open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Inocencio VI, papa

miniatura|200px
miniatura|120px
**Inocencio VI**, nado en Les Monts cara a 1282 ou 1295 e finado en Avignon o 12 de setembro de 1362, foi o Papa nº 199 da Igrexa católica.

## Traxectoria 
De nome **Étienne Aubert**, naceu na aldea de Les Monts, diocese de Limoges (hoxe parte da comunidade de Beyssac, departamento de Corrèze). Despois de exercer como profesor de dereito civil en Tolosa foi nomeado bispo de Noyon e posteriormente de Clermont, dignidade que ocupou ata ser nomeado cardeal bispo de Ostia en 1342.

Foi elixido Papa o 18 de decembro de 1352, tras pactar cos cardeais electores sobre a liña política que ía seguir o seu pontificado. Ó serlle imposta a tiara papal declarou nulo o acordo, alegando a súa ilegalidade por limitar o poder divino do Papa.

Durante o seu pontificado abordou con forza a reforma da administración eclesiástica, para o que prohibiu a acumulación de cargos e beneficios, obrigando ós bispos a residir nas súas respectivas dioceses. Loitou contra a corrupción e reduciu a ostentación e o luxo no que vivía a sé pontificia.

En 1354 enviou a Roma ó cardeal Gil Álvarez de Albornoz, xunto a Cola di Rienzo, para acabaren coas revoltas en que vivía inmersa a cidade. Unha vez restablecida a orde, Inocencio confioulle o goberno dos Estados Pontificios.

Na orde política, en 1360 logrou que Francia e Inglaterra, que se enfrontaban na Guerra dos Cen Anos desde 1337, firmasen a Paz de Bretigny. Consecuencia inmediata do período de paz que seguiu a este acordo foi que as tropas mercenarias de cada bando, ó seren licenciadas, se dedicaron á pillaxe, polo que Inocencio tomou a decisión de fortificar a sé pontificia de Avignon.

As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *De montibus Pammachii* (Do monte Pammacos), facendo referencia a que no seu escudo de armas figuran seis montañas.
Bieito XI, papa

miniatura|120px
**Bieito XI**, nado en Valdobbiadene en 1240 e finado en Perugia o 7 de xullo de 1304, foi o Papa nº 194 da Igrexa católica, entre 1303 e 1304.

## Traxectoria
Chamábase **Nicola Boccasini**. Ingresou con 14 anos na orde dominicano en Venecia. Destacou pola súa intelixencia como mestre. Foi nomeado prior da Lombardía, e en 1296 o noveno de superior xeral da orde dos Predicadores. Polas súas calidades estivo encargado dunha delicada misión diplomática en Flandres, onde obtivo éxito. A continuación Bonifacio VIII nomeouno cardeal en 1298. Foi bispo de Ostia. Na controversia co rei Filipe o Fermoso de Francia, é un dos cardeais que permaneceu fiel a Bonifacio VIII, co que se refuxiou no castelo de Anagni, sendo feito prisioneiro e forzado sen éxito a abdicar. Á morte de Bonifacio VIII, foi elixido Papa en outubro de 1303.

Moito máis pacífico que o seu antecesor, o seu breve pontificado iniciouse coa absolución da excomuñón ditada contra Filipe o Fermoso de Francia, pero negouse sistematicamente a perdoar os autores materiais da ofensa sufrida polo seu predecesor en Anagni, excomungando tanto a Guillaume de Nogaret, conselleiro do rei francés, como a Sciarra Colonna.

Tras oito meses de pontificado, morreu en xullo de 1304, ó parecer envelenado por orde de Guillaume de Nogaret.

Dos seus oito meses de pontificado, coñécese a anécdota de que a súa nai, pobre e viúva, foi visitalo, para o que foi vestida apropiadamente para ser recibida polo Papa. Este, ó vela, protestou por no recoñecer á pía dama, humildemente vestida, á que tanto quería.

Foi beatificado en abril de 1736 por Clemente XII. O seu nome foi introducido no martiroloxio romano por disposición de Bieito XIV en 1748. A súa festividade ten lugar o 7 de xullo.

As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *Concionator patareus* (O predicador de Patara), cita que fai referencia á súa pertenza á Orde dos Predicadores.
Bonifacio IX, papa

**Bonifacio IX**, nado co nome de **Pietro Tomacelli** en Nápoles cara a 1356 e finado en Roma o 1 de outubro de 1404, foi un nobre napolitano e Papa nº 203 da Igrexa católica, entre 1389 e o seu falecemento. Foi o segundo Papa do Cisma de Occidente.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia nobre pero empobrecida.

Un dos seus primeiros actos como Papa foi a excomuñón de Clemente VII, que exercía tamén o pontificado desde Avignon. O antipapa Clemente respondeu coa excomuñón de Bonifacio.

O enfrontamento eclesiástico entre Bonifacio IX e Clemente VII estendeuse ao terreo político, e o recentemente elixido Papa coroou en 1390 a Ladislau como rei de Nápoles, para enfrontalo a Lois de Anjou, a quen Clemente coroara en 1389.

Bonifacio tamén logrou acabar coas últimos brasas do movemento comunal romano, recuperando o castelo de San Angelo e fortificándoo xunto con outros puntos estratéxicos de Roma.

Trala morte de Clemente en 1394 a sé de Avignon elixiu Papa ao cardeal Pedro Martínez de Luna, que adoptou o nome de Bieito XIII. As potencias europeas viron unha oportunidade de acabar co Cisma, e recorreron a un informe que a Universidade de París publicara en xaneiro de 1394, propondo tres vías non violentas para acabar co cisma:

* A *via cessionis* propugnaba a abdicación voluntaria e simultánea dos dous papas seguida dunha nova elección.
* A *via compromissi* supuña estudar os dereitos de ambos os dous Papas por unha comisión arbitral que decidiría quen era o Papa lexítimo.
* A *via concilii* defendía a convocatoria dun concilio ecuménico que decretase quen sería Papa.

Bonifacio IX rexeitou as tres solucións, mentres Bieito XIII só se opuxo totalmente á vía conciliar. A falta de acordo provocou a ameaza das potencias europeas aos pontífices de retirarlles os respectivos apoios, ameaza que só cumpriron os monarcas que apoiaban a Bieito, pero que non supuxo a fin do Cisma, xa que o Papa, malia non contar con apoios, seguiu sen someterse.

Noutra orde de aspectos, destacou durante o pontificado de Bonifacio IX a celebración de dous xubileus, en 1396, convocado por Urbano VI, e en 1400, no que fixeron aparición en Roma os "Bianchi" ou "Albati", grupos de penitentes flaxelantes que procesionaban encarapuchados, con hábitos brancos e cunha cruz vermella debuxada nas costas. Esta orde provocou tal número de disturbios e sucesos sanguentos que Bonifacio condenou á fogueira ao seu líder e disolveu aos adeptos.

Un ano antes Bonifacio fixera un chamamento á cristiandade occidental para socorrer ao emperador bizantino Manuel II, ameazado polo sultán otomán Beyazid. Tal chamamento non espertou entusiasmo algún, aínda que o Imperio Bizantino se salvaría pouco despois, prolongando a súa existencia algunhas décadas máis, pola fulminante irrupción de Tamerlán, que obrigou a Beyazid a retirarse.

As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *Cubus de mixtione* (Cubo de mestura), facendo referencia a que no escudo de armas da familia figuran uns cubos entrelazados.

## Véxase tamén
Nicolao V, papa

**Tommaso Parentucelli**, nado cara a 1398 en Sarzana (Italia) e finado en Roma en marzo de 1455, baiso o nome **Nicolao V**, foi o papa n.º 208 da Igrexa católica de 1447 a 1455.
Puxo fin ao cisma do antipapa Fiz V. Libre de todo nepotismo, era pequeno e de frouxa constitución física. A súa mirada aguda non xeraba a obediencia; era máis un home de letras que home de acción. A súa gran xenerosidade, o seu gusto pola arte e as súas eleccións políticas difíciles válenlle non obstante de ser considerado como un dos papas máis brillantes.

## Pontificado 
Construtor de fortificacións e restaurador de igrexas, comeza o seu pontificado embelecendo a gran cidade (empezará a construción do Pazo do Vaticano desexando que sexa o maior pazo do mundo), e invitando aos pintores, os arquitectos e ante todo os escritores.
Home do Renacemento, imbuído do espírito humanista, fundou a Biblioteca Apostólica Vaticana en 1448 e fomentou a tradución de clásicos como Diodoro, Tucídides, Homero e Estrabón.

Sendo papa dedicase en Roma a establecer novos equilibrios políticos e internacionais. Pola bula *Romanus Pontifex* , póusase en árbitro dos imperios españoL e portugués e alcance a autoridade universal do pontífice, incluído a cristianización dos pobos indíxenas e musulmáns.
Durante o seu reinado intentou convocar os reis cristiáns a unha cruzada para evitar a inminente caída de Constantinopla en mans dos turcos, pero a súa chamada foi ignorada e a cidade caeu en 1453.

## Notas
Clemente VI, papa

**Clemente VI**, nado en Rosiers-d'Égletons (Lemosín) en 1291 e finado en Aviñón o 6 de decembro de 1352, foi papa da Igrexa católica entre 1342 e 1352.
## Traxectoria
O seu nome de nacemento era Pierre Roger du Beaufort. O seu papado estivo moi influído polos intereses franceses. Nomeou como cardeais case exclusivamente a franceses e mercoulle a cidade de Aviñón a Xoana de Nápoles en 1348. Protector das artes e as letras, foi mecenas do famoso poeta italiano Francesco Petrarca.

Durante o período do seu papado tivo lugar a pandemia que en Europa se coñeceu como peste negra, entre 1347 e 1351.

## Galería de imaxes

Henri Auguste Calixte César Serrur (1794-1865)-ritratto Clemente VI.jpg|Retrato de Calixte Serrur (s. XVIII)
PopeClementVICameo.jpg|Camafeo coa imaxe de Clemente VI
Martiño V, papa

**Martiño V** nado en Genazzano, Roma, c. 1368 e finado en Roma o 20 de febreiro de 1431, foi o papa n.º 206 da Igrexa católica, entre 1417 e 1431.
## Traxectoria
De nome **Oddone Colonna**, era fillo de Agapito Colonna e Caterina Conti, o que o convertía en membro dunha das familias aristocráticas romanas máis antigas e con maior influencia da súa época.

Estudou na Universidade de Perugia, tras o cal entrou na curia romana, onde en 1402 foi nomeado cardeal diácono de San Xurxo por Bonifacio IX, e foi un dos cardeais que fuxiu de Lucca, onde os recluíu o papa Gregorio XII, para organizar o Concilio de Pisa en que tomará parte na elección de Alexandre V e de Xoán XXIII, como medio para reconciliar ás Igrexas de Avignon e Roma e acabar así co Cisma de Occidente.
Xoán XXI, papa

**Xoán XXI**, nado co nome de **Pedro Julião** e coñecido tamén como **Pedro Hispano**, nado en Lisboa entre 1210 e 1220 e finado en Viterbo o 20 de maio de 1277, foi Papa da Igrexa católica entre o 20 de setembro de 1276 e a data da súa morte.

## Biografía 
Pedro Julião, fillo do médico Julião Rebelo e de Teresa Gil, naceu en Lisboa entre 1210 e 1220.

Comezou os seus estudos na escola episcopal da Sé de Lisboa. Máis tarde acudiu á Universidade de París (algúns historiadores afirman que foi á de Montpellier), onde estudou Medicina e Teoloxía, e dedicando especial atención ás conferencias de Dialéctica, de Lóxica, e, sobre todo, ás de Física e Metafísica aristotélicas.

Entre 1245 e 1250, ensinou Medicina na Universidade de Siena (hoxe Italia), onde escribiu algunhas obras, das que salientan as *Summulæ Logicales*, que sería para as universidades europeas o manual de referencia respecto da lóxica de Aristóteles.

En 1272 foi nomeado arcebispo da arquidiocese de Braga, sucedendo a Martinho Geraldes.

Despois da morte do papa Hadrián V, o 18 de agosto de 1276, Pedro Hispano foi elixido Papa no conclave do 13 de setembro e coroado o 20 de setembro. Faleceu oito meses despois, o 20 de maio de 1277, a causa das graves feridas a consecuencia dun accidente ocorrido na catedral de Viterbo, na que dirixía as obras. Alí foi inhumado.

En marzo de 2000, por empeño do alcalde de Lisboa, João Barroso Soares, outorgóuselle un sitio máis honroso, sendo trasladado á nave central.
Pío II, papa

**Pío II**, nado **Enea Silvio Piccolomini** () en Corsignano o 18 de outubro de 1405 e finado en Ancona o 14 de agosto de 1464, foi un humanista, teólogo e xerarca relixioso italiano, 210º papa da Igrexa católica, dende 1458 até a súa morte, seis anos despois.

## Traxectoria 
### Actividade política 
Aínda como Enea Silvio, antes de ser papa, viaxou a Escocia para pedir o apoio da coroa escocesa a Francia na guerra dos Cen Anos (no seu libro titulado *De Europa* adica unha sección do libro a Escocia e Irlanda. Describiu ao rei Xacobe como "*un home enfermizo lastrado por unha barriga gorda*". Notou o clima inhóspito de Escocia e "*uns pobres semiespidos que estaban pedindo fóra das igrexas (e) foron felices despois de recibir pedras como esmola*". Continuando nesta liña, rexistra a seguinte historia:

*"Escoitamos que en Escocia había unha vez unha árbore na beira dun río que producía froitos en forma de patos.*" sendo o primeiro relato rexistrado do mito da árbore dos gansos-percebe en Escocia.

Como sucesor de Calisto III, dirixiu o seu pontificado cara a unha nova cruzada contra os turcos, para o que reuniu un congreso na cidade de Mantua, e que finalmente nunca se concretaría.
miniatura|esquerda|Pío II

### Actividade intelectual 
Foi un dos máis notables humanistas do seu tempo e protexeu as artes e as letras.

En 1460 fundou a Universidade de Basilea. Pío II é o único papa que escribiu a súa autobiografía.

Foi autor intelectual doutras obras, como a historia da súa vida, titulada *Comentario*, a única autobiografía escrita xamais por un papa e dirixida a un bispo da Igrexa en 1462, condenou a redución á escravitude dos conversos. 

Foi o autor do libro erótico *"Historia de dous amantes"*, escrito antes de ser Papa.

## Familia 
Naceu en Corsignano, en Italia, no territorio sienés dunha familia nobre, pero en decadencia. Tivo un sobriño que tamén foi papa, Pío III, así como un dos descendentes do seu irmán (Bieito XIII). Xa electo Papa, arranxou a reurbanización da súa casa natal, Corsignano, que en adiante se chamaría Pienza, tomando o nome de Pío.  

## Notas 
## Véxase tamén 
* Guerra dos Cen Anos
* Universidade de Basilea
* Escravitude
* Cruzadas
* Mito da árbore dos gansos

### Bibliografía 
* 
* 
*
Inocencio VIII, papa

**Giovanni Battista Cybo**, nado en Xénova no 1432, morto en Roma o 25 de xullo de 1492, consagrado papa o 12 de setembro de 1484 baixo o nome de Inocencio VIII (en latín *Innocentius VIII*, en italiano *Innocenzo VIII*).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* A. Esposito e Philippe Levillain: *Dictionnaire historique de la papauté*, Fayard, París, 2003 (ISBN 2-213-61857-7).
Paulo II, papa

miniatura|Paulo II.
**Paulo II**, nado como **Pietro Barbo** en Venecia o 23 de febreiro de 1417 e finado en Roma o 26 de xullo de 1471, foi o Papa n.º 211 da Igrexa católica entre 1464 e 1471.

## Orixe e formación 
Iniciou a súa carreira eclesiástica co nomeamento do seu tío como o Papa Uxío IV, o que lle permitiu unha rápida promoción, pasando de arquidiácono en Boloña a bispo de Cervia e Vicencia, e finalmente, en 1440, cardeal.

## Papado 
Foi elixido pontífice de xeito unánime o 30 de agosto de 1464. Prestou xuramento comprometéndose a abolir o nepotismo imperante na Curia, a mellorar a moral no Vaticano, a batallar contra o Imperio Otomán e a reunir un concilio ecuménico antes de tres anos. Porén, os termos dese xuramento foron modificados por Paulo paulatinamente ao longo do pontificado, o que lle valeu a perda de confianza do colexio cardinalicio.

Quixo utilizar o nome de Formoso II ("Fermoso" en latín), xa que estaba completamente convencido da súa beleza, pero os cardeais convencérono para que deixase a súa vaidade, e optou polo nome de Paulo.

En 1466, intentando desfacerse dos servizos duplicados no Vaticano, procedeu a pechar o colexio de compendiadores que se encargaba de redactar os documentos papais, o que provocou unha vaga de indignación entre os poetas e retóricos da cidade que eran os que prestaban tales servizos. O poeta Platina foi encarcerado tras escribir unha carta ameazante ao Papa, e se ben foi posteriormente liberado, foi novamente encarcerado ao ano seguinte acusadon de conspirar contra o pontífice, sendo torturado xunto a outros compendiadores. En vinganza, Platina escribiu *Vitae pontificum*, unha biografía moi negativa de Paulo II.

O cronista Stefano Infessura presentou a Paulo II como oposto aos humanistas, amante do esplendor e das diversións populares como o entroido, que introduciu en Roma. Non obstante, cómpre ter en conta que o cronista, polo seu pensamento republicano e contrario ao papado, supón unha fonte de información pouco imparcial.

Porén, hai que recoñecer ao Papa o seu estrito sentido de equidade, as súas reformas na administración municipal, e a súa loita contra os subornos oficiais no seo da Igrexa.

Paulo II estableceu durante o seu pontificado a celebración do xubileu cada vinte e cinco anos, e intentou infrutuosamente organizar unha cruzada contra o Imperio Otomán.

As profecías de San Malaquías refírense a el como *De cervo et leone* (do cervo e o león), facendo referencia a que antes de ser elixido pontífice foi bispo de Cervie e cardeal de San Marcos, que ten por símbolo un león, e a que no seu escudo de armas aparece así mesmo un león.

## Véxase tamén
Laxes, Baralla

**San Pedro de Laxes** é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 33 habitantes (21 mulleres e 12 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón o mantemento en relación ao ano 1999, cando tiña tamén 33 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 24 habitantes, sendo 16 homes e 12 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Laxes 
### Parroquias de Baralla 
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Baralla
Piñeira, Baralla

**San Salvador de Piñeira** é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o IGE en 2010 tiña 91 habitantes (46 homes e 45 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 116 habitantes.

## Situación 
Limita ao norte con Baralla, ao oeste co río Neira, ao sur coas parroquias de Aranza, Pol e Sixirei, e ao leste coas parroquias de Vilarpunteiro e Constantín.

## Festas 
San Salvador, o 6 de agosto, e Nosa Señora de Lourdes, o 11 de febreiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piñeira 
### Parroquias de Baralla
Pedrafita de Camporredondo, Baralla

**San Xoán de Pedrafita de Camporredondo** é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Delimitada polas parroquias da Fontaneira (do concello de Baleira) polo Norte; Penarrubia polo Sur; Córneas (tamén de Baleira) polo leste e Pousada polo Oeste. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 72 habitantes (37 homes e 35 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación,o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 76 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 45 habitantes, sendo 23 homes e 22 mulleres.

## Historia 
Trala división territorial de España en 1833 a parroquia de Pedrafita de Camporredondo pasou a formar parte do concello de Neira de Rei.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedrafita de Camporredondo 
### Parroquias de Baralla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
* Concello de Neira de Rei

### Ligazóns externas 
* Pedrafita de Camporredondo na web do concello de Baralla
Lexo, Baralla

**San Xoán de Lexo** é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 80 habitantes (41 homes e 39 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 90 habitantes. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 58 habitantes, sendo 34 homes e 24 mulleres.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lexo
### Parroquias de Baralla
Sniffer

[miniatura|Captura de pantalla de [Kismet, un sniffer de redes sen fíos.]]
**Sniffer** é un programa destinado á captura de datos dunha rede informática.

Hoxe en día, a topoloxía das redes máis comúns, obriga os equipos conectados a ela a compartir o medio físico de conexión (cable coaxilal, fibra óptica, wireless etc.). Pero isto non é un problema, xa que a información que mande ou solicite cada máquina só pode ser vista por ela, é dicir, as tramas chegadas de Internet, por exemplo, entrarán unicamente nese equipo (quen solicitou esas tramas).

Un **packet sniffer** é un *programa destinado á captura de tramas* desa rede, aínda que non sexa a máquina onde se executa o destinatario da información. Xeralmente, trátase dun programa malicioso que “funga” o tráfico de información da rede, poñendo a tarxeta de rede ou NIC nun estado de escoita (“modo promiscuo”), de modo que ningunha trama é descartada, aínda que non estea destinada á MAC desa tarxeta.

## Usos de programas Sniffer 
### Usos lícitos 
Estas aplicacións serán de grande utilidade á hora de vixiar unha rede local, xa que permite monitorizar e analizar o tránsito da rede, detectando atascos e outros problemas. O problema é que a utilización destes programas xera certa polémica debido á posible violación da intimidade do usuario da rede.
### Usos ilícitos (ilegais) 
Co paso dos anos, os programas sniffers convertéronse nunha das armas favoritas dos crackers, usándoos para interceptar ilegalmente información de redes privadas. Isto conségueno con dúas técnicas ben diferenciadas, os *ataques pasivos* e os *ataques activos*.
* Ataques **pasivos**: tamén chamados ataques de "husmeo" (ollar e copiar), o cracker consegue facerse cunha ID legal dun usuario da rede á que desexa entrar, e unha vez dentro recolle a máxima cantidade de información.
* Ataques **activos**: o cracker intercepta a transmisión de dous equipos, forzando ós dous extremos da conexión TCP á desincronización, de modo que non poidan intercambiar máis datos. Nese momento utilizará unha terceira máquina (conectada ó mesmo medio físico), que recollerá toda a información intercambiada, mentres crea paquetes aceptables para os dous equipos da conexión orixinal (é dicir, se por exemplo ata a chegada do cracker a comunicación era entre un cliente-servidor, esa terceira máquina, conectada tras forzar a desincronización, farase pasar polo cliente ante o servidor e viceversa, co propósito de que a transmisión de paquetes non pare).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Wireshark o sniffer máis popular (antes coñecido como Ethereal).
* Ligazón a un artigo dos sniffer de fortunecity.com
* Sniffer Installation Layouts
Pol, Baralla

**Santa María de Pol** é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 83 habitantes (45 mulleres e 38 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 86 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 63 habitantes, sendo 31 homes e 32 mulleres.

## Xeografía 
Santa María de Pol, coma o seu concello, ten a presenza do monte Pena do Pico cuxa altitude é de pouco máis de 1 000 metros. Os prados situados a unha cota de 500 metros están arrodeados por prados mentres que as ladeiras están cheas de bidueiros, acivros e carballos, deixando as zonas máis elevadas cubertas por queiroas, toxos e xestas. Hai unha lenda que di que nos magostos os novos bailaban nus, feluxentos, pintados de negro; o ritual pode remontarse a tempos primitivos, mais na actualidade este ritual non é practicado polos habitantes.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pol 
### Parroquias de Baralla
Gabriel Miró

**Gabriel Miró**, nado en Alacant o 28 de xullo de 1879 e finado en Madrid o 27 de maio de 1930, foi un escritor valenciano.

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia acomodada e entre 1887 e 1892 estudou cos xesuítas en Orihuela. Logo dunha estadía breve en Cidade Real rematou o bacharalato en Alacant (1896). Estudou dereito nas universidades de Valencia e Granada, licenciouse en 1900. Casou en 1901 con Clemencia Maignon, coa que tivo dúas fillas. Opositou a xuíz sen éxito e traballou en diversos empregos burocráticos. Aínda que publicara a súa primeira novela en 1902, *La mujer de Ojeda*, non foi ata 1908 cando consegue o seu primeiro recoñecemento con *Nómada*, que gañou o concurso do *Cuento semanal* e sobre todo con *Las cerezas del cementerio* (1910). En 1914 trasladouse a Barcelona, onde en 1915 publicou *El abuelo del rey*, en 1920 trasladouse a Madrid e alí apareceron *Nuestro padre San Daniel* (1921) e *El obispo leproso* (1926).

## Bibliografía do autor 
* *La mujer de Ojeda*, 1901.
* *Hilván de escenas*, 1903.
* *Del vivir*, 1904.
* *La novela de un amigo*, Alacant, 1908.
* *Nómada*, 1908.
* *La palma rota*, 1909.
* *El hijo santo*, novela curta, 1909.
* *Amores de Antón Hernando*, novela curta
* *Las cerezas del cementerio*
* *La señora, los suyos y los otros*, 1912, novela curta
* *Del huerto provinciano*, Barcelona, 1912, contos
* *El abuelo del rey*, Barcelona, 1915.
* *Dentro del cercado*, Barcelona, 1916.
* *Figuras de la Pasión del Señor*, 1916 e 1917.
* *Libro de Sigüenza*, 1917.
* *El humo dormido*, Madrid, 1919.
* *El ángel, el molino y el caracol del faro*, Madrid, 1921.
* *Nuestro padre San Daniel*, Madrid, 1921.
* *Niño y grande*, Madrid, 1922.
* *El obispo leproso*, Madrid, 1926.
* *Años y leguas*, Madrid, 1928.
* *Obras completas*, Madrid, 1931, editado polos "Amigos de Gabriel Miró". Tamén Biblioteca Nueva publicou as súas *Obras completas*, Madrid, 1942.

## Véxase tamén 
### Bibliografía sobre o autor 
* Guardiola Ortiz, José, *Biografía íntima de Gabriel Miró*. Alacant: Imprenta Guardiola, 1935. 
* Ramos, Vicente, *El mundo de Gabriel Miró*. Madrid: Gredos, 1964.

### Ligazóns externas 
* Completa biografía de Gabriel Miró 
* Artigo sobre Gabriel Miró na enciclopedia GER
Lingua ucraína

A **lingua ucraína** (украї́нська мо́ва, transliteración: ''ukrayins'ka mova'' [ukrɑ'jinʲsʲkɑ ˈmɔʋɑ]) é unha lingua eslava oriental, unha das tres deste grupo de linguas, xunto ao ruso e o belaruso. Garda certas similitudes con ámbalas dúas linguas, pero con notables diferenzas.

miniatura|250px|Unha muller falando a lingua ucraína.
## Características 
O idioma ucraíno é falado por case cincuenta millóns de persoas en todo o mundo, incluíndo 37,5 millóns en Ucraína (77,8% da poboación ucraína total). Mais só na Ucraína occidental é a lingua que prevalece sobre o ruso. En Kíiv fálanse ambas linguas, un cambio notable dende o pasado recente, cando a cidade era principalmente rusoparlante. O cambio foi causado en gran medida pola influencia da poboación rural e as migracións dende as rexións occidentais de Ucraína. No norte e centro de Ucraína, o ruso é a lingua da poboación urbana, mentres que o ucraíno é moito máis común nas zonas rurais. No sur e leste de Ucraína, o ruso prevalece incluso nas áreas rurais, e en Crimea, onde nunca se falou, o ucraíno está case ausente. En 2019 entrou en vigor unha lei para facer do ucraíno a única lingua estatal de Ucraína.

## Alfabeto 
O "**Ь ь**" non ten son. A súa función é a de palatizar outras letras, como por exemplo, o **Л л** (L) e o **Н н** (N). É dicir, **нь** lese **ñ** (como en Espa**ñ**a) e **ль** lese **ll** (como en conse**ll**o). Tamén pode cambiar un pouco o son doutras consoantes.

O **Г г** en ucraíno ten un son moi similar ao dun *g* galego nas zonas dialectais que presentan "geada"; tanto no medio de dúas vogais como ao inicio de palabra. O son do "g" sen geada, escríbese coa letra **Ґ ґ**, pero raramente usan esa letra, usando simplemente a **Г г**, aínda que teña valor fonético diferente.

O **Й й** ten o son dun *i*, pero curto, como en "xe**i**to" ou "Mar**i**o"

O '' ' * simboliza unha pausa curta.

Ao longo da historia existiron varias propostas para un alfabeto latino ucraíno.

## Grupos de variantes 
[miniatura|250px|Mapa das variantes e subgrupos do ucraíno ([2005).

]]
* **Grupo setentrional** 
** **Polesio**
*** **Polesio occidental**
*** **Polesio central** 
*** **Polesio oriental**
* **Grupo sur-oriental** 
** **Dniéper (poltavo)**
** **Slobozhano** 
** **Estepa**
* **Grupo sur-occidental**
** **Volinio**
** **Nadsiano**
** **Galitziano (ou do Dniéster superior)**
** **Lemko**
** **Boiko**
** **Transcarpático**
*** **Doliniano**
** **Hutsúl**
** **Bucovino (pocutio ou pocutio-bucovino)**
** **Podolio**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en ucraíno
* Lei de Ucraína "para garantir o funcionamento da lingua ucraína como lingua estatal"
* Política lingüística en Ucraína

### Ligazóns externas 
* *Dicionario galego ucraíno'' Santiago de Compostela: Consellería de Cultura, Educación, Formación Profesional e Universidades, Secretaría Xeral Técnica, 2022.
* Leccións de vocabulario ucraíno en Internet Polyglot
José María Gironella

**José María Gironella**, nado en Darnius (Xirona) en 1917 e finado en Arenys de Mar (Barcelona) en 2003, foi un escritor español.

## Traxectoria 
Estudou no seminario e ao deixalo en 1931 traballou en diversos oficios, como traballador de banca. Ao comezar a Guerra civil española deixou Cataluña para entrar no exército sublevado. Na posguerra chegou a estar en prisión por contrabando e comezou a escribir artigos literarios. Fíxose coñecido ao gañar o Premio Nadal de 1946 con *Un hombre*. En 1948 publicou *La marea* e en 1953 con *Los cipreses creen en Dios* deu comezo a unha triloxía sobre a guerra civil na que tamén están *Un millón de muertos* (1961) e *Ha estallado la paz* (1966) que se converteron en auténticos éxitos de venda. En 1971 gañou o Premio Planeta con *Condenados a vivir*.
Pío III, papa

miniatura|Pío III, papa
**Francesco Todeschini Piccolomini** (Siena (Italia), 29 de maio 1439—Roma, 18 de outubro 1503), elixido papa o 22 de setembro 1503 co nome de Pío III (en latín *Pius III*, en italiano *Pio III*).

O 18 de agosto de 1503, o papa Alexandre VI morría. O 16 de setembro abríanse as deliberacións do conclave para a elección do seu sucesor. Dous candidatos opoñíanse: o cardeal Georges de Amboise (1460-1510), ministro de Lois XII de Francia, sostido por César Borgia, e o cardeal Giuliano Della Rovere, o futuro Xulio II. Para evitar longas discusións, os electores puxéronse de acordo, dende o 22 de setembro, sobre o nome do cardeal Francesco Todeschini-Piccolomini, sobriño de Pío II, que tomou o nome de Pío III en recordo do seu tío materno.

Declarou axiña querer ser o papa da paz. Desexaba a reforma xeral da Igrexa e a pacificación de todo o Occidente, pero morreu, menos dun mes despois da súa elección, o 18 de outubro de 1503. Foi inhumado na basílica de San Pedro, despois os seus restos foron transferidos á igrexa San Andrea della Valle, ao lado dos de Pío II.

As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *De parvo homine* ('Do home pequeno'), cita que fai referencia ao seu apelido, Piccolomini (*piccolo* significa 'pequeno', e *uomini* significa 'homes').
## Véxase tamén
Xulio II, papa

**Giuliano della Rovere**, nado en Savona o 5 de decembro de 1443 e finado en Roma na noite do 20 ao 21 de febreiro de 1513, foi papa de 1503 a 1513 baixo o nome de Xulio II (en latín *Julius II*, en italiano *Giulio II*).

## Traxectoria
Fillo de Raphaël della Rovere e de Theodora Manerola. Xulio II quixo facer dos Estados Pontificios unha gran potencia, o que lle valeu o alcume de Xulio César II para os seus admiradores, e para isto, non vacilou en utilizar as armas espirituais contra os seus inimigos a tempo que participaba persoalmente nas campañas militares. Deixou a imaxe do papa soldado.
## Véxase tamén
Clemente VII, papa

miniatura|Clemente VII.
'''Giulio di Giuliano de' Medici**, nado en Florencia o 26 de maio de 1478 e finado en Roma o 25 de setembro de 1534, foi o papa nº 219 da igrexa católica entre 1523 e 1534 co nome de **Clemente VII'*.

## Traxectoria 
Era fillo de Giuliano de Medici. Tralo asasinato do seu pai na catedral de Florencia, durante a Conxura dos Pazzi, Giulio contou coa protección dos Medici. O seu tío Lourenzo o Magnífico escribiu a Fernando I de Nápoles e ao Papa para que a Giulio, destinado á carreira eclesiástica, se lle outorgase o rico Priorato de Capua. Xa desde a súa infancia, Giulio contara coa amizade dos seus curmáns Piero, Giovanni (futuro Papa León X), e Giuliano, os tres fillos de Lorenzo.

### Carreira eclesiástica 
Trala elección como Papa do seu curmán León X, foi nomeado cardeal o 23 de setembro de 1513. En 1514 foi nomeado arcebispo de Florencia.

Soubo facerse valer como conselleiro do papa, logrando ser un dos personaxes máis influentes da curia. Co obxecto de evitar enredos na carreira eclesiástica de Giulio, León X mediou para que o futuro Clemente VII fose declarado fillo de lexítimo matrimonio.

Trala morte en 1521 de León X, era agardada a elección de Giulio por parte da tiara, ao ser un dos papables máis apreciados. Pero dos 39 cardeais reunidos en conclave, polo menos 18 esperaban ser elixidos. Para cansar os adversarios, os partidarios de Giulio decidiron votar o candidato menos probable, o cardeal Adriano Dedel, de Utrecht. Para sorpresa de todos, mesmo do propio elixido, tamén os adversarios decidiran votar o mesmo candidato, polo que, ante a consternación xeral, foi elixido papa co nome de Hadriano VI.

A influencia de Giulio, mantida durante o pontificado de Hadriano VI, foi a clave para ser elixido pontífice o 19 de novembro de 1523, adoptando o nome de Clemente VII no momento da consagración o 26 de novembro.

### Papado 
Fracasou tanto no eido político como no relixioso, polo seu temperamento indeciso, as súas arriscadas apuestas políticas e os intereses familiares.

Faleceu envelenado por un fungo durante a cea. As profecías de San Malaquías refírense a el como *Flos pilae aegrae'' ("A flor das columnas enfermas"), facendo referencia ás columnas e a flor de lis que aparecen no seu escudo de armas.

## Véxase tamén
Xulio III, papa

**Giovanni Maria Ciocchi del Monte**, nado en Roma o 10 de setembro 1487 e finado o 23 de marzo 1555, elixido papa da Igrexa católica o 7 de febreiro 1550 .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Raphaële Mouren, « *La rhétorique antique au service de la diplomatie moderne : Piero Vettori et l’ambassade florentine au pape Jules III* », *Journal de la Renaissance*, 1, 2000, páxinas 121-154

### Outros artigos 
* Concilio de Trento

### Ligazóns externas 
* Biografía na *Catholic Encyclopedia*
Marcelo II, papa

**Marcelo II** (latín: *Marcellus PP II*), nado en Montefano (As Marcas) o 6 de maio de 1501 e finado en Roma o 1 de maio de 1555, foi un relixioso italiano, nomeado en 1555 o papa n.º 222 da Igrexa católica.

## Traxectoria 
De nome **Marcello Cervini de Spannocchi**, tras estudar en Siena trasladouse a Roma para continuar a súa formación. En 1539 é nomeado bispo de Nicastro e posteriormente cardeal presbítero de Santa Cruz en Xerusalén. Durante o Concilio de Trento, será un dos legados papais que defendan os intereses papais fronte ao emperador Carlos V.

O seu breve pontificado, de tan só vinte e dous días, impediulle emprender as reformas necesarias para que a Igrexa puidese facer fronte aos problemas luterano e anglicano que dividía o cristianismo.
Pío IV, papa

**Giovanni Angelo Medici di Marignano** en italiano, nado en Milán o 31 de marzo de 1499 e finado en Roma o 9 de decembro de 1565, foi papa de 1559 a 1565 baixo o nome de Pío IV (en latín Pius IV, en italiano Pio IV). O seu nome é asociado ao final do concilio de Trento.
Gregorio XIII, papa

**Gregorio XIII**, nado en Boloña o 7 de xaneiro de 1502 e finado en Roma o 10 de abril de 1585, foi un relixioso italiano, papa n.º 226 da Igrexa católica de 1572 a 1585.
## Traxectoria
Empeñado na renovación moral da Igrexa, xa no seu primeiro consistorio comunicou aos cardeais a súa intención de facer cumprir estritamente os canons aprobados no Concilio de Trento, mostrándose así mesmo inflexible na obriga dos bispos de residir nas súas respectivas sedes.

Aínda que non existise outra razón para gardar memoria de Gregorio XIII, a reforma do calendario Xuliano, utilizado dende que Xulio César o instaurou no ano 46 a. C., para dar paso ao vixente calendario gregoriano, ao que vai ligado o seu nome, fixo del un personaxe de popular notoriedade.
Instaurado o 4 de outubro de 1582, o novo calendario veu a solucionar o problema que formulaba o feito de que o ano xuliano tiña 11 minutos e 14 segundos máis que o ano solar o que provocara que a diferenza acumulada fixese que o equinoccio de primavera se adiantase en dez días. Gregorio XIII, asesorado polo astrónomo xesuíta Christopher Clavius promulgou, o 24 de febreiro de 1582, a bula Inter gravísimas na que establecía que tras o, xoves 4 de outubro de 1582 seguiría o venres 15 de outubro de 1582.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Calendario gregoriano
* Concilio de Trento
Sisto V, papa

miniatura|Sisto V
**Felice Peretti**, nado en Grottammare o 13 de decembro de 1520 e morto en Roma o 27 de agosto de 1590, foi o papa número 227, elixido papa o 1 de maio de 1585, escollendo o nome pontifical de **Sisto V** (en latín *Sixtus V* ou *Systus V*).

## Traxectoria 
Fillo de modestos campesiños da comarca de Ancona, na rexión das Marcas, ingresou na orde dos franciscanos conventuais. Fixo a súa carreira eclesiástica como predicador, até entrar na Inquisición, primeiro en Venecia (de 1557 a 1560) e máis tarde en España, onde foi acompañado do legado Boncompagni, futuro Gregorio XIII. En 1566, foi nomeado vigairo xeral da súa orde. Recibiu moi pronto responsabilidades pastorais, ao ser nomeado bispo de Sant’ Agata dei Goti, e despois de Fermo.

No 24 de abril de 1585, tras a morte de Gregorio XIII, foi elixido papa. Tomou o nome de Sisto V como homenaxe a Sisto IV, outro papa franciscano (1414-1484). Pouco tempo antes, o conclave xa designara un representante dunha orde mendicante na persoa de Pío V, dominico. A tendencia mostraba o retorno das grandes forzas da Idade Media, con menoscabo das que foran xurdindo durante a Reforma católica, como os xesuítas.

O pontificado de Sisto V acelerou a evolución dos Estados Pontificios cara a un Estado moderno. Tal evolución era probabelmente consciente: o papa posuía na súa biblioteca un exemplar do *Príncipe* de Maquiavelo. Sisto V esforzouse ante todo en garantir a seguranza dos seus Estados ao ditar medidas máis severas contra os bandidos. Loitou contra os poderes feudais locais. Realizou unha política dinámica de obras públicas e de emprego: o saneamento das marismas pontinas foi tamén un medio de fornecer traballo aos innúmeros mendigos. Agrandou a Biblioteca vaticana e fixo construír a sala Sistina por Domenico Fontana. Reorganizou a Curia romana, creando pola bula *Immensa æterni Dei* congregacións permanentes. Impulsou a impresión dunha edición corrixida da *Vulgata*, a fin de formar unha barreira contra os protestantes, mais sen demasiado éxito. Paralelamente, cubriu de favores ao seu sobriño Alessandro, ao que fixo cardeal con tan só 15 anos de idade.

## Notas
Inocencio IX, papa

miniatura|Inocencio IX
**Giovanni Antonio Facchinetti**, nado en Boloña o 20 de xullo de 1519 e finado en Roma o 30 de decembro de 1591. Baixo o nome de Inocencio IX (en latín *Innocens IX*, en italiano *Innocenzo IX*) foi o 230º papa da igrexa católica e apostólica romana durante 62 días do 29 de outubro ao 30 de decembro de 1591.

Antigo xurista, procedente da universidade de Boloña, despois diplomático, deixou diversos ensaios, un deles opoñéndose a Maquiavelo, *Adversus Machiavellem*.

En Roma, baixo o seu reinado, homes e mulleres de máis de 14 anos tiveron o dereito de voto.
## Véxase tamén
Gregorio XV, papa

**Alessandro Ludovisi** (Boloña, 19 de xaneiro 1554 - Roma, 8 de xullo 1623) foi o 234º papa da Igrexa católica. Elixido o 9 de febreiro de 1621, tomou o nome de Gregorio XV (en latín *Gregorius XV*, en italiano *Gregorio XV*) en homenaxe a Gregorio XIII que o introducira nos asuntos eclesiásticos.

O papa mellorou o proceso das eleccións pontificais polas bulas «*Aeterni Patris...* » e « *Decet Romanorum pontificem...* » e creou á congregación para a propagación da Fe (*Sacra congregatio de propaganda fide*) coa bula « *Inscrutabili divinae providentiae* » o 22 de xuño 1622. Esta institución constituía o caldeirón do Concilio de Trento asegurando a perennidade da Contrarreforma. O tío e o sobriño Ludovisi trouxeron Bohemia e Moravia husistas no seo da Igrexa católica.
Gregorio XIV, papa

**Gregorio XIV** (en **latín** *Gregorius XIV*, en italiano *Gregorio XIV*), nado co nome de **Niccolò Sfondrati** en Somma (Lombardía) o 11 de febreiro de 1535 e finado en Roma o 16 de outubro de 1591, foi un relixioso italiano, elixido papa o 5 de decembro de 1590.

En 1591, confirma a excomunicación de Henrique IV, rei de Francia e de Navarra.

## Orixes e formación 
Nado **Niccolò Sfondrati** na comuna de Somma Lombardo (actualmente na provincia de Varese rexión da Lombardía, cando formaba parte do Ducado de Milán), na clase alta da sociedade milanesa, pero foi coñecido polo seu modesto estilo de vida e rigurosa devoción. O seu pai era Francesco Sfondrati, un senador da antiga comuna de Milán nomeado cardeal polo papa Paulo III e a súa nai era Anna Visconti, membro da Casa de Visconti e quen faleceu durante o parto.

Realizou os seus estudos en Perugia e Padua.

## Carreira eclesiástica 
Foi ordenado sacerdote en 1551 Presidiu dous consistorios nos cales nomeou a cinco novos cardeais.

O seu mandato non estivo marcado por grandes acontecementos ou problemas. O único feito relevante do mesmo foi que, instigado polo rei de España e o duque de Mayenne, excomulgou a Henrique IV de Francia, que se puxera de acordo cos reformistas, declarándoo herexe para despois privalo dos seus dominios. Tras isto, ofreceu a Filipe II o trono de Francia como sucesor de Henrique III de Valois, o cal obrigou á conversión ao catolicismo do sucesor lexítimo Henrique IV para acceder ao trono francés.

## Notas
León XI, papa

[miniatura|Tumba de León XI na basílica de San Pedro, [Vaticano.]]
**Alexandre Ottaviano de Médici**, nado en Florencia o 2 de xuño de 1535 e finado en Roma o 27 de abril de 1605, foi un relixioso italiano, elixido papa da Igrexa católica o 1 de abril de 1605 baixo o nome de León XI (en latín *Leo XI*, en italiano *Leone XI*).

Nas profecías de San Malaquías, é coñecido como "*Undosus vir*" (O home ondulado).
## Véxase tamén
Inocencio X, papa

**Giovanni Battista Pamphilj** (Roma, 6 de maio 1574-7 de xaneiro 1655), 234 papa, de 1644 a 1655, baixo o nome de *Inocente X* (en latín *Innocentius X* , en italiano *Innocenzo X*)."*Iucunditas crucis* (felicidade da cruz) nas profecías de San Malaquías.
Clemente X, papa

**Emilio Altieri**, nado en Roma o 13 de xullo de 1590, papa Clemente X (en latín Clemens X, en italiano *Clemente X*) do 29 de abril de 1670 ao 22 de xullo de 1676. "*De fulmine magno*" nas profecías de San Malaquías. Intervén na elección do rei de Polonia e obtivo o nomeamento de Jan III Sobieski estimado pola súa profunda fe cristiá e por combater os turcos na batalla de Chaezim. Celebrou o 15º Xubileu de 1675.
Inocencio XI, papa

O benaventurado **Inocencio XI** (en latín *Innocentius XI*, en *italiano* *Innocenzo XI*), nado co nome de **Benedetto Odescalchi** en Como (Lombardía) o 16 de maio de 1611 e finado en Roma o 21 de agosto de 1689, foi un relixioso italiano, papa do 21 de setembro de 1676 áta súa morte.

## Traxectoria 
No aspecto político, Inocencio XI esfórzase axiña por reconciliar Francia e o Sacro Imperio Xermánico, co fin de realizar a unión da Cristiandade contra o protestantismo por unha banda, a ameaza otomá da outra.

No aspecto relixioso, Inocencio XI é confrontado ao quietismo, movemento espiritual que fomenta a pasividade da alma cara a Deus, cuxo máis ardente defensor é o español Miguel de Molinos, autor dunha *Guía espiritual* (1675).
Urbano VIII, papa

**Urbano VIII**, nado o 5 de abril de 1568 e finado o 29 de xullo de 1644, nome **Maffeo Barberini**, foi papa desde 1623 a 1644.

De nobre ascendencia florentina, era doutor en dereito, exercendo os cargos eclesiásticos de arcebispo de Nazaret e de Spoleto, nuncio papal en Francia e cardeal.
## San Malaquías 
Na profecía de San Malaquías refírense a este papa como *Lilium et rosa* (O lirio e a rosa), cita que ao que semella fai referencia ao seu lugar de nacemento, Florencia, cuxo símbolo é a flor de lis (lirio) e que comparte con Francia, país que durante o seu pontificado tivo grandes conflitos con Inglaterra, simbolizada por unha rosa.

## Poesía 
O compositor Giovanni G. Kapsberger (1580-1651) puxo música a dous libros de poesías deste papa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Praza Barberini.
Clemente XI, papa

**Gianfrancesco Albani**, nado o 23 de xullo de 1649 en Urbino, nas Marcas (Italia) e finado o 19 de marzo de 1721 en Roma, foi o 241º papa, a partir do ano 1700. Reinou baixo o nome de Clemente XI (en latín *Clemens XI*, en italiano *Clemente XI*).

No que di respecto á doutrina, deixou bulas a *Vineam Domini* (1705) e *Unigenitus* (1713) contra o xansenismo. Fixo da festa da concepción da Virxe María unha festa de obriga e canonizou, entre outros, a Pío V.
Inocencio XIII, papa

**Michelangelo Conti**, nado en Poli, preto de Palestrina (Estados Pontificios) o 13 de maio de 1655 e finado en Roma o 7 de marzo de 1724, foi un relixioso italiano, elixido papa o 8 de maio de 1721 baixo o nome de Inocencio XIII (en latín *Innocentius XIII*, en italiano *Innocenzo XIII*). É o papa n.º 244 da Igrexa católica entre os anos 1721 e 1724. En memoria de Inocencio III, un dos seus antecesores, tomou o nome de Inocencio XIII.
## Traxectoria
En 1723 protestou en van contra a invasión polo emperador Carlos VI de Alemaña dos ducados de Parma e de Plasencia, territorios baixo soberanía feudal pontifical. Sostivo o partido xacobita e do pretendente, Xacobe Eduardo Stuart, a quen deu oito mil escudos para o mantemento do seu tribunal en Roma, no pazo Muti Papazzurri. Resistiu moito cara aos franceses e negouse a retirar a bula *Unigenitus*. Non obstante, concedeu o chapeu de cardeal a ao Guillaume Dubois.
Inocencio XII, papa

miniatura|Inocencio XII
**Antonio Pignatelli**, nado en Spinazzola (preto de Bari, Italia) o 13 de marzo de 1615 e finado en Roma o 27 de setembro de 1700, papa baixo o nome de Inocencio XII (en latín *Innocentius XII*, en italiano *Innocenzo XII*) — *Rastrum in porta* nas profecías de San Malaquías.

O seu pontificado contrastou co dos seus predecesores, do feito de que inclinaba para Francia máis ben que para Alemaña. Este papa benevolente , cheo de abnegación e piadoso, morreu o 27 de setembro de 1700 despois de celebrar o mesmo ano o décimo sexto Ano Santo.
Clemente XII, papa

miniatura|Clemente XII
**Lorenzo Corsini**, o futuro **Clemente XII** (en latín *Clemens XII*, en italiano *Clemente XII*), nado en Florencia o 7 de abril de 1652 e finado en Roma o 6 de febreiro de 1740. Foi o papa n.º 246 da Igrexa católica. Era dunha célebre familia da cal era membro santo André Corsini. Despois de estudos no Colexio Xesuíta, obtivo un doutoramento en dereito na Universidade de Pisa. Creado cardeal por Clemente XI, e elixido papa o 12 de xullo de 1730, sucedendo a Bieito XIII , volveuse case totalmente cego e paralizado, ben que as súas brillantes facultades intelectuais e a súa capacidade para elixir un círculo competente lle permitiron un brillante pontificado.

Clemente comezou a súa tarefa por atenuar a corrupción de certos Bieitos, mellorou a eficacia do goberno dos Estados Pontificios, aínda que lle fose reprochado a creación dunha lotaría como medio de recoller fondos.

Nas súas relacións coas grandes potencias da época, Clemente recibiu as mesmas humillacións que a maioría dos papas deste século. O seu dereito de señor feudal sobre Parma foi ignorado, e os Borbóns uníronse cos Habsburgos contra o vello papa.

Continuou, por unha banda, a presión sobre os xansenista, cuxa bula *Unigenitus* marca o comezo, e sobre todo emitiu, en 1738, a bula *In eminenti apostolatus specula* contra a masonaría. Por outra banda, recibiu na Igrexa un gran número de coptos monofisitas.

Continuou a política de disposición da cidade de Roma desexada polos seus predecesores. Débeselle sobre todo a construción da Fonte de Trévi e a ampliación dos museos capitolinos en Roma e dos museos de Vaticano.