Teoría do Grande Home

[miniatura|[Napoleón I de Francia|Napoleón, típico "grande home", que supostamente determinou o período napoleónico.]]
A **teoría do Grande Home** procede do século XIX e indica que a historia se xustifica en gran medida polo impacto de "grandes homes", ou heroes, prestos a definirse como individuos altamente influentes que, grazas ao seu carisma persoal, intelixencia, sabedoría, ou dotes políticos, utilizaron o seu poder de tal maneira que este tivo un impacto histórico decisivo. A teoría fíxose popular na década de 1840 polo autor escocés Thomas Carlyle. No entanto, en 1860, Herbert Spencer formularía que os chamados grandes homes son, en realidade, produtos das súas sociedades, e que as accións destes serían imposíbeis sen as condicións sociais que os precederon. Así, a posterior historia social, económica e política minimizou a primacía dos grandes homes.

## Xeneralidades 
Carlyle expresou que "a historia do mundo non é senón a biografía de grandes homes", dando a coñecer a súa crenza de que os heroes forman a historia a través dos seus atributos persoais e dalgunha inspiración divina. O libro *On Heroes, Hero-Worship, and The Heroic in History*, do mesmo Carlyle, esclarece a súa percepción de que a historia vira segundo as decisións dos "heroes", agregándolle ao texto unha análise sobre a influencia daqueles como Mahoma, Shakespeare, Lutero, Rousseau, Pericles, Napoleón&nbsp;e Wagner. Desde logo, o autor sentiu que o estudo dos grandes homes era "lucrativo" para o lado heroico dun mesmo. Dito noutras palabras, repasar a vida que tiñan os heroes podería axudar a revelar algo sobre a verdadeira natureza do propio ser.

O estadounidense Frederick Adams Woods tamén mostrou apoio á teoría do grande home. Este autor realizou unha obra chamada *The Influence of Monarchs: Steps in a New Science of History*, para a cal investigou 386 individuos que gobernaron en Europa Occidental desde o século XII até a Revolución Francesa a fins do século XVIII, así como a súa influencia no curso de eventos históricos.

Esta teoría frecuentemente contrasta cunha teoría que fala sobre eventos que ocorren na totalidade do tempo, ou cando unha onda esmagadora de pequenos eventos causa a ocorrencia de certos avances. O enfoque do grande home estaba máis de moda cos historiadores profesionais do século XIX. Unha obra popular desta corrente é a undécima edición da *Encyclopædia Britannica* (1911), a cal contén biografías extensas e en detalle dos grandes homes da historia, mais moi poucas historias xerais ou sociais. Por exemplo, toda a información do período das grandes migracións está compilada na biografía de Atila, rei dos hunos. Esta perspectiva heroica da historia tamén estaba apoiada por algúns filósofos importantes como Hegel, Kierkegaard, Nietzsche&nbsp;e Spengler, con todo, empezou a perder popularidade logo da Segunda guerra mundial.

En *Untimely Meditations*, Nietzche escribe que: "...a meta da humanidade reside nos seus espécimes máis altos".

En *Fear and Trembling*, Kierkegaard escribe que: "ser quen de caer de tal xeito que no mesmo segundo se vexa como se un estivese de pé e camiñando, transformando o salto da vida nunha andainda, absolutamente para expresar o sublime e o terreste-que so eses cabaleiros de fe son quen de facer, isto é o único prodixio 

Hegel, procedendo da teoría providencialista, argumenta que *aquilo que é real é razoábel* e os individuos histórico-mundiais son axentes do espírito mundial. Hegel opina así: "Tales son grandes homes históricos-cuxas propias misións involucran eses grandes asuntos os cales son a vontade do espírito mundial." Por tanto, de acordo con Hegel, un grande home non crea a realidade histórica por si mesmo, senón que soamente revela o futuro inevitábel.

## Críticas 
[miniatura|[Herbert Spencer foi un crítico contemporáneo da teoría do Grande Home de Carlyle.]]

Un dos críticos máis contundentes da formulación de Carlyle sobre a teoría do Grande Home foi Herbert Spencer, quen cría que atribuír eventos históricos ás decisións duns cantos individuos era unha posición lamentabelmente primitiva, infantil e non-científica.

*Guerra e paz* de Tolstoi salienta o criticismo á teoría do Grande Home como un tema recorrente nas súas digresións políticas. Segundo Tolstoi, o significativo dos grandes individuos é imaxinario, agregando que os devanditos suxeitos son só *escravos da historia* realizando o decreto da Providencia.

William James na súa conferencia *Great Men and Their Environment* subliñou a importancia da congruencia do Grande Home cos seus arredores (en sentido amplo), aínda que o seu último punto foi que as contornas e os individuos se forman reciprocamente, tal como as contornas e os membros individuais das especies animais fan segundo a teoría darwinista.

Entre os críticos modernos da teoría do Grande Home, un, Sidney Hook, apoia a idea. Outorga creto a aqueles que moldearon eventos a través das súas accións, e o seu libro *The Hero in History: A Study in Limitation and Possibility* está dedicado ao papel do heroe e na historia e á influencia de persoas extraordinarias.

Leonid Grinin define unha figura histórica, é dicir, un grande home, así:

Así, Grinin conclúe que o rol do Grande Home depende dun conxunto de factores, non dun só.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escola dos Annales e Nova historia
* Prosopografía
### Ligazóns externas 
* "Twilight of the Idols", de Peter Dizikes, en *The New York Times*, 5 de novembro de 2006. "Do changes in science mean the traditional great-man science biography is going the way of the dodo?"