Cazaría salvaxe

[dereita|miniatura|250px|[Odín, un dos principais protagonistas da *Cacería salvaxe* en variacións escandinavas. Ilustración de 1886 por Georg von Rosen.]]
A **cazaría** ou **cacería salvaxe** é un mito do folclore europeo, presentado en varias formas, no norte, oeste e parte central do continente. ﻿A premisa fundamental de todos os casos era sempre a mesma: un grupo fantasmal de exploradores ataviados con indumentaria de caza e acompañados de cabalos, cans rastrexadores etc., nunha desenfreada persecución a través dos ceos, ao longo da Terra ou por enriba dela. ﻿Frecuentemente, era unha forma de explicar as tormentas.

Os cazadores eran comunmente mortos, ánimas perdidas, deidades ou espíritos de ambos os dous sexos, ﻿e podían estar liderados por unha figura histórica ou lendaria como Teodorico o Grande, Carlomagno, o rei Artur, o rei danés Valdemar Atterdag, o **Wōđinaz* ﻿dos.

﻿A cazaría salvaxe era vista tamén como un presaxio dalgunha catástrofe vindeira, como unha praga ou unha guerra, ou, polo menos, da morte daquel que observara o devandito evento. ﻿As persoas que estivesen no camiño e se topasen coa 'cazaría' podían elixir entre dúas opcións: botarse ao chan e sentir como as patas dos animais lle pisan as costas, ou deixarse levar pola expedición de caza, correndo o risco de ser depositado lonxe da súa casa ou morrer durante a furiosa arremetida dos personaxes malvados e pasar a ser outro integrante máis desta. Unha nena que viu a un antigo líder anglosaxón foi advertida polo seu pai de taparse os ollos para evadir a visión. Outros crían que os espíritos das persoas podían ser sacados dos seus corpos durante o soño para participar da cabalgata.

## Temática 
Contrariamente á maioría das lendas, que non necesitan ter un punto de saída real e «racional», a caza fantástica encontra sen ambigüidade a súa orixe no pavor causado polo barullo de tormentas nocturnas. Este tema é pois moi antigo e os seus desenvolvementos tanto máis diversificados.

## Idade Media 
miniatura|220px|Unha máscara representativa da divindade xermanica *Perchta*, unha seguidora de, líder, algunhas veces, da *cazaría salvaxe*.
As lendas medievais que teñen como eixe central a idea da *cazaría salvaxe* proveñen na súa maioría de Alemaña. San Guthlac de Croyland, santo cristián (683-714) e Hereward o Proscrito, xefe de rebelión contra invasión de Inglaterra polos normandos e considerado fora da lei despois de 1055, son algunhas das figuras históricas relacionadas por ese entón coa lenda. Na historia de Orderico Vital, o autor menciona unha cabalgada vista en xaneiro de 1091, á que chama "tropa do Arlequín". Tamén hai testemuños de Inglaterra; do século XII, chéganos unha pasaxe da * Crónica de Peterborough]* onde o cronista testemuña a aparición da *cazaría*. Os líderes eran coñecidos por moitos nomes, como Wōden (*Wōđinaz* anglosaxón), (ou os *compañeiros de San Nicolás*), Perchta, Holda e Satanás. Outro aspecto que o líder da *cazaría* podía tomar era dun esqueleto azul ou dun esqueleto irradiando un arreguizo de luz azul. Mentres que este tipo de *cazarías* eran rexistradas por monxes e interpretadas como manifestacións propiamente demoníacas, na narrativa medieval tardía inglesa como *Sir Orfeo* os cazadores proviñan dun mundo de mouras e a súa *cazaría salvaxe* contiña máis elementos da mitoloxía anglosaxoa. Os seus líderes eran, case sempre, o rei Artur, o rei Herla o mago Gwydion (da mitoloxía céltico británica), Gwynn ap Nudd (mitoloxía céltico galesa), o deus Nuada (mitoloxía céltico irlandesa), Wōden (mitoloxía nórdica) e Herne o Cazador (anglo rebelde a invasión normanda de Inglaterra). Igualmente, moitas historias cóntanse en tales obras sobre as orixes das *cazarías*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bosque de Wistman
* Hela
* Odín
* Santa Compaña
* Xans