Theodor Eimer

miniatura|*Die Artbildung und Verwandtschaft bei den Schmetterlingen* (A formación de especies e parentes nas bolboretas).

**Gustav Heinrich Theodor Eimer**, nado o 22 de febreiro de 1843 e finado o 29 de maio de 1898, foi un zoólogo alemán. Foi un popularizador da teoría da ortoxénese, unha forma de evolución dirixida por medio de mutacións que utiliza os principios do lamarckismo.

## Vida e obra 
Eimer naceu en Stäfa, Suíza, onde o seu pai, que buscara refuxio despois dun intento de golpe de estado contra a Confederación Alemá en Frankfurt en 1833, practicaba a medicina. A nai de Eimer, Albertine Pfenniger, era suíza. Despois de estudar en institutos en Bruchsal e Friburgo, onde traballaba o seu pai, Eimer matriculouse en Tubinga, onde estivo influenciado por Franz von Leydig. Despois estudou desde 1863 en Friburgo, e en 1864 en Heidelberg para examinarse de Ciencias Naturais. Pasou o semestre invernal de 1865 na Universidade de Tubinga e en 1866 traballou en Berlin no laboratorio de Rudolf Virchow. Obtivo a licenciatura en medicina en 1867 e despois estudou zooloxía en Friburgo baixo a dirección de August Weismann ao que seguiron estudos en París. Doutorouse en Würzburg estudando a absorción das graxas no intestino baixo a dirección de Albert von Kölliker. Despois de pasar os seus primeiros anos de facultade como prosector na Universidade de Würzburg, converteuse en 1875 en profesor de Zooloxía e Anatomía comparada da Universidade de Tubinga. Eimer foi un dos fundadores da Sociedade Zoolóxica Alemá.

O 18 de xullo de 1870 casou coa artista Anna Lutteroth, filla dun banqueiro de Hamburgo. Anna ilustraría as súas publicacións científicas durante o seu matrimonio. Eimer presentouse voluntario para servir no exército durante o asedio de Estrasburgo, xunto coa súa esposa, que serviu como enfermeira. Porén, el caeu enfermo e veuse forzado a retirarse e foi á illa de Capri para recuperarse. Alí foi onde empezaron os seus primeiros estudos sobre ortoxénese. Eimer realizou os estudos (baseándose posiblemente nunha suxestión de  Kölliker) cunha variante da lagarta italiana *Podarcis siculus coeruleus* atopada nas Rochas Faraglioni de Capri. Explicou que a illa tiña pouca vexetación o que fixo que a lagarta se volvese azul en vez de verde, que el afirmaba era unha cor parecida á das rochas e, polo tanto, adaptativa, pero non consideraba explicitamente a intervención da selección neste proceso. En traballos posteriores opúxose frontalmente á idea de selección como proceso.

Eimer popularizou o termo *ortoxénese* (introducido orixinalmente por Wilhelm Haacke en 1893) para describir a evolución dirixida a vías específicas debido ás restricións na dirección da variación. Aínda que estas teorías gañaron popularidade en Alemaña na década de 1880, o seu traballo non foi amplamente coñecido no mundo anglofalante ata 1890, cando Joseph Thomas Cunningham traduciu a súa obra  (1888) co título *Organic Evolution as the Result of the inheritance of Acquired Characters according to the Laws of Organic Growth*. Este libro era predominantemente unha polémica neolamarckista contra August Weismann, o seu anterior profesor e neodarwinista. O traballo posterior de Eimer, traducido como *On Orthogenesis*, era un texto máis rixidamente ortoxenético, mentes que *Organic Evolution* mantiña unha pluralidade de mecanismos para a formación das especies.

Os "órganos de Eimer" son órganos que se atopan nos individuos da familia das toupas, especialmente na especie *Condylura cristata*, e que reciben ese nome na súa honra. Describiu estes órganos en *Talpa europaea* en 1871. *Eimeria*, é un nome dun xénero de protozoos parasitos, tamén nomeado na súa honra.

Maria Linden foi unha estudante de Eimer, que traballou con el durante un tempo. Baixo a guía de Eimer graduouse en 1895 completou a súa tese sobre evolución da cuncha dos caracois e doutorouse en Ciencias Naturais. Linden traballou como asistente de Eimer ata 1899.

Eimer estudou tamén a sistemática das bolboretas Papilionidae. O seu libro *Die Artbildung und Verwandschaft bei den Schmetterlingen* publicouse postumamente a partir de 1889.

Eimer morreu en Tubinga por un problema intestinal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Zoologische Studien auf Capri (1873-1874)