open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Annie Lennox

**Ann Lennox**, nada en Aberdeen o 25 de decembro de 1954, é unha cantante, compositora, activista política e filántropa escocesa, que obtivo o recoñecemento internacional na década de 1980 co grupo Eurythmics.

## Traxectoria 
Annie Lennox acadou a popularidade despois de cantar durante tres anos cos The Tourist (cos que gravou 3 LP). Nos anos oitenta entre Annie e o guitarrista do grupo, Dave Stewart, naceu unha relación sentimental e os dous decidiron deixar o grupo para crearen un novo: Eurythmics. No inicio da carreira dos Eurythmics, Lennox era coñecida polo seu xeito de vestir andróxino. Moitos xornalistas referíanse a ela como a Grace Jones branca. En 1991, tras a ruptura con Dave Stewart, deu inicio a unha longa carreira de solista con igual éxito.

O seu primeiro álbum solista de 1992, *Diva*, foi un éxito de crítica e vendas: o seu éxito continuou grazas aos sinxelos extraídos del, con numerosos premios e unha banda sonora para o filme *Drácula de Bram Stoker*, de Francis Ford Coppola de 1992. No mesmo ano participou tamén no Freddy Mercury Tribute Concert facendo duetos con David Bowie na canción "Under Pressure".

*Medusa* foi publicado tres anos despois que *Diva* e obtivo bos resultados de venda. En 1997 Annie gravou novamente a canción dos Eurythmics "Angel" en homenaxe a Diana de Gales. En 1998 volveu establecer contacto con Dave Stewart e en 1999 os renacidos Eurythmics produciron o álbum *Peace*. En 2003 publicou o seu terceiro disco solista, *Bare*.

En 2004, Lennox gañou o Óscar na categoría de mellor canción por "Into The West" do filme *The Lord of the Rings: The Return of the King*. En xullo de 2005, Annie Lennox participou no Live 8 en Hyde Park, Londres. En 2007 publicou o álbum *Songs of Mass Destruction*.

## Discografía como solista
* 1992 *Diva*
* 1995 *Medusa*
* 2003 *Bare*
* 2007 *Songs of Mass Destruction*

## Sinxelos 
* 1988 "Put A Little Love In Your Heart" (con Al Green)
* 1992 "Why"
* 1992 "Precious”
* 1992 “Walking On Broken Glass”
* 1992 “Cold”
* 1993 “Little Bird”
* 1993 “Love Song For A Vampire”
* 1995 “No More 'I Love You's”'
* 1995 “A Whiter Shade Of Pale”
* 1995 “Waiting In Vain”
* 1995 “Something So Right” (con Paul Simon)
* 2003 “Pavement Cracks” 
* 2004 “1000 Beautiful Things” 
* 2004 “Wonderful”
* 2007 “Sing” (con Madonna)
Abu'l-Hasan al-Uqlidisi

'''Abu'l-Hasan al-Uqlidisi''' foi un matemático árabe, probabelmente orixinario de Damasco. Escribiu o primeiro libro sobre o sistema de numeración indio, coñecido en Occidente como sistema de numeración arábigo, arredor do ano 952.
381

## Acontecementos 
* Xullo - Clausura do IIº Concilio ecuménico de Constantinopla confirma os acordos do Primeiro Concilio de Nicea (325) e condena definitivamente o arianismo e o sabelianismo.
* Rescrito do emperador romano Graciano condenando o priscilianismo e desterrándoos "extra omnes terras".
* Setembro - Concilio de Aquilea: O emperador Graciano condena tamén para Occidente a herexía ariana. Os bispos arianos da Dacia, Paladio e Secundiano son depostos.

## Nacementos 
* Helian Bobo (赫) (381-425), nado *Liu Bobo* (劉), emperador fundador do estado Xia, chinés e xiongnu. 
* Nestorio, futuro patriarca de Constantinopla († ca. 451)

## Mortes 
* Arrio, disidente cristián, difusor da doutrina da diferente natureza de Cristo a respecto do Pai (n. 318).
* Atanarico II, rei dos visigodos.

## Outros 
* Ambrosio accede á cadeira episcopal de Milán.

Historia ano a ano
Guerrilla urbana

A **guerrilla urbana** é un tipo específico de tácticas de guerrilla aparecido na segunda metade do século XX que se caracteriza por desenvolverse nun ambiente urbano como parte dunha estratexia coordinada de loita militar, moitas veces de natureza anticolonial ou revolucionaria.
 
## Antecedentes
A guerrilla é unha táctica bélica de grande antigüidade que adoita ser adoptada polos grupos de combatentes que se atopan en desvantaxe fronte a forzas militares ben organizadas e abastecidas. Consiste basicamente en evitar confrontacións abertas coas tropas inimigas, buscando pequenos combates nos que non exista superioridade numérica, así como actos de sabotaxe que poidan afectar a capacidade operativa do inimigo. En xeral as poboacións locais invadidas por potencias estranxeiras recorreron sistematicamente á guerrilla como forma de resistencia.

Historicamente a organización guerrilleira adoptou a forma de guerrilla rural, fundamentalmente debido a que a maioría da poboación habitaba nas zonas rurais, mentres que as forzas militares regulares debían establecerse en fortificacións puntuais. Estas características daban unha vantaxe á guerrilla rural, a partir das posibilidades de ocultamente e apoio dos poboadores, así como de control do territorio.

## Historia
Co proceso de urbanización masiva a clásica guerrilla rural comezou a mostrarse ineficiente, en parte porque unha escasa poboación rural dificulta as súas posibilidades de pasar desapercibida, e en parte porque a radicación da maior parte dos habitantes nas cidades fixo perder ás guerrillas unha das súas vantaxes estratéxicas, a conexión coa poboación civil.

Nesas condicións apareceu a guerrilla urbana, loxicamente relacionada co proceso de urbanización e o simultáneo despoboamento do campo. En moitas ocasións a guerrilla urbana e rural apareceron combinadas.

Os maquis españois que resistiron ao franquismo unha vez derrotados os exércitos republicanos, organizaron as primeiras guerrillas urbanas en Madrid e Barcelona, principalmente. A Resistencia Francesa contra a ocupación nazi tamén utilizou tácticas de guerrilla urbana, sobre todo en París.

A partir da década de 1960-1970 a guerrilla urbana xeneralizouse como forma de organización nas loitas contra o colonialismo europeo de posguerra, e nos chamados movementos de liberación nacional de natureza revolucionaria.

## Características
A diferenza da guerrilla rural, a guerrilla urbana ten semellado menos exitosa como forma de loita militar, probablemente ligado ao feito das características mesmas da cidade moderna.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Guerrilla
Illa de Rügen

miniatura|dereita|250px|Situación da illa de Rügen
**Rügen** *(lat. **Rugia**)* é a maior das illas alemás. Está situada ao longo da costa de Mecklemburg-Pomerania occidental no mar Báltico. Ocupa unha superficie de 935&nbsp;km², pero o seu perímetro litoral é de 574&nbsp;km. A súa poboación era de 73.000 habitantes en 2001. Xunto coas illas veciñas, e menores, de Hiddensee e Ummanz, conforman o distrito Rügen.

## Núcleos urbanos 
As aglomeracións principais son Bergen auf Rügen con 20.000 habitantes e a vila portuaria de Sassnitz, con 11.000 habitantes. No sueste da illa sitúanse as dúas estacións balnearias máis coñecidas: Sellin e Göhren. A illa está unida por unha ponte á cidade de Stralsund, no continente.

Ficheiro:Binz (2011-05-21) 03.JPG|Binz
Ficheiro:Königsstuhl und Viktoria-Sicht.jpg|Nationalpark Jasmund

## Breve historia 
Con diversos cambios de dominio durante a Idade Media, Rügen pasou a formar parte da Pomerania sueca desde 1648. En 1815 o Congreso de Viena outorgouna a Prusia. Xa en 1816 foi construído a primeira estación balnearia (*Putbus*), converténdose a illa no lugar ideal de vacacións dos alemáns até a segunda guerra mundial. En 1936, durante a ditadura nazi, foi construída a ponte que a uniu a Stralsund. Durante a época da República Democrática alemá, aínda que Rügen foi coidada, dada a maior capacidade económica dos alemáns occidentais fixo que illas alemás da R.F.A. pasasen a ter maior número de visitantes. Desde a unificación alemá, Rügen volveu ser o lugar preferido de vacacións dos alemáns.

No comezo do ano 2018, un tesouro cunha antigüidade estimada de máis de mil anos pertencente ao rei viquingo Harald Blåtand foi atopado na illa polos arqueólogos voluntarios Luca Malaschnichenko (de 13 anos) e René Schön.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Jasmund National Park pictures and information about the chalk cliffs
Cabarcos

O termo **Cabarcos** ou **cibarcos** eran un pobo galaico da Gallaecia.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***San Xulián de Cabarcos**, parroquia do concello de Barreiros;
***San Xusto de Cabarcos**, parroquia do concello de Barreiros.

Como apelido, pode referirse a:

***Celestino Cabarcos Suárez** (O Valadouro 1883 - 1961), cura e escritor galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Cabarca**, lugar da parroquia de Ribas de Sil, no concello de Ribas de Sil;
***O Cabarco**, lugar da parroquia de Anllo, no concello de Sober.
Reinante

Como topónimo **Reinante** pode referirse a:

;En Galiza
***Reinante**, parroquia do concello de Barreiros;
***San Miguel de Reinante**, parroquia do concello de Barreiros.

## Véxase tamén
### Outros artigos
-202

## Acontecementos 
## Oriente 
* Iníciase na China a dinastía Han con Liu Bang (*Liu Pang*), que instaura a dinastía Qin (''Ch'in'') (até 220).
** Liu Bang (-256/-195) estabelece a capital en Chang'an (Xi'an en Shaanxi).

## Mundo mediterráneo 
* 19 de outubro - II Guerra Púnica: Batalla de Zama: en territorio púnico, o xeneral romano Publio Cornelio Escipión, auxiliado polo numidio Masinisa, derrota a Haníbal Barca, aniquilando o exército cartaxinés. Haníbal foxe.
** Polas condicións de paz fixadas por Roma, Cartago debe renunciar aos dominios en Hispania e entregar Siracusa en Sicilia, volverá Numidia a Masinisa, a pagar unha indemnización de 100 000 talentos en cincuenta anos, e entregar a frota; así mesmo renunciará a toda acción fóra de África e na mesma só con autorización romana.
* Masinisa volta a reinar en Numidia.
* Macedonia estabelece alianza con Antíoco III O Grande.

## Nacementos 
* Wen, emperador chinés da dinastía Han (até -157).

## Mortes 
* Syphax, rei da Numidia occidental, vencido por Masinisa, falece cativo en Roma.

## Outros 
*

Historia ano a ano
Cruzul

O topónimo **Cruzul** pode referirse a:

***Cruzul**, parroquia do concello de Becerreá;
****Cruzul**, lugar de dita parroquia;
****A Venda de Cruzul**, lugar de dita parroquia;

****Ponte de Cruzul**, sobre o río Narón, en dita parroquia.
Liber

O termo **Liber** pode referirse a:

***Liber**, na mitoloxía romana, deus da fertilidade, a viticultura, o viño e a liberdade;
***LIBER**, feira internacional do libro da industria española e latinoamericana.

Como topónimo **Liber** pode referirse a:

;En Galiza
***Liber**, parroquia do concello de Becerreá;
****Liber**, lugar de dita parroquia;
***Barrio da Liberdade**, lugar da parroquia de Alongos, no concello de Toén.
Gilad Atzmon

**Gilad Atzmon** (En hebreo: גלעד עצמון)), nado en Tel Aviv o 9 de xuño de 1963, é un músico de jazz, escritor e antisionista.

## Traxectoria 
Naceu en Israel nunha familia de xudeus non practicantes (xudeus seculares) e actualmente reside en Londres. Estudou na Rubin Academy of Music en Xerusalén, filosofía en Alemaña e trasladouse a Londres en 1995.

Atzmon toca principalmente o saxo alto, mais tamén os saxos soprano, tenor e barítono, clarinete, sol, zurna e frauta. Toca un mestura de bebop/hard bop, con influencias do free jazz. Ten numerosos premios e recoñecementos.

## Discografía 
* *Refuge* - Enja - outubro de 2007
* *Artie Fishel and the Promised Band* - WMD - setembro de 2006
* *MusiK* - Enja - outubro de 2004
* *Exile* - Enja - marzo de 2004
* *Nostalgico* - Enja - xaneiro de 2001
* *Gilad Atzmon &The Orient House Ensemble* - Enja - 2000
* *Juizz Muzic*- FruitBeard - 1999
* *Take it or Leave It* - Face Jazz - 1999
* *Spiel- Both Sides* - MCI - 1995
* *Spiel Acid Jazz Band*- MCI - 1995
* *Spiel*- In Acoustic & H.M. Acoustica - 1993

## Bibliografía 
* *A guide to the perplexed*, Tradución inglesa de Philip Simpson. Londres : Serpent's Tail, 2002. ISBN 1-85242-826-0
* *My one and only love*. Londres : Saqi, 2005. ISBN 0-86356-507-7 (pbk.). ISBN 978-0-86356-507-6 (pbk.)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gilad Atzmon home page .
* Entrevista de Manuel Talens .
* Comentario de "A Guide to the Perplexed"
* Comentario de *My One and Only Love*
* Gilad Atzmon - Artigo detallado en Citizendium
726

## Acontecementos 
* O emperador bizantino León III comeza a promulgación dunha serie de edictos contra a adoración de imaxes, dando lugar ás disputas iconoclastas, que habían durar ata 787.
* Paulo sucede a Escolástico como exarca de Rávena.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Ina, rei de Wessex.

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
727

## Acontecementos 
* Unha coalición formada polos longobardos, o papa Gregorio II e certas cidades italianas rebélanse contra o emperador bizantino León III polos seus decretos iconoclastas.

## Nacementos 
*

## Mortes 
* Paulo, exarca de Rávena.

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
728

## Acontecementos 
* Liutprando, rei dos longobardos, conquista a maior parte do exarcado de Rávena, deixando só a capital.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
729

## Acontecementos 
* Gregorio II, Papa da Igrexa católica, convoca un concilio contra os iconoclastas.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*9 de maio - Osric, rei do reino anglosaxón de Northumbria.

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
730

## Acontecementos 
* Carlos Martel, mordomo de palacio dos reis francos, derrota aos alamáns, que mantiñan un ducado independente, e lanza ataques sobre os saxóns, alén do río Rin.
* O emperador bizantino, León III o Isaurio, prohibe o culto á imaxes.
** Anastasio sucede a Xermano I como Patriarca de Constantinopla, ao ser aquel deposto polo emperador por oporse ao seu decreto contra a s imaxes.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
731

## Acontecementos 
* Marzo - Comezo do pontificado de Gregorio III, papa da Igrexa católica (até 741).

## Nacementos 
* Abd ar-Rahman I, emir do Al-Andalus desde 756 até 788.

## Mortes 
* 11 de febreiro - Gregorio II, papa da Igrexa católica.
* Romualdo II de Benevento, Duque de Benevento. Datas alternativas 724, 732.

## Outros 
Historia ano a ano
735

## Acontecementos 
* O gobernador musulmán de Narbona, *Yusuf ibn Abd-ar-Rahman*, apodérase de Arles, na Provenza.
* Abkhazia consegue a súa independencia, que mantería até o século XV.

## Ciencia e tecnoloxía 
* 25 de xuño - Eclipse total de Sol. Durou sete minutos e dous segundos.

## Nacementos 
* Alcuino de York, dirixente da *Escola Palatina* de Aquisgrán (m. 804).

## Mortes 
* Adela de Pfalzel, relixiosa da época merovinxia e santa da Igrexa católica.
* Eudes, duque de Aquitania.
* Beda, historiador e filósofo británico (n. 673).
* Toneri Shinno, príncipe, funcionario e sabio xaponés (n. 677).

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
736

## Acontecementos 
*

## Nacementos 
* Roldán, duque da Bretaña, heroe de epopea (data aproximada de nac.; m. 778).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Jean Baudrillard

miniatura|250px|Jean Baudrillard
**Jean Baudrillard**, nado en Reims o 29 de xullo de 1929 e finado en París o 6 de marzo de 2007, foi un sociólogo e crítico da cultura francés.
734

## Acontecementos 
* Liutprando, coa colaboración do seu neto e sucesor Hildeprando, cerca a cidade de Rávena, capital do exarcado homónimo.

## Nacementos 
*

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
Richard Rorty

**Richard McKay Rorty**, nado en Nova York o 4 de outubro de 1931 e finado en Palo Alto o  8 de xuño de 2007, foi un filósofo estadounidense.

## Traxectoria 
Estudou nas universidades de Chicago e Yale, e amosou un forte interese pola historia da filosofía e a filosofía analítica contemporánea, esta última foi o principal foco do seu traballo na Universidade de Princeton na década de 1960. Rorty tivo unha longa carreira académica, foi profesor de filosofía nas universidades de Princeton Princeton University, Virxinia, e profesor de literatura comparada na Universidade Stanford. Entre os seus libros máis coñecidos están *Philosophy and the Mirror of Nature* (1979) e *Contingency, Irony, and Solidarity* (1989).

Rorty está considerado como un dos principais representantes do pensamento pramático contemporáneo, reclamándose tamén debedor de William James, de John Dewey,de Nietzsche, Heidegger, Michel Foucault e mesmo Quine e Davidson.
Baldomar

O topónimo **Baldomar** pode referirse a:

;En Galiza
***Baldomar**, parroquia do concello de Begonte;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Rus, no concello de Carballo;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Covelo, no concello de Covelo;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga, no concello de Guitiriz;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Bardullas, no concello de Muxía;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Nogueira de Ramuín, no concello de Nogueira de Ramuín;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Mera de Arriba, no concello de Ortigueira;
***Baldomar**, lugar da parroquia de Beacán, no concello da Peroxa.

;Fóra de Galiza

;En Cataluña
***Baldomar**, entidade municipal descentralizada do concello de Artesa de Segre, na comarca da Noguera.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Tarouca

**Tarouca** é unha cidade portuguesa no Distrito de Viseu, Rexión Norte e subrexión do Douro, na antiga Beira Alta, con cerca de 3.400 habitantes. Tarouca foi elevada á categoría de cidade o 9 de decembro de 2004.

É capital dun concello de 101,50&nbsp;km² de superficie e unha poboación, en regresión, de 8.303 habitantes (2004), subdividido en 10 freguesías. O municipio está limitado a Nordeste polo concello de Armamar, no Leste por Moimenta da Beira, ao Sur por Vila Nova de Paiva, a Suroeste por Castro Daire e ao Noroeste por Lamego.

## Freguesías 
As parroquias de Tarouca son:
* Dálvares
* Gouviães
* Granja Nova
* Mondim da Beira
* Salzedas
* São João de Tarouca
* Tarouca
* Ucanha
* Várzea da Serra
* Vila Chã da Beira

## Patrimonio 
* Igrexa de São Pedro de Tarouca
* Mosteiro de São João de Tarouca
* Torre de Ucanha
* Mosteiro cisterciense de Salzedas
* Arcos de Paradela
* Casa do Paço
Donalbai

Como topónimo **Doalbai** pode referirse a:

;En Galiza
***Donalbai**, parroquia do concello de Begonte;
****Donalbai**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Folosa de Blyth

A **folosa de Blyth** *(Acrocephalus dumetorum)*, é un paxaro da familia dos acrocefálidos *(Acrocephalidae)*, antes clasificado como sílvido, que cría en Asia e no leste de Europa.

## Descrición 
É unha folosa de tamaño mediano que mide entre 12,5 e 14&nbsp;cm. de lonxitude. Os adultos teñen a parte superior do corpo castaña e son máis pálidos por debaixo. É doado confundila coa folosa das canaveiras ou fulepa dos carrizos *(Acrocephalus scirpaceus)* e con algunhas folosas do xénero *Hippolais*. Diferénciase da folosa das canaveiras por teren o lombo máis agrisado, a fronte menos patela e o bico menos forte e afiado. Os dous sexos teñen coloracións idénticas, pero os exemplares novos son máis amarelos na zona ventral.

Na época reprodutora a súa característica máis distintiva e o seu canto, lento e repetitivo, con imitacións do doutras aves e puntuado coas escalas e os asubíos típico das folosas.

## Hábitat e distribución 
A diferenza das folosas das canaveiras non son amigas de viviren nos pantanos, e prefiren claros ou zonas de mato, as miúdo preto da auga. Como pousadeiros para cantar usan árbores e arbustos. Son aves migratorias, que abandonan os seus territorios de cría asiáticos e do leste de Europa para pasa-lo inverno na India e Sri Lanka. Na Europa occidental aparecen só ocasionalmente coma divagantes.
[miniatura|esquerda|Folosa de Blyth no leste de [Bengala, India.]]

## Conduta 
Coma case tódalas folosas aliméntanse de insectos, pero poden apañar outras pezas pequenas de alimento coma as bagas. Fan o niño entre o mato e poñen entre catro e seis ovos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xustificación da súa clasificación na lista vermella de especies ameazadas pola IUCN.
Alpes Marítimos

**Alpes Marítimos** (06) (en francés *Alpes-Maritimes*, en occitano *Aups Maritims*) é un departamento francés situado na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul. O seu territorio corresponde ao antigo condado de Niza.

Limita ao norte co Piemonte (Italia), ao leste con Liguria (Italia), ao sur co mar Mediterráneo (120&nbsp;km de costa) e co Principado de Mónaco, e ao oeste con Alpes de Alta Provenza e Var.
Folosa de Basora

A **folosa de Basora**, ou **fulepa de Basora**, *(Acrocephalus griseldis)* é unha é unha ave da familia dos sílvidos (*Sylviidae*) e do xénero *Acrocephalus*. Actualmente está en perigo de extinción.

## Descrición 
É moi semellante á folosa grande, da que a diferencian o tamaño, algo menor, a parte inferior do corpo branca e o bico, que é máis estreito, máis longo e máis afiado.

## Distribución e hábitat 
Cría no leste de Iraq e, segundo se soubo recentemente en Israel, en áreas húmidas con abundancia de papiros e canavais. Pasan o inverno no leste de África. Viven entre a vexetación acuática ou ó redor de zonas de auga, corrente ou estancada, en xeral entre o canaval mesto. Durante a viaxe migratoria descansan entre o mato.

O seu canto semella o da folosa das canaveiras *(Acrocephalus scirpaceus)*, pero é máis profundo.

O ano 2007 foi detectada a súa presenza como ave reprodutora no norte de Israel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xustificación da clasificación como especie en perigo, na páxina da IUCN
Folosa real

A **folosa real** *(Acrocephalus melanopogon)* é un paxaro da familia das folosas *(Sylviidae))* de costumes parcialmente migratorios.

## Descrición 
É unha folosa mediana (entre 12 e 13,5&nbsp;cm de lonxitude), algo meirande cá fulepa das xunqueiras *(Acrocephalus schoenobaenus)*, á que semella moito. Os adultos teñen o lombo acastañado cun estriado fino e a parte inferior branca, tamén estriada. A fronte é patela e teñen unha marca superciliar ("cella") abrancazada. As cobertoiras das zona do oído son grises e o bico forte e apuntado.
Os dous sexos teñen plumaxes semellantes, como é común nas máis das especies emparentadas, pero os individuos novos teñen máis manchas, e marcas no peito.

O canto, semellante ó da fulepa das xunqueiras, inclúe imitacións do doutros paxaros e os asubíos finais típicos das aves do xénero Acrocephalus, por ben que é máis doce e melodioso có destas incluíndo frases que lembran o canto do rousinol. A diferenza da fulepa das xunqueiras non cantan voando.

## Distribución e hábitat 
Crían no sur de Europa, nas zonas de clima temperado do sur de Asia e, en menos cantidade, no noroeste de África. As poboacións do suroeste de Europa son sedentarias, as do sueste pasan o inverno na área do Mediterráneo e as asiáticas emigran á península Arábiga e á India.
Na zona máis setentrional da súa área de cría son raras, pero apareceron como divagantes tan ó norte coma en Polonia e Dinamarca.

Viven entre vexetación acuática erguida, coma xuncos e canas.

## Bioloxía 
Son aves insectívoras que comen tamén pequenos moluscos acuáticos.

Adoitan formar parellas monógamas (Leisler & Wink 2000). Fan o niño sobre da auga, entre canas ou xungos, ou entre os mato. Poñen entre tres e seis ovos a partir de mediados de abril, que chocan catorce ou quince días.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [A folosa real na lista vermella de especies ameazadas da IUCN(https://gl.wikipedia.org/wiki/Uni%C3%B3n_Internacional_para_a_Conservaci%C3%B3n_da_Natureza)]
Virís

O topónimo **Virís** pode referirse a:

;En Galiza
***Virís** parroquia do concello de Begonte;
***Virís** lugar da parroquia de Queixas, no concello de Cerceda;
***Virís** lugar da parroquia de San Vicente de Castillón, no concello de Pantón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Vitrís** lugar da parroquia de Barbeito, no concello de Vilasantar.
Confederación

Unha **confederación** é unha forma de asociación. Como forma máis específica de asociación, a confederación é tamén unha forma de organización política.

Pode aplicarse ó Dereito internacional público como asociación entre estados soberanos, pero tamén se utiliza en Dereito privado para referirse a unha forma de asociación de varias asociacións cunha fin común.

A confederación diferénciase da federación en que na primeira os membros manteñen altas cotas de autonomía e o poder central é limitado, mentres que na segunda os federados renuncian a parte das súas competencias, sendo máis forte o poder central. Acotío os elementos compoñentes dunha Confederación son á súa vez federacións, e non unidades unitarias.

## Dereito internacional 
En Dereito Internacional, denomínase confederación a aquela asociación establecida entre estados soberanos a través de tratados ou constitucións comúns, destinada a lograr unha complementariedade entre eles en diversos asuntos, como defensa ou comercio.

O termo confederación aplícase para referirse a diversos estados ó longo da historia, como a Confederación Perú-Boliviana (1837-1839) ou os Estados Confederados de América (1861-1865).

No Norte de España durante a Terceira Guerra Carlista conformouse unha confederación baixo o pretendente carlista Carlos María de Borbón y Austria-Este, autoproclamado *Carlos VII*, que aglutinou os territorios forais de Biscaia, Álava, Guipúscoa e Navarra, con ministerios comúns, moeda e infraestrutura de transportes de ferrocarril. Esta confederación ou "Estado Carlista" tivo unha vida efémera, aínda que sentou as bases para futuras concepcións federais e confederais de España.
Tamén na Arxentina trala separación das 13 provincias de Buenos Aires, adquiriron o nome de Confederación Arxentina. Trala unión de Bos Aires á Confederación, este realizou cambios (por exemplo no canto de confederación puxo nación). Hoxe en día segue sendo o nome oficial da Arxentina, como as outras denominacións utilizadas en Constitucións preexistentes (son Confederación Arxentina, República Arxentina e Provincias Unidas de Suramérica)

## Dereito privado 
No Dereito privado unha confederación é unha forma de organización na que os seus membros conservan a soberanía fronte ó órgano común resultante. Sindicatos, organizacións empresariais e outras asociacións privadas poden tomar a fórmula da confederación.
Ponte do Pedrido

A **ponte do Pedrido** é unha ponte en arco que cruza a ría de Betanzos, unindo os concellos de Bergondo e Paderne (ámbolos dous na provincia da Coruña). Foi proxectado polos enxeñeiros Eduardo Torroja Miret e César Villalba Granda.

## Historia
Dende tempos remotos, as dúas beiras da ría de Betanzos estaban comunicadas por medio dun servizo de pasaxe en bote de remo. Tendo en conta que o emprego desta pasaxe acurtaba en gran medida a distancia quilométrica entre as cidades da Coruña e Ferrol, a principios do século XX as autoridades proxectaron construír unha ponte que dese fluidez á comunicación por estrada entre ámbalas dúas poboacións, e que simultaneamente non entorpecese a navegación pola ría. Tras diversos estudos, en 1939 inicia a construción da ponte, que non remataría até 1942. A inauguración oficial da obra produciuse o 15 de abril de 1943.

## Estrutura
A ponte, de máis de 520 metros de lonxitude e edificada na súa totalidade en formigón armado, divídese claramente en tres treitos. O primeiro consta dun taboleiro de 340 metros, recostado sobre dez arcos dobres. O segundo (o máis emblemático), componse dun grande arco dobre que soporta, por medio de corenta péndolas, un taboleiro de 78,40 metros. O terceiro e último componse de tres arcos dobres de formigón, sobre os que se apoian os 102 metros de taboleiro restantes.

A ponte do Pedrido continúa a dar servizo á estrada AC-164, se ben a súa importancia estratéxica diminuíu debido á súa estreiteza (tan só mide sete metros de ancho) e á construción nas súas inmediacións da ponte da ría de Betanzos, pola que discorre a autoestrada do Atlántico.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Ponte do Pedrido, ría de Betanzos, Bergondo-Paderne.jpg|
Ficheiro:Bajo el Puente del Pedrido.jpg|Baixo a ponte.
Ficheiro:A Ponte da AP-9 dende a Ponte do Pedrido, Ría de Betanzos.jpg|A ponte da AP-9 dende a ponte do Pedrido.
Ficheiro:Ponte do Pedrido.jpg|
Ficheiro:Fito Peña Pintado pretil Ponte do Pedrido AC-164.jpg|Fito quilométrico pintado no pretil.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Nicolas Janberg's Structurae .
Silvio Frondizi

**Silvio Frondizi**, nado en Paso de los Libres o 19 de xaneiro de 1907 e finado o 27 de setembro de 1974, foi un avogado e intelectual arxentino de ideoloxía marxista.

## Traxectoria 
Foi o fundador de Praxis y Movimiento de la Izquierda Revolucionaria (MIR-Praxis). Era irmán do presidente arxentino Arturo Frondizi (UCRI) e do filósofo Risnieri Frondizi. Relacionouse coa Revolución Cubana e entrevistouse en Cuba con Ernesto Che Guevara. Vinculouse ademais co Partido Revolucionario dos Traballadores (PRT) e defendeu aos seus presos políticos.

Foi asasinado pola Alianza Anticomunista Argentina.

## Obras de Silvio Frondizi 
### Libros 
* *Introducción al pensamiento político de John Locke*. Tucumán: Centro de Estudiantes de Filosofía y Letras, 1943.
* *El Estado Moderno. Ensayo de crítica constructiva*. Bos Aires: Losada, 1945. (Segunda edición corrixida: Buenos Aires: Depalma, 1954; terceira edición: Bos Aires: Depalma, 1960)
* *La realidad argentina. Ensayo de interpretación sociológica.* Vol. I: El sistema capitalista; Vol. II: La revolución socialista. *Buenos Aires: Praxis, 1955 y 1956 (segunda edición: 1960; terceira edición do vol. I: Bos Aires: Ciencias Políticas, 1973).
* *Doce años de política argentina*. Bos Aires: Praxis, 1958.
* *La revolución cubana. Su significación histórica*. Montevideo: Ciencias Políticas, 1960. (Segunda edición: 1961)
* *Teorías políticas contemporáneas*. Bos Aires: Macchi, 1965.
* *Argentina. La autodeterminación de su pueblo*. Bos Aires: Ciencias Políticas, 1973.

### Artigos 
* “El feudalismo. Ensayo de interpretación histórica”. Tucumán: Violetto, 1940.
* “La crisis política argentina. Ensayo de interpretación ideológica”. Bos Aires: ADI, 1946.
* “La evolución capitalista y el principio de soberanía”. Bos Aires: Centro de Estudios Políticos, 1946.
* “La integración mundial, última etapa del capitalismo (respuesta a una crítica). Bos Aires: ADI, 1947.
* “La crisis de la democracia”. Bos Aires: Praxis, 1953.
* “Fundamento, crisis y porvenir de la democracia”. Bos Aires: Praxis, 1956.
* “Interpretación materialista dialéctica de nuestra época”. Bos Aires: 1959, s/e (segunda edición: Liberación, 1960.)
* “Bases y puntos de partida para una solución popular”. Bos Aires: Ciencias Políticas, 1961.
* “El pensamiento político de J. J. Rousseau”. Bos Aires: Centro de Estudiantes de Ciencias Económicas, 1963.
* “Manifiesto de la reconstrucción nacional”. Bos Aires: s/e, 1964.
* “Nicholo Macciavelli”. La Plata: Edición del Centro de Estudiantes de Derecho, 1966.
* “El pensamiento político de Dante Alighieri”. La Plata: Centro de Estudiantes de Derecho, 1966.

## Publicacións sobre o autor 
* Juárez, Francisco, *“Silvio Frondizi: Los muertos que no murieron”*, no: El Periodista nº 2, setembro de 1984.
* Tarcus, Horacio, *El marxismo olvidado en la Argentina: Silvio Frondizi y Milcíades Peña*. Bos Aires: El cielo por asalto, 1996.
* Viñas, David, *“Un intelectual de izquierdas”*, no: El Periodista nº 2, setembro de 1984.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía completa de Sylvia Ruiz Moreno.
Humberto Viola

**Humberto Viola**, nado en 1943 e finado en San Miguel de Tucumán o 1 de decembro de 1974, foi un militar arxentino.

## Traxectoria
O Capitán Humberto Viola estaba destacado na provincia de Tucumán onde traballaba en intelixencia baixo as ordes do Xeneral Luciano Benjamín Menéndez.

Foi asasinado pola organización guerrilleira Ejército Revolucionario del Pueblo. Foi atacado cando conducía o seu automóbil xunto coa súa esposa María Cristina Picón e as súas dúas pequenas fillas María Cristina de 3 anos e María Fernanda de 5 anos, no momento de chegar á casa dos seus pais. A súa filla María Cristina tamén foi asasinada en tanto que a súa filla María Fernanda resultou gravemente ferida.

No parte de guerra da Compañía de Monte Ramón Rosa Jiménez do ERP, que executou o atentado, descríbense os feitos deste xeito:

## Recordo da Cámara dos Deputados
Ao cumprirse 30 anos do asasinato a Cámara dos Deputados da Nación realizou un minuto de silencio en recordo do asasinato do Capitán Viola e a súa filla María Cristina Viola.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
**Asesinato del Capitán Humberto Viola y su hija*, La Década del 70
**Recordarán la muerte de Humberto Viola*, La Nación, 1 de decembro de 2004 
**Homenaje de los diputados al Capitán Viola*, El País, 4 de decembro de 2004
Policía Federal Arxentina

miniatura|280px|Policía Federal Arxentina.
A **Policía Federal Arxentina** (**PFA**) é a principal forza de seguridade a nivel federal da República Arxentina. Foi creada en 1943 sobre as bases da antiga Policía da Capital,que operou no ámbito da Cidade de Bos Aires desde 1880 ata ese ano. Dependente do Ministerio do Interior, conta con destacamentos en todas as provincias do país e na cidade de Bos Aires, onde exerce tamén as funcións de policía local en virtude do artigo 7º da denominada "Lei Cafiero". As provincias teñen policías propias, que traballan en moitos casos articuladas coa Policía Federal.

Organizada de xeito similar ao FBI estadounidense, está encargada da investigación de delitos que abarcan a xurisdición de dúas ou máis provincias, así como dos delitos de ámbito exclusivamente federal, contándose entre eles o narcotráfico, os delitos ambientais e a trata de persoas.
[miniatura|200px|Axentes da Policía Federal custodiando a chegada do primeiro ministro ruso Mikhail Fradkov, en [Buenos Aires.]]

Conta ademais cunha axencia de intelixencia interior, así como co Instituto Universitario da Policía Federal Arxentina, que proporciona formación universitaria en dereito, criminalística e seguridade, entre outras áreas cognitivas.

Conta tamén con división de operacións especiais, o G.E.O.F. encargada de levar a cabo misións antiterroristas e de antinarcóticos, así como brindar protección a xefes de estado que visiten o país; e rescate de rehenes.

Desde 1962 é membro de Interpol.
A Policía Federal Arxentina tamén está encargada das tarefas de documentación e rexistro civil, e xestiona a emisión de pasaportes e cédulas de identidade malia non corresponderlle esas facultades como así o establece a lei 17.671.

## Ligazóns externas
*Sitio oficial da Policía Federal Arxentina
*Instituto Universitario da Policía Federal Arxentina
El Día (La Plata)

***El Día*** é un xornal de noticias arxentino que se edita na cidade de La Plata, provincia de Buenos Aires. Foi fundado o 2 de marzo de 1884.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* eldia.com
La Opinión (Arxentina)

***La Opinión*** foi un xornal arxentino fundado polo xornalista Jacobo Timerman en 1971.

## Historia 
Mantívose en funcionamento durante 6 anos, xa que en 1977 foi clausurado e expropiado durante o autodenominado Proceso de Reorganización Nacional. Nese mesmo ano Timerman, que era o director do diario, foi secuestrado por un grupo paramilitar dependente de Ramón Camps e estivo preso durante dous anos e medio.
678

## Acontecementos 
miniatura|Agatón
* Batalla de Syllaeum: Os bizantinos rexeitan o asedio da frota árabe sobre Constantinopla utilizando o lume grego.
* 27 de xuño - Agatón sucede a Dono como papa (até 681).
* Comenza o calendario azteca

## Nacementos 
## Mortes 
* 11 de abril - Dono, papa entre o 2 de novembro do ano 676 e o 11 de abril do 678.
* Aisha, esposa do profeta Mahoma (n. ca. 613 ou 614)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
Historia ano a ano
793

## Acontecementos 
* Ribadavia é conquistada por Abdul-Malek.
* Os viquingos arrasan o mosteiro de Lindisfarne (Inglaterra), data que se toma como principio da era viquinga.

## Nacementos 
## Mortes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia ano a ano
Monte Chingolo

**Monte Chingolo** é unha localidade do partido de Lanús (zona sur do Gran Buenos Aires, Arxentina). A súa orixe remóntase a un salgadeiro fundado por Juan Manuel de Rosas o 23 de novembro de 1815.

Nesta localidade estaba situado o Batallón de Arsenais 601 General Domingo Viejobueno do exército arxentino. O 23 de decembro de 1975 o Ejército Revolucionario del Pueblo, unha agrupación revolucionaria de corte marxista, intentou ocupar a unidade militar e apoderarse de armamento de guerra, con desastrosos resultados; no enfrontamento perderon a vida numerosos membros do ERP, que quedaría practicamente desarticulado.

## Poboación
Monte Chingolo era en 2001 a segunda cidade máis poboada do partido con 85.060 habitantes, o que representa un 19% do total do partido.
Operativo Independencia

Denominouse **Operativo Independencia** a actuación do Exército Arxentino en Tucumán para combater á guerrilla provincial e a militantes do ERP, presentes naquelas terras buscando crear un 'foco revolucionario' no monte tucumano.

O operativo foi autorizado pola entón presidenta María Estela Martínez de Perón, dispoñendo que 

O presidente da Cámara de Deputados, Ítalo Luder, fixo extensivo o operativo a todo o país durante o seu breve período á fronte do PEN, mediante os decretos 2270/1975 e 2272/1975

Os militares utilizaron o territorio da máis pequena das provincias arxentinas para aplicar, no marco da Doutrina da Seguridade Nacional, a metodoloxía da chamada *guerra contrarrevolucionaria* que aprenderan dos franceses primeiro e dos norteamericanos despois. Os seus eixes centrais foron o terrorismo, o secuestro, a desaparición de persoas e os campos de concentración onde se torturou e asasinou a miles de guerrilleiros. A superioridade loxística e operativa do exército, ao mando do xeneral Acdel Vilas primeiro, substituído por Domingo Antonio Bussi en decembro de 1975, logrou decimar en poucos meses aos combatentes e crebar os vinculos entre o ERP e os tucumanos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerra sucia na Arxentina
O Campo da Rata

**O Campo da Rata** é unha extensión de terreo situada na cidade da Coruña, nas inmediacións do barrio de Durmideiras, preto da Torre de Hércules.

Tralo golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e nos anos seguintes a esa data, foron fusilados na zona varios centos de presos, a meirande parte deles republicanos e sindicalistas.

## Monumentos 
miniatura|esquerda|*Monumento aos fusilados*.
miniatura|dereita|*Menhires pola Paz*.
No ano 2001 inaugurouse no lugar un monumento en homenaxe ás vítimas da represión franquista, deseñado por Isaac Díaz Pardo. O monumento composto por bloques de granito, nos que hai manchas de pintura vermella simbolizando o sangue dos fusilados, ten unha inscrición que di:

Tamén figuran dous poemas, de Federico García Lorca e Uxío Carré Alvarellos.

No Campo da Rata existe ademais un conxunto de pedrafitas, realizadas polo escultor Manolo Paz, denominado *Menhires pola Paz*. Cada un dos doce menhires ou pedrafitas ten aberto no centro unha xanela.

Os dous monumentos forman parte do Parque escultórico da Torre de Hércules.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Campo da Rata, A Coruña. Asociación de Familiares y Amigos de Represaliados de la II República por el franquismo .
Atilio Santillán

**Atilio Santillán**, nado en Bella Vista (Tucumán) en 1935 e finado en Buenos Aires o 22 de marzo de 1976, foi un sindicalista arxentino, vítima da violencia política da metade dos anos 70.

## Traxectoria 
En 1935 naceu en Bella Vista. Na década do 60 foi secretario xeral da *Federación Obrera Tucumana de la Industria del Azúcar* (FOTIA), organización sindical que chegou a sindicalizar a 70.000 obreiros azucreiros e mantivo un forte carácter combativo non só durante as ditaduras militares senón ata durante o goberno peronista de 1973-1976.

Coma noutros casos, dirixiu unha importante sucesión de conflitos e participou na construción de organismos obreiros que modificaron o equilibrio político gremial de fins dos anos 70. Xunto a dirixentes do talle de Raimundo Ongaro, Francisco Barba Gutiérrez, Agustín Tosco, Jorge F. Di Pascuale, Roberto Gringo Lopresti, Gonzalo Negro Chavez creou unha organización que non respondía á CGT oficial, era multipartidaria e chamouse Coordinadora de Gremios, Comisiones Internas y Fábricas en Conflicto e naceu na Provincia de Tucumán os días 15 e 16 de setembro de 1974

Atilio Santillán foi asasinado en Buenos Aires, o 22 de marzo de 1976, 48 horas antes do golpe militar que encabezou Jorge Rafael Videla. Algunhas fontes indican que os autores foron integrantes dun comando do Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP), aínda que outros destacan que a facilidade e a impunidade coas que o asasinaron son características de grupos paramilitares e parapoliciais amparados polo Estado. Con todo, comprobouse que o órgano do PRT-ERP, "Estrella Roja", adxudicouse "a execución", segundo o termo que usaban os guerrilleiros.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Arbelos Carlos e Roca Alfredo Compiladores. *EVITA. No me llaméis fascista*. El Cid Editor. S.A.E. Barcelona 1982.
*De Santis, Daniel, *Entre Tupas y Perros.* Buenos Aires. Editorial: R y R, 2005. 1ª Edición. ISBN 987-22222-7-4
Felgueiras, Resende

**Felgueiras** é unha freguesía portuguesa do concello de Resende, con 8,27&nbsp;km² de área e 315 habitantes (2001). A densidade de poboación é de 38,1 hab/km². Sitúase a 8&nbsp;km ao sueste da vila de Resende.
Xunta militar

Unha **xunta militar** é un goberno formado por altos mandos das Forzas Armadas dun país, normalmente tras a tóma do poder por un *putsch* ou golpe de Estado. A xunta pode estar directamente a cargo das funcións de goberno ou exercer nominalmente un papel consultivo, delegando o cargo político concreto a un dos seus membros ou outro representante.

A diferenza das ditaduras carismáticas, centradas nun líder fortemente personalizado, as xuntas responden polo xeral a situacións de forte inestabilidade política, onde intereses ideolóxicos levan aos sectores máis conservadores a tomar cartas no asunto directamente; a suposta ameaza comunista motivou nominal ou realmente a multitude de xuntas militares nas décadas de 1950, 1960 e 1970, especialmente en América Latina, África e Asia, aínda que tamén foi común en moitos países europeos.

Exemplos de gobernos de xuntas militares son a ditadura dos Coroneis en Grecia (1967-1973); a Revolución Libertadora entre 1955 e 1958, a Revolución Arxentina entre 1966 e 1973, o Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina (1976-1983), ou o Consello Militar Supremo en Nixeria (1983-1999)

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anticomunismo
* Militarismo
* Ultradereita
* Xunta de goberno
Torre Costa Rica

A **Torre Costa Rica**, ou **Torre Hercón**, é un rañaceos situado na Coruña. Cos seus 119 metros, é o edificio máis alto de Galiza.

Deseñada polo arquitecto coruñés José Antonio Franco Taboada, foi construída entre 1973 e 1975, arrebatándolle o posto de edificio máis alto de Galiza á coruñesa Torre Galicia. No seu momento foi o segundo edificio máis alto de España, só por detrás da madrileña Torre de Madrid.

Destinada a un uso mixto (tanto de oficinas coma de vivendas), sitúase na rúa Costa Rica, en pleno centro da cidade.

## Historia e descrición 
A Torre Costa Rica foi construída con estrutura de formigón entre 1973 e 1975, alcanzando a cota máxima o 31 de outubro de 1974.

Forma parte dun grupo de edificios promovido pola "Cooperativa de la Hermandad de Alféreces Provisionales" que albergan 372 viviendas, das que noventa pertencen á torre. Os cinco primeiros andares dedícanse a oficinas, existe un andar de instalacións eléctricas, os seguintes vinte e catro son vivendas e a última planta é mixta: a letra B é unha vivenda que forma un dúplex co 24&nbsp;B) e o A e o C son de medios de comunicación (a principios da década de 1980 foi ocupada por Radio 80, mentres que posteriormente o ocupou a delegación na Coruña da Radio Galega e da Televisión de Galicia). En principio o 25.º andar estaba dedicado a restaurante.

No ano 2012 rehabilitouse o edificio co reforzo da estrutura e da cornixa mediante a impermeabilización e a protección da fachada. Tamén se substituíron os ascensores por outros sensiblemente máis rápidos.

En abril de 2013 produciuse un incendio no 14.º andar, sen consecuencias graves.

## Datos 
* Altura: 119 metros.
* Estrutura: formigón.
* Plantas: 31 + 2 sotos.
* Ascensores: 4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de rañaceos en Galicia
Arturo Mor Roig

**Arturo Mor Roig**, nado en Lleida o 14 de decembro de 1914 e finado en San Justo (provincia de Buenos Aires) o 15 de xullo de 1974, foi un político arxentino, asasinado por Montoneros.

## Traxectoria 
Emigrou á Arxentina xunto aos seus pais e estableceuse en San Pedro, Provincia de Buenos Aires, onde Mor Roig pasou a súa mocidade. Graduado na Universidade de Buenos Aires, posteriormente realizou o seu doutoramento en Ciencias Políticas na Universidade Católica Argentina. Transladouse a vivir a San Nicolás de los Arrollos, onde casou e tivo catro fillos.

Afiliouse á Unión Cívica Radical en 1939. Tras actuar como concelleiro en San Nicolás, foi electo senador provincial en Buenos Aires, cargo que desempeñou entre 1953 e 1955. Trala Revolución Libertadora que derrocou ao goberno do xeneral Juan Domingo Perón, o radicalismo dividiuse en Unión Cívica Radical del Pueblo (UCRP) dirixida por Ricardo Balbín de tendencia antiperonista, e a Unión Cívica Radical Intransigente (UCRI) dirixida por Arturo Frondizi con tendencia a conciliar co peronismo. Mor Roig tomou partido pola UCR del Pueblo, acompañando a Balbín nas eleccións de 1958, aínda que quen gañou finalmente as eleccións sería a UCR intransixente de Frondizi.

En 1958 Mor Roig resultou elixido deputado nacional exercendo o seu cargo ata 1962, cando foi derrocado Frondizi por un golpe de estado que se fixo notar en todas as provincias, e clausurou o congreso. Apoiou a Arturo Illia nas eleccións de 1963, cando volveu ser elixido deputado nacional e alcanzou a presidencia da Cámara dos Deputados, ata o novo golpe de estado de 1966, que instalou a ditadura do xeneral Onganía.

Durante a presidencia de Alejandro Agustín Lanusse, ocupou o cargo de Ministro do Interior, sendo Mor Roig membro da mesa directiva do Partido Radical. Aceptou o cargo malia a oposición de Ricardo Balbín, e ata Raúl Alfonsín esixiu a expulsión de Mor Roig do Partido Radical.

A súa xestión como Ministro do Interior caracterizouse pola derrogación da Lei N° 18.975, que prohibía as actividades dos partidos políticos, coa posterior devolución dos bens aos partidos. Ademais, impulsou a creación da Cámara Nacional Electoral, e a sanción do Código Electoral incluíndo a convocatoria a eleccións xerais para o 11 de marzo de 1973. Impulsou o Gran Acuerdo Nacional, baseado no proxecto La Hora de los Pueblos, que buscou o diálogo e a saída electoral ao goberno militar.

Tralo seu paso polo Ministerio do Interior, retirouse da actividade política, mudándose a cidade de Buenos Aires. Dedicouse a escribir artigos para o diario *El Día* da cidade de La Plata.

Mentres almorzaba nun restaurante de San Justo, foi asasinado a mans de Montoneros, o 15 de xullo de 1974.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Unión Cívica Radical