Folosa rubia

thumb|Locustella luscinioides
A **folosa rubia**, que na produción lexicográfica galega tamén recibiu os nomes de **folosa unicolor** ou **fulepa rubia**  (***Locustella luscinioides***), é unha especie de paseriforme da familia Locustellidae (antes estaba clasificado en Sylviidae). Reprodúcese no sur de Europa e a parte occidental temperada de Asia. En Galicia é unha ave de paso escasa. O nome do xénero *Locustella* é o diminutivo en latín de *locusta*, 'saltón', porque o canto da folosa manchada e outras especies deste xénero semella o ruído que fan algúns deses insectos. O nome específico *luscinioides* procede do latín *luscinia*, 'reiseñor', coa terminación grega *-oides*, 'que lembra a'.

Existen tres subespecies. *Locustella luscinioides luscinioides*, que é a subespecie nominal, nativa de Europa central e do leste, Península Ibérica e norte de África. Inverna en África occidental nunha área que se estende desde Senegal ao lago Chad e norte de Ghana, e probablemente tamén no sur do Sudán.

## Descrición 
miniatura|esquerda|Cantando desde un amieiro
As partes superiores son de cor marrón avermellada escura uniforme, ás veces cun lixeiro ton verdoso. Ten unha liñas oculares beixes pouco definidas, loros pouco definidos e cobertoiras dos oídos marróns claras. O bico marrón é delgado e o iris tamén marrón. O queixo, gorxa e bariga son de cor beixe abrancazada e o resto das partes inferiores de cor marrón area. Na estación reprodutora, tanto as partes superiores coma as inferiores son lixeiramente máis claras. as patas son marróns. A ave mide uns 14&nbsp;cm de longo.

A canción é un trilo vibrante moi similar ao da folosa manchada, pero algo máis agudo e menos prolongado. A miúdo é precedida por unha serie de tics baixos que gradualmente se converten nun trilo. A ave canta desde o alto dun xunco co seu bico aberto e a gorxa vibrante. Cantan tanto machos coma femias. O niño constrúeo a femia sobre unha pequena plataforma ao estilo do niño das pitas de auga e está ben agochado entre xuncos mortos e matas de vexetación. Adoita estar feito de follas de *Glyceria*, pero algúns niños están coidadosamente forrados con herbas e follas. Xeralmente non é visible desde arriba. Poñen de catro a seis ovos (en ocasións tres). Son ovos de cor branca cincenta, con manchas de cor oxidada cincenta, ás veces formando unha banda máis escura arredor do ovo. Os ovos miden de 19 a 14&nbsp;mm. A incubación dura uns doce días e faina exclusivamente a femia, e igualmente é ela a que alimenta os polos cando fan eclosión, e o macho só se une a eles cando os polos medraron máis. As crías empluman en doce días. Normalmente crían dúas roladas de pitos ao ano.

## Distribución e hábitat 
Reprodúcese en Alxeria, España, incluída a illa de Mallorca, Francia, Sicilia, Creta, Italia, Países Baixos, Alemaña, Polonia, Romanía, Bulgaria, Albania, Croacia, Eslovenia, Serbia, Xordania, Turquía e Rusia cara ao leste ata o río Volga. Inverna en Alxeria, Marrocos, Sudán e Etiopía. É un visitante ocasional de Galicia, pero tamén do Reino Unido (onde unhas poucas parellas poden reproducirse esporadicamente), Bélxica, Suíza, Córsega, Sardeña, Malta, Chipre e Israel.

A folosa rubia escóntrase en xunqueiras, pantanos, marismas e albufeiras con xuncos e ciperáceas e outra vexetación de marisma, ás veces con salgueiros espallados ou arbustos. Gabea polos talos para cantar a plena vista pero noutras circunstancias son difíciles de ver, xa que voa con axilidade entre os talos e vexetación enguedellada e raramente se ve en campo aberto. Ocupa hábitats similares nos seus cuarteis de inverno, pero pode encontrarse tamén en zonas de turbeiras ou marismas con augas abertas lonxe dos xuncos.

## Status 
A folosa rubia é avaliada na lista da IUCN como "especie pouco preocupante", porque ten unha poboación total grande e unha ampla área de distribución. A poboación en Europa estímase que está entre 530 e 800 milleiros de parellas reprodutoras cun total de 1,6 a 2,4 millóns de individuos. Como en Europa viven dous terzos do total, a poboación mundial pode ser de entre 2,1 e 4,8 millóns de individuos. A cantidade destas aves pode estar decrecendo algo, pero non ata o punto de consideralas en risco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ageing and sexing (PDF; 2.0 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze