Donato de Cartago

**Donato de Cartago****,** tamén coñecido como **Donato Magno,** nado arredor do ano 270 Isto era relativamente consistente co pensamento de san Cibrán, que morreu mártir uns cincuenta anos atrás. Con todo, a Igrexa romana cría que os cregos lapsos podían levar a cabo o seu labor se seguían o ritual eclesiástico.

Un deles, chamado Fiz de Aptunga, participou —entre outros— na consagración episcopal, como bispo de Cartago, de Ceciliano, no 311, quen unha vez remataron as persecucións, decidiu volver ao seo da Igrexa. Segundo de Tigisis, primado de Numidia, celebrou un concilio de 70 bispos en Cirta que declarou inválida a ordenación de Ceciliano, posto que fora realizada por un *traditor*. Ceciliano, que para entón xa ocupaba a basílica, decidiu non asistir ó concilio mais enviou unha mensaxe esixindo que se a súa consagración como bispo non fora válida que se fixese de novo. Finalmente, o concilio rexeitou a esixencia de Cecilinao e escolleu a Maiorino como bispo. Decontado, en moitas cidade apareceron dous bispos, un seguidor de Ceciliano e outro de Maiorino.  Finalmente, como Maiorino morreu pouco tempo despois, sucedeuno Donato, disposto a continuar a loita.

O Concilio de Letrán celebrouse durante tres días do 2 ao 4 de outubro de 313. O proceso foi modelado nos procesos civís romanos, con Melquiades insistindo en regras estritas de proba e argumentación. As acusacións escritas contra Ceciliano non foron consideradas, xa que eran anónimas e sen probar. Isto frustrou aos donatistas que abandonaron o concilio sen presentar o seu caso, o que levou a Melquiades a pronunciarse a favor de Ceciliano por defecto. O concilio rematou despois de só tres sesións. O papa mantivo a Ceciliano como bispo de Cartago e condenou as ensinanzas de Donato sobre o rebautismo de bispos e sacerdotes. As decisións adversas non lograron deter a continua propagación do donatismo polo norte de África. Ao redor do ano 400, o bispo donatista Petiliano de Constantina, afirmou que Melquiades, o seu sucesor Silvestre I e outros entregaron textos sagrados e ofreceron incenso e adorarasn as divindades romanas.

### Espallamento do donatismo 
En maio de 321 o emperador Constantino I renunciou aos múltiples esforzos despregados con vistas a restablecer a unidade da Igrexa, debido a que iniciaba unha guerra con Licinio, e permitiu o regreso dos donatistas desterrados. Isto permitiu a Donato levar a cabo a organización e consolidación interna da súa Igrexa. Así, erixíronse capelas, igrexas e mesmo grandes basílicas, a pesar de choques esporádicos cos católicos, que ían quedando reducidos a unha minoría. O éxito donatista foi considerable no Norte de África, aínda que non noutras rexións. Só en Roma puideron fundar unha comunidade relativamente pequena. En tempos do emperador Constante, Donato atreveuse a solicitar a unificación dos cristiáns do Norte de África baixo a dirección donatista, mais chocou cos funcionarios imperiais enviados e non houbo ningún acordo.

#### Circuncelións 
A partir de 340, cobrou importancia o movemento dos circuncelións, marxinal, pero moi combativo e o réxime donatista serviuse deles, segundo os seus intereses, apoiándoos ou distanciándose, segundo as circunstancias. Eran bandas de rebeldes nómades antirromanos, bandidos de fala púnica dos estratos máis baixo da sociedade, que atacaban os terratenentes e colonos romanos evaban a cabo unha redistribución dos bens. O seu apoio aos donatistas fixo que estes se identificasen con eles como cando, no 347, o bispo Donato de Bagai lanzou os circuncelións á resistencia armada contra as tropas romanas en Numidia. A súa decisión tivo consecuencias fatais para a causa, pois os funcionarios romanos tomaron medidas punitivas contra a Iglrexa Donatista; .a resistencia foi desbaratada e o bispo, executado.  

Estes e outros acontecementos fixeron virar a política relixiosa do emperador no Norte de África. Un edicto do mesmo ano dispuxo a unión de ambas as Igrexas, baixo a dirección do pastor católico Grato de Cartago.  

### Morte de Donato 
Donato e outros dirixentes foron enviados ao desterro, despois do Concilio de Arles (314) onde a apelación de Donato foi rexeitada. Isto produciu gran conmoción no pobo, que se someteu ao mandato con escasa resistencia. Donato permaneceu exiliado na Galia  dende o 347 até a súa morte no 355. Nestes momentos, o donatismo era a crenza maioritaria no Norte de África. A unión coa igrexa de Roma subsistiu catorce anos, pois condenados, perseguidos e castigados por Constantino Magno, quen finalmente os tolerou, coa chegada do emperador Xuliano o Apóstata, no 361, e o seu retorno ao paganismo, foron favorecidos por este. O tempo de unión non foi aproveitado pola Igrexa católica para consolidar o proceso e Xuliano reverteu á situación anterior e permitiu a volta dos donatistas exiliados e a restitución das súas igrexas. Agora, a minoría católica foi represaliada, ante a indiferenza dos funcionarios.

O movemento donatista chegou ao seu apoxeo baixo o bispo Parmeniano, sucesor de Donato, pero a situación deteriorouse a partir de 372, cando a Igrexa donatista apoiou ao usurpador Asino, pois os romanos esmagaron a rebelión e prohibiron o culto donatista. Trala morte de Parmeniano, sucedeuno o extremista Primiano, que provocou unha escisión en 393, dexenerando os circuncelións en tropas paramilitares ás ordes do bispo, e abocando á decadencia definitiva da seita.

Os seguidores desta seita acadaron o seu momento máis importante a principios do século V, cando contaban con máis de catrocentos bispos na súa igrexa. , e case superaban en número aos católicos. Agostiño de Hipona, apoiado por un edito de Flavio Honorio, freounos durante un tempo, axudado polas autoridades civís, pero tras a invasión de Xenserico, a quen se uniron para loitar contra os que os castigaban, renaceron con moita forza. O papa Gregorio Magno denunciounos varias veces, e semella que persistiron ata a invasión musulmá e a instauración do Islam.

## Galicia 
O rigorismo africano tivo bastantes seguidores na Gallaecia. Por iso, san Donato mantense aínda como padroeiro dunha parroquia en Galicia: Vilaseco (O Bolo). 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
*