open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Subrexión de Pieksämäki

A **subrexión de Pieksämäki** (en finés *Pieksämäen seutukunta*) é unha das tres subrexións da rexión de Savonia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 29&nbsp;833 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2004: Jäppilä, Pieksämäen maalaiskunta e Virtasalmi fusionáronse co municipio de Pieksänmaa. Haukivuori mudouse á subrexión de Mikkeli.
* 1 de xaneiro de 2007: Pieksämäki e Pieksänmaa uníronse á cidade de Pieksämäki. Durante dous anos Pieksämäki foi o único municipio da subrexión.
* 1 de xaneiro de 2009: Juva, Joroinen e Rantasalmi uníronse á subrexión de Pieksämäen procedentes da subrexión de Juva, desaparecida ese ano.
* 1 de xaneiro de 2011: Rantasalmi mudouse á subrexión de Savonlinna.
* 1 de xaneiro de 2021: Joroinen unirase á subrexión de Varkaus, na rexión de Savonia do Norte.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subrexión de Pieksämäki 
** Sitio web de Joroinen 
** Sitio web de Juva  &nbsp;
** Sitio web de Pieksämäki
Chiba Marine Stadium

O , oficialmente , é un parque de béisbol situado na cidade de Chiba, Xapón. O nome de ZOZO é debido ao patrocinio desta compañía desde o 1 de decembro de 2016. O estadio, inaugurado o 24 de marzo de 1990, alberga principalmente os partidos como local dos Chiba Lotte Marines, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB). O estadio, con capacidade para 30.348 espectadores, tamén é utilizado en partidos de rugby. Tras inaugurarse, o estadio foi estrenado o 13 de abril cun concerto de Madonna dentro da súa xira Blond Ambition. O estadio apareceu no mundo dos videoxogos en 1994 como escenario do Tekken.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chiba Lotte Marines

### Ligazóns externas 
* Páxina web do estadio
Iulius exclusus e coelis

**Iulius exclusus e coelis** (Xulio rexeitado do ceo, en tradución ó galego) é unha sátira sobre o pontificado de Xulio II, escrita por Erasmo de Rotterdam.

## Orixe 
Este xénero era habitual na época do autor. Nel aparecen temas habituais na obra de Erasmo: o pacifismo, os horrores da guerra e a esixencia de reformas no papado e de determinadas estruturas da igrexa católica. Escribiuse no 1513 xusto despois da morte de Xulio II, mais publicouse en Basilea no 1516 sen o nome do autor. Probablemente isto debeuse a que Erasmo non quería perder o favor do novo Papa León X, baixo o cal ía publicar o Novo Testamento en grego. Adicionalmente Erasmo quería evitar que se lle identificara co movemento luterano, en auxe naqueles momentos.

## Contido 
O diálogo en cuestión é un resumo das ideas e propostas que Erasmo tiña sobre a reforma da Igrexa. Por medio da ironía presenta os males do papado e da xerarquía eclesiástica: ambicións materiais, un estilo de vida lonxe do espiritualismo e do ascetismo cristián e unha excesiva belicosidade que provocaba guerras e perdas de vidas humanas. Este pacifismo do autor quedou reflectido noutras obras do autor, coma por exemplo: *Querela pacis* (Lamento pola paz), *Dulce bellum inexpertis* (Fermosa é a guerra para os que non a sofren) ou *Oratio de pace e discordia* (Discurso sobre a paz e a discordia).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Erasmo de Rotterdam, *Adagia Selecta & Julio rechazado del cielo*, ed. La Tempestad, 2018, (ISBN 978-84-7948-147-6).
Begoña Riobó

**Begoña Riobó**, nada en Vigo en 1978, é unha violinista, arpista e compositora de folk galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela é, a día de hoxe, unha das violinistas con máis proxección artística no relacionado coa música galega.

Adícase a achegar a música tradicional galega por medio do violín, así como é profesora na escola de música tradicional de Vigo E-trad, onde imparte clases de arpa céltica.

É cofundadora da orquestra SonDeSeu, coa cal editou numerosos discos dende o 2003. No ano 2011 publicou o seu primeiro disco co grupo Riobó, o cal recibe o mesmo nome e que a deu a coñecer como violinista solista. 

Viaxou polo mundo levando o violín en galego a países como Francia, Italia, Irlanda ou Finlandia. Colaborou tamén na gravación de discos infantís. 

Participa ademais no traballo pola integración social, coa axuda da música, dos refuxiados e é cofundadora do campamento de verán *Galicia Fiddle Camp* da asociación *Galicia Fiddle*, axudando a mozos e mozas a coñecer a música galega por medio do violín.

É cofundadora do grupo Irtio.

## Discografía 
### En solitario
* *Riobó* (2011)
**Quiral* (2015)

### Con Sondeseu
* *Mar de Vigo* (2003)
* *Trastempo* (2007)
* *Barlovento* (2010)
* *Danzas Brancas* (2013)
* *Beiralúa* (2018)

## Notas
Volcán Poás

O **volcán Poás** é un estratovolcán activo de 2&nbsp;708 metros de altitude que se atopa no centro de Costa Rica, no Parque Nacional Volcán Poás. Entrou en erupción 40 veces dende 1828, incluíndo unha en abril de 2017 na que os visitantes e os residentes foron evacuados. O volcán e o parque que o arrodea foron pechados durante case 17 meses, cun perímetro de seguridade de 2,5 quilómetros estabelecido arredor do cráter. O 1 de setembro de 2018, o parque abriu de novo cun acceso limitado para a observación da área do cráter e é precisa facer unha reserva na páxina oficial do parque nacional. Os sendeiros adxacentos cara ó lago Botos así como o museo do centro de visistantes permanecen pechados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Global Volcanism Program: Poás  
* Volcano World: Poas, Costa Rica
Lingua bribri

A **lingua bribri** é unha lingua indíxena falada polo pobo bribri de Costa Rica, pertencente á familia lingüística chibcha. É un tonal lingua de tipo suxeito obxecto verbo. No 2011 contaba con arredor de 7&nbsp;000 falantes, mentres que a poboación étnica rolda as 12&nbsp;800 persoas. O bribri está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Fonoloxía 
O bribri, ó igual que a súa lingua irmá, o cabécar, ten harmonía nasal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Pobo bribri

O **pobo bribri** constitúe un dos grupos étnicos máis numerosos de Costa Rica. Aínda que a distribución dos pobos autóctonos costarriqueños antes da conquista non é moi coñecida, si se ten certeza de que tanto os bribris como os cabécares estaban asentados na cordilleira de Talamanca. O sistema social baseábase nos cacicados. O relixioso Bernardo Thiel calculou que a poboación bribri sumada á cabécar alcanzaba uns vinte e sete mil indíxenas á chegada dos conquistadores europeos, pero outros estimaron que a poboación era máis numerosa.

Tamén existe un grupo de 300 persoas asentados en Panamá e que abrangue nove comunidades na provincia de Bocas do Toro, fronteiriza con Costa Rica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Premio de Relatos Mulleres Progresistas

O **Premio de Relatos Mulleres Progresistas** foi un certame literario organizado pola Asociación Mulleres Progresistas de Vigo, subvencionado pola Concellería de Igualdade do Concello de Vigo, con Lucía Molares, Iolanda Veloso e María Xesús Lago como concelleiras

## Características
O Premio de Relatos Mulleres Progresistas foi convocado por vez primeira vez no ano 2006, vindo substituír o Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo, co obxectivo de animar e fomentar a escrita de narrativa en galego por mulleres. A partir do 2012 mudou no Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas.

O certame, aberto a todas as mulleres de calquera nacionalidade ou cultura, abarcaba tres premios: 1º Premio de 500 Euros, figura e diploma; 2º Premio de 250 Euros e diploma; 3º Premio: 150 Euros e diploma. Os relatos, de tema libre debían ser orixinais e inéditos, escritos en galego normativo, cunha extensión mínima de 15 páxinas e máxima de 30.

## Obras gañadoras 
;2007 (I edición)
* 1º premio: "Mans coma nubes", de Rosa María Llorente Suárez.
* 2º premio: "O soño do peneque", de Pilar Ortega Pereiro

;2008 (II edición)
* 1º premio: "Miserere", de Fátima Peón Torres
* 2º premio: "Surrealidades", de Clara do Roxo
* 3º premio: "Pel de pataca", de Mar Guerra Cid
* Finalistas: "Renovación", de Josefa de la Esperanza Mandado Estévez, e "Farakha", de María Cristina Pavón Mauriz

;2009 (III edición)
* 1º premio: "Terapia mnémica", de María Cristina Pavón Mauriz
* 2º premio: "O último abril", de María Xosé Castelao Lestón
* 3º premio: "Tesalónica", de Teresa Barberena Fernández
* Mención especial: "Coherencia", de María Cristina Pavón Mauriz

;2011 (IV edición)
* 1º premio: "Bonecas", de Beatriz Lorenzo López
* 2º premio: "Ruído branco", de María Cristina Pavón Mauriz
* 3º premio: "O Carteiro", de María Xosé Castelao Lestón
* Mención especial: "Miseria", de Soledad Agra Tunas

## Notas 
### Outros artigos 
* Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo
* Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Andrej Plenković

**Andrej Plenković**, nado en Zagreb o 8 de abril de 1970, é un político croata. Dende o 19 de outubro de 2016 é o Primeiro Ministro de Croacia.

## Traxectoria 
En 1992, graduouse en Dereito na Facultade de Dereito da Universidade de Zagreb. Mentres estivo na universidade, Plenković participou activamente na ELSA da que foi presidente en 1991. Como estudante, traballou no bufete de avogados de Londres  *Stephenson Harwood.* No Ministerio de Asuntos Exteriores completou un programa para converterse nun diplomático e en 1992 pasou o exame de consulta na Academia Diplomática en Zagreb. Na Facultade de Dereito da Universidade de Zagreb terminou a súa mestría en dereito público e dereito internacional privado e obtivo unha mestría na Facultade de Ciencias Políticas na Universidade de Zagreb no ano 2002.

De 1994 a 2002 ocupou diversos cargos no Ministerio de Asuntos Exteriores, incluído o de xefe do Departamento de Integración Europea e asesor do ministro de Asuntos Europeos. De 2002 a 2005 traballou para a Unión Europea en Bruxelas. Tamén foi responsable de coordinar as actividades políticas e, posteriormente, até 2010, exerceu como embaixador adxunto en Francia, onde estivo involucrado en cuestións políticas e de organización. De 2011 a 2013 foi membro da Unión Democrática Croata para o Parlamento de Croacia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Linguas occitanorrománicas

As **linguas occitanorrománicas** son o occitano e o catalán dúas linguas románicas moi emparentadas que forman un continuo dialectal transicional entre as linguas galorrománicas e as linguas iberorrománicas. Ás veces inclúese o aragonés que presenta fortes semellanzas na sintaxe e en certos usos semánticos coas linguas occitanorrománicas.

Segundo varios autores, tanto o occitano como o catalán deben clasificarse como galorrománicos, outros autores coinciden co occitano, pero consideran o catalán como iberorrománico, a clasificación está tan conturbada por que a división entre as linguas galorrománicas e as iberorrománicas é a fronteira entre o estado español e o estado francés, polo que a clasificación faise máis por cuestións territoriais que por razóns lingüísticas e históricas. Con todo, na súa forma escrita o catalán moderno e o occitano moderno son altamente intelixibles, e cunha porcentaxe de léxico similar ao existente entre o galego e o portugués. Algúns lingüistas e filólogos occitanos mesmo tentaron incluír o catalán como parte do diasistema occitano, xa que os lingüistas occitanos Pierre Bec e Domergue Sumien clasificaban ao catalán como unha variante occitana de tipo aquitano-pirinaico.  De feito existen razóns fundadas para considerar ás linguas occitanorrománicas un grupo filoxenético válido, a diferenza das linguas románicas da Península Ibérica, que pertencen a varios grupos filoxenéticos.   

## Clasificación 
### Clasificación interna 
* Occitano
** Occitano sepentrional: Auvernés, Limosín, Vivaroalpino
** Occitano suroriental: Lengadocián, Provenzal
** Occitano suroccidental ou gascón: aranés, bearnés, bigorrés
** Shuadit ou Xudeu-provenzal (†)
* Catalán
** Catalán oriental: Catalán central, Catalán nororiental, Alguerés, Balear: (Mallorquino, Menorquín, Ibicenco).
** Catalán occidental: Catalán noroccidental, Leridano, Tortosino, Valenciano: (Apitxat, Valenciano setentrional, Meridional, Alacantino).
** Xudeu-catalán (†)

### Clasificación supradialectal do occitanorromance 
miniatura|Clasificación supradialectal do occitanorromance.
Os autores occitanos Pierre Bec e Domergue Sumien describiran unha clasificación supradialectal do occitanorromance diviendolo en dous grupos (aquitano-pirinaico e auverno-mediterráneo) baseado nalgúns trazos fonéticos ou gramaticais. 

* Grupo auverno-mediterráneo
** Auvernés
** Limosín
** Vivaroalpino
** Provenzal
* Grupo aquitano-pirinaico
** Lengadocián
*** Lengadocián central
*** Lengadocián meridional
** Gascón (incluído o aranés)
** Catalán

## Notas
Linguas galoitálicas

As **linguas galoitálicas** comprenden as falas románicas do norte de Italia, máis exactamente as falas situadas ao norte da liña Massa-Senigallia que forman un continuo dialectal transicional entre as linguas galorrománicas e as italorrománicas, excepto as linguas retorrománicas de Italia (friulano, ladino) que son parte doutro grupo romance.

## Clasificación 
As linguas ou variedades que constitúen o grupo galoitálico son:

* **Piemontés** (Italia)
* **Lombardo** (Italia, Suíza)
* **Ligur** (Italia, Principado de Mónaco)
* **Emiliano-Romañol** (Italia, San Marino)
* **Véneto** (Italia, Croacia, Eslovenia)
* **Istriota** (Croacia)

Algúns autores consideran que o véneto e o istriota constitúen grupos a parte dos demais xa que non comparten algunhas das isoglosas máis notorias das linguas galoitálicas como a existencia de vogais anteriores redondeadas [y] ou [œ], presentes en ligur, piemontés e lombardo pero si comparten as outras isoglosas.

## Características comúns 
En moitos aspectos fonéticos as linguas galoitálicas comparten os mesmos desenvolvementos coas linguas retorrománicas, o francés, o occitano e o catalán en puntos nos que estes difiren notablemente do italiano estándar. Con todo, iso tampouco significa que as linguas galoitálicas estean máis cerca en todos os aspectos das linguas galorrománicas, retorrománicas ou occitanorrománicas que do italiano estándar e as linguas italorrománicas. Algúns autores argumentaron que as linguas galoitálicas e retorrománicas forman un hipotético grupo cisalpino pero non hai suficiente isoglosas que sustenten devandito argumento. A clasificación románica territorial e Ethnologue as clasifica como un subgrupo das linguas galorrománicas (sen incluír ao véneto e o istriota); con todo outros autores as consideraban parte das linguas italorrománicas.

### Fonoloxía 
A liña A Spezia-Rímini na súa parte occidental (La Spezia) agrupa un conxunto de polo menos sete isoglosas importantes que distinguen ás linguas galoitálicas e ao italiano do Norte do toscano. Na súa parte oriental as isoglosas sepáranse un pouco, sendo a isoglosa máis setentrional a que pasa máis preto de Rímini.

O seguinte cadro presenta algunhas das características típicas que diferencian as variedades románicas ao norte e ao sur de devandita liña:miniatura|292x292px|Áreas de ocorrencia de /y/ procedente de Ū latina.|centro
:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Jorge Álvarez Castrillón

**Jorge Juan Álvarez Castrillón**, nado o 13 de xullo de 1975 en Ferrol, é un autónomo e político galego.

## Traxectoria 
Estudou enxeñería técnica agrícola na Universidade de Santiago de Compostela e traballa como consultor pericial. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2005 presentouse como número dous pola provincia da Coruña na lista do Partido de los Autónomos y Profesionales. Foi membro da executiva de Vía Centrum Partido Demócrata e candidato á presidencia da Xunta nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 pola coalición Cidadáns-Centrum. Tras a integración da súa formación en Coalición de Centro Democrático foi o candidato de Centristas-CCD á alcaldía de Ferrol nas eleccións municipais de 2019. para as eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 preséntase polo Partido de los Autónomos y Profesionales

## Notas
The Chemistry of Common Life

***The Chemistry of Common Life*** é o segundo álbum de estudio da banda canadense de hardcore punk Fucked Up, publicado o 7 de outubro de 2008 a través do selo Matador Records. O selo discográfico deíneo na súa web como "unha epopeia expansiva sobre os misterios do nacemento, a morte e as orixes da vida (e re-vida)". O álbum gañou o Polaris Music Prize en 2009.

O álbum chámase así por un libro de James F. W. Johnston, que (entre outras cousas) describe propiedades alucinóxenas de cogomelos e plantas. O título do tema "The Peaceable Kingdom" está collido dunha famosa pintura do pintor folk estadounidense Edward Hicks. O portada representa o fenómeno do Manhattanhenge.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Linguas retorrománicas

thumb|280px|Linguas reto-románicas actuais.

As **linguas retorrománicas** forman un grupo de linguas romances da área alpina que segundo algúns autores representan o resto dunha área romance máis ampla que chegaba polo norte até o Danubio. Lingüisticamente, comparten características coas linguas occitano-románicas e galorrománicas. 

## Clasificación 
thumb|300px|Distribución histórica das linguas reto-románicas.

Dentro das linguas románicas occidentais as variedades reto-románicas son un grupo bastante diverxente cuxa posición dentro do grupo romance occidental é difícil de precisar. 

Desde o punto de vista léxico, constitúen unha das ramas máis diverxentes (deixando de lado o galorrománico e o sardo, que son aínda máis diverxentes). 

A clasificación románica territorial e *Ethnologue* agrúpaas coas linguas galorrománicas, aínda que realmente o grupo reto-románico parece ter características de transición entre o galorrománico propiamente dito e o galo-itálico do norte de Italia. 

### Clasificación interna 
* **Friulano** ('**furlan***): falado na provincia italiana de Údine, ten o status de lingua rexional.
* **Variedades romanches** (***rumantsch**'), que inclúen as cinco variedades escritas que se falan en Suíza (no cantón dos Grisones). Na actualidade o número de falantes de todos estes dialectos reunidos é dunhas 40.000 persoas.
** Sursilvano
** Sutsilvano
** Surmirano
** Puter
** Vallader
** Interromanche (*rumantsch grischun*)
* **Dialectos ladinos** ('**ladín**'): empregados nos Dolomitas (Italia), considéranse unha lingua rexional con varios dialectos, ten o status de lingua rexional.
** Atesino
** Agordino
** Ampezzo
** Cadorino
** Ladino estándar
** Nonés
** Solandro
** Trentino

## Notas
Fukuoka Dome

O , oficialmente , é un parque de béisbol situado na cidade de Fukuoka, Xapón. Inaugurado o 2 de abril de 1993, o estadio foi coñecido orixinalmente como . É o estadio local dos Fukuoka SoftBank Hawks, equipo da Liga do Pacífico da Nippon Professional Baseball (NPB), principal competición do béisbol nipón. O estadio conta cunha cúpula xeodésica de 216 metros de diámetro, o que a converte na máis grande do mundo. Desde o ano 2013 o estadio leva o nome de Yahuoku! debido ao patrocinio de Yahoo! Auctions Xapón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fukuoka SoftBank Hawks

### Ligazóns externas 
* Páxina web do estadio en softbankhawks.co.jp
Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo

O **Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo** foi un certame literario organizado pola Asociación Mulleres Progresistas de Vigo e subvencionado pola Concellería de Igualdade do Concello de Vigo con Ana Gandón, María Xosé Porteiro e Maite Fernández de concelleiras

## Características
O certame, aberto a todas as mulleres de calquera nacionalidade, estaba dotado cun único premio de 1500 euros.As novelas, de tema libre debían ser orixinais e inéditas, escritas en galego normativo, cunha extensión mínima de 150 páxinas

En 2006 decidiuse transformar o certame en Premio de Relatos Mulleres Progresistas para facilitar unha maior participación de escritoras. En 2013 converteuse no Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas.

## Obras gañadoras 
* I Edición (1997): *O tempo pasado*, de María G. Iáñez
* II Edición (1999): *Irse de crápula*, de Paula Mª Saavedra Fernández
* III Edición (2001): *Tempos agradables*, de Conchi Regueiro. Editado en 2004 por Edicións Positivas
* V Edición (2004): deserto
* VI Edición (2005): deserto

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Premio de Relatos Mulleres Progresistas
*Premio de Microrrelatos Mulleres Progresistas
Subrexión de Savonlinna

A **subrexión de Savonlinna** (en finés *Savonlinnan seutukunta*) é unha das tres subrexións da rexión de Savonia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 46&nbsp;092 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2001: Heinävesi unirse á subrexión de Joroinen.
* 1 de xaneiro de 2004: Sulkava uniuse á subrexión de Juva.
* 1 de xaneiro de 2009: Savonranta e unha pequena parte de Enonkoski uníronse á cidade de Savonlinna.
* 1 de xaneiro de 2011: Rantasalmi mudouse á rexión de subrexión de Pieksämäki.
* 1 de xaneiro de 2013: os municipios de Kerimäki e Punkaharju, pertencentes á subrexión, uníronse á cidade de Savonlinna.
* 1 de xaneiro de 2019: Heinävesi mudouse da subrexión á de Joensuu, na rexión de Carelia do Norte.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subrexión de Savonlinna 
** Sitio web de Enonkoski 
** Sitio web de Heinävesi 
** Sitio web de Sulkava 
** Sitio web de Rantasalmi   
** Sitio web de Savonlinna
The Green Inferno

***The Green Inferno*** é un filme estadounidense de 2013 de terror caníbal dirixido por Eli Roth. O filme está inspirado e é unha homenaxe ó cinema caníbal italiano de finais da década de 1970 e comezos de 1980, en particular *Cannibal Holocaust* (1980), no cal se está a rodar un filme dentro do filme, titulado *The Green Inferno*. O filme segue a un grupo de activistas que son obrigados a loitar pola súa supervivencia logo de seren capturados por unha tribo caníbal do Amazonas.

O filme foi estreado nos Estados Unidos o 25 de setembro de 2015 a través de Blumhouse Tilt e High Top Releasing.

## Personaxes 
* Lorenza Izzo como Justine
* Ariel Levy como Alejandro
* Nicolás Martínez como Daniel
* Daryl Sabara como Lars
* Kirby Bliss Blanton como Amy
* Magda Apanowicz como Samantha
* Aaron Burns como Jonah
* Ignacia Allamand como Kara
* Sky Ferreira como Kaycee
* Ramón Llao como cazador de testa calvo
* Richard Burgi como Charles
* Matías López como Carlos Lincones
* Antonieta Pari como a anciá
* Paz Bascuñán como Lucía (voz)
* Percy Chumbe como líder da milicia

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Arístides Quintiliano

**Arístides Quintiliano** (grego: Ἀριστείδης Κοϊντιλιανός) foi un teórico da música grego, de formación non só musicolóxica senón filosófica, de cuxa vida apenas sabemos nada, agás que tivo que vivir nunha época posterior a Cicerón (século -I), ao que menciona, e anterior a Marciano Capella (século V), quen utiliza pasaxes da obra de Arístides. Foi autor dun tratado musical, *Perì musikês* (Περί Μουσικῆς, *Sobre a música*) no que pretendeu mostrar todos os aspectos concernentes á música, tanto os especificamente técnicos, como os filosóficos, tentando conciliar a teorización aristoxenista e a pitagórica. A primeira edición da súa obra e a súa tradución ao latín foi realizada por Marcus Meibomius (*Antiquae Musicae Auctores Septem*, 1652). 

## *Sobre a música* 
O tratado ten un carácter enciclopédico e presenta unha visión totalizadora da música. O interese da obra reside en que nos proporciona abundante información sobre a música na Antigüidade, tanto sobre a práctica musical, como sobre a súa teoría. Na música teórica distingue entre a música da arte (teoría harmónica, rítmica e métrica) e a música da natureza (matemática musical e constitución musical do universo). Na música da arte inclúe a danza, a poesía e a interpretación escénica. No libro I fai unha descrición detallada do sistema musical grego no seu conxunto, expondo a Harmónica, a Rítmica e a Métrica. Xunto a iso transmítenos as escalas en uso na época de Damón (as mencionadas por Platón n'*A República*). No libro II ocúpase da música práctica ou educativa, explicando a importancia da música na educación e na formación do *éthos*, así como na terapia das paixóns. Transmite a teoría de Damón sobre a influencia da música na alma. Así mesmo, proporciona unha explicación de carácter pitagórico-platónico para xustificar a acción da música sobre a alma, baseada na teoría da resonancia (co exemplo da corda da lira que soa por resonancia sen ser pulsada directamente) e na afinidade dos instrumentos musicais coa constitución adquirida pola alma no seu descenso a través das rexións celestes. Xunto a iso ofrécenos unha descrición da práctica do solfexo na música antiga. No libro III dedícase aos aspectos matemáticos da música, é dicir, ás relacións numéricas que constitúen os intervalos musicais (proporcións aritmética, xeométrica e harmónica) e á súa extrapolación á astronomía da súa época, o que el chama a música da natureza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Extracto do tratado de música: pasaxe referente ao número nupcial de Platón.
** Texto grego, con introdución e comentarios en francés, no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).
Ourense Envialia

300px|miniatura|Xogadoras do Ourense Envialia, tempada 2022-23.
O **Ourense Club de Fútbol**, coñecido por motivos de patrocinio como **Ourense Envialia**, é a sección feminina de fútbol sala do Ourense Club de Fútbol, da cidade de Ourense. Foi creado na tempada 2005/06 da man de Juan Gándara, que foi o primeiro coordinador da sección. Actualmente compite na Primeira división española.
## Historia 
O equipo comezou na categoría provincial, pero despois de proclamarse campión da Liga conseguiu o ascenso á Liga Autonómica Galega.

Na seguinte tempada (2006/07), coa chegada de novas xogadoras e dun novo míster, Gonzalo Iglesias, conseguiron un dos éxitos máis importantes para este novo club, o ascenso á Primeira división de fútbol sala.

A partir da tempada 2007/2008, o equipo mantívose na categoría ata o día de hoxe. Comezaba así unha tempada incrible e esperanzada para o club, na que, pasadas as xornadas, o equipo conseguía a clasificación para a Fase Final da Copa de España e o Premio ao Equipo Revelación. O equipo remataba esta primeira tempada na elite con moito éxito, quedando na sexta praza.

A segunda tempada na elite superábase igualmente con éxito ao estar clasificadas de novo para a Fase Final da Copa de España.

O club fixo historia na tempada 2010/2011 cando, coa axuda de tres internacionais españolas e unha brasileira máis o míster Manuel Castillo, conseguíase o título de Liga, só cunha derrota e un empate. Por primeira vez, Campioas de España.

Nos anos 2011/2012, chegaba a ocupar o banco do primeiro equipo Óscar Vivián. Coa chegada de novas xogadoras, volvíanse sentir orgullosas coa tempada, proclamándose esta vez as segundas no campionato de España.

A Copa Ibérica e a Copa Xunta, pasaron tamén ás vitrinas do club, tras, nesta última, eliminar ao Burela nas semifinais e ao Cidade das Burgas na final.

A pesar de que algunhas tempadas non foron tan brillantes como outras, posto que neste deporte ás veces non sae todo como esperamos, outras, polo contrario seguen sumando para historia do club, conseguindo de novo os títulos da Copa Xunta.

Foi na tempada 2016/2017 cando o Ourense Envialia se proclamaba Campión da Copa de España Feminina, dirixida pola man de José Carlos Martín “Chipi”. Tivo lugar a XXIII Copa de España en Poio, e tras vencer nos cuartos ao Burela e nas semifinais á Universidade de Alacant, chegaron á desexada final contra o Atlético Navalcarnero, campión de Liga. Cun axustado 3-2, o club estreaba o palmarés copeiro e rompía co auxe do conxunto madrileño que gañara o título as tres últimas edicións.

## Actualidade 
Actualmente a sección feminina do club conta con outros equipos na base, como son o Alevín, o Cadete e o Provincial. Ademais contan cun equipo filial en Segunda División Nacional, despois de proclamarse campión da Liga Autonómica na tempada 2017/2018. O filial é o paso previo á chegada do primeiro equipo, no que xa moitas das xogadoras debutaron e participan nos adestramentos.
Valentin Inzko

**Valentin Inzko**, nado en Klagenfurt o 22 de maio de 1949, é un político, diplomático, avogado, filólogo e tradutor austríaco de orixe eslovena. Desde o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina.

## Inicios e formación 
Naceu na cidade austríaca de Klagenfurt o día 22 de maio de 1949, no seo dunha familia eslovena. O seu pai ten o mesmo nome e foi un recoñecido activista cultural e político.

Asistiu a unha escola bilingüe (esloveno-alemá) no municipio de Feistritz im Rosental. Despois de graduarse en secundaria, en 1967 comezou a asistir á Universidade de Graz na cal estudou Dereito e Filoloxía eslava. Logo desde 1972 a 1974 foi alumno da Academia Diplomática de Viena.

## Carreira diplomática 
En 1974 terminou os seus estudos superiores e entrou no Servizo Diplomático austríaco. 

Entre 1982 e 1986 foi agregado de prensa na embaixada de Austria en Belgrado, despois serviu na Misión Diplomática de Austria ante as Nacións Unidas, entre 1990 e 1996 foi agregado cultural de Austria na República Checa, entre outubro e decembro de 1992 foi membro da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) na rexión de Sandžak, entre 1996 e 1999 foi o Embaixador de Austria en Bosnia e Hercegovina e en 2005 foi embaixador en Eslovenia.

Dende o 11 de marzo de 2009 até o 1 de setembro de 2011 foi Representante especial da Unión Europea para Bosnia e Hercegovina.

Actualmente dende o 26 de marzo de 2009 é o 7º Alto Representante para Bosnia e Hercegovina, en substitución do diplomático eslovaco Miroslav Lajčák.

Ao mesmo tempo en xuño de 2010 foi elixido para ser o presidente do Consello Nacional dos Eslovenos de Carintia.

## Vida privada 
Está casado coa mezzosoprano de orixe arxentina-eslovena, Bernarda Fink. Teñen dous fillos en común. É crente da Igrexa católica.

Cabe destacar que Valentin Inzko é multilingüe, xa que fala con fluidez os idiomas esloveno, alemán, serbocroata, inglés, ruso, francés e checo.

Ademais do seu labor diplomático, entre outras obras foi o tradutor ao esloveno dos ensaios de Václav Havel.

## Condecoracións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bosnia e Hercegovina
* Política de Bosnia e Hercegovina
* Representante especial da Unión Europea

### Ligazóns externas 
*Oficina del Alto Representante de Bosnia y Herzegovina (en inglés)
Iámblico

O nome **Iámblico** (Ἰάμβλιχος) pode referirse a:
***Iámblico de Calcis**, un filósofo neoplátónico dos séculos III e IV.
***Iámblico (novelista)**, un novelista grego do século II.
Iámblico (novelista)

**Iámblico** (Ἰάμβλιχος *Iámblikhos*) foi un novelista da Antiga Grecia nado en Siria e que viviu durante o século II. 
## Traxectoria 
Naceu antes do ano 115 e atopábase en activo con posterioridade ao ano 165, dado que menciona nos seus escritos a Sohemo, un rei de Armenia reposto polos romanos.  Por tanto a súa novela *Babiloníacas* débese datar no último terzo do século II. O argumento e estrutura desta obra coñécense a través da *Biblioteca* de Focio.

### Argumento das *Babiloníacas*
A acción desenvólvese en Mesopotamia, antes do dominio dos persas. O eixo da acción é o desexo de Garmos, rei de Babilonia que quedou viúvo, de posuír a Sinonis, esposa de Ródanes. Sinonis non accede aos desexos do rei e este manda encadear e crucificar a Ródanes, pero Sinonis sálvao e ambos foxen. Son perseguidos polos eunucos do rei, Sacas e Damas. 

Aparece un ladrón antropófago, así como pantasmas, dáse importancia á maxia e sucédense unha serie de persecucións, asasinatos e confusións.
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*W. Röllig: *Iamblichos (3).* In: *Der Kleine Pauly* (KlP). Band 2, Stuttgart 1967, Sp. 1307.
Denis Zvizdić

**Denis Zvizdić**, nado en Saraxevo o 9 de xuño de 1964, é un político, arquitecto e profesor bosníaco. Pertence ao Partido de Acción Democrática e foi Primeiro Ministro de Bosnia e Hercegovina dende 2015 a 2019.

## Traxectoria 
Nacido na cidade de Saraxevo no ano 1964 durante a época da República Federal Socialista de Iugoslavia. Procede dunha familia dedicada tamén á política, como o seu tío Avdo Campase, o seu primo Dubravko Campase e o seu outro primo Aljoša Čampara que actualmente Tenente de Alcalde de Saraxevo e Ministro do Interior do país. Cursou os seus estudos primarios e medios e seguidamente licenciouse en arquitectura pola Universidade de Saraxevo, na cal máis tarde se doutorou, e converteu en profesor. Durante eses anos Denis foi unha das primeiras persoas en ingresar no Partido de Acción Democrática, no cal continúa.

No ano 2003, ocupou o seu primeiro cargo político sendo elixido como Presidente do Cantón de Saraievo e máis tarde foi presidente da Asemblea do mesmo cantón. Posteriormente entre os anos 2010 e 2014 foi membro do Parlamento da Federación de Bosnia e Hercegovina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bosnia e Hercegovina
* Historia de Bosnia e Hercegovina

### Ligazóns externas 
* Denis Zvizdić no Twitter
Raheem Sterling

**Raheem Shaquille Sterling**, nado en Kingston o 8 de decembro de 1994, é un futbolista inglés. Xoga de mediapunta e o seu club actual é o Chelsea FC da Premier League inglesa. Ademais, é internacional coa selección de Inglaterra.

## Traxectoria 
Sterling asinou co Liverpool FC en febreiro de 2010. Comezou xogando nas categorías inferiores, e debutou co primeiro equipo o 24 de marzo de 2012 contra o Wigan Athletic.

O 12 de xullo de 2015, Sterling fichou polo Manchester City FC a cambio de 44 millóns de libras, máis 5 millóns máis por obxectivos.

## Palmarés 
;Manchester City
* **Premier League: 1**
:: 2017–18

* **EFL Cup 2:**
:: 2015–16, 2018–19

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en soccerbase.com
Goyo Revenga

**Gregorio Revenga Portela**, máis coñecido como **Goyo Revenga**, nado en Pontevedra en 1961, é un empresario e político galego.
miniatura|Papeleta de Ciudadanos en Pontevedra nas eleccións locais de 2019.

## Traxectoria 
Diplomouse en óptica pola Universidade Complutense de Madrid en 1982. Estableceu a súa propia óptica en 1984 na súa localidade natal e dende 1987 colabora tamén co servizo de rehabilitación da ONCE. Militante de Ciudadanos, foi candidato ao Senado nas Eleccións xerais de 2015 e nas Eleccións xerais de 2016. Dende 2017 é coordinador local e provincial do seu partido en Pontevedra. Nas eleccións locais de 2019 foi o candidato á alcaldía de Pontevedra, sendo finalmente concelleiro. Nas eleccións xerais de abril de 2019 e eleccións xerais de novembro de 2019 repetiu candidatura ao Senado. O 7 de febreiro de 2020 o seu partido suspendeuno de militancia por apoiar os orzamentos do goberno local e o 20 de xullo expulsouno definitivamente da formación, así e todo Revenga permaneceu como concelleiro non adscrito.

## Notas
Subrexión de Imatra

A **subrexión de Imatra** (en finés *Imatran seutukunta*) é unha das dúas subrexións da rexión de Carelia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 41&nbsp;212 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2005: Parikkala, Saari e Uukuniemi uníronse no municipio de Parikkala. Logo da fusión Parikkala debía ser o único municipio da subrexión, pero a subrexión de Kärkikuntien aboliuse e Parikkala trasladouse á subrexión de Imatra.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da subrexión de Imatra   
** Sitio web de Imatra   
** Sitio web de Parikkala   
** Sitio web de Rautjärvi 
** Sitio web de Ruokolahti
Babrio

miniatura|Fábulas de Babrio.
miniatura|Papiro de Babrio do século III ou IV con tradución latina.
**Babrio** ou ***Valerius*** ***Babrius*** foi un poeta latino que viviu en Siria e escribiu en grego fábulas a fins do século I e comezos do II.

## Traxectoria 
Algúns trazos da súa métrica e o nome Babrio, polo xeral aplicado aos libertos, confirman que era de orixe latina ou romana. Viviu posibelmente en Siria, onde sería preceptor dos fillos dun rei helenizado, pero o seu *nomen*, *Valerius*, era romano. Posuía unha cultura moi extensa: nos seus versos hai reminiscencias de Homero, Hesodo, Semónides, Teognis, Píndaro, Safo, Sófocles, Eurípides, Esquilo e Aristófanes, e o que é máis interesante e desconcertante, tamén coñecía os Setenta, a literatura xudeoalexandrina e poetas tardíos (Opiano, en concreto). No século II adaptou cen fábulas de Esopo á forma do verso coliámbico, máis adecuada para a sátira, e chegaron a confundirse coas orixinais, de xeito que xa en vida súa empezou a ser imitado. No século III xa era un autor coñecido. No século IV Aviano reelaborou corenta e dúas fábulas de Babrio póndoas en dísticos. 

Non se coñecían del máis nada que algúns fragmentos (publicados por Franz Xavier Mayer en Múnic, 1816) cando en 1843 o grego Minoides Mynas atopou no mosteiro de Santa Laura do monte Athos un manuscrito que contiña 123 fábulas. Jean François Boissonade de Fontarabie ofreceu a *editio princeps* en París, 1844. Johann Caspar von Orelli, Karl Lachmann (este en Berlín, 1845), e Théobald Fix publicaron despois edicións críticas; Léon Boyer deu unha tradución en verso francés. George Cornewall Lewis publicou en Londres, en 1859, unha segunda colección atribuída a Babrio que contiña 95 fábulas novas e un prefacio, cuxo manuscrito foi copiado por Mynas no monte Athos en 1857, xa que os monxes non quixeron vendelo; discútese aínda sobre se esta colección é falsa. Seis fábulas máis viron a luz grazas a P. Knoll, quen as leu nun manuscrito da Biblioteca Vaticana, e foron editadas por A. Eberhard.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
## Ligazóns externas 
* Pierre Alexis Pierron: *Historia da* *literatura grega* (*Histoire de la littérature grecque*, 1850).
** Entrada de «Opiano e Babrio» (*Oppien.* *Babrius*): texto francés no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011); ed. de Hachette, 1875.
* Babrio no sitio da Bibliotheca Augustana (Augsburgo).
Under Color of Official Right

***Under Color of Official Right*** é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de post-punk Protomartyr, publicado o 8 de abril de 2014 a través do selo Hardly Art.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Aurelio Víctor

**Sexto Aurelio Víctor** (*Sextus Aurelius Victor*, en latín), nado en c. 320 e finado c. 390, foi un historiador e político do Imperio romano.
## Traxectoria 
Aurelio Víctor foi o autor dunha *Historia de Roma* desde Augusto a Xuliano o Apóstata (360), publicada cara a 361. Xuliano honrouno nomeándoo prefecto de Pannonia Secunda. Posibelmente é a mesma persoa que se coñece como cónsul no 373 xunto con Valentiniano I. Teodosio, nomeouno prefecto da cidade de Roma no 389.

A data da súa morte é descoñecida pero, seguramente, anterior ao 400. Probabelmente, era pagán.

### Obras 
Fóronlle atribuídas catro obras, con maior ou menor certeza:

* I. *Origo Gentis Romanae;* en 23 capítulos, que conteñen os anais da etnia romana dende Xano e Saturno ata a época de Rómulo. Contén moitas historias e tradicións curiosas recollidas, aparentemente, de fontes antigas, e pode considerarse como unha importante contribución á historia lendaria de Roma
* II. *De Viris Illustribus Romae;* en 86 capítulos, que comenza co nacemento dos fillos de Marte e Ilia (Rea Silvia) e conclúe coa morte de Cleopatra*.*
* III. *De Caesaribus;*  en 42 capítulos, con biografías curtas dos emperadores, desde Augusto a Constancio Cloro.
* IIII. *De Vita et Moribus Imperatorum Romanorum excerpta ex Libris Sex. Aur. Victoris*; son 48 capítulos, que principian en Augusto e rematan en Teodosio.

As catro foron publicadas xeralmente de forma conxunta baixo o nome de *Historia Romana*, pero a cuarta é unha refundición da terceira. A segunda foi a primeira en ser impresa en Nápoles en 1472, en catro tomos, co nome de *Plinio o Mozo*, e a cuarta en Estrasburgo en 1505.

A primeira edición dos catro libros foi obra de Andreas Schottus (8 volumes, Anveres, 1579).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Varios autores (1910-1911). Victor, Sextus Aurelius «Victor, Sextus Aurelius».  En Chisholm, Hugh. *Encyclopædia Britannica. A Dictionary of Arts, Sciences, Literature, and General information* (en inglés) (11.ª edición). Encyclopædia Britannica, Inc.; actualmente en dominio público.&nbsp;
* 

### Ligazóns externas 
**De Viris Illustribus Romae* en castelán.
**Liber de* Caesaribus[1]; en latín, en The Latin Library.
**Epitome de* Caesaribus[2]; en latín, en Forum Romanum.
**Epitome de* Caesaribus[3]; en inglés, en Roman Emperors.
*Obras de Aurelio Víctor en francés no sitio de Philippe Remacle.
* González González, Avelina. (2003). *La concepción de la historia en Aurelio Víctor*  Tese de doutoramento. Universidade Complutense de Madrid.
Averrhoa

***Averrhoa*** é un xénero botánico con 10 especies de plantas herbáceas pertencente á familia Oxalidaceae. Son árbores tropicais perennes.
[left|thumb|250px|[Inflorescencia de *Averrhoa bilimbi*]]
## Especies 
**Averrhoa acida*
**Averrhoa acutangula*
**Averrhoa bilimbi*
**Averrhoa carambola*
**Averrhoa frondosa
**Averrhoa microphylla
**Averrhoa minima
**Averrhoa obtusangula
**Averrhoa pentandra
**Averrhoa sinica

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Plant systematics
* PPP-index
*The International Plant Names Index
*Catalogue of Life
*Encyclopedia of Life
Presidente de Botswana

O **Presidente da República de Botswana** é o xefe de Estado e xefe de goberno de Botswana, así como o comandante en xefe das forzas armadas, segundo a Constitución de Botswana.

O presidente é elixido por un prazo de cinco anos coincidente coa lexislatura da Asemblea Nacional. Dende 1997 está limitado a un total de 10 anos no cargo (equivalente a dous mandatos completos), mesmo se son non consecutivos. Os candidatos para a lexislatura declaran a quen apoian para presidente cando cobren os seus papeis de nomeamento. O candidato que recibe unha maioría de apoios dos membros elixidos da Asemblea Nacional é automaticamente electo. Se ningún candidato recibe unha maioría de apoios, a Asemblea Nacional elixe o presidente por maioría simple, antes de nomear aos membros especialmente electos. Se ningún presidente é elixido despois de tres votacións, ou se o Presidente da Asemblea determina que ningún candidato ten bastante apoio para ser elixido, a lexislatura é automaticamente disolta. Na práctica, o presidente é o dirixente do partido maioritario na Asemblea.

## Lenda 
* 

; *Símbolos*

*   Morto no cargo

## Presidentes de Botswana (1966–presente) 
## Cronoloxía dos Presidentes de Botswana 
Está é unha cronoloxía dos presidentes de Botswana listados segundo o seu tempo no cargo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Botswana
**Política de Botswana
**Lista de gobernadores coloniais de Bechuanalandia
**Lista de xefes de goberno de Botswana
**Vicepresidente de Botswana
*Xefes de Estado e goberno actuais

### Ligazóns externas 
* Estadistas mundiais - Botswana
Laureano Gómez

**Laureano Eleuterio Gómez Castro**, nado en Bogotá o 20 de febreiro de 1889 e finado ibídem o 13 de xullo de 1965, foi un xornalista, enxeñeiro e político colombiano, presidente de Colombia no período de 1950 a 1951, cando debido ó seu estado de saúde, cedeu o poder a Roberto Urdaneta Arbeláez. O 13 de xuño de 1953 cando tentou regresar ó cargo, foi deposto nun golpe de estado polo xeneral Gustavo Rojas Pinilla. Antes de ser elixido presidente, Gómez foi durante tres décadas un dos líderes máis radicais do Partido Conservador. A súa admiración polo nazismo e o franquismo valeulle varias expulsións de Colombia na década de 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Presidentes de Colombia
Primeiro Ministro de Brunei

O **Primeiro Ministro de Brunei** (en malaio: *Perdana Menteri Negara Brunei Darussalam*) é o xefe de goberno de Brunei. Paralelamente, o título é ostentado polo Sultán de Brunei, que é tamén o xefe de Estado do país. Como Primeiro Ministro, Sultán e Yang di-Pertuan Negara é xefe tanto do gabinete de ministros como do Consello Lexislativo de Brunei.

A oficina foi creada xusto despois de que Brunei declarara  a súa independencia do Imperio británico en 1984 para substituír o Menteri Besar de Brunei ou o Ministro Xefe de Brunei.

## Lista 
## Residencia e despacho oficial 
A oficina do Primeiro Ministro de Brunei está localizada preto do Palacio de Edimburgo de Brunei no Aeroporto Lama, en Berakas ao nordeste de Bandar Seri Begawan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Política de Brunei
Archie Mountbatten-Windsor

**Archie Harrison Mountbatten-Windsor**, nado en Londres o 6 de maio de 2019, é o primoxénito do príncipe Henrique de Sussex, e de Meghan de Sussex. Ocupa o sétimo lugar na liña de sucesión ao trono británico. Mountbatten-Windsor descende da Familia Real Británica de parte do seu pai e dunha familia de clase traballadora estadounidense do lado da súa nai.

## Nacemento 
O 15 de outubro de 2018, o palacio de Kensington anunciou o embarazo da duquesa de Sussex. Comezou a súa baixa de maternidade o 14 de marzo de 2019. Deu a luz a un varón que pesaba 3,260kg o 6 de maio de 2019. O seu nome foi anunciado o 8 de maio de 2019.

## Devanceiros 

**Devanceiros de Archie Mountbatten-Windsor**

## Notas
Yaya Touré

**Gnégnéri Yaya Touré**, nado en Bouaké o 13 de maio de 1983, é un exfutbolista costamarfileño. Xogaba de centrocampista é foi internacional coa selección de Costa do Marfil.

## Palmarés 
;Olympiacos
* Liga grega:  2005–06
* Copa grega: 2005–06

;Barcelona
* Primeira División: 2008–09, 2009–10
* Copa do Rei: 2008–09
* Supercopa de España: 2009
* Liga de Campións da UEFA: 2008–09
* Supercopa de Europa: 2009
* Copa Mundial de Clubs da FIFA: 2009

;Manchester City
* Premier League: 2011–12, 2013–14, 2017–18
* FA Cup: 2010–11
* Football League Cup: 2013–14, 2015–16
* FA Community Shield: 2012

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en soccerbase.com
Presidente do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina

O **Presidente do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina** é o xefe de goberno de Bosnia e Hercegovina.

O Presidente do Consello de Ministros é proposto pola Presidencia de Bosnia e Herzegovina, e votado pola Cámara de Representantes de Bosnia e Hercegovina. Como xefe de goberno, o Presidente do Consello de Ministros non  ten ningunha autoridade para nomear ministros, e a súa función é a dun coordinador. No seu lugar os ministros son nomeados polos partidos maioritarios segundo as regras de representación das etnias e identidades, de modo que un viceministro non debe ser da mesma etnia que o respectivo ministro.

## Lenda 
; *Partidos políticos*

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Antes da independencia (1945–1992) 
### Primeiros Ministros da República Popular de Bosnia e Hercegovina (1945–1953) 
### Presidentes do Consello Executivo da República Socialista de Bosnia e Hercegovina (1953–1992) 
## Dende a independencia (1992–presente) 
### Primeiros Ministros da República de Bosnia e Herzegovina (1992–1997) 
### Co-Presidentes do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina (1997–2000) 
### Presidentes do Consello de Ministros de Bosnia e Hercegovina (2000–presente) 
## Véxase tamén 
* Presidencia de Bosnia e Herzegovina

## Notas