Adore

***Adore*** é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Foi editado o 2 de xuño de 1998 a través do selo Virgin Records. *Adore* é o primeiro álbum de The Smashing Pumpkins que non conta co batería Jimmy Chamberlin.

*Adore* marca un evidente cambio no son da banda, amosando máis influencias electrónicas e introducindo caixas de ritmos e sintetizadores en practicamente todos os temas.

Comercialmente quedou moi lonxe do éxito obtido polos dous discos anteriores da banda, *Siamese Dream* (1993) e *Mellon Collie and the Infinite Sadness* (1995), vendendo unicamente 1,1 millóns de copias. Porén, recibiu boas críticas e incluso obtivo un nomeamento, á mellor actuación de música alternativa, nos premios Grammy de 1999.

## Antecedentes 
The Smashing Pumpkins consolidaran o seu lugar como forza cultural co disco multiplatino *Mellon Collie and the Infinite Sadness* de 1995. Sentindo as limitacións do seu son de hard rock guitarreiro, a banda comezara a expandirse durante a creación de *Mellon Collie*, e, despois do éxito nas listas do tema con tendencia electrónica "1979", a banda concentrouse neste estilo. A medida que a extensa e exitosa xira de *Infinite Sadness* acababa, Billy Corgan atopouse con moitos problemas difíciles, como o esgotamento musical, a ausencia do seu "mellor amigo e alma xemelga musical na banda" Jimmy Chamberlin, o final do seu matrimonio e a morte da súa nai por cancro.

Durante ese período, a banda publicou dous novos sinxelos en bandas sonoras de películas, "Eye" (na BSO do filme *Lost Highway*) e "The End Is the Beginning Is the End" (na de *Batman & Robin*). Os dous temas incorporaban elementos electrónicos, aínda que mantiñan os do hard rock do material anterior do grupo; un crítico cualificou aos dous sinxelos como "cargadores de todo tipo de enerxía" e descartou os comentarios anteriores dos Pumpkins de que o próximo álbum sería menos roqueiro. Porén, o novo material para o álbum que Corgan estaba escribindo estaba formado principalmente por cancións acústicas.

Despois de tocar en varios festivais no verán de 1997, a banda comezou a traballar en distintos estudos de Chicago co produtor Brad Wood, co que Corgan traballara anteriormente a principios dos anos 90. Aínda que *Mellon Collie* fora gravado na súa maioría coa participación total de todos os membros da banda, a dinámica do grupo durante as novas sesións pronto foi confusa xa que Corgan, sen inspiración dos seus compañeiros, traballaba principalmente só.

A banda alugou unha casa e agardaba que vivir en comunidade fomentara boas relacións e un ambiente de gravación máis feliz. Segundo Corgan, Iha negouse a vivir na casa e raramente a visitaba. En ausencia dun batería, a banda utilizou unha caixa de ritmos como na súa primeira encarnación. Bon Harris de Nitzer Ebb contribuíu con secuencias electrónicas e sons en oito temas do álbum, coa banda dándolle vía libre na súa maioría.

A instancias da representación da banda, Rick Rubin foi contratado para producir unha canción, "Let Me Give the World to You", pero a canción quedou fóra do álbum, para posteriormente ser regravada para *Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music*.

### Música 
Corgan propúxose deliberadamente ampliar o son e a mensaxe da súa banda, explicando que xa non estaba "falando con adolescentes. Estou falando con todos agora. É un diálogo máis amplo. Estou falando con persoas que son maiores ca min e máis novas ca min, e tamén coa nosa xeración". Máis tarde reflexionaría que estaba "atrapado na idea de que necesitaba demostrar que era un artista, o que é a sentenza de morte para calquera artista".

A música de *Adore* foi categorizada polos críticos como rock electrónico, rock gótico, art rock, synth-pop e rock industrial. As guitarras distorsionadas e as baterías ao vivo, as características anteriores do son dos Pumpkins, ocuparon un segundo plano nunha paleta sonora que incluía moitos máis sintetizadores, programación de batería, guitarra acústica e piano. Polo menos cinco cancións do álbum están impulsadas principalmente polo piano. mentres que os representantes falaron dun álbum totalmente acústico. A principios de 1998, Corgan chamou ao son "música nocturna arcana", e elaborou: "As persoas que digan que é acústica estarán equivocadas. A xente que di que é electrónica estará equivocada. A xente que di que é un disco dos Pumpkins estará equivocada. Intentarei facer algo que sexa indescritible". Para complicar aínda máis a situación o selo insistiu inicialmente en utilizar a canción alegre e pop producida por Rick Rubin "Let Me Give the World to You" como sinxelo principal do álbum, algo ao que Corgan se opuxo enerxicamente temendo que se confundise aos oíntes e que a súa impresión inicial do disco fose equivocada. Corgan tivo que retirar a canción da listaxe de temas do álbum para evitar usala como sinxelo.

## Listaxe de cancións 
## Notas