open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Consoante alveolar

[miniatura|350px|Os movementos das [cordas vocais.* As **consoantes sonoras** inclúen /ɦ/, /w/, /v/, /z/, /ʒ/, /ʤ/, /ð/, /b/, /d/, e /g/.* As **consonantes sordas** incluyen /h/, /ʍ/, /f/, /s/, /ʃ/, /ʧ/, /θ/, /p/, /t/, e /k/.]]
As **consoantes alveolares** son aquelas que se articulan ó tocar coa lingua os alvéolos dentarios superiores. Existen dúas formas de emitir este tipo de sons:

# As chamadas consoantes **alveolares laminares**: que se articulan coa parte plana da lingua.
# As chamadas consoantes **alveolares apicais**: onde se usa a punta da lingua, como en inglés ou francés.

Con frecuencia, a pronuncia laminar é incorrectamente denominada «dental», porque a punta da lingua aparentemente toca ou se achega ós dentes. Porén, é o punto de contacto posterior o que define o lugar da articulación; aquí é onde a cavidade bucal termina e é o espazo resonante da cavidade bucal que dá ás consoantes e vogais o seu timbre característico.

O alfabeto fonético internacional (AFI) non ten símbolos independentes para as consoantes alveolares. É máis, o mesmo símbolo utilízase para todos os puntos de articulación coronais que non sexan palatalizados ou retroflexos. Para evitar ambigüidades, pódese utilizar a «ponte» (s̪, t̪, n̪, l̪) para as consoantes dentais, ou a barra baixa (s̠, t̠, n̠, l̠]) para as postalveolares. Nótese que a [s̪] diferénciase da [θ] (dental) en ser sibilante, mentres que a [s̠] diferénciase da [ʃ] postalveolar en non ser palatalizada. Malia iso, non se poden asumir que as letras sinxelas [s, t, n, l] representen especificamente ás alveolares. As linguas non poden facer tales distincións, de maneira que dúas ou máis lugares coronais atópanse alofonicamente, ou a transcrición pode ser simplemente demasiado ampla para distinguir unha dental dunha alveolar. Se é preciso especificar unha consoante como alveolar, pódese usar un signo diacrítico do AFI estendido que consiste en «=» colocado baixo a letra. Porén, os símbolos «t, n, l» con frecuencia son chamados «alveolares» e os exemplos de abaixo son todos sons alveolares.

* As **consoantes sonoras** inclúen /ɦ/, /w/, /v/, /z/, /ʒ/, /ʤ/, /ð/, /b/, /d/, e /g/.
* As **consoantes xordas** inclúen /h/, /ʍ/, /f/, /s/, /ʃ/, /ʧ/, /θ/, /p/, /t/, e /k/.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Consoante nasal

Unha **consoante nasal** prodúcese cando o veo do padal —a parte carnosa do padal preto da parte posterior— se baixa, permitindo que o aire flúa libremente a través do nariz. A cavidade bucal aínda actúa como compartimento da resonancia do son, pero o aire non sae pola boca mentres que é bloqueado pola lingua. Outros tipos de consoantes poden ser nasalizados, pero normalmente referímonos a alófonos dos arquifonemas /N/ e /M/

Acusticamente, as consoantes nasais son sonorantes, é dicir, non restrinxen a saída de aire, e dende o punto de vista lingüístico case sempre son sonoras. (Compárense as oclusivas orais, que obstrúen o aire completamente, e as fricativas, que obstrúen o aire cunha canle estreita. Tanto oclusivas como fricativas son máis frecuentemente xordas que sonoras, e coñécense como obstruíntes).

Porén, as consoantes nasais tamén se consideran oclusivas pola súa articulación, que impide completamente o paso do aire pola cavidade bucal. Tal dualidade, un fluxo de aire sonorante polo nariz xunto coa oclusión da boca, implica que as nasais se comportan como sonorantes á vez que como obstruíntes (en xeral clases opostas). Para a descrición acústica en xeral considéranse sonorantes, pero en moitas linguas  poden  desenvolverse a partir de oclusivas ou devir en oclusivas.

Teñen bandas de enerxía arredor dos 200 e os 2,000 Hz

Lista de consoantes nasais:
*  é unha nasal bilabial sonora
*  é unha nasal labiodental sonora (SAMPA: [F]) 
*  é unha nasal dental (SAMPA: [n_d])
*  é unha nasal alveolar ou dental: véxase nasal alveolar
*  é unha nasal retroflexa sonora, común nas linguas índicas (SAMPA: [n`])
*  é unha nasal palatal (SAMPA: [J]); común en moitos idiomas europeos, como o castelán *ñ*; o francés e o italiano *gn*; o catalán e o húngaro *ny*; e o occitano e o portugués *nh*.  
*  é unha nasal velar sonora (SAMPA: [N]). 
*  é unha nasal uvular (SAMPA: [N\])

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mario Lemieux

**Mario Lemieux**, nado en Montreal o 5 de outubro de 1965, é un xogador de hóckey sobre xeo retirado canadense. Xogou dezasete temporadas na National Hockey League (NHL) cos Pittsburgh Penguins entre 1984 e 2006, dos que asumiu a propiedade en 1999. Alcumado "The Magnificent One" ou "Le Magnifique" así como "Super Mario", está recoñecido como un dos mellores xogadores de todos os tempos. Dotado para crear xogo e patinador rápido a pesar do seu gran tamaño, Lemieux adoitaba bater os defensas con fintas e *dekes*.

Lemieux liderou os Pittsburgh na consecución de copas Stanley consecutivas en 1991 e 1992. Baixo a súa propiedade, os Penguins gañaron outros títulos adicionais en 2009, 2016 e 2017. É o único home que ten o seu nome na copa como xogador e como propietario. Tamén liderou a selección canadense que gañou a medalla e ouro nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City, o campionato do mundo de 2004 e a Copa do Canadá de 1987. Gañou o Lester B. Pearson Award como xogador máis destacado votado polos xogadores en catro ocasións, o Hart Trophy como xogador máis valioso da NHL en tres ocasións, o Art Ross Trophy como líder por puntos seis veces e o Conn Smythe Trophy como xogador máis valioso dos playoffs en 1991 e 1992. É o único xogador que marcou un gol en cada unha das cinco posibles situacións nun único partido, o que logrou en 1988. No momento da súa retirada era o sétimo xogador que marcou máis puntos durante a súa carreira, con 690 goles e 1033 asistencias. En 2004, foi incluído no Canada's Walk of Fame.

A carreira de Lemieux estivo cheo de problemas de saúde que o limitaron a 915 partidos dun total de 1430 posibles nunha tempada regular. O debut de Lemieux na NHL foi o 11 de outubro de 1984 e o seu último partido tivo lugar o 26 de decembro de 2005. Retirouse en dúas ocasións debido aos problemas de saúde, primeiro en 1997 tras loitar cun linfoma antes de volver en 2000, e definitivamente en 2006 tras ser diagnosticado con fibrilación auricular. Lemieux tamén se perdeu a temporada 1994-95 debido a un linfoma de Hodgkin. A pesar destas longas ausencias, o seu xogo permaneceu a alto nivel nas súas voltas ao xeo.

En 1999 comprou os Penguins, entón en bancarrota, e o seu afiliado na American Hockey League (AHL), os Wilkes-Barre/Scranton Penguins, e continúa a ser o dono principal e director.

Lemieux foi incluído no Hockey Hall of Fame xusto despois da súa primeira retirada en 1997, prescindíndose da aplicación da regra normal dos tres anos de espera; cando volveu en 2000 converteuse no terceiro Hall of Fame que xogou logo de ser incluído, despois de Gordie Howe e Guy Lafleur. Bobby Orr dixo que era "o xogador con máis talento que nunca vin". Orr, xunto con Bryan Trottier e moitos seguidores,

## Estatísticas 
### Temporadas regulares e playoffs 
**Grosa** indica que liderou a liga

### Internacional 
### Xogos da NHL All-Star 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Agustín Fernández Albor

**Agustín Fernández Albor**, nado en Santiago de Compostela o 27 de outubro de 1929 e finado na mesma vila o 6 de outubro de 1987, foi un xurista e catedrático galego, especialista en dereito penal.
## Traxectoria 
Cursou a Licenciatura de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e no curso académico 1957/58 foi nomeado profesor axudante de Dereito Penal nesta Universidade.

En 1960 obtivo o título de Doutor pola USC coa cualificación de sobresaínte cum laude pola defensa da súa tese *Contribución al estudio de la diferenciación dogmático entre homicidio y asesinato* que despois sería premio extraordinario.

No ano 1961, mediante concurso oposición acadou a categoría de profesor adxunto de Dereito Penal, en 1963 profesor agregado de Cátedra e en 1968 Profesor Agregado provisional. En 1969 obtivo a praza de profesor agregado de Dereito Penal e finalmente en 1971 acadou a praza de catedrático de Dereito Penal pola Universidade de Santiago.

Nesta Universidade foi Secretario de Publicacións, Intercambio Científico e Extensión Universitaria, Secretario da Facultade de Dereito de Santiago de Compostela, Vicedecano da Facultade, Vicerreitor da Universidade durante 6 anos e Director do Departamento de Dereito Penal e do Instituto de Criminoloxía.

Realizou viaxes de estudos por Bélxica, Francia e Portugal en 1958, antiga Iugoslavia, Francia, Austria e Italia onde ampliou estudos con Prof, C. Pedrazzi no ano 1963, cursou estudos co Prof M. Ancel en París e diplomouse en Dereito Comparado en Estrasburgo.

Foi membro da Asociación Internacional de Dereito Comparado, da Comisión nacional española para a redacción do Código Penal tipo para Latino América e da Asociación Internacional de Dereito Penal.

Académico de número da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación e membro do Instituto de Ciencias Criminolóxicas da Universidade Complutense de Madrid.

Cabe destacar a súa obra *Homicido y asesinato* e os seus traballos sobre a delincuencia xuvenil, sobre a problemática do consumo e tráfico de drogas e sobre a delincuencia económica nas súas formas tradicionais e nas máis complexas e sofisticadas.
## Vida persoal
Foi irmán do médico e político Xerardo Fernández Albor.
## Obras 
**Homicido y asesinato* (1964)
**Normativismo e institucionalismo en derecho penal* (1965)
**Aportación al estudio comparado de los sistemas penales europeos* (1966)
**Circa il cossidetto “delitto d’onore”* (1966)
**El daño moral en los delitos contra el honor* (1967)
**El agio arrendaticio* (1969)
**Delincuencia juvenil* (1973)
**Estudios sobre criminalidad económica* (1978)
**Delincuencia y economía* (1983)

## Recoñecementos 
*Medalla de las Ciencias Penales y Criminológicas del Instituto de Criminología de la Universidad Complutense de Madrid en 1981.
*Insignia de Ouro da Universidade de Santiago en 1984.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Autores galegos na BUSC
*Anuario de Derecho Penal y Ciencias Penales, 1988
Javier Perea Rodríguez

**Javier Perea Rodríguez**, nado na Barbantes (Punxín) o 31 de xullo de 1932 e finado en Ourense o 4 de agosto de 1999, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fixo o bacharelato no Colexio Isabel la Católica do Carballiño e no Cardenal Cisneros de Ourense. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e tamén obtivo o título de Graduado social. Foi nomeado alcalde do Carballiño en outubro de 1966. Foi deputado provincial e vicepresidente da deputación de Ourense. Presentouse como candidato a procurador en Cortes polo terzo de cabezas de familia en 1967, pero non foi elixido. En 1971 foi elixido procurador en Cortes como representante dos concellos de Ourense. Permaneu como alcalde até febreiro de 1977, cando abandonou o cargo para presentarse ao Senado nas primeiras eleccións democráticas. Finou en Ourense o 4 de agosto de 1999.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Franck Passi

**Franck Passi**, nado en Bergerac o 28 de marzo de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador francés. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra ó Chamois Niortais FC da Ligue 2 francesa.

## Traxectoria 
### Adestrador 
En agosto de 2015, tras o despido de Marcelo Bielsa, Passi tomou o relevo de forma provisional e dirixiu ó Olympique de Marsella ata que a directiva contratou a outro adestrador. Repetiuse a situación en abril de 2016, desta vez substituíndo a Míchel, e chegou á final da Coupe de France de 2016, onde perder por 4-2 contra o Paris Saint-Germain FC. Estivo de substituto provisional de Míchel ata outubro de 2016, cando o Marsella contratou a Rudi García.

O 24 de xaneiro de 2019, tras a suspensión de Thierry Henry por parte do AS Monaco FC, Passi foi o adestrador provisional durante un partido contra o Dijon FCO, antes da fichaxe de Leonardo Jardim coma substituto de Henry.

En xaneiro de 2020, Passi converteuse en adestrador do Chamois Niortais FC da Ligue 2 francesa ata o remate da tempada, tras a marcha de Pascal Plancque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en BDFutbol.com
Stéphane Pignol

**Stéphane Jean François Pignol**, nado en Aubagne o 3 de xaneiro de 1977, é un exfutbolista francés que xogaba de lateral dereito.

## Traxectoria 
Pignol xogou durante toda a súa carreira profesional en España, e debutou na Primeira División da man da SD Compostela, coa que xogou tres partidos na máxima categoría na tempada 1997–98. Durante a súa etapa en Santiago, foi cedido unha tempada ó Pontevedra CF.

Ó remate da tempada 2012–13, e tras catro tempadas na UD Las Palmas, Pignol anunciou a súa retirada coma xogador profesional con 36 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en BDFutbol.com 
* Perfil en Soccerway.com
René Ponk

**René Ponk**, nado en Ámsterdam o 21 de outubro de 1971, é un exfutbolista neerlandés que xogaba de gardameta.

## Traxectoria profesional  
Ponk xogou a maior parte dos seus 15 anos de futbolista profesional no fútbol neerlandés, xogando 8 tempadas e 120 partidos na Eredivisie, a primeira división neerlandesa. Ademais, pasou tres tempadas na SD Compostela, unha delas na Primeira División, onde xogou 19 partidos na tempada 1997–98 e descendeu de categoría.

Tras dúas tempadas no HFC Haarlem da Eerste Divisie, Ponk retirouse en xuño de 2009 ós 38 anos de idade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en BDFutbol.com
Peter Hoekstra

**Peter Martin Hoekstra**, nado en Assen o 4 de abril de 1973, é un exfutbolista neerlandés que xogaba de extremo esquerdo.

## Traxectoria profesional  
Hoekstra comezou a xogar no PSV Eindhoven, onde xogou durante 5 anos, xogando máis de 100 partidos. En 1996 fichou polo AFC Ajax a cambio de 2 millóns de libras, como substitución de Marc Overmars. A súa etapa no Ajax estivo marcada polas lesións, e en 1999 foi cedido á SD Compostela durante unha tempada. A tempada seguinte foi cedido ó FC Groningen.

En agosto de 2001, Hoekstra asinou co Stoke City FC inglés. En maio de 2004, con tan só 31 anos, Hoekstra tivo que retirarse polos continuos problemas coas lesións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Soccerbase.com
Semivogal

En fonética, un **vocoide non silábico** é unha clase que engloba ó que tradicionalmente se chamaron **semivogais** e **semiconsoantes**. Foneticamente é un son aproximante que é a realización dunha vogal que por si mesma non forma sílaba, senón vai acompañada doutra vogal que ten o valor silábico. O termo semivogal resérvase para o elemento non silábico dun ditongo decrecente, ou para o son non silábico que segue á vogal forte nun tritongo. O termo semiconsoante prefírese para designar ó elemento non silábico dun ditongo crecente ou ó primeiro son dun tritongo.

As semivogais ou semiconsoantes son frecuentemente alófonos non silábicos de vogais. As semivogais correspondentes a /i, ou desígnanse cos signos [i̯, ou̯], mentres que as semiconsoantes con [j, w].

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Consoante líquida

Unha **consoante líquida** é unha clase de consoantes que inclúe tanto ás consoantes laterais como ás consoantes vibrantes ou róticas.

## Descrición 
Tanto as laterais como as vibrantes teñen propiedades fonotácticas semellantes en moitas linguas, por tanto, resulta útil agrupalas nunha clase, a clase das líquidas. Por exemplo, en moitas linguas as líquidas son as consoantes que teñen unha maior liberdade de ocorrencia en grupos consonánticos. Nalgunhas linguas como o xaponés ou o coreano existe unha único fonema líquido que segundo o contexto se realiza como lateral ou como vibrante, é dicir, existen alófonos laterais e vibrantes dese fonema.

Entre as linguas do mundo o máis frecuente é que existan dúas líquidas en oposición /l/, /ɾ/, agás entre as linguas indíxenas de Norteamérica e as linguas aborixes de Australia. En Norteamérica, as linguas adoitan carecer de vibrantes e, pola contra, existe unha ampla variedade de laterais, aínda que frecuentemente son obstruíntes e non aproximantes. A maioría de linguas aborixes de Australia teñen un conxunto moi rico de líquidas, chegando algunhas linguas a ter sete líquidas diferentes (incluíndo dentais, alveolares, retroflexas, palatais e até tres vibrantes diferentes). Esta exuberancia de consoantes líquidas nas linguas australianas compensa amplamente o reducido número de vogais e a escaseza de fricativas nestas linguas.

Por outra banda, hai moitas linguas amazónicas e do leste de Norteamérica que carecen por completo de consoantes líquidas, e tamén algunhas poucas de Asia e África. As linguas polinesias tipicamente teñen unha única líquida, que pode ser unha lateral ou unha vibrante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Leyla Zana

**Leyla Silvan**, coñecida como **Leyla Zana**, nada en Silvan, Diyarbakır, o 3 de maio de 1961, é unha escritora e política kurda turca, de ideas feministas e progresistas e defensora da autonomía do Kurdistán nunha Turquía federal. Foi deputada da Asemblea Nacional de Turquía polo Partido Democrático dos Pobos.

De 1994 a 2004, estivo encarcerada polo seu activismo político. Previamente, de 1991 a 1994 foi deputada independente.

Foi galardoada co premio Sakharov en 1995 polo Parlamento Europeo, mais non puido recoller o seu premio ata a súa liberación en 2004. Tamén recibiu o premio Rafto en 1994, despois de ser recoñecida pola Fundación Rafto por ser encarcerada pola súa loita pacífica en favor dos dereitos do pobo kurdo en Turquía.

## Traxectoria 
Zana naceu en Silvan, preto de Diyarbakir. Aos catorce anos casárona co seu primo Medhi Zana, elixido alcalde de Diyarbakır en 1975. Tralo encarceramento do seu marido, a raíz do golpe de estado en Turquía en 1980, Leyla comezou unha intensa actividade en defensa dos detidos políticos e pola amnistía.

Coezou a estudar aos 23 anos e obtivo os diplomas de primaria e secundaria en tres anos.

A principios dos anos noventa, colaborou na fundación do xornal *Yeni Ülke*, un dos primeiros rotativos editados en kurdo.

En outubro de 1991, converteuse na primeira muller kurda que accedeu a un escano no parlamento de Turquía.

En marzo de 1994,  tras un controvertido discurso nos Estados Unidos, sendo deputada do Partido da Democracia foille cancelada a inmunidade parlamentaria e foi detida baixo as acusacións de traizón e separatismo, así como de pertenza ao Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), xunto cos seus compañeiros de partido Hatip Dicle, Orhan Doğan e Selin Sadak.

O 8 de decembro dese ano, foi condenada a quince anos acusada de "traizón" e de "pertenza a unha organización ilegal", cargos que ela sempre negou.

En 2001, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos fallou contra o goberno turco polo caso de Zana, cualificándoa como presa de conciencia. No entanto, Turquía non recoñeceu o fallo. Foi liberada en 2004.

En 2005 o Tribunal Europeo ditaminou unha compensación de 9000 euros a Zana por parte do goberno turco. Ese mesmo ano, Zana participou na formación do Movemento Democrático do Pobo (DTH), que se fusionou co Partido da Democracia do Pobo (DEHAP) dando lugar ao Partido Democrático do Pobo (DTP), onde milita Zana.

Defensora dunha Turquía federal cunha rexión denominada Kurdistán, en abril de 2008 foi condenada a dous anos de cárcere por "propaganda terrorista". En decembro do mesmo ano foi tamén condenada a outra década no cárcere por "terrorismo". O 28 de xullo de 2009 outro tribunal condenouna a 15 meses de prisión por un parlamento. As tres penas suspendéronse.

En novembro de 2016, Zana foi novamente arrestada xunto con outros deputados do BDP/HDP, acusados de afiliación co PKK e en febreiro de 2017 de novo foi brevemente arrestada e logo liberada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* CILDEKT International Committee for the Liberation of the Kurdish Parliamentarians Imprisoned in Turkey
* *La espalda del mundo* en Rotten Tomatoes
Primal Fear (filme)

***Primal Fear*** é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Gregory Hoblit. Baséase na novela homónima de William Diehl publicada en 1993. Conta a historia dun avogado defensor de Chicago que cre que o seu cliente é inocente do asasinato dun influente arcebispo católico.

*Primal Fear* foi un éxito de recadación e obtivo moi boas críticas, especialmente pola actuación de Edward Norton, no seu primeiro papel nunha longametraxe. Norton foi nomeado ó Óscar ó mellor actor secundario e gañou un Globo de Ouro ó mellor actor secundario.

## Personaxes 
* Richard Gere como Martin Vail
* Edward Norton como Roy/Aaron Stampler
* Laura Linney como Janet Venable
* John Mahoney como John Shaughnessy
* Alfre Woodard como Xuíz Shoat
* Frances McDormand como Dr. Molly Arrington
* Reg Rogers como Jack Connerman
* Terry O'Quinn como Bud Yancy 
* Andre Braugher como Tommy Goodman 
* Steven Bauer como Joey Pinero
* Joe Spano como Abel Stenner 
* Tony Plana como Martinez
* Stanley Anderson como Arcebispo Rushman
* Maura Tierney como Naomi Chance
* Jon Seda como Alex
* Kenneth Tigar como Weil

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en Metacritic
Hogar

***Hogar*** é un filme español de 2020 dirixido e escrito por David Pastor e Àlex Pastor.

Estreouse en Netflix o 25 de marzo de 2020.

## Personaxes 
* Javier Gutiérrez como Javier Muñoz
* Mario Casas como Tomás
* Bruna Cusí como Lara
* Ruth Díaz como Marga
* David Ramírez como Damián
* David Selvas como Darío
* David Verdaguer como Raul
* Vicky Luengo como Natalia
* Ernesto Collado como Profesor
* Mireia Rey como Actriz
* Josep Maria Alejandre
* Aleida Torrent como trintañeira
* Júlia Molins
* Raül Ferre como Lucas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Proxecto Yocto

miniatura|ProxectoYocto
O **Proxecto Yocto** é unha plataforma Linux embebida en placas de hardware, como dispositivos IoT ou da automoción autónoma, coa capacidade de xerar un sistema integrado baseado en Linux, adaptado ás características específicas do proxecto. Yocto permite xestionar os fluxos de traballo e o uso das licenzas dentro do sistema.

## Historia do proxecto 
O proxecto foi anunciado pola Fundación Linux en 2011. O traballo comprende a base dun código aberto, xestionado pola Fundación, soporta múltiples arquitecturas, incluíndo x86 (32/64 bits), PPC, ARM e MIPS. A compatibilidade co número de placas do mercado crece grazas ao engadido de capas de soporte desde os fabricantes, como Texas Instruments ou outros.

Yocto integra partes desenvolvidas conxuntamente para OpenEmbedded, incluíndo BitBake, OpenEmbedded-Core e outros metadatos. Os compoñentes desenvolvidos no marco do proxecto, coñecidos coma "meta-yocto" e "meta-yocto-bsp", inclúen a integración con eclipse. Combinados, melloran as ferramentas do OpenEmbedded, esta plataforma de referencia para construír sistemas avanzados embebidos en HW é coñecida como Poky.

Para desenvolver software, precisamos unha cadea de ferramentas (cruzada): os arquivos fonte e instrucións sobre como compilalos. Iso é suficiente para unha soa fonte. Para máis compoñentes e dependencias en tempo de compilación e execución, increméntase a complexidade e son precisos pasos adicionais. Bitbake é un axente con capacidade de interpretación e execución das receitas de mellora, calcula a cadea de tarefas que se precisan para desenvolver o obxectivo definido e execútao.

## Configuración 
Para comezar con Yocto, o usuario debe crear un novo contorno de proxecto e editar o arquivo "conf/local.conf" para elixir a placa de destino a través da variábel "MACHINE" antes de simplemente executar "bitbake" seguido dun destino como "bitbake core-image-minimal". A capacidade de modificación de Yocto é moi alta, permite incluír metadatos nunha capa da parte superior da pila de capas existente (OE-Core + meta-yocto + meta-yocto-bsp). Por exemplo ao estender un arquivo da receita, que se nomea por convención coa extensión ".bb" (como en, «ola.bb») faise engadindo un arquivo co mesmo nome e a extensión ".bbappend" (por exemplo, "ola.bbappend").

Isto reduce drasticamente o traballo de mantemento, posto que os integradores de sistemas só teñen que realizar un seguimento de pequenas modificacións ao arquivo .bbappend en lugar da copia completa. Entón, as actualizacións de mantemento dos proxectos upstream hérdanse reconstruíndo a imaxe sen necesidade de editar ningún arquivo de metadatos. Isto supón unha vantaxe que xustifica os ciclos de traballo adicionais que se precisan para crear un pequeno arquivo «.bbappend».

Para poder executar «poky«, a plataforma de referencia do Proxecto Yocto, precísase unha máquina que execute Linux, con 80 GB de espazo libre en disco duro.

Yocto é robusto e seguro, provendo as compañías con capacidade extra para ser donas da tecnoloxía que desenvolvan mediante Yocto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Maltine

**Maltine** é un grupo de indie rock formada en Santiago de Compostela por Rocío Barrio e Pepe Hombre. Despois de varias maquetas lanzaron o seu primeiro EP, *Interior Noite*, en abril do 2020.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Maltine en Spotify
*Maltine en Instagram
Convención para a protección ambiental mariña do Atlántico Nordeste

miniatura|dereita|200px|Atlántico nordés e estados membros asinantes do Convenio OSPAR.
A **Convención para a protección ambiental mariña do Atlántico Nordeste** ou **Convención OSPAR** é un convenio de regulación da cooperación internacional e de protección dos ecosistemas mariños da zona nordeste do océano Atlántico. O seguimento e traballo baixo o amparo do convenio está xestionado pola Comisión OSPAR. Esta comisión componse de representantes dos 15 gobernos asinantes e da comisión europea, en representación da Unión Europea.

## Historia
right|250px|Área de influencia da OSPAR.
O buque de transporte de petróleo *Torrey Canyon* afundiu en 1967 verteu 117 mil toneladas de petróleo no Atlántico norte, provocando un enorme impacto ambiental. Ese afundimento iniciou as conversas internacionais e levou á sinatura do Acordo de Bonn de 1969 para cooperar en relación ás verteduras de petróleos neste océano.: 
# a eutrofización,
# substancias perigosas,
#substancias radioactivas,
# a produción de gas e petróleo en altamar,
#biodiversidade e ecosistemas.

## Áreas Mariñas Protexidas pola OSPAR
Dentro da augas competencia da OSPAR decláranse ***áreas mariñas protexidas***.

As áreas mariñas protexidas propóñenas os estados membros que teñen competencia sobre das súas augas dun xeito xurisdicional, ben por ser o estado soberano desas augas ou por estar dentro da súa zona económica exclusiva. Ademais destas, pódense declarar áreas fóra das xurisdición de calquera estado membro por acordo dos países. Estas áreas mariñas protexidas son:

En canto ás áreas OSPAR declaradas e vencelladas ao territorio de España, existen os seguintes áreas mariñas protexidas:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Zona especialmente protexida de importancia para o Mediterráneo

### Ligazóns externas 
* Texto completo do Convenio OSPAR en Euro-Lex
* Visor cartográfico das Áreas Mariñas Protexidas da OSPAR.
Maria Manuel Mota

**Maria Manuel Dias da Mota**, nada en Vilanova de Gaia o 27 de abril de 1971, é unha científica portuguesa experta en malaria.'*

## Traxectoria 
En 1992, na Universidade do Porto, obtivo unha licenciatura en bioloxía, realizando a súa mestría en inmunoloxía en 1994, e o doutoramento en parasitoloxía molecular en 1998, defendendo a súa tese *Parasitoloxía Molecular'' pola University College de Londres, Reino Unido. Realiza actividades académicas no Instituto de Medicamento Molecular, (IMM), como investigadora principal na Unidade de Malaria. e desde 2005, é profesora convidada na Facultade de Medicina da Universidade de Lisboa. Durante a pandemia de enfermidade COVID-19 desenvolveu os test PCR que se fabrican en Portugal para a deteción do coronavirus nas persoas.

## Recoñecementos 
* Presidenta da Associação Viver a Ciência.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outras páxinas
* COVID-19
Klaus-Dietrich Flade

**Klaus-Dietrich Flade**, nado en Buedesheim o 23 de agosto de 1952, é un astronauta alemán que formou parte das misións Soiuz TM-14 e Soiuz TM-13.

## Traxectoria
Flade graduouse na escola para oficiais da Forza Aérea de Alemaña en 1976. Graduouse en tecnoloxía aeroespacial e en enxeñería e química en 1980 na Universidade de Múnic. Participou nas misión Soiuz TM-14 e Soiuz TM-13 en 1992, pasando un total de 7,91 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz TM-14
*Soiuz TM-13
Felipe Criado Martín

**Felipe Criado Martín**, nado en Xixón o 8 de xaneiro de 1928 e finado en Mera (Oleiros) o 22 de novembro de 2013 foi un pintor, profesor e crítico de arte español da posguerra, destacado polas súas obras en distintos soportes e polo seu dominio do debuxo.

## Traxectoria
Fillo de pais casteláns, Felipe Criado naceu en Xixón, mais debido á carreira militar do seu pai, carabineiro, vive a súa nenez en Asturias, Cataluña e Santander antes de instalarse en Galicia. Comezou a carreira de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, pero abandonou os estudos para aprender modelado no obradoiro do escultor Francisco Asorey e na Escola de Artes e Oficios de Santiago. En 1954 ingresou na Escola da Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid (1954-1959), onde compartiu formación con pintores como Antonio López, Lucio Muñoz, Amalia Avia ou Isabel Quintanilla. De volta na capital galega, colaborou como crítico de arte no periódico La Noche. En 1961 gañou a cátedra de Anatomía Artística na Escola de Artes e Oficios compostelá e dous anos despois, a cátedra de Debuxo para centros de ensino medio. Desenvolveu a súa actividade docente en Santiago e posteriormente na Coruña, onde se instala en 1967.

Ao longo da súa traxectoria realizou varias exposicións individuais e colectivas, tanto en Galicia (Museo do Pobo Galego, Fundación Caixa Galicia, Galería Ceibe, Sala Giannini, etc.) coma noutras cidades españolas e estranxeiras (Madrid, Málaga, Oviedo, Huesca, Xixón, Barcelona, Os Ánxeles, Santiago de Chile, Río de Xaneiro, etc.). As obras de Felipe Criado pódense atopar en distintos espazos expositivos como o Museo do Pobo Galego, o Centro Galego de Arte Contemporánea, o Instituto Cervantes, o Museo de Belas Artes da Coruña, o Museo Provincial de Lugo, o Museo Quiñones de León e a Real Academia Galega de Belas Artes, entre outros.

Foi membro da Real Academia Galega de Belas Artes desde 1996 e recibiu importantes galardóns como a medalla de prata da Exposición Trienal de Pintura de Santiago..

Amais de distinguirse no debuxo e a pintura, traballou o mural, o gravado e o deseño de cerámica.

## Notas
FLTSATCOM

miniatura|Un satélite FLTSATCOM.
**FLTSATCOM** (acrónimo de *Fleet Satellite Communications System*) é o nome dunha serie de satélites de comunicacións militares dos Estados Unidos construídos por TRW para a Armada. Lanzáronse oito entre 1978 e 1989, todos desde Cabo Cañaveral, e dos cales dous fallaron. O sistema de satélites proporcionaba unha cobertura global na banda de UHF entre aeronaves, buques, submarinos, instalacións en terra e o Mando Aéreo Estratéxico. Os satélites poden dividirse en dous bloques: o primeiro, que abarca os cinco primeiros satélites, eran máis lixeiros e con menos capacidades que os do segundo bloque. Os satélites FLTSATCOM foron substituídos polos satélites UFO.

## FLTSATCOM 1, 2, 3, 4 e 5 (Bloque 1) 
Os satélites do primeiro bloque tiñan unha masa duns 1880&nbsp;kg e unha esperanza de vida de 12 anos en órbita. Usaban 12 transpondedores en UHF e se alimentaban mediante paneis solares. Tiñan unha antena principal duns 3 m de diámetro. Os cinco foron lanzados mediante foguetes Atlas SLV-3D, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento.

## FLTSATCOM 6, 7 e 8 (Bloque 2) 
Os satélites do segundo bloque tiñan unha maior masa, ata uns 2300&nbsp;kg, unha esperanza de vida de 12 anos en órbita e tamén 12 transpondedores, así como a mesma antena de 3 metros de diámetro. Adicionalmente levaban unha antena helicoidal de case 4 m de longo. Os paneis solares lles proporcionaban ata 1200 W de potencia. A bordo levaban tamén equipamento para a banda EHF a modo de proba, para novos terminais en desenvolvemento. Os tres foron lanzados mediante foguetes Atlas G, co último inoperativo debido a un problema durante o lanzamento.

## Historial de lanzamentos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Atlas SLV-3D
*Atlas G
Julio Rasilla Salgado

**Julio Rasilla Salgado**, finado en Santander en marzo de 1967, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Contratista de obras. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora do Carballiño en 1938.

## Vida persoal 
Casou en Vilagarcía de Arousa con María Buhigas Novo en 1923.

## Notas
The Kissing Booth

***The Kissing Booth*** é un filme estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Vince Marcello, baseado na novela homónima de Wattpad escrita por Beth Reekles. Está protagonizado por Joey King, Jacob Elordi, Joel Courtney e Molly Ringwald.

*The Kissing Booth* estreouse a través de Netflix o 11 de maio de 2018. Malia recibir críticas maioritariamente negativas, especialmente polo seu argumento, temática misóxina, o filme foi considerado como un éxito comercial por Netflix en base ó número de espectadores. Estreouse unha secuela, *The Kissing Booth 2*, no ano 2020.

## Sinopse 
O filme conta a historia de Elle (King) unha adolescente que ten un romance de instituto cun mozo maior, Noah (Elordi) que é o irmán do seu mellor amigo Lee (Courtney).

## Personaxes 
* Joey King como Rochelle "Elle" Evans
* Joel Courtney como Lee Flynn
* Jacob Elordi como Noah Flynn
* Meganne Young como Rachel
* Stephen Jennings como Mike Evans
* Carson White como Brad Evans
* Molly Ringwald como Mrs. Flynn
* Morné Visser como Mr. Flynn
* Jessica Sutton como Mia
*Zandile Madliwa como Gwyneth
*Bianca Bosch como Olivia

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Bernardino González Álvarez

**Bernardino González Álvarez**, nado o 10 de outubro de 1894 e finado no Carballiño a principios dos anos setenta, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre en Cameixa, en 1932 foi trasladado á Escola Graduada do Carballiño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora do Carballiño en 1936. Volveu ser alcalde do carballiño de 1943 a 1949. Foi director da Escola Graduada do Carballiño e xubilouse como mestre en 1964. Colaborou en *Ambiente* e nos anos sesenta foi correspondente de *Faro de Vigo* no Carballiño.

## Recoñecementos 
Foille concedida a medalla de ouro da Orde de Cisneros ao mérito político en 1949.

## Notas
The Ruins

***The Ruins*** é un filme estadounidense-australiano de 2008 dirixido por Carter Smith e protagonizado por Jonathan Tucker, Jena Malone, Shawn Ashmore, Laura Ramsey e Joe Anderson. Baséase na novela homónima de 2006 escrita por Scott Smith, quen tamén escribiu o guión.

## Personaxes 
* Jena Malone como Amy
* Jonathan Tucker como Jeff
* Laura Ramsey como Stacy
* Shawn Ashmore como Eric
* Joe Anderson como Mathias
* Dimitri Baveas como Dimitri
* Jesse Ramirez como home maia
* Jordan Patrick Smith como Heinrich
* Karen Strassman como efectos vocais das plantas

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en AllMovie
Millwall F.C.

O **Millwall Football Club** é un equipo de fútbol profesional de Bermondsey, no Gran Londres (Inglaterra), a uns 5 km ao leste do centro da cidade. O equipo foi fundado en 1885. Xogan os seus partidos como local en The Den, e actualmente compite na EFL Championship.

## Xogadores 
### Cadro actual 
Cadro actualizado a 27 de xaneiro de 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Butch Johnson

**Richard Andrew "Butch" Johnson**, nado o 30 de agosto de 1955 en Worcester, Massachusetts é un arqueiro norteamericano.

## Traxectoria 
Residente en Woodstock, no estado de Connecticut. Competiu nas olimpíadas cinco veces, e foi parte do equipo estadounidense que logrou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1996 e a de bronce nos do ano 2000. Comezou a destacar en competicións nacionais en 1973 ao gañar o campionato nacional en pista cuberta.

### Olimpíadas de 1992 
Participou por primeira volta nuns xogos olímpicos en Barcelona 1992 con 36 anos, acabou 18º na competición individual e competiu tamén co equipo norteamericano canda Rick McKinney e Jay Barrs que quedou na sexta praza.

### Olimpíadas de 1996 
Nas olimpíadas de 1996 de Atlanta gañou na medalla de ouro por equipos, con Justin Huish e Rod White. Na competición individual finalizou en décimo primeira posición.

### Olimpíadas de 2000 
Xa na tempada anterior ás olimpíadas lograra nos campionatos mundiais de 1999 celebrados na localidade francesa de Riom a medalla de bronce en equipos, con Jay Barrs, Vic Wunderle e Jason McKittrick. Xa nas olimpíadas volveu repetir posto, o terceiro, en equipos desta volta con Rod White e Vic Wunderle. Na competición individual foi décimo noveno.

### Olimpíadas 2004 
No xogos Olímpicos de 2004 eliminouno por sorpresa Ron van der Hoff con 135-145 na rolda 64ª, situándose no 52ª da clasificación individual masculina de tiro con arco. Máis tarde, quedou 4ª como membro do equipo norteamericano.

### Olimpíadas de 2008 
No Xogos Olímpicos de 2008 celebrados en Pequín Johnson rematou na rolda de clasificación cun total de 653 puntos, que lle deu 40 para a competición final contra Andrey Abramov na primeira rolda. Ámbolos dous marcaron 109 puntos e tiveron unha rolda extra, na que Abramov marcou 25 puntos, mentres Johnson pasou para á seguinte fase, con 26 puntos. Enfrontouse con Im Dong-Hyun, que o superou 115-106.

Xunto con Brady Ellison e Vic Wunderle tamén tomou parte na competición por equipos. Cos seus 653 puntos da rolda de clasificación combinados cos 664 de Ellison e os 652 de Wunderle os norteamericanos quedaron en 10ª posición tras a rolda de valoración. Na primeira rolda non foron quen de superar o equipo da China Taipei que gañou o enfrontamento por 222-218.

### Despois das Olimpíadas 
Foi segundo no Campionato Nacional de Tiro con arco de 2012 e logrou unha medalla de prata no a no 2012 Hoyt World Open, perdendo só co número un mundial, Brady Ellison. Traballa como responsable dunha tenda de material de tiro con arco. Foi un dos colaboradores do libro *Archery. The Ultimate Resource for Recurve and Compound Archers* editado en 2012 por USA Archery.

## Notas
Isabel Sola Gurpegui

**Isabel Sola Gurpegui**, nada en San Adrián (Navarra) en  1967, é unha científica española experta en coronavirus.

## Traxectoria 
Graduouse en Bioloxía pola Universidade de Navarra, onde obtivo o Premio Extraordinario de Licenciatura. Posteriormente fixo un máster en Enxeñaría Biomédica. Realizou a súa tese doutoral sobre o coronavirus, na Universidade Autónoma de Madrid. A súa tese obtivo o Premio de Laboratorios Hipra á mellor tese doutoral en Sanidade Animal.

### Traxectoria profesional 
É coinventora de tres patentes sobre o desenvolvemento de vectores infectivos derivados de coronavirus e as súas aplicacións, unha das cales foi premiada no I Concurso de Patentes Madrid+D. Desde 1998 é investigadora do Centro Nacional de Biotecnoloxía (CSIC-UAMC). Tamén é profesora dos cursos de doutoramento no programa de Bioloxía Molecular da Universidade Autónoma de Madrid.

É unha das persoas que máis sabe de coronavirus en España. É codirectora do grupo do coronavirus do Centro Nacional de Biotec, adscrito ao CSIC, único laboratorio de España que investiga cos coronavirus. O seu traballo céntrase en identificar, analizar e descubrir virus e investigar como facerlles fronte. A fin de saber que facer e como reaccionar cando aparece un virus mortal, ou potencialmente perigoso.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outras páxinas 
* Coronavirus
### Ligazóns externas 
* Las científicas del coronavirus. Isabel Sola
Dan Bricklin

**Daniel Singer "Dan" Bricklin**, nado en Filadelfia o 16 de xullo de 1951, é un informático estadounidense, coñecido como o "pai das follas de cálculo", cocreador con Bob Frankston, do programa VisiCalc. Fundou tamén Software Garden, Inc., da que é presidente e Trellix Corporation. É ademais oficial xefe de tecnoloxía de Alpha Software.

O seu libro *Bricklin on Technology* foi publicado por Wiley en maio de 2009.

## Traxectoria 
Bricklin naceu nunha familia xudía en Filadelfia, onde asistiu á Akiba Hebrew Academy durante os seus anos de escola secundaria. Comezou a súa carreira universitaria como un destacado matemático, mais axiña se cambiou á informática.

Obtivo unha licenciatura en enxeñaría eléctrica e ciencias da computación polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1973, onde foi residente do Bexley Hall.

Ao graduarse do MIT, Bricklin traballou para Digital Equipment Corporation (DEC) ata 1976, cando comezou a traballar para FasFax, fabricante de caixas rexistradoras. En 1977 decidiu volver aos estudos e en 1979 obtivo un MBA pola Universidade Harvard.

En 1979, Bricklin e Bob Frankston fundaron Software Arts, Inc., e comezaron a vender VisiCalc, mediante unha empresa separada chamada VisiCorp. Xunto co cofundador, comezou a escribir versións do programa para Tandy TRS-80, Commodore PET e Atari 800. Pouco despois do lanzamento, VisiCalc converteuse nun programa moi vendido por 100 dólares. Trellix foi comprada por Interland en 2003.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dan Bricklin interview on lowendmac.com 
* Bricklin.com
* Trellix
* Software Garden
* I'm working on a new product called wikiCalc, from Dan Bricklin's blog on November 9, 2005, introducing wikiCalc
* This page has a link to Dan's interview conducted by Robert Cringely 
* Bricklin On Technology book 
* TED Talk – "Dan Bricklin: Meet the inventor of the electronic spreadsheet"
* TEDx Talk – "A Problem That Changed The World | Dan Bricklin | TEDxBeaconStreet"
Carlos Franco

O nome **Carlos Franco** pode referirse a:

***Carlos Franco Iribarnegaray**, militar e político galego (1912-1982);
***Carlos Franco Rubio**, pintor español (n. 1951);
***Carlos Daniel Franco Ojeda**, xogador de golf paraguaio (n. 1965);
***Carlos Franco Alarcón**, xornalista chileno (n. 1980);
***Carlos Emanuel Franco**, futbolista arxentino (n. 1992).
Carlos Franco Iribarnegaray

**Carlos Franco Iribarnegaray**, nado en Ferrol o 30 de agosto de 1912 e finado en Madrid o 11 de decembro de 1982, foi un militar e político galego.

## Traxectoria
En 1929 ingresou na Academia Xeral Militar de Zaragoza, e en 1931 na Academia de Artillaría de Segovia. Tras licenciarse como tenente en xullo de 1933 foi destinado ao rexemento de Artillaría de Costa n.º 2 (Ferrol), na 1.ª batería. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 uniuse ás tropas sublevadas. En outubro de 1937, como capitán, tomou o mando dunha batería antiaérea.

Pasou a Aviación, e entre 1945 e 1947 foi alumno da Escola de Estado Maior do Exército do Aire, como comandante. Ampliou estudos coas Forzas Aéreas dos Estados Unidos, nos Estudos Superiores da Defensa Nacional e na Escola de Altos Estudos Militares. Foi profesor da Academia do Aire de León, xefe dos Servizos Aéreos da base de Rota e profesor da Escola Superior do Exército (1965). En 1966 foi nomeado director deste centro, e posteriormente director da Escola Superior do Aire. Xa como xeneral de división ascendeu a director xeral de Aviación Civil, pasando máis tarde á xefatura da Ala 37. Como tenente xeneral foi ascendido a xefe da zona aérea das Canarias e da III Rexión Aérea.

Foi procurador en Cortes durante a X lexislatura (1971-1976). O 12 de novembro de 1975 foi nomeado ministro do Aire de España, cargo que ocupou até o 4 de xullo de 1977, cando o seu departamento se integrou no Ministerio de Defensa.

Foi presidente do Padroado do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial Esteban Terradas e da Comisión Nacional de Investigación do Espazo.

## Recoñecementos
En 1977 recibiu a Gran Cruz da Orde de Carlos III.

## Notas
Berta Karlik

**Berta Karlik**, nada en Viena (Imperio Austrohúngaro) o 24 de xaneiro de 1904 e finada o 4 de febreiro de 1990, foi unha física austriaca. Traballou para a Universidade de Viena, na que foi a primeira muller profesora. Publicou  con Ernst Foyn  un artigo sobre a radioactividade da auga de mar. Descubriu que o elemento 85, o ástato, é un produto de procesos de decaemento naturais. O elemento foi sintetizado por primeira vez en 1940 por Dale R. Corson, K. R. MacKenzie e Emilio Segrè, tras a súa procura en balde por varios científicos en minerais radioactivos.

## Traxectoria 
Berta Karlik naceu nunha familia de clase alta e recibiu  a primeira educación  na casa. Durante a súa educación aprendeu a tocar o piano, así como a falar e escribir francés, neerlandés e inglés. Entre 1919 e 1923 asistiu ao Reform-Realgymnasium e tras graduarse en 1923 foi aceptada como estudante regular na facultade de filosofía da Universidade de Viena até 1928, cando recibiu o seu doutoramento.

Sendo estudante universitaria, Karlik converteuse nun membro esencial do grupo de investigación de Hans Pettersson no Instituto do Radio, estando especializada no contador de escintilacións. Karlik tamén recibiu unha bolsa da Federación Internacional de Mulleres Universitarias que requiría que viaxase mentres traballaba para o Instituto do Radio.

Tras recibir o seu grao en física, Karlik aceptou un posto de profesora no Realgymnasium en Viena, onde ela mesma estudara.

En 1930 Karlik atopou un traballo nun laboratorio dirixido por William Bragg en Londres. Alí traballou en cristalografía e usou raios X para estudar a estrutura de cristais. O coñecemento en radiofísica de Karlik atraeu a atención das destacadas cristalógrafas Ellie Knaggs e Helen Gilchrist. O mesmo ano que formou un grupo con estas dúas mulleres foi o mesmo ano que visitou por primeira vez o laboratorio de Marie Curie en París, onde comezou a súa longa correspondencia con outras varias famosas físicas.

Simultaneamente Karlik uniuse a un grupo de investigación da auga de mar liderado polo físico sueco Hans Pettersson. Unindo o seu coñecemento en oceanografía e radioactividade, Karlik axudou a espertar a inquietude polo problema biolóxico da contaminación de uranio na auga de mar. pero seguiu traballando no instituto até a súa morte en 1990.

### Publicacións 
* "An Alpha-Radiation Ascribed to Element 85," S.B.Akad. Wiss. Wien, 152:Abt. IIa (Nos. 6-10) 103-110(1943), con T. Bernert.
* "Element 85 in the Natural Disintegration Series," Z. Phys., 123: (Nos. 1-2) 51-72 (1944), con T. Bernert.
* "Uranium Content of Seawater," Akad. Wiss. Wien, Ber, 144:2a (Nos.5-6) 217-225 (1935), con F. Hernegger.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Arquivo da Academia das Ciencias de Austria,Vienna. Procedencia: Institut fur Radiumforschung, XIII. Berta Karlik, caixa 43, Ficha 629
* 
* 
*Tsoneva-Mathewson, S., M. F. Rayner-Canham, G. F. Rayner-Canham, A Devotion to Their Science: Pioneer Women of Radioactivity, (Eds. Rayner-Canham), McGill-Queen.s University Press (1997)
Río Mūkė

**Mūkė** é un río de Lituania localizado no distrito de Raseiniaie e afluente pola esquerda do Dubysa. A súa cabeceira está en Pryšmantai, flúe cara ao oeste, e cara á metade do seu percorrido, logo da súa confluencia co Dūdupis, vira contra do sur fluíndo polo estanque de Berteškių (13,6 ha.) e logo de recoller as augas do Srautas, no seu tramo inferior chega ao Parque Rexional do Dubysa e desemboca no Dubysa a 48&nbsp;km da súa foz, en Maslauskiškiai.

O seu nome, tamén coñecido como **Mukė**,  deriva da palabra *mukti* ("caer", "descender") ou *mukus* ("viscoso"). Atravesa as localidades de Gedvydai, Ūturiai, Berteškės, Poškačiai e Zaroslė

## Tributarios 
* Pola esquerda:

* Pola dereita:

## Notas
Michael Foale

**Colin Michael Foale**, nado en Louth (Reino Unido) o 6 de xaneiro de 1957, é un astronauta británico-estadounidense retirado que formou parte das misións STS-45, STS-56, STS-63, STS-84, STS-86, STS-103 e Soiuz TMA-3, e ademais foi membro da Expedición 8 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria 
Foale graduouse en física pola Universidade de Cambridge en 1978, completando o seu doutoramento en astrofísica nos Laboratorios Cavendish en 1982.

Foi seleccionado pola NASA como astronauta en xuño de 1987, participando nas misións STS-45, STS-56, STS-63, STS-84, STS-86, STS-103 e Soiuz TMA-3, e sendo membro da Expedición 8 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 373,760 días no espazo. Retirouse da NASA en 2013.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-45
*STS-56
*STS-63
*STS-84
*STS-86
*STS-103
*Soiuz TMA-3
*Expedición 8