María Antonia de Paz y Figueroa

O papa Francisco canonizouna o 11 de febreiro de 2024. Converteuse na primeira santa arxentina. Os seus restos atópanse enterrados na Basílica da Piedade, situada no barrio de San Nicolás, en pleno centro de Buenos Aires.

## Traxectoria 
### Orixe familiar e primeiros anos 
María Antonia de Paz y Figueroa naceu no ano 1730, na localidade de Vila Silípica, antiga encomenda de indíxenas da actual Provincia de Santiago do Estero. 

Recibiu a educación que se daba nas familias acomodadas e acentuouse nela a súa inclinación á vida relixiosa. Ao quince anos fixo os seus votos e vestiu o hábito consagrándose á oración e ao apostolado. Logo realizou os seus exercicios espirituais no convento dos pais da Compañía de Xesús daquela cidade.

### María Antonia e as súas “beatas” 
En 1760, xa en Santiago del Estero, María Antonia de Paz y Figueroa reuniu a un grupo de mozas novas que vivían en común, rezaban, exercían a caridade e colaboraban cos pais xesuítas. Durante vinte anos María Antonia estivo ao servizo dos xesuítas e asistíaos especialmente nas tarefas auxiliares dos exercicios espirituais.

### Camiñada evanxelizadora 
Predicou e realizou unha camiñada evanxelizadora por toda a diocese. Percorreu as actuais provincias arxentinas de Santiago del Estero, Tucumán, Salta, Jujuy, novamente Tucumán, Catamarca e A Rioxa. En 1777 chegou a Córdoba e finalmente arribou a Buenos Aires en setembro de 1779. A provisión episcopal concedida permitíalle solicitar esmolas. Podía fundar casas de recollemento, realizar exercicios e propender a “reformar os costumes” polo que era exhortada a que continuase tan altos fins.

*Mama Antula* era unha muller cun estilo moi peculiar. As viaxes facíaas camiñando descalza e pedindo esmolas. Non quedan testemuños de cantas veces preparou exercicios nalgunhas cidades, pero só en San Miguel de Tucumán fixéronse sesenta. A pesar das súas viaxes por montañas, desertos e paraxes que descoñecía, xamais sufriu contratempo ningún. En Catamarca padeceu unha enfermidade e foi desafiuzada polo médico. “Encomendeime ao Sagrado Corazón e atopeime curada pronto, sen ningún remedio”, asegurou. Unha vez rompeu unha costela, noutra ocasión trochou un pé “pero fun curada unha e outra vez por unha man invisible”, repetía.

Con todo en Buenos Aires non foi moi ben recibida: a xente vendo a aquela muller que entrara á cidade cos pés descalzos, cunha cruz de madeira nas mans, exhortando polas rúas á penitencia e convidando ao retiro dos Exercicios espirituais, tivérona por persoa extraviada, tratándoa de tola, bébeda, fanática e até de bruxa. Os nenos das aforas da cidade ao vela chegar cun mal aspecto pola longa viaxe, comezaron a apedrearla e apupala. Querendo probar o seu espírito, tratou de disuadila. Porén, ela resistiu todas estas probas con valorosa intrepidez.

Unha que vez que isto fíxose oficial, a xente da nobreza e persoas de alto poder económico e social, que proliferaban naquel entón e que non tiveron que ocultarse para concorrer aos exercicios, realizaron grandes doazóns a María Antonia para poder realizar a construción da actual Santa Casa de Exercicios Espirituais naqueles mesmos terreos de Independencia ao 1190.

O seu prestixio creceu rapidamente chegando a converterse no oráculo da cidade, que todos consultaban, anhelando as mesmas autoridades servila no que fose mester para os seus exercitantes.

Aos 54 anos emprendeu unha nova viaxe coa venia do bispo e do vicerrei, en 1784, chegando primeiro a Colonia do Sacramento, e logo a Montevideo, promovendo neses lugares a práctica dos exercicios espirituais.

O seu apostolado adquiriu unha transcendencia internacional que motivou admiración. As cartas sobre as súas obras e a súa propia correspondencia chegaron a Europa onde foron traducidas e reproducidas ao inglés, ao italiano e ao alemán. Desde Francia sábese que se formaron varios conventos só con ler as súas expresións. Recibiu do vigairo xeral da Compañía en Rusia a Carta de Irmandade, e o pontífice outorgoulle indulxencias especiais. Este milagre aprobouse e pasou a ser o segundo milagre conseguido por intercesión de Mama Antula, milagre que a declarou santa. Tamén o Papa antes da canonización de Mama Antula reportou que hai polo menos un posible milagre máis que tamén se estaba investigando.

En maio de 2019 produciuse a apertura de devandita causa, a cal non reportou ningún tipo de obxección nin dificultade. Foi o primeiro control que se realizou, onde se constataron as copias das actas da instrución diocesana remitidas a Roma. Finalizado ese primeiro trámite, pediuse o decreto de validez xurídica para logo pasar ao estudo oficial da Congregación para as Causas dos Santos para outorgarlle validez xurídica. Logo, preparouse a documentación para solicitar a designación dos peritos de oficio. foi positiva a súa avaliación, e fixouse a data para a consulta médica da Congregación. A consulta médica declarou positivo a curación polo inexplicable, e a causa avanzou ao estudo dos teólogos. eles confirmárono e foi o tempo da avaliación dos cardeais e bispos. Este último paso avalou todo o anterior para que o papa asine o documento do milagre e aprobe o Decreto de Canonización. Desta maneira, determinouse a data da canonización e inscribiuse no libro dos Santos a Mama Antula. O 24 de outubro de 2023 o papa Francisco aprobou o milagre atribuído á súa intercesión e fixouse a data da súa canonización ao 11 de febreiro de 2024.

Mama Antula converteuse na primeira santa arxentina

## Referencias 
## Enlaces externos 
*
* Web de Mama Antula
* Sociedade Fillas do Divino Salvador
* Facebook de Mama Antula
* Breve biografía de Mama Antula 
* Novidades no proceso de canonización de María Antonia de Paz e Figueroa