open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Indra Sistemas

**Indra Sistemas** é unha multinacional española con sede en Alcobendas (Comunidade de Madrid) dedicada a tecnoloxías do transporte e tránsito, enerxía e Industria, administración pública e sanidade, servizos financeiros, seguridade e armamento, telecomunicacións e multimedia. Indra opera en máis de 118 países e ten 42.000 traballadores en todo o mundo.

## Historia
miniatura|esquerda|Sede de Indra na Grela, A Coruña.
As orixes de Indra Sistemas están na fusión en 1992 da compañía privada Ceselsa e o grupo público Inisel do INI. Nas súas orixes a empresa traballaba principalmente para a administración e dende os anos 1990 é un dos principais socios tecnolóxicos do exército español. O goberno español participa en proxectos europeos e internacionais con Indra como socio tecnolóxico e estratéxico. Indra subministra e mantén sistemas militares para o exército español, radares e sistemas de control de tráfico para a Dirección Xeral de Tráfico, sistemas para expedir documentos para a Policía Nacional ou radares para control de tráfico aéreos e xestión.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web de Indra
Tallerina

miniatura|dereita|300px|Cunchas de tallerina mostrando a variedade de cores.
A **tallerina** ou **tellina** (*Angulus tenuis*, da Costa 1778; antes *Tellina tenuis*) é un molusco bivalvo da familia Tellínidos (Tellinidae), da orde Veneroida.

## Morfoloxía 
Trátase dun molusco de pequeno tamaño, que non supera os 2 cm de eixo maior, marcadamente aplanado, coa cuncha fráxil e inequivalva (a valva dereita é algo maior que a esquerda). O perfil é oval, cos extremos apuntados. Marxe interior dentada.

A superficie é lisa, con liñas concéntricas moi finas. A cor é moi variable: branca, rosada, amarela, ás veces uniformes pero normalmente con bandas concéntricas máis escuras. Moi raramente, a cor varía dunha valva á outra. O periostraco é transparente. O interior é da mesma cor que a superficie externa, aínda que en tons máis pálidos.

## Hábitat e bioloxía 
Distribúese pola costa europea do Atlántico, desde Noruega a Marrocos, incluíndo o Mediterráneo.

Vive sobre fondos de area na franxa infralitoral ata profundidades de poucos metros. Pode enterrarse ata os 13 cm de profundidade.

Ser, é comestible pero non ten valor comercial.

Ríos Panisse atopou os seguintes sinónimos nos distintos portos da costa galega: *cadelucha*, *chirla*, *chisga*, *margarita e *tellina real*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba''.
### Outros artigos 
* Lista de bivalvos de Galicia
### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
* Ficha en Asturnatura.com
Guérande

**Guérande** (**Gwenrann** en bretón) e é unha cidade francesa do departamento de Loira Atlántico dentro da rexión País do Loira, e tradicionalmente pertencente á Bretaña.

## Xeografía 
Guérande encóntrase a 19&nbsp;km ao oeste de Saint-Nazaire, a 70&nbsp;km ao sueste de Vannes e a 80&nbsp;km ao oeste de Nantes.

Está situada nunha península, limitada ao oeste polo océano Atlántico, ao leste pola Brière, ao sur polo río Loira e ao norte polo río Vilaine.

## Etimoloxía 
O nome bretón da cidade, *Gwenrann*, significa *país branco*.

## Historia 
Numerosos megálitos dan fe da ocupación humana dende o neolítico.

A fundación da primitiva parroquia atribúese a Waroc'h, príncipe vanetés.

## Demografía 
## Patrimonio arquitectónico 
* As murallas e a porta Saint-Michel.
* Colexiata Saint-Aubin.
* Capela Notre-Dame-la-Blanche.

### Extra muros 
* Pazo de Porte-Colon.
* Convento das Ursulinas.
* Muíño do Diaño, construído a finais do século XV ou comezos do XVI, é un muíño de vento tipicamente bretón, declarado monumento histórico en 1901.
* Castelo de Careil.

## Cidades irmandadas 
*  Dinkelsbülh, Alemaña.
*  Almagro, Cidade Real.
*  Dolgellau, País de Gales.
*  Castro Marim, Portugal.

## Notas
Veneroideos

[miniatura|dereita|250px|[Ameixa rubia (*Venerupis rhomboides*).]]
A dos **veneroides** (*Veneroida*) é unha orde de moluscos bivalvos heterodontes que inclúe as especies de moluscos máis comúns, coma ameixas, berberechos, navallas etc.

Xeralmente teñen cunchas grosas, simétricas, e isomiarianas (isto é, os seus músculos abdutores son de igual tamaño).

Moitas especies son activas máis ca sésiles. Porén, tenden a ser filtradores, alimentándose a través de pares de sifóns, cunha característica estrutura branquial adaptada a este modo de vida.

Estudos recentes en sistemática molecular suxiren que esta orde non é monofilética. Se esta conclusión se sustenta, a orde presumibelmente será dividida noutras.

## Clasificación 
Segunmdo o SIIT, a orde dos veneroides abarca as superfamilias:
* *Arcticoidea* Newton, 1891
* *Astartoidea* d'Orbigny, 1844  
* *Cardioidea* Lamarck, 1809  
* *Carditoidea* J. Fleming, 1828 
* *Chamoidea* Lamarck, 1809  
* *Corbiculoidea* J. E. Gray, 1847 
* *Crassatelloidea Ferussac, 1822 
* *Cyamioidea* Sars, 1878  
* *Dreissenoidea* Gray, 1840 
* *Galeommatoidea* J. E. Gray, 1840  
* *Glossoidea* J. E. Gray, 1847 
* *Lucinoidea* J. Fleming, 1828 
* *Mactroidea* Lamarck, 1809  
* *Solenoidea* Lamarck, 1809  
* *Tellinoidea* Blainville, 1814  
* *Tridacnaoidea* Lamarck, 1819  
* *Veneroidea* Rafinesque, 1815 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Vaught, K. C. (1989): *A classification of the living Mollusca*. American Malacologists: Melbourne, FL (USA). ISBN 0-915826-22-4.
### Outros artigos 
* Bivalvos
* Heterodontes

### Ligazóns externas 
* *Veneroida'' en ADW.
Armavia

**Armavia** (armenio: *Արմավիա*) foi a aeroliña nacional de Armenia. Tivo as súas oficinas principais nos sotos do aeroporto internacional de Zvartnots, preto de Iereván. Realizou servizos de pasaxeiros internacionais dende Yerevan cara a destinos en Europa e Asia, sendo o seu principal centro de operacións o aeroporto de Zvartnots.

O 29 de marzo de 2013 anunciou a súa quebra e cesou as súas operacións, e o 1 de abril de 2013 cesou todos os seus voos.

## Frota 
En novembro de 2012 a frota de Armavia estaba formada polos seguintes avións cunha idade media de 12,3 anos:

## Notas
Dubstep

O **dubstep **é un xénero musical dentro da música dance e electrónica que xurdiu en South London, Inglaterra. Xurdiu a finais da década de 1990 como unha evolución doutros estilos como o 2-step garage, broken beat, drum and bass, jungle, dub e reggae. No Reino Unido, as súas orixes atópanse no crecemento do son xamaicano na escena musical a comezos de 1980.

As primeiras mostras de Dubstep foron publicadas no 2001. Tratábase de mesturas instrumentais, escuras e experimentais de producións de 2-step garage, feitas coa intención de incorporar os elementos funky do breakbeat ou os trazos máis escuros do drum and bass no propio 2-step. Estas mesturas aparecían como cara B dos sinxelos de 2-step da época. No 2001, esta e outras variedades de música *garage* escura comezaron a ser amosadas no club nocturno londiniense Plastic People, nas noites chamadas "Forward" (tamén estilizado como FWD>>), que serían considerablemente influentes para o desenvolvemento do dubstep. O termo "dubstep" como denominación dun xénero musical comezou a empregarse arredor do 2002 por selos discográficos como Big Apple, Ammunition e Tempa, intre no cal as tendencias estilísticas presentes nas mesturas comezaron a facerse máis remarcables e distintivas en relación ó xénero orixinal, o 2-step, así como o grime, son co que nas súas orixes o dubstep tamén gardou unha estreita relación.

Un temperán seguidor do son foi o DJ da emisora BBC Radio 1, John Peel, quen comezou a programalo a partir de 2003. No 2004, o derradeiro ano do seu programa, os seus oíntes votaron a Distance, Digital Mystikz e Plastician (anteriormente coñecido como Plasticman) no seu top 50 do ano. O dubstep comezou a espallarse alén dunha pequena escena local cara a finais de 2005 e comezos de 2006. Unha boa cantidade de páxinas web adicadas ó xénero comezaron a xurdir, axudando ó crecemento da escena. Ó mesmo tempo, o xénero empezou a recibir unha importante cobertura en revistas musicais como *The Wire* e en publicacións *online* como Pitchfork Media, que comezou un apartado regular chamado *The Month In: Grime/Dubstep*. O interese no dubstep medrou dende que a DJ de BBC Radio 1 Mary Anne Hobbs comezara a promovelo cun programa adicado soamente a este son (titulado "Dubstep Warz") en xaneiro de 2006.

Cara a finais da década de 2000, o xénero pasou a ter un importante éxito comercial no Reino Unido, aumentando progresivamente o número de sinxelos que entraban nas listas de éxitos de música popular. Os xornalistas e os críticos musicais tamén chamaron a atención sobre a influencia do dubstep sobre o traballo de numerosos artistas de música pop. Nesta época, os produtores comezaron a fusionar elementos do dubstep orixinal con outras influencias, creando xéneros de fusión como o máis lento e experimental post-dubstep.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* GetDarker Revista onlin con entrevistas, artigos, fotos e vídeos.
* 10 Years of&nbsp;... Dubstep por Drowned in Sound
* The Month In: Grime/Dubstep Columnas de Martin Clark en Pitchfork Media
Groselleira branca

A **groselleira verde**, **groselleira espiñosa** ou  **rañeiro** 
O froito é semellante a un bago verde miúdo e comestíbel. En Galiza úsase principalmente en xardinaxe, sendo rara brava.

## Descrición 
thumb|Grosellas verdes.
Arbusto de entre 1 a 3 m de altura, densamente ramificado e cuberto de espiñas; as follas son trilobuladas ou pentalobuladas, profundamente crenadas, coas nervaduras ben marcadas. As flores son acampanadas, axilares, xorden solitarias ou en parellas, pedunculadas. O froito é unha falsa baga comestíbel de aparencia pilosa, semellante a unha uva branca e normalmente de cor verde, aínda que en ocasións se dan variantes arroibadas e púrpura escura, dáselle o nome galego de uva espiña (ou *uva espín*) e tamén raño e certas zonas.

## Distribución e hábitat 
A groselleira espiñenta é nativa de Europa e mais do suroeste asiático. Medra de xeito espontáneo en zonas alpinas, penedentas e vizosas das rexións máis meridionais, dende o leste de Francia até o Himalaia ou a India peninsular. Na Gran Bretaña adóitase atopala en fraguiñas ou formando sebes, mais é unha planta cultivada dende hai tanto tempo que non é doado distinguir os exemplares bravos dos cultivados, ou se se pode considerar como flora nativa da illa. É común tamén nas abas baixas dos Alpes de Piemonte e Savoia e, non se sabe con certeza se xa os romanos a coñecían, aínda que se cre posíbel que Plinio o Vello fixese unha pequena alusión a ela nunha pasaxe da súa obra *Naturalis Historia*. En Galiza o seu cultivo é recente, aparecendo en xardíns particulares coma ornamental.

## Cultivo 
O xeito máis sinxelo de propagar as variedades é por espeques espichados polo outono; estes prenden axiña e nuns cantos anos forman uns bos arbustos froiteiros. Existe bastante discrepancia no xeito de os podar; é probábel que cada situación requira diversos tratamentos. Os froitos nacen nos esporóns laterais e nos gomos do ano anterior, polo que se adoitan acurtar as pólas laterais no inverno, antes de que as xemas comecen a grelaren; hai quen reduce os gomos principais máis longos ao mesmo tempo, mentres outros prefiren tiralos polo verán, cando aínda son tenros.

## Usos 
As grosellas son ben coñecidas na elaboración de sobremesas doces, como tortas, batidos e *crumbles*. Poden conservarse secas, en xarope azucrado ou coma marmelada. Tamén se utilizan para aromatizar bebidas e licores o elaborar viño de froita.

## Taxonomía 
*Ribes uva-crispa* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 201. 1753.
;Sinonimia:

## Notas 
## Véxase tamén 
* Groselleira

### Bibliografía 
* 
* Flora of North America Editorial Committee. 2009. Magnoliophyta: Paeoniaceae to Ericaceae. 8: i–xxiv, 1–585. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, Nova York.
* Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.

### Ligazóns externas
Carlos IV de Francia

**Carlos IV**, nado en Clermont o 18/19 de xuño de 1294 e finado en Vincennes o 1 de febreiro de 1328, alcumado **o Fermoso** (francés: *le Bel*) foi conde de Champagne, rei de Navarra (como Carlos I) e rei de Francia, o derradeiro da liña directa Capeta, desde 1322 ata a súa morte.

## Traxectoria 
Carlos foi o terceiro fillo de Filipe IV. Desde 1323 tivo que facer fronte á revolta campesiña en Flandres e, en 1324, foi sen éxito candidato á monarquía electiva xermánica. Como duque de Aquitania, Eduardo II de Inglaterra foi vasalo de Carlos, pero este se negou a render homenaxe a outro rei, e como consecuencia estoupou a coñecida como Guerra de San Sardos (1324) durante a que Carlos conquistou o ducado pero no tratado de paz, Eduardo II aceptou xurar lealdade e pagar un tributo, como consecuencia, Carlos devolveulle o ducado pero cun territorio máis reducido.

Á morte de Carlos IV sen herdeiro masculino, quedou extinguida a liña directa da dinastía dos Capetos, sucedéndolle o seu primo Filipe de Valois, pero a súa lexitimidade cuestionada foi unha das causas que conduciron á Guerra dos Cen Anos.
Gemini 8

**Gemini 8** foi a sexta misión tripulada do programa Gemini. A tripulación estaba formada por Neil A. Armstrong e David R. Scott, sendo a tripulación de apoio Charles Conrad e Richard F. Gordon.

## Desenvolvemento da misión 
Gemini 8 foi a sexta misión tripulada do programa Gemini. Os obxectivos da misión foron facer prácticas de cita espacial e acoplamentos coa nave non tripulada GATV 8, lanzada previamente, e facer prácticas de paseo espacial. Como obxectivos secundarios, a misión incluía situar o GATV 8 nunha órbita circular de 410&nbsp;km de altura, avaliar os sistemas da nave e demostrar unha reentrada atmosférica controlada. Gemini 8 tamén levaba a bordo dez experimentos relacionados coa tecnoloxía, a medicina e outras areas científicas.

Gemini 8 foi lanzada o 16 de marzo de 1966 ás 16:41:02,389 UTC (10:41:02 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e inserida nunha órbita inicial de 159,9&nbsp;km de perixeo e 271,9&nbsp;km de apoxeo. Durante as seis horas seguintes manobrou para atoparse co GATV 8, lanzado unhas horas antes. A fase de cita espacial concluíu ás 16:39 EST, coas naves estacionadas a unha distancia de 45 metros a unha da outra. Media hora máis tarde a Gemini 8 acercouse para acoplarse co GATV, ás 17:14, durante a quinta órbita, converténdose no primeiro acoplamento que tivo lugar no espazo.

Uns 27 minutos despois do acoplamento, o conxunto comezou a xirar de maneira incontrolada. Armstrong desacoplou a cápsula do GATV, empeorando o xiro e facéndoo máis rápido, chegando e posiblemente superando unha velocidade de rotación dunha volta por segundo, corréndose o risco de que os astronautas quedaran inconscientes. Os astronautas desactivaron o sistema de control de actitude (OAMS polas súas siglas en inglés) da cápsula, usando os 16 propulsores do sistema de control de reentrada (RCS) para eliminar o xiro. A manobra tivo éxito, quedando a nave estabilizada ás 18:06:30 á custa de ter usado o 75% do propelente do RCS. Unha análise do problema do xiro atopou que a causa estivera no propulsor número 8 do OAMS, que quedou acendido debido a un curtocircuíto durante as manobras co GATV acoplado.
miniatura|O GATV 8 visto desde a Gemini 8.
O control de terra programou un regreso inmediato da cápsula en virtude das normas de seguridade, ó terse consumido a maior parte do propelente do RCS. O resto de actividades da misión foron canceladas. Os retrofoguetes foron acendidos na sétima órbita, ás 21:45:49 EST e tan só 10 horas tras o lanzamento. A cápsula amarou ás 22:22:28 EST (aínda que na zona de amaraxe era de día) sen problemas no océano Pacífico occidental, a 800&nbsp;km ó oeste de Okinawa, a 25,22° N e 136,00° E, a 2&nbsp;km do punto calculado de amaraxe. O tempo total de misión foi de 10 horas, 41 minutos e 26 segundos. A tripulación foi recollida polo U.S.S. Mason ás 1:28 EST do 17 de marzo e cápsula ás 1:37.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Programa Gemini
* Gemini 1
* Gemini 2
* Gemini 3
* Gemini 4
* Gemini 5
* Gemini 6
* Gemini 7
* Gemini 9
* Gemini 10
* Gemini 11
* Gemini 12
Lobo temporal

[thumbnail|250px|Lobos cerebrais:
Azul: [Lobo frontal
Verde: **Lobo temporal**
Rosa: Lobo occipital
Amarelo: Lobo parietal]]

O **lobo temporal **ou **lóbulo temporal** é un dos lobos cerebrais, situado na cara externa de cada hemisferio cerebral. Limita por diante coa cisura perpendicular externa, o polo temporal do hemisferio, a beira inferior do hemisferio e a cisura de Silvio, que o separa do lobo parietal. Posúe dous sulcos, o sulco temporal superior e o inferior; e tres circunvolucións, primeira, segunda e terceira circunvolución.
A súa función é analizar a información que chega polo oído e a fala. Tamén é responsábel do equilibrio e da memoria a curto prazo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (cerebro)
* Lobo (anatomía)
Lobo occipital

[thumbnail|250px|Lobos cerebrais:
Azul: [Lobo frontal
Verde: Lobo temporal
Rosa: **Lobo occipital**
Amarelo: Lobo parietal]]
O **lobo occipital** ou **lóbulo occipital** é un lobo cerebral situado na parte máis posterior do hemisferio cerebral. O seu límite anterior é a liña ficticia que fai un traxecto pararelo á cisura perpendicular interna. Presenta dous sulcos, o sulco occipital superior e o inferior, que limitan tres circunvolucións lonxitudinais superpostas, a primeira, a segunda e a terceira circunvolución occipital. Encárgase de coordinar o estímulos visuais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (cerebro)
* Lobo (anatomía)
Heterodontos

[miniatura|dereita|300px|[Ameixa rubia (*Venerupis rhomboides*)]]
[miniatura|dereita|300px|[Berberecho (*Cerastoderma edule*)]]
Os **heterodontos** (Heterodonta, Neumayr 1884) son unha subclase de moluscos da clase Bivalvos (Bivalvia) que comprende as ameixas e os berberechos.

A denominación reflicte o feito de teren os dentes da charnela desiguais, carácter que serve para diferenciar as especies.

## Clasificación taxonómica 
Segundo o WORMS divídese en dúas infraclases e cinco ordes:
* Archiheterondonta
** Orde Carditoida
* Euheterodonta
** Orde Anomalodesmata (ou Pholamyoidea)
** Orde Lucinoida
** Orde Myoida (ameixas típicas)
** Orde Veneroida (berberechos)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
Groselleira

As **groselleiras** son arbustos pertencentes ao xénero ***Ribes*** que abrangue arredor de 150 especies de arbustos naturais das zonas temperadas do hemisferio norte; considérase normalmente o único xénero da familia Grossulariaceae (as grosulariáceas). Aprécianse polas súas bagas, consideradas froitos do bosque. Inclúe especies coma a groselleira negra, *R. nigrum*, vermella, *R. rubrum* e branca ou espiñenta, *R. uva-crispa*), así coma varias especies de ornamentais.

En Galiza non son comúns as especies bravas, mais si aparecen como ornamentais en xardíns.

Existen varias especies semellantes en Europa, Asia e América do Norte que tamén producen bagas comestíbeis, aínda que se considera o seu sabor máis pobre. Entre elas atópase *Ribes spicatum* (norte de Europa e norte de Asia), *R. schlechtendalii* (nordés de Europa), *R. multiflorum* (sueste de Europa), *R. petraeum* (suroeste de Europa) e *R. triste* (América do Norte: dende Terra Nova a Alasca e cara ao sur en zonas montañosas).

## Especies seleccionadas 
thumb|Bagas de grosella

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
# Durán-Espinosa, C. 2001. Grossulariaceae. Fl. Veracruz 122: 1–15.
# Flora of China Editorial Committee 2001. Fl. China Vol. 8.
# Freire Fierro, A. 2004. Grossulariaceae. Fl. Ecuador 73: 41–66.
# Luteyn, J. L. 1999. Páramos, a checklist of plant diversity, geographical distribution, and botanical literature. Mem. New York Bot. Gard. 84: viii–xv, 1–278.
# Standley, P. C. & J. A. Steyermark 1946. Saxifragaceae. In Standley, P.C. & Steyermark, J.A. (Eds), Flora of Guatemala - Part IV. Fieldiana, Bot. 24(4): 416–423.

### Ligazóns externas 
* Entry on *Ribes* at Mark Rieger's UGa fruit crops site
Lobo dereito do fígado

O **lobo **ou **lóbulo hepático dereito** é un dos catro lobos que conforman o fígado. O lobo dereito é máis grande que o lobo esquerdo, nunha proporción de seis a un aproximadamente. Ocupa o hipocondrio dereito, e sepárase do lobo esquerdo na súa cara ventral polo ligamento falciforme hepático, na súa cara posterior polo ligamento venoso.
O lobo dereito ten forma de cuadrilátero.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (fígado)
Lobo esquerdo do fígado

O **lobo **ou **lóbulo hepático esquerdo** é un dos catro lobos que conforman o fígado. É máis delgado e pequeno que o lóbulo dereito. Fica situado no epigastrio e no hipocondrio esquerdo. A súa cara superior é convexa e limita co diafragma. A súa cara inferior presenta a impronta gástrica e a tuberosidade omental.

## Galería de imaxes 

 Imaxe:Gray532.png|A arteria celíaca e as súas ramas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (fígado)
Lobo (fígado)

[miniatura|Esquema dos [lobo (anatomía)|lobos do fígado.]]
Un **lobo **ou **lóbulo hepático** é cada unha das partes nas que se subdivide o fígado. O fígado está formado por catro lobos:

* **Lobo dereito**, situado á dereita do ligamento falciforme hepático.
* **Lobo esquerdo**, pousado sobre o estómago e situado á dereita do ligamento falciforme hepático.
* **Lobo cadrado**, visíbel soamente na cara inferior do fígado, atópase limitado polo sulco umbilical á esquerda, o leuto vesicular á dereita e o hilo do fígado por atrás.
* **Lobo caudado** ou Lobo de Spiegel, situado entre o bordo posterior do hilo hepático por diante e a vea cava por atrás.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (anatomía)
Lobo caudado

O **lobo **ou **lóbulo caudado**, tamén denominado **lobo de Spiegel**, é un dos catro lobos que conforman o fígado. Fica situado sobre a cara posterosuperior do fígado, xusto en fronte da décima e máis a undécima vértebra.

A síndrome de Budd-Chiari, causada por unha oclusión da saída venosa hepática, pode provocar hipertrofia do lobo caudado, por mor das anastomoses nesta parte do fígado, que permiten continuar a función deste lobo.

## Galería de imaxes 

 Imaxe:Gray532.png|A arteria celíaca e as súas ramas.
 Imaxe:Gray1085.png|A cara superior do fígado.
 Imaxe:Gray1086-liver.PNG|A cara inferior do fígado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (fígado)
Lobo cadrado

O **lobo **ou **lóbulo cadrado** é un dos catro lobos que conforman o fígado. Fica situado na cara inferior, debaixo do lobo hepático dereito, e limita por diante pola marxe anterior do fígado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (fígado)
Lobo floculonodular

O **lóbulo floculonodular** ou **lobo floculonodular** é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura posterolateral e como o seu propio nome indica está formado polo nódulo, tamén chamado vermis, e os flóculos (que corresponden aos hemisferios), unidos polo pedúnculo do flóculo.O termo corpo do cerebelo utilízase para denominar a totalidade do cerebelo, agás o lóbulo floculonodular.

O lobo floculonodular constitúe a parte do cerebelo denominada vestibulocerebelo. Recibe aferencias dos canais semicirculares e das máculas a través dos núcleos vestibulares, e do córtex visual a través dos núcleos da ponte. As eferencias que envía chegan directamente aos núcleos vestibulares sen pasaren previamente por ningún núcleo profundo do cerebelo. Pode modular a actividade dos tractos que descenden desde os núcleos vestibulares á medula espiñal e das motoneuronas α que innervan os músculos extrínsecos do globo ocular. Grazas a isto o vestibulocerebelo pode encargarse de controlar e regular o equilibrio corporal, os movementos oculares e o ton muscular. This lobe is also involved in the maintenance of balance equilibrium and muscle tone.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerebelo
* Lobo (anatomía)
### Notas
Lobo (cerebelo)

[200px|miniatura|right|Esquema do [cerebelo.]]
Un **lobo **ou **lóbulo cerebeloso** é cada unha das tres partes nas que se divide o cerebelo, órgano do sistema nervioso central. Esta división en lobos é puramente anatómica, non tendo ningunha base funcional nin ontoxénica na práctica clínica. Os diferentes lobos do cerebelo están delimitados polas dúas fisuras deste órgano: a fisura prima ou primaria e a fisura posterolateral.

## Tipos 
Os diferentes lobos do cerebelo son:

* **Lobo floculonodular**
* **Lobo anterior**
* **Lobo posterior**

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (anatomía)
* Cerebelo
### Notas
Lobo anterior (cerebelo)

O **lobo anterior** ou **lóbulo anterior** é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura prima e abrangue parte da cara anterior e parte da cara superior. Subdivídese en:

* **Língula**, que é a porción máis anterior do vermis e se une ao veo medular superior.
* **Lobuliño central**, que se sitúa xusto por encima da língula e se prolonga a ambos os lados mediante as ás do lobuliño central. A fisura que o separa da língula recibe o nome de fisura precentral.
* **Culmen**, que é a porción máis cranial de todo o vermis e se asocia lateralmente coa porción anterior dos lobuliños cuadrangulares. A fisura que o separa do lobuliño central denomínase poscentral.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerebelo
* Lobo (anatomía)
### Notas
Lobo posterior (cerebelo)

O **lobo posterior** ou **lóbulo posterior** é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura prima e abrangue parte da cara anterior e parte da cara superior.

## Subdivisións 
O lobo posterior do cerebelo subdivídese en:

* **Declive**, que descende desde o culmen cara a atrás e se asocia lateralmente ao lobuliño simple ou porción inferoposterior do lobuliño cuadrangular.
* **Folium** ou **folla do vermis**, que é unha estreita lámina de unión entre os lobuliños semilunares superiores (ou anseriformes; esquerdo e dereito.
* **Túber** ou **tubérculo do vermis**, que se asocia lateralmente aos lobuliños semilunares inferiores e aos lobuliños gráciles (delgados ou paramedianos; e se sitúa xusto por debaixo da fisura horizontal que o separa do folium.
* **Pirámide do vermis**, que se sitúa por diante do túber e se asocia cos lobuliños digástricos esquerdo e dereito. A fisura que a separa do túber chámase prepiramidal e a que a separa da úvula chámase pospiramidal ou secundaria.
* **Úvula do vermis**, que se encontra entre as dúas amigdalas cerebelosas xusto por encima da pirámide.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerebelo
* Lobo (anatomía)
### Notas
Tenda do cerebelo

A **tenda do cerebelo**, ***tentorium cerebelli*** ou ***cerebellar tentorium*** é unha extensión da duramadre que separa o cerebelo da porción inferior do lobo occipital.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerebelo
### Notas
Tónica

[miniatura| Baixo a luz ultravioleta, a [quinina na auga tónica faise fluorescente, malia que está presente nunha concentración desprezable]]

A **tónica** (ou **auga tónica**, **auga tónica india**) é unha bebida carbonatada, na que se disolve quinina. Orixinalmente utilizada como un profiláctico contra a malaria, actualmente a tónica ten un contido en quinina significativamente menor e consómese polo seu distintivo sabor amargo. A miúdo utilízase en cócteles, en particular en Gin Tonic.

## Historia 
A bebida obtivo o seu nome dos efectos medicinais do seu amargo aromatizante. A quinina engadiuse á bebida como un profiláctico contra a malaria, xa que en orixe estaba pensada para o consumo nas zonas tropicais do Sur de Asia e África, onde esta enfermidade é endémica. O gin tonic orixinouse na India colonial británica, onde a poboación británica mesturou o seu tónico medicinal de quinina con xenebra para mellorar o seu sabor amargo.

Desde 2005, as marcas premium de tónica incrementáronse no mercado, tales como Fever Tree e Q Tonic. Estas marcas poñen énfase no uso de quinina real e edulcorantes naturais, en oposición ao aromatizante de quinina e ao alto contido de frutosa de xarope de millo. Estas marcas adoitanse vender a un prezo máis elevado.

## Contido de quinina 
A auga tónica medicinal en orixe contiña só auga carbonatada e unha gran cantidade de quinina. Pero, hoxe en día a maioría das tónicas conteñen unha cantidade menos importante de quinina, empregándose principalmente polo seu sabor. Como consecuencia, é menos amarga, e habitualmente tamén é adozada, a miúdo con xarope de millo ou azucre. Algúns fabricantes tamén producen tónica light (ou de dieta), que pode conter edulcorantes artificiais. A tónica de estilo tradicional cun pouco máis de quinina e auga carbonatada é menos común, pero pode ser preferida por aqueles que desexan o sabor amargo.

## Usos 
A tónica utilízase a miúdo como unha mestura para cócteles, sobre todo os elaborados con xenebra ou vodka (por exemplo, un Gin Tonic). A tónica con sabor engadido de limón ou lima e un refresco máis popular en Europa que nos Estados Unidos.

## Fluorescencia 
A tónica é fluorescente baixo a luz ultravioleta (UV), debido á presenza da quinina. De feito, a sensibilidade aos raios UV da quinina é tal que aparecerá visiblemente fluorescente baixo a luz solar directa.

## Notas
## Véxase tamén
Simca 1000

O **Simca 1000** foi un modelo de automóbil familiar producido polo fabricante francés Simca entre 1961 e 1978 e polo fabricante español Barreiros entre os anos 1965 e 1978. Pertencía ó segmento de turismos familiares con 4 portas, motor traseiro e tracción traseira. O motor de 944 cc producía 52 cabalos de potencia.

Un modelo máis barato do mesmo coche foi fabricado cun motor de 844 cc e 38 cabalos de potencia e comercializado como **Simca 900**.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Barreiros en Internet Movie Cars Database 
* Fundación Barreiros
Simca 1100

O **Simca 1100** foi un modelo de automóbil familiar producido polo fabricante francés Simca entre 1967 e 1982 e polo fabricante español Barreiros. Pertencía ó segmento de turismos familiares con 3 ou 5 portas, motor dianteiro e tracción dianteira. O motor orixinal era de 1118 cc e producía 52 cabalos de potencia. Posteriormente recibiu máis motorizacións, e foi comercializado como Talbot 1100, Simca 1200 ou Talbot 1200.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Barreiros en Internet Movie Cars Database 
* Fundación Barreiros
Lobo frontal

[thumbnail|250px|Lobos cerebrais:
Azul: **Lobo frontal**
Verde: [Lobo temporal
Rosa: Lobo occipital
Amarelo: Lobo parietal]]
O **lobo frontal** ou **lóbulo frontal** é un lobo cerebral do córtex cerebral. Nos seres humanos é unha parte altamente desenvolvia e dunha medida superior á do resto dos animais. Atópase situado por diante dos lobos parietais. Filoxenéticamente é o máis tardío e iso quere dicir que soamente está desenvolvido en animais máis complexos, en especial os homínidos.

## Desenvolvemento 
Nos humanos, o lóbulo frontal alcanza a súa plena madurez cara ao final dos 20 anos, que marca a madurez cognitiva asociada á idade adulta. Porén, unha pequena cantidade de atrofia é normal no lobo frontal da persoa envellecida. Fjell, en 2009, estudou a atrofia do cerebro en persoas de 60 a 91 anos. Os 142 participantes sans foron escaneados mediante MRI. Os seus resultados comparáronse cos de 122 participantes con enfermidade de Alzheimer. Un seguimento un ano despois mostrou que houbo un descenso volumétrico marcado nos pacientes con alzhéimer e un descenso moito menor (un 0,5% de media) no grupo san. Estes achados corroboran os de Coffey, que en 1992 indicou que o lóbulo frontal diminúe de volume aproximadamente un 0,5-1% ao ano.

## Funcións 
As súas funcións relaciónanse coa atención, a memoria a longo termo e a capacidade de planificar a propia acción mediante a elección e o establecemento dos obxectivos. Tamén é responsábel do mecanismo que permite comparar feitos ou corpos e chegar a conclusións sobre semellanzas e diferenzas entre eles. A afectación da área 44, chamada tamén área de Broca e contida dentro do lobo frontal, provoca unha afasia denominada afasia de Broca. Esta área encárgase da produción da linguaxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lobo (cerebro)
* Lobo (anatomía)
Crithidia

***Crithidia*** é un xénero de protozoos da orde Trypanosomatida. Son parasitos exclusivos de artrópodos, principalmente insectos. Pasan dun hóspede a outro en forma de quistes nas feces infectivas e desenvólvense nos tractos dixestivos dos insectos e interaccionan co epitelio intestinal utilizando o seu flaxelo. Mostran unha especificidade de hóspede moi baixa e unha soa especie de parasito pode infectar a un gran número de hóspedes invertebrados. En diferentes momentos do seu ciclo de vida pasan polas fases de amastigota, promastigota, e epimastigota; esta última é especialmente caracterísitca ata o punto que fases similares no ciclo de vida doutros tripanosomas con frecuencia se chaman tamén fase critidial.

A especie mellor documentada é probablemente *Crithidia bombi*, que parasita a abesouros (*Bombus*). Outras especies son *C. fasciculata, C. deanei, C. desouzai, C. oncopelti, C. guilhermei* e *C. luciliae*. A especie *C. deanei* é atípica no xénero, e tense sinalado que podería non ser membro de *Crithidia*. Tampouco é típica dos tripanosomátidos pola súa forma pouco común e porque contén bacterias endosimbióticas. *C. luciliae* é o substrato utilizado en probas de anticorpos antinucleares que se usan para o diagnóstico do lupus eritematoso e outros trastornos autoinmunes.

Sinalouse que estes parasitos poderían ser, pol menos en parte, responsables do declive das poboacións de abellas salvaxes. Causan que as abellas perdan a súa capacidade de distinguir entre as flores que conteñen néctar e as que non, polo que cometen moitos erros na súa elección das flores, o que as leva a estar mal alimentadas e acaban por morrer de fame. As abellas que se crían comercialmente para polinizar plantas adoitan ter o parasito, mentres que as abellas salvaxes non, pero crese que as abellas criadas transmitiron o parasito ás poboacións salvaxes nalgúns casos. Porén, hai varias teorías sobre a diminución das poboacións de abellas en todo o mundo.

## Notas
Alto do Couso, Santa Olaia de Esgos, Esgos

**Alto do Couso** é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 17 mulleres. 

Está situado ao lado de Alto do Couso (Zorelle, Maceda). 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Olaia de Esgos 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
Alto do Couso

Como topónimo **Alto do Couso** pode referirse a:

;En Galiza
***Alto do Couso**, lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello de Esgos;
***Alto do Couso**, lugar da parroquia de Zorelle no concello de Maceda.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Alto do Couso, Zorelle, Maceda

**Alto do Couso** é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 7 mulleres. 

Está situado ao lado de Alto do Couso (Santa Olaia de Esgos, Esgos). 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Zorelle 
### Parroquias de Maceda 
## Notas
Premios Gaudí

Os **Premios Gaudí** son uns galardóns outorgados pola Academia do Cine Catalán que recoñecen as mellores producións cinematográficas catalás do ano. Substitúen ao Premio Barcelona de Cine, creado en 2002, e púxoselles o nome en honor do arquitecto catalán Antoni Gaudí.

O trofeo foi deseñado por Montserrat Ribé, e está inspirado nas chemineas da Pedrera, unha das obras máis recoñecidas do singular arquitecto. As primeiras candidaturas ás diferentes categorías fixéronse públicas o 23 de decembro de 2008, e os primeiros premios foren outorgados o 19 de xaneiro de 2009.

## Categorías 
* Gaudí de Honra
* Mellor película en lingua catalá
* Mellor película en lingua non catalá
* Mellor director
* Mellor documental
* Mellor película de animación
* Mellor película para televisión
* Mellor película europea
* Mellor guión
* Mellor actor principal
* Mellor actriz principal
* Mellor actor secundario
* Mellor actriz secundaria
* Mellor fotografía
* Mellor música orixinal
* Mellor montaxe
* Mellor dirección artística
* Mellores efectos especiais
* Mellor son
* Mellor curtametraxe
* Mellor vestiario
* Mellor maquillaxe e peiteado
* Mellor dirección de produción

## Historial 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Academia do Cine Catalán
*Premios Barcelona de Cine
Feirobal

O topónimo **Feirobal**  pode referirse a:

;En Galiza
***Feirobal**, lugar da parroquia da Pumarega, no concello de Castroverde.
***Feirobal**, lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos, no concello de Esgos.
Vaso de cóctel

O **vaso de cóctel** (tamén chamado *copa martini*) é un vaso que ten un recipiente en forma de cono colocado sobre un talo sobre unha base plana.

Utilízase principalmente para servir cócteles. A súa forma derívase do feito de que todos os cócteles tradicionalmente se serven fríos e conteñen un elemento aromático. Así, o talo permite que o bebedor poida soster o vidro sen afectar á temperatura da bebida, e o recipiente ancho coloca a superficie da bebida directamente baixo o nariz do bebedor, asegurando que o elemento aromático ten o efecto desexado.

Unha copa de cóctel estándar contén 13,3 centilitros.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* "History of cocktails", *Cocktail: UK*, consultado o 15 de febreiro de 2010
* "Martini History and How the Martini Got Its Name", *MartiniMuse*, consultado o 15 de febreiro de 2010
A Quinta, Santa Olaia de Esgos, Esgos

**A Quinta** é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 estaba deshabitado, o que supón unha diminución con respecto a 2011, cando tiña 1 habitante. 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Olaia de Esgos 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
O Regueiro, Santa Olaia de Esgos, Esgos

** O Regueiro** é un lugar da parroquia de Santa Olaia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 9 habitantes (tres homes e seis mulleres).

Nesta aldea naceu en 1809 Manuel Blanco Romasanta, coñecido como o *lobishome de Allariz*.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Olaia de Esgos 
### Parroquias de Esgos 
## Notas
Choquiño

miniatura|dereita|350px|Choquiño (*Sepia elegans*)
O **choquiño** (*Sepia elegans*, Blainville 1827; antes *Sepia italica*) é un molusco cefalópodo da familia Sepiidae.

## Morfoloxía 
Trátase dunha xiba de pequeno tamaño, ata 8-9 cm de lonxitude. A cor normal é avermellada con tons marelos. Nos brazos presentan dúas filas de ventosas (a xiba tiña catro filas). A cuncha é máis fina, alongada e cunha pequena espiña apical.

Caracterízase porque o ángulo que forma o bordo do manto sobre a cabeza é máis agudo.

## Hábitat e bioloxía 
Distribúese polo mar Mediterráneo e Atlántico central e nororiental. Vive sobre fondos areosos ou de lama, desde profundidades duns 25 m ata os 430 metros. 

Durante o invierno está presente en augas profundas, pero na primavera e verán ascende a augas pouco profundas para reproducirse. Os ovos son menos numerosos e máis pequenos que na posta da xiba.

## Notas 
Nótese que o nome de *choquiño* tamén se aplica ás *xibas* comúns de pequeno tamaño.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* DIRECCIÓN XERAL DE FORMACIÓN PESQUEIRA: *Guía do consumidor de peixe fresco*. Xunta de Galicia 1999.
* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species
Liña divisoria

miniatura|220px|dereita|Liña divisoria.
A **liña divisoria** ou **barra de compás** é unha liña perpendicular que se coloca no pentagrama. Utilízase para separar os compases.
Calsomiro, Esgos, Esgos

** Calsomiro** é un lugar da parroquia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 10 habitantes no ano 2022 segundo datos do IGE, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Esgos 
### Parroquias de Esgos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Esgos
Cine de barrio

***Cine de barrio*** é un programa de La Primera de Televisión Española que se emite desde o 10 de xullo de 1995. Actualmente é presentado por Inés Ballester e emítese os sábados pola tarde.

## Historia 
*Cine de barrio* naceu o 10 de xullo de 1995 sendo presentado por José Manuel Parada, levando á fama a devandito presentador. Retransmitíase entón por TVE 2. O 21 de outubro de 1995 pásano a TVE 1 onde lidera a tarde dos sábados. Desde entón é presentado por Parada que estivo á fronte do programa ata finais de 2003. Ese ano, tralo escándalo provocado pola emisión dun vídeo gravado para Cine de barrio no que Marujita Díaz mostrou un espido integral, TVE decide non renovar o seu contrato alegando o elevado custo da produtora e é substituído pola actriz Carmen Sevilla. A Carmen acompañábaa nas entrevistas o xornalista Juan Carlos Cerezo, ata 2010, cando este foi substituído por Inés Ballester. Desde xaneiro de 2011, o programa é presentado por Concha Velasco en solitario.
Desde o 3 de outubro de 2020 o programa foi presentado por Olvido Gara.

O 23 de setembro de 2023 Olvido Gara abandona a presentación do programa e desde o 30 de setembro de 2023 a presentadora é Inés Ballester quen xa fora copresentadora no ano 2010.

## Presentadores 
*José Manuel Parada (1995-2003), xunto a Pablo Sebastián, Miguel Caiceo e Eva León. 
*Carmen Sevilla (2004-2011), xunto a Juan Carlos Cerezo (2004-2010) e Inés Ballester (2010-2011). 
*Concha Velasco (2011-2020).
*Alaska (cantante) (2020-2023).
*Inés Ballester (2023-).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Vídeos de Cine de barrio en RTVE.es
Os Cousos, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras

**Os Cousos** é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o INE, en 2025 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 10 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Filgueira de Barranca 
### Parroquias de Oza-Cesuras 
## Notas
Sépidos

miniatura|Cuncha interna de xiba.
[miniatura|*[Metasepia pfefferi*, unha xiba velenosa para o home.]]
[miniatura|*[Sepia latimanus* (coloración vermella).]]
miniatura|*Sepia latimanus* (coloración branca).
Os **sepíidos** ou **sépidos** (*Sepiidae*, Leach, 1817) son unha familia de moluscos cefalópodos pertencente á orde dos *Sepiida*. As súas especies coñécense cos nomes de **sepias,** **xibas** ou **chocos**, entre outros. Os dimuntivos **chopiño** e **choquiño** aplícanse a especies da familia dos sepiólidos (*Sepiolidae*), doutra orde irmá, a dos *Sepiolida*.

## Descrición 
As sepias teñen o corpo ovalado e máis ou menos deprimido dorsoventralmente. O manto está rodeado por dúas expansións laterais a modo de aletas que abanean para moverse no seu ambiente. Das súas dez *patas* de decápodo, ou **raxos**, equipadas con ventosas (ou **botóns**), oito son *brazos*, de pequena lonxitude, e as outras dúas, moito máis longas e retráctiles, tentáculos rematados en senllas *mazas* ou *paletas* con moitas ventosas desiguais, utilizados na defensa e na reprodución. que expulsan cando se senten ameazados.

Os tamaños destes moluscos van desde os 5&nbsp;cm dos chopiños máis pequenos, pasando polos 90&nbsp;cm da sepia común (*Sepia officinalis*) até os 120&nbsp;cm que miden as especies máis desenvolvidas.

## Bioloxía 
Os sepíidos aliméntanse de cangrexos, camaróns, pequenos peixes, vermes acuáticos, pequenos polbos e outros moluscos, e son xeralmente predados por golfinos, tiburóns, grandes peixes, focas e outras sepias.

En liberdade viven en xeral un ou dous anos.

Durante a reprodución, se un macho é rexeitado pola femia, ou escorrentado por outros machos dominantes, tende a copular, porán, asumindo a mesma coloración das femias, acercarse ás mesmas sen levantar sospeitas delas ou dos machos dominantes para, por sopresa, fecundar a unha.

## Taxonomía 
Segundo o *World Register of Marine Species* a familia comprende seis xéneros:
* *Glyptosepia*
* *Metasepia*
* *Sepia*
* *Sepiella*
* *Solitosepia*
* *Tenuisepia*

Aínda quer outras clasificacións reducen es número a tres:
* *Metasepia*
* *Sepia*
* *Sepiella*

## Filoxenia 
Este é un caldograma da familia, segundo *Catalogue of Life*:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ramonell, Rosa (1985): *Guía dos moluscos de Galicia*. Vigo: Xerais. ISBN 84-7154-506-3.
* Ríos Panisse, Mª del Carmen (1977): *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I Invertabrados y peces*. Verba, Anejo 7. Santiago: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X. 
### Outros artigos 
* Cefalópodos
Cousos

O topónimo **Cousos** pode referirse a:

;En Galiza
***Cousos**, lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro;
***Os Cousos**, lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Sil, no concello de Nogueira de Ramuín;
***Os Cousos**, lugar da parroquia de Filgueira de Barranca, no concello de Oza-Cesuras.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Coubos**, lugar da parroquia de Novela, no concello de Santiso.
Vrahovice

**Vrahovice** é unha aldea na rexión de Olomouc da República Checa, preto Prostějov. É unha parte administrativa do Prostějov. Ten preto de 3.400 habitantes. A vila foi mencionada por primeira vez en 1337.
A Abelida, A Guía, Gomesende

** A Abelida** é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
## Lugares e parroquias
### Lugares da Guía
### Parroquias de Gomesende
## Notas
Choquiño bicudo

O **choquiño bicudo** (*Sepia orbignyana*, Férussac 1826; antes *Sepia rubens*) é un molusco cefalópodo da familia Sepiidae, da orde Sepiida.

## Morfoloxía 
Semellante a unha xiba común, pero de menor tamaño, con talles de ata 10–12&nbsp;cm . O bordo superior do manto prolóngase en ángulo agudo sobre a cabeza. Posúe catro filas de ventosas nos tentáculos pero na base organízanse en dúas en forma de zigzag.

A cuncha presenta unha grande espiña apical que sobresae do extremo posterior do manto, entre as aletas.

## Hábitat e distribución 
Distribúese polo mar Mediterráneo e océano Atlántico. O espécime tipo foi capturado na costa francesa do golfo de Biscaia, e está depositado no Museo Nacional de Historia Natural de Francia en París.

Vive sobre fondos de area ou lama, a profundidades comprendidas entre os 80 e os 250 metros, sen achegarse nunca á costa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RAMONELL, Rosa: *Guía dos mariscos de Galicia*. Galaxia, Vigo 1985.
* RÍOS PANISSE, M. Carmen: *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (Invertebrados y peces)*. *Anejo* 7 (1977) de *Verba*.

### Ligazóns externas 
* Ficha en World Register of Marine Species