open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rebeca

**Rebeca** (do hebraico  רִבְקָה, transl. *Rivqá*), é unha personaxe do Antigo Testamento, filla de Betuel, irmá de Labán, dona de Isaac e nai de Xacob e Esaú. É tamén a tía de Raquel e a sobriña de Sara, da cal tería herdado a beleza.

## Eliezer 
[miniatura|[Gustave Doré - Eliézer e Rebeca]]
Rebeca foi descuberta por Eliezer, servo de Abraham, que orou a Deus e pediu un sinal, no cal aparecese unha doncela de gran fermosura que dará de beber auga a el e aos seus camelos antes de a si mesma (Xénese 24;43-46). O dote de Rebeca foi o de maior proporción e riquezas da época. Foron ofrecidos dez camelos (Xénese 24;10) e varios utensilios de ouro. Despois de ter saciada a súa sede e a dos seus camelos, Eliezer inmediatamente deu a Rebeca un colgante e dúas pulseiras de ouro (Xénese 24;47), e o resto do tesouro foi para o seu pai Betuel.

## Talentos 
Rebeca era moi boa cociñeira, e ensinou todo a seu fillo Xacob que á súa vez era moi parecido coa nai, e estaba atento a todas as cousas que Rebeca facía. miniatura|left|Isaac e Xacob presentándose a Esaú. Gravure de Gustave Doré

Rebeca tiña certeza que Xacob era o verdadeiro herdeiro da beizón de Deus, pois soubera ela interpretar a profecía "o maior servirá ao menor." (Xénese 25;23) Ora ben, Esaú de feito era o maior e máis forte, era grande de estatura, e o seu corpo era peludo (Xénese 25;25), non daba moita importancia no valor da primoxenitura e chegou a trocala por un prato de lentellas (Xénese 25;34), tomaba para si mulleres estranxeiras (Xénese 23:34). Rebeca ensinou tamén a Xacob o valor da súa parentela (Xénese 26:35), pola cal el tomaría para si soamente mulleres do seu pobo: (que no futuro sería a súa sobriña, a bela Raquel).

## Beizóns 
Rebeca tiña certeza que estaba a facer a vontade de Deus cando aconsellou a Xacob facerse pasar por Esaú e recibir as beizóns de Deus (Xénese 27;6-17). Xacob entón recibiu todas as beizóns de Deus, Xacob é o pai da nación de Israel xunto coa bela Raquel e Lea, as nais, e Rebeca, a avoa.

## Morte 
Rebeca adoeceu durante o exilio de Xacob na casa de seu irmán Labán, e morreu durante o retorno de Xacob a Canaán coa súa grandiosa familia, empregados, e posesións. Débora foi quen coidou de Rebeca até o seu falecemento.

Rebeca morreu nun lugar que Xacob chama de *Alon Bachut* (hebraico:  אלון בכות), “carballo do pranto”. A Biblia só fala respecto da morte de Débora, ama de Rebeca (Xénese 35:8). De acordo co Midrash, o formulario plural da palabra *Alon Bachut* traduce unha "tristura dupla", indicando que Rebeca tamén tería morrido neste lugar.

Conforme a tradición, Rebeca foi enterrada na caverna dos Patriarcas, en Hebrón.

## Fontes 
* Biblia Sagrada; Antigo Testamento, Torá e a Midrash

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eva, Sara, Lea, Bila, Raquel, Miriam, Débora, Ruth, Ana, Xudite, Esther, Ada
* Rebeca (nome)
Project X (filme de 2012)

***Project X*** é un filme estadounidense dirixido por Nima Nourizadeh que se estreou no 2012.

## Sinopse 
Tres estudantes dun instituto deciden organizar unha festa salvaxe na casa dun deles, anunciándoa nas redes sociais como a festa máis tola da tempada. Ademais, os rapaces deciden gravala para logo colgala na rede. Pouco a pouco, irán xurdindo complicacións imprevistas que farán que a festa se volva un descontrol.

## Personaxes 
* Thomas Mann como Thomas Kub
* Oliver Cooper como Costa
* Jonathan Daniel Brown como J.B
* Dax Flame como Dax
* Kirby Bliss Blanton como Kirby
* Brady Hender e Nick Nervies como Everett e Tyler
* Alexis Knapp como Alexis

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
*Ficha en AllMovie
La Unidad Democrática

***La Unidad Democrática*** foi un semanario que se publicou en Pontevedra en 1893.

## Historia e características 
Publicado co lema *La libertad es una ficción fuera de la autonomía del individuo. El verdadero régimen democrático exige que los ciudadanos tomen parte directa en la formación de las leyes. Moralizar el Estado es ajustar sus poderes a las necesidades del pueblo. Antes de abolir la monarquía se debe pactar la constitución de la democracia española*, apareceu o 6 de maio de 1893. Creouse para combater a unión pactada en Madrid en xaneiro de 1893 entre as faccións do Partido Republicano de Nicolás Salmerón, Pi i Margall e Ruiz Zorrilla sen a conformidade de moitos correlixionarios. Constaba dunha soa folla. Estaba dirixido por Severino Pérez Vázquez. Publicáronse 12 números, cesando a súa edición en xullo dese ano, cando rematou a unión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Condado de Santa Marta de Babío

O **condado de Santa Marta de Babío** é un título nobiliario galego outorgado polo rei Afonso XIII o 15 de marzo de 1924. Recibe o seu nome do antigo señorío xurisdicional de Santa María de Babío (Bergondo), feudo da familia Taboada que, por matrimonio, pasara ao conde de Fontao no século XIX.

O seu primeiro titular foi o enxeñeiro de camiños Alfredo Moreno Osorio, fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, III conde de Fontao, e de Dolores Osorio Chacón.

## Xenealoxía
Alfredo Moreno Osorio, enxeñeiro de camiños, fundador do gabinete madrileño de enxeñaría Mengemor. Casou con Carmen Torres Calderón, e sucedeuno o seu fillo:

José Moreno Torres, alcalde de Madrid. Casou con Isabel Benjumea Heredia, filla do conde de Guadalhorce. Sucedeuno o seu fillo:

Rafael Moreno Benjumea, casado con Ana María Mazarredo Chapa.

## Véxase tamén
### Bibliografía
**Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles*. Instituto Salazar y Castro, CSIC.
José Moreno Torres

O nome de **José Moreno Torres** pode referirse a:

***José Moreno Torres**, político madrileño (1900 - 1983).
***José Moreno Torres**, sindicalista e militar galego (1904 - 1937).
Extracto de Literatura

***Extracto de Literatura*** foi un semanario que se publicou en Pontevedra en 1893, aínda que o 5º número editouse en Santiago (de 4 de febreiro), sendo impreso na compostelá *Imprenta de José M. Paredes*.

## Historia e características 
Subtitulado ***Semanario dosimétrico ylustrado***, apareceu o 7 de xaneiro de 1893. Foi fundado e dirixido por Enrique Labarta Pose, aínda que nos últimos números o director pasou a ser Torcuato Ulloa e Xerardo Álvarez Limeses era o redactor xefe. Dedicada fundamentalmente á literatura, presentaba un ton humorístico con traballos de carácter xocoso de Alberto García Ferreiro, Emilio Álvarez Giménez e Heliodoro Fernández Gastañaduy. Tamén publicaba outro tipo de contidos nas seccións "Crónica de la semana", "Semblanzas" e nas publicacións de variedades. Entre os seus colaboradores estaban Ramón María del Valle-Inclán, Juan Barcia Caballero, Xoán Neira Cancela, Aureliano Pereira, Wenceslao Veiga, Juan Manuel Paz Novoa, Moisés González Besada, Xosé Pérez Ballesteros, Nicolás Taboada Fernández, Urbano González, Adolfo Mosquera, Heraclio Pérez Placer e Benigno López Sanmartín. Cesou a súa publicación en outubro dese ano.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
O Pombal, Serantes, Oleiros

**O Pombal** é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Serantes 
### Parroquias de Oleiros
A Granxa, Cecebre, Cambre

**Aldea de Arriba** é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cecebre 
### Parroquias de Cambre
Cobazas, Andeiro, Cambre

**Cobazas** é un lugar da parroquia de Andeiro no concello de coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña dous habitantes (un home e unha muller).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Andeiro
### Parroquias de Cambre
Avelina Pérez Vázquez

**Avelina Pérez Vázquez**, nada en Cerdedo-Cotobade e finada na Coruña o 15 de xuño de 1924, foi unha mestra e pedagoga galega.

## Traxectoria 
Filla de Manuel Pérez e irmá de Severino Pérez Vázquez (1844-1915). Foi directora da Escola Normal de Pontevedra de 1864 practicamente ata a súa xubilación en 1918, aínda que foi suspendida no cargo en dúas ocasións (1891 e 1903).

Finou na Coruña aos 82 anos. Está enterrada no Cemiterio Municipal de San Amaro da Coruña.

## Vida persoal 
Casou con González Font. Foi nai de Castor (1874-1945, director do Orfeón La Artística de Pontevedra) e de Huberto González Pérez (1871-1923, violinista concertino do Teatro Real de Madrid e da Real Capela). Foi avóa de Alicia Crespí González.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Avelina Pérez Vázquez na páxina web *Do gris ao violeta*
José Mariano Quindós Tejada

**José Mariano Quindós Tejada**, nado en Ferrol o 29 de xaneiro de 1822 e finado en Madrid o 3 de xaneiro de 1900, foi un aristócrata e político galego.

## Traxectoria 
Fillo póstumo de José María Quindós Pardo, V Marqués de San Sadurniño, e de María Segunda Tejada Eulate. A súa nai casou despois con Francisco Aguirre O'Neale, tendo como medio irmáns a Manuel Aguirre de Tejada, primeiro conde de Tejada de Valdeosera, e a Patricio Aguirre de Tejada, primeiro conde de Andino. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.

Foi nomeado Xentilhome de Cámara con Exercicio da raíña Isabel II por Real Orde do 8 de novembro de 1843. En 1848 ingresou na Maestranza de Ronda. En 1859 casou con Fernanda Villaroel Goicolea, vizcondesa da Frontera, filla de José Villaroel Ibarrola, vizconde da Frontera e de María Goicolea Ariza, e irmá do II duque da Conquista. Con ela tivo un fillo e unha filla: Fernando Quindós Villaroel, sucedeu á súa nai no vizcondado da Frontera, morrendo antes có seu pai; María de la Natividad Quindós Villaroel, nada en 1863, sucedeuno no marquesado de San Sadurniño.

Foi Alcalde Corrixidor de Madrid durante algúns meses en 1865. En 1861 fora designado senador vitalicio, ocupando o seu escano até 1868 e despois entre 1877 e 1900. Foi un dos senadores que en 1864 pediron o abandono da Illa de Santo Domingo.

Amigo e persoa da máxima confianza do rei Afonso XII, trala súa morte foi nomeado titor e curador dos fillos do Infante Sebastián Gabriel de Borbón e Bragança por Real Decreto de 25 de abril de 1875, cargo que ocupou até 1886. Pouco despois foille concedida por tal motivo a Gran Cruz da Orde de Carlos III.

## Notas
Oleaceae

**Oleaceae,** as **Oleáceas,** son unha familia de plantas pertencente á orde Lamiales. Comprende 24 xéneros de plantas leñosas, incluídos arbustos, árbores e rubideiras. Caracterízase polas follas opostas que poden ser simples ou pinnadamente compostas. As súas flores posúen cáliz e corola con catro lóbulos.
## Descrición 
Son árbores, arbustos ou rubideiras leñosas; plantas hermafroditas, andromonoicas ou dioicas. Follas opostas ou ás veces alternas, trifoliadas ou imparipinnadas, sen estípulas. Inflorescencias terminais ou axilares, cimosas, paniculadas, dicasiais, subumbeliformes, fasciculadas ou flores solitarias, flores actinomorfas; sépalos 4 (–numerosos), libres ou sen sépalos, valvados, ás veces ausentes; corola xeralmente simpétala, 4 (–numerosos) lóbulos, ás veces os pétalos libres ou ausentes; estames 2 (4), adnados ao tubo da corola nas flores simpétalas, anteras con dehiscencia lonxitudinal; ovario súpero, bilocular, estilo terminal con estigma bilobado ou subcapitado, ou estigma sésil. Froito unha drupa, baga, cápsula ou sámara, a miúdo cunha semente. O xénero tipo é: *Olea* L. 
## Xéneros 
Lista de xéneros e sinónimos relacionados por orde alfabética segundo APWeb:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Davidse, G., M. Sousa Sánchez, S. Knapp & F. Chiang Cabrera. (eds.) 2009. Cucurbitaceae a Polemoniaceae. Fl. Mesoamer. 4(1): 1–855.
* Idárraga-Piedrahita, A., R. D. C. Ortiz, R. Callejas Posada & M. Merello. 2011. Flora de Antioquia. Catálogo de las Plantas Vasculares, vol. 2. Listado de las Plantas Vasculares del Departamento de Antioquia. pp.&nbsp;1–939.
* Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.
* Stevens, W. D., C. Ulloa Ulloa, A. Pool & O. M. Montiel Jarquin. 2001. Flora de Nicaragua. Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 85: i–xlii,.
Ducia

dereita|miniatura|200px|Unha ducia medida en fraccións.

Unha **ducia** é un conxunto de doce elementos. Hai varias explicacións para agrupamentos en doce, como o sistema de cómputo sumerio, a conveniencia de múltiplos e divisores e a observación da natureza. Son doce os ciclos lunares durante un ano solar. Ducia na lingua popular tamén pode ser usada como expresión para unha cantidade indeterminada.

## Historia
A ducia era unha das bases numéricas da civilización sumeria, que posuía as bases doce e sesenta. Os sumerios facían o cómputo dos seres utilizando os dedos das mans. Malia seren dez os dedos das mans, o polgar non era utilizado *no* cómputo, senón *para* o cómputo: Cada vez que un contador avistaba unha cousa, marcaba a súa cantidade co polgar avanzando por cada falanxe de cada dedo da man, alcanzando polo tanto doce cando completase o cómputo cunha man; sempre que a man dereita completase doce, o contador usaba o polgar da man esquerda para contar cantas veces a man dereita se completaba. Os cinco dedos da man esquerda mais as doce falanxes da man dereita significaban xa que logo sesenta seres contados.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Sistema de numeración duodecimal
* Ducia do panadeiro
Antonio Núñez Jiménez

**Antonio Núñez Jiménez**, nado o 20 de abril de 1923 en Alquízar, antiga provincia da Habana, e finado o 13 de setembro de 1998 na Habana foi un científico, revolucionario e político cubano.

[miniatura|300px|Antonio Núñez (primeiro pola dereita) xunto ao [Che Guevara (centro), Fidel Castro (primeiro pola esquerda) e Augusto Martínez Sánchez (segundo pola dereita) o 5 de marzo de 1960 na marcha en resposta ao atentado ao barco *La Coubre*.]]
## Traxectoria 
### Coma científico 
A nivel puramente académico obtivo o grao de Doutor en Filosofía e Letras en 1951 pola Universidade da Habana, en Ciencias Xeográficas pola Universidade de Lomonosov de Moscova en 1960. Sendo fundador da *Sociedade Espeleolóxica de Cuba* en 1940.

Tamén ten unha ampla traxectoria como explorador, participando en varias expedicións, como ao Polo Norte en 1972, á Antártida en 1982 ou as exploracións que desenvolveu pola Cordilleira dos Andes dende Perú ata Venezuela. Tamén dirixiu a expedición *En canoa do Amazonas ao Caribe* (1987-1988), na que se percorreron vinte países das concas do Amazonas e do Orinoco e o Mar das Antillas. A maiores levou a cabo investigacións xeográficas na China, África, Illas Galápagos ou a Illa de Pascua.

Foi fundador e presidente da Academia das Ciencias de Cuba entre 1962 e 1972. Tamén foi presidente da Sociedade Espeleolóxica de Cuba, da Comisión Nacional de Monumentos, do Centro de Estudos de Arte Rupestre de América Latina e do Caribe, da Sociedade Cubana de Xeografía e da Fundación da Natureza e o Home.

Foi respectado academicamente tanto en Cuba coma no estranxeiro, recibindo máis de 95 condecoracións e 180 diplomas. En 1995 recibiu o diploma de *Cuarto descubridor de Cuba* e recoñecido como Membro de mérito da Academia das Ciencias de Cuba e como Doutor Honoris Causa en Ciencias Xeográficas da Universidade da Habana.

### Coma revolucionario 
Combateu na Guerra de Liberación de Cuba que levou ao triunfo á Revolución Cubana baixo as ordes de Ernesto Che Guevara, chegando ao grao de Capitán. No Goberno Revolucionario ocupou diversos e importantes postos da administración, coma Director do Instituto Nacional da Reforma Agraria (1959-1962), Xefe de Artillaría (1960-1962), Embaixador de Cuba no Perú (1972-1978), Viceministro de Cultura (1978-1989) ou Deputado da Asemblea Nacional (1976-1993). Tamén foi membro fundador do Partido Comunista de Cuba.

## Publicacións 
Ao longo da súa vida publicou máis de 190 libros e folletos e 1665 artigos, así coma documentais e entrevistas para o cine e a televisión, sendo *Nuestra América* (*Edicións Pueblo y Educación*, 1992) unha das súas obras con máis repercusión.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da Fundación Antonio Núñez Jiménez .
Peter Doig

miniatura|Peter Doig
**Peter Doig**, nado en Edimburgo o 17 de abril de 1959, é un pintor escocés.

## Traxectoria 
En 1962 foi vivir coa súa familia a Trindade e Tobago, e en 1966 foi ao Canadá. Regresou ao Reino Unido en 1979, indo estudar en Wimbledon School of Art, en St Martin's School of Art e, máis tarde, na Chelsea School of Art, onde recibiu un MA. En 2002 volveu a Trindade, onde abriu un estudo cerca de Porto España, e pasou a ser profesor na Academia de Belas Artes de Düsseldorf (Alemaña).
 
A súa obra consiste, moitas veces, en paisaxes, ás veces reminiscentes da súa infancia e xuventude pasada no Canadá e inspiradas por fotografías, aínda que sen ser no estilo foto-realista. A súa pintura revela influencias de pintores impresionistas, postimpresionistas e expresionistas, como Caspar David Friedrich, Claude Monet e Edvard Munch.
 
O traballo de Doig captura momentos de tranquilidade, que contrastan cos elementos oníricos. O pintor emprega combinacións de cores e presenta escenas de ángulos inesperados, contribuíndo a dar á súa obra unha sensación de realismo máxico. As súas pinturas representan, moitas veces, lagos con canoas, cabanas perdidas nos bosques e esquiadores en escenarios montañosos.

Doig está representado nalgúns dos principais museos do mundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Selección de museos coa obra de Peter Doig .
Salgueiro de follas de amendoeira

O **salgueiro de follas de amendoeira** ***Salix triandra***, é unha especie botánica de salgueiro nativa da rexión eurasiática. Aparece en Galiza no treito final da bacía do río Miño.

## Descrición 
É unha arboriña de 4–6 m, chegando a 10 m. É ramificado dende a base, plenamente ascendente. Ten follas simples, alternas, de 2–9&nbsp;cm x 0,5–2&nbsp;cm; lanceoladas a oblongo lanceoladas, transovadas lanceoladas, serradas, verdosas intensas e lustrosas pola face, pálidas e glaucas polo envés. O froito é unha cápsula ovada cónica, pedicelada, verde e glabra (sen vilosidase). A súa floración é a finais da primavera.

## Hábitat 
Prospera entre 50 e 1.800 msnm. Non amosa preferencia por ningún solo. É de media luz. Medra mellor con humidade edáfica constante; non soportando temperaturas extremas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Taxonomía da sp.
* Ficha da sp.
* Sistemática da sp.
Eric Hobsbawm

**Eric John Ernest Hobsbawm**, nado en Alexandría, Exipto, o 9 de xuño de 1917 e finado en Londres, Inglaterra, o 1 de outubro de 2012, foi un historiador marxista británico. Foi autor da triloxía *Long nineteenth century* (*The Age of Revolution: Europe 1789–1848*, *The Age of Capital: 1848–1875*; *The Age of Empire: 1875–1914*).

## Traxectoria 
Fillo de pais xudeus e criado en Viena e Berlín, non se trasladaría a Londres ata 1933, cos seus pais xa finados. Obtivo o seu doutoramento en Historia pola Universidade de Cambridge. En 1947 obtivo unha praza de profesor de Historia na Universidade de Londres. Foi profesor visitante en varias universidades estadounidenses e membro da Academia Británica.

## Pensamento 
Os seus traballos centráronse nos eidos do capitalismo, o socialismo e o nacionalismo. A súa filiación comunista causoulle problemas de marxinación profesional, non sendo ata os anos 60 cando se empezaron a publicar os seus traballos e impedíndolle acadar unha praza de mestre en Cambridge. Malia ela, non vacilou en condenar a invasión soviética de Hungría e saudar con simpatía a Primavera de Praga.

No eido historiográfico, a súa perspectiva marxista contribuíu a superar a vella historiografía vitoriana baseada nos grandes personaxes, contribuíndo á construción da historia social. Criticou as chamadas tradicións nacionais, considerándoas meros inventos das elites gobernantes para xustificaren as construcións dos Estados-nación. Focalizou boa parte da súa análise na que el denominou Revolución Dual, a francesa e a industrial, interpretándoas como a forza impulsora do liberalismo capitalista actual. Outro tema recorrente nos seus traballos é o dos bandidos sociais, aos que dota dun contexto sociohistórico, contradicindo así a visión tradicional de seren un xeito espontáneo e imprevisible de rebelión primitiva. Tamén publicou numerosos ensaios sobre a barbarie na Idade Moderna, a problemática do movemento obreiro e o conflito entre o anarquismo e o comunismo.

Alén da súa actividade coma historiador, tamén escribiu unha columna regular na revista *New Statesman* coma crítico de *jazz*, asinada baixo o pseudónimo de Francis Newton.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Eric Hobsbawm en *biografiasyvidas.com* .
Himilcón

**Himilcón** (en púnico *Chimilkât*, en grego antigo ) viviu polo 450&nbsp;a.&nbsp;C.) e foi un navegante e explorador cartaxinés. Realizou unha viaxe polas costas occidentais de Europa, chegando posiblemente até Inglaterra, para dirixir cara a Gades (actual Cádiz) o comercio de chumbo, cuxo monopolio tendía a afianzarse en Marsella. Esta viaxe converteuno no primeiro viaxeiro coñecido proveniente do mar Mediterráneo que alcanzou as costas noroccidentais de Europa. A súa historia é coñecida por un relato do propio Himilcón no que conta a súa viaxe, citado en obras posteriores de autores romanos como Rufo Festo Avieno, quen cita a viaxe de Himilcón tres veces na súa *Ora maritima* (114-29, 375-89 e 402-415). A referencia máis antiga á viaxe de Himilcón é unha breve mención realizada por Plinio o Vello na súa *Historia Natural* (2.169a). A través destes informes púidose reconstruír a ruta que seguiu o cartaxinés, a pesar dos elementos fantásticos que incluíu.

Non se sabe practicamente nada do propio Himilcón. Navegou cara ao norte ao longo da costa atlántica das actuais Portugal, España e Francia. Alcanzou o territorio dos oestrumnides, unha tribo que habitaba na Bretaña, probablemente para comerciar estaño co que facer bronce e outros metais preciosos. Segundo Avieno, Himilcón non foi o primeiro en navegar polo Atlántico norte, senón que seguiu as rutas comerciais usadas polos tartesios do sur da Península Ibérica. Cerca de Tartessos, os cartaxineses gobernaban o porto comercial de Gadir (en fenicio 𐤂‏𐤃‏𐤓‏ «fortificación») polo que é lóxico que Himilcón explorase as costas próximas.

Himilcón describiu as súas viaxes como travesías aterradoras, informando repetidamente da presenza de monstros mariños e algas que impedían a viaxe, probablemente para desalentar os navegantes gregos que trataban de competir nas súas rotas comerciais.

## Notas
Himilcón (homónimos)

**Himilcón** pode referirse a:

* Himilcón, navegante e comerciante cartaxinés.
* Himilcón II, sufete.
* Himilcón, xeneral cartaxinés.
* Himilcón (-217), xeneral cartaxinés.
* Himilcón, chamado **Fameas**, xeneral cartaxinés que participou na terceira guerra púnica e que se pasou a Roma.
Nicolás Taboada

O nome de **Nicolás Taboada** pode referirse a:

***Nicolás Taboada Leal**, médico e cronista galego (1798 - 1883);
***Nicolás Taboada Fernández**, poeta e xornalista galego, fillo do anterior (1856 - 1899);
Thomas Wolfe

**Thomas Clayton Wolfe**, nado en Asheville (Carolina do Norte) o 3 de outubro de 1900 e finado en Baltimore (Maryland) o 15 de setembro de 1938, foi un importante novelista estadounidense do inicio do século XX.

Thomas escribiu catro longas novelas, alén de varios contos, traballos dramatúrxicos e outras novelas. É coñecido por mesturar prosa extremadamente orixinal, poética, musical e impresionista coa escrita autobiográfica. Os seus libros reflicten vividamente a cultura americana e demais temas do período, aínda que filtrados pola perspectiva sensíbel, sofisticada e super-analítica de Thomas. Foi moi famoso en vida. A influencia de Wolfe esténdese aos escritos do famoso autor beat Jack Kerouac, Ray Bradbury e Philip Roth, entre outros. Continua sendo un dos máis importantes autores na literatura americana, considerado o escritor máis famoso de Carolina do Norte.

## Obras 
* *Look Homeward, Angel* (1929)
* *Of Time and the River* (1935)
* *From Death to Morning* (1935)
* *The Story of a Novel* (1936)
* *The Lost Boy* (1937). Traducida ao galego como *O neno perdido* (2022)
* *The Web and the Rock* (1939)
* ''You Can't Go Home Again* (1940)
* *The Hound of Darkness*
* *The Hills Beyond* (1941)
* *Mannerhouse: A Play in a Prologue and Four Acts* (1948)
* *A Western Journal: A Daily Log of the Great Parks Trip, June 20-July 2, 1938* (1951 pola editora da Universidade de Pittsburgh)
* *The Letters of Thomas Wolfe* (1956)
* *Short Novels of Thomas Wolfe* (1961)
* *The Mountains: A Play in One Act; The Mountains: A Drama in Three Acts and a Prologue* (1970)
* *Welcome to our City: A Play in Ten Scenes* (1983)
* *Beyond Love and Loyalty: The Letters of Thomas Wolfe and Elizabeth Nowell* editado por Richard Kennedy (1983)
* *My Other Loneliness: Letters of Thomas Wolfe and Aline Bernstein* (1983)
* *The Party at Jack's* (1995)
* *The Collected Stories* (Francis E. Skipp, ed.) (1987)
* *To Loot My Life Clean: The Thomas Wolfe-Maxwell Perkins Correspondence* (2000)
* *O Lost: A Story of the Buried Life'' (2000)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Obras de Thomas Wolfe no Proxecto Gutenberg Australia
Lourentino

O **lourentino** ou **follado** (***Viburnum tinus***) é unha especie fanerógama pertencente ao xénero dos viburnos, á familia Adoxaceae.
miniatura|240px|Ilustración
miniatura|240px|Vista da planta a rosear
miniatura|*Viburnum tinus*

## Descrición 
É un arbusto que pode medrar coma unha pequena árbores. Ten follas opostas, grandes e largas, relativamente duras e brillantes pola face; a marxe das follas é enteira e suavemente pubescente. As flores son pequenas e brancas, atópanse agrupadas en inflorescencias que semellan umbelas. Con estes caracteres non se pode confundir con outros arbustos da nosa flora.

## Hábitat e distribución 
Distribúese pola rexión mediterránea. Na Península Ibérica atópase en levante e no sur, principalmente en bosques de aciñeiras, sendo raro en Galiza, onde é frecuente coma planta ornamental, xa nomeada con este uso en xardinaxe no século XIX por Marcial Valladares Núñez e Juan Cuveiro Piñol co nome de ***laureola*** (non confundir co trobisco de montaña (*Daphne laureola*).

É unha planta de zonas sombrizas e húmidas, propia dos aciñeirais. Nas Canarias adóitase atopar nos bosques de laurisilva.

## Propiedades 
Ten propiedades medicinais. Os principios activos son a viburnina e mais os taninos. Os taninos poden provocar molestias estomacais. As follas en infusión teñen propiedades antifebrífugas. Os froitos téñense utilizado coma purgantes contra o estrinximento. A tintura do lourentino estase utilizando ultimamente en fitoterapia coma un remedio contra a depresión.

## Taxonomía 
*Viburnum tinus* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 267–268. 1753. 
;Etimoloxía:
***Viburnum***: nome xenérico do nome clásico latino dunha especie deste xénero, *Viburnum lantana*, chamada a "árbore camiñante".

***tinus***: epíteto 
;sinonimia:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Viburno (xénero)

### Ligazóns externas
Teca (homónimos)

O termo **teca** pódese en galego referir a:

## Botánica 
* **Teca**, árbore da familia das verbenáceas (*Tectona grandis*), da que se extrae unha madeira amarela usada en carpintaría. Madeira desta árbore.
* **Teca**, cada unha das metades da antera compostas por sacos polínicos.

### Micoloxía 
* **Teca**, célula na que se forman as esporas dalgúns fungos.

## Medicina 
* **Teca**, caixa, envoltura, vaíña, principalmente a vaíña dos tendóns.
* **Teca**, envoltura dos folículos ováricos.
* **Teca**, estrutura en forma de cápsula que permite o crecemento dos vasos sanguíneos proporcionando apoio nutricional ao folículo ovárico durante o desenvolvemento folicular.

## Zooloxía 
* **Teca**, coiraza ou cuberta protectora dalgúns organismos protistas.

## Relixión 
* **Teca**, caixiña na que se garda unha reliquia.

## Notas
A Torre, Andeiro, Cambre

**A Torre** é un lugar da parroquia de Andeiro no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 94 habitantes (49 homes e 45 mulleres).
## Toponimia
O topónimo **A Torre** débese a que a aldea xurdiu arredor da Torre de Andeiro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Andeiro 
### Parroquias de Cambre
Torcuato Ulloa

**Torcuato Ulloa Varela**, nado en Pontevedra en 1863 e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 1946, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Na súa xuventude viviu en París e despois residiu en Madrid onde colaborou en *El Imparcial*. Regresou a Pontevedra e traballou na Sección de Fomento. Participou na creación da revista *El Adelanto*, foi redactor de *La Voz de Helenes* e fundou o periódico *El Noticiero Gallego* e a revista ilustrada *Galicia Cómica*. Colaborou en *Crónica de Pontevedra*, *Galicia Moderna* e *Diario de Pontevedra* e foi correspondente de *El Imparcial* de Madrid e *La Vanguardia* de Barcelona.

[miniatura|esquerda|*Arlequinada*, 1893, con portada de [Benigno López Sanmartín.]]
Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
## Obras 
* *Arlequinada*, 1893, A. Landín Editor. Hai unha edición facsímile de Ediciós do Castro.
## Recoñecementos 
Gran Cruz de Afonso XII, polo seu labor na Sociedade Económica de Amigos do País.

## Vida persoal 
Foi irmán de Carlos, Darío e Renato Ulloa. Casou con Isolina Martínez Besada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Procelariformes

Os **procelariformes** (**Procellariiformes**) son unha orde de aves que se chamou anteriormente Tubinares e aínda en inglés se lles chama *tubenoses*. 
 
Son aves peláxicas (que se alimentan ao aire libre no océano); todos eles teñen os orificios nasais unidos nun ou dous tubos rectos e as mandíbulas profundamente acanaladas coas puntas encurvadas. As ás son longas e estreitas; os pés son palmados, e o dedo posterior do pé está atrofiado ou é inexistente. A plumaxe é predominantemente negra ou cinza.
 
Os tubos nasais serven para ulir e para excretar o exceso de sal (estas aves beben auga de mar). Posúen glándulas desalgadoras especiais para levar a cabo este proceso.

As especies de ás máis longas voan usando unha técnica de zigzag para minimizar o batido activo da ala. Aliméntanse de peixes e outras presas mariñas.

A maioría é incapaz de andar en terra, e moitas especies só visitan as súas illas de cría, sempre remotas, pola noite. As excepcións son os grandes albatros e algúns petreis e pardelas. Algunhas especies son capaces de proxectar a curta distancia un aceite repulsivo que producen no estómago, e poden así espantar incluso grandes rapaces. Este aceite é un residuo dixestivo xerado no proventrículo (excepto nos petreis mergulladores).

## Especies 
Hai un total de 93 especies de Procellariiformes no mundo, repartidas en catro familias:

* **Orde Procellariiformes**
** Familia Procellariidae, petreis, pardelas.
** Familia Diomedeidae, albatros
** Familia Hydrobatidae, paíños
** Familia Pelecanoididae, petreis mergulladores

Os Procelariformes están estreitamente emparentados cos Sphenisciformes ou pingüíns.

Na taxonomía de Charles Sibley-Ahlquist, os Procellariiformes están incluídos dentro da orde Ciconiiformes.

## Véxase tamén
La Voz de Helenes

***La Voz de Helenes*** foi un semanario editado en Pontevedra entre 1883 e 1884.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico semanal de intereses generales*, apareceu en 1883. Fundado e dirixido por Francisco Portela Pérez. Entre os seus redactores figuraban Torcuato Ulloa Varela e Félix Lázaro Muriel. Foi continuado por *El Noticiero Gallego*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Atlanta Braves

Os **Atlanta Braves** son un equipo profesional das Grandes Ligas de Béisbol con sede na cidade de Atlanta, Xeorxia. Forman parte da División Leste da Liga Nacional de béisbol. É o único equipo de béisbol das grandes ligas que foi campión mundial en tres cidades diferentes (Bravos de Boston en 1914, Bravos de Milwaukee en 1957 e Bravos de Atlanta en 1995).

## Grandes xogadores 
### Membros do Salón da fama 
A seguinte é unha lista dos xogadores dos Atlanta Braves que foron incluídos no salón da fama do béisbol.

* Afiliación de acordo ao Salón da Fama do Béisbol e Museo Nacional de Béisbol.
* **Nomes en letras grosas** Exaltados como Bravos.
* Non ten insignia na gorra ou non emprega gorra.

## Números Retirados 
miniatura|Números retirados no Turner Field
Os Atlanta Braves retiraron 11 números na historia da franquía, o máis recente foi o número 10 pertencente a Larry Wayne Jones Jr., máis coñecido como *Chipper Jones*, que foi retirado no Turner Field o 28 de xuño de 2013. O 8 de xuño de 2012 retirouse o número 29 de *John Smoltz*, e anteriormente retiráronse o 6 de *Bobby Cox* no 2011, o 47 de *Tom Glavine* no 2010 e o 31 de *Greg Maddux* no 2009. Os outros números retirados son o 44 de **Hank Aaron**, **Dale Murphy** co 3, **Phil Niekro** 35, **Eddie Matthews** 41, **Warren Spahn** 21 e o 42 de **Jackie Robinson**, o cal está retirado por tódolos equipos con excepción de Mariano Rivera dos Yankees.

## Palmarés 
[miniatura|dereita|200px|O xogador dos Atlanta Braves [Martín Prado nun partido.]]
* **Series Mundiais** (3): 1914, 1957, 1995.
* **Banderines da Liga Nacional** (9): 1914, 1948, 1957, 1958, 1991, 1992, 1995, 1996, 1999.
* **Campionatos de división** (17): 1969, 1982, 1991, 1992, 1993, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2013.

## Ligas Menores 
## Notas
## Véxase tamén
* MLB
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do equipo
Neognatos

Os **neognatos** (**Neognathae**; do grego ‘mandíbulas novas’) son unha das dúas superordes de aves dentro da subclase Neornithes. Neognathae contén practicamente todas as aves vivas, a excepción das pertencentes ao seu taxon irmán (a outra superorde vivente: Palaeognathae), que contén a familia das *Tinamidae* e as non voadoras Ratites (avestruces, emús etc.)

Hai cerca de 10.000 especies de neognatos desde finais do Cretáceo, de onde son os primeiros fósiles coñecidos, que sufriron unha radiación adaptativa, a cal produciu a diversidade de forma, función e comportamento que se ve hoxe. Dentro desta superorde encóntranse as paseriformes (aves de percha), o clado máis grande de vertebrados terrestres, o cal contén un 60% das aves que viven, e ten máis do dobre de especies que os roedores, e unhas 5 veces máis que os quirópteros (morcegos e raposos voadores), que son os clados máis grandes de mamíferos. Por outro lado, esta superorde contén algunhas ordes moi pequenas, polo xeral de aves de relacións filoxenéticas moi pouco claras, como o hoatzíns.

## Taxonomía e sistemática 
* Neognathae
** Galloanserae
*** Anseriformes, como o cisne
*** Galliformes, como o galo
** Neoaves
*** Podicipediformes (mergullóns)
*** Phoenicopteriformes (flamengos)
*** Pterocliformes (gangas)
*** Opisthocomiformes (o hoatzín)
*** Phaethontiformes (aves do trópico)
*** Columbiformes (pombas)
*** Aegotheliformes
*** Caprimulgiformes, como os urutaús
*** Apodiformes, como o cirrio e os colibrís
*** Gruiformes, como as grúas
*** Cuculiformes (cucos)
*** Gaviiformes (mobellas)
*** Procellariiformes (albatros e petreis)
*** Sphenisciformes (pingüíns)
*** Pelecaniformes, como os pelicanos
*** Suliformes, como os mascatos
*** Ciconiiformes (cegoñas)
*** Charadriiformes, como as gaivotas
*** Cathartiformes, como os voitres
*** Falconiformes, como o falcón peregrino
*** Strigiformes, como os mouchos
*** Coliiformes, como o paxaro rata
*** Trogoniformes, como os quetzais
*** Coraciiformes, como o picapeixe
*** Piciformes, como os tucanos
*** Psittaciformes, como os guacamaios
*** Passeriformes, como os pardais

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mindell, David P. & Brown, Joseph W. (2005): The Tree of Life Web Project - Neornithes . Versión do 14 de decembro de 2005. Consultado o 8 de xaneiro de 2008.
* Mindell, David P.; Brown, Joseph W. & Harshman, John (2005): The Tree of Life Web Project - Neoaves . Versión de 14 de decembro de 2005. Consultado o 8 de xaneiro de 2008.
Partido Autonomista Leonés - Unión Leonesista

O **Partido Autonómista Leonés-Unidad Leonesista** (coñecido polas súas siglas PA-UL o sinxelamente PAL) é un partido político español de ideoloxía leonesista que loita pola creación dunha Comunidade autónoma leonesa como fan outros partidos da mesma ideoloxía. O seu ámbito de acción son as provincias de León, Zamora, e Salamanca. O seu fundador é José María Rodríguez de Francisco, un dos antigos fundadores da UPL.
Nas eleccións municipais e autonómicas do 2007, soamente concorreron na circunscrición de León, e nalgúns concellos de devandita provincia. O partido obtivo 4.982 votos (1,68%) nas autonómicas e 4.546 votos (10 concelleiros) nas municipais.

O 17 de decembro de 2011, José María Rodríguez de Francisco deixou a presidencia do partido e acordou a elección de Pablo Peyuca González González coma presidente deste partido. Este partido obtivo en 2011 3.743 votos nas eleccións autonómicas e 5.006 votos na municipais do 2011, sendo deste xeito a sexta forza política de León por número de concelleiros (10 en total).

## Notas
Bandeira dos Ánxeles

[miniatura|dereita|200px|Bandeira de [Os Ánxeles.]]
A **Bandeira dos Ánxeles**, está composta por un fondo de tres raias marcadas de verde, de ouro e de vermello. As cores representan olivares (verdes), laranxais (o ouro) e viñedos (vermellos). A bandeira foi deseñada por Roy E. Silencioso e E. S. Jones no 1931. O selo da cidade aparece no centro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*A bandeira dos Ánxeles (PDF)
Rufino Rivera Losada

**Rufino Rivera Losada**, nado en Ourense e finado en Madrid en xullo de 1915, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Delineante e funcionario de Camiños provinciais. Instalouse en Pontevedra onde dirixiu os periódicos *O Galiciano* e *A Tía Catuxa*. Colaborou noutras publicacións co pseudónimo "O Galiciano". Publicou o volume *O Galiciano. Producciós premeadas no certame gallego literario que iniciado por O Galiciano celebrouse en Pontevedra o 9 de agosto de 1886*, no que se recollen os traballos premiados no certame promovido pola revista. Foi o promotor do primeiro concurso de maios de Pontevedra. En 1893 trasladouse a Madrid para ocupar un posto de delineante no Ministerio de Fomento.

## Obras 
Publicou en *O Galiciano* os relatos "Un que foi por lan", "O que son os casamentos pola nova", "O conto da lebre", "Unhas cirolas de merto", "Martes", "A Noiteboa dos labregos", "A morte de Xusto" e "O ramo" (algúns deles volveron aparecer en *A Tía Catuxa*. En *El Gallego* apareceu o conto "Un bautismo na ponte do Burgo".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Follado

O termo **follado** en galego pódese referir a:

* **Follado**, filloa grosa que adoita facerse con touciño.

* **Masa follada**, unha masa crocante que se elabora con fariña e manteiga empregada para facer empanadas, sobremesas e doces.

* **Lourentino**, un arbusto mediterráneo de flores brancas: *Viburnum tinus*.

## Notas
Bandeira do estado de Xeorxia

A actual bandeira do estado de Xeorxia foi aprobada o 8 de maio de 2003. A bandeira ten dúas barras vermellas e unha branca, co escudo do estado (adoptado do selo estatal) sobre un campo azul na esquina superior esquerda. No escudo, o arco simboliza a constitución do estado e os piares representan as tres ramas do poder público: lexislativa, executiva e xudicial. As palabras do lema do estado "Sabedoría, Xustiza, Moderación", envólvense arredor dos piares, vixiado por unha figura masculina co traxe colonial como un soldado da Revolución Americana, cunha espada brandida que representa a defensa da Constitución. Outro lema, "In God We Trust", aparece baixo estes elementos, aínda que non forma parte do selo do estado nin do escudo. A bandeira ten trece estrelas, que representan a Xeorxia e aos outros 12 estados orixinais dos Estados Unidos de América.

## Bandeiras históricas
Francisco Portela Pérez

**Francisco Portela Pérez**, nado en Pontevedra en 1864 e finado na mesma cidade o 12 de xullo de 1948, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Traballou en Pontevedra como funcionario do Ministerio de Fomento. Presidiu a Sociedade Artística Musical, foi socio de mérito da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e fundou e presidiu o Coro Gallego. Fundou e dirixiu *La Voz de Helenes* (1883), foi redactor de *El Diario* (1887), *O Galiciano* e *A Tía Catuxa* (na súa segunda etapa). Colaborou en *El Anunciador*, *Crónica*, *Diario de Pontevedra*, *Galicia Recreativa*, *O Tío Marcos da Portela*, *El Regional*, *A Monteira* e *La Revista Popular*. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.

## Obras 
Editou a *Coleución de poesía gallegas d’algúns autores* en 1882 e publicou os folletos *Apuntes biográficos acerca de los marinos Nodales, hijos de Pontevedra * (1891), *Notas descriutivas sobre as romarías de Galicia* (1896) e editou o *Álbum de recuerdos a la memoria del joven poeta Albino Simán*.

## Vida persoal 
Foi pai de Agustín Portela Paz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Leopoldo Martínez Padín

[miniatura|páxina=3|Historia política, religiosa y descriptiva de Galicia, Tomo I (en [PDF).]]
**Leopoldo Martínez Padín**, nado en Tui o 21 de setembro de 1823 e finado en Madrid o 26 de marzo de 1850, foi un historiador, xornalista e poeta galego.

## Traxectoria 
Fixo dous anos de Filosofía no Seminario Conciliar San Paio da súa vila natal e licenciouse en Xurisprudencia na Universidade de Santiago de Compostela en 1847.

En Santiago formou parte, xunto con Antonio Neira de Mosquera, José María Posada, Francisco Añón, Antolín Faraldo, Alberto Camino e outros da Academia Literaria de Santiago e fundou e dirixiu *La Armonía*. Por un artigo publicado no número un deste xornal (6 de agosto de 1845) foi denunciado e a publicación suspendida..

Marchou a vivir a Madrid, onde finou aos 26 anos de idade.

## Obra 
* *Suspiros del corazón* (1845). Poesía romántica.
* "A la reina con motivo de su enlace con el Señor don Francisco de Asis", 8 pp (1846). Poesía.
* *Historia política, religiosa y descriptiva de Galicia* (Madrid, 1849). Debido ao seu prematuro pasamento, só escribiu o primeiro tomo e parte do segundo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* "Comision organizadora del Liceo" (1847) en Galiciana. Biblioteca de Galicia.
Alan Anderson

**Alan Jeffery Anderson**, nado o 18 de outubro de 1982 en Minneapolis, Minnesota, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Lakeland Magic da NBA G League.

## Traxectoria profesional 
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2005, Anderson asinou cos Charlotte Bobcats en agosto de 2005. Foi cortado polos Bobcats o 28 de novembro de 2006, pero asinou de novo o 17 de marzo de 2007, para o remate da tempada 2006-07. Entre as dúas etapas, estivo xogando para os Tulsa 66ers da NBA Development League, nos que acadou 15.8 puntos por partido.

O 21 de decembro de 2010, asinou co FC Barcelona, onde foi elixido mellor xogador da Copa do Rei da tempada 2010-11.

O 26 de marzo de 2012, Anderson asinou un contrato de dez días cos Toronto Raptors. O 17 de abril de 2012, fichou cos Raptors para o resto da tempada 2011-12. Saíu de titular en 12 dos seus 17 partidos con Toronto, nos que fixo 9.6 puntos por encontro en 27.1 minutos. Asinou de novo cos Raptors o 30 de xullo de 2012.

O 30 de xullo de 2013, Anderson asinou cos Brooklyn Nets.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en BasketballReference.com  
* Perfil en ACB.com
Olimpiodoro

**Olimpiodoro** é o nome de varias personalidades grego-romanas:
* Olimpiodoro (arconte), arconte epónimo de Atenas en -294 e -293.
* Olimpiodoro de Tebas, historiador do século V
* Olimpiodoro o Novo, filósofo neoplatónico e astrólogo do século VI, último director pagán da Escola de Alexandría;
* Olimpiodoro o Vello, filósofo peripatético do século V, profesor de Proclo.
Lago Eyre

miniatura|Situación e cunca o lago Eyre.
O **lago Eyre** (en inglés **Lake Eyre**, oficialmente **Kati Thanda–Lake Eyre**) é, nas raras veces nas que está cheo, o lago máis grande de Australia e tamén o punto máis baixo do país (aproximadamente 15 m por debaixo do nivel do mar). Trátase dun lago endorreico, dunha superficie de 9.690 km² (máx.)

Este lago debe o seu nome a Edward John Eyre, un explorador que, en 1840, relatou a súa existencia. Nas décadas seguintes, este lago foi explorado diversas veces (1857 - Goyder; 1866 - Warburton; 1901 - Gregory), mais só en 1922 é que Halligan conseguiu definir os contornos deste lago, por vía aérea.

Atópase na zona desértica de Australia central, ao norte de Australia do Sur. A cunca do lago Eyre é un enorme sistema endorreico arredor do lago, estando a parte máis baixa cuberta dunha capa salgada característica dos sistemas endorreicos, producida pola expansión cada tempada do volume de auga e a consecuente evaporación das augas atrapadas. Aínda nas tempadas máis cálidas, case sempre queda algo de auga no lago, que normalmente se recolle nunha serie de lagos subterráneos máis pequenos. Durante a tempada de chuvias, os ríos do nordeste (no outback, en Queensland) flúen cara ao lago. A cantidade de auga do monzón determina se a auga logrará alcanzar o lago e se o fai, que profundidade alcanzará. O lago tamén pode sufrir inundación pequenas e moderadas, provocadas polo volume de chuvias caídas na zona. O normal é que haxa inundacións de 1,5 m (5 pés) cada tres anos; de 4 m (13 pés), cada década e unha inundación completa ou case, catro veces cada 100 anos. A auga do lago evapórase rapidamente, de maneira que as inundacións menores e medias sécanse cara ao final do verán seguinte. 

Como curiosidade, existe o Club de Vela do Lago Eyre, que navega polo lago aproveitando as inundacións menores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Parque Nacional Lago Eyre
* Lago pluvial
### Bibliografía
* *Dicionário Ilustrado das Maravilhas Naturais do Mundo*, Ed. Selecções do Reader's Digest, 1980.
### Ligazóns externas
* Páxinas do Observatorio da Terra da NASA sobre o Lago Eyre: http://earthobservatory.nasa.gov/Newsroom/NewImages/images.php3?img_id=10841, http://earthobservatory.nasa.gov/Newsroom/NewImages/images.php3?img_id=11763
Cipselomorfos

Os **cipselomorfos** (**Cypselomorphae**) son un clado de aves que inclúe as familias Caprimulgidae e Nyctibiidae e os ordes Apodiformes e Aegotheliformes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Haaramo, Mikko (2006): Mikko's Phylogeny Archive: "Caprimulgiformes" - Nightjars. Versión do 11 de maio de 2006. Consultado o 8 de novembro de 2007.
Neoaves

**Neoaves** é un clado que consiste en todas as aves modernas (Neornithes) coa excepción de Paleognathae e Galloanserae. A temperá diversificación das liñaxes de Neoaves ocorreu nunha rápida sucesión, e tratar de resolver as relacións filoxenéticas concluíu en certo consenso pero con varias controversias.

Cladograma baseado en Hackett *et al.* (2008).

## Notas