open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lisa the Iconoclast

"**Lisa the Iconoclast**" (en galego, "**Lisa a iconoclasta**") é o décimo sexto episodio da sétima tempada da serie animada *The Simpsons*. A súa primeira emisión foi o 18 de febreiro de 1996. Neste episodio, conmemórase o bicentenario de Springfield, e Lisa escribe un ensaio sobre o fundador da cidade Jebediah Springfield. Ao realizar a súa investigación, atopa unha confesión que revela que Springfield foi un pirata asasino chamado Hans Sprungfeld e que nunca se preocupara da xente de Springfield. Lisa e Homer deciden contarllo ao pobo, pero provocan a ira dos veciños.

"Lisa the Iconoclast" foi escrito por Jonathan Collier e dirixido por Mike B. Anderson. A historia está inspirada nos acontecementos reais que ocorreron cando se exhumou ao presidente Zachary Taylor. Donald Sutherland púxolle a voz a Hollis Hurlbut, un personaxe que foi deseñado especificamente para el. O episodio inclúe diversas referencias á América colonial, entre as que está o retrato inacabado de George Washington feito en 1796 por Gilbert Stuart.

## Argumento 
Lisa descobre neste episodio a verdade sobre o fundador da súa cidade, Jebediah Springfield. Dáse conta de que non foi un heroe americano como todos pensaban, senón que fora un sanguinario pirata. Ó principio ninguén a creu agás seu pai, aínda que finalmente Lisa pode demostralo, ensinando a "lingua de prata" que o mesmo Jebediah mandou fabricar despois de ter unha trifulca cun turco. Cando Lisa está a punto de dicir na festa do día de Springfield o que o seu fundador fixo, non se atreve e decide declarar que foi xenial, preservando así a ilusión do pobo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *The Simpsons*
* Sétima tempada de *The Simpsons*
* Lista de episodios de *The Simpsons*

### Ligazóns externas 
* "Lisa the Iconoclast" en The Simpsons.com
* "Lisa the Iconoclast" en The Simpsons Archive
* "Lisa the Iconoclast" na Internet Movie Database
* "Lisa the Iconoclast"  en TV.com
Albanel

miniatura|*Der Maurer* (1880).
**Albanel** (do árabe vulgar *al-banní*, e este do árabe clásico *al-banna’*, "o que constrúe ou edifica") é un operario que realiza indistintamente traballos básicos de construción, como alzado de muros, paredes e tapias, colocación de cubertas e canalizacións de fluídos sen presión, enchido e nivelado de encofrados con formigón, preparación de cemento e outras tarefas de obra non especializadas.

Tamén se refire ao que se dedica a traballo forzado. Ata o século XIX o oficio de albanelería era un oficio gremial. Para pertencer a el, o candidato debía ser presentado por un membro e ser aceptado formalmente como aprendiz. Unha vez dentro do gremio podía conseguir distintos graos ata chegar a mestre, que xa tiña unha consideración social importante. O Mestre de Albanelería era o responsable da execución das obras, supervisado unicamente polo arquitecto.

O 3 de maio celébrase o día do albanel (ao igual que o día da Santa Cruz), conmemorándose coa construción dunha cruz a partir dos sobrantes da obra, que se coloca na parte superior e máis alta. Ese mesmo día faise unha celebración á que se invitan aos familiares e amigos dos albaneis, onde o padriño é o propietario da edificación ou no seu defecto os enxeñeiros ou residentes da obra.

A tradición practícase en Europa desde a Idade Media.

A albanelería está considerada un dos traballos de maior risco.
Disprosio

O **disprosio** é un elemento químico da táboa periódica, de símbolo Dy e número atómico 66.

## Características principais 
O disprosio é unha terra rara que presenta brillo metálico prateado e relativamente estable en aire a temperatura ambiente, pero que se disolve facilmente en ácidos minerais, xa sexan concentrados ou diluídos, con emisión de hidróxeno, isto é, oxidándose. É o bastante mol como para ser cortado cun coitelo, e pode ser procesado con máquinas sen emitir faíscas, se se evita o sobrequecemento. As características do disprosio poden verse moi afectadas por pequenas cantidades de impurezas.

## Aplicacións 
O disprosio úsase, en conxunción con vanadio e outros elementos, como compoñente de materiais para láseres. A súa alta sección eficaz de absorción de neutróns térmicos e o seu alto punto de fusión tamén suxiren a súa utilidade para barras de control nuclear. Un óxido mixto de disprosio e níquel forma materiais que absorben os neutróns e non se contraen nin dilatan baixo bombardeo prolongado de neutróns, e que se usan para barras de arrefriamento en reactores nucleares. Algúns calcoxenuros de disprosio e cadmio son fontes de radiación infravermella para o estudo de reaccións químicas. O disprosio tamén se usa na fabricación de discos compactos.

## Compostos 
Case todos os compostos de disprosio están en estado de oxidación +3 e son fortemente paramagnéticos. Entre os compostos de disprosio inclúense os fluoruros, cloruros, bromuros, ioduros, óxidos, sulfuros e nitruros.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* WebElements.com - Dysprosium 
* EnvironmentalChemistry.com - Dysprosium 
* It's Elemental - Dysprosium
Décimo

**Décimo** (do latín *decìmus / decùmus,a,um*) significa a décima parte de algo. Tamén se pode referir ao ordinal do número dez.

Tamén pode referirse a:
*o imposto do décimo;
*cada unha das partes nas que se divide un billete de lotería;
*en Colombia e Ecuador, son moedas de prata ou de cobre;
*o militar romano Décimo Xunio Bruto, participante nas campañas da Gallaecia;
*Décimo Magno Ausonio, poeta e retórico do século IV;
Covadonga

**Covadonga** (en asturiano: *Cuadonga*) é unha parroquia de Cangas de Onís no Principado de Asturias e forma parte do Parque Nacional dos Picos de Europa.

## Patrimonio
Posúe o conxunto monumental máis visitado de Asturias. É un santuario dedicado á Virxe de Covadonga (*A Santina*), conmemorativo da Batalla de Covadonga. Destacan a Santa Cova, a Basílica de Santa María a Real e o mosteiro de San Pedro, entre outros edificios.
## Toponimia
O seu nome vén de «Cova de onnica» e significa o río da cova. O sufixo -onnica deriva do cético onna "río" e conforma na zona numerosos topónimos como Isongo "río Is", Triongo "tres ríos", Candongo "río branco" etc. A versión que fai vir o nome do latín «Cova Dominica» ou «Cova da Señora» (por estar o lugar dedicado ao culto da Virxe de Covadonga) é imposible, e daría *Covadominga*.
Rexistro Mercantil

O **Rexistro Mercantil** é unha institución administrativa dependente do Ministerio de Xustiza que ten como obxectivo a publicidade oficial das situacións xurídicas dos empresarios e sociedades inscritos. Rexido polo Regulamento do Rexistro Mercantil, aprobado polo Real Decreto 1784/1996 do 19 de xullo.

## Organización
Existe un Rexistro Mercantil por cada provincia, que recolle a información relativa a esa rexión. E un Rexistro Mercantil central que aglutina as informacións de tódolos Rexistros provinciais e publica o Boletín Oficial do Rexistro Mercantil (BORME).

## Inscrición
Os seguintes suxeitos están obrigados a inscribirse no Rexistro Mercantil:

*Armadores.
*Sociedades mercantís
*Sociedades de garantía recíproca
*Cooperativas de crédito, mutuas, cooperativas de seguros e mutualidades de previsión social.
*Sociedades de investimento colectivo.
*Agrupacións de interese económico.
*Caixas de aforro.
*Fondos de investimento.
*Fondos de pensións.
*As sucursais dos anteriores suxeitos.
*As sociedades estranxeiras que trasladen o seu domicilio a territorio español.
*As demais persoas que establezan as leis.

## Funcións
A parte da publicidade oficial de persoas tanto físicas como xurídicas e os seus actos mercantís, o Rexistro Mercantil é o encargado da legalización dos libros dos empresarios, do nomeamento de auditores e peritos segundo os casos que determinen as leis e do depósito e publicidade da contabilidade dos suxeitos inscritos nos casos que sexa pertinente segundo a lei.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Fernando Sánchez Caler: *Principios de Derecho Mercantil*,  Ed. Aranzadi, 2006 ISBN 8483550210 
**Código de comercio y leyes complementarias*, Ed. Cívitas, 1996 ISBN 8447007464 
### Outros artigos 
* Dereito mercantil
### Ligazóns externas
*Web oficial do Rexistro Mercantil Central (en castelán)
*Regulamento do Rexistro Mercantil (en castelán)
Val de Xálima

O **Val de Xálima**, coñecido tamén como **Val do río Ellas** ou **Val dos Tres Lugares** (na fala *Vali de Xálima*, *Vali do riu Ellas* ou *Os Tres Lugaris* e en español e oficialmente **Valle de Jálama**), é unha rexión da provincia de Cáceres en Estremadura, situada na fronteira con Portugal e Salamanca. Nela consérvase e utilízase a Fala de Estremadura, considerada unha variante do galego, se ben non ten calidade de lingua oficial. Comprende os concellos de San Martín de Trebello, As Ellas e Valverde do Fresno.

## Xeografía
Está situado a unha altitude media de 500 msnm, e está presidido polo monte Xálima, de 1.492 m de altitude, onde nacen numerosos regueiros que forman o río Ellas, que travesa todo o val, sendo o afluente do río Texo que constitúe unha fronteira natural entre España e Portugal. O seu curso é duns 50&nbsp;km aproximadamente. O val está protexido por abruptas formacións montañosas de entre 1.200 e 1.500 m que o separan de Castela e León; ao sueste outra serra de entre 700 e 900 m sepáraa do resto de Estremadura, e polo oeste ábrese a Portugal. É, por tanto, unha cunca natural perfectamente delimitada e apartada dos territorios de fala castelá e estremeña polas dificultades orográficas, que permitiu conservar a Fala de Estremadura, e outras características de toponimia, arquitectura e gastronomía de orixe galaico-portuguesa.

## Concellos 
## Lingua 
O val distínguese dos concellos limítrofes pola lingua dos seus habitantes, a fala de Estremadura. Trátase dun conxunto de dialectos galaicoportugueses: o *manhegu* de San Martín de Trebello, o *lagarteiru* das Ellas e o *valverdeiru* de Valverde do Fresno. Estas falas, aínda que presentan pequenas diferenzas entre eles, teñen a mesma base lingüística.

## Véxase tamén
Linguas de Francia

[Coñecemento do [Lingua francesa|francés na UE.|miniatura]]
miniatura|Mapa das linguas de Francia.
A lingua oficial en Francia é o **francés**, proveniente do *franciano*, variante lingüística falada na Illa de Francia que a comezos da Idade Media, e ó longo dos séculos, impúxose ó resto de linguas e variantes lingüísticas que se falan en calquera parte do territorio francés. Segundo o artigo nº 2 da constitución francesa, o francés é a única lingua de Francia.

A miúdo, esta imposición do francés foi froito de decisións políticas tomadas ó longo da historia, co obxectivo de crear un estado uniformado lingüisticamente. De feito, o artigo 2 da Constitución francesa de 1958 di textualmente que «*La langue de la République est le français*» (A lingua da República é o francés). Este feito fai que Francia sexa o único país da Europa Occidental (excluíndo os pequenos microestados) que recoñeza só unha única lingua. Porén, no país, incluíndo os seus territorios de ultramar, fálanse 77 linguas e variedades lingüísticas do francés. Até hai pouco, o estado francés e a escola promoveron a marxinación destas linguas. Na actualidade a situación mellorou relativamente, existindo algunhas escolas onde se poden aprender estas linguas. Outras linguas, coma o portugués, italiano, árabe, castelán e outras linguas bérberes son faladas polos inmigrantes no país. Este artigo serviu para non permitir o emprego oficial nos eidos de uso cultos das linguas que se falan en Francia: o catalán, o bretón, o corso, o occitano, o franco-provenzal, o vasco e o alsaciano. Só se permitiu o ensino dalgunha destas linguas como segunda lingua estranxeira optativa na escola pública. A situación mudou un tanto o 22 de maio de 2008, cando mediante emenda se mudou o artigo 1 da Constitución engadíndose o texto *as linguas rexionais pertencen ó patrimonio de Francia*.
Porén a cámara do Senado francés botou pouco despois abaixo a consideración das linguas distintas do francés como parte do seu patrimonio.

Francia é un dos estados que non asinaron a Carta europea das linguas minoritarias. Malia isto, hoxe en día, algunhas institucións privadas procuraron fomentar o uso destas linguas creando medios de comunicación, creando escolas primarias e secundarias para ensinar estas linguas ou convocando actos reivindicativos a favor dunha política lingüística alternativa.

## Notas
Bebe (cantante)

**María Nieves Rebolledo Vila**, máis coñecida polo seu nome artístico **Bebe**, nada en Valencia o 9 de maio de 1978, é unha cantautora e actriz española.

## Traxectoria 
Residente en San Vicente de Alcántara (Estremadura), creceu nun ambiente musical xa que os seus pais formaban parte do grupo de folk Suberina. Tivo a súa primeira guitarra aos once anos. Viviu en Zafra, en Mérida e en Badaxoz. En 1995 iniciou a súa traxectoria como corista no grupo Vanagloria, para pasar, pouco despois, a cantar soa nun bar chamado Cabeza de Toro. En 1996, tras terminar COU (Curso de Orientación Universitaria), foise a Madrid a estudar Arte dramática. En 2001 gañou un concurso de cantautores en Estremadura. O 27 de xuño de 2006 anunciou a súa retirada temporal do mundo da música, centrada agora na súa carreira como actriz, que deu un salto con *La educación de las hadas*.

Entre as súas cancións máis coñecidas atópanse "Ella", "Siempre me quedará", ou "Malo", que obtivo un éxito en Italia no verán de 2006.

Colaborou con Tontxu, Chambao, Luis Pastor, Albert Pla, El Combolinga, Los Delinqüentes, o tío Calambres, Kultama e Paco Bello, entre outros.

## Discografía 
### Álbums 
## Filmografía 
* *Caótica Ana* (2007)
* *La educación de las hadas* (2006)
* *Busco* (2006)
* *El oro de Moscú* (2003)
* *Al sur de Granada* (2003)
* *Entre cien fuegos* (2002)

## Recoñecementos 
* Premios da Música 2006: Nomeada á mellor canción ("Malo"), mellor canción electrónica ("Corre"), mellor arranxador (Carlos Jean - *Pafuera Telarañas*), mellor produtor artístico (Carlos Jean - *Pafuera Telarañas*) e mellor técnico de son (José Luís Crespo - *Pafuera Telarañas*).
* Premio Border Breakers 2006
* Premios da Música 2005: Autor Revelación ("Malo"), Artista Revelación (*Pafuera telarañas*), Mellor Álbum de Pop (*Pafuera telarañas*), Mellor Vídeo Musical (Joan Vallverdú - "Malo").
* Premio Estremadura á Creación 2005: Mellor obra producida por autor extremeño.
* Premios Ondas 2004: Artista Revelación.
* Premio Muller e medios de comunicación 2005.
* Premios MTV: Nomeada a Mellor artista español.
* Premios Goya 2006: Nomeada na categoría de mellor actriz revelación por *La educación de las hadas*
* Premios Goya 2006: Gañadora da categoría de mellor canción orixinal, por "Corre" 2005.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Bebe .
Pazo provincial de Ourense

O **Pazo provincial de Ourense** é un edificio histórico desa cidade, que na actualidade acolle a sede da Deputación de Ourense.

## Localización 
O edificio sitúase na zona sur do concello, na marxe exterior da cidade vella, sobre a rúa do Progreso. Atópase lindando co bispado, e a uns 200 metros da praza maior.

## Historia 
O edificio construíuse a finais do século XIX, co obxectivo de converterse nunha fábrica de afiaduras. Fora promovido pola familia Pérez Bobo. En 1895 a Deputación de Ourense mercou o local e o arquitecto Daniel Vázquez Gulías imprimiulle unha fonda reforma, onde lle engadiu o corpo central e pola que adquiriu a fasquía que se pode ver na actualidade.

Dende ese ano ata 1936 o edificio foi a sede da Deputación (segundo andar), da Audiencia provincial, do Goberno civil (primeiro andar), da biblioteca pública provincial e do centro de recrutamento. Durante a ditadura o edificio quedou destinado unicamente a goberno civil e deputación, e a rúa mudou de nome e pasou a chamarse General Franco. Nos anos sesenta o goberno civil pasou á súa localización recente do parque de San Lázaro, e o edificio quedou destinado unicamente ao servizo da Deputación. Ben entrada a democracia, a rúa recuperou o seu nome orixinal de Progreso.
Unión Económica Belgo-Luxemburguesa

O tratado de **Unión Económica Belgo-Luxemburguesa** (UEBL) foi asinado en 1921 para unha duración de 50 anos. As relacións económicas e monetarias de Bélxica e do Gran Ducado de Luxemburgo desenvolvéronse tomando como base o marco. Entre 1944 e 2002 (ano de introdución do euro) o franco belga e o franco luxemburgués tiñan a mesma paridade. Vencido en 1972, a Convención inicial foi prorrogada por dez anos en 1982 e en 1992.
O 18 de decembro de 2002, os dous países e as tres rexións de Bélxica asinaron unha nova convención UEBL.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* UEBL
Illa Santa Catalina, Colombia

A ** Illa Santa Catalina**, é unha pequena illa colombiana, situada no mar Caribe ou Mar das Antillas, que pertence ao Arquipélago de San Andrés, Providencia e Santa Catalina e administrativamente ao departamento do mesmo nome.

Santa Catalina é unha de tres illas principais do arquipélago con aproximadamente 1 km² de extensión territorial, forma parte do Municipio de Providencia e Santa Catalina e está separada da Illa de Providencia por unha canle de 150 m de ancho chamado "Canle Aury". É relativamente crebada e a súa altura máxima é de 133 m sobre o nivel do mar.
María Gómez González

**María Purificación Gómez González**, coñecida como **Maruja Gómez**, nada en Belmez (provincia de Córdoba) o 6 de febreiro de 1905 e finada en Lugo o 23 de febreiro de 1986, foi unha enfermeira e política galega.

## Traxectoria 
O pai traballara como enxeñeiro de vías e obras nos camiños de ferro, de aí que ela nacese en Bélmez. Porén, a familia mudou máis tarde a Vigo. María Gómez colaborou en *Faro de Vigo*. Afiliouse a Izquierda Republicana, partido fundado en 1934 por Manuel Azaña, cando tiña 29 anos. Estaba casada con José Ares, mestre nacional que estaba destinado na escola parroquial de Parada das Achas, na Cañiza. Presentouse ás eleccións municipais o 16 de febreiro de 1936, por Izquierda Republicana, e na votación do 14 de marzo María Gómez converteuse na primeira alcaldesa da Cañiza e na única muller alcaldesa na Galicia en 1936.

### Golpe de Estado 
Ás 10 da mañá do día 21 de xullo de 1936, as forzas da Compañía de Asalto de Pontevedra entran na Cañiza e fanse co concello sen atopar ningunha resistencia, onde apreixaron as armas que alí se atopaban e armaron os simpatizantes do movemento militar. A alcaldesa é detida e levada á prisión de Ribadavia. O 10 de outubro celébrase en Vigo consello de guerra contra ela, e é condenada por rebelión militar á pena de morte, xunto a Jesús Eugenio Pérez Pérez e Antonio Mojón Vázquez, mestres nacionais, Tirso Gómez Freijido, latoeiro, e Justo Moure Giráldez, propietario do bar O Paraíso e concelleiro, todos eles socialistas. A sentenza recibiu o voto particular do presidente do consello que non atopou gravidade nos feitos demostrados, e optou pola reclusión perpetua. O día 11 de outubro María alega estar preñada, e despois de ser recoñecida, o alférez médico Manuel Rodríguez-Grandjean ditamina que era posible que estivese de dous meses. Os seus compañeiros foron executados. Aprobou unhas oposicións para enfermeira, despois de conseguir cancelar os antecedentes penais. Exerceu de enfermeira de vacinacións ata a súa xubilación en 1977, e recibiu diversas condecoracións do ministerio de Sanidade. Participou nunha serie de programas de radio como guionista, baixo o alcume de Maruja de Córdoba e morreu aos 81 anos de idade.

## Vida persoal 
Casou en Vigo con José Ares Sánchez en 1926, e foi nai de Araceli, José, Vicente e Alicia Ares Gómez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* María, alcaldesa na II República por Mª José Bernete.
* Artigo no Correo Galego
Basílica de Santa María della Salute

**Santa Maria della Salute** (Santa María da Saúde) é unha basílica de Venecia, que se atopa preto da Punta della Dogana (Punta da Alfándega). Edificouse por Baldassare Longhena para agradecerlle á Virxe a axuda que lles prestou ós venecianos durante unha peste que en 1630 decimou á poboación.
Pólder

thumb|200px|Pólder.
[miniatura|dereita|200px|Imaxe dun pólder nos [Países Baixos, tomada dende un satélite]]
**Pólder** é un termo neerlandés que define as superficies terrestres gañadas ao mar. Esta técnica utilizouse por primeira vez no século XII, na rexión de Flandres. Os holandeses convertéronse en auténticos mestres na arte de conquistar as terras situadas na beiras do mar, que se achan ao seu mesmo nivel ou inferior, para darlles deste xeito un aproveitamento agrícola.

Un dos exemplos máis significativos de pólder atopámolo no lago de IJssel, parcialmente desecado e cultivado. Este tipo de técnicas foron aplicadas noutros lugares do mundo: consisten en illar por medio de diques un espazo cuberto polo mar, permanentemente ou durante a marea alta. O desecamento realízase mediante o bombeo cara ao mar do excedente de auga da cubeta artificial resultante, construíndo a continuación unha rede de drenaxes e canles que avenen as augas pluviais e eviten o encenagamento dos chans. Este proceso dá lugar a unha paisaxe xeométrica, animado outrora por bombas de auga movidas polo vento, en forma de muíños, cuxa función era activar as maquinarias de captación da auga, co fin de reconducila a través do sistema de canles.

Por extensión, o termo «pólder» aplícase a todos os terreos húmidos (como marismas, lagos e chairas aluviais) que foron desecados con fins agrícolas, industriais ou portuarios.

Fóra dos Países Baixos, construíronse pólders principalmente en Francia (antigas marismas costeiras de La Vendée, Saintogne e Flandres), en Italia (na Toscana, o Lacio e o Véneto), en España (en Andalucía, no Alt Empordà en Cataluña), en Israel (Val de Jule), en Portugal, no Xapón e en Exipto.
Fading Like a Flower (Every Time You Leave)

***Fading Like a Flower (Every Time You Leave)***, escrito por Per Gessle, foi o segundo single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum do ano 1991, *Joyride*. En xullo de 1991, a canción estivo unha semana na segunda posición no Billboard Hot 100 nos Estados Unidos.

## Vídeo musical 
O vídeo foi gravado na súa maior parte en Gamla stan, Estocolmo, Suecia e inclúe imaxes da casa do concello de Estocolmo. A canción foi escrita en 1989 ("en Canadá" segundo Gessle), pero foi lanzada en 1991.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
* Marie Fredriksson, páxina oficial de Marie Fredriksson.
* Gessle, páxina oficial de Per Gessle.
* Run to Roxette, comunidade on-line de fans.
* The Daily Roxette, comunidade on-line de fans.
Astérix gladiador

***Astérix gladiador***

Foi traducido ó galego por Antonio Pichel e publicado pola Editorial Galaxia en 1996. En maio de 2015, publicouse unha nova tradución de Valentín Arias, Xavier Senín e Isabel Soto para Edicións Xerais.

## Sinopse 
O prefecto da Galia, Calígula Vaisencascus vai de permiso a Roma, como é costume levarlle un regalo ó César decide entregarlle un dos invencibles galos da rexión. O galo elixido é o bardo Asurancéturix. Cando Astérix e Obélix se decatan, deciden ir a Roma para salvar o seu amigo. Ó chegaren a Roma, infórmanse grazas á axuda do seu paisano Moitoxamónix, que o bardo está preso no circo e que será votado ós leóns nos próximos xogos. Ante a imposibilidade de atopar a Asurancéturix deciden facerse gladiadores para así poder entrar libremente no circo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro en Edicións Xerais
Transporte en Francia

A rede de ferrocarrís de Francia, cos seus 31.840 quilómetros, é a máis extensa da Europa Occidental. A rede é operada por SNCF. Entre os trens de alta velocidade que circulan polo país galo, atópanse o Thalys, o Eurostar e o TGV, que viaxa a unha velocidade de 320&nbsp;km/h. O Eurostar, xunto co Eurotunnel Shuttle, conecta o país co veciño Reino Unido a través do Eurotúnel. A rede de ferrocarrís gala conecta ao país con tódolos seus veciños estranxeiros, agás Andorra. O transporte urbano nas cidades atópase tamén altamente desenvolvido, existindo metros e tranvías nas cidades principais, complementados cos servizos de autobús.

En Francia existen 893.300 quilómetros de vías de servizo. A rexión de París é a mellor comunicada do país estando conectada virtualmente por medio de estrada e autoestradas con tódalas vilas principais. As vías de transporte francesa son percorridas cada ano por milleiros de visitantes estranxeiros que proveñen das veciñas Bélxica, España, Andorra, Mónaco, Suíza, Alemaña e Italia. En Francia, o mercado dos automóbiles de nova adquisición está dominado por marcas nacionais como Renault (27% dos automóbiles vendidos no ano 2003), Peugeot (20,1%) e Citroën (13,5%). O 70% dos automóbiles novos vendidos no ano 2004 tiñan motores diésel, moi por riba daqueles que posuían motores de petróleo ou GLP. En Francía atópase o Viaduto de Millau, o meirande viaduto do mundo. O país posúe tamén importantes pontes coma a Ponte de Normandía.

Existen aproximadamente 478 aeroportos en Francia, incluíndo aeródromos e pistas de aterraxe. O Aeroporto internacional Charles de Gaulle (*Aéroport Paris-Charles-de-Gaulle*) constitúe o maior aeroporto do país en tamaño e número de pasaxeiros, 59 922 177 pasaxeiros no 2007. Este atópase nos arrabaldes de París e conecta a capital coas principais cidades e destinos de Europa e do mundo. O segundo aeroporto francés, tamén na rexión parisiense é Orly (''Aéroport d'Orly* ) cun trafico de 26 440 736 pasaxeiros no 2007. Logo os tres que seguin están fora da rexión parisiense : o aeroporto  *Niza-Costa Azul*, 10 399 513 pasaxeiros no 2007 da cidade de Niza, o aeroporto de  *Lión-Saint-Exupéry*, 7.320.952 pasaxeiros no 2007 da cidade de Lión, localizado no concello de Colombier-Saugnieue o aeroporto de Marsella (*Aéroport de Marseille Provence*) localizado no concello de Marignane con 6.962.773 pasaxeiros no ano 2007 . Air France é a principal aeroliña francesa, malia existiren numerosas aeroliñas privadas.

Existen dez portos de certa importancia, o maior deles é o da cidade de Marsella (*Grand port maritime de Marseille* dende 2008 e anteriormente  *Port Autonome de Marseille''- PAM) localizado no concello de Fos-sur-Mer. No país galo existen 14.932 quilómetros de vías navegables, entre as que destaca a Canle du Midi que conecta o mediterráneo co océano Atlántico a través do río Garona.miniatura|300px|Mapa de Francia que amosa o tempo de viaxe dende París por estrada.|centro
## Notas
Eiður Guðjohnsen

**Eiður Smári Guðjohnsen**, nado o 15 de setembro de 1978 en Reiquiavik, é un ex xogador de fútbol islandés. Foi o capitán e máximo goleador da Selección de Islandia. Adoitaba xogar en posicións ofensivas, e ademais da súa capacidade goleadora tamén tiña certa habilidade para xogar o balón. 

## Traxectoria 
Con 15 anos recalou nun dos equipos da capital islandesa, o Valur, e posteriormente, no PSV Eindhoven holandés, compartindo equipo con Ronaldo. En 1996 debutou como internacional coa selección de Islandia contra a de Estonia substituíndo o seu propio pai, Arnór Guðjohnsen, feito inédito no fútbol profesional.

Posteriormente xogou no KR Reykjavík, e pouco despois aterrou na Premier League inglesa, concretamente no Bolton Wanderers, anotando 21 goles na tempada 1999/2000, o que lle deu a posibilidade de subir un chanzo máis e fichar polo Chelsea a cambio de 4 millóns de libras. Daquela, o adestrador do Chelsea era o italiano Gianluca Vialli, e o compañeiro de ataque do islandés era Hasselbaink, co que formou unha parella temible na tempada 2001-02, na que Guðjohnsen anotou 23 goles e Hasselbaink 27.

Roman Abramovich chegou ao club londiniense en 2003 e con el novos reforzos, como o romanés Adrian Mutu, o arxentino Hernán Crespo ou o marfilés Didier Drogba, quel le dificultaron un posto no once titular, polo que as zonas atacantes se foron repartindo, se ben coa marcha de Mutu en 2005 despexou algo o camiño a Guðjohnsen. Marcou o seu primeiro *hat-trick* como profesional contra o Blackburn Rovers en outubro de 2004.

Na madrugada do 13 ao 14 de xuño do 2006, mediante unha reunión en Barcelona do seu representante con Ferran Soriano, un directivo do FC Barcelona, e con representantes FIFA do Chelsea, chegouse mediante un acordo ao seu traspaso ao Barça, onde utiliza o dorsal número 7 vestido anteriormente por Henrik Larsson.

O 13 de outubro de 2007 converteuse no máximo goleador da Selección de Islandia nun partido valedoiro para a clasificación da Eurocopa 2008 fronte á Selección de Letonia, marcando os dous goles da súa selección, que malia todo rematou perdendo por 4-2.

Tralos ruxe-ruxes que colocaban a Guðjohnsen fóra do FC Barcelona, o novo adestrador, Pep Guardiola, confirmou que contaba con el para a tempada 2008/2009.
## Vida persoal
Está casado con Sveinn Aaron, e ten dous fillos, Daniel Tristan e Andri Lucas.

## Clubs 
## Títulos 
### Campionatos nacionais 
## Campionatos internacionais 
## Ligazóns externas 
* Blog de Gudjohnsen
* Ficha de Gudjohnsen na Web Oficial do FC Barcelona
Almost Unreal

**"Almost Unreal"** é unha canción interpretada polo dúo sueco Roxette. A canción foi incluída na banda sonora do filme de Super Mario Brothers e foi lanzado como sinxelo en 1993. Foi escrita por Per Gessle.

"Almost Unreal" foi un éxito en moitos países europeos, alcanzando a sétima posición na lista de sinxelos do Reino Unido, facendo tamén un Top 10 en Suecia e Noruega, e un Top 20 en Australia, Suíza, Alemaña e máis Austria. Porén, unicamente acadou a posición 94 nos Estados Unidos converténdose no penúltimo sinxelo en conseguir entrar no Top 100 nese país.

## Lista de temas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
* Marie Fredriksson, páxina oficial de Marie Fredriksson.
* Gessle, páxina oficial de Per Gessle.
* Run to Roxette, comunidade on-line de fans.
* The Daily Roxette, comunidade on-line de fans.
Sleeping in My Car

"**Sleeping in My Car**", é unha canción de Roxette, escrita por Per Gessle e lanzada como o primeiro single do seu álbum de 1994 *Crash! Boom! Bang!*. Alcanzou a primeira posición en Suecia, a 14 nas listas do Reino Unido e a posición 50 no Billboard Hot 100. Tamén entrou no Top 10 en Noruega, Suíza e Austria, e no Top 20 en Australia, Alemaña e Países Baixos.

Cando Roxette fixo un concerto en Pequín en 1995, pedíuselles que cambiasen as letras suxerentes da canción. "Accedimos, pero finalmente non as cambiamos", di Per Gessle.

En 2002, o dúo foi acusado de plaxio polo compositor sueco Stephan Malmstedt, que afirmaba que o retrouso do tema fora tomado dunha canción súa titulada *"Jenny and I"*, escrita en 1991 . Finalmente, a denuncia foi desestimada por non existir evidencias claras da coincidencia entre ambas composicións musicais  .

## Lista de temas 
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
Wish I Could Fly

**"Wish I Could Fly"**, escrita por Per Gessle, é o primeiro single do álbum *Have a Nice Day* do dúo sueco Roxette. Foi lanzado o 1 de febreiro de 1999 e converteuse no máis exitoso do dúo dende *Sleeping in My Car* de 1994.

## Lista de temas 
### CD-Maxi 
### Remixes - CD-Maxi 
### CD-Maxi 
## Posición nas listas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
* Marie Fredriksson, páxina oficial de Marie Fredriksson.
* Gessle, páxina oficial de Per Gessle.
* Run to Roxette, comunidade on-line de fans.
* The Daily Roxette, comunidade on-line de fans.
Sociedade anónima

**Sociedade Anónima**, ou a abreviatura **S.A.**, ​designa un tipo de sociedade mercantil en determinados países, a maioría das cales teñen lingua románica como lingua oficial e operan un derivado do dereito continental napoleónico de 1804. Orixinalmente, os accionistas podían ser anónimos e cobrar dividendos entregando cupóns anexos aos seus certificados de accións. Pagábanse dividendos a quen tiña o certificado. Dado que os certificados de accións podían transferirse de forma privada, a dirección corporativa non sabería necesariamente quen era o propietario das súas accións, ninguén máis que os titulares.

Do mesmo xeito que cos títulos ao portador, a propiedade de accións anónimas non rexistradas e a recollida de dividendos permitiron o branqueo de capitais, a evasión fiscal e as transaccións comerciais ocultas en xeral, polo que os gobernos aprobaron leis para auditar a práctica. Hoxe en día, os accionistas das S.A. non son anónimos, aínda que as accións poden estar en mans dun *holding* para ocultar o beneficiario.

## España 
En España é unha sociedade mercantil que ten un capital mínimo de 60 000 € dividido en accións. As débedas que contraia saldaranse unicamente có capital social, non respondendo persoalmente os accionistas por estas débedas. Réxense polo Texto Refundido da Lei de Sociedades Anónimas aprobado polo Real Decreto Lexislativo 1564/1989 do 22 de decembro.

### Constitución 
A sociedade debe constituírse mediante escritura pública e esta inscribirse no Rexistro Mercantil, co que adquire así personalidade xurídica.

## Notas
Jeanette MacDonald

dereita|200px|Jeanette MacDonald
**Jeanette MacDonald**, nada o 18 de xuño de 1903 e finada o 14 de xaneiro de 1965, foi unha actriz e cantante estadounidense, coñecida sobre todo polos seus musicais rodados na década de 1930 xunto a Maurice Chevalier e Nelson Eddy. Posteriormente actuou na ópera, concertos, radio, e televisión.
Herm

**Herm** (en guernésiais: *Haerme*) é a máis pequena das Illas da Canle que están abertas ao público. Forma parte da bailía de Guernsey.

Os automóbiles están prohibidos nesta illa, do mesmo xeito que na súa veciña Sark; pero ao contrario desta, tamén se prohiben as bicicletas. Con todo, permítense os tractores para a poboación local. As praias de area branca son o paraíso dos camiñantes.

A illa de Jethou queda ao sur; dise que no ano 709 unha tormenta eliminou unha lingua de terra que conectaba a ambas as illas. 

## Notas
Brecqhou

**Brecqhou** (ou en inglés, **Brechou**) é unha das Illas da Canle, situada ao oeste de Sark. A súa superficie é de aproximadamente un quilómetro cadrado. Administrativamente pertence a Sark, que á súa vez é parte do Bailiazgo de Guernsey.

Desde 1993 Brecqhou é propiedade dos irmáns David e Frederick Barclay, xemelgos idénticos, máis coñecidos como os copropietarios do xornal *The Daily Telegraph*.Brecqhou Stamps Segundo a Lei de Reforma de Sark de 1951, o tenente é David Barclay, quen ten dereito a ocupar o asento do tenente no Chief Pleas, o parlamento de Sark.

## Nome 
O nome *Brecqhou* deriva do nórdico antigo *Brekka* (pendente ou escarpado; cf. Bricquebec) e *holmr* (illa ou illote; ver *-hou*).

## Xeografía 
A illa está separada de Sark por unha canle extremadamente estreita e angosta (Le Goulliot Passage), que, segundo a lenda, só foi atravesado unha vez por un barco nunha marea alta. Con todo, en realidade é atravesada con frecuencia polos iates durante cada verán e polos barcos de pesca durante todo o ano e ata forma parte da ruta tomada por acontecementos de Motonáutica ocasionais nas illas.

File:Brecqhou_from_the_air.JPG|vista aérea de Brecqhou.
File:Brecqhou-north.jpg|Vista de Brecqhou, desde o norte de Sark
File:Brecqhou - Barclay Brothers Castle.jpg|Os Irmáns Barclay recentemente constuiron unha mansión en Brecqhou
File:Brecqhou-southeast.jpg|Vista de Brecqhou, desde o sueste.
Carme Junyent

**Maria Carme Junyent Figueras**, nada en Masquefa o 4 de febreiro de 1955 e finada o 3 de setembro de 2023, foi unha lingüista catalá.

## Traxectoria 
Carme Junyent estudou filoloxía, doutorouse en filoloxía románica e exerce como profesora de lingüística xeral na Facultade de Filoloxía da Universidade de Barcelona. En 1992 participou na fundación do Grup d'Estudi de Llengües Amenaçades para o coñecemento e estudo da diversidade lingüística. Formou parte do comité de expertos consultados para a redacción da Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos (1996) e é membro do Comité Científico Internacional de Linguamón. Casa das Linguas. É autora dunha ampla obra sobre a situación das linguas do mundo e a diversidade lingüística.

## Obras 
* ''Les llengües d'Àfrica*. Barcelona 1986
* *Les llengües del món*. Barcelona 1989
* *Vida i mort de les llengües*. Barcelona 1992
* *Las lenguas del mundo. Una introducción*. Barcelona 1993
* *Estudis africans*. Barcelona 1996
* *Contra la planificació. Una proposta ecolingüística*. Barcelona 1998
* *La expansión bantú*. Cuadernos Monográficos. Asociación Española de Africanistas. Madrid 1998 
* *La diversidad lingüística. Guía didáctica y recorrido por las lenguas del mundo*. Barcelona 1999 
* *Quadern E.S.O. de La diversitat lingüística*. Barcelona 2000
* *Guía didàctica del Quadern E.S.O. de La diversitat lingüística*. Barcelona, 2000
* *Lingüística històrica. Text-guia*, Publicacions de la Universitat de Barcelona, 2000 
* *Antropologia lingüística. Text-guia*, Publicacions de la Universitat de Barcelona, 2000 
* *La Gimcana de les Llengües*. Barcelona 2002

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeo da conferencia *La llengua com a factor educador* (2005) 
* Vídeo da conferencia *A perspectiva global da diversidade lingüística* dentro das Xornadas *Sociedades plurilingües: da identidade á diversidade'' (2008) 
* El bilingüisme social pot matar una llengua (2017) subtitulado en galego.
Maside (homónimos)

O topónimo **Maside** pode referirse a:

;En Galiza
***Maside**, concello da comarca do Carballiño;
****Maside**, parroquia de dito concello;
*****Maside**, lugar de dita parroquia;
***Maside**, parroquia do concello de Sarria;
***Maside**, lugar da parroquia de Deade, no concello de Pantón.

;Castelo de Galiza
*O **Castelo de Maside** ou **de Ferreira**, en Pantón.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Carlos Maside García**, pintor galego (1897-1958).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside**, creado en 1970, ó abeiro do Laboratorio de Formas de Cerámicas do Castro, no Castro de Samoedo (Osedo, no concello de Sada).
O Pereiro, Vilaboa, Valdoviño

**O Pereiro** é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 45 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilaboa 
### Parroquias de Valdoviño
San Pedro, Vilaboa, Valdoviño

**San Pedro** é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2007 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.

## Toponimia 
Segundo Nicandro Ares *San Pedro* deriva do antropónimo latino relacionado con  (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilaboa 
### Parroquias de Valdoviño 
## Notas
Subfamilia

Ó igual que ocorre con outros niveis (categorías) na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varias familias poden agruparse en **superfamilias**, e os individuos dunha familia poden organizarse en **subfamilias** (e estes á súa vez en **infrafamilias**).

A familia é a categoría taxonómica máis importante despois das de xénero e especie.
Os detalles exactos da nomenclatura formal dependen dos "Código de Nomenclatura" (manuais que gobernan a nomenclatura biolóxica).
The Big L

***The Big L***, escrito por Per Gessle, foi o terceiro single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum do ano 1991, *Joyride*. A canción entrou no Top Ten en Suíza e Nova Zelandia.

## Lista de temas 
### CD maxi 
### 7" single 
### 3" maxi 
## Posición nas listas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
* Marie Fredriksson, páxina oficial de Marie Fredriksson.
* Gessle, páxina oficial de Per Gessle.
* Run to Roxette, comunidade on-line de fans.
* The Daily Roxette, comunidade on-line de fans.
Ankh-Morpork

**Ankh-Morpork** é a cidade máis grande das novelas de Mundodisco de Terry Pratchett. Está situada a rentes do Mar Circular (*Circle Sea*) entre as rexións de Klatch e Lancre, e rodeada dos campos de coles das chairas Sto. A súa poboación fórmana cerca de cen mil almas (repartidas nun millón de corpos). Son dúas cidades separadas por un río, ó Ankh, que está tan cheo de lixo que se pode cruzar andando.

## Goberno 
O dirixente da cidade é chamado Patricio e é escollido de entre os líderes dos diferentes gremios, xeralmente por ser o máis destacado de entre eles.
A cidade actualmente está dirixida por un sistema democrático de "un home, un voto"; no cal o home é o patricio e o voto é o seu. O nome do actual patricio é Lord Vetinari, foi o líder do gremio de asasinos da cidade e as súas accións políticas máis notorias foron legalizar e organizar os diferentes gremios criminais da cidade, xa que, segundo o seu punto de vista é inevitable que haxa crime así que polo menos que sexa crime organizado e que pague impostos.

## Gremios 
Os gremios encárganse de regular tódolos aspectos da vida cotiá (incluíndo os aspectos criminais) e poñen un grande interese en que as normas sexan cumpridas castigando eles mesmos a quen non as cumpra. 
Os gremios máis importantes e poderosos son: o gremio de ladróns mais o de asasinos, ambos teñen unhas cotas "razoables" de mortos e roubos o ano, que no caso de ser superados son castigados. Por exemplo no gremio de ladróns existe a posibilidade de que cada ano un cidadán poida acordar a cantidade de veces que vai ser asaltado, a cantidade de cartos que van ser roubados, a de insultos e a natureza dos golpes,... Despois de cada servizo á vítima dáselle unha factura polos servizos prestados; que sexan criminais non significa que sexan deshonestos.

Outra importante contribución dos gremios é a de evitar que individuos non inscritos ou educados no gremio fagan traballos propios do seu gremio, xa que isto é considerado ilegal, polo que é común que no teito da sede dalgúns gremios os corpos destas persoas sexan usados como viraventos para disuadir estas ideas noutras persoas.

## Consello 
En caso de catástrofe convocase un Consello, consistente nos xefes dos gremios máis importantes, o Archicanciller da Unseen University(UU) e ós sacerdotes dos principais templos.

## The City Watch 
Por outra parte, a idea de que os gremios controlen ós seus membros deixou obsoleta a idea de Policía, e a The City Watch estará inoperante ata que o capitán e futuro comandante e Duque da cidade se decida a revitalizala.

## Unseen University 
Outra das institucións principais na vida social de Ankh-Morpork é a Unseen University (UU), produtora de magos de gran calibre como Rincewind. A UU é o principal centro de maxia do Discworld, pero compre dicir que dicir que é parte da cidade é case metafórico, xa que existe en varias dimensións á vez.
Rincewind

**Rincewind** é un personaxe de ficción das novelas de Discworld do autor inglés Terry Pratchett. É un mago (fracasado) de nivel 0 que non dá aprobado os cursos da Universidade Invisible (*Unseen University*) en Ankh-Morpork. Rincewind pasa case todo o seu tempo escapando de varios grupos de persoas que intentan matalo por diferentes razóns.

### Físico e posesións 
Pódeselle recoñecer polos seguintes atributos: 33 anos, alto, moi delgado, osudo, con barba, roupa desgastada con símbolos cabalísticos refulxentes, un sombreiro coa palabra "WIZZARD" (mago en inglés mal escrito) mal bordada e anda cun baúl de madeira de pereira sabia que pensa por si mesma.

## Obras nas que aparece 
* *The Colour of Magic*
* *The Light Fantastic*
* *Sourcery*
* *Eric*
* *Interesting Times*
* *The Last Continent*
* *The Last Hero*
Lancre

**Lancre** é unha creación do escritor Terry Pratchett, un país do Discworld onde transcorren as novelas onde o tema central son as Bruxas. Está inspirado, probablemente, na Inglaterra shakesperiana, e máis concretamente no norte do país, Lanc(ashi)re.

## Características 
Aínda que en aparencia Lancre ten unhas dimensións de 40 por 10 millas, isto é debido ó alto nivel de maxia que hai no territorio, e que fai que dous obxectos estean aparentemente adxacentes cando en realidade os separan máis de dúas millas. Sen dúbida, o seu accidente xeográfico máis importante é Bad Ass.

* Ten unha poboación de aproximadamente 500 habitantes, aínda que probablemente sexan máis xa que hai ducias de pobos e aldeas repartidos polas montañas, e dificilmente accesibles para os exploradores e cartógrafos. 
* A súa lingua oficial é o Morporkiano, falado en gran parte de Discworld. 
* Non hai unha relixión definida en Lancre, aínda que os seus habitantes teñen unha estreita relación con todo aquilo que non poden ver.
* A súa festa máis famosa, e que probablemente é celebrada por todo o Discworld é a Noite *Hogwatch*. 
* Lancre é unha monarquía, gobernada por un rei. Porén, o poder dos monarcas non afecta en absoluto ás bruxas do reino, que se toman a xustiza pola súa man e fan o que mellor (ou peor) lles parece.

As bruxas máis coñecidas de Lancre son, nesta orde, Granny Weatherwax, Nanny Ogg e Magrat Garlick. Estas son as tres figuras da Wicca tradicional.
África Occidental

**África Occidental** é unha rexión xeográfica que abrangue o oeste de África. Adoita incluírse nela os seguintes países:

* Benín
* Burkina Faso
* Camerún
* Cabo Verde
* Costa do Marfil
* Gabón
* Gambia
* Ghana
* Guinea
* Guinea-Bissau
* Liberia
* Malí
* Níxer
* Nixeria
* República do Congo (Congo-Brazzaville)
* Senegal
* Serra Leoa
* Togo

Chad, e parte do Magreb (Mauritania e Sáhara Occidental, pero tamén Marrocos, Tunisia e Alxeria) son, en ocasións, tamén considerados como parte de África occidental.

África occidental é unha área con gran diversidade de paisaxes, biorrexións e culturas. Limita ao oeste e ao sur co océano Atlántico e ao norte co deserto do Sáhara. Ao leste o límite é menos preciso; xeralmente considérase a liña entre o monte Camerún e o lago Chad.

Os límites coloniais transformáronse nos límites de países contemporáneos da rexión. Nalgúns casos estes límites dividen grupos étnicos entre diferentes países.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comunidade Económica dos Estados da África Occidental
How Do You Do!

"**How Do You Do!**" é unha canción escrita por Per Gessle, o primeiro single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum *Tourism*. A canción unicamente se mantivo oito semanas no Billboard Hot 100 alcanzando a posición 58 nos Estados Unidos, pero foi un grande éxito no outro lado do Atlántico, alcanzando a segunda posición en Alemaña, Suecia e Países Baixos, e alcanzando o número 13 no Reino Unido.

## Lista de temas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Roxette , páxina oficial de Roxette.
Constitución francesa de 1958

A **Constitución francesa de 1958**, de 4 de outubro, é o texto fundador da V República, vixente na actualidade. Foi adoptada por referendo o 28 de setembro de 1958 e é o décimo quinto texto fundamental (ou o vixésimo segundo se se contan os textos que non se aplicaron) de Francia dende a Revolución Francesa.

A Constitución é a norma suprema do sistema xurídico francés e organiza as autoridades públicas, define o seu papel e as súas relacións. Modificouse en dezanove ocasións dende a súa publicación, ben polo Parlamento reunido en Congreso ou directamente polo pobo a través de referendo: as normas relativas á revisión da Constitución están previstas pola propia Constitución.

Está estruturada nun Preámbulo e dezaseis títulos que recollen cento tres artigos, dous dos cales son disposicións transitorias. O Preámbulo fai referencia directa e explicitamente a outros tres textos fundamentais: a Declaración dos dereitos do home e do cidadán do 26 de agosto de 1789, o Preámbulo da Constitución francesa de 1946, do 27 de outubro (a Constitución da IV República), e a Carta do medio ambiente de 2004. Estas normas enténdense incluídas no bloque de constitucionalidade, polo que os xuíces aplícanas directamente e o lexislador debe respectalas, baixo o control do xuíz constitucional.