Raffaella Carrà

**Raffaella Maria Roberta Pelloni**, de nome artístico **Raffaella Carrà**, nada en Boloña o 18 de xuño de 1943 e finada en Roma o 5 de xullo de 2021, foi unha cantante e presentadora italiana.

## Traxectoria 
Pasou a súa infancia en Bellaria-Igea Marina, na provincia de Rímini. Ós 8 anos deixou a cidade, para seguir a Roma a Jia Ruskaia, fundadora da *Accademia Nazionale di Danza di Roma*. A súa carreira cinematográfica tivo un comezo precoz: debutou na película *Tormento del Passato* (1952), onde interpretou o personaxe infantil de *Graziella*, aparecendo nos créditos co seu verdadeiro nome: Raffaella Pelloni.

En 1960, logo de diplomarse polo Centro Sperimentale di Cinematografia, fixo o seu verdadeiro debut cinematográfico na película de Florestano Vancini ''La lunga notte del '43* e apareceu na cinta de Leopoldo Trieste Il peccato degli anni verdi. Participou en diversas películas, entre elas *I compagni* de Mario Monicelli, xunto a Marcello Mastroianni, mentres no ano1965 rodou a carón de Frank Sinatra en *Il colonnello Von Ryan*. Todas estas aparicións pasaron practicamente inadvertidas.

Na temporada 1969-1970 chegou o seu verdadeiro éxito televisivo con *Io Agata e tu* (con Nino Taranto e Nino Ferrer), onde a Carrà lanzou un novo e moderno estilo de showgirl.

No outono do mesmo ano traballou xunto a Corrado en *Canzonissima* onde provocou un escándalo polo embigo descuberto mentres cantaba *Ma che musica maestro!*. Ó ano seguinte lanzou o famoso *Tuca tuca* e canta *Chissà se va*. Sempre nesta temporada, lanzou tamén unha canción baseada nun personaxe creado por ela mesma, "Maga Maghella", que a levará a converterse no soño de tódolos nenos. Segue despois (en 1974) *Milleluci*, presentado xunto a Mina e a continuación a súa terceira "Canzonissima", presentada nesta ocasión en solitario.

Nos anos 70 deuse a coñecer en España, e o éxito das súas cancións levou a TVE a ofrecerlle un programa, *La hora de Raffaella*; a cantante converteuse nunha estrela en España.

En 1978 presentou o programa de variedades da noite do sábado *Ma che sera* e en 1982 de novo con Corrado presentou *Fantastico 3* con Gigi Sabani. De 1984 a 1985, esta vez en solitario, conduciu *Pronto, Raffaella?*, programa de mediodía no que traballou por primeira vez co seu excompañeiro, Gianni Boncompagni (que se ocupaou da dirección e é autor xunto a Giancarlo Magalli), en competencia directa con *Il pranzo è servito* do seu amigo Corrado, co que conduciu tamén unha edición do Telegatto ó comezo dos anos noventa. O estraordinario éxito de *Pronto, Raffaella?* fixo que vencese en 1984 o título de *Personaxe televisivo feminino a nivel europeo* concedido pola European TV Magazines Association.

Na temporada televisiva 1985/1986 foi a presentadora de *Buonasera Raffaella* e na de 1986/1987 de *Domenica In*. En 1987 pasou a Fininvest, realizando os espectáculos *Raffaella Carrà Show* e *Il principe azzurro* que non obtiveron grandes resultados de público e reduciron un pouco a súa popularidade. Volveu á RAI en 1989, primeiro con *Raffaella venerdì sabato e domenica - Ricomincio da Due* e despois con *Week end con Raffaella* e en 1991 conduciu xunto a Johnny Dorelli *Fantastico 12*.

Decidiu despois regresar a España, onde traballou entre 1992 e 1995: primeiro dous anos na primeira canle de TVE onde conduciu *Hola Raffaella*, premiado co TP, e *A las 8 con Raffaella*; posteriormente pasou a Telecinco con *En casa de Raffaella*. Tamén despois destes anos, TVE volveu a chamar a Raffaella paa algúns eventos coma o Fin de Ano de 1997.

En 1995 volveu a Italia con *Carràmba che sorpresa*, o seu éxito persoal máis clamoroso: conduciu o programa durante catro edicións na franxa de *prime time* da noite de sábado cunha audiencia media do 30 %, ata 2002. En 2001 presentou a *51° edición do Festival de Sanremo*, edición que non tivo o éxito agardado, como ela mesma recoñeceu.

En 2004 conduciu o espazo *Sogni*, antecedente do programa *Il treno dei desideri* presentado por Antonella Clerici. Finalmente, en 2006 conduciu *Amore*, dedicado ós apadriñamentos a distancia que tiña a presentadora.

Entre os seus éxitos, ademais dos xa citados *Ma che musica maestro!*, *Chissà se va*, e *Tuca Tuca*, cabe lembrar *Rumore*, *Felicità-tà*, *Forte forte forte*, *Fiesta*, *Tanti auguri*, *E salutala per me*, *Ballo ballo*, *Pedro*, *Fatalita'*, *Bellissimo*. O seu *look* foi fonte de inspiración para Renato Zero e viceversa.

O 30 de novembro de 2007 saíu *Raffica Carra'*, recompilatorio de 2 CD máis 1 DVD nos que se recollen os sinxelos de Raffaella durante toda a súa carreira.

Carrà volveu á televisión española TVE para unha gala especial o 8 de marzo de 2008, *Salvemos Eurovisión*, na que os españois, mediante televoto e sms, escolleron a canción que representaría a España na edición de 2008 do Festival de Eurovisión previsto para maio en Belgrado. Conduciu ademais outros dous especiais en maio de 2008, sempre ligados ó Eurofestival: o primeiro, *Europasión*, unha gala nostálxica con algunhas das cancións que representaron a España nos anos anteriores; o segundo, un programa con debates e críticas sobre o festival, emitiuse xusto o mesmo día da final, antes e despois do directo con Belgrado.

A pesar disto, a RAI chamouna de novo para conducir unha nova edición do exitoso *Carramba''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web dedicada á artista