Fragmento scFv

miniatura|Fragmento scFv en rotación coas rexións determinantes da complementariedade (CDR) salientadas.
[miniatura|As dúas posibles estruturas dun fragmento scFv cos sitios de unión de antíxenos incluíndo o [N-terminal á esquerda e o C-terminal á dereita. Os péptidos enlazadores (*linker*) móstranse como frechas.]]
Un **fragmento scFv** ou **fragmento variable de cadea sinxela** (**scFv**, do inglés *sigle-chain variable fragment*), malia o seu nome, non é un fragmento de anticorpo, senón unha proteína de fusión das rexións variables das cadeas  pesada (VH) e lixeiras (VL) das inmunoglobulinas, conectadas cun curto péptido enlazador (*linker*) duns dez a 25 aminoácidos. Este enlazador é xeralmente rico en glicina para darlle flexibilidade, e tamén en serina ou treonina para darlle solubilidade, e pode conectar o N-terminal da VH co C-terminal da VL, ou viceversa.
Esta proteína mantén a especificidade da inmunoglobulina orixinal, a pesar da eliminación das rexións constantes e a introdución do enlazador.

## Purificación 
Os scFv carecen da rexión Fc constante que se encontra nas moléculas de anticorpo completas, e, así, os sitios de unión comúns (por exemplo, a proteína G) non se poden utilizar para purificar anticorpos. Estes fragmentos poden a miúdo ser purificados ou inmobilizados usando a proteína L, dado que a proteína L interacciona coa rexión variable das cadeas lixeiras kappa. Máis comunmente, o que se fai é incorporar unha etiqueta de seis histidinas no C-terminal da molécula de scFv e purificalos usando cromatografía de afinidade de metal inmobilizado (IMAC). Por razóns descoñecidas, algúns scFv poden tamén ser captados pola proteína A.

## ScFv bivalentes e trivalentes 
miniatura|300px|Estrutura de scFv divalente (arriba) e trivalente (abaixo), en tándem (esquerda) e formato de di-/trimerización (dereita).

Os *fragmentos variables de cadea sinxela divalentes* (ou *bivalentes*) (**di-scFv** ou **bi-scFv**) poden ser preparados por enxeñaría enlazándolles dous scFvs. Isto pode facerse producindo unha cadea peptídica sinxela con dúas rexións VH e dúas VL, orixinando un *scFv en tándem*. Outra posibilidade é a creación de scFv con péptidos enlazadores que son demasiado curtos para que as dúas rexións variables se preguen xuntas (duns cinco aminoácidos), forzando os scFvs a dimerizarse. Este tipo de scFv coñécense como ***diacorpos*** (*diabodies*). Os diacorpos teñen unha constante de disociación de ata 40 veces menor que os corespondentes scFv, o que significa que teñen moita maior afinidade pola súa diana. En consecuencia, os fármacos diacorpos poderían administrarse a dosificacións moito menores que as doutros anticorpos terapéuticos e teñen a capacidade de unirse moi especificamente a tumores in vivo. O uso de enlazadores ou *linkers* aínda menores (de só un ou dous aminoácidos) leva á formación de trímeros, tamén chamados ***triacorpos*** ou *tricorpos* (*triabodies* ou *tribodies*). Tamén se produciron ***tetracorpos*** (*tetrabodies*). Mostran incluso unha maior afinidade ás súas dianas que os diacorpos.

Todos estes formatos poden estar compostos de fragmentos variables con especificidade por dous antíxenos diferentes, e nese caso son tipos de anticorpos biespecíficos. O máis desenvolvidos destes son os di-scFvs biespecíficos en tándem, coñecidos como enfrontadores biespecíficos de célula T (construtos de anticorpos BiTE).

## Exemplos 
* Pexelizumab, un scFv que se une ao compoñente 5 do sisema do complemento, utilizado para reducir os efectos da cirurxía cardíaca.
* C6.5, un diacorpo (*diabody*) que ten como branco o HER2/neu que se encontra nalgúns cancros de mama
* Brolucizumab, un scFV que se une a VEGF-A, utilizado para tratar a dexeneración macular húmida relacionada coa idade.

## Notas