open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Onza troy

[miniatura|[Lingotes dunha **onza troy** de xermanio, ferro, aluminio, renio e osmio]]
A **onza troy** (símbolo **ozt**) é unha unidade de medida de masa, tradicionalmente utilizada nos países anglosaxóns para os metais preciosos, como o ouro e a prata, e para as pedras preciosas. Unha onza troy equivale exactamente a 31,1034768 gramos.

## Historia 
A onza troy forma parte do sistema de peso troy, que, malia deber o seu nome á cidade francesa de Troyes, onde se utilizaba na Idade Media nas feiras e nos mercados, ten as súas raíces no sistema monetario e ponderal da antiga Roma. Os romanos utilizaron inicialmente barras de bronce de distintos pesos como moeda: un *aes grave* equivalía a unha libra e unha doceava parte do *aes grave* denominábase *uncia* (onza).

miniatura|esquerda|Lingote dunha **onza troy** de ouro puro
Estandarizacións posteriores cambiaron a correspondencia da onza a 1/16 da libra (sistema avoirdupois), pero a onza troy, que segue a ser 1/12 da libra troy, mantivo a súa vixencia para medir os metais preciosos. A onza troy (31,1034768  g) pesa máis que a avoirdupois (28,349523125 g).

Co fin de manter os estándares de pureza e medidas comúns ao longo do tempo, conservouse a onza troy no canto da avoirdupois para a pesaxe do ouro, o platino, a prata e a pólvora. Do mesmo xeito, o gran, que ten o mesmo valor nos sistemas troy e avoirdupois, aínda se emprega para a pesaxe das frechas no tiro con arco e para a dos proxéctiles en balística. A onza troy e o gran tamén formaban parte do sistema farmacéutico que se empregou en medicina durante moito tempo, aínda que foron substituídos polos miligramos.

## A onza troy e a moeda 
O sistema troy é o máis utilizado na actualidade polos estados emisores para a cuñaxe das súas moedas de investimento, que habitualmente pesan unha onza troy de metal puro, á marxe de que existan tamén pezas de nfraccións de onzas.

No sistema monetario internacional, o valor da onza troy de ouro dáse en dólares e en euros.

A norma ISO 4217, que define as abreviaturas para as moedas (tales como `USD` para os dólares ou `EUR` para os euros), tamén dá achega os códigos seguintes normas para as onzas troy de metais preciosos:
* `XAG` = onza troy de prata.
* `XAU` = onza troy de ouro.
* `XPD` = onza troy de paladio.
* `XPT` = onza troy de platino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Onza
* Sistema troy
* Masa
* Unidade de medida
Lingua anaang

A **lingua anaang**, tamén coñecida como **ibibio occidental**, é unha lingua que forma parte do grupo ibibio-efik. É a lingua nativa do pobo anaang de Nixeria. Segundo o ethnologue, en 1991 tiña 1&nbsp;400&nbsp;000 falantes. Segundo o joshuaproject, ten 2&nbsp;335&nbsp;000.

O anaang está estreitamente relacionado coas outras linguas ibibio-efik: o efik, o ibibio e o ukwa. As linguas ibibio-efik forman parte da familia das linguas do río Cross, dentro da gran familia de linguas benue-congo.

Os falantes de anaang viven no estado de Akwa Ibom, concretamente nos LGAs Ikot Ekpene, Essien Udim, Abak, Ukanafum e Oruk-Anam.

## Relixión 
O 99% dos falantes de anaang pertencen a relixións cristiás. Concretamente, o 33% son seguidores de relixións evanxélicas.

## Notas
Arredor de medianoite

***Arredor de medianoite*** (en ) é un filme franco-estadounidense de 1986 dirixido por Bertrand Tavernier. Foi escrito por Tavernier e David Rayfiel e está protagonizado por Dexter Gordon, François Cluzet e Herbie Hancock. Martin Scorsese, Philippe Noiret e Wayne Shorter fan cameos no filme.

Estreouse en galego o 20 de abril de 1990 a través da TVG.

## Personaxes 
* Dexter Gordon como Dale Turner
* François Cluzet como Francis Borler
* Gabrielle Haker como Berangere
* Sandra Reaves-Phillips como Buttercup
* Lonette McKee como Darcey Leigh
* Christine Pascal como Sylvie
* Herbie Hancock como Eddie Wayne
* Bobby Hutcherson como Ace
* Liliane Rovère como Madame Queen
* Pierre Trabaud como pai de Francis
* Frédérique Meininger como nai de Francis
* Hart Leroy Bibbs como Hershell
* Ged Marlon como Beau
* Benoît Régent como psiquiatra
* Victoria Gabrielle Platt como Chan Turner
* Arthur French como Booker
* John Berry como Ben
* Martin Scorsese como Goodley
* Philippe Noiret como Redon
* Alain Sarde como Terzian

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Aristómaco

**Aristómaco** (grego antigo: Ἀριστόμαχος *Aristómakhos*) pode referirse aos seguintes personaxes:

## Mitoloxía grega
* Aristómaco, un dos heráclidas, un bisneto de Heracles. Foi fillo de Cleodao e neto de Hilo; conduciu o cuarto ataque para capturar Micenas e fallou. É o pai de Témeno, Cresfontes e Aristodemo.
* Aristómaco, un dos fillos de Tálao. Foi pai de Hipomedonte.
* Aristómaco, un dos pretendentes de Hipodamía antes de casar con Pélope. Foi morto por Enómao.
* Aristómaco, un heroe sandador a quen se rendía culto en varios lugares da Ática, como Maratón ou Ramnunte.

## Personaxes históricos 
* Aristómaco o Vello, finado o -240, un tirano da antiga cidade grega de Argos.
* Aristómaco de Argos,  finado en -223, segundo fillo do anterior, un tirano da cidade de Argos e estratego da Liga Aquea.
* Aristómaco de Crotona, c. -215, un líder democrático que traizoou á cidade de Crotona na Magna Grecia.

## Notas
Voo 211 de US-Bangla Airlines

O **voo 211 de US-Bangla Airlines** era un voo regular internacional de pasaxeiros operado por US-Bangla Airlines dende o aeroporto internacional Shahjalal en Dacca, Bangladesh ao aeroporto internacional Tribhuvan en Katmandú, Nepal. O 12 de marzo de 2018 ás 14:18 hora local (08:30 UTC), o avión que operaba o voo, un Bombardier Dash 8 Q400 de 76 asentos, esnafrouse na aterraxe e incendiouse.

Había 67 pasaxeiros e 4 tripulantes a bordo; 51 persoas morreron mentres que 20 sobreviviron con feridas. Este foi o terceiro accidente dun avión comercial con vítimas no ano 2018, tras os accidentes do voo 703 de Saratov Airlines e do voo 3704 de Iran Aseman.

## Avións 
O avión accidentado era un Bombardier Dash 8 Q400 con rexistro S2-AGU. O avparello foi entregado pror vez primeira a Scandinavian Airlines en 2001, posteriormente foi vendido a Augsburg Airways en 2008 antes de que US-Bangla Airlines o mercase en 2014. No ano 2015 viuse involucrado nun incidente cando esvarou fóra da pista en Saidpur. Non houbo feridos. O avión tivo danos menores e regresou ao servizo oito horas despois.

## Accidente 
O voo saíu do aeroporto internacional Shahjalal en Dacca, a capital de Bangladesh, ás 12:52 hora local (UTC 6:52), levando 67 pasaxeiros e 4 tripulantes, 71 persoas en total, ao aeroporto internacional Tribhuvan en Katmandú, a capital do Nepal. A engalaxe e as etapas do voo de cruceiro transcorreron sen incidentes.

A torre de control do aeroporto Tribhuvan inicialmente deulle autorización para aterrar na pista 02, pero a tripulación pediu facelo pola pista 20. A torre de control autorizou entón a aterraxe pola pista 20. Dende a torre preguntaron ao avión polas súas intencións ao que o piloto respondeu "Gustaríame aterrar na 02".

Medios locais informaron que o avión pasou o limiar da pista 02 e aparentemente aterrou antes de esnafrarse. Segundo testemuñas o avión non estaba ben aliñado coa pista. Entón incendiouse tras a rotura dos tanques de combustible. O aparello rompeu en varias partes.

Os bombeiros e servizos de emerxencia despregáronse inmediatamente e tardaron uns 15 minutos en apagar as chamas. 31 persoas foron trasladadas a varios hospitais de Katmandú, moitas delas en estado crítico. Os rescatadores atoparon inmediatamente oito corpos no lugar do accidente. Posteriormente atopáronse 32 corpos máis. Morreron 51 persoas no accidente, 40 delas no lugar e as 11 restantes nos hospitais. O aeroporto estivo pechado durante tres horas debido ao accidente.

## Notas
A árbore

***A arbre. Auto en tres esceas e un epílogo-prólogo*** é unha pequena peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada no nº 9 da revista *Grial* en 1965 e escrita no ano 1948 en Esteiro (Ferrol). Foi reeditada en 1971  e 1982.

Foi estreada en Santiago en 1970 por Cantigas e Agarimos. Foi representada en 1970 polo Grupo Rosalía de Castro e por Breogania en 1982. Foi lida en 1982 nos actos da Homenaxe Nacional a Carvalho Calero.

## Personaxes
* O home
* A muller
## Desenvolvemento
*Toda a decoración redúcese a unha arbre, ergueita no meio da escea. Telón de fundo*.
* Escena I. En 1908. Árbore florida.

O home é un elegante cabaleiro de vinte anos, a muller unha elegante señorita de 18 anos. O home decláralle o seu amor eterno, ela tamén se vai declarar namorada mais ten que deixalo porque xa a comprometeron para casar cun bo partido que lle buscou a nai.

* Escena II. En 1928. Árbore con follas.

O home, de corenta anos, viste con sobria corrección, a muller, de dezaoito anos, leva unha antuca aberta. El volve declararlle o seu amor, ela sinálalle o seu primo que está alí preto nunha terraza mirando para eles. El rexeita ir sentar con eles.

* Escena III. En 1948. Árbore espida.

O home, con sesenta anos, leva unha roupa raída, a muller, con dezaoito anos, leva un paraugas pechado. Volven dialogar sobre o amor e a vida. Ela rexéitao, el colle e...

* Epílogo-prólogo. Antes do almanaque. Árbore con froitos e serpe enroscada no toro.

O home, con vinte anos, e a muller, con dezaoito anos, vestidos de paraíso. Dialogan nun ton poético coa serpe polo medio. Remata: *Tebras. Sucédense, alternándose, os tronos e as gargalladas. Unha grande espada de fogo brilla nas tebras*.

## Características
Xa no propio libro se di que:

E o autor engade no prólogo:

Segundo Sindo Villamayor:

Para Henrique Rabuñal:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
Barry Lyndon

***Barry Lyndon*** é un filme anglo-estadounidense dramático e histórico de 1975, escrito e dirixido por Stanley Kubrick; protagonizado por Ryan O'Neal, Marisa Berenson, Patrick Magee e Hardy Krüger. Baséase na novela homónima de William Makepeace Thackeray, publicada en 1844.​ O filme describe as aventuras ficticias dun personaxe irlandés durante o século XVIII, e está ambientado en parte durante a Guerra dos Sete Anos. Os exteriores foron rodados en diversas localizacións de Irlanda, Inglaterra e Alemaña.

O recoñecido director de cine Martin Scorsese afirmou que *Barry Lyndon* era o seu filme favorito de Stanley Kubrick. Algunhas citas do guión apareceron noutros filmes coma *Os duelistas* de Ridley Scott, *A idade da inocencia* do propio Scorsese, *Rushmore* de Wes Anderson e *Dogville* de Lars von Trier.

## Sinopse 
A obra conta as peripecias do aventureiro irlandés Barry Lyndon (Ryan O'Neal) e a súa ascensión e caída na sociedade inglesa. A historia comeza en Irlanda no século XVIII. O mozo Redmond Barry namórase da súa prima Nora Brady e bátese en duelo polo seu amor aparentemente matando o seu prometido, o rico capitán inglés Quin. Barry foxe e enrólase no exército inglés. Pasado un tempo descobre que o duelo foi amañado pola propia familia e que o capitán inglés está vivo e casou con Nora. Barry viaxa por Europa como soldado, axente secreto ao servizo de Prusia e finalmente coma xogador profesional, buscando fortuna.

Seduce e casa cunha rica viúva, Lady Lyndon (Marisa Berenson), a que non quere. Barry é indiferente a ela e ao seu fillo, Lord Bullingdon, quen sabe que Barry é simplemente un oportunista. Barry convértese nun home cínico e un marido egoísta. A parella ten un fillo, Brian, que crece gozando do gran cariño do seu pai pero que morre tras sufrir unha caída de cabalo. Nun duelo con Lord Bullingdon, Barry perde unha perna e baixo ameaza de encarceramento por débedas non pagadas, acepta abandonar Inglaterra. Despois de pasar algúns anos coa súa nai en Irlanda, Barry pasa o resto da súa vida xogando en Europa.

## Personaxes 
* Michael Hordern (narrador)
* Ryan O'Neal - Redmond Barry (despois Redmond Barry Lyndon)
* Marisa Berenson - Lady Lyndon
* Patrick Magee - Chevalier du Balibari
* Hardy Krüger - Capitán Potzdorf
* Gay Hamilton - Nora Brady
* Godfrey Quigley - Capitán Grogan
* Steven Berkoff - Lord Ludd
* Wolf Kahler - Prince of Tübingen
* Marie Kean - Belle, nai de Barry
* Murray Melvin - Reverend Samuel Runt
* Frank Middlemass - Sir Charles Reginald Lyndon
* Leon Vitali - Lord Bullingdon

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* 
* Barry Lyndon en Rotten Tomatoes
Porto comercial de Ribadeo

dereita|miniatura|Movemento anual de mercadorías do porto de Ribadeo.

O **porto comercial de Ribadeo**, sobre a ría do mesmo nome,coñecido como **Porto de Mirasol**, é un dos de movemento principal dependentes de Portos de Galicia. Os principais produtos embarcados son madeira e pasta de papel procedente da factoría de ENCE de Navia. Move preto de medio millón de toneladas anuais de mercadorías.

A finais da década de 2000, a aposta de ENCE polo Musel (porto de Xixón) para o embarque da pasta, causou alarma e produciu o comezo de obras para o seu traslado por ferrocarril a dito porto. A comezo de 2019, o goberno do Principado de Asturias, que puxera 2,8 millóns de euros, reclámaos a FEVE ante o abandono do proxecto.

A canle de acceso ó porto necesita ser dragado periodicamente: en 2019 presupóstanse medio millón de euros para facer o dragado, coa retirada duns 43 000 m3 de area.

## Outros 
*Porto de Ribadeo
*Porto deportivo de Ribadeo

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Porto deportivo de Ribadeo

### Ligazóns externas 
* Plan para o Porto de Ribadeo (2006)
Auto do prisioneiro

***Auto do prisioneiro*** é unha peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada no nº  28 da revista *Grial* en 1970 e escrita no ano 1969. Foi reeditada en 1971  e 1982.

Foi representada pòr O Facho en 1974 e 1975, por Breogania en 1974 e Terceiro Andar en 1981.

## Personaxes

* O prisioneiro
* A nena
* O gardián
* O oficial
* A nai
* Laura
* Amiga primeira
* Amiga segunda
* Amiga terceira
* Amigo primeiro
* Amigo segundo
* Amigo terceiro

## Desenvolvemento
A acción desenvólvese toda na cela do prisioneiro: porta da Dirección, porta do cuarto de baño, porta do ascensor, mesa, cadeiras, teléfono.
* Escena I
A Nena pregúntalle ao prisioneiro se está preparado para a morte, se leva o caristel co pan e o viño para o camiño.
* Escena II
Sen diálogo. Toque de diana, o prisioneiro érguese.
* Escena III
Entra o gardián co almorzo, coméntalle ao prisioneiro o ben que vive, que ata pode recibir visitas, vive mellor ca el. É o día do seu aniversario e felicita o preso.
* Escena IV
O prisioneiro recibe varias chamadas de teléfono: da nai (quéixase de que o pai non lle colle o teléfono), de Laura, de...
* Escena V
O gardián recolle o almorzo e fálalle do Director, da súa inaccesibilidade, da sorte que ten o prisioneiro de ser seu fillo.
* Escena VI
O prisioneiro marca no teléfono e ninguén lle responde.
* Escena VII
Longo parrafeo do oficial co prisioneiro. O tema seu pai, o Director, e a imposibilidade de acceder a el, de constatar a súa presenza.
* Escena VIII
Entra a nai do prisioneiro, o oficial saúdaa.
* Escena IX
Felicítao e el pregúntalle por que está preso, tamén polo pai e pola súa existencia. Tampouco ela lle aclara nada. Chama ela no teléfono e tampouco lle collen.
* Escena X
Entra Laura e saúda o prisioneiro e a nai.
* Escena XI
Laura tenta convencelo de que esqueza o pai, que xa ten trinta anos, debe saír do niño.
* Escena XII
Os amigos e amigas celebran con Laura o aniversario do prisioneiro.
* Escena XIII
Entra tamén o gardián a celebrar o aniversario e acaban berrando: vivan as cadeas!
* Escena XIV
Laura, o prisioneiro, os amigos e amigas seguen a celebración e acaban cantando:
.
* Escena XV
Dialogan Laura e o prisioneiro sobre o amor, sobre o pai. Chaman os dous xuntos pero tampouco hai respostas. Soa o teléfono, é para Laura, tiña unha proba de roupa a esa hora.
* Escena XVI
O prisioneiro bebe só.
* Escena XVII
Entra o gardián e o prisioneiro quere durmir.
* Escena XVIII
Volve a nena do inicio, a filla do Gardian. Repítelle que chegou a hora.
* Escena XIX
Remate da peza.

## Características
O autor engade no prólogo:

A peza xira sobre o problema da transcendencia, da soidade metafísica de inspiración un pouco á medida de Kafka ou Sartre. O autor considerábaa a súa peza dramática máis representativa.

O propio autor opinou sobre a obra:

Para Henrique Rabuñal:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , C. (2011). "Auto do prisioneiro nas Mostras de Ribadávia: a recepçom cénica da obra dramática de Carvalho Calero no período refundacional do teatro galego", *Ricardo Carvalho Calero: ciencia, literatura e nación*. Universidade da Coruña, pp.&nbsp;31–48.
* 
*
Ofelia Uribe

**Ofelia Uribe Durán**, tamén coñecida como **Ofelia Uribe de Acosta**, nada en Oiba (Santander) o 22 de decembro de 1900 e finada en Bogotá o 4 de agosto de 1988, foi unha xornalista colombiana, mestra, política e feminista sufraxista. Tivo unha destacada participación na loita polos dereitos da muller no seu país, «expoñente dunha xeración de mulleres que interromperon na vida nacional para loitar polo respecto á súa dignidade humana e o recoñecemento dos dereitos civís e políticos das mulleres colombianas».

## Traxectoria 
Foi a filla máis vella e única muller nun fogar de cinco irmáns. O seu pai Juan Bautista Uribe Durán e a súa nai Josefa Durán Gómez eran educadores de raizame liberal.

A relación na súa nenez co seu pai e os seus irmáns influíu no seu carácter e posición respecto dos dereitos da muller. Con eles participou de actividades pouco habituais naquela época para as nenas como o tiro ó branco e, sobre todo, a participación en pé de igualdade no mundo intelectual.

Sendo aínda moi pequena, a súa familia trasladouse a vivir ao Socorro (Santander), onde efectuou os seus primeiros estudos nunha escola pública para seguir logo maxisterio na Escola Normal de San Gil.

En 1917 rematou os seus estudos na Normal, e tras algunhas dificultades por razóns políticas obtivo traballo como mestra de primaria en Simacota. Un ano despois abriu un colexio coa súa nai, pero falta de apoio oficial e de recursos propios fixo que pechase. Finalmente, a familia trasladouse primeiro a Chiquinquirá e en 1924 a Miraflores.

Nesa cidade de Boyacá coñeceu ó avogado Guillermo Acosta, fillo de Mílciades Acosta Castelo e de Emilia Acosta Gutiérrez, sobriño do expresidente liberal xeneral Santos Acosta, con quen contraeu matrimonio en 1926.

## Notas
Arctino de Mileto

**Arctino de** **Mileto** foi un poeta épico grego de fama lendaria que nacera, segundo a tradición, en tempos da 9ª olimpíada, é dicir entre -744 e o -741. 

### Traxectoria 
Dicíase que foi discípulo de Homero, aínda que Dionisio de Halicarnaso o consideraba como o poeta coñecido máis antigo. Fanías de Ereso afirmou que fora derrotado por Lesques de Pirra nunha competición. Arctino é un dos chamados «poetas cíclicos» e compuxo a *Etiópida* e o *Saqueo de Troia*, que contribuíron a engrosar o *ciclo troiano.* Tamén lle atribúen a *Titanomaquia*.

Estes poemas perdéronse, aínda que se conservan breves fragmentos, ademais de resumos dos dous primeiros na *Crestomatía* atribuída a Proclo, neoplatónico do século V.

A *Etiópida* (Αιθιοπις), en cinco libros, chámase así por Memnón, o rei etíope que foi aliado dos troianos despois da morte de Héctor. De acordo con Proclo, este poema continúa a serie de narracións con que acaba a *Ilíada*.

A *Etiópida* empeza co anuncio da chegada da amazona Pentesilea para combater en axuda dos troianos e conclúe coa morte e o funeral de Aquiles, e a disputa entre Áiax Telamonio e Odiseo polas súas armas.

O *Saqueo de Troia* (*Iliupersis*) narra os acontecementos do final da guerra concernentes ao Cabalo de Troia, Sinón e Laocoonte, a toma da cidade e a marcha dos gregos provocada polo enfado de Atenea ante o rapto de Casandra a mans de Áiax de Oileo. A *Pequena Ilíada*, normalmente atribuída a Lesques de Pirra, encheu o espazo narrativo entre a *Etiópida* e o *Saqueo de Troia*.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* Alberto Bernabé Pajares, *Fragmentos de épica griega arcaica*, Madrid: Gredos, 1979, ISBN 84-249-3524-1.
Informática biomédica

miniatura|300px|Gráfico electrónico de paciente dun sistema de información de saúde.
A **informática biomédica** (tamén chamada **informática da saúde**, **informática do coidado da saúde**, **informática de asistencia en enfermaría**, ou **informática clínica**) é a aplicación da informática no coidado da saúde.

É un campo científico multidisciplinar que utiliza a tecnoloxía da información na saúde para mellorar esta mediante combinacións de mellor calidade, maior eficiencia (diminuíndo custos e mellorando a dispoñibilidade) e novas oportunidades.

## Disciplinas involucradas, recursos e aplicacións 
As disciplinas involucradas inclúen as ciencias da información, ciencias computacionais, ciencias sociais, ciencias do comportamento e ciencias administrativas, entre outras.

Relaciónase cos recursos, dispositivos e métodos requiridos para optimizar a adquisición, almacenamento, recuperación e uso de información en saúde e biomedicina. As ferramentas de información da saúde abarcan, entre outras, as computadoras, guías de práctica clínica, terminoloxía médica formal e sistemas de información e comunicación.

Aplícase nas áreas de enfermaría, coidado clínico, odontoloxía, farmacia, saúde pública, terapia ocupacional, fisioterapia e investigación (bio)médica e en medicina alternativa.

* Os estándares internacionais no tema cóbrense polas ICS 35.240.80, das cales a ISO 27799:2008 é un compoñente principal.
* A bioinformática molecular e a informática médica converxeron con campo da informática biomédica e da bioinformatica translacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Daniel, C.; E. Albuisson; P. Avillach; A. Burgun; G. Chêne: M. Cuggia; T. Dart & M. Goldberg (2013): "Informatique biomédicale et recherche en santé Informatique translationnelle". En *Informatique médicale, e-Santé*. Chapitre 18, pp.&nbsp;463–493. París: Springer-Verlag. ISBN 978-2-8178-0337-1.

### Outros artigos 
* Imaxe médica
* Instituto Europeo de Bioinformática

### Ligazóns externas 
*  en DMOZ
* Artigo sobre informática .
* Willison, Brian. Uso significativo avanzado: simplificar as complexas métricas clínicas a través da representación visual .
* Clinfowiki .
* AMIA 2018 Clinical Informatics Conference YouTube .
Débora Arango

**Débora Arango Pérez**, nada en Medellín o 11 de novembro de 1907 e finada en Envigado o 4 de decembro de 2005, foi unha pintora expresionista e acuarelista colombiana. Transgresora na súa pintura, abordou a crítica social e política ademais de ser a primeira pintora colombiana en pintar espidos femininos.

## Traxectoria 
Era filla de Castor María Arango Díaz e Elvira Pérez. A súa rebeldía comezou desde moi nena, cando en "complicidade" con algúns familiares vestía de home e saía a cabalgar, actividade censurada para as mulleres da época porque "iso era cousa de homes". Tamén dende nena mostrou boas actitudes pola pintura e a arte, anos despois ingresou ao Instituto de Belas Artes de Medellín. Foi alumna do mestre Eladio Vélez, quen lle ensinou os segredos do debuxo e do mestre Pedro Nel Gómez con quen aprendeu a dinámica da forma, a vitalidade do movemento e o colorido. Mentres tanto, na biblioteca da súa tía, descubriu os filósofos e escritores de todas as tendencias; por intermedio dos seus irmáns, estudantes de medicina, accedeu a libros de anatomía que lle permitiron o estudo do corpo humano.onde expuxo acuarelas e óleos, incluíndo dous espidos, un deles "*Cantarina de Rosa*": gañou o primeiro premio e o escándalo estalou. A sociedade política e intelectual repudiou a súa obra e cualificouna de sórdida, impúdica e pornográfica.

En 1946 viaxou a México para perfeccionar e estudar os muralistas; de regreso, en 1948, expuxo en Medellín, pero o seu espido, esta vez "La adolescencia" volveu escandalizar á sociedade e estivo a piques de ser excomungada polas reiteradas queixas que a liga da Decencia de Medellín elevou polo "inmoral" dos seus cadros.

## Notas
Venus Express

**Venus Express** foi unha sonda espacial da Axencia Espacial Europea lanzada nun foguete Soiuz FG desde o cosmódromo de Baikonur o 9 de novembro de 2005.

## Características 
Venus Express foi a primeira misión da ESA ao planeta Venus, orixinada nas propostas de reuso do deseño da sonda Mars Express. A sonda reutilizou varios instrumentos de reposto de Mars Express e da misión Rosetta. O obxectivo principal era estudar a atmosfera venusina, a súa contorna de plasma e a interacción co vento solar, así como examinar no posible a superficie.

A nave tiña unha masa ao lanzamento, incluíndo propelente, de 1240 kg (670 kg de masa en seco). O corpo principal tiña forma de caixa de 1,65 x 1,7 x 1,4 m. O motor principal da nave tiña un impulso de 415 N, con oito propulsores máis pequenos de 10 N para control de actitude, todos alimentados con tetróxido de nitróxeno e hidracina. Os dous paneis solares proporcionaban ata 1100 vatios de potencia que eran almacenados en tres baterías de ións de litio cunha capacidade cada unha de 24 Ah. As comunicacións tiñan lugar en banda X e banda S, con transmisores redundantes e velocidades de ata 262.000 Kbps. O control térmico conseguíase mediante radiadores, capas illantes de Kapton e cobertores reflectantes. Os datos podíanse almacenar nunha memoria de estado sólido de 12 Gb. Ao final da súa misión, Venus Express entrou na atmosfera de Venus, cesando as súas operacións o 28 de novembro de 2014.

## Instrumentos 
Venus Express levaba os seguintes instrumentos a bordo:

*Venus Monitoring Camera: unha cámara gran angular.
*ASPERA: combinación de cámara de átomos neutros, magnetómetro e espectrómetro de ións e electróns.
*PFS: espectrómetro de Fourier infravermello.
*SPICAV/SOIR: espectrómetro ultraviolera e infravermello.
*VIRTIS: espectrómetro ultravioleta, visible e infravermello.
*MAG: un conxunto de dous magnetómetros.
*VeRa: un experimento de ciencia por radio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Soiuz FG
*Mars Express
Aeroporto de Trebisonda

O **aeroporto de Trebisonda**  é un aeroporto turco preto da cidade de Trebisonda, na rexión do leste do mar Negro. O aeroporto inaugurouse no ano 1957. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 4 153 532 pasaxeiros, sendo o sétimo aeroporto máis concorrido de Turquía.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Gianfranco Comotti

**Gianfranco "Franco" Comotti**, nado en Brescia o 24 de xullo de 1906 e finado en Bérgamo o 10 de maio de 1963, foi un piloto de carreiras italiano.

## Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutando o 3 de setembro de 1950. Non logrou puntos de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras fora do campionato da Fórmula Un.

## Andaina nas carreiras 
Apareceu por primeira vez no Gran Premio de Italia de 1928 nun dos Talbot da Scuderia Materassi. Logo desta carreira Comotti desapareceu da escena das carreiras pero regresou en 1931 cando gañou a carreira de ciclocoches no Circuíto de Alessandria en Salmson. Entón, trouxo un coche deportivo Alfa Romeo Monza a Scuderia Ferrari en Módena e converteuse no piloto oficial do equipo en 1932. Na tempada de 1934 Comotti gañou o Grand Prix du Comminges para Ferrari. Máis tarde ese ano terminou terceiro no Gran Premio de Italia de 1934 xunto a Carlo Felice Trossi. Comotti continuou a pilotar para Ferrari ata o final da tempada de 1935. Comotti abandonou o equipo ao final da tempada e uniuse á Ecurie Bleue de Laurie e Lucy Schells en 1938, pilotando un Delahaye. Ese ano correu o seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña de 1938 e tamén fixo a súa única saída en Le Mans. Pero retirouse cedo nas dúas carreiras.

Logo da guerra Comotti converteuse no piloto de probas do novo Talbot-Lago T26C. Tamén participou en varios Grandes Premios con este coche en 1948. Na tempada de Fórmula Un de , Comotti converteuse no piloto de probas da Scuderia Milano e tamén participou no seu primeiro Gran Premio de Fórmula Un no Gran Premio de Italia de 1950. correu o seu segundo e último Gran Premio do Campionato do Mundo no Gran Premio de Francia de 1952, pilotando un Ferrari para a Scuderia Marzotto.

Comotti foi un dos nove fundadores do *Club international des anciens pilotes de Grand Prix F1* (1962).

## Vida persoal 
Creceu en Bérgamo. Traballou no negocio do petróleo durante toda a súa vida. Na década de 1930 casou con Anna Maria Peduzzi, que foi unha das mellores mulleres piloto de Italia. A súa carreira durou aínda máis que a do seu marido. Logo da súa retirada das carreiras, traballou para BP en ​​África do Norte.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
### Resultados completos no Campionato de Europa
(clave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Aeroporto Juan Gualberto Gómez

O **aeroporto Juan Gualberto Gómez** , anteriormente coñecido como **aeroporto de Varadero**, é un aeroporto internacional que serve a cidade cubana de Varadero, na provincia de Matanzas. Está situado a 10 quilómetros ao leste de Matanzas e a uns 20 ao suroeste de Varadero. É o segundo aeroporto máis concorrido de Cuba despois do aeroporto José Martí da Habana.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Nello Pagani

**Cirillo Pagani**, nado en Milán o 11 de outubro de 1911 e finado en Bresso o 19 de outubro de 2003, coñecido como "Nello", foi un piloto de carreiras de motociclismo e piloto de Fórmula 1.

## Traxectoria
Foi coñecido pola súa longa carreira, que abarca desde 1928 ata 1955, e por converterse no primeiro campión mundial de motociclismo de 125cc na tempada 1949. Case se converteu en dobre campión nese primeiro ano da Serie do Campionato do Mundo. Na categoría de 500cc foi oficialmente subcampión. A serie disputouse en seis roldas, contando para o campionato as mellores tres puntuacións do piloto. O inglés Les Graham nunha AJS foi o principal rival de Pagani. Aínda que Pagani anotou máis puntos en xeral que Graham, perdeu o campionato con dúas vitorias e un terceiro posto, as súas puntuacións que contaron, mentres que Graham tivo dúas vitorias e un segundo.

Os mellores resultados nas carreiras de automobilismo de Pagani foron as vitorias no Pau Grand Prix en 1947 e 1948, antes de disputar o seu único GP de Fórmula Un, o 4 de xuño de 1950, no Gran Premio de Suíza de 1950 en Bremgarten. Terminou sétimo e non conseguiu puntos de campionato. Tamén terminou cuarto no Gran Premio de Módena ese ano, pilotando un Simca - Gordini.

En 1952 Pagani terminou segundo na súa clase na Mille Miglia, pilotando un OSCA pero estaba máis involucrado nas carreiras de motos e converteuse no responsable de MV Agusta.

Foi o pai de Alberto Pagani, que tamén foi un motorista de carreiras.

## Resultados nas motos de Grand Prix 
Sistema de puntos 1949:

Sistema de puntos de 1950 a 1968:

5 os mellores resultados contaron ata 1955.

(clave) (Carreiras en *itálica* indica volta rápida)

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Arroz amargo

***Arroz amargo*** (en ) é un filme italiano de 1949 escrito e dirixido por Giuseppe De Santis. Producido por Dino De Laurentiis, está protagonizado por Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling e Vittorio Gassman. *Arroz amargo* foi un éxito comercial en Europa e os Estados Unidos e está considerada unha obra do neorrealismo italiano. Malia que non gañou ningún galardón, foi nomeado Oscar ó mellor argumento na 23ª edición dos premios, e entrou na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes.

Estreouse en galego o 19 de xuño de 1989 a través da TVG.

## Sinopse 
O filme comeza coa tempada de plantación de arroz no norte de Italia. Nun intento de escapar da lei, dous rateiros, Francesca (Doris Dowling) e Walter (Vittorio Gassman), agóchanse entre a multitude de mulleres traballadores que se dirixen aos campos de arroz no val do Po. Mentres intentan montar no tren, a parella achégase a Silvana (Silvana Mangano), traballadora campesiña- Francesca monta no tren con Silvana, que lle amosa a súa forma de vida. Francesca non ten permiso de traballo, e loita coas "ilegais" para atopar un lugar nos campos. Tras unha resistencia inicial das traballadoras legais e dos xefes, permíteselles traballar. No campo, Silvana e Francesca coñecen un soldado a piques de licenciarse, Marco (Raf Vallone), que intenta sen éxito atraer o interese de Silvana.

Contra o final da tempada, Walter chega aos campos, intentando roubar unha gran cantidade de arroz. Excitada polo seu estilo de vida criminal, Silvana séntese atraída por Walter. A ela divírtelle axudar a levar a cabo o atraco, mais Francesca e Marco se encargan de parar a Walter e os seus cómplices. Francesca e Silvana enfróntanse unha á outra, armadas con pistolas; Francesca explícalle a Silvana que fora manipulada por Walter. Como resposta, Silvana dirixe a súa arma a Walter e mátao. Pouco despois, a culpa lévaa a cometer suicidio. Mentres as outras traballadoras marchan, homenaxéana botando arroz sobre o seu cadáver.

## Personaxes 
* Vittorio Gassman como Walter
* Doris Dowling como Francesca
* Silvana Mangano como Silvana
* Raf Vallone como Marco
* Checco Rissone como Aristide
* Nico Pepe como Beppe
* Adriana Sivieri como Celeste
* Lia Corelli como Amelia
* Maria Grazia Francia como Gabriella
* Dedi Ristori como Anna
* Anna Maestri como Irene
* Mariemma Bardi como Gianna
* Maria Capuzzo como Giulia
* Isabella Zennaro como Rosa
* Carlo Mazzarella como Gianetto

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gundle, Stephen, 2007. *Bellissima: Feminine Beauty and the Idea of Italy*. Yale University Press. ISBN 9780300123876.
* Marcus, Millicent, 1986. *Italian Film in the Light of Neorealism*. Princeton University Press. ISBN 9780691102085.
### Ligazóns externas 
*
A tarde dun día de cans

***A tarde dun día de cans***, (en ), tamén coñecida como ***Tarde de cans***, é un filme estadounidense de 1975 dirixido por Sidney Lumet, escrito por Frank Pierson e protagonizado por Al Pacino, John Cazale, Chris Sarandon e Charles Durning. O seu título orixinal fai referencia ao período canicular en verán, durante o que está ambientado o filme.

O filme está inspirado polo artigo "The Boys in the Bank", de P. F. Kluge publicado na revista *LIFE*, sobre un atraco similar nun banco de Brooklyn por parte de John Wojtowicz e Salvatore Naturale o 22 de agosto de 1972.

Foi emitido na TVG o 16 de febreiro de 1990.

## Argumento 
O filme está baseado en feitos reais ocorridos en 1972. Un veciño de Brooklyn, Sonny Wortzik (Al Pacino), decide xunto con outro inexperimentado delincuente, Salvatore Naturile, *Sal*, (John Cazale) roubar un banco do mesmo barrio de Nova York para conseguir o diñeiro que lle demanda a operación de cambio de sexo da súa parella, Leon Shermer (Chris Sarandon), mais fracasan ao descubriren que o banco non tiña suficiente diñeiro en efectivo, xa que fora recollido horas antes. A policía, despois o FBI, os xornais e milleiros de curiosos fanse presentes, e todo se vai transformando nun espectáculo. Tanto algúns curiosos como reféns, comezan a simpatizar con Sonny, logo de que el sae á rúa a arengar a xente. Comezan as negociacións entre Sonny e o policía Eugene Moretti (Charles Durning), que axiña é substituído polo axente do FBI Sheldon (James Broderick), debendo permanecer durante horas negociando e mantendo varios reféns. Sal preocúpase máis polos xornalistas que o sinalan como homosexual que polo seu rol de asaltante.

Leon aparece no banco a petición de Sonny e explica publicamente a súa relación con el, a súa condición de transexual e os motivos do asalto. A acción continúa ata a noite cando Sonny xa negociou co FBI o seu traslado ao aeroporto cos reféns, onde rematará o espectáculo. Mentres agardan no coche na pista do aeroporto a que o avión se poña en posición para engalar, o axente Murphy lembra de novo a Sal que manteña a súa arma de xeito que non se dispare por accidente. Sal faino e Sheldon obrígao a poñer a arma no taboleiro do coche, creando unha distracción que permite a Murphy sacar un revólver agochado no repousabrazos e disparar a Sal na cabeza. Sonny é detido e todos os reféns son escoltados ata a terminal.

## Elenco 
*Al Pacino - Sonny Wortzik
*John Cazale - Salvatore "Sal" Naturile
*Penelope Allen - Sylvia
*Charles Durning - Detective Eugene Moretti
*Chris Sarandon - Leon Shermer
*James Broderick - Axente FBI Sheldon
*Sandra Kazan - Deborah
*Beulah Garrick - Margaret
*Carol Kane - Jenny, caixeira
*Sully Boyar - Mulvaney
*Judith Malina - Señora Wortzik
*Lance Henriksen - Axente Murphy do FBI

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* The original *Life* magazine article en Google Books
* Al Pacino's Loft
Air Moldova

**Air Moldova** é a aeroliña nacional de Moldova con sede en Chișinău. Opera principalmente servizos regulares e chárter a destinos dentro de Europa dende a súa base no aeroporto de Chișinău.

## Historia 
A aeroliña foi creada no ano 1993 sobre a base da unidade local de Aeroflot. Dende a súa fundación os esforzos da compañía foron na dirección de integrarse no mercado internacional e cumprir cos estándares e normativas para as aeroliñas de primeira liña.

O 13 de xullo de 2004 Air Moldova converteuse en membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional. A aeroliña tamén superou unha auditoría de seguridade nas operacións e obtivo o certificado de operador IOSA. En maio de 2006 a compañía puxo en funcionamento os billetes electrónicos en todos os seus voos. O certificado de operador de Air Moldova permítelle o transporte de pasaxeiros, mercadorías e correo dende xullo de 2007.

En febreiro de 2015 Air Moldova deixou de voar tres rutas a Bucarest, Kíiv e Sochi cando o contrato con Tandem Aero, que as operaba no seu nome, rematou. A ruta Chișinău-Bucarest relanzouse posteriormente o 12 de decembro de 2016.

## Frota 
 de Air Moldova]]
 de Air Moldova]]
En novembro de 2017 a frota de Air Moldova estaba formada polos seguintes avións:

Embraer asinou un pedido en firme con Air Moldova por 2 Embraer 190. O constrato incluía os dereitos de compra por un aparello máis. A entrega foi o 10 de maio de 2010. Un terceiro Embraer 190 (fabricado en 2009 e anteriormente operado por Lufthansa e Borajet) joined the fleet in 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Remigio Caula

**Remigio Armando Caula Abad**, nado en Santiago de Compostela o 18 de novembro de 1828 e finado na mesma cidade o 30 de agosto de 1895, foi un poeta, escritor, dramaturgo e profesor galego.

## Traxectoria 
miniatura|259x259px|Remigio Caula, Jesús Caamano, Gustavo de Matos Sequeira, Javier Vaamonde, José Fondo, Alejo Carrera
Licenciado en dereito, exerceu como avogado. Amante das letras, dedicouse á poesía, e en especial á arte dramática. Aínda mozo escribiu un drama, titulado *Aniversario*, que se estreou no Liceo de Santiago en 1847. Hai documentos nos que consta como propietario dunha fábrica de candeas dende 1841.

Marchou a Madrid e presentou no Instituto de Teatro un novo drama, que estreou en 1851. Escribiu en periódicos de Madrid e publicou varios dramas. Foi catedrático da Universidade de Santiago de Compostela.

Fixo traducións, destacando a de *La Novia de Abidos* de Lord Byron, para *El Museo Universal* en 1869. Colaborou nos periódicos *La Moda Elegante Ilustrada*, *Galicia Humorística*, *La Opinión Pública*,  *El País*, *Semanario Popular*, *El Porvenir* e escribiu no *Almanaque de Galicia*.

## Obras 
* *Aniversario*.
* *Triste Ejemplo*.
* *Cantares Españoles*.
* *Luchas de amor y deber*.

## Notas
IES Otero Pedrayo de Ourense

O **IES Otero Pedrayo de Ourense** é un centro de ensino secundario situado en Ourense e pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia e á dos institutos históricos de Galicia. Leva o nome do escritor Ramón Otero Pedrayo. Localízase a carón do Xardín do Posío, situado no barrio do mesmo nome. No centro impártese educación secundaria obrigatoria e Bacharelato.

## Historia
Este edificio foi construído en varias etapas ao longo do tempo para albergar estudos de ensino medio na cidade de Ourense. O instituto foi creado por Real Orde do 30 de outubro de 1845 ao abeiro do *Plan Xeral de Estudos* (plan Pidal), que creaba un centro de ensino secundario en cada capital de provincia. Nun principio situouse no antigo convento de San Fernando, dos xesuítas (actual rúa de Valentín Lamas Carvajal), compartindo instalacións coa Biblioteca Pública e co Seminario Conciliar.

En 1869 a Deputación de Ourense decidiu destinar fondos para construír o edificio actual. O edificio inaugurouse en 1896, e comezou albergando o Instituto de 2ª Ensinanza, a Escola de Artes e Oficios, a Escola Normal de Mestres e a Biblioteca Pública.
No curso 1904-1905 matricúlanse as primeiras alumnas. Neste período pasan polo centro personaxes ilustres da historia de Galicia, como Ramón Otero Pedrayo, Vicente Risco e outros integrantes do Grupo Nós.

A noite do 7 de decembro de 1927 tivo lugar un incendio, que comezou na biblioteca e se propagou por todo o edificio Na actualidade emprégase para albergar diferentes representacións como obras teatrais ou música de cámara, entre outras. Recentemente leváronse a cabo obras de restauración entre os anos 2006 e 2008. O 23 de setembro de 2017 o paraninfo acolleu a lectura do discurso de ingreso da poeta Chus Pato na Real Academia Galega.
* O Pompeo: polideportivo construído en 1997 para realizar actividades deportivas (fútbol sala, baloncesto, voleibol e bádminton, entre outros). Situado na parte inferior do edificio, serve para albergar competicións e actos deportivos non só do Instituto senón tamén da Deputación Ourensá. Conta cunha sala á parte que se emprega para gardar material e como ximnasio. A parte superior emprégase como patio escolar. A orixe do nome débese a don Pompeyo Beltrán Camús, catedrático do instituto.
* Museo (Rede MUPEGA): situado nun dos laterais do soto do centro, foi inaugurado en xuño de 2009. Alberga material dos departamentos de Física, Química e Ciencias Naturais do século XIX e principios do XX.
* Biblioteca: situada no segundo andar do Instituto, na parte frontal do edificio, alberga unha gran cantidade de libros e manuais e, ás veces, algunha exposición. Forma parte da rede de Bibliotecas Escolares de Galicia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina principal do IES Otero Pedrayo
Anolis gorgonae

***Anolis gorgonae*** é unha especie de réptil escamoso da familia *Polychrotidae*. É endémico da illa Gorgona, en Colombia. A especie está a ser devorada polo introducido *Basiliscus galeritus* e está ameazada pola deforestación. O maior dano causado no hábitat de *A. gorgonae* ocorreu cando se construíu o cárcere de Gorgona no interior da illa na década de 1950. Suxeriuse que algúns exemplares fosen capturados para un programa de reprodución en cativerio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Anolis gorgonae* e *Basiliscus galeritus*
Explícoche Matemáticas 2.0

**Explícoche Matemáticas 2.0** é un certame que premia vídeos en galego nos que se aborde un tema relacionado coas matemáticas.

## Véxase tamén 
Web do certame http://www.usc.es/gl/servizos/snl/dinamizacion/explicochematematicas.html
## Notas
Só para os teus ollos

***Só para os teus ollos*** (en ) é un filme de espías de 1981 e o décimo segundo filme da franquía *James Bond* en ser producido por Eon Productions. É o quinto filme da serie en estar protagonizado por Roger Moore, que interpreta o axente do MI6 James Bond. Supuxo o debut como director de John Glen, que traballara previamente como editor e director de segunda unidade noutros tres filmes de Bond.

O guión é obra de Richard Maibaum e Michael G. Wilson e mestura personaxes e elementos do argumento de dúas historias curtas de Ian Fleming, *For Your Eyes Only* e "Risico".

## Sinopse 
Neste filme, o axente James Bond debe recuperar un dispositivo militar secreto de guía por satélite denominado ATAC, iñantes de que sexa vendido á Unión Soviética. Para recuperalo, 007 contará coa axuda dunha moza grega chamada Melina Havelock (cuxos pais foron asasinados) e dun contrabandista grego chamado Milos Columbo.

## Personaxes 
* Roger Moore como James Bond
* Carole Bouquet como Melina Havelock
* Chaim Topol como Milos Columbo
* Julian Glover como Aristotle Kristatos
* Lynn-Holly Johnson como Bibi Dahl
* Michael Gothard como Emile Leopold Locque
* Cassandra Harris como Condesa Lisl von Schlaf
* John Wyman como Erich Kriegler
* Desmond Llewelyn como Q
* Jill Bennett como Jacoba Brink
* Jack Hedley como Sir Timothy Havelock
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Geoffrey Keen como Sir Frederick Gray
* James Villiers como Bill Tanner
* John Moreno como Luigi Ferrara
* Walter Gotell como Xeneral Gogol
* Toby Robins como Iona Havelock
* Jack Klaff como Apostis
* Stefan Kalipha como Hector Gonzales
* Charles Dance como Claus
* Eva Reuber-Staier como Rublevich
* Janet Brown como Margaret Thatcher
* John Hollis como "malvado calvo na cadeira de rodas"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Premio Rosalía de Castro de Lingua

O **Premio Rosalía de Castro de Lingua** recoñece o traballo de persoas ou entidades que contribúen á normalización lingüística da lingua galega. Está convocado pola Deputación da Coruña e o seu nome honra a memoria de Rosalía de Castro.

## Galardoadas/os 
### 2025 (XVI)''''* 
* Xosé Ramón Freixeiro Mato na categoría de persoas "por ser un dos máis recoñecidos especialistas da lingua galega a nivel nacional e internacional" e "unha figura incuestionábel na defensa, estudo e promoción social do idioma".
* A asociación Ponte... nas ondas! na categoría de entidades.
* Na de iniciativas pola dinamización os proxectos *CeibaRimas* e *Galego para peques*.

### 2024 (XV) 
* Na categoría de persoas que destacan na promoción da lingua galega, a sociolingüista, política e profesora Pilar García Negro.
* Na categoría de entidades destacadas no fomento do galego, a asociación Nova Escola Galega.
* Na categoría de proxectos de dinamización lingüística dirixidos á infancia ou mocidade, o proxecto do IES Rafael Dieste da Coruña "Aquí tamén se fala" 

### 2023 (XIV) 
* *Pakolas. Rock infantil e familiar en galego'' na categoría iniciativas de dinamización para a poboación de menor idade.
* Museo do Pobo Galego e Orgullo Galego, ex aequo, na categoría de entidades.
* O técnico de normalización lingüística Daniel Romero na categoría de persoas.

### 2022 (XIII) 
* María Canosa: categoría de persoas. 0 xurado valorou «o seu compromiso firme coa lingua e longa traxectoria, que se reflicte nos premios recibidos e no recoñecemento e impacto social en múltiples ámbitos».
* AELG: Categoría de entidades.
* Brazolinda: Iiniciativas de dinamización para menores de idade.

### 2021 (XII) 
* Xaquín Marín: categoría  de  persoas  que  destacan  na  promoción  da  lingua  por,  segundo  o  xurado,  "o  compromiso  continuado, o alcance social do seu traballo e por facer humor gráfico nun contexto histórico de especial dificultade en plena ditadura franquista e en medios de comunicación nos que a presenza do galego era residual"
* Agrupación  Astronomía Ío: categoría de entidades, "por impulsar a lingua galega nun ámbito tan especializado como a astronomía e sen bagaxe no noso idioma".
* Twitter en galego: categoría de proxecto de dinamización lingüística. Promovido por Carlos García Vieito, por "o proceso de tradución para configurar esta plataforma social na nosa lingua fornece un referente nas redes sociais para o público xeral e para a mocidade en particular".

[miniatura|175px|[Rosalía de Castro.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Premio
Branchiostoma floridae

***Branchiostoma floridae*** é unha especie de cefalocordado (os anfioxos) do xénero *Branchiostoma*. O xenoma desta especie foi secuenciado, revelando que entre os cordados, os morfoloxicamente máis simples tunicados están en realidade máis estreitamente relacionados cos vertebrados que os anfioxos. Conseguiron realizarse híbridos con éxito entre esta especie e o cefalocordado *Asymmetron lucayanum*, a pesar de que as dúas estirpes se separaron xa no Mesozoico, hai entre 120 e 160 millóns de anos.

## Notas