open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vilamarín, Vilamarín

**Santiago de Vilamarín** é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 548 habitantes (267 homes e 281 mulleres), menos ca en 2006.

## Patrimonio 
* **Castelo de Vilamarín**.
* O **pazo de San Martiño**, situado no lugar de Pazos de Monte, no que destaca a fachada coa súa porta alintelada, a cheminea correspondente á lareira e a capela hoxe sen tellado e con restos do retablo coa imaxe barroca de San Martín sedente.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santiago de Vilamarín, Vilamarín 2.jpg|Igrexa de Santiago de Vilamarín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilamarín 
### Parroquias de Vilamarín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilamarín
A Illa de Arousa, A Illa de Arousa

**San Xulián da Illa de Arousa** é a única parroquia do concello da Illa de Arousa, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 4&nbsp;889 habitantes (2&nbsp;427 homes e 2&nbsp;462 mulleres).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:IgrexaIlla4.jpg|Igrexa parroquial da Illa de Arousa

## Lugares e parroquiais 
### Lugares da Illa de Arousa 
### Parroquias da Illa de Arousa
Bousés, Oímbra

**Santa Baia de Bousés** é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 204 habitantes, dos cales 102 eran homes e 102 mulleres. O que supón un aumento no número de habitantes en relación ao ano 2006.

## Galería de imaxes

Igrexa Santa Baia de Bousés, Oímbra.jpg|Igrexa de Santa Baia de Bousés.
Detalle canalón igrexa Santa Baia de Bousés, Oímbra.jpg|Detalle de canlón da igrexa de Santa Baia.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bousés
### Parroquias de Oímbra
As Chás, Oímbra

**Santa María das Neves das Chás** é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 134 habitantes, dos cales 68 eran homes e 66 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Vista do val do río Porto do rei Búbal dende As Chás.
### Lugares das Chás 
### Parroquias de Oímbra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oímbra
A Granxa, Oímbra

**San Xoán da Granxa** é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 256 habitantes, dos cales 126 eran homes e 127 mulleres. O que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.

## Galería de imaxes 

Fachada igrexa A Nosa Señora dos Remedios das Casas dos Montes, Oímbra.jpg|Fachada da igrexa de San Xoán da Granxa.
Lateral igrexa A Nosa Señora dos Remedios das Casas dos Montes, Oímra.jpg|Lateral da igrexa de San Xoán da Granxa.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Granxa 
### Parroquias de Oímbra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oímbra
Cantimpalos

**Cantimpalos** é un concello da provincia de Segovia, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 26,41&nbsp;km² cunha poboación de 1.401 habitantes e unha densidade de 53,05 hab/km². Pertence á subcomarca de Vales del Pirón e Polendos e El Llano.

## Demografía 
Dende o ano 2000 a poboación de Cantimpalos experimentou unha lenta recuperación como amosa o gráfico:

## Política 
## Notas 
## Véxase tamén
Quintana

**Quintana** é un topónimo de orixe latina que denomina o recinto próximo a unha igrexa usado como camposanto.

Como topónimo pode referirse a:

;En Galicia:
* **Praza da Quintana**, en Santiago de Compostela;

;No resto de España:
* **Quintana del Monte**, concello da provincia de León;
* **Quintana**, localidade do concello de Camaleño, en Cantabria;
* **Quintana**, localidade do concello Campoo de Yuse, en Cantabria;
* **Quintana de Toranzo**, localidade do concello de Corvera de Toranzo, en Cantabria;
* **Quintana**, localidade do concello de Soba, en Cantabria;
* **La Quintana**, localidade do concello de Valdeolea, en Cantabria;
* **Quintana de Sanabria**, localidade do concello de Cobreros, na provincia de Zamora;
* **Quintana Redonda**, concello da provincia de Soria;
* **Quintana**, localidade do concello de Valdés, en Asturias;
* **Quintana**, parroquia do concello de Miranda, en Asturias;
* **La Quintana**, lugar da parroquia de Trubia no concello de Oviedo, en Asturias;
* **Quintana de la Serena**, localidade da provincia de Badaxoz;
* **Quintana**, aldea do municipio de Villarta-Quintana, na Rioxa;
* **Quintana**, barrio do distrito de Ciudad Linal, en Madrid;
** **Estación de Quintana**, parada do Metro de Madrid en dito barrio;

;En América:
* **Quintana Roo**, estado de México;
* **Quintana**, municipio do Brasil, no estado de São Paulo;
Tamén pode ser o nome dunha publicación periódica:

* ***Quintana***, revista editada en Santiago de Compostela.
Ademais, como apelido pode referirse a:
***Rosa María Quintana Carballo**, política galega (n. 1959);
***Anxo Quintana**, político galego (n. 1959);
***Pedro López Quintana**, relixioso oscense (n. 1953);
***Ana Rosa Quintana**, xornalista madrileña (n. 1956).
San Cibrao, Oímbra

**San Cibrao** é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. Está situado nun terreo chan a unha distancia de 500 metros da fronteira con Portugal. No ano 2007 tiña 289 habitantes, dos cales 148 eran homes e 141 mulleres. O que supón un aumento no número de habitantes en relación ao ano 2006.

## Patrimonio 
**Cruceiro da Santa Cruz**. Situado na parte oeste da localidade. Na súa base, gravada en pedra granítica, aparece a inscrición “Esta obra mandouna facer Francisco Crespo -ano 1754-“.

## Galería de imaxes

Vista San Cibrao, Oímbra.jpg|Vista de San Cibrao desde a capela de Santa Ana, en Oímbra

Cruceiro da Santa Cruz en San Cibrao, Oímbra 2.jpg|Cruceiro da Santa Cruz

Igrexa San Cibrao de Oímbra interior.jpg|Interior da igrexa

Igrexa San Cibrao de Oímbra 01.jpg|Exterior da igrexa

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Cibrao
### Parroquias de Oímbra 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Oímbra
Scott Bigelow

**Scott Charles Bigelow**, nado o 1 de setembro de 1961 en Asbury Park, Nova Jersey e finado o 19 de xaneiro de 2007 en Hudson, Florida, foi un loitador profesional estadounidense, máis coñecido polo seu nome artístico no cuadrilátero **Bam Bam Bigelow**. Bigelow era coñecido por ser un dos máis áxiles na loita profesional da historia, malia os seus 180 quilogramos (400 libras). A súa carreira durou máis de vinte anos, desde o ano 1985 ata o ano 2005. O seu trazo máis recoñecible era unha tatuaxe que atravesaba a maior parte da súa calva.

## Notas 
## Véxase tamén
O Río, Vilamarín

**San Salvador do Río** é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 196 habitantes (91 homes e 105 mulleres), o que supón un aumento dos habitantes en relación ao ano 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Río 
### Parroquias de Vilamarín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilamarín
Lince (constelación)

**Lynx** ou **Lince** é unha constelación do Hemisferio norte, introducida no século XVII por Johannes Hevelius. A orixe do nome debese á pouca luminosidade das súas estrelas, pois precísanse ter ollos de lince para pode-la ver. Para localizar ó Lince hai que buscar entre dúas constelacións moi luminosas, a Ursa Major e Auriga.

## Estrelas principais 
* α Lyncis (Elvashak), con magnitude 3,1 é a estrela máis brillante da constelación. É unha xigante vermello-alaranxada a 220 anos luz.
* 38 Lyncis (Maculosa), a segunda estrela máis brillante con magnitude 3,82, de cor branca.
* 10 Ursae Majoris, a pesar do seu nome actualmente está englobada na constelación de Lynx; con magnitude 3,97 é a terceira máis brillante da mesma.
* 12 Lyncis, estrela tripla onde a compoñente principal ten magnitude 5,4 e a secundaria magnitude 6.
* RR Lyncis, variable eclípsante cun brillo que varía entre magnitude 5,5 e 6 nun ciclo duns dez días.

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* Cúmulo globular NGC 2419, de magnitude 10,4 e moi distante da Terra (300.000 anos luz).
* Galaxia espiral NGC 2683, localizada 6º ó oeste de α Lyncis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The Deep Photographic Guide to the Constellations: Lynx 
* Star Tales – Lynx
San Lourenzo de Fustáns, Gomesende

**San Lourenzo de Fustáns** é unha parroquia do concello ourensán de Gomesende, situado na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE, en 2018 tiña 177 habitantes (88 homes e 89 mulleres), 56 menos que no 2007. 

## Demografía 
A parroquia conta con dezasete núcleos territoriais que son: Agrufeixe, As Barreiras, Casaldrigo, A Casanova, Cimadevila, Dornelas, Fustáns, Garabelos, A Granxa, A Legumieira, A Ocella, Os Outeriños, Redondallo, As Regas, A Trigueira, A Veiga e Vilacova. Así a todo, as zonas nas que se concentra a meirande parte da poboación da parroquia son as aldeas de Fustáns (58 habitantes), Garabelos (35 habitantes), Dornelas (31 habitantes) e A Casanova (15 habitantes). Pola contra, Redondallo e a Legumieira son pequenos núcleos nos que non reside ninguén.

O declive demográfico debeuse á emigración cara ás cidades de Vigo e Ourense en busca de oportunidades laborais como consecuencia da pouca industria da zona. Ademais, hai que destacar a condición minifundista do sector agrario existente no lugar.

## Situación xeográfica 
Conecta coa capital da provincia, situada a 44 km, a través das estradas nacionais OU-540 e OU-531, que serve como enlace coa vila de Celanova, da que dista 24 km e coa pequena vila termal de Cortegada, situada a 7,7 km da parroquia. A autovía A-52 e as estradas PO-406 e OU-531 conectan con Vigo, a 71,7 km. A fronteira con Portugal encóntrase a 17 km da parroquia.

## Patrimonio 
miniatura|211x211px|Igrexa parroquial en honra a San Lourenzo.
miniatura|173x173px|Souto dos arredores da capela de Santo Antonio.
miniatura|233x233px|Santo Antonio, A Casanova.miniatura|237x237px|Capela da Nosa Señora da Magdalena.
O 7 de abril de 1045, Rodrigo Gutiérrez doou a parroquia ás terras de Celanova. A capela de Santo Antonio sitúase na pequena aldea da Casanova, a carón da estrada OU-212. O couto conta cun espazo de mesas de pedra baixo unha carballeira, que durante a romaría do patrón (13 de xuño), adoita ser usada como punto de descanso. A igrexa parroquial de San Lourenzo está en Dornelas, e data do século XVIII, concretamente a súa construción comezou en 1717. A actividade foi patrocinada por señores feudais, laicos e relixiosos.

Asemade, na aldea de Garabelos encóntrase a pequena capela da Nosa Señora da Magdalena (1737), que garda un estreito parecido coa igrexa parroquial, xa que ambos os templos son barrocos e foron construídos pola mesma persoa.

## Festas 
Os dous festivos locais da parroquia son o 13 de xuño (Santo Antonio) e 10 de agosto (San Lourenzo).

## Galería de imaxes

Cruceiro Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Cruceiro na igrexa parroquial de Fustáns.
Escultura Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Escultura de San Lourenzo na fachada da igrexa parroquial de Fustáns.
Fachada Igrexa Fustáns, Gomesende 2.jpg|Fachada da igrexa parroquial de Fustáns.
Fachada Igrexa Fustáns, Gomesende.jpg|Detalle da fachada da igrexa parroquial de Fustáns.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Lourenzo de Fustáns
### Parroquias de Gomesende
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Gomesende
Machina Electrica

[350px|miniatura|Constelacións de Machina Electrica, [Fornax e Pictor.]]
**Machina Electrica** (latín para *xerador eléctrico*) é unha antiga constelación ideada polo astrónomo alemán Johann Elert Bode no 1800, creada na honra á invención do primeiro xerador eléctrico. Formada por estrelas febles que actualmente están no sur da constelación de Cetus -o monstro mariño-, apareceu en moi poucos atlas estelares e nunca obtivo o recoñecemento xeral. Actualmente no é unha constelación recoñecida pola Unión Astronómica Internacional.

## Notas 
* Machina Electrica. Obsolete constellations (Shane Horvatin)  
* http://www.ianridpath.com/startales/machina.htm
Valdemorillo de la Sierra

**Valdemorillo de la Sierra** é un concello de España, na provincia de Cuenca, Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha. Ten unha área de 70,84&nbsp;km² cunha poboación de 84 habitantes (INE 2007) e unha densidade de 1,16 hab/km².

## Festas 
A súa peña máis antiga e famosa é a peña "El Galufo", peña animadora e taurina das festas de San Roque , que se celebran todos os anos entre o 14 e 18 de agosto.

## Demografía 
A poboación de Valdemorillo de la Sierra sufriu un descenso notábel na década dos 90. Mais nos últimos anos tende a estabilizarse.

ImageSize = width:450 height:370
PlotArea = width:400 height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:550

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0
Colors= 
  id:AO  value:green
  id:AA  value:purple
  id:AB  value:green
  id:AC  value:purple
  id:AD  value:green
  id:AE  value:purple
  id:AF  value:green

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1930      from:0 till:510 color:AO
  bar:1950      from:0 till:438 color:AA
  bar:1981      from:0 till:124 color:AB
  bar:1991      from:0 till:107 color:AC
  bar:2001      from:0 till:86 color:AD
  bar:2004      from:0 till:81 color:AE
  bar:2007      from:0 till:84 color:AF

## Política 

IU
PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
0
0
1
0
**1**
Argo Navis

**Argo Navis** foi (e, en certo sentido, segue a ser) unha extensa constelación no hemisferio sur celeste, que representaba o navío no que viaxaron Xasón e os Argonautas na mitoloxía grega. Esta é a única constelación descrita por Claudio Tolomeo que non se recoñece na actualidade. Polo seu gran tamaño (uns 1.884 graos cadrados, máis ca ningunha outra), foi dividida en varias constelacións menores por Nicolas Louis de Lacaille no século XVIII: estas son Carina (a *Quilla*), Puppis (a *Popa*), Vela (a *Vela*). Esta última ocupa o lugar que correspondería ó mastro do navío.

## Estrelas importantes de Argo Navis 
miniatura|250px|Argo Navis de Johann Bayer

Argo Navis foi dividida por Lacaille moitos anos despois de que Johann Bayer lle aplicara o seu sistema para nomea-las estrelas. Nos nosos días continúa usándose a súa secuencia, aínda que hoxe en día xa non é recoñecida coma constelación. É dicir, Vela, Puppis e Carina, as constelacións derivadas deste extenso asterismo, comparten unha mesma designación de Bayer. É por isto que tanto Vela coma Puppis carecen de estrelas alfa e beta porque Alfa (α) e Beta (β) Argus Navis corresponden hoxe en día a Alfa e Beta Carinae. Carina, pola súa parte, carece de estrela gamma porque Gamma (γ) Argos Navis hoxe en día corresponde a Gamma Velorum (pertencente a Vela), e así sucesivamente.

Pyxis, a diferenza das outras tres, ten estrelas con designación alfa, beta, gamma e demais, aínda que as súas estrelas pertenceron antigamente á mesma constelación de Argo Navis. Isto débese a que, en tempos de Bayer, as estrelas que agora deliñan a Pyxis &mdash;todas de pouco brillo&mdash; non se atopaban entre as que trazaban a figura do navío. Cando Lacaille a crea no 1756 é, entón, cando as súas estrelas reciben a designación correspondente.

## Véxase tamén 
Para ve-las referencias ó mito do navío, ir a:

* Argo Navis
* Xasón
* Argonautas
* Argos

Para ve-las referencias, artigos e constelacións nas que foi dividida a antiga constelación de Argo Navis, ir a:

* Carina
* Puppis
* Pyxis
* Vela
* Malus, constelación obsoleta que era parte de Argo Navis, a cal facía referencia ó mastro do navío.

### Ligazóns externas 
* Starry Night Photography : Argo Navis Image 
* Star Tales – Argo Navis
Malus (constelación)

[dereita|250px|miniatura|A constelación de [Argo Navis.]]

**Malus** é o mastro do Navío Argos. É unha antiga constelación que foi unha vez parte da gran nave, xunto con Carina, a quilla; Puppis, a popa, e Vela, a vela. Malus xa non é recoñecida coma unha constelación, xa que ás súas estrelas foron incorporadas na constelación de Pyxis, o compás (marítimo), creada polo astrónomo francés Nicolas Louis de Lacaille entre 1750 e 1754.

## Notas 
* Malus. Obsolete constellations (Shane Horvatin)
Bufanda

miniatura|dereita|Moza con bufanda ao redor do pescozo.
[miniatura|dereita|Seareiros e seareiras do [Racing de Ferrol con bufandas coas cores do seu equipo.]]
A **bufanda** ou **tapabocas** é un complemento de roupa normalmente longa e angosta.

## Características
É unha peza de téxtil, cuxa lonxitude e acabado varía dependendo da súa confección. 
A peza pode ser feita con tecidos moi diversos empregando materiais como a la, o algodón, acrílico etc. O seu deseño chega a abarcar unha ampla gama de cores, debuxos, patróns ou figuras como cadros, raias etc.

Usualmente úsase preto da cabeza ou no pescozo, co propósito de quentar, aínda que é utilizada tamén como complemento de moda. En climas fríos, unha bufanda grosa tecida, a miúdo é atada ao redor do pescozo para manter quente. Isto polo xeral é acompañado por un chapeu quente, luvas e un abrigo pesado.

O contexto que comporta a bufanda volveuse un factor de moda particularmente entre mulleres e ata relixioso dependendo da cultura.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Roupa 
* Pescozo polar 
* Chaqueta
Chaqueta

miniatura|Chaqueta de coiro
Unha **chaqueta** é unha peza de roupa grosa utilizada para protexerse do clima frío ou da choiva, ou simplemente como como complemento estético aínda que non protexa daquel.

Adoita ser de manga longa. Está aberta por adiante e péchase por medio de cremalleira ou botóns.

Esta peza pódese clasificar segundo:

* o corte: se é de manga longa, de manga curta, de tres cuartos (polos xeonllos), se é curta (polas cadeiras). 
* a composición: se está feita de la, poliéster, pel, acrílico etc.
Mota del Cuervo

**Mota del Cuervo**, coñecida turisticamente como "**O Balcón da Mancha**", atópase enclavado no centro de Castela-A Mancha, cunha distancia case equidistante a todas as capitais de provincia da rexión.

thumb|left|250px
Caracterízase polos seus muíños de vento, e ao estar a uns 5 quilómetros da localidade de El Toboso, crese que estes puidesen ser os famosos "xigantes" contra os que loitou Don Quixote da Mancha, no libro escrito por Miguel de Cervantes. Son sete actualmente, sendo un," o zurdo" , o único que estivo en funcionamento.

## Festas 
A súa principal festa é a da patroa, A nosa Señora da Antiga de Manjavacas, que se celebra o primeiro domingo de agosto, co seu tradicional "Romaría á Carreira" declarada de interese turístico Nacional, desde a súa Ermida a 8 quilómetros de Mota del Cuervo.

## Enclaves protexidos 
miniatura|250px|Muíños en Mota del Cuervo
Dentro dos enclaves protexidos dentro do seu termo municipal están: 
* Lagoa de Manjavacas que pertence aos Sitios Ramsar en España. 
* Cerro Mingote lugar onde se reúnen os moteños a preparar a tradicional *caldeireta manchega*.

## Demografía 
## Política 

PP
PSOE
IU
Outros
Total

**2003**
4
5
4
0
**13**

**2007**
6
3
4
0
**13**
Lentes de sol

miniatura|230px|Lentes de sol.
Unhas **lentes de sol** () son unhas lentes a miúdo coloreadas ou escurecidas para protexer os ollos da luz directa e molesta.

As monturas das lentes de sol xeralmente están fabricadas con metal ou cun material sintético, como o plástico ou o nailon. As lentes adoitan ter distintos niveis de bloqueo aos raios ultravioleta (UV).

Suxírese o emprego frecuente de lentes de sol de boa calidade, que se axusten ao rostro de modo que protexan dos raios que proveñan da fronte e dos laterais, filtrando adecuadamente os raios UV que poden ter efectos nocivos sobre a saúde ocular.

## Breve historia 
A mediados do século XVIII, o británico James Ayscough comezou a experimentar con lentes tintadas. El non as concibía como lentes de sol nin como mecanismo de protección fronte aos raios solares, senón como remedio a algúns problemas específicos de visión.

A principios do século XX empezouse a xeneralizar o uso de lentes de sol entre as estrelas do incipiente cine mudo.

Sam Foster iniciou en 1929 a produción en masa de lentes de sol económicas nos Estados Unidos. En 1936 apareceron as primeiras lentes polarizadas.
Pescozo polar

O **pescozo polar** é un complemento de roupa confeccionado en tea polar que se coloca no pescozo para protexer do frío. Cumpre unha función similar á bufanda. Existen de diferentes tamaños e cores.

## Forma 
A diferenza da bufanda, o pescozo polar non é unha tira de tea senón que forma un círculo que cobre o pescozo na súa totalidade.

## Véxase tamén 
* Bufanda
Microscopio (constelación)

**Microscopium** ou **Microscopio** é unha pequena constelación austral introducida por Nicolas Louis de Lacaille. Estas estrelas son moi febles.

## Historia 
Dado que Microscopium foi descuberta no século XVII, e que se atopa moi preto do polo sur non foi coñecida por culturas clásicas, polo tanto non hai mitoloxía relacionada.

## Estrelas 
#### Estrelas principais 
* α Microscopii, cuarta estrela máis brillante da constelación con magnitude 4.89, é unha xigante amarela a 380 anos luz de distancia.
* γ Microscopii, con magnitude 4,67 é a estrela máis brillante da constelación e tamén unha xigante amarela.
* θ Microscopii, denominación compartida por dúas estrelas distintas: θ1 Microscopii, de magnitude 4,80, unha variable Alfa2 Canum Venaticorum a 187 anos luz; θ2 Microscopii, xigante branca de magnitude 5,76 unhas tres veces máis afastada.

#### Outras estrelas con designación de Bayer 
* β Mic 6,06; δ Mic 5,69; ε Mic 4,71; ζ Mic 5,32; η Mic 5,55; ι Mic 5,11; ν Mic 5,12

#### Outras estrelas notables 
* AT Microscopii (GJ 799), estrela binaria composta por dúas ananas vermellas, unha delas unha estrela fulgurante. Atópase a 33 anos luz de distancia.
* AU Microscopii (GJ 803), con magnitude 6,61 posúe un disco protoplanetario; situada a só 1,2 anos luz de AT Microscopii probablemente forma un sistema estelar triplo con ela.
* BO Microscopii, estrela nova cunhas erupcións que foron estudadas na franxa de rayos X.
* Lacaille 8760 (AX Microscopii), anana vermella e estrela fulgurante de magnitude 6,67 situada a 12,8 anos luz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Telescopium

### Ligazóns externas 
* Star Tales – Microscopium
Johan Garcia de Guilhade

**Johan Garcia de Guilhade** foi un trobador galegoportugués, posiblemente sexa orixinal da fregesía de San Miguel de Guillade.

Activo na segunda metade do século XIII na corte de Afonso X, consérvanse hoxe 54 textos seus: 16 cantigas de amor, 21 cantigas de amigo, 1 sátira encadrada no polémica das amas, 14 cantigas de escarnio e maldicir e dúas tenzóns co seu xograr Lourenço. A súa poesía caracterízase pola orixinalidade, visión optimista do amor cortés e uso da *autolaudatio*.

Unha das súas cantigas de escarnio e maldicir:

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pulseira

[miniatura|250px|dereita|Pulseira [Irán|iraniana.]] 
Unha **pulseira** é un elemento decorativo, xeralmente de forma cilíndrica que se adoita poñer nos pulsos aínda que tamén hai modelos fabricados para os pés, as nocelleiras ou o pene.

Normalmente son de metais preciosos, como o ouro ou a prata, pero tamén as hai de moi diversos materiais: de fantasía, de madeira, de fío etc.

## Historia e evolución 
Antes utilizábanse pulseiras de ouro, o que representaba o gran poder económico dos seus donos. 
Co paso do tempo foron evolucionando e fabricáronse de distintas formas e con diferentes elementos. Antigamente, os celtas deseñaron un tipo de pulseiras, chamadas torques, de gran valor pola beleza dos deseños. Cando as pulseiras van unidas tamén se denominan *escravas* e cando son sólidas e con forma de cilindro máis amplo, reciben o nome de brazaletes.

## Notas
Anel

miniatura|230px|Intercambio de aneis entre os noivos 
O **anel** é un símbolo que se utiliza na celebración dunha voda. Simboliza o compromiso entre os noivos. Tamén recibe o nome de **alianza**.

## Rito matrimonial 
O costume establece que os noivos deben entregarse mutuamente aneis como símbolo de alianza matrimonial, colocándollos na cerimonia nupcial. O anel matrimonial colócase tradicionalmente na man esquerda, no dedo anular.

Con todo, trátase simplemente dun costume que non é esencial na celebración do matrimonio: a súa ausencia non invalida o consentimento dado na cerimonia e, polo tanto, o matrimonio celebrado sen o intercambio dos aneis sería perfectamente válido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Voda 
* Matrimonio
Crepúsculo

miniatura|Crepúsculo. 
miniatura|Primeira luz sobre a Baía Plácida, Florida
O **crepúsculo** ou **entre lusco e fusco** é o momento antes da saída ou logo da posta do Sol en que se pode ver a súa luz, debido á refracción pola atmosfera dos raios luminosos do Sol. Devandita difusión alarga o día, tanto pola mañá antes do amencer, como pola tarde despois do ocaso:

***Crepúsculo matutino**: ocorre antes da saída do Sol e chámase tamén **aurora** ou **alba**. 
***Crepúsculo vespertino**: ocorre trala posta do Sol.

## Fases de crepúsculo 
O crepúsculo sucédese en tres fases: 
***Crepúsculo civil**: desde que se pon o Sol ata que o seu altura é -6º.Vense as estrelas da primeira magnitude e algúns planetas. 
***Crepúsculo náutico**: ata que a altura é -12º. Neste tempo fanse visibles as estrelas náuticas da primeira e segunda magnitude, co que recoñecen as principais constelacións. Distínguese o horizonte no mar. Os mariños de outrora podían utilizar aínda o sextante para determinar a súa posición. 
***Crepúsculo astronómico**: ata que a altura é -18º. Fanse visibles a primeira ollada as estrelas da sexta magnitude.
Paraugas

miniatura|dereita|210px|Partes dun paraugas
Un **paraugas** () é un utensilio para gorecerse da chuvia. Están formados por unha superficie convexa de plástico ou outro material semellante, que está suxeita a unha armazón de variñas pregables dispostas ao redor dun eixe central terminado nun mango adecuado para levalo cunha man. As variñas permiten que cando non chove ou se está en lugar protexido sexa posible pechalo para andar con máis comodidade. Un paraugas pechado pode servir de bastón, aínda que hai versións "de peto" que teñen variñas que se dobran en dous sitios.

## Historia 
Existen unha serie de referencias gráficas dende o ano 2400 a. e. c., aínda que a súa invención estabelécese no século XI a. e. c. en China. Este obxecto foi estendido grazas á ruta da seda e foi utilizado nesta área principalmente para a protección contra o sol. Unha das referencias sobre este obxecto na antigüidade é o obxecto que contén a carroza do emperador chinés Qin Shi Huang, que lembra a unha especie de parasol. Esta carroza pertence ao exército de terracota construído entre os anos 246 até o 206 a. e. c.

O seu uso decaeu tras a caída do Imperio Romano e non volveu rexurdir até o século XV onde foi utilizado novamente pola nobreza francesa.

En 1951 Samuel Fox desenvolveu o marco de metal que utiliza o paraugas actualmente.

## Notas 
## Véxase tamén
Johan Soarez de Pávia

**Johan Soárez de Pavia** (ou **Paiva**), foi un trobador posibelmente catalán que viviu entre os séculos XII e XIII. É o primeiro poeta galego-portugués coñecido, pois naceu pouco despois da batalla de Ourique, acontecida en 1139.
## Obra
Sábese que escribiu cantigas de amor hoxe perdidas. Só se conserva unha composición deste autor, que resulta ser o texto máis antigo dos conservados na lírica medieval galaico-portuguesa. Trátase da cantiga *Ora faz ost´o senhor de Navarra*, un sirventés satírico de tipo político no que abundan as referencias históricas e sociais á rexión navarro-aragonesa e que ten influencias da épica francesa. Pertence ao xénero das cantigas de escarnio e maldicir. Segundo os estudosos medievalistas Carlos Alvar e Vicenç Beltran, esta cantiga debeuse compoñer ao redor do ano 1200.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Comarcas de Cataluña

dereita|miniatura|300px|División comarcal actual de Cataluña
As **comarcas de Cataluña** (en catalán: *comarques*) son a actual división do territorio da comunidade autónoma de Cataluña, en España.

Ten a súa orixe nun decreto da Generalitat de Cataluña do ano 1936, que tivo vixencia até o 1939 cando foi suprimida polo franquismo. Posteriormente, retomouse en 1987 tras a restauración da democracia, en 1988 engadíronse tres comarcas (Pla de l'Estany, Pla d'Urgell e Alta Ribagorça) e en 1990 modificouse algún límite territorial. En 2015 engadiuse a comarca histórica do Moianès.

Hai 42 comarcas en Cataluña, co seu goberno e administración dirixidos polos consellos comarcais (*consells comarcals*) agás o Val d'Aran, considerado entidade territorial singular e xestionado polo Consello Xeral de Arán.

## Orixes 
A división comarcal de Cataluña de 1936 foi unha división territorial administrativa establecida por decreto pola Generalitat de Cataluña o ano 1936 que dividía o territorio en 38 comarcas e 9 supercomarcas ou vigairías (*vegueries*). A división aprobouse a partir dos estudos feitos polo relatorio creado *ad hoc* en 1932, formado, entre outros, por Pau Vila, Antoni Rovira i Virgili, Josep Iglésies etc. No ano 1939, ao termo da guerra civil española, foi abolida polo réxime de Franco.

## División actual 
Foron restablecidas de novo en 1987 a Generalitat adoptou de novo esta división territorial, modificándoa en 1988 para engadir o Pla de l'Estany, o Pla d'Urgell e a Alta Ribagorça, en 1990 para modificar algún límite territorial e de novo en 2015 para engadir o Moianès.

A maioría das comarcas están circunscritas a só unha provincia, coas únicas excepcións de Berguedà, Osona, Selva e Cerdanya. Aínda que en realidade Vall d'Arán non ten status de comarca (e polo tanto consello comarcal; ten en cambio o Conselh Generau d'Aran), inclúese nesta táboa para completar o espazo territorial da comunidade autónoma. A Cataluña do Norte en Francia tamén se adoita dividir xeograficamente en cinco comarcas (que xunto con Fenolleda conforman o departamento francés de Pireneos Orientais), aínda que non teñen carácter oficial.

## Propostas e reivindicacións 
O ano 2000, no *Informe Roca*, un equipo formado por Miquel Roca i Junyent e Jesús Burgueño, entre outros, propuxeron crear algunha comarca máis: Moianès (capital: Moià), aprobada polo Parlament de Catalunya o 15 de abril de 2015,  Vall de Camprodon (capital: Camprodon), Selva Marítima (ou Marina) (capital: Blanes), Alta Segarra (capital: Calaf) e Segre Mitjà (capital: Ponts), ademais de dividir o Baix Llobregat en dous (a parte norte, o Baix Llobregat Nord, con capital en Martorell). Todos os casos son antigas reivindicacións comarcais.

Aínda J. Burgueño, o ano 2003, propuxo de crear tamén o Lluçanès (capital: Prats de Lluçanès), a Vall de Ribes (capital: Ribes de Freser), a Ribera de Sió (capital: Agramunt), a Baixa Segarra (capital: Santa Coloma de Queralt) e o Baix Montseny (capital: Sant Celoni), ademais cambiando os límites de varias comarcas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa das comarcas de Cataluña
Municipios de Cataluña

[miniatura|350px|Mapa municipal de [Cataluña (España). 2003]]

O **municipio** é o ente local básico da organización territorial de Cataluña. O goberno e a administración municipais corresponden ao concello, formado polo alcalde ou alcaldesa e os concelleiros. Estes últimos son elixidos polos veciños dos municipios mediante sufraxio universal, igual, libre, directo e secreto.

En 2007 Cataluña está formada por 946 municipios, 311 pertencentes á provincia de Barcelona, 221 á de Xirona, 183 á de Tarragona e  231 á de Lleida.

## Municipios por provincia
* Municipios da provincia de Barcelona
* Municipios da provincia de Xirona
* Municipios da provincia de Lleida
* Municipios da provincia de Tarragona

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Cataluña
* Comarcas de Cataluña
* Xeografía de Cataluña
Gil Sanchez

**Gil Sanchez**, nado en 1200 e finado en 1236, foi fillo bastardo de Sancho I de Portugal, tido con Maria Pais Ribeiro *a Ribeirinha*. Como trobador estivo activo na corte de Afonso IX de León de 1214 a 1219. Del consérvase unha cantiga de amor paralelística.
Garcia Mendiz de Eixo

**Garcia Mendiz de Eixo** ou **Garcia Mendez de Sousa** foi un trobador portugués que estivo activo nas primeiras décadas do século XII.

## Traxectoria
Pertencente á familia nobre dos Sousas, exíliase na corte de Afonso VII de León até 1218, cando volve a Portugal á corte de Sancho II. Consérvase unha cantiga escrita en occitano probabelmente en 1215 no sur de Galiza, onde contraeu matrimonio coa nobre galega Elvira González de Turonio, durante o seu voluntario desterro en terras portuguesas. É, á súa vez, pai dos trobadores Fernan Garcia Esgaravunha e Gonçalo Garcia.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Johan Soairez Somesso

**Johan Soairez Somesso** foi un trobador galego do século XIII pertencente á etapa inicial da lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Non quedan datos biográficos que permitan identificalo inequivocamente, polo que existe diversas propostas. Carolina Michaelis propuxo que Somesso podería tratarse dun alcume (“submisso”) dado a Johan Soares de Valadares, con todo Xabier Ron Fernández propón que *Somesso* corresponde ao topónimo dunha localidade do municipio de Celanova. Xosé Antonio Souto Cabo identifícao co cabaleiro Johan Soarez de Fornelos.

## Obra 
Consérvanse 25 obras, 23 son cantigas de amor e as dúas restantes cantigas de escarnio e maldicir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Vasco Fernandez Praga

**Vasco Fernandez Praga** (tamén, Vasco Fernández Praga de Sandín ou Vasco Praga) foi un trobador galego do século XIII.

## Traxectoria 
Descoñécese a súa data e lugar de nacemento aínda que sábese que é galego porque no *Livro de Linhagens* de don Pedro así o di: *natural de Galliza e muy boom trovador*. Crese que puido chegar a Portugal ao servizo de Gil Vásquez Soverosa. Casou coa nobre Teresa Martins Mogudo de Sandín, e acadou tamén o status de nobre. Asentouse en Vizela e viviu, polo menos, até o ano 1258.

## Obra 
Conservamos del un total de 29 textos: 25 cantigas de amor e 4 cantigas de amigo.

## Notas
Estevan Perez Froian

**Estevan Perez Froian** foi un trobador portugués membro da pequena aristocracia e que estivo activo entre 1245 e 1290. Despois da vitoria de Afonso III contra Sancho II, refúxiase en Castela. Consérvase del unha cantiga de amor.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
*Estevan Faian
Roi Gomez de Briteiros

**Roi Gomez de Briteiros** foi un trobador portugués que estivo activo entre 1210 e 1250. Membro da pequena nobreza portuguesa, é pai de Men Rodrigues e avó de Johan Mendiz. É autor de dúas cantigas de escarnio.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Martin Eanes

**Martin Eanes Mariño** (tamén **Martin Anes Mariño**) foi un trobador do século XIII que estivo activo na corte de Sancho IV. Pertence á poderosa familia dos Mariño e é considerado irmán dos tamén trobadores Osoiro Eanes e Pero Eanes.

## Obra 
Tan só se conserva unha cantiga de escarnio e maldicir na que satiriza a vestimenta do fidalgo *Don Fulano*. Foi un dos trobadores que utilizou o tópico literario de *Don Fulano*, xunto con Pero Viviaez, Gil Pérez Conde, Afonso Mendez de Besteiros, Joan Garcia de Guilhade ou Alfonso X de Castela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Pero Eanes

**Pero Eanes** foi un trobador galego, que estivo activo na primeira metade do século XIII. Membro da familia nobre galega dos Mariño, é irmán dos trobadores Osoiro Eanes e Martin Eanes. É autor dunha cantiga de amor que sería a contestación a outra de Johan Airas.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Osoiro Eanes

**Osoiro Eanes**, finado en 1236 en Santiago de Compostela, foi un trobador galego, que estivo activo nas primeiras décadas do século XIII. Membro da familia nobre dos Marinho, é irmán de Martin Eanes e Pero Eanes. Estudou en París contra 1220 e foi cóengo en Santiago de Compostela. É autor de 8 cantigas de amor.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Nuno Fernandez de Mirapeixe

**Nuno Fernandez de Mirapeixe** ou Monio Fernandez de Mirapeixe foi un trobador de principios do século XIII. 

## Traxectoria 
Estudosos como Michaëlis ou Tavani atribúenlle orixe catalá, con todo, António Resende de Oliveira sostén que procede da zona de Mirapeixe (situado en Outeiro de Rei) e é irmán dos cabaleiros Garcia Fernandez e Rui Fernandez de Mirapeixe, vasalos do mecenas da lírica galego-portuguesa Rodrigo Gómez de Traba.

## Obra 
Consérvanse dúas cantigas de amor e unha declaración de amor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Nuno Eanes Cérzeo

**Nuno Eanes Cérzeo**, nado en Cercio (Lalín) cara a 1195 e finado cara a 1265, foi un nobre e trobador medieval, do que se conserva pouca información.

## Traxectoria 
Pertenceu á familia dos Cerceo. Posuíu propiedades en Belesar e estaba vinculado co mosteiro de Oseira, onde foi soterrada a súa irmá Urraca Eanes. É autor de nove textos, oito cantigas de amor e un texto que pode clasificarse como o único exemplo de descordo da lírica galego-portuguesa, a peza ""Agora me quer’eu ja espedir".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Pero Martins

**Pero Martins** foi un trobador portugués, que estaría activo no segundo cuarto do século XIII. Consérvase del unicamente unha tenzón que mantén con "Vasco", a quen posibelmente hai que identificar con Vasco Gil, sobre a Orde dos Hospitaleiros.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Gaelen Foley

**Gaelen Foley**, nada o 16 de novembro de 1973 en Pittsburgh (Pensilvania), é unha escritora estadounidense de novela romántica.

## Traxectoria
Gaelen é a maior de 4 irmás. Os seus pais educárona nun ambiente de cultura e amor, levándoa a visitar museos desde nova.

Licenciouse en Literatura Inglesa e Filosofía pola Universidade de Nova York. Na universidade foi onde nace o seu amor pola *Rexencia* inglesa do século XIX, que é a ambientación de moitas novelas súas. O seu camiño ó éxito como escritora non foi nada fácil.

Na actualidade vive en Pittsburgh, Pensilvania. Esta casada cun compañeiro de universidade, Eric.

## Obras
### Triloxía *Ascension*
**The Pirate Prince* (1998)
**Princess* (1999)
**Prince Charming* (2000)
### Saga *Knight*
**The Duke* (2002)
**Lord of Fire* (2002)
**Lord of Ice* (2002)
**Lady of Desire* (2003)
**Devil Takes A Bride* (2004)
**One night of sin*  (2005)
**His Wicked Kiss* (2006)
### Triloxía *Spice*
**Her Only desire* (2007)
**Her Secret Fantasy* (2007)
**Her Every Pleasure* (2008)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*biografía en castelán
Pero da Ponte

**Pero da Ponte** foi un poeta medieval que estaría activo entre 1230-1260. Posibelmente galego e escudeiro, Afonso Eanes do Coton denomínao segrel:

:*En nossa terra, se Deus me perdon 
:*a todo escudeiro que pede don* 
:*as mais das gentes lhe chama segrel''.

Estivo activo nas cortes de Fernando III e Afonso X. É autor de 53 textos: sete cantigas de amor, sete cantigas de amigo, vinte e tres cantigas de escarnio e maldicir, tres sátiras literarias contra Sueiro Eanes, un pranto burlesco, catro sirventeses morais, dous eloxios, catro prantos, unha tenzón e un partimén.

## Notas
Músculo poplíteo

miniatura|dereita|250px|Representación del músculo.

O músculo **poplíteo** (*Popliteus*) é un músculo da perna que se atopa na parte posterior do xeonllo, debaixo dos xemelgos; curto, aplanado e triangular.

Insírese na parte posteroexterna do cóndilo externo do fémur; por abaixo, no labio superior da liña oblicua e cara posterior da tibia.

É innervado polo nervio ciático poplíteo interno e o tibial posterior.

É flexor e rotador da perna. Realiza a flexión do xeonllo e a rotación externa da perna,e interna da tibia.

Xusto á altura do xeonllo, na súa parte traseira, crea un oco na inserción dos xemelgos, chamado oco ou cavidade poplítea, na que é moi sinxelo tomar o pulso e realizar a inserción de vías para a administración de fármacos ou alimentación parenteral.
Pero Velho

**Pero Velho**, tamén Pêro (ou Pero) Velho de Taveirós, foi un trobador galego do século XIII. 

## Traxectoria 
Estudos como os de Mercedes Brea sosteñen que é irmán do tamén trobador Paio Soares de Taveirós e naturais das terras de Tabeirós na Estrada. A tenzón que compón co seu irmán sitúano na corte do conde de Traba entre os anos 1215 e 1228. Puido ter dous fillos chamados *Vasco Perez de Taveirós* e *Lourenço Perez de Taveirós*.

## Obra 
Consérvase unha tenzón co seu irmán e atribúenselle dúas cantigas de amor, unha delas en ton paródico.

## Notas
Garfo

miniatura|300px|Un garfo metálico. 
Un **garfo** é un utensilio de mesa que consta dun mango e unha cabeza con gallos, normalmente tres ou catro, longos na punta que se emprega para furar, soster ou transportar algo. Foi utilizado primeiro en occidente, mentres que en oriente foron máis populares os paíños. Hoxe en día, con todo, os garfos utilízanse tamén en Asia.

En particular utilízase para levar comida á boca ou para fixar algo mentres se cociña ou se corta.

O transporte a miúdo realízase sen furar, simplemente colocando a comida sobre os dentes horizontais. É por este uso tan similar ao dunha culler que os dentes do garfo son curvos.

Existen diferentes tipos de garfo segundo o uso ao que vaia dirixido. Por exemplo, se é para carne, peixe ou sobremesa.

## Historia 
250px|miniatura|Garfos clásicos. 
Aínda que xa había utensilios parecidos na Grecia clásica e o Imperio Romano, o garfo apareceu como tal cara ao ano 1077 e. c.

O garfo chegou a Europa procedente de Constantinopla a principios do século XI da man Teodora, filla do emperador de Bizancio, Constantino Ducas. Levouno a Venecia ao contraer matrimonio con Doménico Selvo, Dux daquela república. Pero Teodora para os seus contemporáneos era tachada, por esta e outros refinados xeitos orientais, como escandalosa e reprobable e ata San Pedro Damián amoestou desde o púlpito estas extravagancias, chegando a chamalo "*instrumentum diaboli*". Por aquel entón, este sinxelo instrumento simbolizaba o extremo refinamento da princesa Teodora, esposa do duque Domenico Selvo, e que levou a Venecia desde o seu Bizancio natal.

Mais foi en Francia onde se fixo realmente popular, alá polo século XVI, grazas a Catarina de Medici que o introduciu na corte francesa ao casar co rei Henrique II. Como curiosidade cabe engadir que ademais de usar o garfo para comer, Catarina usouno para rascarse as costas. A fama de remirado que tiña este utensilio fíxolle quedar nun segundo plano fronte ao comer coas mans ata o século XVIII.
Prato

miniatura|250px|Prato do período das cabras salvaxes

O **prato** é un dos principais utensilios da cociña sobre o que repousa, e sérvese, a gran maioría dos alimentos. Trátase dunha superficie aberta, máis ou menos cóncava, elaborada de diferentes materiais como porcelana, vidro, metal, plástico, barro, madeira etc.

## Historia 
Os primeiros pratos que se coñecen datan da cerámica prehistórica en Europa caracterizada polo seu barro que, polo común é unha pasta de cor gris ou negruzco ou vermello ennegrecido sementada de pequenos fragmentos de mica. Adoitan levar os produtos deste tipo algúns debuxos, sempre de forma xeométrica, unhas veces pintados e outras, incisos coa uña ou o punzón ou impresos con molde sinxelo. Entre os obxectos do Neolítico, hainos con debuxos (sempre lineais ou xeométricos), trazados por incisións feitas na pasta negruzca e recheas con outra esbrancuxada. Tal é a decoración que ostentan os famosos pratos neolíticos de Ciempozuelos (Madrid) imitando a outros igualmente decorados no Exipto prehistórico e no máis primitivo da civilización minoica ou cretense, de onde seica tomaran o modelo os primeiros ceramistas hispanos.

Entre a cerámica grega, pódese identificar o estilo da «cabra salvaxe», atribuído tradicionalmente a Rodas, con motivo de importantes descubrimentos realizados na necrópole de Camiros. De feito, estendeuse por toda Asia Menor, con centros de produción en Mileto e Quíos. Predominaron dúas formas: os enócoes, que copiaban modelos de bronce, e os pratos, con ou sen pés. A decoración estaba organizada en rexistros superpostos nos que os animais estilizados, sobre todo as cabras salvaxes (que deron nome ao estilo) que aparecían en frisos. Os numerosos motivos decorativos (triángulos, esvásticas, rosetas, motivos florais) enchían os espazos baleiros.

## Composición en vaixela 
Unha vaixela adoita contar cos seguintes tipos de pratos:

* *Pratos chairos*.
* *Pratos fondos*, para tomar caldos, sopas e outros pratos de culler.
* *Pratos de sobremesa*, de menor diámetro que os anteriores utilizados para servir a sobremesa.
* *Pratos de café*, os máis pequenos dos catro tipos, para servir coa cunca do café.

As vaixelas máis completas contan tamén con pratos de consomé e de café que combinan coas súas cuncas e tazóns correspondentes.

A colocación dos pratos na mesa faise do seguinte xeito. En primeiro lugar colócanse os baixoplatos ou pratos de decoración. Sobre eles, sitúanse os pratos chairos e sobre estes, os pratos fondos ou pratos de aperitivo, máis pequenos que os anteriores. O pratiño de pan colócase á dereita destes aliñado coas copas.

Como regra xeral, aconséllase non colocar dous pratos iguais xuntos (é dicir, dous fondos ou dous chairos) e non apoiar directamente os pratos fondos sobre a mesa.

## Véxase tamén 
* Vaixela
Escumadeira

A **escumadeira**, **espumadeira**, **revolvedeira**, **viradeira** ou **volvedoira** é un utensilio de cociña empregado para sacar os alimentos fritos ou cocidos do interior da tixola ou cazo, aínda que tamén se emprega este instrumento para des-escumar caldos, e de aí provén o seu nome. Consta dun longo mango e unha especie de cazoleta en forma de paleta, moi aberta, e con orificios na súa superficie para que ao sacar os alimentos sólidos os líquidos se escorran polos buracos. É moi empregada na elaboración de alimentos fritos (patacas fritidas, croquetas etc.) nos que convén sacalos da fritura a medida que van dourándose polo efecto da calor.

## Notas
Copa

miniatura|220px|Copa de licor 
[miniatura|220px|Copa para [champaña]] 
Unha **copa** é un vaso destinado a conter líquido para beber que posúe un pé como base. Por extensión tamén á cantidade de líquido que cabe na copa, denomínaselle copa (por exemplo unha copa de viño).

## Historia 
Aínda que os primeiros recipientes para beber cervexa (anterior ao viño) de tipo xerra remóntanse ao 3000a.C., e ata entrado o século X non se pode comezar a falar de copas propiamente ditas.

Romanos e fenicios usaban unha única copa para toda a familia, que se colocaba en metade da mesa para uso de todos. Debido ao seu alto prezo, só as familias ricas podían permitirse unha, normalmente de luxo e moi pesada.

A situación cambiou coa aparición da técnica consistente en soprar o vidro, que fixo máis accesible posuír copas de vidro, aínda que seguían sendo caras ademais de fráxiles. Co paso do tempo as técnicas evolucionaron e o prezo do vidro, e xa que logo das copas, baixou.

No **Renacemento** producíronse novos deseños realmente espectaculares con novos materiais e incrustacións. Durante o século XVII cámbiase o vidro por cristal, máis brillante e máis maleable que este.

En 1977 certifícanse as copas para degustación. A forma, o grosor do cristal e ata a cor da copa inflúen á hora de degustar o viño e na percepción que ten o catador sobre a bebida.
Tirantes

miniatura|Neno con tirantesOs **tirantes** son correas elásticas de tea que viran sobre os ombreiros para soster o pantalón.

## Características
Toda a correa dos tirantes pode ser elástica ou só ao final do accesorio. A maioría dos tirantes son de tea tecida cuns remates finais de coiro. As abrazadeiras engánchanse habitualmente ao pantalón con clips ou, menos comunmente hoxe día, con botóns.

Os tirantes leváronse case de forma mundial debido ao talle alto do pantalón de mediados do século XIX e comezos século XX. Esta figura fixo ao cinto pouco práctico posto que non se deseñou para que o pantalón descansase sobre as cadeiras. As pezas modernas con mellores elásticos e mellor aparencia poden xogar un papel en que os tirantes acabasen pasando de moda. Con todo, nalgúns países como Estados Unidos, moitos homes de negocios, locutores (o máis destacado, Larry King) e avogados, aínda levan tirantes, ben por imaxe, ben por comodidade, e considérase que van á moda por parte da maioría de expertos en Norteamérica. Tales tirantes polo xeral son consideradas como unha peza prestixiosa e son de alta calidade, o que significa que foron feitos para ser abotoados ao pantalón.

O mecanismo de suxeición dos tirantes foise perfeccionando ao longo do século XIX, sendo suxeitos por corchetes ou botóns. Na década de 1930 o migrante galego residente en Nova York Manuel Rodríguez-Arijón Pallas creou un mecanismo de pinzas para a súa suxeición.

## Notas