open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Conxunto infinito

alt=Set Theory Image|miniatura| Imaxe da teoría de conxuntos
Na teoría de conxuntos, un **conxunto infinito** é un conxunto que non é un conxunto finito. Os conxuntos infinitos poden ser numerábeis ou incontábeis (non numerábeis).

## Propiedades 
O conxunto de números naturais (cuxa existencia é postulada polo axioma do infinito) é infinito. É o único conxunto que require directamente os axiomas para ser infinito. A existencia de calquera outro conxunto infinito pódese probar na teoría de conxuntos de Zermelo-Fraenkel (ZFC), mais só mostrando que se deduce da existencia dos números naturais.

Un conxunto é infinito se e só se para cada número natural, o conxunto ten un subconxunto cuxa cardinalidade é ese número natural.

Se se cumpre o axioma de escolla, entón un conxunto é infinito se e só se inclúe un subconxunto infinito numerábel.

Se un conxunto de conxuntos é infinito ou contén un elemento infinito, entón a súa unión é infinita. 

O conxunto potencia dun conxunto infinito é infinito. Calquera superconxunto dun conxunto infinito é infinito. 

Se un conxunto infinito está dividido en moitos subconxuntos finitos, polo menos un deles debe ser infinito. 

Calquera conxunto que se pode mapear *nun* conxunto infinito é infinito. 

O produto cartesiano dun conxunto infinito e dun conxunto non baleiro é infinito. 

O produto cartesiano dun número infinito de conxuntos, cada un contén polo menos dous elementos, é baleiro ou infinito; se se cumpre o axioma da escolla, entón é infinito.

Se un conxunto infinito é un conxunto ben ordenado, entón debe ter un subconxunto non baleiro e non trivial que non teña o maior elemento.

En ZF, un conxunto é infinito se e só se o conxunto de partes do seu conxunto de partes é un conxunto infinito de Dedekind,  tendo un subconxunto propio equinúmero a si mesmo. Se o axioma da escolla tamén é certo, entón os conxuntos infinitos son precisamente os conxuntos infinitos de Dedekind.

Se un conxunto infinito é un conxunto ben ordenado, entón ten moitas relacións ben ordenadas que non son isomorfas.

## Exemplos 
### Conxuntos numerábeis infinitos 
O conxunto de todos os números enteiros, {..., &#x2212; 1, 0, 1, 2, ...} é un conxunto infinito numerábel. O conxunto de todos os enteiros pares tamén é un conxunto infinito numerábel, aínda que sexa un subconxunto propio dos enteiros.

O conxunto de todos os números racionais é un conxunto numerábel infinito xa que hai unha bixección co conxunto de enteiros.

### Conxuntos incontábeis infinitos 
O conxunto de todos os números reais é un conxunto incontabelmente infinito. O conxunto de todos os números irracionais é tamén un conxunto incontabelmente infinito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Conxunto finito.
* Número ordinal
### Ligazóns externas 
*A Crash Course in the Mathematics Of Infinite Sets
Vilamartín de Valdeorras (homónimos)

Como topónimo **Vilamartín de Valdeorras** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilamartín de Valdeorras**, concello da comarca de Valdeorras;
****Vilamartín de Valdeorras**, parroquia de dito concello.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Dupla carraca

Na lóxica, o símbolo ⊨, \vDash ou \models chámase **dupla carraca** ou **duplo torniquete**. Pódese ler como "consecuencia lóxica", "modelo de", "é unha consecuencia semántica de", ou en inglés "is stronger than". Unha das súas relacións co símbolo da carraca \vdash (que ten unha soa barra polo medio) é o teorema de completude.

## Significado 
O dupla carraca é unha relación binaria. O significado depende do contexto:

* Cando se expresa a consecuencia lóxica (semántica), cun conxunto de sentenzas á esquerda e unha única sentenza á dereita, preténdese indicar quese toda sentenza da esquerda é verdade (premisas), a sentenza da dereita será verdadeira, e .g. \Gamma \vDash \varphi. Este uso é moi semellante ao da carraca, o que indica unha consecuencia lóxica (sintáctica).
* Cando se expresa a satisfacibilidade, cunha estrutura modelo (ou estrutura de verdade) no lado esquerdo e un conxunto de sentenzas no lado dereito, é para indicar que a estrutura é un modelo para (ou satisfai (ten os recursos necesarios para probar valor verdade)) o conxunto de sentenzas e .g. \mathcal{A} \models \Gamma.
* Cando se expresa tautoloxía, \vDash \varphi. O que indica que a expresión \varphi é unha consecuencia lóxica (semántica) dun conxunto de sentenzas baleiras, é dicir, é válida semanticamente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Carraca (símbolo).
* Símbolos matemáticos

### Ligazóns externas 
* Chapter 12 Semantic concepts.
* Chapter 20 Proof-theoretic concepts
Boborás (homónimos)

Como topónimo **Boborás** pode referirse a:

;En Galiza
***Boborás**, concello da comarca do Carballiño;
***Boborás**, lugar da parroquia de Xuvencos, no concello de Boborás.
Reboiro

O topónimo **Reboiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Reboiro**, parroquia do concello do Incio;
****Reboiro**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Reboiros**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba.
O Xogo

Como topónimo **O Xogo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Xogo da Bóla**, lugar da parroquia de Ribeiras de Miño, no concello de Pantón;
***O Xogo dos Bolos**, lugar da parroquia de Rianxo, no concello de Rianxo.
Bueu (homónimos)

Como topónimo **Bueu** pode referirse a:

;En Galiza
***Bueu**, concello da comarca do Morrazo;
****Bueu**, parroquia de dito concello;
*****Bueu**, lugar de dita parroquia.
Afonso de Molina

**Afonso de Molina** (en castelán ***Alfonso de Molina***), nado en 1202 preto de León e finado o 6 de xaneiro de 1272 en Salamanca, foi un infante de León e Castela, fillo de Afonso VIII de Galiza e León e da súa segunda esposa, Berenguela. Durante a súa vida, xogou un papel importante nos conflitos dinásticos e territoriais do seu tempo, e herdou o señorío de Molina e Mesa ao casar con Mafalda González de Lara.

## Traxectoria 
### Orixes familiares 
Fillo de Afonso VIII e Berenguela de León e Castela, era neto por liña paterna de Fernando II de Galiza e León e Orraca de Portugal, e por liña materna de Afonso VIII de Castela e Lionor Plantagenet.

Nado preto de León, Alfonso presenciou as tensións entre os reinos de Castela e de León durante a súa infancia, especialmente despois da anulación do matrimonio dos seus pais. Na batalla das Navas de Tolosa en 1212, o seu pai non participou, optando en lugar diso por invadir Castela á ausencia do seu curmán Alfonso VIII de Castela.

### Conflitos de sucesión 
En 1230, tras a morte do seu pai, podería ter reclamado o trono de León. Fernando III herdou Galiza contra a vontade do seu pai. Durante o conflito sucesorio os galegos chegaron a propor para o trono a Afonso de Molina, irmán máis novo de Fernando, mais finalmente renunciou a favor do seu irmán Fernando, o que provocou a unificación dos reinos de Galiza e León e de Castela.

### Matrimonios e descendencia 
Casou en tres ocasións, tendo varios fillos coas súas esposas Mafalda González de Lara, Teresa González de Lara e Maior Alfonso de Meneses, e tivo cinco fillos "ilexítimos" fóra dos matrimonios, un deles lexitimado logo polo papa Inocencio IV.

### Pasamento 
Faleceu en 1272 en Salamanca e foi enterrado no castelo de Calatrava la Nueva, reflectindo a súa afiliación coa Orde de Calatrava.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Estepa Díez, *Carlos. Frontera, nobleza y señoríos en Castilla: el señorío de Molina (siglos XII-XIII)*. Ediciones Universidad de Salamanca, Salamanca, 2006.
* Salazar y Acha, Jaime de. *La casa del Rey de Castilla y León en la Edad Media. Centro de Estudios Políticos y Constitucionales*, Madrid, 2021.

### Outros artigos 
* Historiografía do Reino medieval de Galiza
Demofonte (fillo de Teseo)

**Demofonte** ou **Demofoonte** (en grego: Δημοφῶν) foi, na mitoloxía grega, o duodécimo rei de Atenas, fillo de Teseo e Fedra e irmán de Acamante. 

## Guerra de Troia 
Cando Teseo marchou aos infernos, os dioscuros, expulsaron do trono de Atenas a Demofonte e Acamante, que foron substituídos por Menesteu. Ámbolos dous fuxiron a Eubea, e se reuniron  con Teseo en Esciros, e marcharon todos xuntos á guerra de Troia, e foi un dos guerreiros que se agocharon no interior do cabalo de Troia. Ao remata-la guerra, conseguiron ceibar a súa avoa avoa, Etra, que fora escrava de Helena, tanto en Esparta como en Troia, e conseguiron de Agamenón a súa liberdade. 

Durante a súa viaxe de regreso despois da guerra de Troia, parou en Tracia, onde casou con Filis ou Fílide, 

## Na Literatura 
Na obra de Eurípides *Os Heraclidas*, Demofoonte concedeu refuxio en Atenas aos fillos de Heracles, que fuxían de Euristeo. Ante un ataque inminente, un oráculo predixo a Demofonte que só sairía vitorioso do conflito se unha virxe nobre era sacrificada a Perséfone. Macaria, filla de Heracles, ofreceuse en sacrificio, e unha fonte de auga, a "Fonte de Macaria", recibiu o seu nome; e Euristeo foi vencido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Mazarico subela

O **mazarico subela** (***Xenus cinereus***) é unha especie de pequena ave limícola migratoria paleártica e é o único membro do xénero ***Xenus***.

## Taxonomía 
O mazarico subela foi descrito formalmente e ilustrado en 1775 polo naturalista alemán Johann Anton Güldenstädt co nome binomial *Scolopax cinerea*. Este autor informou que vira parellas reprodutoras na desembocadura do río Terek no mar Caspio. Agora é a única especie situada no xénero *Xenus*, que foi introducido en 1829 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup. O nome do xénero *Xenus* vén do grego antigo *xenos* que significa 'estraño'; o epíteto específico *cinereus* vén do latín *cinis, cineris*, 'cinza, gris'. Considérase que a especie é monotípica, sen subespecies recoñecidas.

Aliméntase de maneira moi característica e activa, perseguindo insectos e outras presas móbiles, e ás veces corre despois á beira da auga para lavar a súa presa.

Pon de tres a catro ovos nunha escavación no chan forrada.

O mazarico subela gosta de asociarse co virapedras común (*Arenaria interpres*), pequenos calídridos e píllaras *Charadrius* (pero quizais non con píldoras *Pluvialis*); unha ave vagante en Paraty (estado de Río de Xaneiro) asociouse cun *Actitis macularius*.

É unha especie que está incluída no *Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Africano-Eurasiáticas* (AEWA). Ao estar moi espallado e a miúdo ser bastante fácil de ver, o mazarico subela non se considera unha especie ameazada segundo a IUCN.

## Galería 

Ficheiro:Terek Sandpiper, Little Stint, Marsh Sandpiper, C Redshank W2 IMG 6891.jpg|*Xenus cinereus*, *Calidris minuta* e *Tringa stagnatilis* no Santuario de Vida Silvestre de Krishna, Andhra Pradesh, India.
Ficheiro:Xenus cinereus eating ragworm.JPG|Comendo vermes neréididos no río Shōnai, Xapón.
Ficheiro:Xenus cinereus MWNH 0248.JPG|Ovo de mazarico subela na Colección do Museo de Wiesbaden
Ficheiro:Terek Sandpiper (Xenus cinereus) (8079446567).jpg|En voo
Ficheiro:Terek Sandpiper AMSM5480 TSAN.jpg|En Narara, Jamnagar, India
Ficheiro:Terek Sandpiper AMSM5481.jpg|En Narara, Jamnagar, India
Ficheiro:Xenus cinereus (Alnus).jpg|En Yunlin County, Taiwan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Terek sandpiper species text in The Atlas of Southern African Birds
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Tesouro da Porta do Bispo Odoario

O **tesouro da porta do Bispo Odoario** é un conxunto de varios centos de moedas romanas de bronce do Baixo Imperio aparecido en 1935 nas proximidades desta porta da Muralla de Lugo.

## Descuberta 
O tesouro foi descuberto en abril de 1935, ao pé da porta do Bispo Odoario —aberta esta en 1921 e acabada en 1928— na esquina Noroeste da Muralla de Lugo, a un metro de profundidade, no marco das obras de construción do edificio que albergaría a Escola Profesional de Traballo. O diámetro da base da vasilla era de 15,5 centímetros e, segundo os comentarios dos obreiros, tería unha altura, antes da súa destrución, duns 40 centímetros.
## Contido 
[miniatura|Planos das portas da [Muralla de Lugo. A número 9 é a do Bispo Odoario, onde apareceu o tesouro.]]Documéntase a entrega das moedas en dous lotes ao Museo Provincial de Lugo, ambos o 2 de novembro de 1935. O primeiro deles, refernciado co número 783, consiste nunha doazón dunha cantidade indeterminada de pequenos bronces romanos entregados por José P. Vázquez Pimentel; o segundo, co número 791, é unha doazón conxunta de varias persoas, consistente en arredor de 600 exemplares, a maioría deles moi deteriorados pola oxidación. e os máis numerosos eran do reinado de Constancio II (337-361). Na súa análise deu conta tamén dun exemplar de moeda hispano-cartaxinesa. 

Non todas as moedas que contiña o recipiente foron parar ao Museo Provincial de Lugo, xa que se coñece que unha cantidade indeterminada foi dispersada polos obreiros logo do seu achado. En 1974, apareceron publicadas moedas romanas dunha colección particular pertencentes a este tesouro.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Arias, F.; Fariña, F. (1974). “Monedas de un tesorillo del siglo IV hallado en Lugo”. En *Studia Archaeologica* 29. Páxinas 5-13.
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
*Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Vázquez Seijas, M. (1936). “Del Lugo Romano. Hallazgo de monedas”. *Boletín de la Real Academia Gallega*. Nº 261. Páxinas 225-232.

### Outros artigos 
* Museo Provincial de Lugo
Xenus lithophylli

***Xenus lithophylli*** é unha especie de fungo ascomiceto liquenizado descuberta en 1992, que é a única especie do xénero monotípico ***Xenus***. Atópase parasitando as algas calcificadas *Lithophyllum*, e vive pegado 
a corais en Belize, no Caribe.

Esta especie está actualmente clasificada como incertae sedis dentro da orde Pyrenulales.

## Notas
Xenus

***Xenus*** é o nome dun xénero de fungos e aves:

* *Xenus* (fungo), un fungo que forma liques da orde Pyrenulales, cuxa única especie é *Xenus lithophylli*.
* *Xenus* (ave), un xénero de aves da familia dos escolopácidos, cuxa única especie é o mazarico subela.
Mira, Cuenca

**Mira** é un concello español da provincia de Cuenca, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 912 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Serranía Baja
Malpica de Bergantiños (homónimos)

Como topónimo **Malpica de Bergantiños** pode referirse a:

;En Galiza
***Malpica de Bergantiños**, concello da comarca de Bergantiños;
****Malpica de Bergantiños**, parroquia de dito concello.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aisling Reilly

**Aisling Reilly** (en ) é unha política irlandesa do Sinn Féin. Exerceu como ministra xuvenil no 7ª Asemblea de Irlanda do Norte dende 2024. É membro da Asemblea de Irlanda do Norte pola circunscrición de Belfast Oeste dende 2021.

## Traxectoria 
Reilly educouse en Coláiste Feirste e fala irlandés.

Foi reelixida para a Asemblea nas eleccións de 2022.

O 13 de maio de 2022, Reilly converteuse na primeira deputada da Asemblea de Irlanda do Norte en pronunciar un discurso completo en lingua irlandesa.

## Notas
Carraca (símbolo)

En lóxica matemática e informática o símbolo ⊢ (\vdash) tomou o nome de **carraca** ou **torniquete** pola súa semellanza cun co instrumento musical de percusión ou co aparello de acceso aos licais. Adoita lerse como "demostra", "satisfai" ou "implica".

## Interpretacións 
A matraca representa unha relación binaria. Ten varias interpretacións diferentes en diferentes contextos:

* En epistemoloxía, Per Martin-Löf (1996) analiza o símbolo \vdash así: "...A combinación do  de Frege, golpe de xuízo [&nbsp;|&nbsp;] e , trazo de contido [—], pasou a chamarse signo de afirmación". Notación de Frege para un xuízo dalgún contido 

:: \vdash A
: entón pódese ler
:: *Sei que  é verdade*.
: Na mesma liña, unha afirmación condicional
:: P \vdash Q
: pódese ler como:
:: *Por , sei que *

* En metalóxica, o estudo das linguaxes formais; o torniquete representa a consecuencia sintáctica (ou "derivabilidade"). É dicir, que mostra que unha cadea pode derivarse doutra nun só paso, segundo as regras de inferencia (é dicir, a sintaxe) dun sistema formal determinado. Como tal, a expresión

:: P \vdash Q
: significa que  é derivábel de  no sistema.
: En consonancia co seu uso para a derivabilidade, un "⊢" seguido dunha expresión sen nada que o precede denota un teorema, é dicir, que a expresión pode derivarse das regras usando un conxunto baleiro de axiomas. Como tal, a expresión
:: \vdash Q
: significa que  é un teorema do sistema.

* Na teoría da proba, o torniquete úsase para denotar "demostrabilidade" ou "derivabilidade". Por exemplo, se  é unha teoría formal e  é unha sentenza particular na linguaxe da teoría, entón

:: T \vdash S
: significa que  é demostrábel a partir de  .  Este uso demóstrase no artigo sobre cálculo proposicional . A consecuencia sintáctica da demostrabilidade debería contrastarse coa consecuencia semántica, denotada polo símbolo do dobre torniquete \models. Dicimos que S é unha consecuencia semántica de T, ou T \models S, cando todas as valoracións posíbeis nas que T é verdade, S tamén é verdade. Para a lóxica proposicional, pódese mostrar que consecuencia semántica \models e derivabilidade \vdash son equivalentes entre si. É dicir, a lóxica proposicional é sólida ( \vdash implica \models ) e completa ( \models implica \vdash ).

* No cálculo secuencial, a carrraca úsase para denotar unha secuencia. Unha secuencia A_1,\,\dots,A_m \,\vdash\, B_1,\,\dots,B_n afirma que, se todos os antecedentes A_1,\,\dots,A_m son verdadeiros, entón polo menos un dos consecuentes B_1,\,\dots,B_n debe ser verdadeiro.

* Na teoría de categorías, úsase unha carraca invertida (\dashv), como en F \dashv G, para indicar que o functor  é adxunto pola esquerdo ao functor . 

* En combinatoria, \lambda \vdash n significa que  é unha partición do enteiro .

* En teoría de modelos \varphi \vdash \psi significa que \varphi entails \psi, every model of \varphi is a model of \psi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Dupla carraca.
* Lóxica proposicional
Camariñas (homónimos)

Como topónimo **Camariñas** pode referirse a:

;En Galiza
***Camariñas**, concello da comarca da Terra de Soneira;
****Camariñas**, parroquia de dito concello;
*****Camariñas**, lugar de dita parroquia.
Tesouro de Penadominga

O **tesouro de Penadominga** é un conxunto de arredor dun cento de pequenas moedas romanas de bronce achado en 1950 nas proximidades do castro de Penadominga, en Quiroga.

## Descuberta 
O tesouro foi achado en xullo de 1950 na contorna do castro de Penadominga en Bendollo, no concello lugués de Quiroga, por un veciño do lugar, xunto con fragmentos diversos, placas de cinto e outros materiais tardorromanos.

A falta de datos precisos acerca das circunstancias da descuberta das moedas fai imposible confirmar se se trata dun único achado ou máis ben do resultado de varias procuras sucesivas. A este respecto, Juan José Cepeda considera mesmo que non se trataría dun tesouro *strictu senso*, senón de grupos dispersos de moedas circulantes utilizadas polos habitantes do castro e que se foron perdendo accidentalmente durante o período en que estre foi habitado.

A atribución das 53 moedas catalogables é a seguinte:

Canto ás cecas romanas que puideron ser identificadas, son as seguintes: Antioquía (1 exemplar; Constancio II), Arelate (3 exemplares), Constantinopla (4 exemplares, Constancio II), Cízico (2 exemplares, Constantino I), Lugdunum (1 exemplar), Roma (3 exemplares, Constancio II), Tesalónica (1 exemplar, Constancio II) e Tréveris (1 exemplar, Constantino I).

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Arias, F.; Fariña, F. (1974). “Monedas de un tesorillo del siglo IV hallado en Lugo”. En *Studia Archaeologica* 29. Páxinas 5-13.
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cepeda, J. J. (1993). “Monedas procedentes del castro de Penadominga (Bendollo, Quiroga. Lugo)”. En *Nvmisma* 232. Páxinas 91-107.

### Outros artigos 
* Museo Provincial de Lugo
San Xillao

Como topónimo **San Xillao** pode referirse a:

;En Galiza
***San Xillao de Tor**, parroquia do concello de Monforte de Lemos;
***San Xillao**, lugar da parroquia de Castelo de Pallares, no concello de Guntín;
***San Xillao**, lugar da parroquia de Bocamaos, no concello de Lugo;
***San Xillao**, lugar da parroquia de Vilaframil, no concello de Ribadeo;
***San Xillao**, lugar da parroquia de Proendos, no concello de Sober;
***San Xillao**, lugar da parroquia de Xunqueira de Ambía, no concello de Xunqueira de Ambía;
***Sanxillao**, lugar da parroquia de Muras, no concello de Muras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aurelio Souto Blanco

**Aurelio Souto Blanco**, coñecido como **Aurelio de Pantaño**, nado en Guizán (Mos) cara a 1903 e finado en Tameiga o 12 de xullo de 1937, foi un xornaleiro e político galego.

## Traxectoria 
miniatura|275px|Homenaxe ás vítimas da represión en Mos.

Vecino de Louredo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. O xuíz militar de Vigo reclamouno mediante requisitoria o 2 de novembro xunto con Ángel Matilde Migueles, Plácido Blanco Pérez e José Ricón Fernández. Integrouse na partida de fuxidos de Vicente Guillén Biel. Realizaron varios asaltos na comarca de Vigo. O 12 de xullo de 1937, nun enfrontamento coas forzas dedicadas a perseguir os fuxidos no monte dos Valos (Redondela) resultou morto xunto con Enrique Acuña Gómez; tamén foi abatido por Vicente Guillén o cabo falanxista Celestino González Mouriño. O seu cadáver apareceu na marxe esquerda da estrada de Redondela a Porriño. Foi soterrado na fosa de Mos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Memoria Democrática

* A resistencia armada: Vicente Guillén Biel.
Tesouro da Fonsagrada

O **tesouro da Fonsagrada** é un conxunto de 108 denarios romanos descuberto en 1956 no lugar de Monteseiro, A Fonsagrada.

## Descuberta 
Foi atopado por Oliva Díaz, unha nena que daquela tiña 14 anos, cando estaba alindando as vacas na compaña doutros nenos, no lugar de Pena da Ola, en Monteseiro, no concello lugués da Fonsagrada. Segundo declaracións da propia descubridora, as moedas estaban dispostas no interior dun recipiente metálico brillante, e inmediatamente despois da súa descuberta levounas para a súa casa.

Descoñécese a data exacta da descuberta, aínda que se sabe que o conxunto foi adquirido polo daquela director do Museo Provincial de Lugo, Manuel Vázquez Seijas, a Germán Díaz Álvarez, o pai da descubridora, por 825 pesetas,

## Contido 
O tesouro componse de 108 denarios, que presentan un estado de conservación bo. Sete deles son da época republicana e os 101 restantes pertencen ao Imperio Romano. 

Dos denarios republicanos deste tesouro foron cuñados a nome das familias Sergia (116 - 115 a. C.), Minucia  (103 a. C.), Cassia (63 a. C.), Fonteia (55 a. C.), Acilia (49 a. C.), Iulia (49 - 48 a. C.) e Carisia (46 a. C.).

Pola súa banda, os denarios imperiais abranguen desde o tempo do emperador Tiberio (14 - 37 d. C.) ao de Traxano (98 - 117),

## Notas
## Véxase tamén
### **Bibliografía**
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70
* Fontecha, R. (1958-59). “Hallazgos de denarios romanos en las cercanías de Fonsagrada”. En *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo.* VI. Páxinas 113-116.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Museo Provincial de Lugo
Litificación

A **litificación** (do antigo grego *lithos*, 'rocha') é o proceso por medio do cal os sedimentos acumulados nunha cunca de sedimentción se compactan baixo presión, expulsan os fluídos (auga) atrapados nos seus poros, e convértense gradualmente nunha rocha sólida. Esencialmente, a litificación é un proceso de destrución da porosidade debido á compactación (redución da porosidade) e cementación (depósito dun mineral entre os poros, que pega os sedimentos). A litificación comprende todos os procesos que converten os sedimentos non consolidados en rochas sedimentarias. As areas, ao litificárense, transfórmanse en arenitos, as gravas en conglomerados ou brechas, os limos en limolitas, as arxilas en lutitas, etc.

O termo *petrificación*, aínda que como termo xeral tamén significa conversión en pedra, no seu significado específico describe a substitución de material orgánico por sílice durante a formación de fósiles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Concreción
* Diaxénese
* Litoloxía
* Rocha parental
* Petrificación
* Meteorización
Tesouro do Cadramón

O **tesouro do Cadramón** é un conxunto de 11 moedas romanas de bronce cuñadas nos séculos III e IV d.C., achado no Cadramón, O Valadouro.

## Descuberta 
Descoñécense as circunstancias deste achado monetario, á parte de que tivo lugar na parroquia de San Xurxo de Cadramón, no concello lugués do Valadouro, na Mariña Central.

O investigador arqueólogo Felipe Arias apunta a posibilidade de que o doador das moedas ao Museo Provincial de Lugo, que as conserva, fose Ricardo López Pacho.

## Contido 
A composición orixinal do conxunto non é coñecida; sábese unicamente que no museo lugués ingresaron entre os anos 1973 e 1979 once moedas romanas de bronce, emitidas a nome dos primeiros tetrarcas, entre 284 e 337 d.C.

A atribución dos 11 exemplares conservados é a seguinte:

## Notas
## Véxase tamén
### **Bibliografía**
* Arias Vilas, F. (1979). “Noticia dun tesouriño de moedas romanas no Cadramón (O Valadouro, Lugo)”. En *Revista Gallaecia*. Nº 5. Páxinas 325-327.
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70

### Outros artigos 
* Tesouro
* Museo Provincial de Lugo
Ángel Matilde Migueles

**Ángel Matilde Migueles**, coñecido como **Cataplín**, nado en Zamora cara a 1892 e finado en Louredo (Mos) en decembro de 1936, foi un funcionario e político español.

## Traxectoria 
miniatura|275px|Homenaxe ás vítimas da represión en Mos.

Vecino de Louredo. Conserxe de telégrafos. Emigrou aos Estados Unidos de América, onde estivo dous anos. Militante do Partido Comunista de España. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. O xuíz militar de Vigo reclamouno mediante requisitoria o 2 de novembro xunto con Aurelio Souto Blanco, Plácido Blanco Pérez e José Ricón Fernández. Agochado nun zulo na súa propia casa, os gardas cívicos e gardas civís que o buscaban prendéronlle lume á casa en decembro de 1936, ao parecer, sen saber que el estaba no interior.

## Vida persoal 
Casou con Florentina Fernández Alonso en 1915, e foron pais de Tomás, María Libertad Matilde Fernández e outros catro fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 

* Ficha en Memoria Democrática
Tesouro de Quintá da Grade

O **tesouro de Quintá da Grade** é un conxunto de 3.465 moedas romanas de bronce do século IV achado entre 1991 e 1992 na parroquia da Grade, en Chantada.

## Descuberta 
O primeiro grupo deste amplo depósito apareceu en 1991, ao abrir unha gabia no transcurso dunhas obras de instalación da condución de auga na zona coñecida como O Pedregal, no núcleo de Quintá, na parroquia chantadina da Grade. Estímase en máis de 10&nbsp;000 os exemplares que compuñan inicialmente o tesouro, e moitos deles foron esparexidos entre a veciñanza, aínda que as autoridades arqueolóxicas puideron recuperar 2.426 moedas, que foron depositadas no Museo Provincial de Lugo.

A descuberta propiciou a realización dunha intervención de urxencia, con oito sondaxes, que sacou á luz a existencia dun asentamento romano tardío, do século IV, a raíz dos muros e dos obxectos atopados. Finalmente, os escavadores recibiron outras oito moedas dos propietarios dos terreos, completándose así o total de 3.465 que foron depositadas no Museo Provincial de Lugo. Unha acumulación monetal tan ampla e tan prolongada no tempo é un claro indicio da inseguridade e da decadencia do Imperio, rematada finalmente, no que a Hispania se refire, coas invasións bárbaras de 409.

Canto ás cecas da Antiga Roma de procedencia destas moedas, identificáronse exemplares cuñados en Arelate, Cízico, Heraclea, Nicomedia, Roma e Siscia.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Álvarez, Y. et al. (2008). “Datos sobre el tesorillo tardorromano de monedas de El Pedregal (Chantada, Lugo)”. En *Boletín del Museo Arqueológico Nacional*. Nº 24-25-26. Páxinas 99-07.
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Cavada Nieto, M. (2005). "Numismática romana en la provincia de Lugo". *En Boletín do Museo Provincial de Lugo*. XII, 1. Páxinas 41-70

### Outros artigos 
* Museo Provincial de Lugo
Florentina Fernández Alonso

**Florentina Fernández Alonso**, coñecida como **Cataplina**, nada en Saxamonde (Redondela) cara a 1894 e finada en Santo Estevo de Budiño (Salceda de Caselas) o 1 de xaneiro de 1937, foi unha vítima da represión franquista en Galicia.

## Traxectoria 
miniatura|275px|Homenaxe ás vítimas da represión en Mos.

Veciña de Louredo casada con Ángel Matilde Migueles. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida por non delatar ao seu home fuxido. Vexada polos gardas cívicos e gardas civís que persegían ao seu home, foi asasinada en Budiño o 1 de xaneiro de 1937. A súa morte foi rexistrada a causa de "combate sostido coas forzas do exército".
## Vida persoal 
Casou con Ángel Matilde Migueles en 1915, e foi nai de Tomás Matilde Fernández, María Libertad Matilde Fernández e outros catro fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Desertización

[miniatura|300x300px|O [deserto do Sáhara foi, fai uns miles de anos, unha sabana.]]A **desertización** é o proceso evolutivo natural dunha rexión cara a unhas condicións morfolóxicas, climáticas e ambientais coñecidas como deserto. A desertización é un fenómeno que se produce sen a intervención humana, a diferenza da desertificación. 

O gran responsable, aínda que non o único, da estendida erosión nos solos españois é o clima. A España seca, árida ou semiárida, recibe poucas precipitacións ao ano, pero cando cae a chuvia faino, frecuentemente, de forma torrencial, habitualmente no outono, cunha forza capaz de erosionar facilmente os terreos. A falta de auga provoca, tamén, que a vexetación sexa escasa e que achegue pouca materia orgánica ao solo e que lle proporcione unha débil protección. 

## Casos singulares 
[miniatura|280x280px|Arte rupestre en que se representa abundante fauna, en [Tassili n'Ajjer.]]
Un dos exemplos máis recentes de desertización é o deserto do Sáhara. Como se pode observar nas pinturas rupestres, como Tassili n'Ajjer ou Wadi Tashwenat, nas que se retratan a grupos cazadores perseguindo abundante fauna, fai uns miles de anos este deserto era un lugar de sabanas e pradarías, coa súa fauna e flora características (hipopótamos, elefantes, xirafas etc.). 

## Véxase tamén 
* Desertificación

## Notas
Tesouro de Muras

O **tesouro de Muras** é un conxunto de 52 moedas medievais dun real de prata emitidas a nome de Pedro I de Castela no século XIV, aparecido en Muras, Lugo en 1983.

## Descuberta e contido  
O tesouro de Muras foi descuberto no transcurso dunhas obras nunha vivenda particular desta localidade luguesa, e descoñécense máis circunstancias acerca do seu achado e tamén a súa composición orixinal.

[miniatura|260x260px|esquerda|Real de [Pedro I de Castela da ceca de Sevilla, similar aos que conforman o tesouro de Muras.]]

As moedas conservadas procedentes del foron divididas en dúas  institucións museísticas. Por unha banda, o 12 de novembro de 1983 consta unha adquisición de 34 moedas a Armando Durán Cao, cunha subvención da Fundación Barrié, por un importe de 18.000 pesetas; estas moedas foron depositadas no Museo Provincial de Lugo. Todos os exemplares eran reais de prata cuñados a nome de Pedro I de Castela (1350-1369), cuñados nas cecas da Coruña, Sevilla e Burgos. O seu estado de conservación é moi variable e todas amosan o característico deseño da letra P coroada no anverso e o escudo cuadrilobulado coas armas de Castela e de León no reverso.

Por outra parte, o numismático Núñez Meneses indica que no Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de San Antón, da Coruña, se atopan outros 18 exemplares similares procedentes deste mesmo achado, depositados igualmente por Armando Durán Cao.

## Notas
## Véxase tamén
### **Bibliografía**
* Balseiro García, A. (coord.) (2001). *[Percorridos pola colección numismática do Museo Provincial de Lugo](http://redemuseisticalugo.org/publicacions/archivos/Percorridos%20pola%20colecci%C3%B3n%20numism%C3%A1tica%20do%20Museo%20Provincial%20de%20Lugo%20(2021).pdf)*. Deputación de Lugo. ISBN 978-84-8192-573-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-a-). "Tesoros monetarios del Museo Provincial de Lugo: estudio y difusión". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 763-781. ISBN 978-84-89157-85-9
* Balseiro García, A. et al. (2021-b-). "Recorrido por la colección numismática del Museo Provincial de Lugo: programa de investigación y proyectos de divulgación". En *Actas. XVI Congreso Nacional de Numismática (Barcelona, 28, 29 y 30 de noviembre de 2018)*. Tomo II. RCM-FNMT, Madrid.  Páxinas 593-598. ISBN 978-84-89157-85-9
* Carnero Vázquez, M. O. (2015): “Os “Tesouriños” da colección numismática do Museo Provincial de Lugo”. En *Férvedes. Revista de Investigación* 8. Páxinas 439-444
* Núñez Meneses, P. (2016). "Hallazgos inéditos de moneda medieval en Galicia". En *Cuadernos de Estudios Gallegos*. LXIII. Nº 129. Páxinas 163-203.

### Outros artigos 
* Tesouro
* Museo Provincial de Lugo
* Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón
Legio VI Victrix

**Legio VI Victrix** ("Vitoriosa Sexta Lexión") foi unha lexión do exército romano fundada no ano 41 a. C. polo xeneral Octavio (que, como Augusto, converteuse máis tarde no primeiro emperador de Roma). Era a lexión xemelga da VI Ferrata e quizais albergaba veteranos desa lexión, algúns soldados mantiñan as tradicións da lexión cesárea. A lexión viu a súa primeira acción en Perusia no 41 a. C. Tamén serviu contra Sexto Pompeio, que ocupou Sicilia e ameazaba de deixar de enviar gran a Roma. No 31 a. C. a lexión loitou na batalla de Actium contra Marco Antonio.

## En Hispania 
A lexión participou na fase final da conquista romana de Hispania, participando na guerra de Augusto contra os cántabros, dende o 29 a. C. ata o 19 a. C., que someteu a toda a Península Ibérica ao dominio romano.

A lexión permaneceu en Hispania durante case un século e recibiu o apelido *Hispaniensis*, fundando a cidade de *Legio* (actual León). Soldados desta unidade e X *Gemina* figuraron entre os primeiros poboadores de Caesaraugusta, o que se converteu na actual Zaragoza. O apelido *Victrix* (Vitorioso) remóntase ao reinado de Nerón. Pero Nerón era impopular na zona, e cando o gobernador da Tarraconense, Galba, dixo que quería derrocar a Nerón, a lexión apoiouno e foi proclamado emperador pola VI *Victrix*. Galba creou a VII *Gemina* e marchou cara Roma, onde Nerón acabou por suicidarse.

## Notas
Mosaico de Dédalo e Pasífae

O **mosaico de Dédalo e Pasífae** é un mosaico romano descuberto no nº10 da rúa Armañá en Lugo en setembro de 1986. 

## Características 
Forma parte dunha serie de mosaicos datados na primeira metade do século III, estes eran dunha edificación complexa datada entre os séculos III e IV. Mide uns 38 m2 e describe a escena do momento no que Dédalo fai entrega á raíña cretense Pasífae da vaca de madeira que faría posible a consumación co touro ofrecido a Poseidón, do que naceu o Minotauro. O marco ou decoración perimetral ten diversos motivos xeométricos: arcadas, cadrados que se tocan polos vértices, liñas de rombos, copas de abeto, peltas, etc. A estancia identifícase cun *oecus* ou comedor.

## Galería 

Ficheiro:Lugo, Museo Provincial 02-24h.jpg|Vista do recadro central.
Ficheiro:Lugo, Museo Provincial 02-23g.jpg|Detalle dun dos cadros dos marcos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosaicos de Batitales
* Casa dos Mosaicos
* Mosaico romano de Panxón
Antonio Valverde Mayo

**Antonio Valverde Mayo**, nado no Porriño o 9 de outubro de 1912 e finado na mesma vila o 17 de marzo de 2001, foi un mestre e escritor galego.

## Traxectoria 
Iniciou os estudos de Maxisterio en 1928, que rematou en 1933. Aprobou os cursiños de selección en 1933 e foi nomeado mestre interino de Zamáns en febreiro de 1934. Nomeado mestre de Sanguiñeda (Mos) en novembro de 1934. Rematou o quinto ano do bacharelato universitario en 1935. Colaborou no *Boletín Oficial de la Sociedad Fomento de Porriño y su Distrito* e *El Pueblo Gallego*. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido. O seu irmán Víctor Valverde Mayo foi asasinado o 8 de agosto. Depurado, foi sancionado con traslado forzoso dentro da provincia. Trasladárono a Novás (O Rosal) en novembro de 1940. Revisado o seu expediente, resultou sancionado unicamente con inhabilitación, e reintegróuse á escola de Sanguiñeda. Colaborou en *El Noticiero Gallego*. Foi o primeiro presidente do Círculo Recreativo Cultural do Porriño. Deixou o maxisterio para administrar e dirixir as Serrerías Pampillón. Volveu á ensinanza e foi director do Colexio de Torneiro onde se xubilou en 1982. Finou no Porriño o 17 de marzo de 2001.

## Vida persoal 
Casou con Claudina Pampillón Rodríguez e foi pai de Ana María, Antonio, María Elena e Ángel Valverde Pampillón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pobo caipira

Os **caipiras** son un pobo do estado brasileiro de São Paulo, que tamén son distribuídos principalmente entre os estados de Goiás, Minas Xerais, Mato Groso, Mato Groso do Sur e Paraná, sendo historicamente asociados coa colonización de rexións montañosas de Río Grande do Sur e Santa Catarina. 

O termo "caipira," de orixe tupí, foi empregado inicialmente polo pobo guaianá como forma de chamar aos bandeirantes, antigos exploradores que partiron de São Paulo co obxectivo de explorar o interior do continente na procura de metais preciosos. Entre os primeiros caipiras, houbo moitos descendentes de xudeus emigrados de España e Portugal como consecuencia da Inquisición, constituíndo un pobo con importante presenza en São Paulo entre os séculos XVI e XVII, sendo entre os seus principais orixinarios étnicos.

Durante o Brasil colonial, o seu principal mecanismo de comunicación foi a lingua xeral paulista, que chegou a espallarse por outras rexións a través de súas expedicións, coñecidas como bandeiras; no presente, teñen o seu propio dialecto, no que se conservan algúns elementos da lingua xeral paulista e do galego-portugués.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dialecto caipira
Modulo:WikidataCheck

local p = {}

function p.wikidatacheck(frame)
	local pframe = frame:getParent()
	local config = frame.args -- the arguments passed BY the template, in the wikitext of the template itself
	local args = pframe.args -- the arguments passed TO the template, in the wikitext that transcludes the template

	local property = config.property
	local value = config.value or ""
	local catbase = config.category
	local namespaces = config.namespaces
	local nocatsame = config.nocatsame or ""
	local ignorecase = config.ignorecase or ""
	local qid = config.qid or ""
	local onlysourced = (config.onlysourced == 'yes') or false
	local ok = false -- one-way flag to check if we're in a good namespace
	local ns = mw.title.getCurrentTitle().namespace
	
	for v in mw.text.gsplit( namespaces, ",", true) do
		if tonumber(v) == ns then
			ok = true
		end
	end
	if not ok then -- not in one of the approved namespaces
		return ""
	end
	local entity
	if qid == "" then
		entity = mw.wikibase.getEntityObject()
	else
		entity = mw.wikibase.getEntityObject(qid)
	end
	if not entity then -- no Wikidata item
		return ""
	end
	if value == "" then
		return nil -- Using Wikidata
	end
	local claims = entity.claims or {}
	local hasProp = claims[property]
	if not hasProp then -- no claim of that property
		return "" -- bad. Bot needs to add the property
	end
	if ignorecase ~= "" then
		value = string.lower( value )
	end
	for i, v in ipairs(hasProp) do -- Now we try to iterate over all possible values?
		propValue = (v.mainsnak.datavalue or {}).value
		if ignorecase ~= "" then
			propValue = string.lower( propValue )
		end
		local sourced = false -- check for external refs a la Module:WikidataIB onlysourced
		if v.references then
			for j, vr in ipairs(v.references) do
				local ref = mw.wikibase.renderSnaks(vr.snaks)
				if not ref:find("Wiki") then
					sourced = true
					break
				end
			end
		end
		if propValue == value and (not onlysourced or sourced) then
			if nocatsame == "" then
				return "" -- yay!
			else
				return nil -- if nocatsame, the "same as" category is not added
			end
		end
	end
	return "" -- needs human review :(
end

return p
Pilar Casal Valiño

**Pilar Casal Valiño**, nada en Abeancos (Melide), é unha funcionaria e ensaísta galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, Tamén se formou na Universidade Intercontinental da Empresa e na EGAP.

Está especializada no dereito público e no privado. Exerceu como consultora especializada, foi asesora xurídica en Mercantil Britten Consult. Funcionario do Corpo Técnico Superior da Administración, foi Xefa do Servizo Xurídico da Consellaría de Medio Ambiente e xefa do Servizo de Desenvolvemento Institucional da Xunta de Galicia.

Colabora coa Escola Galega de Administración Pública.

## Obra 
* *Ser humanos* (2025). Vigo: Galaxia. 218 páxs. ISBN 978-84-1176-392-9.

## Premios 
* 2024: XXIV Premio Ramón Piñeiro de Ensaio por *Ser humanos*. O xurado

## Vida persoal 
Pilar Casal Valiño é filla de Benxamín Casal.

## Notas
Pereslavl-Zalessky

**Pereslavl-Zalessky** (en ) é unha cidade do Óblast de Yaroslavl, Rusia, o centro administrativo do distrito de Pereslavl. Atópase na beira sueste do lago Pleshcheyevo, onde desemboca o río Trubezh, a 123 km ao suroeste de Yaroslavl e a 134 km ao nordeste de Moscova.

## Patrimonio arquitectónico 
Pereslavl-Zalessky forma parte do Anel de Ouro de Rusia. É coñecida polo seu patrimonio arquitectónico, entre os que destaca:

* A catedral do Salvador de Pedra Branca  (1152–1157)
* Igrexa Metropolitana de San Pedro (1585)
* Mosteiro de Troitse-Danilov (séculos XVI-XVIII)
* Mosteiro de Nikitsky (séculos XVI-XIX)
* Mosteiro de Feodorovsky (séculos XVI-XIX)
* Mosteiro de Goritsky (séculos XVII-XVIII)

Ficheiro:Ba-sovetskaa-10-2002-alexander.jpg|Rúa Sovetskaya.
Ficheiro:Pereslavl-Zalessky,_Переславль-Залесский_3.jpg|Mosteiro de San Nicolao, construído no século XVI.
Ficheiro:Pereslavl_SpasoPreobrazhenskyCathedral.JPG|Catedral do Salvador (1152–1157)
Ficheiro:Никитский-монастырь-шелапутин-2010-1053.jpg|Espectáculo de globos aerostáticos sobre o Mosteiro de Nikitsky.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Guía a Pereslavl
* Guía a Pereslavl-Zalessky