open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fermín Gutiérrez Lada

**Fermín Gutiérrez Lada**, coñecido como **Segura**, **Tanque**, **San Lorenzo** e **Recalada**, nado en La Zorera (Sama de Langreu) en 1916 e finado en Argozón (Chantada) o 10 de outubro de 1953, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Combateu no exército republicano na 28 Brigada Mixta, sendo ascendido a sarxento. Coa derrota da República a súa familia foi represaliada e un dos seus irmáns asasinado. Fermin foi encarcerado e despois internado na colonia penitenciaria de Duro-Felguera en Sama de Langreu. Marchou ao Bierzo e operou como enlace da guerrilla. Cando foi descuberto, incorporouse á guerrilla con Manuel Zapico Terente. Despois desprazouse a Galicia.

A finais dos anos corenta era membro do destacamento Santiago Carrillo da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia comandado por Evaristo González Pérez. O 20 de abril de 1949 no lugar do Piricallo milicianos do destacamento foron sorprendidos por un destacamento de 60 gardas civís de Lugo e Ponferrada, orixinándose un combate que tivo como resultado a morte de catro guerrilleiros: Evaristo González Pérez "Rocesvinto", Guillermo Morán García "Asturiano", Gregorio Colmenero Fernández "Porreto" de Torbeo e Julián Acebo Alberca "Guardiña". Samuel Mayo Méndez conseguiu saír do cerco, e Fermín, ferido na mandíbula, conseguiu fuxir chegando ata Cereixa onde se refuxiou na antiga casa reitoral. Dende ese momento converteuse nun guerrilleiro solitario e despois uniuse ao grupo encabezado por Xosé Castro Veiga. En outubro de 1949 reclamouno o xuíz militar de Lugo xunto con outros guerrilleiros encartados na causa 318/49. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Lugo en marzo de 1950 encartado na causa 13/50. En xullo de 1950 foi reclamado polo xuíz militar de Lugo xunto con José Castro Veiga, Roberto López Rodríguez e Augusto Diéguez Yáñez encartados na causa 144/50. Reclamado novamente en maio de 1951 encartado na causa 76/51, e en marzo de 1953 pola causa 181/52.

O 10 de outubro de 1953 a Garda Civil deulle o alto nun control rutineiro en Argozón (Chantada), fuxiu para agocharse nunha casa e véndose cercado disparouse un tiro na tempa. A Garda Civil levouno a Chantada, pero finou no camiño. Foi soterrado en Chantada.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Ponte dos Mártires do 15 de xullo

A **ponte dos Mártires do 15 de xullo** ou **ponte do Bósforo** (**ponte Bosphorus**) () é unha ponte pénsil&nbsp;que liga a parte asiática coa parte europea da cidade de Istanbul, Turquía, atravesando a canle do mesmo nome. Ten unha lonxitude de 1074 metros e posúe seis carrís (tres de cada banda).

Con todo, esta non é a ponte pénsil máis longa de Istanbul. A ponte de Fatih Sultan Mehmet foi rematada en 1988, posúe unha lonxitude 1090&nbsp;metros e atópase case a cinco quilómetros ao norte da primeira ponte.
Durante as horas pico da cidade, estas dúas pontes sofren grandes atascos de tránsito. Ademais, as dúas pontes teñen estipulado unha peaxe de paso (actualmente de 3 YTL, un pouco menos de 2 euros) que se cobra só cando se pasa desde a parte europea á asiática. Este cobro de portaxe fai aínda máis importantes os atoamentos que se forman.

O proxecto de construción dunha ponte colgante sobre o estreito do Bósforo foi concibido polo goberno turco en 1950, levándose a cabo 20 anos despois, en 1970. A construción durou 3 anos, polo que o proxecto finalizou en 1973.

Desde o 23 de abril de 2007 a ponte está iluminada mediante LEDs, co que se consegue un importante aforro enerxético.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Turquía renombra el Puente del Bósforo a causa del golpe de Estado
Víctor Moreno

**Víctor Moreno Soler**, nado en Cuenca en 1984, é un director deportivo de fútbol español.

## Traxectoria
No ano 2011 pasou a formar parte do corpo técnico do Albacete Balompié, e en 2017 fichou polo Club Deportivo Lugo, onde substituíu no cargo a Emilio de Dios. Formou parte do corpo técnico do Deportivo Alavés e traballa no CD Tenerife.

## Notas
Delitzsch

**Delitzsch** é unha cidade e un importante centro rexional de Saxonia. Con máis de 26 500 habitantes é a cidade máis grande no distrito norte de Saxonia. Pertence á área metropolitana de Leipzig-Halle.

## Xeografía 
A cidade de Delitzsch está situada na parte noroeste do distrito norte de Saxonia, a unha altura de 94 m sobre o nivel do mar. Debido á súa situación xunto á fronteira con Saxonia-Anhalt é a cidade máis ao norte de Saxonia.

Ocupa unha extensión de 83,57&nbsp;km² e, segundo o censo do 31 de decembro de 2010, tiña unha poboación de 26 334 habitantes.  
 
## Historia 
Segundo as crónicas, foi fundada en 1200 e recoñecida co status de cidade en 1300.

Por ela pasaron desde os pobos eslavos até os suecos, durante a guerra dos trinta anos (1618-1648).

Durante a segunda guerra mundial só foi destruída a súa estación ferroviaria.

## Galería de imaxes 

Barockpark und Barockschloss Delitzsch.JPG|Palacio barroco
Breite Strasse und Breiter Turm.jpg|Rúa de Breita (Breite Strasse), coa torre do mesmo nome
Rathaus von Delitzsch.JPG|Casa do concello
Stadtkirche St.Peter & Paul (Delitzsch) 2.JPG|Igrexa de San Pedro e San Paulo (Stadtkirche St. Peter & Paul)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do concello
José María Saavedra Díaz

**José María Saavedra Díaz**, coñecido como **Pepe**, nado en Ferrol o 3 de abril de 1913 e finado na Coruña o 23 de xullo de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Veciño de Sillobre (Fene). Afiliado ao PSOE. Enlace da guerrilla. Botouse ao monte en maio de 1947 ante o temor a ser detido. Marchou a Ourense e desde novembro de 1947 foi responsable con Raúl Castro Cao dun destacamento da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia controlado por Samuel Mayo Méndez, activo no val do Miño. O destacamento foi o responsable de varios asaltos e das mortes dos veciños de Piñor, Montero Cid, falanxista, e Emilio Padrón Cuíñas (o 23 de agosto de 1948); do alcalde de Coles José López Quiroga; e do veciño de Piúca Severo Rubín Pérez.

O 18 de marzo de 1949 formaba parte do grupo de seis guerrilleiros localizados pola Garda Civil nunha casa que utilizaban como refuxio preto de Ourense. Nun primeiro asalto os guerrilleiros lograron repeler o ataque e mataron o capitán Francisco Piñel Estévez e ao garda José Rouco Vila, o guerrilleiro Antón López tamén resultou morto. A situación fíxose insostible e José María Saavedra, Antonio Pérez Barreiros e outro guerrilleiro intentaron romper o cerco. José María Saavedra e Antonio Pérez resultaron gravemente feridos e foron capturados, o terceiro home logrou escapar. Na casa permaneceron dous guerrilleiros que continuaron resistindo e a Garda Civil decidiu poñerlle lume á casa. No edificio en chamas, Manuel Novoa suicidouse mentres o seu compañeiro Camilo de Dios Fernández foi ferido e capturado. Xulgado en consello de guerra na Coruña o 18 de xuño de 1940, foi condenado a morte e executado con garrote vil o 23 de xullo de 1949. O seu compañeiro Antonio Pérez Barreiro tamén foi condenado a morte noutro consello de guerra celebrado na Coruña o 27 de agosto de 1949 e Camilo de Dios foi condenado a 30 anos de prisión.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

*
Jim Reid

**James McLeish Reid**, nado o 19 de decembro de 1961 en East Kilbride (Escocia), é o vocalista principal da banda de rock alternativo escocesa The Jesus and Mary Chain, que formou co seu irmán máis vello e guitarrista William Reid en 1983.

## Notas
Cuadríceps

O **músculo cuadríceps femoral** ou simplemente **cuadríceps **(denominación científica: *musculus quadriceps femoris* ) é o músculo máis potente e voluminoso de todo o corpo humano. É o que soporta o noso peso e permítenos andar, camiñar, sentar e correr. Denomínase *cuadríceps* por ter catro testas musculares. Atópase na cara anterior do fémur.

## Descrición 
### Músculos que o compoñen e a súa orixe 
* Músculo recto femoral ou *recto anterior*: Cobre o vasto intermedio e parte dos vastos medial e lateral. Orixínase na espiña ilíaca anteroinferior e cella cotiloidea, ambas as dúas no óso coxal.
* Músculo vasto medial ou *vasto interno*: Cara antero-medial (cara á liña media ou cara interna) da coxa. Insérese na patela (rótula) e tibia. Ten unha orixe extensa que vai desde a parte distal (extremo medial inferior) da liña intertrocantérea até o labio medial da liña áspera, ambas as liñas pertencentes ao fémur.
* Músculo vasto lateral ou *vasto externo*: Cara antero-lateral (cara externa) da coxa. Orixínase na parte superior da liña intertrocantérea, no trocánter maior, e bordo lateral da liña áspera.
* Músculo vasto intermedio ou *crural*, situado entre os dous anteriores, na cara anterior do fémur e por baixo do recto femoral. É o máis profundo dos 4 ventres do cuadríceps. Orixínase nos dous terzos superiores das caras anterior e lateral do fémur.
### Inserción 
O catro ventres converxen e forman un tendón moi groso e potente chamado tendón do cuadríceps (ou cuadricipital), o cal se insere na base e costados da rótula. Logo este tendón pasa a constituír o ligamento ou tendón rotuliano, o cal vai desde o vértice da rótula até a tuberosidade anterior da tibia.

## Función 
Os cuadríceps son potentes extensores do artellamento do xeonllo. Son cruciais para camiñar, correr, saltar e porse en crequenas. Debido a que o recto femoral liga co óso ilio, tamén é un flexor da cadeira. Esta acción tamén é crucial para camiñar ou correr, xa que balancea a perna cara a adiante no seguinte paso. Os cuadríceps, especificamente o vasto medial, desempeñan a importante función de estabilización da rótula e o artellamento do xeonllo durante a marcha.

## Innervación 
Nervio crural ou femoral (L2-L4).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Músculo sartorio
Ilio

O **óso ilio** ou simplemente **ilio** (cientificamente: *os ilium*) é o óso que forma parte do esqueleto da cadeira, constituíndo a porción superior e posterior ensanchada do óso coxal. Durante a vida fetal é independente do resto dos ósos da cadeira. Trátase do óso máis grande da pelve, un de tres ósos que forman a cintura pelviana e liga a columna vertebral a cada extremidade inferior. O nome do óso provén do latín que significa «lombo» ou «costado».

## Descrición 
O ilio é un óso largo e en forma de abano, que constitúe as seccións superior e lateral da pelve. É divisíbel en tres partes: o corpo —que é a parte central do óso—, a *á* e a *crista.* A separación entre as dúas primeiras está indicada na superficie interna ou abdominal por unha liña curva, a *arcuata* e na cara externa que dá cara á perna está separada pola marxe do acetábulo. As *ás* esténdense a cada banda da espiña dorsal. A crista ilíaca é a porción superior e corre desde a espiña ilíaca superior até a espiña ilíaca anterior.

## Distribución 
O ilio está presente na maioría dos vertebrados incluíndo os mamíferos e paxaros, pero non se atopa en peixes óseos. Todos os réptiles teñen un ilio agás as serpes, malia teren algunhas especies de cobras un pequeno óso que se considera ser o ilio.

## Notas
Batalla de Grecia

A **batalla de Grecia**, tamén coñecida como **operación Marita** (en ), é o nome polo que se coñece a invasión da Grecia aliada pola Alemaña nazi en abril de 1941 durante a segunda guerra mundial. Xunto coa batalla de Creta e outras accións navais, a batalla de Grecia forma parte da Campaña dos Balcáns.

## Notas
Massaua

miniatura|220px|Porto de Massaua.
**Massaua** (ምጽዋዕ en tigriña; مصوع en árabe), é unha cidade de Eritrea, capital do distrito homónimo, na rexión de Semenawi Keyih Bahri (Costa Norte do Mar Vermello).

É o principal porto de Eritrea e está xeralmente considerada como a segunda cidade por importancia do país, despois da capital, Asmara.

Foi a capital da Eritrea italiana de 1890 a 1897.

Xurdida de dúas illas, *Massaua* e *Taulud*, está unida a terra firme por dúas presas.

A poucas millas de distacia das illas do porto de Massaua encóntrase a illa Dahlak  caracterizada por un ambiente natural virxe; está o suficientemente cerca como para chegar a ela facilmente cos *sambuquis* (antigos barcos de pesca locais).

A cidade tiña 39 758 habitantes segundo o censo de 2007.

## Localización: as rexións de Eritrea 
miniatura|220px|Mapa das rexións de Eritrea.

Eritrea está dividida en seis rexións administrativas, subdivididas á súa vez en provincias e entidades locais. As seis rexiónes son as seguintes:
# Anseba
# Maakel (Centro)
# Gash-Barka
# Semenawi Keyih Bahri (Costa Norte do Mar Vermello)
# Debub (El Sur)
# Debubawi Keyih Bahri (Costa Sur do Mar Vermello)

No mapa, na rexión *Semenawi Keyih Bahri* (Costa Norte do Mar Vermello), pódese ver o  arquipélago das illas Dahlak.

## Xeografía 
* Temperatura media: 29,5&nbsp;°C (máxima  46.5&nbsp;°C)
* Precipitacións anuais: menos de 200&nbsp;mm (novembro-febreiro)
* Solo: dunas de aena, dunas de coral e evaporitas (solo permeábel)
* Nivel freático: 5–13 m 

## Actividades económicas 
* Porto
* Salinas
* Fábrica de cemento
* Canteiras
* Fontes de enerxía: electricidade, madeira e carbón
* Actividades agrícolas: millo, sorgo, millo miúdo, sandía, tomate.

## Notas 
## Véxase tamén
Somalí

O termo **somalí** pode referirse a:

* **Somalí**, grupo étnico que habita principalmente no corno de África e zonas próximos, e na diáspora producida sobre todo polas Guerra Civil Somalí. A maioría fala a lingua somalí.
* **Somalí**, lingua afro-asiática pertencente ao grupo das linguas cuxitas, falada no corno de África e rexións próximas.
* **Somalí**, habitante do estado denominado oficialmente República Federal de Somalia e coñecido correntemente como Somalia.
Manuel Álvarez Novoa

**Manuel Álvarez Novoa**, finado en Lugo o 19 de setembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Foi responsable dun grupo de guerrilleiros na provincia de Ourense. En 1946 incorporouse á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia a través de Samuel Mayo Méndez. Capturado, o seu grupo foi eliminado pouco despois. Xulgado en consello de guerra, atribuíronlle atracos en Chao de Rivas e Valdoseiras e o asasinato de José López Chousa. Foi condenado a morte e executado a garrote vil en Lugo o 19 de setembro de 1946.

## Notas
Pimen Ilievski

**Pimen**, nado como **Sotir Ilievski** en Resen (República Socialista de Macedonia) o 3 de outubro de 1971, é un eclesiástico ortodoxo macedonio, bispo de Europa da Igrexa Ortodoxa Macedonia - Arcebispado de Ohrid dende 2006.

## Traxectoria 
Pimen naceu co nome de Sotir Ilievski en Resen, na República Socialista de Macedonia, o 3 de outubro de 1971. Estudou na Facultade de Teoloxía de Skopje, e ao terceiro ano de universidade, en 1997, ingresou no mosteiro de Vodoča (preto de Strumica) onde recibiu a tonsura monástica e tomou o nome de Pimen. No mesmo ano foi ordenado hieromonxe polo metropolita de Strumica Naum Ilievski. En xaneiro de 1999 foi elevado ao rango de hegúmeno, e en setembro do mesmo ano pasou a servir na diocese de Strumica, da que foi nomeado secretario en 2003.

En marzo de 2004 completou os seus estudos na Universidade Santos Cirilo e Metodio de Skopje, e no mesmo ano foi elevado ao rango de arquimandrita.

A proposta do Sínodo da Igrexa Ortodoxa de Macedonia, en setembro de 2004 ampliou os seus estudos no Instituto de Teoloxía Ortodoxa San Serxio de París. Durante ese período atendeu ás parroquias de San Clemente de Ohrid (en París) e de Santo Elías (en Bruxelas).

O 14 de abril de 2005 foi elixido bispo. O 1 de outubro foi nomeado bispo de Poljanski e vigairo da eparquía de Strumica. Recibiu a consagración episcopal ao día seguinte, de mans do arcebispo Stefan Veljanovski.

O 6 de abril de 2006 foi nomeado administrador da eparquía de Europa, movendo a sé diocesana a Malmö (Suecia). O 22 de xuño do mesmo ano o Sínodo da Igrexa ortodoxa macedonia nomeouno metropolita de Europa. Foi entronizado na catedral de San Nahum de Malmö, coa presenza do arcebispo Stefan Veljanovski e do seu predecesor Gorazd Dimitrioski. Ademais do clero ortodoxo, asistiron ao acto representantes da Igrexa de Suecia e do goberno sueco, e representantes da Igrexa católica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía na páxina web da eparquía de Europa
Manosidose

A **manosidose** é unha doenza conxénita e hereditaria que se inclúe dentro das glucoproteinoses e as doenzas por depósito lisosomal. Hai dúas variedades, a alfa-manosidose e a beta-manosidose.

## Alfa-manosidose 
Está orixinada pola deficiencia da enzima alfa-manosidasa, a cal é precisa para realizar a degradación de diferentes oligosacáridos e glucoproteínas. A doenza preséntase de dous xeitos, o tipo 1 que é máis severo e comeza antes do primeiro ano de idade, e o tipo 2 que é de curso máis benigno e de comezo máis serodio. O defecto xenético débese a unha mutación nun xene que se atopa no cromosoma 19 humano.

## Beta-manosidose 
Describiuse recentemente e os diagnósticos a nivel mundial son moi escasos. Está orixinada pola deficiencia da enzima beta-manosidase.

## Notas
Yusuf-Anis Abi Ad

**Yusuf-Anis Abi Ad** (en , tr. *"Yusuf-Anys Aby Ād"*), nado en Difun (distrito de Alai, o Líbano) o 12 de xaneiro de 1940, é un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo entre 1997 e 2013.
## Traxectoria 
Yusuf-Anis Abi Ad ingresou no Instituto do Prado e foi ordenado sacerdote o 18 de xuño de 1966. O 7 de xuño de 1997 foi nomeado arcebispo de Alepo dos maronitas, recibindo a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Leste Nasrala Pedro Sufair o 1 de novembro.
Óso pube

O **óso pube** ou **pube** (denominación científica:*os pubis*) é a parte anterior do óso coxal ou ilíaco.

O termo pube (feminino) refírese por extensión tamén á parte inferior do abdome, que se cobre de pelo na puberdade.

## Partes 
Está formado por:
* Un corpo anterior que liga co corpo do outro óso da pube, mediante a sínfise da pube.
* Unha rama superior que continúa co óso ilio (rama iliopúbica).
* Unha rama inferior que continúa co óso isquion (rama isquiopúbica).

## Caracterización 
As dúas ramas da pube delinean un triángulo central, chamado buraco obturador.

As ramas inferiores converxen no corpo da pube formando un ángulo agudo, que se abre inferiormente (dende dentro) con vértice na liña media, quedando as tuberosidades isquiáticas a ambos os dous lados.

## Monte de Venus 
A pube tamén é a rexión anatómica da pelve situada por riba ou sobre a sínfise pubiana, cuberta de peluxe, tamén chamada monte de Venus ou monte pubiano nas mulleres, que adoita estar máis elevada nas mulleres e nas persoas maiores. Corresponde á parte máis inferior do hipogastrio no abdome.

## Notas 
## Véxase tamén
Antonio García Mosquera

**Antonio García Mosquera**, finado en Santiago de Compostela en xuño de 1936, foi un xornalista e editor galego.

## Traxectoria 
Xefe do Negociado municipal de Facenda de Santiago de Compostela. O 11 de outubro de 1889 fíxose coa propiedade e a dirección de *El Pensamiento Galaico*. Posteriormente foi administrador de *El Pensamiento Gallego* e *El Correo de Galicia*. Na ditadura de Primo de Rivera foi secretario da "Liga de Amigos" de Santiago de Compostela.

## Vida persoal 
Casou con Consuelo Saldarini Grimaldos.

## Notas
José Eleicegui López

**José Ignacio Eleicegui López** (ou coa variante do apelido ***Eleizegui***), nado en Santiago de Compostela o 30 de setembro de 1879 e finado en Madrid o 1 de agosto de 1956, foi un médico, pediatra, educador, xornalista, fotógrafo e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo do enxeñeiro de minas Antonio Eleicegui Ituarte e de Carmen López Ferreiro (irmá do cóengo Antonio López Ferreiro), foi irmán de Antonio (decano da Facultade de Farmacia da USC e tamén escritor), Carmen e María Eleicegui López. Licenciado en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, obtivo tamén o título de mestre superior na Escola Normal da mesma cidade. Colaborou en *El Pensamiento Gallego* e *Universidad* e dirixiu *El Boletín de Medicina y Cirugía* e *Galicia en Madrid*. Fundou a revista *España Médica* (1911), considerada a renovadora do xornalismo médico en España, que se publicou ata 1936.

Foi nomeado médico director do Balneario de Fonte Nova de Verín en 1910, en 1927 foi nomeado médico do Balneario de Arteixo e despois foi director do Balneario de Zuazo. En 1932 foi nomeado director do Centro Secundario de Higiene Rural de Villalón de Campos. Entre outros premios e mencións, obtivo a medalla da *Lexión de Honra* francesa. Foi fotógrafo afeccionado.

## Obras 
[miniatura|400px|José Eleicegui nun curso de Hixiene Escolar en [Xixón en febreiro de 1934 (revista *Crónica*, de Madrid).]]
* *Higiene industrial*, 1903.
* *La familia y los enfermos. Enseñanzas higiénicas*, 1905.
* *Higiene del agua. Manual científico-popular*, 1907
* *Figuras médicas: Don José Mª Esquerdo*, 1914
* *Medicina y pedagogía*, 1915
* *La visita del médico. De crianza infantil*, 1915
* *La tragedia del Doctor Zugasti. Narración fantástica*, 1921
* *Los juegos en la infancia. Guía médico-pedagógica para padres y maestros*, 1925
* *Para educar al niño. Normas y reglas de educación moral y física en la casa y en la escuela*, 1926
* *Biologia de la edad escolar*, 1929
* *Las rebeldías de la infancia escolar. Normas para una educación biológica*, 1931
* *La sexualidad infantil. Normas de educación*, 1934.
* *Difteria. Epidemiología. Diagnóstico clínico. Tratamiento. Con 14 figuras*, 1941
* un artigo na revista *Ciencias médico hispano-americanas (Ano I; nº 3)*, 1948.
* *Las deficiencias de nutrición y los ultravirus en la etiología de las cirrosis hepáticas*, 1959

## Vida persoal 
Casou con María Sieiro e foi pai do tamén médico José de Eleizegui Sieyro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Pazo das Torres do Comareiro

O **pazo das Torres do Comareiro** é un conxunto palaciano da parroquia de Serramo, Vimianzo.

## Descrición 
Construído no século XVI, na actualidade non conserva o seu elemento máis característico: as súas torres. O abandono deixouno nunha completa ruína e así hoxe é un edificio de planta rectangular alongada dividido entre distintos propietarios que o reconstruíron cadansúa parte con distintos criterios.

Distínguense dúas partes ben diferenciadas polo tipo de materiais de construción: a primeira de perpiaños de granito de cantería e outra con cachotería de granito. A cuberta por un lado é tellado, pois ten tella, pero polo outro está cuberto de fibrocemento. Malia isto, aínda conserva elementos propios da arquitectura palaciana: cornixas molduradas, unha fiestra en arco de medio punto e unha porta -no lado leste- rematada en arco de medio punto de grandes doelas.

Tamén conserva unha sinxela cheminea de cantería sen elementos decorativos. Na recuperación do lugar atopouse o escudo de armas onde se representan lobos e unha árbore sobre unha ponte de tres arcos.

## Historia 
O fundador do vínculo de Comareiro (1580) foi Gonzalo de Pazos e Señoráns. Logo sucedeuno Gómez de Rioboo Vilardefrancos, capitán e meiriño dos condes de Altamira en Vimianzo. Os seus descendentes tiveron relación coa casa de Trasariz e co pazo de Xora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Inventario do patrimonio cultural do Concello de Vimianzo
Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa

miniatura|250px|Te Papa.

O **Museo de Nova Zelandia Te Papa Tongarewa**, máis coñecido como *Te Papa*, é un museo nacional de Nova Zelandia que se atopa na cidade de Wellington. Trátase dun museo que mantén unha proposta de integración e traballo multidisciplinar.

## Historia 
O Museo Colonial creado en 1885 foi o seu predecesor, construíuse en *Museum Street* e James Hector&nbsp;foi o seu primeiro director. Nos anos trinta do século XX trasladouse a un edificio en *Buckle Street,*&nbsp;preto da Galería Nacional de Arte de Nova Zelandia que en 1992 se fusionou con el, configurando *Te Papa Tongarewa*&nbsp;pero até o 14 de febreiro de 1998 non se inaugurou no edificio actual estando dirixido por Dame Cheryll Sotheran. Desde entón, recibe a visita dun millón de persoas cada ano.

## Coleccións 
[miniatura|Instalación dun templo [maorí (*Wharenui*).]]
Dispón de diferentes coleccións:
* **Historia**: cuns 25.000 artigos dos que 7.000 son os vestidos e teas, a máis antiga remóntase ó&nbsp;século XVI. Tamén inclúe o arquivo postal de Nova Zelandia cuns 20.000 selos e obxectos relacionados. Ademais a denominada Colección do Pacífico ten uns 13.000 obxectos históricos e contemporáneos das Illas do Pacífico.
* **Historia natural**: con coleccións sobre fósiles de vertebrados, plantas, paxaros autóctonos, anfibios, réptiles, insectos e outros animais.
* ** Cultura**: arte e cultura visual, fotografías, tesouros culturais maorís (*Taonga Māori*), cultura dos pobos do océano Pacífico e de historia social e cultural.
Dispón ademais de varios arquivos e unha extensa biblioteca coñecida como&nbsp;*Te Aka Matua.* As súas exposicións permanentes amosan un percorrido histórico, cultural e artístico sobre Nova Zelandia e atópanse distribuídas en seis pisos con nomes temáticos como: un xardín, forzas impresionantes, corais, *Mana Whenua* ou arte maorí xunto a outras dedicadas a obras pictóricas do impresionismo, simbolismo, expresionismo, cubismo e surrealismo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
José Sequeiros Matos

**José Sequeiros Matos**, nado en Cangas e finado en León en xullo de 1913, foi un xuíz e xornalista galego.

## Traxectoria 
Republicano, foi director de *El Anunciador*. Foi xuíz en Filipinas. Retornou a Pontevedra en 1899. Foi xuíz municipal de Pontevedra (1901). Foi avogado fiscal en Almería e Sevilla e despois tenente fiscal da Audiencia provincial de León.

Era irmán de Eugenio Sequeiros Matos.

## Notas
Somalia (homónimos)

O topónimo **Somalia** pode referirse a:
* A **República Federal de Somalia**, coñecida abreviadamente como **Somalia**.
* A **Somalia británica**, un antigo protectorado británico na parte norte do corno de África, que en 1960 se integrou en Somalia.
* A **Somalia francesa**, colonia francesa no norte do corno de África (1896-1946), e despois Territorio de ultramar francés (1946-1967), hoxe independente (República de Djibuti).
* A **Somalia italiana**, protectorado italiano no corno de África (1889-1908), e despois colonia, de 1908 a 1936), integrada neste último ano na África Oriental italiana, e que no curso da segunda guerra mundial, en 1941, foi ocupada polo Reino Unido, do que foi protectorado de 1949 a 1950. De 1950 a 1960 foi administrada por Italia por mandato da ONU e, neste último ano, integrouse no novo estado de Somalia (xunto coa Somalia británica).

## Véxase tamén 
* **Gran Somalia**
* **Somalilandia**
* **Estado Maakhir de Somalia**
* **Puntlandia**
* **Bandeira de Somalia**
* **Escudo de Somalia**
Xusif Tubxi

**Xusif Tubxi** (en , tr. *"Xuwsyf Tuwbxy"*), nado en Alepo o 28 de marzo de 1971, é un eclesiástico católico maronita, arcebispo de Alepo dende 2015.
## Traxectoria 
Naceu o 28 de marzo de 1971 en Alepo (Siria), onde cursou a súa eduación primaria e secundaria. Entre 1990 e 1995 estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Urbaniana, e posteriormente licenciouse en Dereito canónico en 1998 polo Pontificio Instituto Oriental.

Foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Alepo o 16 de marzo de 1996, e posteriormente foi capelán de varios movementos, párroco da catedral de Santo Elías de Alepo, e párroco da igrexa de Nosa Señora de Kafrun. Ao mesmo tempo exerceu diversos encargos nos tribunais eclesiásticos: foi Promotor de Xustiza e Defensor do Vínculo no tribunal de primeira instancia entre 2002 e 2014, e xuíz e Promotor de Xustiza e Defensor do Vínculo do tribunal de apelacións das igrexas melquita, siríaca e armenia.

O 14 de marzo de 2015 foi elixido arcebispo de Alepo polo Sínodo da Igrexa maronita, e o papa Francisco aprobou a súa elección o 31 de outubro. Recibiu a consagración episcopal de mans do patriarca de Antioquía e todo o Levante Bixara Pedro o 7 de decembro do mesmo ano.
Mariarosa Dalla Costa

**Mariarosa Dalla Costa**, nada en Treviso en 1943, é unha profesora e feminista italiana.

## Traxectoria
Formou parte do movemento *Potere Operaio* de Antonio Negri, entre a fin da década de 1960 e o inicio dos anos 1970. Despois de deixar o grupo, en 1971, Mariarosa constituíu o *Lotta Femminista*, como forma de criticar as deficiencias na militancia do *Potere Operaio*. Como consecuencia da represión aos radicais de esquerda a finais dos anos 1970, en Italia, dedicouse a ensinar teoría política na Universidade de Padua.

Figura histórica do feminismo internacional, xunto a Selma James encabezou a principios dos anos setenta do século XX o debate sobre o traballo doméstico e a súa retribución, sobre a familia como centro de produción e sobre a muller como reprodutora da forza de traballo.

## Obras
* *Alcune note sul neoliberismo, la terra e la questione alimentare* en "Ecologia Politica", n. 1. 1997 ("Some Notes on Neoliberalism, on Land and on The Food Question" en Canadian Woman Studies, Primavera de 1997, Vol. 17, n. 2)
* *Donne e politiche del debito. Condizione e lavoro femminile nella crisi del debito internazionale*. 1995 (Mariarosa Dalla Costa e Giovanna Franca Dalla Costa (eds.): *Paying the Price. Women and the Politics of International Economic Strategies*. 1995)
* *Capitalismo e riproduzione*, en "Capitalismo NaturaSocialismo", n. 1 de xaneiro-abril de 1995 ("Capitalism and Reproduction", en Bonefeld, Werner et al (eds.), 1995).
* *Famiglia, welfare e stato tra progressismo e New Deal*. 1983
* *Brutto ciao* (Dalla Costa, Mariarosa e Fortunati, Leopoldina). Edizioni delle donne, Roma, 1977.
* *Potere femminile e sovversione sociale*. Marsilio Editori, Padova. (1972), 4a ed. 1977. ("The Power of Women and the Subversion of the Community", Falling Wall Press, Bristol, GB, 1972).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Mariarosa Dalla Costa. Consultado o 17 de abril de 2008. 
*For Another Agriculturepor Mariarosa Dalla Costa e Dario De Bortoli en Mute Magazine. Consultado o 17 de abril de 2008.
Fotije Sladojević

**Fotije Sladojević**, nado como **Rade Sladojević** en Dujakovci o 1 de febreiro de 1961, é un eclesiástico ortodoxo serbio, bispo de Dalmacia dende 1999.

## Traxectoria 
Naceu o 1 de febreiro de 1961 en Dujakovci, no concello de Banja Luka, na República Socialista de Bosnia e Hercegovina. Fixo os seus estudos básicos en Čurug, e a secundaria en Novi Sad. Posteriormente, en 1983, ingresou na Facultade de Teoloxía Ortodoxa da Universidade de Belgrado, graduándose en 1988. Posteriormente estudou un posgrao na Universidade de Erlangen-Nürnberg (Alemaña).

Logo da súa volta, en 1990 ingresou no mosteiro de Kovilj, situado na eparquía de Bačka. No mesmo ano foi ordenado arquidiácono e, en 1991, foi ordenado hieromonxe polo bispo Irinej Bulović. Entre 1992 e 1993 estivo no mosteiro de Bođani, e entre 1993 e 1998 foi profesor no Seminario de Santo Arsenio de Sremski Karlovci.

O 30 de maio de 1999 foi consagrado bispo de Dalmacia na catedral de Sremski Karlovci, e foi nomeado tamén administrador temporal da eparquía de Gornji Karlovac.

## Notas
Leopoldina Fortunati

**Leopoldina Fortunati**, nada o 18 de xullo de 1949 en Dolo (provincia de Venecia, Italia), é unha feminista, teórica e autora italiana. Entre as súas influencias están Mariarosa Dalla Costa, Antonio Negri, e Karl Marx.

## Traxectoria 
É a autora de ''L'arcano della riproduzione: Casalinghe, prostitute, operai e capitale*, unha crítica feminista de Marx.

Leopoldina Fortunati ensina Socioloxía da Comunicación e Socioloxía dos Procesos Culturais na Facultade de Educación da Universidade de Udine, Italia.  Realizou unha ampla investigación nos estudos de xénero, os procesos culturais e as tecnoloxías de comunicación e información.

Fortunati é autora de varios libros, entre eles *The Arcane of Reproduction* (Autonomedia, 1995) e *I mostri nell’immaginario* (Angeli, 1995), e é a editora de *Gli Italiani al telefono* (Angeli, 1995) e *Telecomunicando in Europa* (1998), e xunto a J. Katz e R. Riccini de *Mediating the Human Body. Technology, Communication and Fashion* (2003). Publicou moitos artigos en xornais como *The Information Society*, *Information, Communication, Society*, *Réseaux*, *Trends in communication*, *Revista de Estudios de Juventud*, *Widerspruche*, *Personal and Ubiquitous computing*, *Gazette. The International Journal for Communication Studies*, *Sociologia dell'informazione*, e *Problemi dell'informazione*. Os seus traballos foron publicados en nove linguas: chinés, inglés, francés, alemán, italiano, xaponés, coreano, ruso, e español.
 
É editora asociada do xornal *The Information Society*, forma parte do consello asesor do xornal *New Media and Society*, e traballa como crítica no xornal *Communication, Information, Society* e *Journal for the Theory of Social Behaviour*. Representa a Italia no COST Comité Técnico para as Humanidades e as Ciencias Sociais e na acción COST A20 "O Impacto de Internet nos Mass Media en Europa". Formou parte do proxecto de investigación europeo SIGIS "Estatexias de Inclusión: Xénero e a Sociedade da Información" e do COST248 "O Futuro das Usuarias/os das Telecomunicacións Europeas" e foi a vicepresidenta de COST269 "Aspectos das Usuarios/os das TIC". É a copresidenta da asociación internacional "A Sociedade para o Estudo Social da Comunicación Móbil" (SSSMC) que pretende facilitar o avance internacional dos estudos interdiciplinares sobre a comunicación móbil. Organizou varios seminarios e conferencias internacionais.
 
## Obra 
* Leopoldina Fortunati, *The Arcane of Reproduction: Housework, Prostitution, Labor and Capital* (Nova York: Autonomedia, 1996).
* Leopoldina Fortunati, "Learning to Struggle: My Story Between Workerism and Feminism", *Viewpoint Magazine* 3 (setembro de 2013).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Maya Gonzales, "The Gendered Circuit: Reading The Arcane of Reproduction", *Viewpoint Magazine'' 3 (Setembro de 2013).

### Ligazóns externas 
*Personal web page, Universidade de Udine
Esfera de Riemann

En matemáticas, a **esfera de Riemann** (ou **plano complexo estendido**), chamada así en honor ao matemático do século XIX Bernhard Riemann, é unha esfera obtida do plano complexo mediante a adición dun punto do infinito. A esfera é a representación xeométrica dos **números complexos estendidos**, denotado como \hat\mathbb{C} ou \mathbb{C} \cup \{\infty\}, (véxase **fig.1** e **fig.2**), que consiste nos números complexos ordinarios xunto co símbolo \infty\! para representar o infinito.

Os números complexos estendidos son comúns na análise complexa porque permiten a división por cero nalgunha circunstancias, no sentido de facer expresións ben definidas como:
:1 / 0 = \infty
Por exemplo, calquera función racional sobre o plano complexo pode estenderse como unha función continua sobre a esfera de Riemann, cos polos da función racional mapeados ao infinito. Máis xeralmente, calquera función meromorfa pode pensarse como unha función continua con contradominio a esfera de Riemann.

En xeometría, a esfera de Riemann é o exemplo típico dunha superficie de Riemann e unha das variedades complexas máis simples. En xeometría proxectiva, a esfera pode pensarse como a recta proxectiva complexa \mathbb{CP}^1, o espazo proxectivo de todas as rectas complexas en \mathbb{C}^2. Como con calquera superficie de Riemann compacta, a esfera tamén pode verse como unha curva alxébrica proxectiva, sendo un exemplo fundamental da xeometría alxébrica. Tamén ten utilidade noutras disciplinas que dependen da análise e da xeometría, como pode ser a mecánica cuántica e outras ramas da física.
centro|miniatura|**fig.1**: Proxección estereográfica do plano complexo estendido sobre a "esfera de Riemann".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Álxebra de Witt
* Punto do infinito
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* Riemann Sphere
Igrexa de Santo Antoíño de Baíñas

A **igrexa parroquial de Santo Antoíño de Baíñas** é un templo de culto católico romano, situado na capital da parroquia de Baíñas (Vimianzo).

## Historia 
Formaba parte nas súas orixes dun antigo mosteiro da Idade Media, reducido a priorado a finais do século XV. Dependente do mosteiro bieito de San Martiño Pinario, o seu desmantelamento puido deberse á Desamortización de 1836.

## Descrición 
esquerda|miniatura|Vista do muro norte
Conserva aínda aspectos da súa orixe medieval, de comezos do século XIII, e representa o esquema tipo do románico rural: nave única e ábsida rectangular, mantendo na parte inferior a bancada que ocupaban os monxes do priorado nas liturxias e cuberta con bóveda de canón apuntada. Os arcos faixón, igualmente apuntados, apoian sobre semicolumnas con capiteis de formas vexetais esquemáticas. Un axadrezado enmarca o arco triunfal. A nave única estaba cuberta nos comezos por unha armazón de madeira ata que as tropas francesas lle prenderan lume en 1809. 

Fóra, destacan os canzorros do tellado, con formas vexetais e humanas, estas últimas a representar vicios e/ou pecados. A porta lateral do muro norte -hoxe tapiada- presenta no seu tímpano un relevo, de feitura basta, de orixe igualmente medieval: un home monta sobre unha besta, que podería representar a san Martiño no momento en que parte a súa capa para lla dar a un pobre. Tamén fican desta época os contrafortes graduados e dispostos anarquicamente, articulación mural que se dá tanto na capela maior, para soportar a bóveda que cobre o interior, como no muro sur.

A sacristía e a fachada principal son posteriores: datadas en 1802, a fachada tería sufrido danos en 1853 por un temporal que derrubou parcialmente a espadana que a coroaba. Na última década do século XIX o canteiro Manuel Muíños construíu o campanario que culmina a fachada actual.

Unhas reformas en 1967 fixeron desaparecer o retablo maior e o lateral de san Brais, aínda que se conservaron algunhas das imaxes como a do patrón santo Antoíño cos atributos de diácono, obra barroca de finais do século XVIII, igual cá imaxe de san Bieito, co hábito negro tradicional da regra (mitra ao pé e un corvo cun pan). Barrocos e de mediados do século XVIII son un san Brais (vestido de bispo e man na gorxa) e un san Roque (de peregrino co can). De comezos do século XIX consérvase unha Inmaculada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na web municipal
Somalia italiana

A **Somalia italiana** (en italiano, Somalia italiana; en  somalí, Dhulka Talyaaniga ee Soomaaliya; en árabe, الصومال الإيطالي‎ Al-Sumal Al-Italiy), situada na parte sur do corno de África, foi un protectorado italiano entre 1889 e 1908.
## Historia
Inicialmente protectorado, entre 1908 e 1936 tivo o estatuto de colonia. En 1936 transformouse na provincia ou gobernación da Somalia (*Governatorato della Somalia*) no seo África Oriental Italiana, dentro do Imperio italiano. Nesa época (entre 1936 e 1941) chegou a abarcar unha superficie de 702 000&nbsp;km².

No curso da segunda guerra mundial, en 1941, foi ocupada polo Reino Unido, ocupación que durou até o final da guerra. Desde 1945 até 1950 estivo baixo adinistración británica, e entre 1950 e 1960 quedou baixo administración fiduciaria italiana por mandato da ONU.

A súa historia como estado soberano iniciouse a partir de 1960. O seu territorio inicial forma parte da República Federal de Somalia, xunto coa antiga Somalia británica.

miniatura|esquerda|243px|En verde, a Somalia italiana. (En gris, a Somalia británica).
[miniatura|centro|300px|A [África Oriental Italiana coas provincias e as súas capitais, desde o 7 de maio de 1936 (anexión de Abisinia) e agosto de 1940 (invasión italiana da Somalia británica). A provincia de Somalia, en verde, despois de incorporar as zonas etíopes de poboación somalí.]]

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Somalia
* África Oriental Italiana
Leandro Pita

O nome de **Leandro Pita** pode referirse a:
***Leandro Pita Lamas**, político galego (1819-1873).
***Leandro Pita Sánchez-Boado**, avogado e político galego, fillo do anterior (m. 1926).
***Leandro Pita Romero**, político galego, fillo do anterior (1898-1985).
Scout A

**Scout A** e o seu derivado **Scout A1** foron foguetes dos Estados Unidos que deron comezo á familia de foguetes Scout. Ambos estaban propulsados exclusivamente por propelente sólido e estaban concibidos como lanzadores de baixo custo. Podían lanzar cargas duns 122&nbsp;kg a órbitas baixas.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Scout (familia de foguetes)
*Scout B
*Scout B1
*Scout D1
*Scout E1
*Scout F1
*Scout G1
*Scout X1
*Scout X2
*Scout X-2B
*Scout X-2M
*Scout X3
*Scout X-3A
*Scout X-3C
*Scout X-3M
*Scout X-4
*Scout X-4A
*Scout X-5C
Emprego

[miniatura|dereita|220px|Muller empregada nunha fábrica nos [década de 1940|anos 40.]]
**Emprego** é o rol ocupacional social (traballo) realizado en virtude dun contrato formal ou de feito, individual ou colectivo, polo que se recibe unha remuneración ou salario. Ao traballador contratado denomínaselle empregado e á persoa contratante empregador. Nun sentido amplo, o termo *emprego* utilízase como antónimo de desemprego e designa todo traballo polo cal se xera un ingreso monetario ou xenericamente, renda. É dicir que inclúe ademais do traballo asalariado, traballo autónomo e en xeral o realizado pola **poboación ocupada**, é dicir, pola parte da poboación activa que efectivamente está a traballar para obter un beneficio económico. Na maioría das estatísticas inclúese na poboación activa ocupada a integrantes das unidades económicas familiares que participan na produción. O debate destes conceptos e categorías leva a soster que o traballo doméstico tamén fai parte do emprego e debe recoñecerse o valor que xera.

A **taxa de emprego** representa ás persoas con emprego (en sentido amplo) como porcentaxe da poboación en idade de traballar (de 15 a 64 anos).

## Notas
Alfa-manosidose

A **alfa-manosidose** é unha desorde de depósito lisosomal provocada pola actividade deficiente da enzima alfa manosidase. Nos humanos, é causada por unha mutación xenética recesiva autosómica. No gando é causado polo envelenamento crónico con swainsonina.

## Síntomas 
miniatura|Características faciais con alfa-manosidose. A. Xemelgos de 18 mese. B. Os mesmos xemelgos con 8 anos. C. Rapaz de 27 anos.
Os síntomas varían considerablemente no seu comezo e gravidade. O comezo da forma máis severa, a tipo III, comeza nos primeiros meses de vida e inclúe unha rápida progresión de atraso mental, aumento do fígado e do bazo (esplenomegalia), perda de oído, infeccións respiratorias e anormalidades esqueléticas. Acotío, a aparencia dun individuo afectado inclúe as seguintes características faciais: fronte saínte, tabique nasal nivelado, nariz pequeno e boca ancha. A debilidade muscular e as anormalidades espiñais poden ocorrer por mor da acumulación de material de almacenamento no músculo. Unha forma menos severa de alfa-manosidose implica discapacidade intelectual leve a moderada que se desenvolve durante a nenez ou a adolescencia.

## Notas
Anta de Prado Garrido

A **anta de Prado Garrido** é un monumento megalítico situado a un quilómetro da capital municipal de Vimianzo.
## Descrición 
Trátase do dolmen máis próximo á vila de Vimianzo. Malia o seu pésimo estado de conservación, aprécianse tres esteos da anta, moi desfeita e coas pedras movidas, entre a maleza. Está situada a uns 250 metros sobre o nivel do mar.

Figura no inventario de Bens Patrimoniais da Xunta de Galicia co código GA15092115. A propiedade do terreo é privada en réxime de explotación forestal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dolmen
* Megálito
* Megalitismo en Galicia
* Lista de megálitos de Galicia
Manuel Álvarez Díaz

**Manuel Álvarez Díaz**, coñecido como **Sordo**, nado en Noceda del Bierzo (León) en 1912, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
A mediados de 1945 reorganizou o PCE en Vigo antes de fuxir ao monte en xuño de 1946. Pertenceu ao grupo de Benigno Andrade García que en novembro de 1946 se uniu ao destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia controlado por Manuel Simón Campos. Foi reclamado mediante requisitoria polo Xulgado Militar de Vigo en agosto de 1947 como encartado na causa 271/47, xunto con Víctor García García, Miguel Nicolás Esperante, Claudio Rodríguez Vázquez, Basilio Calvar Solla, Estanislao Cantero Izquierdo e Eugenio Rueda Perosanz. Desapareceu despois da eliminación do destacamento en maio de 1947.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Manuel Rodríguez González

**Manuel Rodríguez González**, nado en Ourense e finado en Madrid o 3 de setembro de 1951, foi ebanista e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Ingresou nas Juventudes Socialistas Unificadas de Ourense a finais de 1946. Cando foron desmanteladas en marzo de 1948, encargouse de reorganizalas. Coa morte de Máximo Nóvoa Barreiros incorporouse á guerrilla de Samuel Mayo Méndez. Pertenceu ao grupo guerrilleiro de Juan Sorga Rodríguez. Tentou chegar co resto de grupo a Francia. Na viaxe foron sorprendidos pola Garda civil en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio de 1950, resultando morto Perfecto de Dios Fernández e detida a súa nai Carmen Fernández Seguín. Juan Sorga e Manuel Rodríguez lograron fuxir e chegaron a Madrid. O 26 de maio, cando viaxaba con Juan Sorga no tren correo Madrid-Zaragoza foi detido pola Garda Civil, mentres Sorga logrou saltar do tren e fuxir. Xulgado en Madrid, foi condenado a pena de morte e executado en garrote vil o 3 de setembro de 1951.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
* 
*
James Harris Simons

**James Harris Simons**, nado en Newton, Massachusetts, en 1938 é un matemático, académico, financeiro, axente de fondos, corretor de bolsa,  investidor, especulador e filántropo estadounidense.

En 1982, despois da súa carreira académica como matemático, Simons fundou Renaissance Technologies Corporation, unha firma de investimentos privada con sede en Nova York, con máis de 15&nbsp;000 millóns de dólares en activos. Simons continúa a ser o seu presidente executivo, do que é un dos fondos de alto risco con máis éxito do mundo.

## Traxectoria 
James Simons é neto do propietario dunha fábrica de zapatos en Massachusetts. Obtivo o grao de Bachelor of Science (BS) en matemáticas no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) en 1958, e o grao de *Doctor of Philosophy* (Ph.D.), tamén en matemáticas na Universidade de California, Berkeley en 1961 aos 23 anos.

Entre 1964 e 1968, traballou na Communications Research Division do Institute for Defense Analyses (IDA). Simons foi profesor de matemáticas no MIT e na Universidade Harvard. En 1968, foi nomeado presidente do departamento de matemáticas na Universidade de Stony Brook.

En 1976, Simons gañou o Premio Oswald Veblen en xeometría da Sociedade Estadounidense de Matemáticas polo seu traballo no que revisaba as formas características das superficies mínimas, o que deu lugar á súa proba sobre a conxectura Bernstein e unha mellora dunha certa regularidade dos resultados de Wendell H. Fleming nunha xeneralización do problema de Plateau.

Entre as investigacións máis influentes nas que participou Simons inclúese o descubrimento e a aplicación de determinadas medicións xeométricas, as formas de Chern-Simons, tamén coñecidas como invariantes de Chern-Simons. En 1974, a súa teoría foi publicada en '*Characteristic Forms and Geometric Invariants* xunto con Shiing-Shen Chern. A teoría emprégase na física teórica e en particular na teoría de cordas.

En 1978, deixou a carreira académica para fundar Renaissance Technologies, un fondo de investimento constituído con fondos de investimento libre (*hedge funds*), materias primas e outros derivados financeiros.

## Notas