open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Montaña (Oza)

***La Montaña*** foi un semanario editado no Concello de Oza entre 1898 e 1899.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario. Defensor de los intereses morales y materiales del distrito*, apareceu o 10 de xullo de 1898. Dirixido por José Moscoso Rey, caracterizouse pola loita contra o caciquismo, a reivindicación da defensa dos intereses locais e o seu escepticismo político ante a guerra de Cuba. No seu primeiro número declara:

Incluíu textos literarios que aparecían nas seccións "Cosas", "Conversa", "Charada" e "Cuento". Entre os seus colaboradores figuraron Francisco Añón e Manuel Curros Enríquez. Editábase na imprenta e librería de Carré. Cesou a súa publicación o 2 de abril de 1899.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Patrick Schwarzenegger

**Patrick Arnold Shriver Schwarzenegger**, nado nos Ánxeles o 18 de setembro de 1993 é un modelo e actor estadounidense. É fillo do culturista, actor e ex-gobernador de California, Arnold Schwarzenegger, e Maria Shriver.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Rule the World

**"Rule the World"** é unha canción do cantante sueco Robin Stjernberg. Esta foi lanzada o 24 de abril de 2013 xunto ó seu EP *For the Better* na primeira posición da listaxe de cancións.

O 26 de xuño de 2013, a canción forma parte do seu segundo álbum *Pieces*, ocupando a sexta posición de doce cancións.

## Créditos
* **Voz principal**: Robin Stjernberg
* **Coros**: Robin Stjernberg, Maciel Numhauser
* **Batería**: Jonas Lidholm
* **Baixo**: Amir Aly
* **Guitarra**: Amir Aly
* **Teclado**: Amir Aly
* **Percusións**: Amir Aly
* **Producións**: Amir Aly

### Datos de gravación
* **Estudio de gravación**: *Yla Studios*, Malmö (produción, gravación e mesturaxe); *Studio 2*, Malmö (coros); *Uphill Studio*, Estocolmo (batería).

## Notas
The Waterboys

**The Waterboys** é un grupo musical formado en 1983 por Mike Scott. Os membros da banda, pasados e presentes, compóñense principalmente de músicos de Escocia, Irlanda e Inglaterra. Ó longo da súa carreira exploraron multitude de estilos, mais a súa música é unha mestura de música folk celta e rock and roll. Disolvéronse en 1993 cando  Scott deixou a banda para comezar unha carreira en solitario. Volvéronse xuntar en 2000, e continuaron a lanzar álbums e a facer xiras.

## Membros 
### Membros actuais 
* Mike Scott – voces, guitarra, piano (1981–94, 1998–presente)
* Steve Wickham – violín eléctrico, mandolina (1985–90, 2001–presente) 
* Ralph Salmins – batería (2011–presente) 
* Paul Brown – teclados, segundas voces (2013–presente)

## Discografía 
### Álbums 
* The Waterboys. Ensign (xullo 1983)
* A Pagan Place. Ensign (xuño 1984)
* This Is The Sea. Chrysalis (1985) - UK #37
* Fisherman's Blues. Chrysalis (outubro 1988) - POP #76; UK #13
* Room To Roam. Chrysalis (setembro 1990) - POP #180; UK #5
* The Best Of The Waterboys 81–90 (recompilación). Chrysalis (abril 1991) - UK #2
* Dream Harder. Geffen (maio 1993) - POP #171; UK #5
* The Secret Life Of The Waterboys '81–85 (recompilación). Ensign (outubro 1994)
* The Live Adventures Of The Waterboys (en vivo, Irlanda , Escocia, Holanda e Inglaterra entre xaneiro e xuño de 1986). Pilot (xuño de 1998)
* The Whole Of The Moon: The Music Of Mike Scott And The Waterboys (recompilación). Ensign (outubro de 1998)
* A Rock In The Weary Land. RCA (setembro 2000)
* Too Close To Heaven: The Unreleased Fisherman's Blues Sessions (gravado en 1986, 1987, 1991 e 2001). RCA (setembro 2001)
* Universal Hall. Puck (xuño 2003)
* Karma To Burn (en vivo). Puck (setembro 2005)
* Book Of Lightning. (abril 2007)
* An Appointment With Mr.Yeats. (setembro 2011)
* Modern Blues. (xaneiro 2015)
* Out of All This Blue. (2017)
* Where the Action Is. (2019)
* Good Luck, Seeker. (2020)
* All Souls Hill. (2022)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Mike Scott para The Waterboys
Pieces (canción de Robin Stjernberg)

**"Pieces"** é unha canción do cantante sueco Robin Stjernberg, a canción dá nome ó seu segundo álbum *Pieces*, onde a canción pode atoparse nunha segunda posición na listaxe de cancións. Foi o último sinxelo do álbum.

O vídeo da canción lanzouse o 17 de outubro de 2013 en YouTube. O vídeo conseguiu ser o máis descargado do iTunes sueco na mesma semana do lanzamento. En abril de 2015, o vídeo alcanzou as 236.000 visitas en YouTube.

## Listaxe de cancións 
## Créditos 
* **Voz principal**: Robin Stjernberg
* **Violín**: Matias Johansson
* **Piano**: Robin Stjernberg
* **Violonchelo**: David Bukovinszky
* **Baixo**: Amir Aly
* **Guitarra**: Amir Aly
* **Teclado**: Amir Aly
* **Percusión**: Amir Aly

### Vídeo 
* **Dirección**: Rick-y
* **DOP**: Johan Helmer
* **Edición**: Morgan Hassel
* **Maquillaxe**: Maria Mroxx
* **Vestiario**: Linda Jägerström
* **Elenco**: Freja Nilsson, Maja Lindh, Mats Eriksson, Frida Rydman

## Notas
Güiana (homónimos)

**Güiana** pode facer referencia a:

***Güiana**, un país de América do Sur limitado ó norte polo océano Atlántico, ó leste por Suriname, ó sur polo Brasil e ó oeste por Venezuela.
* A **Güiana** ou **Escudo güianés**, rexión selvática e montañosa ao nordeste de Suramérica.
* A **Güiana**, rexión natural situada no nordeste de América do Sur, na área comprendida entre os ríos Orinoco e Amazonas.

Así mesmo, pode referirse a outros territorios dentro desa rexión xeográfica:
* **Güiana Venezolana** (en castelán *Guayana Venezolana*, anteriormente denominada *Guayana Española*).
* **Güiana Brasileira**, tamén chamada **Amapá** e, anteriormente, *Güiana Portuguesa*.
* **Güiana Británica**, antigo nome colonial do seu sucesor moderno, o estado soberano de **Güiana**.
* **Güiana Esequiba** (*Guayana Esequiba*), parte do territorio de Güiana reclamado por Venezuela.
* **Güiana Francesa**, un departamento de ultramar de Francia.
* **Güiana Holandesa**, antigo nome colonial do seu sucesor moderno, o estado soberano de **Suriname**.
* **Güiana** (*Guayana*), unha rexión político-administrativa de Venezuela.
* **Güíana** (*Provincia de Guayana*), antiga provincia colonial española que comprendía a *Guayana Española* e partes das güianas británica e portuguesa.

Ademais, pode referirse a:
* **Cidade Güiana** (*Ciudad Guayana*), cidade do estado Bolívar (Venezuela).
Deadmau5

**Joel Thomas Zimmerman**, nado en Niagara Falls, Ontario o 5 de xaneiro de 1981, é un produtor musical e DJ canadense máis coñecido polo seu nome artístico **deadmau5**. Zimmerman produce en gran variedade de estilos dentro do xénero house e da música eletrónica. Os seus temas foron incluídos en varios álbums recompilatorios como *In Search of Sunrise 6: Ibiza* de 2007 ou en *A State of Trance* de Armin van Buuren. O seu primeiro álbum, *Get Scraped*, foi lanzado en 2005.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
La Femme

**La Femme** é un grupo musical francés de punk rock formado polo teclista Marlon Magnée e o guitarrista Sacha Got en Biarritz. O nome do grupo foi adoptado no 2010.

## Discografía 
### Álbums 
### EPs
### Sinxelos 
;Outros
*2011: "From Tchernobyl With Love"
*2012: "La Planche"
*2012: "Télégraphe"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Facebook oficial
Didelphis marsupialis

***Didelphis marsupialis*** é unha especie de mamífero marsupial didelfimorfo da familia dos didélfidos, propia do sueste de Norteamérica (sueste de México), toda a América Central e o norte de Suramérica.

## Taxonomía 
A especie foi descrita por vez primeira por Linneo en 1758, na páxina 54 do primeiro volume da 10ª edición do seu *Systema Naturae*. na actualidade recoñécense as seguintes dúas subespecies:
* '*Especie *Didelphis marsupialis'''* Linnaeus, 1758
** Subespeie *Didelphis marsupialis caucae* J. A. Allen, 1900
** Subespecie *Didelphis marsupialis marsupialis* Linnaeus, 1758

### Etimoloxías 
O nome xenérico, *Didelphis*, deriva do grego antigo: do elemento δí- *dí-*, de δύο *dýo*, "dous", e o termo δελφυς *dělphys*, "útero", "matriz".

O específico, *marsupialis*, pola súa banda, deriva do adxectivo do latín científico *marsūpialis*, tirado do substantivo do latín clásico *marsūpium, -ii*, "a bolsa do diñeiro" en alusión ao marsupio propio destes animais.

## Características e comportamento 
É unha das especies máis grandes  do xénero *Didelphis* (aínda que algo menor que *Didelphis virginiana*), xa que pode chegar a medir entre 45 e 60&nbsp;cm de lonxitude, e pode pesar máis de 20&nbsp;kg.

Trátase dun animal xeneralista, con hábitos alimenticios de tipo omnívoro. Aliméntase principalmente de aves, sendo a súa presa máis común a galiña.

## Distribución 
A especie distribúese polo centro, leste e sueste de México, por toda a América Central (incluídas as Antillas), algúns países andinos (Colombia, Ecuador, Perú e Bolivia), Venezuela, Güiana e o noroeste do Brasil.

## Estado de conservación 
A UICN, cualificou en 2008 o estado da especie como *LC* (pouco preocupante) debido, entre outras razóns, á súa ampla área de distribución, á súa presumibelmente gran poboación, á súa tolerancia ás modificacións do seu hábitat e a que está presente en numerosa zonas protexidas.

Aínda que esta especie é cazada e atrapada con garamelos nalgunhas localidades para consumir como alimento, como actividade deportiva ou para protexer ás aves de curral, non semella que fora afectada adversamente polos asentamentos humanos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gould, Edwin; McKay, George & Kirshner, David (1988): *Encyclopedia of mammals*. San Diego, CA, USA: Academic Press. ISBN 978-0-1229-3670-1.
* Grzimek, B.; Schlager, N. e Olendorf, D. (2003): *Grzimek's Animal Life Encyclopedia*. Detroit: Thomson Gale.
* McKenna, M. C. e Bell, S. K. (1997): *Classification of Mammals Above the Species Level*. Nova York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-11013-8.
* Wilson & Reeder (eds.) (2005): *Mammal Species of the World* 2 vols. 3ª ed. Baltimore, Maryland, USA: Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Marsupiais
* Didélfidos
* Didelfinos
* Didelphis

### Ligazóns externas 
* *Didelphis marsupialis* en ADW 
* *Didelphis marsupialis*  en *North American Mammals''. Smithsonian. National Museum of Natural Historia
Camilo Bargiela

**Camilo Bargiela Pando**, nado en Tui o 25 de decembro de 1864 e finado en Casablanca (Marrocos) o 2 de xullo de 1910, foi un xornalista, escritor e diplomático galego.

## Traxectoria 
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.  Comezou colaborando nas publicacións de Tui *La Novedad* (1890), *Tuy Humorístico* (1898) e *La Opinión*, no que empezou a publicar por entregas a novela *Los pavos reales*, que escribiu en Casablanca e que non chegou a rematar. Fixo a carreira diplomática, e foi cónsul de España en Manila, Hong Kong e Casablanca.

Pertenceu á xeración do 98 e frecuentou os principais faladoiros literarios de Madrid. Xunto con Pío Baroja, Ricardo Baroja, Ignacio Alberti, José Fluixá, Jesús Fluixá, Antonio Gil e José Martínez Ruíz, asinou o manifesto da homenaxe a Mariano José de Larra o 13 de febreiro de 1901. Colaborou na revista *Café con Gotas* na que apareceron os seus artigos "¡Oh el amor!", "¿Tengo razón?" e "Improvisación". Publicou traballos sobre Henrik Ibsen, Hauptman, Gabriele D'Annunzio e Suderman, traducións de Lev Tolstoi, Maurice Maeterlinck, Maxim Gorki e Henryk Sienkiewicz e varios artigos filosóficos e poéticos en xornais e revistas de Madrid como *Revista Nueva*, *La Vida Literaria* e *Arte Joven*. Tamén escribiu para o xornal barcelonés *Las Noticias*.

Bargiela e Enrique Labarta Pose foron os modelos que Alejandro Pérez Lugín empregou para crear o personaxe de Casimiro Barcala na novela *La Casa de la Troya* (1915).

## Obras 
* *Luciérnagas* (Madrid, 1900), libro dividido en dúas partes, a primeira contén relatos de temática e estilo modernista e a segunda inclúe un ensaio sobre a literatura do seu tempo e a herdanza da xeración precedente, titulado "Modernistas y anticuados".
* *La boquilla de Ambar*, conto dramático nun acto.
* *El juglar*, comedia de Teodoro de Baurille, que traduciu e adaptou ao teatro español, coa colaboración de Ramón de Godoy.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Clactoniense

**O Clactoniense** é unha facies industrial do Paleolítico inferior descrita por Henri Breuil en 1932 a partir de materiais do lugar epónimo de Clacton-on-Sea (Essex, Inglaterra).

Aínda que é contemporáneo do Acheuliano e comparte os seus mesmos trazos tecnolóxicos, carece de bifaces. Caracterízase, máis ben, por un procedemento de extracción de lascas que a miúdo recibe ese mesmo apelativo (*técnica clactoniense*) e que consiste en obter pezas de gran tamaño golpeando con grandes percusores, en xeral pasivos (percusor dormente). miniatura|250px|Lasca clactoniense.As lascas así obtidas distínguense polo talón groso, case sempre liso ou cortical, e cun contraconcoide moi prominente. Esta facies parecía estenderse por toda a Europa atlántica.

Samuel H. Warren, revisando as ideas de Breuil, matiza que non se trata propiamente dunha industria só con lascas, senón que posúe varios tipos de útiles nucleares, fundamentalmente, cantos tallados, elaborados sobre bloques angulosos de sílex. Ademais, máis da metade das lascas que puido estudar do sitio arqueolóxico de Clacton non extraeran seguindo o proceso descrito por Breuil. Técnica que, por outra parte se dá noutras culturas da Idade da Pedra.

No sitio arqueolóxico de Swanscombe (tamén en Inglaterra) atopáronse lascas de tipo clactoniense en sedimentos moi antigos, datados na glaciación Mindel ou, incluso no interglaciar anterior (quizais hai uns 600 000 anos). Nos socalcos do río Somme (arredores de París, Francia) industrias deste tipo asociáronse a restos de fauna (*Elephas antiquus* e *Elephas meridionalis*), ás mesmas cotas que o Abbevillense (é dicir, comezos do Acheuliano). Ó evolucionar, no interglaciar Mindel-Riss, o Clactoniense diversifica os seus útiles, polo que comeza a falarse dunha etapa diferente, o Evenosiense; o cal, á súa vez, dará lugar ás chamadas *Industrias tipo Curson*. O Evenosiense, que tamén carece de bifaces, xa posúe útiles como os raspadores e truncaduras —virtualmente idénticos ós do Paleolítico superior—, ademais de cantos tallados, poliedros, marcas e denticulados.

Porén, Clactoniense, máis que unha cultura ou unha facies, podería tratarse dunha **técnica de talla** que é usada indistintamente para a extracción de lascas ou para o retoque das mesmas con percusor duro. Este retoque adoita ter como obxecto obter unha profunda escotadura ou fenda no fío, por medio dun único lascado moi penetrante e marcado: *Muesca clactoniense*. Entendéndoo así, o clactoniense existe dentro do Acheuliano (quizais como variante, ó longo de todo o seu desenvolvemento) e, incluso, durante etapas posteriores.

## Notas
Anastasio III, papa

**Anastasio III**, nado en Roma e finado en xuño de 913, foi o papa n.º 120 da Igrexa católica de 911 a 913.
## Traxectoria 
Segundo papa do período coñecido como "*pornocracia*", foi elixido grazas ao apoio de Teofilacto I, a súa esposa Teodora e a filla de ambos, Marozia, sendo practicamente un monicreque en mans desta familia.

Durante o seu pontificado os viquingos asentáronse na zona da actual Normandía obtendo o seu xefe Rollón o recoñecemento, por parte de Carlos o Simple, como lexítimo gobernante do territorio e a man da súa filla Xisela. O devandito territorio pasou a denominarse "o ducado dos homes de norte" (Nortmannia) de onde provén o actual nome de Normandía. Rollón converteuse ao cristianismo e foi bautizado como Roberto.

Á parte deste acontecemento non se deu durante o seu papado ningún outro de relevancia histórica.

Anastasio III faleceu ao parecer asasinado por orde de Teofilacto, en xuño de 913.
Murallas de Dubrovnik

As **Murallas de Dubrovnik** (en croata: *Dubrovačke gradske zidine*) son unha serie de valos defensivos de pedra que arrodearon e protexeron os cidadáns da cidade marítima de Dubrovnik (a cidade chamouse oficialmente Ragusa até o ano 1916), que se atopa no sur de Dalmacia (actualmente baixo a soberanía de Croacia). Con numerosas adicións e modificacións ao longo da súa historia, foi considerada unha das grandes fortificacións da Idade Media, xa que xamais foi tomada por un exército durante durante este período de tempo. En 1979, a cidade vella de Dubrovnik, que inclúe unha boa parte das antigas murallas, foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cidade vella de Dubrovnik en Unesco.org
Before I Forget

"**Before I Forget**" é unha canción de Slipknot gañadora dun premio Grammy e o terceiro sinxelo do seu álbum de 2004 *Vol. 3: (The Subliminal Verses)*.

Nunha entrevista o cantante Corey Taylor indicou que o grupo tivo diferenzas creativas co produtor Rick Rubin sobre o coro deste tema.
## Vídeo musical 
O vídeo musical deste tema foi dirixido por Tony Petrossian. Nel pódese ver aos compoñentes do grupo tocando sen as súas máscaras e con roupa negra casual. As súas caras non se amosan completamente en ningunha das escenas, e as máscaras aparecen ao lado de cada un deles nos distintos planos do vídeo.

## Notas
Grande intercambio americano

[miniatura|Exemplos do intercambio faunístico americano tras o xurdimento de [América Central|Centroamérica. Os animais de orixe suramericana, en verde oliva, e os de orixe norteamericana, en azul.]]

O **grande intercambio americano** foi un importante acontecemento paleozooxeográfico en que a fauna terrestre e dulciacuícola emigrou de América do Norte a través de Centroamérica cara a América do Sur e viceversa, como resultado do xurdimento do istmo de Panamá entre as metades boreal e austral do actual continente americano, que até aquela eran continentes separados. Esta migración masiva culminou hai aproximadamente tres millóns de anos, na primeira metad do plioceno superior.

Este evento significou a interacción da rexión biogeográfica Neotropical (América do Sur) e a Neártica (América do Norte) para formaren definitivamente o conxunto bioxeográfico das Américas.

O intercambio de especies faise visíbel a partir da observación dos estratos xeolóxicos e do atento estudo da fauna de ambos os subcontinentes. O seu efecto foi máis importante sobre a distribución dos mamíferos, pero tamén deu unha oportunidade única para expandirse a aves, artrópodos, réptiles, anfibios e incluso permitiu a migración de peixes de auga doce entre ambos os subcontinentes.

Os intercambios foron advertidos por primeira vez polo chamado *pai da bioxeografía*, Alfred Russel Wallace. Entre 1848 e 1852, Wallace dedicouse a explorar e recoller mostras e espécimes na conca do Amazonas.

Intercambios similares ocorreron a principios do cenozoico, cando as masas de terra anteriormente illadas da India e África entraron en contacto con Eurasia hai 50 e 30 millóns de anos, respectivamente.
Neotrópico

miniatura|300px|Ecozona neotropical.

**Neotrópico**, **Rexión Neotropical** e **Ecozona Neotropical** son termos utilizados en bioxeografía e ecoloxía para identificar a rexión tropical do continente americano, unha das oito ecozonas terrestres que dividen a superficie da Terra.

## Vacilacións nos termos 
Estes termos aplícanse en diferentes contextos con delimitacións lixeiramente diferentes.

Algúns autores defíneno como unha rexión bioxeográfica, e outros como unha ecozona terrestre que inclúe case toda a América do Sur, Centroamérica, as Antillas, unha parte de México (as *terras baixas* mexicanas) e unha parte dos Estados Unidos (Florida).

Ten fauna e flora diferentes das da rexión Neártica pola diferente evolución do continente norteamericano.

Algúns autores utilizan o termo como un sinónimo para América do Sur pois abarca practicamente todo o continente desde a costa do mar Caribe até a illa da Terra do Fogo, no sur. Porén, no extremo sur do continente a zona andino-patagoa (que inclúe os chamados bosques Subantárticos) corresponde á ecozona Antártica (Nova Zelandia, Australia e a Antártida propiamente dita), mentres que outros separan a rexión andina, que abarcaría todos os ecosistemas de alta montaña dos Andes e a Patagonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cox, C. Barry & Peter D. Moore (1985): *Biogeography: An Ecological and Evolutionary Approach*. 4ª ed. Oxford: Blackwell Scientific Publications. ISBN 0-4706-3794-3.
* Schultz, J. (2005): *The Ecozones of the World*. 2ª ed. Berlin/Heidelberg/New York: Springer. ISBN 3-540-20014-2
* Udvardy, Miklos (1975): *A classification of the biogeographical provinces of the world*. IUCN Occasional Paper no. 18. Morges, Switzerland: IUCN.

### Ligazóns externas 
* Origen de la fauna de Suramérica
Batalla de Egospótamos

A **batalla de Egospótamos** foi un enfrontamento naval librado entre Atenas e Esparta no  marco da Guerra do Peloponeso no ano 405 a. C. na  desembocadura do Egospotamos, río do Queroneso. Parece ser que alí chegou caer un meteorito, segundo predixo Anaxágoras.

## Notas
Smilodon

***Smilodon*** é un xénero extinto de félido macairodonto. É, quizais, o *tigre* con dentes de sabre máis coñecido que viviu en Norteamérica e Suramérica durante o Plistoceno (desde hai 2,5 millóns de anos ata hai 10 mil anos). Unha das maiores coleccións de fósiles desta especie recolleuse dos pozos de brea da facenda La Brea de California. Coñécense tres especies do xénero; que varían en tamaño e constitución.

En xeral, o *Smilodon* ten unha constitución máis robusta que calquera félido moderno, con membros anteriores particularmente ben desenvolvidos e caninos superiores excepcionalmente longos. A súa mandíbula tiña unha apertura maior que a dos félidos modernos, e os seus caninos superiores eran delgados e fráxiles, e estaban adaptados para matar con precisión. Estes atributos probablemente facían de *Smilodon* un cazador especializado de grandes herbívoros, como bisontes e camelos.

*Smilodon* probablemente viviu en hábitats pechados, como bosques e mato, que lle daban cobertura para emboscar presas. A súa dependencia de animais de gran porte pode ser a causa da súa extinción; *Smilodon* desapareceu á vez que a maior parte da megafauna das dúas Américas, hai uns 10.000 anos. Os científicos debaten sobre se *Smilodon* tiña un estilo de vida social ou solitario; as análises do comportamento de predadores modernos, así como a de restos fósiles do *Smilodon* poderían interpretarse no sentido de dar apoio tanto a un coma ao outro punto de vista.

## Véxase tamén 
* Megafauna

### Bibliografía 
* Alan Turner & Mauricio Anton, *The Big Cats and Their Fossil Relatives*, Nova York, Columbia University Press, 1997.
Gregorio Pedro XV Aghachanean

**Gregorio Pedro XV Aghachanean** (en , *Grigor Petros ŽE. Aġač̣anean*), nado o 15 de setembro de 1895 en Akhaltsikhe (Imperio Ruso) e finado o 16 de maio de 1971 en Roma, foi o 15º patriarca de Cilicia da Igrexa católica armenia dende o 30 de novembro de 1937 até o 25 de agosto de 1962.

## Traxectoria 
Naceu en Akhaltsikhe, na gobernación de Tiflis do Imperio Ruso (hoxe Xeorxia), o 15 de setembro de 1895. Estudou no seminario de Tiflis e posteriormente na Pontificia Universidade Urbaniana, e o 23 de decembro de 1917 foi ordenado sacerdote en Roma.

O 30 de novembro de 1937 foi elixido patriarca de Cilicia. O papa Pío XII creouno cardeal o 18 de febreiro de 1946, co título de cardeal-presbítero de San Bartolomeo all’Isola.

O 18 de xuño de 1958 foi nomeado proprefecto da Congregación para a Propagación da Fe, e dous anos despois prefecto. O 25 de xuño de 1962 renunciou como patriarca de Cilicia, e seguiu a traballar en Roma. Retirouse como prefecto da congregación o 19 de outubro de 1970, e días despois foi nomeado cardeal-bispo de Albano.

Finou en Roma o 16 de maio de 1971.
## Premios e distincións 
Foi nomeado doutor honoris causa en Leis polo Boston College en 1952, pola Universidade de San Tomé de Manila en 1958, polas universidades Católica de América e de Notre Dame en 1960, e pola Universidade Nacional de Irlanda en 1961. Foi tamén nomeado Cabaleiro da Gran Cruz da Orde ao Mérito da República Italiana en 1963.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Ignacio Pedro XVI Patanean

**Ignacio Pedro XVI Patanean** (en , *Ignatios Petros ŽZ Pat’anean*), nado o 15 de febreiro de 1899 en Mardin (Imperio Otomán) e finado o 9 de outubro de 1979 en Bzumar (Líbano), foi o 16º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 4 de setembro de 1962 até o 22 de abril de 1976.
## Traxectoria 
Naceu en Mardin, no Imperio Otomán, o 15 de febreiro de 1899. O 29 de xuño de 1921 foi ordenado sacerdote.

O 5 de agosto de 1933 foi nomeado arcebispo de Mardin, e recibiu a ordenación episcopal o 29 de outubro de 1933 de mans do patriarca Avedis Pedro XIV.

En 1940 foi nomeado arcebispo titular de *Gabula*. O 6 de decembro de 1952 foi nomeado arcebispo de Alepo, e novamente en 1959 arcebispo titular de *Colonia in Armenia*.

O 4 de setembro de 1962 foi elixido Patriarca de Cilicia. Polo seu cargo foi nomeado membro da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (*Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo*). Permaneceu no cargo até o seu retiro o 22 de abril de 1976. Finou o 9 de outubro de 1979 no Líbano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Lontra mariña

A **lontra mariña** (***Enhydra lutris***) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos mustélidos. É a única especie existente do xénero *Enhydra*. Habita no Pacífico Norte, dende o norte do Xapón até Baixa California, en México. Os adultos desta especie pesan entre 14 e 45 quilogramos, sendo o máis pesado dos ​​mustélidos, e ó mesmo tempo, un dos máis pequenos mamíferos mariños. A diferenza doutros mamíferos mariños, esta especie ten como principal forma de illamento unha capa de pelaxe moi grosa, a máis densa de tódolos mamíferos. Malia que pode saír a terra firme, a lontra mariña vive case exclusivamente no mar. Habita preto das costas onde se mergulla até o leito mariño para facerse con comida. Aliméntase principalmente de invertebrados mariños como ourizos, moluscos, crustáceos e algúns peixes. Os seus costumes alimenticios son notables en varios aspectos. En primeiro lugar, o emprego de rochas para abrir as carapas dalgunhas das súas presas convérteo nun dos poucos mamíferos que usa ferramentas. Por outro banda, na meirande parte da súa área de distribución, é unha especie chave polo control que exerce sobre a poboación de ourizos de mar, os cales doutro xeito ocasionarían un dano extenso nos ecosistemas de bosques de algas mariñas. A súa dieta inclúe peixes de valor comercial para a industria pesqueira, propiciando un conflito entre as lontras mariñas e os pescadores.

A poboación da especie, cuxo número orixinal roldaba entre os 150&nbsp;000 e os 300&nbsp;000 animais, foi cazada intensamente, por mor da súa pel, entre 1741 e 1911, até reducirse nun momento dado soamente a 1000 ou 2000 exemplares. Unha prohibición internacional da súa caza, esforzos de conservación e programas de reintrodución contribuíron ó aumento da poboación. Malia isto, a especie ocupa aproximadamente unha terceira parte da súa área de distribución orixinal. A recuperación da lontra mariña considérase un fito importante na conservación mariña, pero a poboación das illas Aleutianas e de California recentemente diminuíu ou tense estancado no seu crecemento.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lontra felina, a londra mariña de Suramérica

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Claude François

miniatura|Claude François (1965).
**Claude François**, nado en Ismailia (Exipto) o 1 de febreiro de 1939 e finado en París o 11 de marzo de 1978, foi un cantante *pop* francés.

## Traxectoria 
En 1968, Claude François e Jacques Revaux escribiron a canción ''Comme d'habitude*, que se converteu nun éxito nos países francófonos. O cantante canadense Paul Anka reescribiu o texto para o público anglófono baixo o título *My Way*, que acabou por converterse nun éxito mundial nas interpretacións de Elvis Presley e Frank Sinatra.

Morreu electrocutado nun accidente no cuarto de baño.

## Álbums 
* *Comme d'habitude* (1967)
* *Eloïse* (1968)
* *Un monde de musique* (1969)
* *Tout éclate, tout explose* (1969)
* *Claude François à l'Olympia* (1969)
* *Le monde extraordinaire de Claude François* (1970)
* *C'est la même chanson* (1971)
* *Tournée été 71* (1971)
* *Il fait beau, il fait bon* (1971)
* *Y'a le printemps qui chante* (1972)
* *Le lundi au soleil* (1972)
* *Je viens dîner ce soir* (1973)
* *Chanson populaire* (1973)
* *Claude François sur scène* (1973)
* *Le mal aimé* (1974)
* *Toi et moi contre le monde entier* (1975)
* *Pourquoi pleurer* (1975)
* *Eté 75* (1975)
* *Pour les jeunes de 8 à 88 anos* (1976)
* *Le vagabond* (1976)
* *Je vais à Rio* (1977)
* *Magnolias for ever* (1977)
* *Bordeaux rosé* (1978)
* *Hommages* (1993)

## Filmografía 
* *Drôles de zèbres'' (Guy Lux, 1977)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía e cancións 
* Biografía
Circe ou o pracer do azul

***Circe ou o pracer do azul*** é unha novela en lingua galega escrita por Begoña Caamaño e publicada por Editorial Galaxia en 2009. A obra fai unha revisión da mitoloxía grega desde un punto de vista feminista, non só centrándose nas mulleres como personaxes principais, senón enfocando a súa feminidade.

## Trama 
[miniatura|*As amigas*, de [Gustav Klimt, imaxe usada na portada do libro.]]

Trala marcha de Ulises á guerra de Troia, Penélope agarda en Ítaca o seu regreso. Ao cabo de once anos recibe unha carta de Circe onde a deusa lle explica que Ulises está na illa de Eea e que son amantes. Comeza así unha relación epistolar entre Penélope e Circe na que se sinceran e abren os seus corazóns.

Circe explícalle o modo en que se rexe a illa de Eea e os feitizos con que enmeiga os homes con comportamento rudo. Penélope explícalle pola súa banda o seu papel como raíña de Ítaca, o modo en que goberna a mesma na ausencia de Ulises e como ten que facer fronte a outros homes que desexan casar con ela. Cóntalle tamén a súa relación con Laertes (pai de Ulises) Euriclea (nai de Ulises) e Telémaco, fillo de Ulises e Penélope.

Circe explícalle a Penélope que Ulises mudou a súa percepción sobre os homes, que o considera sensible e pouco vaidoso, e que o vai botar moito de menos cando marche de regreso a Ítaca. Porén, Penélope explícalle que non o poderá querer xamais, pois no escaso tempo que conviviu con el non sentiu o menor aprecio, amais de ser violada na noite de vodas.

Finalmente Ulises, que nada sabe da relación epistolar entre Circe e Penélope, marcha de regreso a Ítaca. Antes de marchar deixou preñada a Circe, aínda que el non sabe ren.

A obra remata cun final aberto; así, segundo a *Odisea* de Homero tardou aínda oito ou nove anos en chegar a Ítaca; segundo outra versión o fillo de Circe mataría o pai sen saber que o era, e que levaría a Penélope a Eea.

## Narración 
Hai un narrador omnisciente en terceira persoa, pero conta con numerosas epístolas cruzadas entre as protagonistas. Hai un emprego dun vocabulario moi rico, con fórmulas de cortesía.

Hai unha intertextualidade coas obras clásicas mais tamén con textos contemporáneos. Así, segue o *leit motiv* “eu tamén navegar” expresado por Xohana Torres no seu poema "Penélope" (*Tempo de ría*, 1992), e que deu pé a obras de Chus Pato, Antía Otero e outras autoras da literatura galega na década de 1990.
## Traducións 
*Ao castelán por Xosé Antonio López Silva co título de *Circe o el placer del azul* publicado en 2014 por Editorial Galaxia, Col. Mar Maior.
*Ao portugués por Valéria Gil Condé co título de *Circe ou o prazer do azul* publicado en 2016 por Mar Maior, PonteAtlántica

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web de Editorial Galaxia.
Tōru Takemitsu

**Tōru Takemitsu** (武満 徹, *Takemitsu Tōru*), nado en Tokyo o 8 de outubro de 1930 e finado o 20 de febreiro de 1996, foi un compositor musical xaponés. Explorou os principios da composición musical propios da música clásica occidental e a tradición musical xaponesa (tanto por separado como en combinación).

## Traxectoria 
Takemitsu interesouse nun principio pola música clásica occidental nos tempos da segunda guerra mundial. Escoitaba música occidental nunha emisora de radio militar americana mentres se estaba a recuperar dunha longa enfermidade. Tamén escoitaba *jazz* da ampla colección fonográfica do seu pai.

Takemitsu foi basicamente autodidacta en música, e estivo moi influenciado pola música clásica francesa (en particular pola de Claude Debussy e Olivier Messiaen). En 1951 fundou *Jikken Kobo*, un grupo que introduciu a obra de moitos compositores europeos contemporáneos ao público xaponés.

Ao principio, o interese de Takemitsu pola música tradicional xaponesa foi pouco, pero máis tarde incorporou instrumentos xaponeses, como o *shakuhachi* (unha especie de frauta de bambú) á orquestra. A súa obra *November Steps* (1967), para *shakuhachi*, *biwa* (laúde xaponés) e orquestra foi a primeira peza filharmónica na que se mesturaron instrumentos occidentais e orientais. 
Outra obra, *In an Autumn Garden* (1973-79) foi escrita para unha orquestra que de *gagaku* (música tradicional da corte imperial xaponesa). Obras como *Eclipse* (1966) para *shakuhachi* e *biwa*, *Voyage* (1973), para tres *biwas*, poden mencionarse como pezas que se derivan derivan claramente dos xéneros tradicionais.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Peter Burt, *The Music of Toru Takemitsu* (Cambridge University Press, 2001)
* Noriko Ohtake, *Creative sources for the Music of Toru Takemitsu* (Ashgate, 1993)
* Toru Takemitsu, *Confronting Silence* (Fallen Leaf Press, 1995)
* Ziad Kreidy, *TAKEMITSU à l’écoute de l’inaudible* (L'Harmattan, 2009)

## Album 
* Duo Imbesi Zangarà, *Noir Love – Takemitsu for Guitar Duo*  performed by Carmelo Imbesi e Carmen Zangarà, Classical Music 3.0, (2021)
Marsupio

O **marsupio**, ou **bolsa marsupial**, consiste nunha prega da pel que recobre as mamas das femias e forma unha a xeito de bolsa epidérmica que funciona a modo de cámara incubadora e é a característica máis rechamante dos marsupiais, á que deben o seu nome.

## Etimoloxía e usos 
O termo *marsupio* deriva do latín *marsūpǐum*, "bolsa (para o diñeiro)" que, á súa vez, procede do grego antigo μασίπιον *marsípion*. 
[miniatura|180px|*[Didelphis marsupialis*.]]
O termo *marsupio*, como o seu derivado o adxectivo, tamén usado como substantivo, *marsupial* entraron na linguaxe cintífica, co significado que hoxe lles damos, a finais do século XVI, en que *marsupialis* xa se empregaba no latín científico.

Xa no campo específico da zooloxía, probabelmente un dos primeiros que empregou *marsupialis* foi Linneo que en 1758, na décima edición do seu *Systema Naturae* describiu unha especie de marsupial á que denominou *Didelphis marsupialis* (a sarigüeia sudameriana).

En 1811, na súa obra *Prodromus Systematis Mammalium et Avium*, o zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger denominou *Marsupialia* ao taxon dos marsupiais, pero 69 anos máis tarde, en 1880, o biólogo inglés Thomas Henry Huxley cambiou este nome polo de *Metatheria*.

De todos os xeitos, hoxe en día consérvanse ambos os termos, xa que *Marsupialia* (os marsupiais) está considerado como unha infraclase da clase dos *Mammalia* mamíferos, mentres que *Metatheria* metaterios é un clado (ou infraclase, para algúns) da subclase dos *Theria* (terios, dos que único subclado o subgrupo con especies viventes é o dos marsupiais. De maneira que, para os non iniciados en taxonomía, metaterios e marsupiais veñen sendo sinónimos. 
miniatura|180px|Canguro femia cunha cría madura no seu marsupio.

## Fisioloxía 
As crías dos marsupiais nacen nun estado de desenvolvemento moi incompleto, case fetal, e, despois de naceren, arrástranse desde a vaxina da súa nai até o marsupio, onde lactarán até completar o seu desenvolvemento.

De acordo coa especie, a situación da bolsa marsupial está máis ou menos distante da vaxina; no demo de Tasmania a cría debe percorrer só uns centímetros até chegar a ela, mentres que nos canguros o marsupio está en posición ventral e máis distante.

As crías permanecen moito tempo dentro do marsupio mamando o leite da nai, até que están totalmente desenvolvidas.

Algunhas especies de marsupiais levan á cría no marsupio como protección, aínda despois de acabar a lactación. Por exemplo, nos canguros o marsupio é de moita importancia, xa que protexe á cría de moitos depredadores.

## Notas 
## Véxase tamén
La Novedad

***La Novedad*** foi unha revista editada en Tui en 1890.

## Historia e características 
Revista quincenal que apareceu en 1890. Impresa nos obradoiros tipográficos de Viuda e Hijos de Pérez Hermida, tivo periodicidade quincenal. O seu principal redactor foi Ignacio García Sánchez. Entre os seus colaboradores figurou Camilo Bargiela.

Cesou a súa publicación o mesmo ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Tuy Humorístico

***Tuy Humorístico*** foi un semanario editado en Tui en 1898.

## Historia e características 
Apareceu en decembro de 1898. Dirixido por Manuel Cela, entre os seus colaboradores figurou Camilo Bargiela. Cesou a súa publicación a finais dese ano.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
As Roladas

***As Roladas: folla dos rapaciños galegos*** (1922) foi unha revista infantil escrita enteiramente en galego e posta en marcha desde Madrid por Ramón Cabanillas, quen nomeou esta publicación igual que a entidade escolar infantil galega que el mesmo impulsaba. Impresa en Madrid na editorial *Ibérica*, foi o primeiro intento de facer unha revista infantil en galego e tivo unha vida moi breve, xa que constou de só dous números correspondentes a maio e xullo de 1922. Porén, tivo unha continuación a partir de 1978 chamada ***As Roladas 2*** e editada agora polo Movemento Cooperativo de Escola Popular Galega.

## Historia 
Foi en 1922 cando Ramón Cabanillas, orixinal de Cambados mais naquel tempo residente en Madrid, tentou renovar o panorama pedagóxico de Galicia facendo fincapé na lingua galega. Deste xeito naceron dúas iniciativas, a revista mensual *As Roladas* e a entidade escolar do mesmo nome, que pretendían elaborar un novo modelo pedagóxico distinto do oficial, o cal rexeitaba todo o relativo ás culturas e linguas distintas do español.

Este proxecto foi anunciado por un redactor anónimo do xornal *Galicia Nueva* (Vilagarcía de Arousa) na publicación do 7 de maio de 1922. Tratábase dun plan no que grupos de nenos de cada parroquia e cada vila recolleran notas e apuntamentos sobre calquera cousa relacionada coa cultura galega, como a toponimia e o folclore. Os nenos deberían manter unha conduta impecábel, xamais faltar á verdade e debían estar dispostos a defender Galicia con convencemento. A súa finalidade era contribuíres ao espertar de Galicia enraizando a mocidade á terra e facéndoa relixiosa, culta, honrada e traballadora; orgullosa da súa lingua e respectuosa coa xente e a contorna.

Foi entón cando a Editorial *Ibérica*, contando co patrocinio financeiro de Leonardo Rodríguez, do Marques de Figueroa e de Wenceslao Fernández Flórez, entre outros, sacou á luz o boletín mensual *As Roladas*, subtitulado *Folla dos rapaciños galegos*, ao prezo de 10 céntimos de peseta e que constaba de catro páxinas ilustradas en branco e negro. Malia que o consello directivo estaba formado polo Marqués de Figueroa, Leonardo Rodríguez, Prudencio Rovira, Manuel Portela Valladares, Antonio Palacios, Vicente Risco e Fernández Flórez, o director e redactor principal foi o mesmo Ramón Cabanillas, cuxo enderezo particular figurou como sede da publicación durante a efémera vida desta.

Escritores como o propio Cabanillas, Máximo Ramos, Roberto Blanco Torres, Manuel Fuentes Canal, Victoriano Taibo, Roxelio Rodríguez Díaz e Antón Villar Ponte compartiron as páxinas destes dous únicos números co lapis de artistas como Castelao, Antonio Palacios, Álvaro Cebreiro ou Francisco Lloréns.

## *As Roladas 2* 
No Vigo de 1978 o Movemento Cooperativo de Escola Popular Galega comezou a editar unha segunda versión desta revista pedagóxica, esta vez en boletíns trimestrais en lugar de mensuais e considerablemente máis longos que as publicacións de catro páxinas orixinais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Viana, Victor (13/11/2011). "Cuando Cabanillas invitó a crear las Roladas" *Faro de Vigo*, 13/11/2011 .
Avedis Pedro XIV Arpiarean

**Avedis Pedro XIV Arpiarean** (en , *Awetis Petros ŽD. Arp’iarean*), nado o 13 de abril de 1856 en Eğin (Imperio Otomán) e finado o 26 de outubro de 1937 en Bsumar (Líbano), foi o 14º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 9 de outubro de 1931 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Naceu en Eğin, actual cidade turca de Kemaliye. En marzo de 1884 foi ordenado sacerdote e o 23 de setembro de 1890 foi nomeado bispo de Harput. Recibiu a ordenación episcopal en novembro de mans do patriarca Estevo Pedro X.

O 29 de abril de 1898 foi nomeado arcebispo auxiliar do patriarcado de Cilicia, e arcebispo titular de Anazarbus. O 27 de agosto de 1911 foi nomeado arcebispo de Marasc, e o 25 de xuño de 1928 foi novamente trasladado como arcebispo auxiliar á curia patriarcal. O 9 de outubro de 1931 foi elixido patriarca de Cilicia, cargo no que permaneceu até o seu pasamento en Bsumar (Líbano), o 26 de outubro de 1937.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org
Dan Castellaneta

**Daniel Louis "Dan" Castellaneta**, nado o 29 de outubro de 1957, é un actor estadounidense, dobrador, comediante e guionista. Famoso por darlle voz a *Homer Simpson* na versión orixinal da serie de televisión animada Os Simpsons, ademais de moitos outros personaxes da serie, incluíndo Abraham Simpson, Barney Gumble, Krusty o pallaso, o xardineiro Willie, o alcalde Quimby e Hans Moleman.

Nacido en Oak Park, Illinois, un suburbio de Chicago, Castellaneta comezou a asistir a clases de teatro a curta idade. Escoitaba discos de comedia do seu pai e facía imitacións de artistas. Despois de se formar na Northern Illinois University, Castellaneta xuntouse á compañía de teatro *The Second City* de Chicago, en 1983, traballando coa troupe ata 1987. Chegou á fama na serie televisiva *O show de Tracey Ullman*, estreada en 1987, que incluía unha serie de curtas de animación sobre unha familia disfuncional. Necesitábanse voces para as curtas, polo que os produtores decidiron pedirlle a Castellaneta que interpretase a voz de Homer. A voz que creou para o personaxe comezou como unha versión libre da de Walter Matthau, pero máis tarde evolucionou para unha voz máis robusta. As curtas acabarían por independizarse como The Simpsons. Castellaneta gañou catro *Primetime Emmy Awards* por interpretación de voz sobresaínte no seu traballo na serie, así como un premio Annie por logros individuais destacados no campo da animación, en 1993. Castellaneta co-escribiu catro episodios de The Simpsons coa súa esposa Deb Lacusta.

Castellaneta tamén tivo papeis en varios programas de televisión, incluíndo *Sibs*, unha comedia televisiva en vivo, *The Adventures of Dynamo Duck*, e na serie animada *Back to the Future: The Animated Series*, *Earthworm Jim*, *Aladdin*, *Hey Arnold!*, e *Darkwing Duck*. En 1999 apareceu no especial de Nadal *Oliver, o outro reno*, gañando un premio Annie pola súa interpretación do carteiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Dalymount Park

**Dalymount Park** (Gaélico irlandés: '**Páirc Chnocán Uí Dhálaigh**') é un campo de fútbol irlandés&nbsp;situado en Phibsborough, no norte de Dublín.

Esta é a casa do Bohemian F.C., na que xoga dende o século XX. Este estadio é chamado tamén "Dalyer". Tamén está considerado "o fogar do fútbol irlandés". Aquí téñense celebrado moitos partidos internacionais da selección irlandesa e moitas finais da FAI Cup.
550px|miniatura|center|Panorámica dende o interior de Dalymount Park.
## Véxase tamén
* Bohemian F.C.
* League of Ireland Premier Division
Jusuf Nurkić

**Jusuf Nurkić**, nado o 23 de agosto de 1994 en Tuzla, é un xogador bosníaco de baloncesto profesional que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
En outubro de 2012, tras pasar uns meses adestrando co KK Cedevita, asinou con eles un contrato de catro anos. En xaneiro de 2013 foi cedido ó KK Zadar ata o final da tempada na busca de máis minutos. Na súa segunda tempada no Cedevita, aumentou o seu número de minutos na pista ata os 16.3 por encontro, nos que fixo 11.6 puntos e 5.6 rebotes por partido.

O 26 de xuño de 2014, Nurkić foi seleccionado na 16ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Chicago Bulls. Na mesma noite do Draft, foi traspasado ós Denver Nuggets. O 31 de xullo de 2014, asinou o seu contrato cos Nuggets. O 29 de outubro de 2014, fixo o seu debut na NBA, acadando 5 puntos e 8 rebotes na vitoria dos Nuggets por 89-79 contra os Detroit Pistons. Nurkić foi elixido para participar no Rising Stars Challenge do NBA All-Star Weekend de 2015, en substitución de Steven Adams dos Oklahoma City Thunder, pero decidiu non participar no evento debido a motivos persoais, e foi substituído por Kostas Papanikolaou dos Houston Rockets.

O 13 de febreiro de 2017, Nurkić foi traspasado xunto ós dereitos da elección da primeira rolda do Draft dos Memphis Grizzlies, ós Portland Trail Blazers, a cambio de Mason Plumlee e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018.

O 27 de setembro de 2023, Nurkić foi traspasado xunto a Grayson Allen, Nassir Little e Keon Johnson ós Phoenix Suns, nun traspaso entre tres equipos que enviou a Damian Lillard ós Milwaukee Bucks, e a Deandre Ayton, Jrue Holiday, Toumani Camara e unha elección da primeira rolda do Draft de 2029 ós Trail Blazers.

## Estatísticas NBA 
### Tempada regular 
### Playoffs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Shabazz Napier

**Shabazz Bozie Napier**, nado o 14 de xullo de 1991 en Boston, Massachusetts, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria 
O 26 de xuño de 2014, Napier foi seleccionado na 24ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Charlotte Hornets. Na mesma noite do Draft foi traspasado ós Miami Heat. O 18 de xullo de 2014, asinou cos Heat tras acadar 10.2 puntos por encontro na Liga de Verán da NBA. Na súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Sioux Falls Skyforce, afiliado dos Heat na NBA Development League.

O 27 de xullo de 2015, Napier foi traspasado ós Orlando Magic a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2016.

O 7 de xullo de 2016, Napier foi traspasado ós Portland Trail Blazers.

O 17 de xullo de 2018, Napier asinou cos Brooklyn Nets.

O 7 de xullo de 2019, Napier foi traspasado xunto a D'Angelo Russell e Treveon Graham ós Golden State Warriors a cambio de Kevin Durant. O día seguinte, foi traspasado xunto a Treveon Graham ós Minnesota Timberwolves a cambio dos dereitos do Draft de Lior Eliyahu.

O 6 de febreiro de 2020, Napier foi traspasado ós Washington Wizards a cambio de Jordan McRae.

## Estatísticas 
### Tempada regular 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
OAST-Flyer

**OAST Flyer** (acrónimo de *Office of Aeronautical and Space Technology Flyer*), tamén coñecido **Spartan 206**, foi un satélite artificial recuperable dos estadounidense lanzado o 11 de xaneiro de 1996 mediante o transbordador espacial Endeavour desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos tecnolóxicos.

## Características 
OAST-Flyer estaba baseado na plataforma recuperable Spartan (*Shuttle Pointed Autonomous Research Tool for Astronomy*). Foi transportado ao espazo na bodega de carga do transbordador espacial Endeavour durante a misión STS-72 e liberado polo seu brazo robótico o día 14 de xaneiro para ser recuperado o día 16.

O satélite levaba catro experimentos a bordo:

* Medición os niveis de contaminación das naves espaciais nas órbitas baixas.
* Probar equipos GPS en órbita.
* Probar aparellos de radio afeccionado en órbita.
* Determinar os efectos da radiación nos sistemas do satélite.

## Notas