Frederic Soler

**Frederich Soler y Hubert** (**Frederic Soler i Hubert**, en catalán normativo actual), coñecido tamén co pseudónimo de **Serafí Pitarra**, nado o 9 de outubro de 1839 en Barcelona e finado ibídem o 4 de xullo de 1895, foi un poeta, dramaturgo e empresario teatral catalán.

## Traxectoria 
[miniatura|200px|[Monumento a Serafí Pitarra en Barcelona, obra do escultor Agustí Querol e o arquitecto Pere Falqués (1906).]]
Fillo de Josep Soler i Esquirol, carpinteiro, e María Hubert, que tiña orixe francesa e que morreu cando Frederic tiña tres anos. Aos nove anos morreulle o pai e, orfo, foi vivir co seu tío Carles Hubert, propietario dunha reloxería no barrio Gótico. Soler deixou a escola con catorce anos para se facer cargo da reloxería á morte de seu tío, compaxinando o traballo coa súa afección polo teatro, debutando con quince anos cunha compañía de afeccionados, e collendo sona nos círculos artísticos como actor, cómico e poeta. A súa primeira obra, *Per un casament*, rematouna en 1856, e nese ano escribiu tamén *Don Jaume el Conquistador*, parodia dunha obra en castelán de Antoni Altadill. Comezou xacando a utilizar o pseudónimo co que se fixo famoso, **Serafí Pitarra**. Na traseira da súa reloxería adoitaban celebrarse xuntanzas informais de escritores e artistas novos, entre eles Anselm Clavé, Valentí Almirall, Víctor Balaguer, Feliu i Codina, e outros moitos. José Zorrilla, amigo de Pitarra, viviu aí durante catro anos.

A súa primeira estrea foi *La esquella de la Torratxa*, unha zarzuela con música de Joan Sariols, o 24 de febreiro de 1864 no Teatro Odeon da cidade condal, a obra é unha parodia do drama histórico "La Campana de la Almudaina" de Joan Palou i Coll, e logrou un éxito rotundo, como consecuencia a Llibreria Espanyola publicou unha colección con seis das obras de Soler co título de *Singlots poètics*. *La esquella de la Torratxa* todas co pseudónimo de Serafí Pitarra nunha lingua popular, que denomina o catalán que se fala agora en oposición ao catalán culto que pretendían recuperar os poetas dos Jocs Florals.

A primeira época de Soler caracterízase pola sátira e a parodia do mesmo xénero teatral e dos acontecementos da época. A este período pertencen obras como ''La pau d'Espanya* (1860), na que ironiza sobre a campaña do xeneral Prim en África, ou *Lo castell dels tres dragons* (1865), na cal, mediante a parodia, intenta desmitificar a figura clásica do heroe. O público respondía a este primeiro espertar do teatro en catalán, que representaba Soler, e en outubro de 1865 o teatro Odeon anunciaba a formación da Secció de la Gata, unha compañía expresamente creada para representar obras en catalán, e nese mesmo ano o Teatro Romea, creou a Secció Catalana, compañía tamén especializada en obras en catalán.

A súa segunda etapa como dramaturgo principiou en 1866, coa estrea de *Las joyas de la Roser*. Este período caracterízase polo seu xiro cara ao conservadorismo político, avogando pola Restauración; o que queda patente en *Lo sagristá de Sant Roch* (1863). Con todo non abandona o catalanismo, que se reflicte no poema dedicado aos heroes de 1714 (Al Fossar de las moreras...) e cara ao conservadorismo literario, con dramas históricos ou místicos lonxe das formas da comedia sociolóxica de tipo realista en voga nos países veciños. Así en 1889 estreou *Judas* (1889), e a rivalidade con Àngel Guimerà tivo unha das expresións máis significativas na estrea de *Jesús* (1894) como reacción ao *Jesús de Natzaret* de Guimerà.
Para alén de dramaturgo, Soler tamén practicou a poesía, gañou en tres ocasións os Jocs Florals e en 1875 foi investigo domo Mestre en Gai Saber. Presidiu os Jocs Florals en 1882 e publicou diversos volumes de poesía, como *Nits de Lluna'', en 1886.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía do autor .