open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Asclepíades Mendes

**Asclepíades** (en grego antigo Ἀσκληπιάδης) foi un relixioso exipcio que, segundo a *Suídas*, posuía un profundo coñecemento da teoloxía exipcia e escribiu algúns himnos sobre os deuses nativos.

Tamén escribiu outros libros: un sobre o entendemento entre as relixións, que Suetonio chama Θεολογούμενα e cita un fragmento del. Outro sobre a historia de Exipto, que menciona Ateneo de Naucratis, e un terceiro sobre Oxixes. Suetonio chámao **Asclepíades Mendes**, o que indicaría que naceu en Mendes de Exipto.

## Notas
OpenAssistant

**OpenAssistant** é un asistente baseado en chat e baseado en intelixencia artificial (IA) de código aberto que comprende tarefas, pode interactuar con sistemas de terceiros e recuperar información dinamicamente para facelo. O proxecto está desenvolvido por un grupo de voluntarios en colaboración con LAION. Un dos obxectivos de desenvolvemento inclúe o acceso gratuíto a modelos de linguaxe de grande tamaño que se poden executar localmente en hardware de consumo.

## Notas
Antonio Roldán

**Antonio Jesús Roldán Muñoz**, nado en Conil de la Frontera, Cádiz, o 16 de outubro de 1958, é un político e escritor español do partido de Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía.

## Traxectoria 
Foi profesor e posteriormente dedicouse á política. De 1987 a 1995, foi concelleiro na oposición durante dúas lexislaturas, ata que chegou a ser alcalde durante 17 anos en xuño de 1995, dimitindo en maio de 2012, converténdose no alcalde con máis anos de servizo da localidade gaditana de Conil de la Frontera.

Máis tarde, en 2015, volveu ao seu posto como profesor no Centro de Educación de Adultos de Conil de la Frontera.

De 2012 a 2015, exerceu como viceconselleiro de Turismo e Comercio na Xunta de Andalucía durante os mandatos do PSOE e IU (Esquerda Unida). De 1987 a 2011, foi vicepresidente da Deputación Provincial de Cádiz, tras a presidencia de Alfonso Perales polo Partido Socialista Obreiro Español e José Loaiza García polo PP. De 2003 a 2011, foi deputado provincial de Medio Ambiente e Deportes, membro do Consello Territorial da Federación Española de Municipios e Provincias, membro da Comisión Nacional e Local da Administración e presidente do Consello Municipal de Turismo.

Foi coordinador provincial de Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía.

Tamén escribiu varias novelas, ensaios e poemas, como "Mandar obedientemente", "La memoria del agua", "Versos de sal y espuma", "Tomás Iglesias, izquierda y derecho", "El abismo de los límites", "Conil, el esfuerzo colectivo" e "Algo debe pasar". En 2024, estaba traballando nun cuarto título, unha novela ambientada na cidade, "Unha historia de amor en tempos de coronavirus".

## Notas
Daniel Tiger's Neighborhood

'''''Daniel Tiger's Neighborhood'''* é unha serie de televisión estadounidense-canadense animada creada por Angela Santomero (quen tamén é a creadora de *Blue's Clues* e *Super Why!*) e producida por Fred Rogers Productions, 9 Story Media Group e 9 Story USA (anteriormente Out of the Blue Enterprises). Estreouse o 3 de setembro de 2012 en PBS Kids, once anos despois do remate de *Mister Rogers' Neighborhood''.

## Sinopse 
A serie céntrase en Daniel Tiger (fillo de mamá Tiger e papá Tiger). Tamén presenta outros fillos dos personaxes do Barrio de Make-Believe, como Katerina Kittycat (filla de Henrietta Pussycat), Miss Elaina (filla de Lady Elaine Fairchilde e Music Man Stan), O the Owl (sobriño de X the Owl) e Prince Wednesday (o fillo máis novo do Rei Venres e a Raíña Sara Sábado e o irmán pequeno do Príncipe Martes). Dous segmentos de 11 minutos están unidos por un tema socioemocional común, como a decepción e a tristeza ou a ira e o agradecemento. O tema tamén emprega unha frase musical, que o programa denomina "cancións de estratexia", para reforzar o tema e axudar aos nenos a lembrar as leccións da vida. Moitas das "cancións de estratexia" están dispoñibles en álbums ou como sinxelos co nome artístico de "Daniel Tiger's Neighborhood". O programa está dirixido a nenos en idade preescolar; ensina intelixencia emocional, amabilidade e respecto humano. O seu contido segue un currículo baseado na ensinanza de Fred Rogers e en novas investigacións sobre o desenvolvemento infantil.

## Notas
Aeródromo das Lamas

O **aeródromo das Lamas**, tamén coñecido como aeródromo de Monforte de Lemos é un aeródromo situado no concello lucense de Monforte de Lemos. Conta cunha pista de asfalto de 515 metros, asfaltada dende 2025. Está cedido polo concello ao Club Aerolemos para a súa xestión. Utilízano aeronaves ao longo de todo o ano, especialmente dende primavera a outono.

Naceu como campo de aeromodelismo a comezos dos anos 1990. En 2003 construíuse a pista de ultralixeiros, e no ano 2012 obtivo a súa autorización como campo de voo para ultralixeiros e avionetas. No ano 2015 converteuse no Aeródromo das Lamas. No ano 2025 asfaltouse a pista.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Datos do aeródromo en aterriza.org
Aeródromo de Támega

O **aeródromo de Támega**, tamén chamado **aeródromo de Verín-Oímbra** é un aeródromo situado no concello ourensán de Oímbra. Conta cunha pista de asfalto de 1110 metros. Inaugurouse en 2024, como parte do Proxecto europeo Interlumes, para mellorar as capacidades de extinción de incendios forestais en Galicia e no norte de Portugal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia
Aeródromo de Antela

O **aeródromo de Antela** (tamén chamado aeródromo de Xinzo de Limia) é un aeródromo situado no concello ourensán de Sandiás desde 1997. Conta cunha pista de asfalto de 950 metros. Durante o verán adoita empregarse como base en labores de extinción de incendios forestais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Datos do aeródromo en aterriza.org
Aeródromo de Doade

O **aeródromo do Cadaval** (tamén chamado **aeródromo de Doade** ou **aeródromo de Sober**) é un aeródromo situado no concello lucense de Sober, que opera desde 1998. Conta cunha pista de asfalto de 750 metros. Emprégase como base en labores de extinción de incendios forestais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Datos do aeródromo en aterriza.org
Picafollas de Radde

O **picafollas de Radde** (***Phylloscopus schwarzi***) é un paseriforme filoscópido que se reproduce en Siberia. É unha ave moi migratoria e pasa o inverno no sueste asiático. O nome do xénero *Phylloscopus* procede do grego antigo *phullon*, 'folla', e *skopos*, 'buscador' (de *skopeo*, 'mirar'). O adxectivo específico *schwarzi* púxoselle en lembranza do astrónomo alemán Ludwig Schwarz (1822–1894). O seu nome común débese a que foi descrito polo naturalista alemán Gustav Radde.

## Descrición 
É un picafollas de tamaño similar a un picafollas musical. O adulto ten un dorso marrón sen manchas e partes ventrais beixes. Ten unha sobrecella abrancazada longa prominente, e o seu bico agudo é máis groso que o da especie similar picafollas fusco. As patas son máis claras que no picafollas fusco, e os pés parecen grandes, o que reflicte o seu estilo de vida máis terrestre. Os sexos son idénticos, como é habitual na maioría dos picafollas, mais os individuos novos son máis amarelos nas partes ventrais. A chamada soa como un suave *chick*.

## Distribución e hábitat 
Reprodúcese na parte sur de Siberia central e oriental chegando ata Corea e Manchuria. É unha especie migratoria que pasa o inverno en Bangladesh, Camboxa, Laos, Myanmar e Tailandia. Na súa área de reprodución, este picafollas atópase en bosques caducos abertos con algún sotobosque e marxes arbustivas de bosques, a miúdo preto da auga. Nos seus cuarteis de inverno ocupa os bordos dos bosques, lugares con mato espeso e arbustivos preto de bosques. Tamén apareceu como ave accidental en Heligoland e está incluído na lista das aves ibéricas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Aeródromo de Reboira

O **aeródromo de Reboira** é un aeródromo situado no concello lucense da Fonsagrada. Conta cunha pista de 900 metros, dos cales 350 están asfaltados. Emprégase para labores de extinción de incendios forestais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia
Eladio de la Iglesia Doldán

dereita|miniatura|Nicho de Eladio de la Iglesia en Almeiras.

**Eladio de la Iglesia Doldán**, nado no Temple (Cambre) o 9 de novembro de 1925 e finado en Almeiras (Culleredo) o 23 de decembro de 1985, foi un mecánico e poeta galego.

## Traxectoria
Fillo de Antonio de la Iglesia e Celia Doldán. Comezou a traballar de novo na fábrica de armas da Coruña como mecánico, e en 1956 emigrou a Venezuela, mais regresou ao ano seguinte a Santa Bárbara. En 1961 emigrou a Inglaterra e traballou na hostalaría. Regresou en 1966 e comezou como mecánico nunha empresa auxiliar de Aluminios de Galicia, Reimogasa, onde se xubilou.

Foi un dos fundadores da Sociedade Cultural e Social de Almeiras. Colaborou con outras asociacións como Chirlateira de Cedeira (publicou na súa revista *Olláparo*), Folerpa da Coruña ou Sementeira de Anceis. Formou parte da candidatura do BNG nas eleccións municipais de 1983 en Culleredo.

Morreu atropelado por un coche.

## Obra
En 1959 comezou a enviar artigos e poemas ao periódico compostelán *La Noche*. De formación autodidacta, toda a súa obra agás dous poemas está escrita en lingua galega. Nun inicio a súa poesía falaba da xente que coñecía e da paisaxe da contorna vital, mais os textos escritos en Venezuela e Inglaterra mostran a súa saudade e a preocupación polas circunstancias da migración galega. Ao regresar, a súa poesía adquiriu unha maior carga social, en textos como “Obreiros e patróns”.
Algúns dos seus poemas aparecen no libro *O que di a gaita* de Xosé Casal. En 1976 Casal gañou o VI Festival da Ría de Ares tras musicar o texto de Eladio de la Iglesia “Bandeira galega”. Tamén escribiu moitos poemas para eventos familiares como vodas ou bautizos, celebracións de Nadal ou aniversarios. Tamén lle dedicou poemas ao Centro Social de Almeiras, polo Día das Letras Galegas e o Entroido, así como o himno da sociedade.
En 1986 editouse un libro póstumo *Poesía*, cunha biografía e unha escolma de poemas da súa autoría.

## Homenaxes
O Concello de Culleredo dedicoulle unha rúa na parroquia de Almeiras, incluíuno na primeira entrega da publicación *Persoas ilustres de Culleredo* e rendeulle homenaxe en 1997 cunha pequena publicación titulada *Eladio de La Iglesia. Poemas de Culleredo*, que recolle varios poemas inéditos referidos a este municipio.

## Vida persoal
En 1950 casou con Esperanza Álvarez, e foron pais de Carlos e Delfín de la Iglesia Álvarez.

## Notas
Aeródromo de Godos

O **aeródromo de Godos** é un aeródromo situado no concello de Caldas de Reis. Existe desde 2005. Nos seus inicios foi clausurado por protestas dos veciños, na actualidade está en funcionamento. Conta cunha pista de terra de 525 metros, debido a que unha sentenza xudicial obrigou á retirada do asfalto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aeroportos de Galicia

### Ligazóns externas 
* Datos do aeródromo en aterriza.org
Sulpicia (século I)

**Sulpicia** (en latín *Sulpicia*) foi unha poeta romana de finais do século I. Formaba parte da *gens Sulpicia*.
## Traxectoria 
Foi famosa pola súa expresividade amorosa cara ao seu marido Caleno. Foi eloxiada por Marcial, Ausonio e Sidonio Apolinar. Xuvenal conservou algúns versos da súa obra. Ausonio, no seu *Satyricon Carmen sive Ecloga de edicto Domitiani*, ou *Satyra de corrupto republicae statu temporibus Domitiani*, inclúe algúns versos que se cre que son desta poeta. Desde un punto de vista literario, os poemas teñen pouco sentido e moi pouco espírito.
## Notas
Picafollas canario

]]
O **picafollas canario** (***Phylloscopus canariensis***) é unha especie de picafollas endémico das  illas Canarias.

## Taxonomía 
Anteriormente, o picafollas canario era considerado unha subespecie do picafollas europeo (*Phylloscopus collybita*). Agora recoñécese como especie separada co nome *Phylloscopus canariensis*.

### Subespecies 
Aceptáronse dúas subespecies, pero actualmente a subespecie de Lanzarote probablemente está extinta. Son:

* *Phylloscopus canariensis canariensis*: subespecie das illas Canarias occidentais: El Hierro, La Palma, La Gomera, Tenerife e Gran Canaria
* †*Phylloscopus canariensis exsul*: subespecie das illas Canarias orientais: Lanzarote e posiblemene Fuerteventura.

## Descrición 
O picafollas canario é similar ao picafollas europeo e ao picafollas ibérico, pero comparado co picafollas europeo ten un bico máis longo, ás máis curtas e cola máis longa. As súas partes inferiores son de ton beixe amarronado, especialmente nos flancos e peito, e as partes superiores son marróns máis escuras que as do picafollas europeo.

## Vocalizacións 
Moitas das súas chamadas son similares ás do picafollas europeo, pero a canción carece da cualidade metronímica desa especie e é máis áspera e curta e máis variada e con interpretación máis rápida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gravacións de sons do picafollas canario en Xeno-Canto
Xosé Luís Vilela

**Xosé Luís Vilela Conde**, coñecido como **Xosé Luís Vilela**, nado en Muxía o 11 de marzo de 1957, é un xornalista galego que foi director de *La Voz de Galicia*.

## Traxectoria 
Comezou a traballar en 1975 en *La Voz de Galicia* e dende entón desempeñou funcións de responsabilidade en case todas as seccións do xornal. Empezou en Cultura coas críticas de arte, libros, televisión e teatro. En 1991 preparou o redeseño global do xornal, estreado en 1992, e en 2002 dirixiu o novo redeseño; o actual acometeuse na súa etapa como director. En 1995 foi nomeado redactor xefe, subdirector en 1997, director adxunto en abril de 2001 e desde marzo do 2006 ata agosto de 2025 director.

Dirixiu proxectos editoriais do grupo editorial como o *Anuario de La Voz de Galicia* e a *Guía de Galicia*. Desde xuño de 2024 é patrón da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre e director desde setembro de 2025.

## Obra 
* *Libro de estilo. Manual de redacción de La Voz de Galicia* (2022, 2ª). Director.

### Libros colectivos 
* "A papel do galego na prensa escrita maioritariamente en castelán. O caso de La voz de Galicia", en *Lingua e Comunicación: IV Xornadas sobre Lingua e Usos* (2008).

## Premios 
* Premio Galicia de Xornalismo no ano 1987, como crítico teatral.
* Premio Diego Bernal 2019 da Asociación de Xornalistas de Galicia.

## Obras 
## Notas
David Canter

**David Victor Canter**, nado en 1944, no Reino Unido, é un psicólogo británico coñecido por ser un dos fundadores da psicoloxía investigadora (*investigative psychology*), disciplina que aplica os principios da psicoloxía científica á análise e resolución de delitos. O seu traballo foi fundamental para o desenvolvemento do perfilado criminal en Europa e para establecer unha base empírica no estudo da conduta delituosa.

## Traxectoria académica 
Canter licenciouse en Psicoloxía e doutorouse no *University College London*. Desenvolveu a súa carreira académica en varias universidades británicas, entre as que destacan a Universidade de Surrey e a Universidade de Liverpool, onde fundou o *International Research Centre for Investigative Psychology.*

## Contribucións á psicoloxía criminal 
David Canter é considerado o pai da psicoloxía investigadora (*investigative psychology*). Fronte ao perfilado criminal baseado en impresións subxectivas, Canter defendeu un enfoque científico e estatístico para comprender o comportamento criminal. 

As súas investigacións céntranse en:

* O estudo da relación entre o **espazo e o crime** (*geographical profiling*).
* A análise da **conduta delitiva como interacción social**, entendendo os crimes como expresión de patróns psicolóxicos dos ofensores.
* O desenvolvemento de **modelos empíricos aplicables á investigación policial**.

## Casos destacados 
A súa metodoloxía fíxose especialmente coñecida pola colaboración coas forzas de seguridade británicas no caso de **John Duffy**, coñecido como o *Railway Rapist*, na década de 1980. O perfil elaborado por Canter foi decisivo para a identificación e condena do delincuente, consolidando a súa reputación internacional. 

## Publicacións destacadas 
Durante a súa carreira académica, publicou numerosos libros e artigos sobre psicoloxía criminal, entre os que destacan:

* Canter, D. (1994). *Criminal Shadows: Inside the Mind of the Serial Killer*. Londres: HarperCollins.
* Canter, D. (2003). *Mapping Murder: The Secrets of Geographical Profiling*. Londres: Virgin Books.
* Canter, D., & Alison, L. (2008). *Investigative Psychology: Offender Profiling and the Analysis of Criminal Action*. Londres: Wiley.

## Legado 
O traballo de Canter consolidou a psicoloxía criminal como disciplina académica con rigor científico e utilidade práctica na investigación policial. A súa achega ten e terá transcendencia en xeracións de criminólogos, psicólogos forenses e profesionais da seguridade. 

## Notas
Sulpicia

* **Gens Sulpicia**, *gens* patricia romana.
* **Sulpicia Memmia**, emperatriz romana.
* **Sulpicia (século -I)**, poeta romana que viviu na época de Augusto (século -I).
* **Sulpicia (século I)**, poeta romana que viviu na época de Domiciano (século I).
* *Dereito romano:*
** ***Sulpicia Sempronia***, lei romana establecida a proposta dos cónsules Publio Sempronio Sopo e Publio Sulpicio Saverrión no -304.
** ***Sulpicia de iure civitatis***, lei romana proposta polo tribuno da plebe Publio Sulpicio no -88.
** ***Sulpicia de bello macedonico***, lei romana que declarou a guerra ao Reino de Macedonia gobernado por Filipo V.
** ***Sulpicia de Gaius Pontinius***, lei romana adoptada por proposta do pretor Servio Sulpicio Galba.
** ***Sulpicia de aere alieno***, lei romana proposta polo pretor Servio Sulpicio Galba no -54.
** ***Sulpicia de bello Mothridatico***, lei romana que lle deu o mando da guerra contra Mitrídates VI Eupátor, rei do Ponto, a Gaio Mario.
Pintarroxo do deserto

miniatura|250px|Rhodospiza obsoleta.
O **pintarroxo do deserto** (***Rhodospiza obsoleta***) é un frinxílido grande marrón que vive no sur de Eurasia. A súa taxonomía é confusa e antes estivo situado nos xéneros *Fringilla*, *Bucanetes*, *Carduelis* e *Rhodopechys*.

## Taxonomía 
Investigacións recentes feitas por Zamora *et al.* (2006) revelaron que o pintarroxo do deserto está máis estreitamente relacionado cos frinxílidos verdes do xénero *Chloris,* como indicaban as análises de secuencias de ADN, vocalizacións e a presenza dunha banda ocular negra. Xeneticamente, parece moi próximo ao devanceiro común dos frinxílidos verdes. Pode ser que este último evolucionase a partir dunha forma do deserto e posteriormente desenvolvese unha plumaxe verde, ou que o devanceiro común dos frinxílidos verdes e o pintarroxo do deserto (que viviu hai arredor de 6 millóns de anos) fose unha especie de hábitat semiárido que seguidamente diverxeu por un lado nunha liñaxe verdadeiramente adaptada ao deserto, representada hoxe polo pintarroxo do deserto, e por outra nun devanceiro da liñaxe dos bosques, os frinxílidos verdes.

## Descrición 
Ten unha envergadura alar media de 26 cm. Ten un bico negro robusto, rémixes e rectrices negras e brancas, e unha barra rosada en cada á. A femia é de cores máis apagadas que o macho, pero nos individuos non-adultos os sexos teñen un padrón de cores similar.

## Ecoloxía 
É un residente de desertos en áreas onde pode dispoñerse facilmente de auga, pero pode encontrarse tamén en montañas baixas e pés de montes, e en vales cultivados.

Esta especie non migra a non ser localmente. Congrégase preto de asentamentos humanos afastados e rurais, e as hortas de árbores froiteiras ben regadas en medio de zonas áridas son hábitats ideais. Pode encontrarse alimentándose formando grandes bandadas da súa propia especie ou mesturados con bandadas doutros frinxílidos.

Come sementes e ocasionalmente insectos. Nidifican en árbores na primavera, a miúdo en árbores froiteiras en hortas, e a femia pon e encárgase de incubar de 4 a 6 ovos gris claros, lixeiramente manchados.

[miniatura|Ovos de *Rhodospiza obsoleta* no [MHNT.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Groth, J. G. 1994. A mitochondrial cytochrome b phylogeny of cardueline finches. Journal für Ornithologie, 135: 31.
*Lichtenstein, Martin Heinrich Carl: [Description of *Carduelis obsoleta*]. *En:* Eversmann, Eduard Friedrich, *Reise von Orenburg nach Buchara. Nebst einem Wortverzeichniss aus der Afghanischen Spracbe begleitet von einem naturhistorischen Anhange und einer Vorrede von Н. Lichtenstein*: Apéndice 132. Berlín, 1822. [en alemán]
Un poeta

***Un poeta*** é un filme traxicómico de 2025 escrito, coproducido e dirixido por Simón Mesa Soto. É unha coprodución entre Colombia, Alemaña e Suecia. Está protagonizado por Ubeimar Ríos, Rebeca Andrade, Guillermo Cardona, Allison Correa, Margarita Soto e Humberto Restrepo.

Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2025 o 19 de maio de 2025. Foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
A obsesión de Óscar Restrepo coa poesía non lle trouxo gloria. Envellecido e errático, converteuse no cliché do poeta nas sombras. Cando coñece a Yurlady, unha adolescente, el axúdaa a cultivar o seu talento.

## Elenco 
miniatura|250px|Elenco e director do filme en Cannes.
* Ubeimar Ríos como Óscar Restrepo
* Rebeca Andrade
* Guillermo Cardona
* Allison Correa
* Margarita Soto
* Humberto Restrepo

## Produción 
A fotografía principal realizouse en Medellín.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Colombia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 98ª edición dos Óscar
Antonio Soto Magariños

**Antonio Soto Magariños**, nado en Santiago de Compostela, foi un político galego.

## Traxectoria 
Foi elixido secretario da Sociedad de Barberos de Santiago de Compostela en 1929. Pola folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e acusado de sedición; foi xulgado en consello de guerra en Santiago de Compostela o 9 de decembro xunto con Manuel Penas Cimadevila, Luis Figueiras Míguez e Constante Rodríguez Fariña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo detido no campo de concentración de Rianxo. Detido a principios de 1945, procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Eduardo Malvido Rúa, Luis Alonso Freijanes, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo.

## Notas
Tainá - Uma Aventura na Amazônia

***Tainá - Uma Aventura na Amazônia*** é un filme brasileiro de 2000 dirixido por Tânia Lamarca e Sérgio Bloch. O éxito do filme motivou unha secuela e unha precuela *Tainá 2 - A Aventura Continua* e *Tainá - A Origem*, estreadas en 2004 e 2011 respectivamente.

## Sinopse 
Conta as aventuras dunha nena indíxena orfa que vive co seu avó, o sabio Tigê, nun recuncho do río Negro na bacía do río Amazonas. Con Tigê, aprende as lendas e historias do seu pobo, convivindo intimamente co bosque e os seus animais. Pouco a pouco, Tainá convértese nunha gardiá do bosque e consegue salvar un pequeno mono de caer nas gadoupas dun traficante. Alcumado Catú, o novo pequeno amigo convértese no seu compañeiro despois da morte do seu avó.

Protexida por un amuleto deixado por Tigê, Tainá continúa a loita en defensa da selva. Perseguida polo traficante, a gardiá deterase nunha pequena aldea onde viven unha bióloga e o seu fillo Joninho, que segue á súa nai nas súas investigacións científicas.

O acordo entre eles faise difícil e Tainá decide abandonar a aldea, pero Joninho, que xa estaba a planear unha "fuxida" para gastarlle unha mala pasada á súa nai, séguea e agora terá que aprender dela a sobrevivir no bosque.

## Personaxes 
* Eunice Baía como Tainá
* Caio Romei como Joninho
* Ruy Polanah como Vô Tigê
* Jairo Mattos como Rudi
* Branca Camargo como Isabel
* Alexandre Zacchia como Shoba
* Luciana Rigueira como Tikiri
* Charles Paraventi como Boca
* Marcos Apolo como Biriba
* Betty Erthal como Miss Meg
* Luiz Carlos Tourinhocomo Mr. Smith
* Nadine Voullièmevoz como Catú, o mono (voz)
* Guilherme Briggs como Ludo, o papagaio (voz)
* Alfonso Segura como Aida, o mono (voz)
* Jaqueline Arashida como Yemanjac

## Notas
Tainá - A Origem

***Tainá - A Origem*** é un filme brasileiro de 2011 dirixido por Rosane Svartman. É o terceiro e derradeiro filme da serie cinematográfica *Tainá*, e a precuela de *Tainá - Uma Aventura na Amazônia* e *Tainá 2 - A Aventura Continua*.

O filme segue a historia de Tainá, unha nena indíxena de 5 anos que soña con converterse nunha guerreira e atopar a súa verdadeira orixe.

## Sinopse 
A selva amazónica é invadida por piratas e unha rapaza indíxena chamada Maya acaba sendo vítima de bandidos, deixando orfa á súa bebé Tainá. A nena é refuxiada entre as raíces dunha grande árbore e rescatada polo solitario xamán vello Tigê, quen a coida e só regresa ao seu pobo cinco anos despois, cando o novo líder será escollido como defensor da natureza. De nena, a Tainá impídeselle presentarse, pero o legado da súa nai, a última das guerreiras, e co apoio da nena da cidade Laurinha e o nativo Gobi, decide enfrontarse aos malfeitores, desentrañando o misterio das súas propias orixes.

## Personaxes 
* Wiranu Tembé como Tainá
* Beatriz Noskoski como Laurinha
* Igor Ozzy como Gobí
* Gracindo Júnior como Vô Tigê
* Nuno Leal Maia como Vô Teodoro
* Mayara Bentes como Maya
* Guilherme Berenguer como Vitor
* Laila Zaid como Luna
* Leon Góes como Bu
* Fidelis Barros como Cacique 

## Notas
Eunice Baía

**Eunice Barros Baía**, nada en Barcarena o 2 de xuño de 1990, é unha actriz e deseñadora de moda brasileira. Acadou a fama por interpretar a Tainá no filme *Tainá - Uma Aventura na Amazônia*.

## Traxectoria 
Eunice é membro do pobo indíxena baré. A súa carreira como actriz comezou logo de ser escollida entre máis de 3.000 nenos de todo o Brasil para o papel principal na película *Tainá - Uma Aventura na Amazônia*.

Ata os sete anos, Eunice viviu en Pará, mais despois de ser escollida para protagonizar o seu primeiro filme, mudouse a São Paulo e viviu coa súa titora Noêmia ata que foi adulta.

Eunice tamén é artista visual e creou unha marca de arte indíxena chamada Oka. Graduouse en deseño de moda e ten dous fillos, Antônio e Aruã.

## Filmografía 
### Televisión  
### Cinema 
## Notas
Tainá 2 - A Aventura Continua

***Tainá 2 - A Aventura Continua*** é un filme brasileiro de 2004 dirixido por Mauro Lima. É o segundo filme da serie cinematográfica *Tainá*, sendo a secuela de *Tainá - Uma Aventura na Amazônia*.

Rodouse en Manaus, a capital do estado brasileiro do Amazonas, así como en Ubatuba, en São Paulo, onde a selva amazónica foi simulada con primeiros planos. A súa precuela *Tainá - A Origem*, estreouse en 2011.

## Sinopse 
A malvada Zuzu consegue que dous homes vaian á selva e leven os animais, e a pequena rapaza da selva amazónica, Tainá, ten que rescatalos. Os homes disparáronlle á nai do pequeno xaguar, que era só un bebé. Carlitos, un neno pequeno, axuda a Tainá a rescatar animais secuestrados.

## Personaxes 
* Eunice Baía como Tainá
* Chris Couto como Zuzu
* Kadu Moliterno como Gaspar
* Vitor Morosini como Carlitos
* Arilene Rodrigues como Catiti
* Leandro Hassum como Zé Grilo
* Aramis Trindade como Lacraia
* Roney Villela como Carcará
* Ruy Polanah como Tigê
* Daniel Munduruku como Pajé Tatu Pituna
* Orlando Drummond como Ludo, o papagaio (voz)

## Notas
Freira das Desertas

A **freira das Desertas** (***Pterodroma deserta***) é unha pequena ave mariña procelárida que se reproduce na illa Bugio das illas Desertas do arquipélago de Madeira. 

## Taxonomía 
As aves do xénero *Pterodroma* son aves mariñas de océanos temperados e tropicais. De moitas delas sábese pouco, e a súa aparencia moitas veces similar fixo que a taxonomía do grupo fose bastante fluída. Aínda que a sistemática desta especie aínda non foi definitivamente establecida, algunhas autoridades de forma provisional dividiron a freira das Desertas en sentido amplo, separando os exemplares que se reproducen nas Desertas dos que se reproducen no arquipélago de Cabo Verde, mentres que outros consideran que é unha subespecie da freira gon-gon. A especie denomínase polo seu sitio de reprodución, as illas Desertas de Portugal.

## Descrición 
Como antes se pensaba que as tres especies do complexo *Pterodroma feae/madeira/deserta* eran subespecies dunha especie única, *Pterodroma mollis*, é fácil de comprender a extrema dificultade de distinguilas. Un resumo de datos dun estudo morfolóxico botou algo de luz sobre o asunto:
* En tamaño total *feae* (*f*.) está máis próxima a *deserta* (*d*.) e ambas as dúas son meirandes que *madeira* (*m*.) (**lonxitude alar** - *f*:262, *d*: 264, *m*: 248; **tarso** - *f*:34.7, *d*: 35.2, *m*: 32.7).
* A lonxitude do bico é de novo similar en *feae* e *deserta* e en ambas é máis grande que en *madeira* (*f*:29.0, *d*: 28.6, *m*: 26.3).
* A profundidade do bico é moito maior en *deserta*, menor en *madeira*, e intermedia en *feae* (*f*:11.9, *d*: 12.9, *m*: 10.5).
En canto a proporcións:
* (Lonxitude do bico/lonxitude alar) (*f*:11.1%, *d*: 10.8%, *m*: 10.6%) é bastante similar nos tres taxons.
* (Lonxitude do bico/profundidade ou altura do bico) (*f*: 2.44, *d*: 2.22, *m*: 2.53) é máis baixa en *deserta* e máis alta en *madeira*. En *feae* é intermedia, pero máis do dobre máis próxima a *madeira* que a *deserta*.

## Comportamento 
Un estudo de 2024 do Instituto Oceanográfico Woods Hole atopou que, a diferenza de moitas outras aves mariñas, que tenden a escapar dos furacáns, a freira das Desertas segue o camiño dos furacáns  para alimentarse de peixes e luras traídos á superficie polo aumento da axitación e mestura das augas do océano.

## Notas
Edison Portland Cement Company

miniatura|300x300px|Thomas Edison á beira dun dos seus modelos de casa de cemento.
A **Edison Portland Cement Company** foi unha empresa de Thomas Alva Edison que axudou a mellorar a industria do cemento de Portland. Edison estaba a desenvolver un proceso de moída de mineral de ferro e descubriu un mercado na venda de area residual aos fabricantes de cemento. Decidiu crear a súa propia empresa cementeira, fundándoa en New Village, Nova Jersey, en 1899, e pasou a subministrar o formigón para a construción do Yankee Stadium en 1922.

## Historia 
En 1881, Edison fundou a Edison Ore-Milling Company e intentou durante moitos anos que ese negocio tivese éxito. A demanda era nula e, aínda que Edison trouxo novas innovacións tecnolóxicas á industria, a empresa non puido competir co rico mineral da Iron Range. A pesar do investimento continuo, coa venda de accións de General Electric, a empresa sufriu enormes perdas. Finalmente, a tecnoloxía de trituración de mineral vendeuse a outros propietarios de minas. o que daba lugar a un produto máis duro e duradeiro. En 1899, Edison decidiu unirse ao negocio do cemento, reutilizando parte da tecnoloxía que desenvolvera para a moída de minerais.

O seu muíño no val do río Delaware en Nova Jersey contou cos primeiros fornos longos e rotatorios do mundo. Para mellorar a súa estabilidade financeira, licenciou os fornos a outros fabricantes, pero isto axudou aos seus competidores a mellorar a súa produción. Finalmente, a industria saturouse e o negocio de Edison non foi particularmente rendible.]]

## Notas
Furabuchos macaronesio

O **furabuchos macaronesio**  (***Puffinus baroli***) é un pequeno furabucho que se reproduce nos Azores e as Canarias, illas da rexión da Macaronesia do océano Atlántico Norte. O nome científico *baroli* refírese a Carlo Tencredi Falletti, marqués de Barolo.

## Taxonomía 
O furabuchos macaronesio foi descrito formalmente en 1857 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte co nome binomial *Procellaria baroli*. O epíteto específico lembra a figura de Carlo Tencredi Falletti, marqués de Barolo. Actualmente está situado no xénero *Puffinus*, que foi creado polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson en 1760 co furabuchos atlántico (*Puffinus puffinus*) como especie tipo. A especie é monotípica, xa que carece de subespecies. (*P. lherminieri*). BirdLife International mantén as formas *baroli* e *boydi* dentro da especie furabuchos maorí. A British Ornithologists' Union aceptou *P. baroli* como especie distinta en 2005, como tamén a *Clements Checklist*. A American Ornithologists' Union fixo o mesmo en 2013.

## Descrición 
As características que distinguen o furabuchos macaronesio do furabuchos atlántico e outros *Puffinus* do Atlántico Norte son: cara clara, panel prateado na parte superior das ás, ás máis curtas e máis redondeadas e pés azuis. A cara clara contrasta cos ollos escuros.

## Distribución 
Vive nas illas Azores, Desertas, Salvaxes e Canarias. A maior colonia, de 1400 parellas, encóntrase nas illas Salvaxes de Portugal. A área de distribución non-reprodutora é o Atlántico nordés tropical e subtropical.

## Comportamento 
Aliméntase nos 15 m superiores da columna de auga, o cal é similar ao que fai a especie moi emparentada *Puffinus lherminieri* do oeste do Atlántico e mar Caribe. Os furabuchos macaronesios non teñen un momento preferido do día para alimentarse ou descansar e poden pescar tanto durante o día coma a noite, aínda que parece que voa máis nas horas diúrnas. Come principalmente peixes e cefalópodos, principalmente o *Argonauta argo* nos Azores, pero tamén outros cefalópodos, mentres que os peixes que capturan son exclusivamente *Phycis spp*.

## Ameazas 
Igual que outros procelariformes, predadores introducidos como ratas e gatos son as súas principais ameazas nas colonias reprodutoras. Ademais, as crías emplumadas son atraídas polas luces artificiais pola noite durante os seus primeiros voos desde os seus niños ao mar. En Tenerife informouse dun descenso do seu número debido a esta atracción polas luces, o que suxire un declive nesa illa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* BTO BirdFacts - Furabuchos macaronesio
* Aves da illa de Madeira: furabuchos macaronesio
* Gravacións de sons do furabuchos macaronesio en Xeno-Canto
Furabuchos caboverdiano

[miniatura|Ovo de *Puffinus boydi*(colección do [MHNT). ]]

O **furabuchos caboverdiano** (***Puffinus boydi***) é un pequeno procelárido que se reproduce no arquipélago de Cabo Verde do océano Atlántico a uns 570&nbsp;km da costa de África occidental. O epíteto do seu nome científico fai referencia ao ornitólogo británico Arnold Boyd.

## Segregación sexual 
As femias emprenden viaxes para buscar alimento máis longas e voan máis ao norte. Isto parece que se debe ás distintas preferencias polas concentracións de clorofila e temperatura da superficie do mar. O solapamento global dos sexos é baixo. Con todo, as súas dietas son idénticas, consistentes en peixes, larvas de peixes e luras. Tanto os machos coma as femias alimentan as crías, pero os machos son os que contribúen máis. Isto pode ser porque as femias pasan máis tempo incubando ovos e, polo tanto, están máis privadas de nutrición.

## Taxonomía 
O furabuchos caboverdiano é ás veces considerado unha subespecie do furabuchos maorí ou da pardela de Audubon ou do furabuchos macaronesio. Tamén se considerou sinónimo do extinto *Puffinus parvus* das Bermudas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Río Delaware

O **río Delaware** é un río importante da rexión do Atlántico Medio dos Estados Unidos e é o río de fluxo libre máis longo do leste dos Estados Unidos. Dende a unión das súas ramas en Hancock, Nova York, o río flúe durante 454 km ao longo das fronteiras de Nova York, Pensilvania, Nova Jersey e Delaware, antes de desembocar na baía de Delaware. A súa conca drena unha área de 35 070 km2 e proporciona auga potable a 17 millóns de persoas, incluíndo a metade da cidade de Nova York a través do acueduto de Delaware.

O río Delaware ten dúas ramas que nacen nas montañas Catskill de Nova York: a rama oeste en Monte Jefferson en Jefferson, no condado de Schoharie, e a rama leste en Grand Gorge, no condado de Delaware. As ramas únense para formar o río Delaware principal en Hancock, Nova York. Fluíndo cara ao sur, o río permanece relativamente pouco desenvolvido, con 245 km protexidos no National Wild and Scenic Rivers System como *Upper*, *Middle* e *Lower Delaware*. En Trenton, Nova Jersey, o Delaware vólvese navegable e máis industrial . Esta sección constitúe a columna vertebral da área metropolitana do val de Delaware, servindo ás cidades portuarias de Filadelfia, Camden, Nova Jersey, e Wilmington, Delaware. O río desemboca na baía de Delaware en Liston Point, a 77 km augas arriba da saída da baía ao océano Atlántico, entre cabo May e cabo Henlopen.

Antes da chegada dos colonos europeos, o río era a terra natal do pobo nativo lenape. Chamábanlle *Lenapewihittuk*, ou río Lenape, e Kithanne, que significa o río máis grande desta parte da rexión.

## Notas
Pobo baré

O **pobo baré**, tamén coñecido como **hanera** ou **werekena** é un pobo indíxena que habita no noroeste do Brasil e en Venezuela. Segundo os Siasi/Sesai, en 2014 había 11.472 persoas baré en Amazonas, no Brasil. O censo nacional de Venezuela de 2011 informou de 5.044 persoas do pobo baré. Durante moitos anos sufriron a explotación violenta por parte dos comerciantes portugueses e españois, obrigados a traballar como escravos por débedas. Mudáronse a miúdo para tentar evitar os comerciantes. Hoxe en día a maioría viven da agricultura, a caza, a pesca e a recolección, e extraen fibra de piassava para obter ingresos e mercar mercadorías aos comerciantes.

## Linguas 
Os baré e os werekena orixinalmente falaban a lingua baré e a lingua warekena, ambas as dúas linguas arauacas, pero hoxe falan a lingua nheengatu, unha lingua franca espallada polos carmelitas no período colonial. Algunhas comunidades do Alto Xié aínda falan warekena.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Eduardo Malvido Rúa

**Eduardo Malvido Rúa**, nado en Allariz cara a 1913, foi un fontaneiro e político galego.

## Traxectoria 
Fontaneiro en Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Segovia en novembro de 1938. Ingresou na Prisión Provincial de Segovia, de onde pasou o 15 de decembro á Colonia Penitenciaria de El Dueso. En maio de 1942 pasou a Donostia e estivo preso no Destacamento Penal de Irún. Saíu en liberdade condicional da Prisión Provincial de San Sebastián en marzo de 1944. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas, que foi sobresido en decembro de 1945.

Detido novamente en febreiro de 1945, foi procesado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Jesús Balboa López, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Mariano Otero Castelao, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Francisco Rey Drox, Antonio Soto Magariños, Luis Alonso Freijanes, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. O 21 de decembro de 1945 saíu en liberdade condicional. Volveu ser detido en Ourense en marzo de 1946. Foi trasladado á prisión da Coruña. Xulgado en consello de guerra por rebelión, foi condenado a 12 anos. Cumpriu condena na Prisión de Burgos, onde ingresou o 23 de otubro. Saíu en liberdade condicional o 31 de outubro de 1951.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Registro-Índice de la Población Reclusa (1938-1955). Archivo General de la Administración.
Amador Rodríguez Troncoso

**Amador Rodríguez Troncoso**, nado en Guntín (Oroso, A Cañiza) en 1922 e finado en Negreira o 2 de agosto de 2020, foi un axente de Extensión Agraria pioneiro do mundo agrario e impulsor da creación de Feiraco.

## Traxectoria 
Foi axente de Extensión Agraria en Negreira, a primeira axencia en España deste servizo. Logo foi xefe provincial deste Servizo en Lugo e Pontevedra e xefe rexional ata a súa xubilación.

## Obra
**Os albores de Feiraco*
**El Servicio de Extensión Agraria. Vivencias, recuerdos y vigencia* 

## Notas
Tecelán de cabeza negra

O **tecelán de cabeza negra** (***Ploceus melanocephalus***) é un paxaro da familia Ploceidae que se reproduce en áreas húmidas de África tropical. 

## Taxonomía 
O tecelán de cabeza negra describiuno formalmente en 1758 o naturalista sueco de Carl Linné na décima edición do seu *Systema Naturae* co nome binomial *Loxia melanocephala*. Especificou como localidade tipo Guinea. Linné baseou a súa descrición no "Gamboa Groasbeak" que fora descrito e ilustrado en 1750 polo naturalista inglés Eleazar Albin no seu libro *A Natural History of Birds*. Albin debuxara un esbozo dun espécime vivo que pertencía a Duque de Chandos na súa casa de campo Cannons, que estaba localizada a uns 18 km ao noroeste de Londres preto de Edgware. O epíteto específico *melanocephalus*, *melanocephala* combina as raíces do grego antigo μελας/*melas*, μελανος/*melanos* que significa 'negro' e -κεφαλος/*-kephalos* que significa 'cabeza'. O tecelán de cabeza negra é agora unha das 67 especies situadas no xénero *Ploceus* que foi creado en 1816 polo naturalista francés Georges Cuvier.

Recoñécense cinco subespecies:

## Distribución e hábitat 
Atópase en África occidental, central e oriental, pero foi tamén introducido na Península Ibérica. Vive en sabanas e hábitats similares, normalmente preto da auga. Con frecuencia vive en árbores de *Acacia* de 3 m de altura para impedir a predación.

## Galería 

Ficheiro:002 Black-headed weaver building its nest at Kibale forest National Park Photo by Giles Laurent.jpg|Construíndo o niño no Parque Nacional do bosque de Kibale, Uganda
Ficheiro:074 Black-headed weaver gathering nest material at Kibale forest National Park Photo by Giles Laurent.jpg|Xuntando material para o niño
Ficheiro:Black-headed Weaver - Uganda MG 1449 (22432106578).jpg|Macho exhibíndose nunha marisma de papiros
Ficheiro:Yellow backed weaver1.jpg|Macho no Parque Nacional Raíña Isabel, Uganda
Ficheiro:Ploceus melanocephalus MHNT 228 RdN Sénégal.jpg|Posta de ovos en Senegal (MHNT)

## Notas
Parque Nacional da Selva Tropical de Gola

O **Parque Nacional da Selva Tropical de Gola** protexe a maior extensión de selva tropical de Serra Leoa. Abarca 71.070 hectáreas no leste do país. Forma parte das selvas da Alta Guinea, un punto de biodiversidade que se estende desde Guinea ata Togo.

## Historia
A selva explotouse comercialmente no pasado, con máis de 20.000 hectáreas taladas entre as décadas de 1960 e 1980, e recentemente estivo baixo presión pola explotación de diamantes e mineral de ferro e foi obxecto dun informe recente de Global Witness.

thumb|Elefantes africanos do bosque|esquerda|200x200px

Desde a década de 1990, a selva foi obxecto dun proxecto de conservación para protexela a longo prazo, garantindo ao mesmo tempo a participación e a mellora dos medios de vida das comunidades dos bordos da selva. O proxecto é unha colaboración entre o Goberno de Serra Leoa, a Conservation Society of Sierra Leone  e a Royal Society for the Protection of Birds. Tamén estableceuse un acordo similar na fronteira de Liberia na comunidade forestal de Gola de Liberia, xa que as dúas comunidades comparten culturas e pobos semellantes, así como especies animais e vexetais. Propúxose crear o Parque Nacional Lofa-Mano no nordeste de Liberia, contiguo ao parque. O parque nacional declarouno o presidente Ernest Bai Koroma e promulgouno o Parlamento de Serra Leoa en decembro de 2010. O parque fusiona a Reserva Forestal Norte de Gola, a Reserva Forestal Leste de Gola e as Reservas Forestais Oeste de Gola, e é o segundo parque nacional de Serra Leoa. Inaugurouse oficialmente en decembro de 2011, nunha cerimonia celebrada por Koroma.

En 2025, o parque designouse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO como parte do complexo Gola-Tiwai.

## Medio ambiente 
Os estudos biolóxicos mostran que o bosque alberga máis de 330 especies de aves, 14 das cales están ameazadas, máis de 650 especies de bolboretas e 49 especies de mamíferos, incluíndo unha poboación de máis de 300 chimpancés occidentais, hipopótamo ananos e unha poboación de Elefante africano de bosque moi diminuída. O parque designouse como Zona Importante para as Aves (IBA) por BirdLife International porque alberga poboacións significativas de moitas especies de aves.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Sierra Leone Gazette Vol. CXLI. No 87 Dated 16 de decembro de 2010 'Proclamation for the Constitution of the Gola Rainforest National Park'
### Outros artigos 
* Serra Leoa

### Ligazóns externas 
* Official website
Tempada 1991/92 do Deportivo da Coruña

Durante a **tempada 1991/92** o Deportivo da Coruña competiu na primeira división da Liga e na Copa do Rei. O club acabou 17º e gañou o play-off para quedar na primeira división na seguinte tempada.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia do Deportivo da Coruña
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2025

A **78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Cannes** celebrouse dende o 13 ao 24 maio de 2025. A actriz francesa Juliette Binoche foi a presidenta de xurado para a competición principal. O cineasta iraniano Jafar Panahi gañou a Palma de Ouro, o maior premio do festival, co seu drama *Yek tasadof-e sadeh.*

O cartel dobre oficial do festival, no que aparecen a actriz Anouk Aimée e o actor Jean-Louis Trintignant no filme *Un homme et une femme* (1966) de Claude Lelouch, gañadora da Palma de Ouro na 19ª edición do Festival, foi deseñado por Hartland Villa. O actor Laurent Lafitte foi o anfitrión das cerimonias de apertura e clausura..

## Notas
Cidade lineal

miniatura|350x350px|Cidade Lineal. Bosquexo realizado por Arturio Soria.
En urbanismo, denomínase **cidade lineal** ou **cidade linear** ao modelo de ordenación do territorio no que a distribución urbana estendíase coma unha cidade alongada construída a ambos os dous lados dunha rúa ou avenida central de 40 metros de largo, con vivendas a ambos os dous lados e con espazos naturais ou rurais aos lados.

Foi conceptualizada polo xeómetra, urbanista e teósofo español Arturo Soria, seguindo o lema "na Cidade Lineal, a cada familia unha casa, en cada casa unha leira e un xardín".

Presentado en 1885 e desenvolvido na súa primeira fase a finais do século XIX e principios do XX, o modelo lineal propoñía unha alternativa para desconxestionar os núcleos tradicionais das cidades e recuperar unha planificación urbana baseada na dignidade, o individualismo e o contacto coa natureza.

## En Galicia
A concepto de cidade lineal é unha ferramenta urbana de desenvolvemento organizado. Como tal, non existe ningunha cidade ou vila en Galicia planificada segundo os preceptos de cidade lineal. Porén, existen de facto diferentes vilas e entidades de poboación que se desenvolveron espontaneamente con estruturas moi semellantes. Isto é porque diferentes estradas, especialmente as estradas nacionais do Eixo Atlántico, propiciaron o desenvolvemento urbano ao seu carón. Así, barrios como Chapela, en Redondela, desenvolvéronse coa construción de da N-550, renomeada a esa altura coma *avenida de Redondela*; e outra estrada, a *avenida de Vigo*. Ás súas beiras, proliferaron edificios de varias alturas, cunha forte proliferación comercial. Tras destes edificios, persistiron pequenas casas, leiras de plantacións de monocultivo de subsistencia e pequenos negocios.

Outros exemplos de desenvolvemento práctico e non planificado de cidade lineal son O Porriño, Ordes, Monforte de Lemos, Narón ou Vilalba; ou os barrios de Teis ou Coruxo en Vigo, Arcade en Soutomaior e o barrio de Seixo en Marín.

### Cidades aliñadas 
Malia non ser unha cidade lineal, o eixo ou corredor Atlántico que une Vigo e A Coruña (ou Ferrolterra para moitos outros autores) opera de xeito moi semellante no eido funcional ás cidades lineais. Máis que unha soa cidade, é un corredor urbano e económico que concentra a máis do 60 % da poboación de Galicia.

O Corredor Atlántico está lonxe de ser unha cidade lineal, pero porén, pódese describir como un continuo formado por Cidades Aliñadas, que, con boa accesibilidade e maior integración, poderían acadar a forza gravitacional suficiente para facerse sentir entre as principais áreas metropolitanas españolas.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Cidade xardín
* Plan Palacios
### Ligazóns externas
*