ex zaragocistas, pois é fillo de Juan Ángel Lafita Garrido e sobriño de Francisco Javier Pérez Villarroya. O seu irmán, Ignacio, tamén é futbolista.

As súas condicións como xogador son as dunha torre de case 1,90 metros, gran velocidade e moira chegada á área. No ano 2007, Lafita foi traspasado ao Deportivo da Coruña, gardándose o Real Zaragoza unha opción de recompra para as tres seguintes tempadas.

Durante a súa primeira tempada no Dépor, e tras realizar unha discreta primeira volta, firmou grandes actuacións contra diversos clubs que conseguiron que adquirise o recoñecemento da afección. Na segunda volta marcou tres goles máis. Na súa segunda campaña como branquiazul, despois de superar unha apendicite volveu marcar un gol contra o Valencia CF e na xornada seguinte contra o Numancia. Máis tarde marcaría dous goles máis fronte ao Real Betis.

Na tempada 2008−09 foi clave nos esquemas de Miguel Ángel Lotina, converténdose, a final de tempada, no máximo goleador do equipo coruñés con 8 tantos. Tras as súas destacadas actuacións na Liga BBVA o seleccionador nacional, Vicente del Bosque, planteouse convocalo para a selección española. Clubs importantes como o Liverpool FC ou o Atlético de Madrid seguiron durante a tempada detalladamente a progresión de Ángel Lafita de cara a unha futura incorporación.

O 31 de agosto de 2009, a falta duns minutos para o peche do mercado de fichaxes, o Real Zaragoza fixo efectivo un pago de 2 millóns de euros polo xogador para exercer a súa opción de recompra, pero o Deportivo negouse a traspasalo alegando que o pago debía ser de 3,5 millóns de euros máis IVE. Isto provocou o enfrontamento entre as directivas de ambos clubs que interpretaban dita cláusula de diferente xeito tanto nas datas como nas cantidades que se debían aboar. O 15 de setembro a LFP decidiu que o Real Zaragoza era o club que tiña de forma provisional os dereitos sobre o xogador, aínda que non especificou en primeira instancia o custo final que tería a operación, que era o principal desacordo entre os dous clubs. Tras o recurso presentado polo Deportivo ante o comité de licenzas da LFP, este decidiu finalmente o 28 de setembro darlle definitivamente a razón ao Real Zaragoza, e o xogador foi presentado no estadio de La Romareda ao día seguinte.

O 29 de maio de 2012 o presidente do Getafe CF Ángel Torres anunciou a fichaxe de Lafita cun contrato por catro anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
O Rodo

O topónimo **O Rodo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Rodo**, lugar da parroquia de Oza, no concello de Carballo;
***O Rodo**, lugar da parroquia de Albeos, no concello de Crecente;
***O Rodo**, lugar da parroquia de Pantín, no concello de Valdoviño;
***O Rodo**, lugar da parroquia de Baión, no concello de Vilanova de Arousa;
***O Rodo do Muíño**, lugar da parroquia de San Martiño de Condes, no concello de Friol.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Cardosa, Pantín, Valdoviño

**A Cardosa** é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres), un máis ca en 1999.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pantín 
### Parroquias de Valdoviño
Rochefort-en-Yvelines

**Rochefort-en-Yvelines** é unha concello na rexión da Illa de Francia, departamento de Yvelines, distrito de Rambouillet, cantón de Saint-Arnoult-en-Yvelines. A poboación é de 774 habitantes (1999) e a superficie de 12.6&nbsp;km².
Bournel

**Bournel** (en francés e oficialmente; en ) é un concello no suroeste de Francia, na rexión da Aquitania, no departamento Lot-et-Garonne,  e que pertence ao distrito de Villeneuve-sur-Lot.

Segundo datos de 1999, o concello ten 250 habitantes e a densidade de poboación era de 17 habitantes / km ². O concello está situado nunha área de 14,7 km². A altitude media é de 100 metros (máxima de 161 m, mínima 72 m).

## Demografía 

:*Gráfico da variación de poboación nos últimos anos*
                                                
ImageSize  = width:250 height:200                          
PlotArea   = left:40 right:10 top:10 bottom:20            
TimeAxis   = orientation:horizontal                       
AlignBars  = justify                                       
Colors =                                                
  id:gray1 value:gray(0.9)                           
                                                  
DateFormat = yyyy                                 
Period     = from:1960 till:2010                 
ScaleMajor = unit:year increment:10 start:1960
                                    
PlotData =                          
  bar:390 color:gray1 width:1       
  from:start till:end             
  bar:260 color:gray1              
  from:start till:end            
  bar:130 color:gray1           
  from:start till:end         
  bar:0 color:gray1       
                       
                    
LineData =       
  layer:front    
  points:(48,142)(84,144) color:blue  width:2 #1962 tot 1968. Inwonertal 1962: 279 1968: 284
  points:(84,144)(100,116)    color:blue    width:2 #1975: 220
  points:(100,116)(128,123)   color:blue    width:2 #1982: 237
  points:(128,123)(160,119)   color:blue    width:2 #1990: 228
  points:(160,119)(196,129)   color:blue    width:2 #1999: 250
  points:(196,129)(228,120)     color:blue    width:2 #2004/5
Presidente de Namibia

O **Presidente de Namibia** é o xefe de estado de Namibia, escollido por sufraxio universal por un período de 5 anos.

Estes son os presidentes de Namibia, desde a independencia o 21 de marzo de 1990 ata hoxe.
Alpokalja

**Alpokalja** é unha rexión xeográfica do occidente de Hungría, que fai parte dos Alpes. O punto máis alto desta cadea montañosa na Hungría é Írott-kő de 882 metros por riba do nivel do mar. A maioría do territorio é montañoso, constituído por pequenas montañas. Os bosques de abetos son dominantes na rexión.

Alpokalja consta de dous grandes, pero non particularmente extensas cordilleiras: Cordal Kőszeg e Cordal Sopron. As cordais de Vas e Balfi considéranse parte da área tamén.
Bieiteiro

O termo **Bieiteiro** é un arbusto tamén chamado sabugueiro. 

Como topónimo pode referirse a:

***Bieiteiro**, lugar da parroquia das Enchousas, no concello das Somozas;
***O Bieiteiro**, lugar da parroquia de Mabegondo, no concello de Abegondo;
***O Bieiteiro**, lugar da parroquia de Laxe, no concello de Laxe;
***O Bieiteiro**, lugar da parroquia de Pantín, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cardosa

O topónimo **Cardosa** pode referirse a:

;En Galiza
***Cardosa**, lugar da parroquia de Insua, no concello de Vilalba;
***A Cardosa**, lugar da parroquia de Cedeira, no concello de Cedeira;
***A Cardosa**, lugar da parroquia de Bora, no concello de Pontevedra;
***A Cardosa**, lugar da parroquia de Marcón, no concello de Pontevedra;
***A Cardosa**, lugar da parroquia de Pantín, no concello de Valdoviño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Cardosas**, lugar da parroquia de Soutullo, no concello da Laracha;
***Cardoso**, lugar da parroquia de San Mamede dos Anxos, no concello de Lugo.
Cadaval

Como topónimo **Cadaval** indica unha superficie queimada. Pode referirse a:

;En Galiza
***Cadaval**, lugar da parroquia de Vilela, no concello de Carballo;
***Cadaval**, lugar da parroquia do Castro, no concello de Dozón;
***Cadaval**, lugar da parroquia de Covas, no concello de Montederramo;
***Cadaval**, lugar da parroquia de Pontellas, no concello do Porriño.
***O Cadaval**, lugar da parroquia de Abegondo, no concello de Abegondo;
***O Cadaval**, lugar da parroquia de Cabalar, no concello da Capela;
***O Cadaval**, lugar da parroquia das Grañas do Sor, no concello de Mañón;
***O Cadaval**, lugar da parroquia de Loiba, no concello de Ortigueira;
***O Cadaval**, lugar da parroquia de Pantín, no concello de Valdoviño;
***O Cadaval**, lugar do barrio de Piñeiros, na zona urbana de Narón.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
*O concello de **Cadaval** no distrito de Lisboa.

;Pazo de Galiza
*O **Pazo de Cadaval**, no lugar de Grolos (Nigrán).

Amais, como apelido pode referirse a:

*O **Doutor Cadaval**, xurista galego (1850-1925);
***Quico Cadaval**, actor e director teatral galego (n. 1960).

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Odeón de Herodes Ático

[miniatura|Vista do Odeón desde a [Acrópole de Atenas.]]
miniatura|Bancadas do Odeón trala súa reconstrución.

O **Odeón de Herodes Ático** é un edificio para audicións musicais construído na Acrópole de Atenas no ano 161 grazas á gran fortuna do cónsul romano Herodes Ático, que o fixo construír en memoria da súa muller, Aspasia Annia Regilla, morta o ano anterior.

## Historia
Situouse xunto ao Teatro de Dioniso, na parte sur da Acrópole. Consta de planta como a dun teatro romano, pero coa diferenza que a odeón estaba cuberto. Era mais ben pequeno, tiña unha capacidade nas súas bancadas para cinco mil espectadores e a poboación da cidade ascendía a uns 290.000 habitantes.

O escenario era de mármore branco e cipolin (un tipo de mármore) e tiña unha lonxitude de 35 metros.

O Odeón de Herodes Ático foi restaurado no século XX, e pódense presenciar alí diferentes espectáculos: traxedias, óperas e espectáculos de baile. O Festival de Atenas celébrase alí cada ano de maio a setembro. Este festival fixo que acadase unha reputación a nivel internacional.

Entre os eventos máis destacados celebrados alí salientan o Live at the Acropolis de Yanni en 1993 e a actuación de Nana Mouskouri en 1984 tras 20 anos de ausencia do seu país.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Aba sur da Acrópole  e Odeón , Ministerio de Cultura de Grecia.
Delmenhorst

**Delmenhorst** é unha cidade de Alemaña, no estado de Baixa Saxonia, de 77.711 habitantes (2008). A cidade sitúase entre Bremen e Oldenburg.

## Historia 
Delmenhorst menciónase pola primeira vez nun documento de 1254 tras que o conde de Oldenburg, Otto I, mercara o lugar preto do río Delme en 1234. Alí construíuse en 1247 unha fortaleza para protexer o novo asentamento. O seguinte conde, Otto II, fixo deste castelo a súa residencia. O 15 de xullo de 1371 Delmenhorst declarouse cidade independente consonte as leis de Bremen.
miniatura|esquerda|Delmenhorst en 1647

Despois dun breve período baixo o goberno do bispo de Bremen (1421-1436), Demelhorst volveu á custodia de Oldenburg ata que en 1482 pasou ao poder do bispo de Münster. En 1547 volveu para Oldenburgo e desde 1667 pasou, como o resto de Oldenburg, á autoridade danesa. A tsarina Catarina II mercou Delmenhorst en 1767 pero devolveullo a Oldenburg en 1773. En 1777 Delmenhorst converteuse en ducado de Oldenburg, en 1806 un exército franco-holandés ocupou o territorio, Delmenhorst foi parte do Imperio Francés de 1811 ata 1813.

Durante a Revolución Industrial Delmenhorst experimentou un forte crecemento económico, grazas a Bremen, xa que os comerciantes para evitar pagar altos dereito aduaneiros por exportar bens manufacturados producían os bens nas vilas veciñas que estaban fóra da área aduaneira de Bremen.

En 1903 Delmenhorst converteuse en *kreisfrei*, o que significaba que estaba baixo o seu propio goberno sen depender doutro. Durante a época de depresión dos anos 30 as fábricas pecharon pero a cidade continuou a medrar, incorporando as aldeas do arredor. En 1938 durante a A noite dos cristais rotos queimaron a sinagoga. Despois da segunda guerra mundial  a cidade quedou baixo a zona de ocupación británica e acolleu milleiros de refuxiados da Alemaña Oriental, baixo ocupación da Unión Soviética

## Cidades Irmandadas 
* - Allonnes, Francia
*22x20px|border - Borisoglebsk, Rusia
*22x20px|border - Eberswalde, Alemaña
*22x20px|border - Kolding, Dinamarca 
*22x20px|border - Lublin, Polonia 
* - Toledo, Ohio, USA

## Ligazóns externas 
Sitio oficial (en alemán)
Stoá de Eumenes

A **Stoá de Eumenes** está situada na parte sur da acrópole de Atenas entre os edificios do Teatro de Dioniso e o Odeón de Herodes Ático, construíuse por mandato do rei Eumenes II de Pérgamo no século -II.
Consta dunha gran planta rectangular de 163 metros de lonxitude por 17,65 metros de ancho con dúas galerías lonxitudinais separadas por columnas de dóricas igual que na súa parte frontal. Era o lugar de reunión e de paso dos visitantes do Teatro e do Odeón.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* José Pascual González (2001): *Apuntes para un viaje a Grecia*, Segovia, ed. Nóstos, ISBN 84-60-3868-9
### Ligazóns externas 
* Pórtico de Eumenes.
Odeón de Pericles

O **odeón de Pericles** construíuse so o mandato de Pericles preto do teatro de Dioniso na acrópole de Atenas.
Constaba de planta cuadrangular con dobre fileira de columnas para a sustentación do teito e un propileo. Utilizábase para as representacións musicais que comezaron o ano -446.
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Richter, Gisela M.A., (1980), *El Arte Griego*, Barcelona, Ediciones Destino, ISBN 84-233-1018-3.
Témenos de Dioniso

O **Témenos de Dionís** é o *témenos* ou recinto sagrado que os antigos atenienses dedicaron ao deus Dioniso. Está situado na parte sur da Acrópole de Atenas.

 
No século -VI levouse unha escultura de madeira que representaba a Dioniso desde Eleusis e construíuse un templo en honor seu; tamén se poden ver restos dun altar do século -II ao lado do famoso Teatro de Dioniso e a Stoá de Eumenes.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Témenos
Manuel Vázquez

O nome de **Manuel Vázquez** pode referirse a:

***Manuel Vázquez de Parga**, avogado e político galego (1828 - 1908).
***Manuel Vázquez Seijas**, escritor e historiador galego (1884 - 1982).
***Manuel Vázquez Sagastizabal**, militar e aviador andaluz (n. 1910 - 1939).
***Manuel Vázquez Gallego**, debuxante de cómics madrileño (1930 - 1995).
***Manuel Vázquez Garcés**, toureiro andaluz, coñecido como **Manolo Vázquez** (1930 - 2005).
***Manuel Vázquez del Águila**, pintor andaluz (n. 1933).
***Manuel Vázquez Montalbán**, escritor catalán (1939 - 2003).
***Manuel Vázquez Fernández**, político galego do PPdeG, alcalde de Punxín, alcumado **Casalta** (n. 1941).
***Manuel Vázquez Fernández**, político galego do PSdeG, máis coñecido como **Pachi Vázquez** (n. 1954).
***Manuel Vázquez Paz**, artista galego (n. 1969).
***Manuel Vázquez Hueso**, ciclista andaluz, alcumado **Chumbo** (n. 1981).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
***José Manuel Vázquez Yebra**, avogado e político galego.
***Víctor Manuel Vázquez Portomeñe**, político galego do PPdG, conselleiro da Xunta (n. 1934).
***José Manuel Vázquez Vázquez**, político galego do PSdeG, alcalde da Illa de Arousa (n. 1972).
Val volcánico de Waimangu

miniatura|dereita|350px
O '''''' é unha reserva panorámica nas proximidades de Rotorua, en Nova Zelandia.

## Historia
O val foi orixinado pola erupción da parte norte do Monte Tarawera o 10 de xuño de 1886. A erupción continuou até se expandir ao val actual que até daquela non rexistrara actividade volcánica ningunha. Tras da erupción, a vida vexetal e animal do val esmoreceu, creándose xa que logo unha nova estrutura biolóxica.

En 1917 produciuse unha nova erupción de menor calado, que con todo destruíu a Waimangu House.

Unha das características máis salientábeis da reserva é que ao ser a única no mundo da que se ten coñecemento exacto do inicio da actividade hidrotermal (1886) o seu estudo permite afondar nas fases de formación deste tipo de fenómenos.

No tocante ao aspecto xeolóxico, o val está situado sobre a liña de fogo do Pacífico, sobre unha enorme falla do terreo que acada o volcán Tarawera, o lago Rotomahana e o propio val.
Luarca

**Luarca**, oficialmente en asturiano **Ḷḷuarca**, (en castelán *Luarca*) é unha parroquia e vila do concello de Valdés, no Principado de Asturias. Ten unha poboación de 5.406 habitantes repartidos en 5,84&nbsp;km² e case integramente na vila homónima, excepto 892 habitantes que poboan o resto de barrios da parroquia.

Nesta parroquia atópase a vila de Luarca, capital do concello de Valdés. Está situada a 90&nbsp;km de Oviedo, capital do Principado. O seu templo parroquial está adicado a Santa Olaia.

É unha localidade de paso do Camiño de Santiago pola Costa e conta cun albergue de peregrinos, situado en Almuña, a uns dous quilómetros da vila de Luarca.

## Poboacións 
dereita|250px|miniatura|Vista do porto de Luarca de noite.
*Almuña
*Fontouria
*Luarca
*Portizuelu
*Barceḷḷina

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina do Concello
*Federación Asturiana de Concellos 
*La Villa Blanca - The White Town. Luarca
Provincia marítima de Vigo

[dereita|200px|miniatura|Contrasinal da [provincia marítima de Vigo.]]
A **provincia marítima de Vigo**, é unha das cinco provincias marítimas coas que o Ministerio de Fomento divide as costas galegas.

O seu porto máis importante é o Porto de Vigo. De norte a sur consta dos seguintes distritos marítimos:
*Portonovo (Sanxenxo): Dende punta Faxilda até o río Lérez.
*Marín: Dende o río Lérez até a Illa de San Clemente.
*Bueu: Dende a Illa de San Clemente até punta Morcegos. Incluíndo a Illa de Ons e a Illa de Onza.
*Cangas: Dende punta Morcegos ata punta Domaio.
*Redondela: Dende punta Domaio ata o río Grila.
*Vigo: Dende o río Grila ata cabo Estai. Incluíndo as Illas Cíes.
*Baiona: Dende cabo Estai ata punta Orelluda.
*A Guarda: Dende punta Orelluda polo río Miño ata a confluencia co río Barxas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Provincia marítima

### Ligazóns externas
*Real Decreto 638/2007, de 18 de maio, polo que se regulan as Capitanías Marítimas e os Distritos Marítimos
Provincia marítima de Vilagarcía

[200px|miniatura|Contrasinal da [provincia marítima de Vilagarcía.]]
A **provincia marítima de Vilagarcía**, é unha das 5 provincias coas que o Ministerio de Fomento divide as costas galegas.

O seu porto máis importante é o Porto de Vilagarcía de Arousa. De norte a sur consta dos seguintes distritos marítimos:
*Ribeira: Dende punta Faxilda até a punta Aguiuncho, incluíndo a illa de Sálvora.
*A Pobra do Caramiñal: Até a punta Portomouro.
*Vilagarcía de Arousa: Até o regato de Currás.
*Cambados: Até o río Umia, incluíndo a illa de Arousa.
*O Grove: Até a punta Faxilda, incluíndo a illa da Toxa

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Provincia marítima

### Ligazóns externas
*REAL DECRETO 638/2007, de 18 de maio, polo que se regulan as Capitanías Marítimas e os Distritos Marítimos
Interestatal 15

A **Interestatal 15** (I-15) é unha autoestrada interestatal dos Estados Unidos de América. A autoestrada vai desde a fronteira do Canadá ata a de México, pasando polos estados de Montana, Idaho, Utah, Arizona, Nevada e California. É unha vía moi empregada na comunicación entre o sur de California e Las Vegas.

## Longo da ruta 
## Interseccións principais 
Listadas en orde de sur a norte:

### California 
* 20px Interestatal 8 en San Diego
* 20px Interestatal 215 en Murrieta
* 20px Interestatal 10 en Ontario
* 20px Interestatal 215 en Devore
* 20px Interestatal 40 en Barstow

### Nevada 
* 20px20px Las Vegas Beltway ("I-215" ao leste, "CC 215" ao oeste) no área non incorporada de Paradise no condado de Clark preto do Aeroporto Internacional McCarran
* 20px U.S. Route 95 en Las Vegas

### Utah 
* 20px Interestatal 70 en Cove Fort
* 20px Interestatal 215 en Murray
* 20px Interestatal 80 en South Salt Lake; unidas arredor de 3&nbsp;mi (5&nbsp;km) en Salt Lake City
* 20px Interestatal 215 en North Salt Lake
* 20px Interestatal 84 en Ogden; unidas ata Tremonton

### Idaho 
* 20px I-96 (W) en Pocatello
miniatura|280px|Paisaxes ao longo da autoestrada de intercambio. Fotografía tomada en Blackfoot, Idaho.

### Montana 
* 20px Interestatal 90 en Butte; unidas por 9 millas (14.5&nbsp;km)
* 20px Interestatal 115 en Butte.

## Notas
Julius Plücker

**Julius Plücker** foi un matemático alemán nado en Elberfeld o 16 de xuño de 1801 e morto en Bonn o 22 de maio de 1868.
## Obras 
* *Analytische geometrische Entwickelungen* (1828-1831)
* *System der analytischen Geometrie, auf neue Betrachtungsweisen gegrundet, und insbesondere eine ausführliche Theorie der Kurven dritter Ordnung enthaltend* (1835)
* *Theorie der algebraischen Kurven* (1839)
* *Neue Geometrie des Raumes, gegründet auf die Betrachtung der geraden Linie als Raumelement* (1868)
Yoplay

**Yoplay** foi un grupo musical galego, cun estilo enmarcado entre o indie rock, o postpunk e o art rock. Os seus membros son da comarca do Sar, e foi fundado en 2008.

Entre as súas influencias están grupos como Franz Ferdinand, The Strokes, Joy Division, The Doors, Led Zeppelin, Jimi Hendrix, The Yardbirds, MGMT, White Stripes, Raconteurs, Babyshambles, The Libertines, Stereolab, Jesus and the Mary Chain, Triángulo de Amor Bizarro ou CatPeople.

Yoplay naceu en 2008 trala fin de Bolas Chinas, outro grupo da mesma zona, como novo proxecto de Carlos Beiró (guitarra), Ángela Pardal (batería), Nico (baixo) e Xacobe Gómez (guitarra), entrando Lois Brea, aconsellado por Carlos Beiró, que xa compartiran algunhas experiencias musicais xuntos; como cantante logo de coñecelo a través da plataforma MySpace. Pouco despois Ángel Refojo (Angelito) entrou como 2º baixista, para dar un toque máis dinámico e innovador ao grupo.

O son de Yoplay é moi característico debido o uso de efectos nos baixos, a singular voz do seu cantante, a contundencia do son achegado polas guitarras e a batería rápida e constante.

Nun primeiro momento Yoplay compuxo un par de temas, "Ex-no" e "Girl", cun son achegado ao rock tradicional con influencias indie, e completan o seu repertorio con versións dos Strokes, White stripes, Raconteurs e outros. Con este repertorio dan o seu primeiro concerto no II Festival do Sar, onde teñen unha aceptación considerable e un público moderado. A partir deste punto comeza a evolución do grupo que se afasta cada vez máis do indie máis tradicional experimentando co seu son en cada canción.

No verán de 2008 tocan na segunda edición do festival Artenativa e comparten cartel con algúns dos grupos máis importantes do panorama independente galego. Deste concerto existe unha gravación de 15 min. do fin do concerto pola Radio Galega. No verán tamén tocan no festival Antros Pinos de Taragoña.

A finais do 2008 comezan a gravación da súa primeira maqueta en Estudios Krakatoa, maqueta que verá a luz no ano 2009 co nome de *Killmymother*, que consta de seis temas: "Wiass", "I find it hard", "I miss your voice", "FemDom", "Girl" e "Camera". A maqueta atópase dispoñible de balde na plataforma A Regueifa en formato mp3.

As letras de Yoplay falan de temas como o sexo, a exaltación do ego, os impedimentos, as relacións, e temas escuros como a psicoloxía humana, a loucura ou o medo a perder o control.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* myspace da banda
* Recensión da súa primeira maqueta en www.aregueifa.net
O Cadaval, Pantín, Valdoviño

**O Cadaval** é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 31 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pantín 
### Parroquias de Valdoviño
Secesión vienesa

[miniatura|[Pavillón da Secesión de Viena, construído en 1897 por Joseph Maria Olbrich para as exposicións do grupo da Secesión]] 
A **Secesión Vienesa** (tamén chamada *Secessionsstil*, ou *Sezessionsstil* en Austria) formou parte do moi variado movemento actualmente denominado modernismo. Foi fundada en 1897 por un grupo de 19 artistas vieneses que abandonaran a Asociación. Como proxecto de renovación artística, trataba de reinterpretar os estilos do pasado ante os embates da produción industrial que estaba espindo estrutural e esteticamente a realidade da arte e a sociedade da época. O seu primeiro presidente foi Gustav Klimt.

## Historia 
A **Secesión** foi fundada dentro da *Vereinigung Bildender Künstler Österreich* que é a *Asociación dos artistas das artes visuais en Austria*.

Nesta época, Austria sofre de problemas en todos os sectores: social, económico, relixioso, político, monárquico... que contrastan cun ambiente idealista. É o período máis brillante para Austria, sendo a súa capital, Viena o berce do psicanálise.

Os voceiros deste movemento son: Gustav Klimt, Koloman Moser, Ferdinand Andri e Joseph Maria Olbrich (arquitecto) entre outros.

Aínda que a *secesión* é incluible no modernismo, típico de fins do período histórico e cultural coñecido como a Belle Époque, corresponde sinalar que presenta importantes diferenzas coa coetánea Art Nouveau e con outros estilos semellantes á Art Nouveau (o Liberty ou *floreale* italiano ou o modernismo español por exemplo); na *secesión*, aínda que se busca a elegancia, predomina a sobriedade formal, e ata certa severidade, nos casos no que se transgride a sobriedade sae á luz o expresionismo, en moitos aspectos polo seu rupturismo a *secesión* xa é incluíble dentro do vangardismo.

Os carteis proveñen do campo cultural, non comercial, como primaba ata entón. Os traballos son moi estruturados, dándolles moita importancia á orde, o equilibrio e a xeometrización (o cadrado e o cubo son repetidos continuamente). O seu obxectivo estético final era a "obra de arte total" ou *Gesamtkunstwerk*, termo acuñado por Richard Wagner para denominar a unha arte que condensara as destrezas de todas as demais.

Os artistas vieneses querían dar á súa arte unha expresión desposuída dos seus veos e nada envolvida en accesorios. Unha arte propia, sen servilismos estranxeiros. Non queren imitar á arte exterior, pero si que lles sirva de inspiración e análise. A decoración é modernista, nin orgánica, nin naturalista senón estilizada e abstracta. A tipografía é un elemento determinante, danlle grande importancia á letra, esta ten un valor formal, compositivo e comunicativo.

En 1903, fórmase un novo agrupamento de artistas: os chamados *Wiener Werkstätten* ou *Talleres Vieneses*, formado por Klimt, Egon Schiele, Oskar Kokoschka, e outros.

Sobre a porta de entrada do "Repolo de Ouro", como é coñecido popularmente en Viena, pode lerse *A cada tempo a súa arte, e a cada arte a súa liberdade* ("*Der Zeit ihre Kunst, der Kunst ihre Freiheit*").

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Modernismo
Secesión de Berlín

250px|Xurado da Secesión de Berlín|miniatura
A **Secesión de Berlín** (**Berliner Secession**) foi unha asociación artística fundada por artistas berlineses en 1898 como unha alternativa á *Asociación de Artistas de Berlín*, que estaba dirixida polo estado e era de carácter conservador.

## Historia e características 
Ese ano, 1898, o xurado do *Salón oficial* rexeitou unha paisaxe de Walter Leistikow, quen era unha figura clave entre un grupo de novos artistas interesados no desenvolvemento moderno da arte. Sesenta e cinco novos artistas foron os membros fundadores da *Secesión*.

Max Liebermann foi o primeiro presidente da *Secesión de Berlín*, e propuxo que Paul Cassirer e o seu curmán Bruno actuasen como axentes de negocios.

En 1901 Bruno Cassirer dimitiu da *Secesión*, de xeito que puido dedicarse enteiramente á editorial Cassirer. Paul asumiu a dirección da galería Cassirer, e apoiou a varios artistas da *Secesión*, incluíndo os escultores Ernst Barlach e August Gaul, así como á promoción dos impresionistas e posimpresionistas franceses.

Entre os membros da *Secesión* destacan: Max Beckmann, Lovis Corinth, Lyonel Feininger, Georg Kolbe, Käthe Kollwitz, e Max Slevogt.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Paret, Peter: *The Berlin Secession. Modernism and its enemies in Imperial Germany*, Harvard University Press 1980

### Outros artigos 
* Sezession (movemento artístico) 
* Secesión de Viena
Placa norteamericana

miniatura|dereita|300px|A placa norteamericana aparece ao norte deste mapa, xusto no centro.
A **Placa norteamericana** é unha placa tectónica continental que cobre América do Norte, incluíndo a Groenlandia, parte do océano Glacial Ártico e o territorio siberiano ao leste da cordilleira Verkhoyansk. As placas coas que limita son:

## Límite
*Ao norte, a placa eurasiática.
*Ao sur, a placa de Cocos e a placa suramericana, onde se forma a falla Motagua Polochic e a fosa Mesoamericana.
*Ao leste, a placa Eurasiática e a placa africana, coas que ten un límite diverxente que orixina a dorsal mesoatlántica.

Nos tempos recentes (en termos xeolóxicos), a placa Norteamericana absorbeu, por proceso de subdución, a outras dúas placas. A placa de Kula, situada orixinariamente ao norte de onde hoxe está a placa Juan de Fuca que desapareceu por completo e a placa de Farallón. Esta última, que se esta afundindo dende o período Xurásico, ocupaba unha gran parte do leste da Placa Norteamericana e so cando comezou a desaparecer entraron en contacto coa placa pacífica e a norteamericana, dando lugar a diversos accidentes como a falla de San Andrés. A placa Juan de Fuca, a placa de Cocos e placa de Nazca son os restos que aínda quedan da antiga placa de Farallón.
Salón de Outono

O **Salón de outono** (en francés, ''Salon d'Automne'') é unha exposición de arte que se celebra anualmente en París dende 1903.

O Salon de outono foi creado o 31 de outubro de 1903 no Petit Palais, coa iniciativa do arquitecto e crítico de arte belga Frantz Jourdain (1847-1935), contando coa colaboración de artistas como Matisse, Rouault, Bonnard e Marquet. Perseguía unha dobre finalidade: ofrecer saídas aos mozos artistas e descubrir ao público popular o impresionismo e mailas súas prolongacións artísticas. Un dos seus primeiros éxitos foi a exposición que deu a coñecer o fauvismo en 1905. Nos seus comezos foi o centro de varias exposicións conmemorativas de artistas da época, destacando as de Gauguin (1903) e Cézanne (1907). Tamén adoita ter representación de artistas estranxeiros.

A elección do outono como a tempada de presentación é estratéxica por varios conceptos: non só lles permite aos artistas presentar as súas pequenas pinturas realizadas ao aire libre no curso do verán, senón que se desmarca doutros dous grandes salóns (o Nacional e o dos Artistas franceses) que celebraban as súas exposicións en primavera.

O Salón de Outono destacou así mesmo por divulgar todo tipo de xénero artístico, dende a pintura e escultura ata a fotografía, o gravado, o deseño, as artes aplicadas etc. Estaban particularmente ben representados os pintores estranxeiros.

Dende 1904, o Salón deixou o Petit Palais para ir ao Grand Palais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Salón de París

### Ligazóns externas 
* O salón de outono (en francés)
Émile Bernard

**Émile Bernard**, nado en Lille, Francia, o 28 de abril de 1868 e finado o 16 de abril de 1941, foi un pintor postimpresionista francés.

Comezou os seus estudos na Escola de Belas Artes, facéndose amigo de artistas como Louis Anquetin e Henri de Toulouse-Lautrec. Uniuse ao Atelier Cormon en París en 1884 onde experimentou co impresionismo e o puntillismo.

Despois de que lle suspendesen na École des Beaux-Arts por insubordinación, viaxou pola Bretaña, onde quedou namorado da tradición e a paisaxe. Teorizou sobre un estilo de pinturas de formas groseiras separadas por contornos escuros, o que foi coñecido como *cloisonismo*. A súa obra mostrou tendencias xeométricas que apuntaban as influencias de Paul Cézanne, e colaborou con Paul Gauguin e Vincent van Gogh. A súa correspondencia con estes artistas é de grande interese para a historia da arte. En 1891 uniuse a un grupo de pintores simbolistas, entre os que estaban Odilon Redon e Ferdinand Hodler.

En 1893 comezou a viaxar, a Exipto, España e Italia, e logo desta experiencia o seu estilo fíxose máis ecléctico. Volveu a París en 1904 e alí morreu en 1941.

Un dos alumnos de Émile Bernard foi o pintor sueco Ivan Aguéli.

## Notas 
* Emile Bernard: "Notes relative au Symbolisme pictural de 1888-1890" en: Lettres à Emile Bernard -Nouvelle Revue Belgique, 1942
* Douglas W.Druick e Peter Kort Seghers: "Van Gogh and Gauguin:The Workshop of the South" -Art Institute of Chicago Museum Shop, Paperback, 2001

### Fontes 
* Encyclopedia of Impressionists (EDIATA-Lausanne) 1992. ISBN 2-88001-289-9
* theartists.org
Piñeiras

Como topónimo **Piñeiras** pode referirse a:

;En Galiza
***Piñeiras**, parroquia do concello de Guntín;
****Piñeiras**, lugar de dita parroquia;
***Lapiñeiras**, lugar da parroquia de Monte Redondo, no concello de Padrenda.

## Véxase tamén
### Outras páxinas
Agnone

**Agnone** é un concello de 5.667 habitantes da provincia de Isernia, na rexión de Molise, Italia. A súa extensión é de 96&nbsp;km² e a densidade de poboación de 59 h/km². Ten dúas fraccións, Fontesambuco e Villacanale.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial
Primeiro ministro de Tanzania

O **primeiro ministro de Tanzania** é o xefe de goberno de Tanzania. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Tanganica despois de 1960 e de Tanzania despois de 1972.

## Ministro-Xefe de Tanganica antes da independencia
## Primeiros Ministros de Tanganica (1961-1962)
## Primeiros ministros de Tanzania (1972-presente)
## Véxase tamén
* Presidente de Tanzania
Fabián Estoyanoff

**Fabián Larry Estoyanoff Poggio**, nado en Montevideo o 27 de setembro de 1982, é un futbolista uruguaio. A súa posición natural é de interior dereito e actualmente xoga no Peñarol do Uruguai.

## Traxectoria 
No verán do ano 2005 ficha polo Valencia CF, club que cede ao xogador ao Cádiz CF, en 2006 ao Deportivo da Coruña e en 2007 ao Real Valladolid. No mercado invernal de 2007 foise ao Peñarol uruguaio.

En setembro de 2008 ficha polo Panionios NFC de Grecia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Estoyanoff en elmundo.es
Ecualizador shelving

O **ecualizador Shelving** é un tipo de ecualizador que opera en todas as frecuencias de maneira plana. Ou sexa, crea unha transición entre unha rexión extrema (no extremo grave ou no extremo agudo) do espectro de son e a rexión central.

Estes ecualizadores están dispoñibles como unidades de alta e baixa frecuencia, realzando as altas e baixas frecuencias respectivamente. A desvantaxe destes compoñentes é o seu potencial de realzar frecuencias por encima e por baixo do rango de son audible causando como mínimo perdida de potencia do amplificador, e no peor dos casos, danos no altofalante. Os sinais subsónicos pódense atenuar usando un filtro pasa-alta por baixo da banda de son (18 herzios) para evitar excesiva información de baixa frecuencia.

O uso máis común deste ecualizador é en controis de ton nos sistemas de son domésticos. Estes controis de baixos e agudos teñen xeralmente unha pendente máxima de 6db por oitava e características recíprocas.
Blagoveshchensk

**Blagoveshchensk** (ruso *Благове́щенск*) é unha cidade de Rusia, capital da provincia de Amur no extremo oriente ruso. Tiña 219.221 habitantes en 2002.

## Historia
A cidade fundouse en 1856 con funcións militares, favoreceu o seu desenvolvemento a carreira do ouro nos primeiros anos do século XX e a proximidade coa China, da que está separada polo río Amur, Heihei é a cidade chinesa que está na outra beira do río.
Ecualizador de varrido

Os **ecualizadores de varrido** atópanse comunmente nas etapas de entrada de mesas de mesturas. Utilízanse xeralmente onde se require máis control sobre o sinal que está dispoñible no ecualizador gráfico, con todo, as limitacións de espazo restrinxen o número de potenciómetros dispoñibles. Tipicamente, os ecualizadores de varrido proporcionan control sobre 3 ou 4 bandas de frecuencia. 
A vantaxe desta configuración é un ecualizador relativamente versátil. A desvantaxe obvia é a súa carencia de axuste no ancho de banda, un problema que se soluciona cun ecualizador paramétrico.
Procesador de dinámica

Un **procesador de dinámica** é un dispositivo capaz de controlar o volume ou a dinámica dun sinal de xeito automático. Isto emprégase a miúdo para, por exemplo, evitar que o exceso de volume sature o amplificador de potencia, manter a voz dun cantante que tanto berra coma susurra ou evitar o molesto ruído que se dá na ausencia de sinal.

Ao falar de procesadores de dinámica, principalmente atopamos compresores/limitadores e portas de ruído/expansores

Todos estes dispositivos constan dos seguintes controles comúns:

* Limiar: Correspondese cun nivel que podemos prefixar, a partir do cal o procesador de dinámica comezará a actuar xa ben sexa comprimindo ou porteando o sinal.
* Tempo de ataque: Correspondese co tempo (en milisegundos) que tarda o dispositivo en comezar a actuar unha vez que o sinal chegue ó nivel do límite.
* Tempo de relaxación: É o tempo en milisegundos que tarda o dispositivo en deixar de procesar o sinal.
* Proporción: Correspóndese coa relación de compresión ou porteo dependendo do dispositivo. É a cantidade de atenuación ou ganancia que se lle aplica o sinal.
* Bypass ou desactivación: Emprégase para comparar o sinal procesada co sinal orixinal. O único que fai é desactivar o dispositivo.

## Compresor 
Unha importante función do compresor é a de variar o nivel dun determinado sinal cun exceso de volume. Aínda que as súas aplicacións son múltiples.
Unha das principais funcións é a de controlar a enerxía dun sinal, controlando as variacións de enerxía poderemos ter o sinal a un nivel máis ou menos constante evitando os picos e vales.
Outra das funcións do compresor é a de recortar os picos de sinal reducindo así a súa marxe dinámica.

### Limitador 
A limitación non é máis que unha compresión exaerada. Considérase limitación a partir dunha proporción de 20:1 en diante, xa que o que fai o limitador non é recortar os picos de sinal, senón que os elimina directamente sen ningún tipo de marxe.

## Expansor 
Este dispositivo atenúa o sinal en función do mesmo, é dicir, atenúa o sinal en canto menor nivel ten o mesmo.

### Porta de ruído 
A función deste dispositivo é a de atenuar todo aquel sinal que non chegue ó nivel do límite prefixado.
Garage rock

O **garage rock** é unha forma sinxela e crúa de rock and roll creada por varias bandas de Estados Unidos a mediados dos anos sesenta. Inspirados por bandas da Invasión Británica como The Kinks ou The Who, estes grupos tocaban unha variación destes estilos de música.

## Historia e características
O termo "*rock de garaxe*" ven da percepción de que moitos dos seus intérpretes eran novos e inexpertos, posuían escasa preparación como músicos e a miúdo ensaiaban nun garaxe. A música destas bandas era polo xeral moito menos elaborada que a música que os inspiraba, pero estaba repleta de paixón e enerxía. A maior parte das bandas utilizaban sinxelas secuencias de notas oitavas e quintas debido a que os amplificadores da época posuían moita distorsión a un volume alto, se sobresaturaban e co uso desas notas, xunto cunha batería agresiva e unhas letras pegadizas, evitábase este problema.

Centos de bandas de garaxe apareceron nos Estados Unidos, pero só unha minoría - Shadows of Knight, Count Five, The Seeds, The Standells - tiveron éxito, e a maioría quedaron relegadas ao esquecemento. De feito, case todas as bandas estaban xa esquecidas a comezos dos anos setenta. Aínda que o centro dos Estados Unidos produciu moitos dos exemplos mellor coñecidos do rock de garage, había moitas bandas orixinarias da costa oeste dos Estados Unidos e de Australia, por exemplo Cosmic Psychos.
The Sonics

**The Sonics** é un grupo de garage rock que xurdiu durante a vaga de grupos de rock na costa do Pacífico estadounidense a principios e mediados dos anos sesenta. Foron pioneiros deste subxénero xunto con outras bandas como The Kingsmen, The Wailers, The Drastics ou The Dynamics. Este movemento serviu como base da recoñecida escena musical da área de Seattle, que perdura ata os nosos días.

O son de The Sonics é bastante máis ruidoso, cru e brutal que o de calquera outro grupo contemporáneo seu. Pese a que tiñan unha formación bastante clásica en canto aos instrumentos, conseguiron o seu son identificativo mediante apaños salvaxes de temas coñecidos, letras provocativas e o uso habitual de guitarras eléctricas distorsionadas ata o máximo posible.

## Xénero 
Os seus temas son unha mestura entre o garage rock (*Louie, Louie*, *Have love, will travel*) o rock and roll (*Jenny, Jenny*) e composicións propiamente do seu xénero coma *Psycho* e *The Witch*, todas elas baseadas en secuencias sinxelas de acordes e interpretadas de forma pesada e rápida (algo tamén típico do punk).

As primeiras letras de The Sonics estaban en consonancia coa cultura xuvenil e adolescente dos anos sesenta (mozas, *surf*, coches, guitarras), pero tamén incluían temas de aspectos máis escuros e provocadores como a estricnina, as bruxas, os psicópatas ou o Demo ( nas cancións *Strychnine*, *The Witch*, *Psycho* ou ''Hei's waiting*).

## Membros 
A formación clásica de The Sonics (a que gravou *Here are The Sonics*) era:

* Gerry Roslie - Órgano, piano e voz
* Andy Parypa - Baixista
* Larry Parypa - Guitarra, coros
* Rob Lind - Saxofón, coros e harmónica
* Bob Bennett - Batería

## Discografía 
### Álbums 
* *Here Are The Sonics* - 1965 (Etiquette)
* *Boom* - 1966 (Etiquette)

### Recompilatorios 
* *Merry Christmas* - 1965 (Etiquette)
* *Introducing The Sonics* - 1967 (Jerden)
* *Explosives* - 1973 (Buckshot)
* *The Sonics* - 1978 (SRT)
* *Live Fanz Only* - 1986 (Etiquette)
* *The Sonics - Busy Body!!! Live in Tacoma 1964'' - 2007 (Norton)

## Ligazóns externas 
* The Sonics en AllMusic.com
Ian Gillan

[miniatura|250px|dereita|Ian Gillan ([2003)]]
**Ian Gillan**, nado o 19 de agosto de 1945 en Hounslow, Londres, é coñecido por ser o cantante da lendaria banda de hard rock británica Deep Purple.

## Traxectoria 
En 1970 interpretou o papel de Jesús de Nazaret no disco conceptual orixinal da ópera rock *Jesucristo Superstar*. Foi tamén, aínda que de xeito moi breve, vocalista de Black Sabbath, outra das grandes bandas do hard rock clásico.

Ian Gillan é considerado un dos cantantes de rock máis destacados e influentes da historia do xénero, pois posuía nos seus inicios un rango de voz moi extenso, no cal movíase sen aparente esforzo, e con moita precisión nos rexistros máis altos. O tema "Child in Time" de Deep Purple, e os seus famosos duelo voz/guitarra xunto a Ritchie Blackmore, son algunhas das mostras máis significativas e sorprendentes diso.

Grazas ás súas contribucións e transcendencia, Gillan é tido como un dos principais xestores do estilo de canto do Hard Rock, e do que a longo prazo sería o do Heavy Metal, e é citado como fonte de inspiración por cantantes como Bruce Dickinson (Iron Maiden), Rob Halford (Judas Priest), James LaBrie (Dream Theater), Sebastian Bach (ex Skid Row), Joe Elliott (Def Leppard) e Andi Deris (Helloween).
Santuario de Asclepio

O **santuario de Asclepio** foi fundado o ano -418 e está situado na parte noroeste do Teatro de Dioniso na acrópole de Atenas, dedicandoo ao deus da medicina Asclepio (Esculapio). Foi Telémaco quen logrou trasladar o culto do deus da saúde desde Epidauro.
Constaba dun templo dórico cunha monumental porta a maneira de propileo da época romana cun grande altar e un pórtico de dúas alturas. Na parte esquerda atopábase unha stoá con 17 columnas na fronte, onde se aloxaban os doentes. Atopábase moi próximo do edificio unha fonte de augas mineromedicinais.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Maggi, Stefano & Troso, Cristina (2006). *Los tesoros de Grecia*. Madrid: Editorial Libsa. ISBN 84-662-1336-8
Stoá

[miniatura|230px|dereita|A [Stoá de Atalo, reconstruída, en Atenas.]]
**Stoá** (do grego antigo *στοά*) é a denominación que recibe na arquitectura grega un pórtico.

É unha das construcións máis sinxelas, un espazo arquitectónico de planta rectangular alongada, cuberto, conformado mediante unha sucesión de columnas (piares ou soportes), e muros laterais; adoitaba formar parte de espazos públicos, como prazas, ximnasios e xardíns, e normalmente atopábase na ágora.

Como espazo público, protexido do sol e a chuvia, servía para iniciar relacións e, ás veces, establecer lugares de comercio.

Dunha das *stoái* de Atenas deriva o nome do sistema filosófico do estoicismo, xa que os seguidores de Zenón de Citio se congregaban nela para o escoitar.
Laxes

O termo **Laxes** pode referirse a:

*Unha **laxe** é unha pena de grandes dimensións, ou unha pedra alisada.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Laxes**, parroquia do concello de Baralla;
****Laxes**, lugar de dita parroquia;
***Laxes**, lugar da parroquia de Camposo, no concello do Corgo;
***Laxes**, lugar da parroquia de Bande, no concello de Láncara;
***Laxes**, lugar da parroquia de Mougás, no concello de Oia;
***Laxes**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Oia;
***Laxes**, lugar da parroquia de Carreira, no concello de Ribeira;
***Laxes**, lugar da parroquia de Cordeiro, no concello de Valga;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Baíña, no concello de Baiona;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Baredo, no concello de Baiona;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Corvillón, no concello de Cambados;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Miraz, no concello de Friol;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Vilafiz, no concello de Friol;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Couso, no concello de Gondomar;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Salcidos, no concello da Guarda;
***As Laxes**, lugar da parroquia da Illa de Arousa, no concello da Illa de Arousa;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Rebón, no concello de Moraña;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme, no concello das Neves;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Chandebrito, no concello de Nigrán;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Xerdiz, no concello de Ourol;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Espasantes, no concello de Pantón;
***As Laxes**, lugar da parroquia de San Salvador de Poio, no concello de Poio;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Samieira, no concello de Poio;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Noal, no concello de Porto do Son;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Xuño, no concello de Porto do Son;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Cacheiras, no concello de Teo;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Paramos, no concello de Tui;
***As Laxes**, lugar da parroquia de Coruxo, no concello de Vigo;
***Laxes de Orro**, lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña.
***As Laxes do Castelo**, lugar da parroquia de Ribeira, no concello de Ribeira;

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*
Eumenes II

**Eumenes II** (reinado: 197-160 a. C.) foi rei de Pérgamo e membro da dinastía atálida. Aliouse aos romanos para se opoñer á expansión seléucida cara ao mar Exeo, e finalmente derrotou a Antíoco III Megas na Batalla de Magnesia en 190 a. C. Tras a paz de Apamea en 188 a. C., obtivo as provincias de Frixia, Lidia e Panfilia dos seus aliados romanos, xa que estes non desexaban dominar máis territorios, senón un Estado forte en Asia Menor que servise de freo a calquera posíbel expansión seléucida no futuro.miniatura|150px|Moeda de Eumenes II.|esquerda
## Véxase tamén
Presidente de Liberia

Esta é unha lista dos **presidentes de Liberia**, composta polos 24 xefes de estado da historia do país.

Na fundación da república, o mandato presidencial era de 2 anos, que foi ampliado a 4 anos o 7 de maio de 1907. Esta lista inclúe soamente presidentes que tomaron posesión logo da declaración de independencia, o 26 de xullo de 1847.

* Deixaron o cargo após:
: 1. Asasinato en *golpe de estado*.
: 2. Morte por causas naturais.
: 3. Destituído.

## Notas
Nikolai Kyurkchiev

**Nikolai Kyurkchiev**, nado en Sofía o 16 de abril de 1963, é un lingüista búlgaro.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia arromanesa orixinaria de Voskopojë (Albania) que se instalara na capital búlgara a mediados do século XIX. Estudou filoloxía na Universidade de Sofia, é un membro activo da comunidade arromanesa, participou no sitio web *armanlu* e na revista da comunidade arromanesa de Bulgaria, *Noi Armânjlji tu Bulgaria*, escribiu poesía recollida en antoloxías e é autor do *Dictsionar Arman-Bulgar* (1994), da gramática *Limba a Armânjlor* (1996) e de varias antoloxías de literatura arromanesa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Bana Armâneascâ* nº 35-36 (2004)