Bruto

**Marco Xunio Bruto** (en latín: *Marcus Iunius Brutus),* nado contra o 85 a.C. e finado o 23 de outubro do 42 a.C., foi un orador, político e militar romano da etapa final da República. Foi un dos líderes, e o máis famoso, dos conspiradores  que planearon e executaron o asasinato de Xulio César nos idos de marzo do -44. Non debe ser confundido con Décimo Xunio Bruto, outro parente da familia dos Brutos que tamén participou no complot.

## Traxectoria 
miniatura|200px|Ilustración de **Bruto**.

### Orixes 
Bruto era fillo de Décimo Xunio Bruto (que, a pesar de ter o mesmo nome, non debe confundirse co asasino de César), un político pouco importante e Servilia Cepionis, media irmá de Catón o Novo e amante de Xulio César. Algunhas fontes falan da posibilidade de que César fose o seu verdadeiro pai, aínda que probablemente non se trate máis que dun rumor sen fundamento, xa que César tiña quince anos cando naceu Bruto, e a relación coa súa nai comezou dez anos despois.

O avó de Bruto, Quinto Servilio Cepio, adoptouno cando era novo e Bruto engadiu o *cognomen* Cepio ao seu nome. A súa carreira política empezou cando se converteu en asistente de Catón durante o período en que este último foi gobernador de Chipre. Nesa época, Bruto enriqueceuse emprestando diñeiro a altos xuros. Dende a súa aparición no Senado, aliñouse coa facción conservadora (*optimates*) contra o Primeiro Triunvirato de Marco Licinio Craso, Cneo Pompeio Magno e Xulio César. Pompeio asasinara o pai de Bruto no ano -77, durante as proscricións de Sila.

Cando estalou a guerra civil no -49 entre Pompeio e César, Bruto aliñouse xunto co seu antigo inimigo e líder actual dos *optimates*, Pompeio. Despois do desastre da batalla de Farsalia, Bruto escribiu a César pedindo clemencia, e este perdooulle inmediatamente. César aceptouno entre os seus seguidores máis próximos e fíxoo gobernador da Galia cando foi a África perseguindo a Catón e a Metelo Escipión. Ao ano seguinte (-45), Ceśar nomeouno para o cargo de pretor.

## O asasinato de César e as súas consecuencias 
Hai varias tradicións diferentes que describen a forma en que Bruto chegou á decisión de asasinar a César. Plutarco, Apiano e Dión Casio, todos eles escritores da época imperial, centráronse na presión do grupo e no deber filosófico percibido de Bruto cara ao seu país e á reputación da súa familia.

Conservador por natureza, Bruto nunca tratou de esconder as súas conviccións políticas. Casado coa filla de Catón, a súa prima irmá Porcia escribiu un texto gabando as calidades do seu sogro, xa falecido. César estaba moi encariñado con el e respectaba moito as súas opinións. Non obstante, Bruto, como outros moitos senadores, non estaba satisfeito co estado da República. Ceśar fora nomeado ditador perpetuo, e aprobara varias leis que concentraban o poder nas súas mans. Bruto comezou unha conspiración contra Ceśar xunto co seu cuñado e amigo Caio Casio Longino e outros senadores. Nos idos de marzo (15 de marzo do -44), un grupo de senadores, incluíndo a Bruto, asasinaron a César na *Curia Pompeia*. Na obra de William Shakespeare *Xulio César*, o ditador dirixe as súas famosas derradeiras palabras a Bruto: *Tu quoque, Brute, fili mi* (Ti tamén, Bruto, fillo meu) ou tamén *Et tu, Brute* (e ti tamén, Bruto?). Suetonio afirma que César dixo, en grego, *Kai su, teknon*? (Incluso ti, fillo meu?) (*De Vita Caesarum*, Liber I Divus Iulius, LXXXII).
[miniatura|Bruto no [anverso dunha moeda dos Idos de marzo, conmemorativa do asasinato de César.]]
Tras o asasinato, demostrouse que a cidade de Roma estaba contra os conspiradores, xa que a maior parte da poboación amaba a César. Marco Antonio decidiu aproveitarse da situación e no 20 de marzo falou iradamente dos asasinos no eloxio fúnebre de César. A partir de entón Roma deixou de ver os conspiradores como salvadores da República e foron acusados de traizón. Bruto e os seus compañeiros fuxiron ata Oriente. En Atenas Bruto dedicouse ao estudo da filosofía e a obter fondos para financiar un exército para a guerra que se aproximaba. Octaviano e Marco Antonio marcharon cos seus exércitos contra Bruto e Casio. Ambos os exércitos encontráronse na dobre batalla de Filipos (-42). Despois do primeiro encontro, Casio suicidouse, e tras o segundo encontro, xa derrotado, Bruto fuxiu cos restos do seu exército. A piques de ser capturado, Bruto suicidouse tirándose sobre a súa espada. Marco Antonio honrou o seu inimigo caído, declarándoo o romano máis nobre. Mentres que outros conspiradores actuaron por envexa e ambición, Bruto creu que actuaba polo ben de Roma.

## Na literatura 
Aparecen referencia a este personaxe, nas seguintes obras literarias:

* A *Divina Comedia,* obra de Dante Alighieri, na que se narran as súas experiencias no inferno, paraíso e purgatorio.
* *Vida de Marco Bruto* (1644), de Francisco de Quevedo.
* *Xulio César*, obra de William Shakespeare.
* *La trama*, conto breve de Jorge Luis Borges, incluído no seu libro *El hacedor*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*