open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Batalla de Messines

A **batalla de Messines** foi unha batalla da Primeira guerra mundial, que forma parte do conxunto de batallas da carreira cara ao mar, acontecidas entre setembro e novembro de 1914. Os combates producíronse entre o río Douve e a canle Ypres-Comines. No norte, a batalla enlaza cos combates da primeira batalla de Ypres e no sur cos combates da batalla de Armentières.

Os británicos, considerando que na zona non existían fortes posicións xermanas, enviaron a Cabalería, para protexer ao III Corpo que estaba loitando en Ypres. As tropas aliadas atacaron en Mont des Cates e Flêtre, tomando Mont des Cates, e forzando aos alemáns a evacuar as súas tropas en Armentières.

O 14 de outubro, o VI Exército alemán recibiu a orde de conter a ofensiva británica, mentres que o IV Exército atacaría dende Menin ata a costa francesa. As tropas de Cabalería británica, reforzadas por tropas indias, mantiveron a ofensiva ata finais de outubro. O 31 de outubro, as tropas alemás contraatacaron, no contexto de ofensiva xeral da primeira batalla de Ypres, forzando aos británicos a retirarse máis aló de Messines. As tropas francesas reforzaron a liña británica, e a pesar de perder o control sobre varias posicións, mantiveron a liña do fronte estable.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Rickard, J (26 de agosto de 2007), Battle of Messines, 12 October-2 November 1914
Orense Nuevo

***Orense Nuevo*** foi un semanario que se editou en Ourense entre 1910 e 1911.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario Republicano Radical*, apareceu en decembro de 1910. Periódico republicano vencellado ao Partido Radical, estaba promovido por Amado Garra. Estivo dirixido por Juan Contreras Lobit, que foi substituído en febreiro de 1911 por José Marcos. Enfrontado con *El Bombo*, foi denunciado en agosto de 1911, e en novembro foi desautorizado como órgano do Partido Radical. Cesou a súa publicación en decembro de 1911.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Partido Carlista del Reino de León

O **Partido Carlista do Reino de León** (en leonés ''Partíu Carlista'l Reinu de Llión*; en castelán *Partido Carlista del Reino de León'') é a federación local do Partido Carlista nas provincias de Salamanca, Zamora e León. Ten unha relación de tipo federal co resto de federacións do Partido Carlista. Nas eleccións xerais de 2008 presentouse na provincia de Salamanca obtendo 270 votos ao Congreso dos deputados (0,11%), mentres que o seu candidato ao Senado obtivo 288 votos (0,12%). Como partido leonesista, o Partido Carlista do Reino de León propulsa a consecución da autonomía do antigo Reino de León integrado polas provincias de Salamanca, Zamora e León. Ademais defende a protección e a oficialidade da lingua leonesa.

Tras aprobarse recentemente o novo Estatuto de Autonomía de Castela e León opúxose rotundamente a el, cualificándoo de "burla" e acusándoo de que non trae ningunha mellora aos obreiros leoneses (...) nin traerá un benestar para eles nin un emprego de máis calidade nestes momentos de precariedade laboral, tampouco favorecerá ás bisbarras rurais leonesas na súa loita por un futuro e contra o despoboamento, e por suposto, segue virando as costas ao pobo leonés con respecto a recuperar o seu histórico autogoberno.". Do mesmo xeito manifestouse contra a liña de alta tensión Sama-Velilla ou a favor da creación do hospital comarcal de Benavente, a reapertura das vías de tren: a vía da Prata e a liña de La Fuente-Barça d'Alva.

## Notas  
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Partido Carlista del Reino de León
* Juventudes Carlistas - León
Navàs

**Navas** é un concello de Cataluña, pertencente á comarca de Bages, na provincia de Barcelona. Está situado na marxe dereita do río Llobregat, ó leste do concello do mesmo nome e a unha distancia de 23&nbsp;km do centro de Manresa e de 25&nbsp;km do centro de Berga.

## Navassencs de sona 
* Antoni Deig i Clotet, Bispo de Menorca de 1977 ó 1990 e Bispo de Solsona de 1990 ó 2001.
* Estanislau Basora i Brunet, exfutbolista.
* Josep Maria Castella i Molins, compositor e organista.
* Llibert Fortuny, compositor e saxofonista.
* Martí Guixé, deseñador gastronómico.
* Joan Manuel González Corominas *Pedregà*, piloto de quads.
* Josep Manzano i Cererols, expiloto de trial.
* Agustí Vall i Fàbrega, *El tigre de Navàs*, expiloto de enduro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello
Muerte de un ciclista

***Muerte de un ciclista*** é un filme hispano-italiano dirixido por Juan Antonio Bardem que se estreou en 1955.

## Sinopse 
Un profesor de universidade e a súa amante, unha muller casada da burguesía, atropelan accidentalmente un ciclista. Temerosos de que se descubra o adulterio, deciden ocultar o tráxico accidente.

## Personaxes 
* Lucia Bosè como María José de Castro
* Alberto Closas como Juan Fernández Soler
* Otello Toso como Miguel Castro
* Bruna Corra como Matilde Luque
* Carlos Casaravilla como Rafael "Rafa" Sandoval
* Manuel Alexandre como Ciclista

## Galardóns e nomeamentos 
*1955: Festival de Cannes: Premio da Crítica Internacional (FIPRESCI).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Dianne Wiest

**Dianne E. Wiest**, nada en Kansas City, Missouri o 28 de marzo de 1948, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Comezou a traballar en teatro nos anos setenta mentres estudaba na universidade, chegando a actuar en Broadway en 1971.

Debutou no cinema en 1980, pero non se estableceu definitivamente como actriz cinematográrica ata o seu traballo en filmes de Woody Allen. A partir dese momento espallou máis as súas actuacións sobre os escenarios.

Gañou dous Oscars á mellor actriz secundaria, por *Hannah e as súas irmás* e *Balas sobre Broadway*.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Liga de Defensores de Vigo

A **Liga de Defensores de Vigo** foi unha agrupación política creada en Vigo en 1922.
## Historia e características 
Existiu en 1872 unha Liga de Defensores de Vigo que promoveu o periódico *La Concordia*.

Organizada en decembro de 1921, constituíuse o 2 de xaneiro de 1922. Formada por persoas dun amplo abano ideolóxico unidas pola angueira de defender os intereses locais. As súas reivindicacións eran os investimentos no porto, a comunicación directa con Madrid por estrada e ferrocarril e o aumento dos centros de ensino público. 

Estaba presidida por Adolfo Gregorio Espino, principal figura do maurismo local que se separara do Partido Conservador para intentar rexenerar a política viguesa. Xunto a el figuraron representantes da burguesía ilustrada da cidade coma Manuel Gómez Román, Amador Montenegro, Amado Garra, o avogado e conserveiro Curbera, Bernardo Bernárdez e Eugenio Fadrique González. O principal obxectivo político era tratar de afastar da vida política viguesa a Urzaiz e tódolos seus seguidores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Francisco Curty Martínez

**Francisco Curty Martínez** foi un xornalista e empresario galego.

## Traxectoria 
Membro da Liga de Defensores de Vigo, dirixiu o periódico *La Garra*. Pertenceu á directiva da Sociedade de Armadores de Vigo. Nos anos trinta instalouse na Arxentina e foi presidente da Asociación de Residentes de los Ayuntamientos de Vigo y Lavadores.

## Notas
Carlos Tartiere

**Carlos Tartiere de las Alas Pumariño**, nado en Oviedo e finado en Xixón o 31 de xullo de 1950, foi un popular empresario asturiano e presidente do Real Oviedo.

## Traxectoria 
O 26 de marzo de 1926 fundouse o Oviedo Football Club como resultado da fusión dos dous clubs máis representativos de Oviedo: Real Stadium Club Ovetense e Real Club Deportivo Oviedo e Carlos Tartiere foi nomeado presidente da entidade. Durante o seu mandato o club pasou a chamarse Real Oviedo Football Club, Oviedo F.C. e, finalmente, Real Oviedo.

Presidiu o Real Oviedo ata a súa morte en 1950 e baixo a súa presidencia lográronse algúns dos maiores éxitos na historia do club: dúas terceiras posicións no campionato de Liga nas tempadas 1934-35 e 1935-36.

Na súa memoria, o antigo estadio de Buenavista pasou a chamarse Estadio Municipal Carlos Tartiere e cando no ano 2000 foi construído un novo campo de fútbol para a cidade levou tamén o mesmo nome.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estadio Carlos Tartiere (1932)
* Estadio Carlos Tartiere (2000)
Semélidos

[miniatura|230px|*[Scrobicularia plana*.]]
A dos **semélidos** (*Semelidae*) é unha familia de moluscos bivalvos heterodontes da orde dos veneroides caracterizados pola súa cuncha pequena, ovoide, lisa, moi fráxil e case transparente, que viven debaixo da superficie dos sedimentos areosos e fangosos, na zona nerítica.

Considéranse como unha importante fonte de alimento para os peixes planos.

## Xéneros 
A familia dos semélidos inclúe os seguintes xéneros:

* Xénero *Abra*
** *Abra alba*, moi abundante en toda Galicia.
** *Abra nitida*, pouco abundante, citada nas rías de Muros e Noia, Arousa e Vigo.
** *Abra tenuis*, pouco abundante, rexistrada nas rías de Arousa e Vigo.
* Xénero *Scrobicularia*
** *Scrobicularia plana*, moi abundante e coñecida (é a denominada comunmente como cadela).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ramonell, Rosa (1985): *Guía dos mariscos de Galicia*. Vigo: Galaxia. ISBN 84-7154-560-3
* Ríos Panisse, Mª del Carmen (1977): *Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia I. Invertebrados y peces*. Verba, Anejo 7. Santiago: Universidad de Santiago de Compostela. ISBN 84-7191-008-X
* Emilio Rolán & Jorge Otero-Schmitt (1996): *Guía dos moluscos de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-072-1.

### Outros artigos 
* Bivalvos
* Veneroides

### Ligazóns externas 
* *Semelidae* en ADW
Electro Rayma

**Electro Rayma** é unha empresa galega con sede no polígono de Río do Pozo, Narón, dedicada á servizos eléctricos e de mantemento naval e industrial.

## Historia
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro eléctrico situado en Freixeiro, Narón. A empresa comezou a traballar para Megasa levando o mantemento da fábrica de Narón e máis tarde tamén da de Portugal. A empresa pasou a facerse cargo de todo o traballo técnico en Megasa para posteriormente ampliar os clientes a outras empresas. Trasladou a súa sede ao polígono de Río do Pozo. A principios dos anos 2000 comezou a traballar no sector naval como empresa auxiliar competindo directamente cas empresas máis antigas dos estaleiros da ría: Elinco, Elecnaval e Electro Ships.
Actualmente é a maior empresa auxiliar naval de Ferrol e ampliou o negocio para traballar en sectores como o eólico e as renovables en xeral.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*FENYA

### Ligazóns externas
* Páxina web de Rayma  .
Niet

**Niet**, creado en 1983 é un grupo musical de Punk rock de Ljubljana (Eslovenia), antiga República Federal Socialista de Iugoslavia. Estivo en activo entre 1983 e 1988, deixando os escenarios durante uns anos para volver os anos 1993 e 1994 para volver descansar ata a volta en activo en 2008. Foi un dos principais grupos punk de Iugoslavia.

## Compoñentes 
### 1983-1988 
* Primož Habič - Voz (1983–1988)
* Igor Dernovšek - Guitarra (1983–1988)
* Aleš Češnovar - Baixo (1983–1988)
* Tomaž Dimnik - Batería (1983–1985)
* Tanja Ukmar - Voz femenina (1984–1985)
* Tomaž Bergant - Batería (1985–1988)
* Robert Likar - Guitarra (1985–1988)

### 1993-1994 
* Igor Dernovšek - Guitarra e Voz (1993–1994)
* Šani Kolbezen - Guitarra (1993–1994)
* Tadej Vobovnik - Baixo (1993–1994)
* Slavc Colnarič - Batería (1993–1994)

### 2008-Actualidade 
* Borut Marolt - Voz
* Igor Dernovšek - Guitarra
* Janez Brezigar - Baixo
* [Robert Likar]] - Guitarra
* Tomaž Bergant - Batería

## Discografía 
* 1984: *Srečna mladina* (FV založba)
* 1993: *Niet* (Kif Kif)
* 1995: *Live* (Vinilmanija)
* 1996: *Lep dan za smrt* (Vinilmanija)
* 2008: *Bil je maj* (Menart Records) 
* 2008: *Izštekani na Valu 202* (ZKP RTVS)
* 2010: *Trinajst* (ZKP RTVS)
* 2012: *Rokovnjači* (ZKP RTV Slovenija)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do grupo
Nóctulo pequeno

O **nóctulo pequeno** ou **morcego de Leisler** (*Nyctalus leisleri*) é unha especie de morcego pertencente á familia Vespertilionidae. A especie recibiu o seu nome en honor ao naturalista Johann Philipp Achilles Leisler.

## Descrición 
É un morcego de tamaño mediano, un pouco máis cativo que o nóctulo común. Ten unha lonxitude de 48 a 68 milímetros (na cabeza e o corpo) e unha amplitude de ás de 260 a 330&nbsp;mm. O antebrazo alcanza entre 38 e 47&nbsp;mm e o peso do morcego varía entre once e vinte gramos. A cara, as orellas e as ás presentan unha tonalidade escura. A pelaxe é marrón, máis escura no ventre que no lombo, a diferenza do nóctulo común que é de cor uniforme. A base dos brazos está recuberta por pelo, as orellas son curtas e presentan unha forma redondeada similar á dun fungo. As ás son longas e estreitas.

## Distribución 
O nóctulo pequeno pode atoparse ao longo de Europa e o oeste asiático, chegando a lugares como os Montes Urais e a cadea montañosa Himalaia. Tamén pode atoparse no noroeste de África, nas Illas Canarias e en Madeira. A forma dos Azores adoita considerarse como unha especie separada: *Nyctalus azoreum* ou nóctulo dos Azores.

Polo xeral habita os bosques, tanto de coníferas como de árbores de folla caduca, pero tamén se adapta a áreas urbanas e sen árbores e frecuentemente aniña en edificios.

Na maior parte do seu territorio, o nóctulo pequeno é pouco común, pero en Irlanda é moito máis corrente. No Reino Unido coñécense unhas poucas colonias en Inglaterra e en Gales con exemplares que ocasionalmente migran a Escocia. As ameazas á súa supervivencia inclúen a baixa na poboación dos insectos grandes, a perda das árbores dos bosques e os químicos tóxicos que se utilizan nos edificios.

## Alimentación 
Os morcegos saen dos seus niños pouco despois do atardecer para alimentarse de insectos voadores como avelaíñas e escaravellos. Voan dereito e rápido mergullándose en augas pouco profundas, xeralmente próximas ás árbores. A miúdo aliméntanse preto dos semáforos, atrapando aos insectos que se ven atraídos polas luces. Alcanzan o seu pico de actividade ao amencer e durante o crepúsculo e poden viaxar máis de dez quilómetros ao cazar.

## Reprodución 
Os nóctulos pequenos usualmente viven en colonias que constan de vinte a cincuenta individuos, pero en Irlanda poden ser moito máis grandes. A colonia adoita atoparse nunha árbore oca ou nun edificio; as caixas para morcegos tamén son utilizadas. As femias dan a luz a un ou dous morcegos, sendo máis comúns os nacementos dobres nos países máis orientais.
Morcego orelludo común

O **morcego orelludo común** (*Plecotus auritus*) é un morcego europeo. Ten orellas moi particulares, dun gran tamaño e cun pregamento característico. É moi parecido ao orelludo gris, un mamífero moito menos común, pero ambas especies separáronse na década de 1960 polos científicos.

Un morcego orelludo común adulto ten un corpo de 4,5 a 4,8 centímetros, unha cola de 4,1 a 4,6 e as súas ás alcanzan os 3,9&nbsp;cm de longo, distinguíndoo doutras especies de morcegos.

Son voadores relativamente lentos, comparándoos co resto dos morcegos.

## Hábitat 
Pode atoparse ao norte de Eurasia, desde Inglaterra e Francia ata o norte de Kazakhstán.

A especie prefire as covas para pousarse, pero tamén o fai nos orificios das árbores, nos edificios e en lugares similares. Cando se pousan nas árbores deben estar cerca do chan.

Caza polos bosques, durante o día, principalmente avelaíñas, que consegue de follas de árbores e das cortizas. É un dos morcegos cuxa vista é sumamente importante para capturar ás súas presas.
República de Carolina do Sur

A **República de Carolina do Sur** (en inglés *Republic of South Carolina*) foi un país non recoñecido, situado no actual Estado de Carolina do Sur que declarou a súa secesión dos Estados Unidos de América o 20 de decembro de 1860. Durante este período tamén foi coñecida como a **República do Palmetto**.

## Secesión 
Por unanimidade, a convención estatal que tivo lugar en Columbia elixiu separarse da Unión. Adoptaron a bandeira do palmeto como bandeira nacional

Tras a declaración de secesión, o antigo congresista James L. Petigru remarcou que *Carolina do Sur era moi pequena para ser unha república e moi grande para ser unha residencia de enfermos mentais.*  Pouco despois, Carolina do Sur comezou a prepararse para unha presunta intervención por parte do goberno estadounidense, mentres traballaba por convencer a outros estados do sur en que se separaran da unión para formar unha confederación das repúblicas do sur.

O 8 de febreiro de 1861 a República de Carolina do Sur uniuse aos Estados Confederados de América.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Carolina do Sur
* Estados Confederados de América
* Guerra Civil Estadounidense
Colapso hidrofóbico

O **colapso hidrofóbico** é un fenómeno hipotético que ocorre durante o proceso de pregamento de proteínas globulares, que foi proposto baseándose na observación de que o estado nativo das proteínas con frecuencia presenta no seu interior unha zona central hidrofóbica de aminoácidos de cadeas laterais non polares (intercalados con cadeas laterais cargadas que están neutralizadas por pontes salinas), mentres que a maioría dos residuos cargados ou polares quedan na superficie da proteína exposta ao solvente. A estabilización enerxética adquirida pola proteína por este secuestro na parte interior das cadeas laterais hidrofóbicas para que non estean en contacto coa auga que rodea a proteína, crese que estabiliza os intermediarios de pregamento. A hipótese xeralmente sostén que o colapso hidrofóbico é un evento relativamente temperán na ruta de pregamento, que ten lugar antes da formación de moitas das estruturas secundarias e contactos nativos presentes na estrutura terciaria completamente pregada. O intermediario colapsado tamén se denomina glóbulo fundido e corresponde a un estado parcialmente pregado cunha enerxía menor que a do estado estado desnaturalizado pero maior que a do estado nativo, é dicir, dentro do pozo de enerxía do funil de pregamento (*folding funnel*) pero aínda non cerca do mínimo de enerxía.

O colapso hidrofóbico parcial é un modelo aceptado experimentalmente para a cinética de pregamento de moitas proteínas globulares, como a mioglobina, alfa-lactalbumina, barstar, e a nuclease de *Staphylococcus*. Con todo, como as probas experimentais dos eventos iniciais do pregamento son difíciles de obter, o colapso hidrofóbico estúdase con frecuencia *in silico* (por computador) por medio de simulacións polo método Monte Carlo e de dinámicas moleculares do proceso de pregamento. As proteínas globulares que se cre que se pregan por colapso hidrofóbico son especialmente axeitadas para o estudo experimental e computacional complementario utilizando a análise do valor fi.

## Notas
Barstar

**Barstar** é o nome dunha pequena proteína sintetizada pola bacteria *Bacillus amyloliquefaciens*. A súa función é inhibir a actividade ribonuclease do encima barnase, ao cal se une formando un complexo unido de modo extraordinariamente forte dentro da célula bacteriana, antes de que se segregue a barnase. A expresión da barstar é necesaria para contrarrestar o efecto letal da expresión da barnase activa dentro da célula. A estrutura do complexo barnase-barstar xa foi determinada.

A barstar (e tamén a barnase) é unha proteína dunha soa cadea polipeptídica pequena moi axeitada para facer estudos sobre o pregamento de proteínas e as interaccións proteína-proteína.

A interacción entre o inhibidor barstar e a barnase é rápida en parte pola agrupación de catro residuos cargados negativamente (Asp35, Asp39, Glu76 e Glu80) na superficie da barstar por onde se une á barnase. Estas cargas negativas dirixen o inhibidor cara ao sitio activo da barnase cargado positivamente.

## Notas
Abra alba

***Abra alba*** é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos semélidos que está presente no océano Atlántico nororiental e no mar Mediterráneo, onde vive en fondos de augas pouco profundas enterrada en sedimentos brandos.

## Distribución 
Encóntrase nas costas do noroeste de Europa e do Mediterráneo a profundidades desde o nivel da baixamar até os 200 m de profundidade. É común nas illas Británicas e no mar do Norte,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barrett, J. & C. M. Yonge (1973): *Collins Pocket Guide to the Sea Shore*. Londres: Collins. ISBN 978-0-00-212144-6.
* Rees, H. L. & Dare. P. J. (1993): "Sources of mortality and associated life-cycle traits of selected benthic species: a review". *Fisheries Research Data Report* Nº 33, Directorate of Fisheries Research, Lowestoft. Ver en PDF.
* Emilio Rolán & Jorge Otero-Schmitt (1996): *Guía dos moluscos de Galicia*. Vigo: Editorial Galaxia. ISBN 84-8288-072-1.

### Outros artigos 
* Bivalvos
* Veneroides
* Semélidos

### Ligazóns externas 
* *Abra alba* en ADW.
Eugenio Fadrique del Río

**Eugenio Fadrique del Río**, finado en Vigo o 2 de xuño de 1989, foi un empresario.

## Traxectoria 
Fillo de Eugenio Fadrique González, sucedeuno na dirección da compañía La Artística e do grupo de empresas asociado.

## Notas
Morcego orelludo meridional

O **morcego orelludo meridional** (*Plecotus austriacus*), é un morcego da familia Vespertilionidae, considerada ata 1960. É un morcego de tamaño medio, de orellas moi grandes unidas á cabeza polos seus bordos internos. O dorso é de cor gris escuro e a zona ventral é esbrancuxada ou gris moi pálida, de aí o seu nome. As femias son polo xeral algo maiores. As medidas do corpo van desde os 37 aos 45&nbsp;mm e desde os 6,5 aos 15 gramos de peso. Emite pulsos de ecolocalización en FM desde 85 a 25&nbsp;kHz, a intensidade destes sons é moi débil e o seu alcance apenas supera os 5 metros, son indistinguibles.

## Distribución 
Esténdese por Eurasia occidental, norte de África e Asia Menor, desde Madeira e as costas atlánticas da Península Ibérica, Francia e sur de Inglaterra ata Mongolia e o oeste da China. En África atópaselle desde Marrocos ata Exipto, Sudán e Etiopía, incluíndo as illas de Cabo Verde. En Europa é máis abundante no dominio de clima mediterráneo, aínda que chega a alcanzar os Países Baixos, Alemaña, Polonia e o extremo meridional de Escandinavia.

## Hábitat 
Son moi variados, desde bosques e áreas semiforestais a zonas cultivadas e paisaxes abertas sen cobertura arbórea. Os seus preferencias por ambientes forestais son menores que no orelludo dourado e están máis ligadas ao hábitat humano. É unha especie relativamente térmofila, en termos xerais, habita en cotas de menor altitude.

## Ameazas 
A constante perdida de refuxios de reprodución debido á remodelación ou derriba de edificios, a restauración de baixocubertas ou a reutilización ou pechadura de minas abandonadas, tamén a persecución por parte dos habitantes de edificios onde moitas destas colonias sitúanse. A utilización de insecticidas ao habitar, principalmente, hábitat moi humanizados.
Eugenio Fadrique González

**Eugenio Fadrique González**, nado en 1879 e finado en Vigo en 1971, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|En Vigo en [maio de 1932, tras pronunciar unha conferencia no Teatro García Barbón, Federico García Lorca con, entre outros, Roberto González, Manuel Gómez Román, Eugenio Arbones, Eugenio Fadrique e Jerónimo Toledano.]]
Fundou en 1906 a compañía La Artística, especializada en actividades de pintura e impresión de latas para conservas. Foi inicialmente unha pequena empresa familiar que servía ao mercado local. En 1920 producía entre 30.000 e 35.000 caixas de folla de lata e empregaba a unha trintena de operarios. Producía tamén azulexos de zinc e tabais de lata, que substituían aos antigos barrís de madeira para sardiña prensada. Nos anos setenta os seus negocios abarcaban os Talleres Mecánicos Alonarti e a litografía Artiscar en Vigo, Idalsa, especialista en derivados de aluminio en Madrid, e A Artística de Valença do Minho.

Presidiu o Depósito Franco, precedente da actual Zona Franca. Foi socio de honra do Círculo Mercantil e presidente da Cámara de Comercio (1931-1945). Dedicouse a tarefas de beneficencia, como directivo da Casa de Caridade, e exerceu como conselleiro de FENOSA e do Banco de Vigo. Tamén foi o representante da Asociación Metalgráfica Española.

Participou na política a través da Liga de Defensores de Vigo, pola que foi elixido concelleiro en varias ocasións, e foi tenente de alcalde na Corporación presidida por Adolfo Gregorio Espino durante a ditadura de Primo de Rivera.

Afeccionado á fotografía, polo que recibiu algún premio, filmou unha película con José Gil.

## Recoñecementos 
O concello de Vigo adicoulle o nome dunha praza, ornamentada cunha escultura metálica de Steinbrüggen.
## Vida persoal 
Casou en 1909 con Josefa del Río e foi pai de Eugenio Fadrique del Río.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Presidencia de Eugenio Fadrique Cámara de Comercio de Vigo.
* "Empresario de éxito y hombre bueno a carta cabal" Faro de Vigo .
Rodismo

[miniatura|Un cura da organización RUNVira predica nun templo en [Ucraína.]]
[miniatura|Altar nun templo da Igrexa Nativa Polaca en [Polonia.]]
O **Rodismo** (ruso: родянство) ou **Rodnovería** (inglés *Rodnovery*, ruso: родноверие / *rodnoverie*) é unha relixión neo-étnica, que é a tradición da relixión natural eslava, dependendo da cultura, a mitoloxía e crenzas relixiosas eslavas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Neopaganismo
### Bibliografía
* Aitamurto, Kaarina (2007). *Neoyazychestvo or rodnoverie?: reflection, ethics and the ideal of religious tolerance in the study of religion*, Omsk: Aleksanteri Institute (Finnish Centre for Russian and East European Studies). ISBN 978-5-98867-009-4
* Ivakhiv, Adrian (2005). *In Search of Deeper Identities Neopaganism and Native Faith in Contemporary Ukraine*, in *Nova Religio*.
* Potrzebowski, Stanisław (1982). *Eine völkische Bewegung in Polen*, in *Zadruga*, Bonn: Institut für Angewandte Sozialgeschichte.
* Shnirelman, Victor (2002). *"Christians, Go Home!": A Revival of Neo-Paganism Between the Baltic Sea and Transcaucasia (An Overview)*, in *Journal of Contemporary Religion*, Vol. 17, No. 2.
* Shnirelman, Victor (1998). *Russian Neo-pagan Myths and Antisemitism*, in *Acta* no. 13, *Analysis of Current Trends in Antisemitism*, The Vidal Sassoon International Center for the Study of Antisemitism, Hebrew University of Jerusalem.
* Simpson, Scott (2000). *Native Faith: Polish Neo-Paganism At the Brink of the 21st Century*. ISBN 83-88508-07-5
* Wiench, Piotr (1997). *Neo-Paganism in Central Eastern European Countries*, in *New Religious Phenomena in Central and Eastern Europe*. ISBN 83-85527-56-7
### Ligazóns externas
* Rodnovery.ru .
* Velesovokrug.ru .
* Alatyr.org.ua
* Rodnoverie.org
La testa perduta di Damasceno Monteiro

***La testa perduta di Damasceno Monteiro*** é unha novela en lingua italiana de Antonio Tabucchi, publicada en 1997.

## Trama 
Nun parque público de Porto o xitano Manolo descobre un cadáver decapitado. Firmino, un xornalista mozo dun periódico de Lisboa, é enviado á cidade do Douro para investigar o crime, e vai falar co avogado Mello Sequeira. Descobre que un sarxento da Guarda Nacional trafica con heroína procedente de Hong Kong e que distribúe nunha discoteca súa. Damasceno Monteiro traballaba na empresa que utilizaba o sarxento como tapadeira, e decidiuse a roubarlle a droga, polo que o sarxento o mata na comisaría logo de torturalo.

O avogado consegue unha testemuña e denuncian ao sarxento, pero queda libre por falta de probas. Porén, tempo despois coñece outra testemuña, polo que solicita a reapertura do caso.
Vienna Capitals

Os **Vienna Capitals** son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Viena, Austria. O club foi fundado no ano 2000 e dende a tempada 2001-02 compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo austríaco, a Erste Bank Hockey League, da que foron campións en 2005 e mais en 2017. Xogan os seus partidos como local no Albert-Schultz-Eishalle, un pavillón con capacidade para 7.000 espectadores.

Dende o 2011 compite no European Trophy. O equipo é alcumado *Caps*.

## Palmarés 
* **1 Erste Bank Hockey League:** 2005, 2017

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
ERC Ingolstadt

O **Eishockey-und-Rollschuh club Ingolstadt** (máis coñecido pola abreviatura **ERC Ingolstadt**) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ingolstadt, Alemaña. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán, Deutsche Eishockey Liga (DEL), xogando os seus partidos como local no Saturn Arena, un pavillón con capacidade para 4.815 espectadores.

O equipo é alcumado *Die Panther* (en galego *As Panteiras*).

## Historia 
O club foi fundado en 1964 e non foi ata o 2003 cando conseguiu o ascenso á máxima categoría do hóckey sobre xeo alemán. Dende a súa chegada á DEL, os mellores resultados do equipo chegaron cos subcampionatos das tempadas 2005-06 (caendo posteriormente nos *play-offs* polo título na primeira rolda fronte aos Hannover Scorpions por 4-3) e 2011-12 (caendo nas semifinais dos *play-offs* polo título fronte ao Adler Mannheim por 3-1), e o título da DEB-Pokal conseguida na tempada 2004-05, cando derrotaron na final ao DEG Metro Stars. No 2008 o ERG Ingolstadt xogou a prestixiosa Spengler Cup, finalizando na derradeira posición con tan só unha vitoria por 3 derrotas. Dende o 2012 o equipo compite no European Trophy.

## Palmarés 
* **1 DEB-Pokal:** 2004-05

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Funil de pregamento

miniatura|O diagrama ilustra esquematicamente como as proteínas se pregan nas estruturas do seu estado nativo minimizando a súa enerxía libre.
miniatura|dereita|Esta teoría recibe o seu nome por unha analoxía da forma da súa gráfica de enerxía coa dun funil.
O **funil de pregamento** (*folding funnel*) é unha hipótese que é unha versión específica da teoría da paisaxe de enerxía do pregamento de proteínas. A hipótese do funil de pregamento asume que o estado nativo dunha proteína corresponde ao seu mínimo de enerxía libre nas condicións de solución que se encontran normalmente nas células. Aínda que as paisaxes de enerxía poden ser pouco precisas, con moitos mínimos locais non nativos nos cales poden quedar atrapadas as proteínas pregadas, a hipótese do funil de pregamento asume que o estado nativo é un profundo mínimo de enerxía libre con paredes empinadas, que corresponde a unha soa estrrutura terciaria ben definida.

A hipótese do funil de pregamento está moi relacionada coa hipótese do colapso hidrofóbico, na cal a forza que dirixe o pregamento das proteínas é a estabilización asociada co secuestro das cadeas laterais de aminoácidos hidrofóbicos no interior de proteínas pregadas. Isto permite que a auga do solvente maximice a súa entropía, diminuíndo a enerxía libre total. No lado da proteína, a enerxía libre é rebaixada adicionalmente por contactos enerxeticamente favorables: illamento de cadeas laterais cargadas electricamente na superficie da proteína accesible polo solvente, e neutralización de |pontes salinas na parte interior da proteína. O estado de glóbulo fundido predito pola teoría do funil de pregamento como un conxunto de intermediarios de pregamento, corresponde así a unha proteína na cal tivo lugar o colapso hidrofóbico pero na que aínda se teñen que formar moitos contactos nativos, ou interaccións próximas residuo-residuo no estado nativo.

Na representación canónica do funil de pregamento, a profundidade do pozo representa a estabilización enerxética do estado nativo fronte ao estado desnaturalizado, e a amplitude ou largura do pozo representa a entropía conformacional do sistema. A superficie fóra do pozo móstrase relativamente plana para representar a heteroxeneidade do estado de enrolamento aleatorio (*random coil*). O nome da teoría deriva dunha analoxía entre a forma do pozo e un funil físico, no cal un líquido dispersado se concentra nunha soa área estreita.

## Notas 
* 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Predición da estrutura das proteínas
* Paradoxo de Levinthal
* Chaperonas &mdash; proteinas que axudan a outras proteínas a pregarse e despregarse
Aufaniae

**Aufaniae** era o nome dunha deusa celta adorada na Europa celta. Só é coñecida polas inscricións simbólicas que foron atopadas principalmente en Renania, Alemaña. É unha deusa nai ou matrona que é representada cun triplo aspecto.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Miranda J. Green‏, The Celtic World, Routledge, ‏1996.
Temple Grandin (filme)

***Temple Grandin*** é un filme estadounidense dirixido por Mick Jackson que se estreou no 2010. Está protagonizado por Claire Danes, que interpreta a Temple Grandin, unha muller autista que revolucionou o xeito en que o gando era tratado nos ranchos e matadoiros dos Estados Unidos.

## Sinopse 
Conta a historia de Temple Grandin, unha muller autista nada en 1947 que se converteu nunha das científicas máis brillantes do seu tempo.

## Personaxes 
* Claire Danes como Temple Grandin
* Catherine O'Hara como Tía Ann
* Julia Ormond como Eustacia Grandin
* David Strathairn como Dr. Carlock
* Charles Baker como Billy

## Galardóns e nomeamentos 
* 2010: 7 Emmys, incluíndo mellor telefilme, dirección e actriz (Claire Danes). 15 nomeamentos.
* 2010: 1 Globo de Ouro: Mellor actriz (Claire Danes). 3 nomeamentos, incluíndo Mellor filme TV.
* 2010: Nomeado a Critics' Choice Awards: Mellor filme para TV.
Canguro vermello

O **canguro vermello** (*Macropus rufus*) é unha especie de marsupial diprotodonto da familia Macropodidae; é o maior marsupial supervivente. Habita en Australia, nas zonas fértiles. Recibe o seu nome pola cor do seu pelo, vermello ou vermello amarronado. É nocturno ou crepuscular. Posúe un rango de visión de aproximadamente 300 graos debido á posición dos seus ollos, comparado aos 180 graos que posuímos os humanos.
Dromedario

O **dromedario** ou **camelo árabe** (*Camelus dromedarius*) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Camelidae. É similar ao camelo bactriano (coñecido vulgarmente como camelo), do que se diferencia pola súa pelaxe xeralmente máis curta, corpo menos robusto e presenza dunha xiba en lugar de dúas.

## Características 
Como o seu primo asiático é un tilópodo sen cornos, cos orificios nasais formando aberturas oblicuas, o beizo superior dividido e movible por separado e extensible, con pezuños, o abdome elevado e patas longas e delgadas. A súa anatomía mostra todo tipo de adaptacións á vida nos desertos cálidos e areosos onde vive: Os xeonllos e nocellos teñen calosidades que as fan máis resistentes ao ardor da area cando se sintan, as súas pestanas longas e finas manteñen os ollos a salvo de que lles entre area, e na xiba mantén un depósito de graxa do que poden nutrirse e ata xerar auga si é necesario. A súa capacidade de resistencia ante a deshidratación fíxoos uns animais moi valiosos no deserto. O dromedario pode chegar a beber ata 150 litros de auga en moi pouco tempo.

## Distribución xeográfica 
Os dromedarios son orixinarios da Península Arábiga, aínda que foron introducidos polo ser humano en multitude de lugares, e non son raros os casos en que estes animais escaparon e formado poboacións semisalvaxes. A modo de exemplo pódense citar os camelos do Sáhara, introducidos por primeira vez na época romana, e os de Australia, que chegaron alí durante as exploracións inglesas do século XVIII, a partir de exemplares transportados desde as Illas Canarias. O uso deste animal como motor de traballo nas tarefas agrícolas foi común en devandito arquipélago ata a recente industrialización, xerándose termos propios como "belfo", para definir á cativa do dromedario.

Da Dinastía XVII de Exipto é datado un gravado de Asuán, coa imaxe dun dromedario e o seu xinete, desmentindo a chegada deste animal ao deserto do Sáhara, procedente de Oriente, en época cristiá (Schweinfurth "Zeitschrift für Ethnologie" 1912, 633. Cf. Moret, 1956, 162).

## Notas 
## Véxase tamén
Batalla de Armentières

A **batalla de Armentières** foi unha batalla da primeira guerra mundial, que forma parte do conxunto da carreira cara ao mar, acontecida en outubro de 1914, que enfrontou a tropas británicas do III Corpo e as tropas alemás do IV e VI Exércitos. No norte, mestúrase coa batalla de Messines, e no sur coa batalla de Bassée. O 10 de outubro, as tropas británicas acadaron St. Omer e o día 12, adentráronse cara ao río Lys. O día 13 atoparon resistencia xermana nunha crista ben fortificada. O III Corpo atacou frontalmente as posicións, sen reforzos de ningún tipo. Tras un día de intensa batalla e 708 baixas, foron quen de forzar a retirada alemá.

O mesmo día, as tropas alemás conquistaron Lille, e os británicos comezaron a manobrar para recuperar a cidade. O III Corpo atacou de novo ás tropas do IV Exército alemán. Mentres tanto, o VI Exército atacaba Menin, participando na batalla de Yser e na primeira batalla de Ypres. O 15 de outubro, o III Corpo atacou Armentières, conquistando a poboación. O 17 acadaron o control completo da cidade e deuse a orde de despregar pontes sobre o río Lys, preparando o avance sobre Lille. Os días seguintes, os alemáns atacaron varias veces sen éxito. A primeiros de novembro, a cidade permanecía en mans británicas, pero a posición era máis inestable tras o inicio da batalla de Gheluvelt.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Rickard, J (26 de agosto de 2007), Battle of Armentières, 13 de outubro - 2 de novembro de 1914, http://www.historyofwar.org/articles/battles_armentieres.html
Benedicto Conde

**Benedicto Conde González**, coñecido como **Bene**, nado en Castrelos (Vigo) o 7 de maio de 1895 e finado na mesma cidade Vigo o 31 de marzo de 1987, foi un xornalista e fotógrafo galego.

## Traxectoria 
Foi mordomo, taxista, pintor e finalmente xornalista e fotógrafo. Formouse na Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo e na escola de Xornalismo de *El Debate*. Foi redactor de *El Pueblo Gallego* e *Faro de Vigo*, correspondente da Axencia Logos e colaborou noutras publicacións. Como fotógrafo participou na fundación da Agrupación Fotográfica Gallega e recibiu algúns premios. Foi un dos primeiros xornalistas que escribiu en galego.
## Obras 
* *¡Que no se acabe esta noche!*.

* *Unha lenda de San Amaro*, con Xesús Conde González.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Artigo "CONDE GONZÁLEZ, Benedicto" da *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
* 

* 
### Outros artigos 
* Xesús Conde González

### Ligazóns externas 
* «Benedicto Conde, decano de los periodistas gallegos» *El País'', 1987 .
Antonio Odriozola

**Antonio Odriozola Pietas**, nado en Gasteiz o 1 de xuño de 1911 e finado en Pontevedra o 7 de decembro de 1987, foi un bibliógrafo, investigador e erudito vasco.

## Traxectoria 
[miniatura|300px|[Pazo da Carballeira de Gandarón, sede da Misión Biolóxica de Galicia]]
Era fillo de Victoriano Odriozola Egaña, director da Granja Modelo de Gasteiz. Fixo o Bacharelato na súa cidade natal e estudou Dereito en Valladolid, Madrid e Compostela. Despois da Guerra Civil española empezou a centrarse na bibliofilia e en 1964 estableceuse en Pontevedra. Foi bibliotecario da Misión Biolóxica de Galicia ata a súa xubilación en 1981. Colaborou en *Faro de Vigo* e na Revista do Museo de Pontevedra.

## Vida persoal 
Casado con Dolores Casalderrey Blanco, non tiveron descendencia. Morreu atropelado polo trolebús que cubría a liña Pontevedra-Lérez.

## Obra 
* *Algunos problemas bibliográficos que plantean las obras de Nebrija* (1945)
* *Camelias en Pontevedra* (1974)
* *Ediciones incunables de Diego de Muros* (1975)
* *Bibliografía de Luis Seoane* (1979)
* *La imprenta en Vigo* (1980)
* *Vigo en su historia*, xunto con Fernando Acuña Castroviejo, Xosé María Álvarez Blázquez, Álvaro Cunqueiro, Antonio Meijide Pardo et alii (1980)
* *Alegrías y tristezas de la investigación sobre impresiones españolas de los siglos XV y XVI* (1986)
* *Las imprentas de Pontevedra en el siglo XIX* (1989)
* *Historia de la imprenta en Galicia*, xunto con con Xosé Ramón Barreiro (1992)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ", Antonio", artigo na Gran Enciclopedia Galega.

### Ligazóns externas 
* Antonio Odriozola Pietas. Personajes en la historia de Pontevedra
Norma Shearer

**Edith Norma Shearer**, nada en Montreal o 10 de agosto de 1902 e finada en Woodland Hills, California o 12 de xuño de 1983, foi unha actriz canadense.

## Traxectoria 
Pasou a súa infancia en Montreal, onde se interesou pola música. Non obstante, tras ver un vodevil no seu noveno aniversario decidiu converterse en actriz. Tras o divorcio dos seus pais en 1920, marchou coa súa nai e a súa irmá a Nova York para buscar traballo no teatro.

Os seus primeiros traballos foron como extra en películas da Universal Pictures.

Chegou a Hollywood en 1923, asinando un contrato coa Metro-Goldwyn-Mayer, da que foi unha das primeiras estrelas.

Na súa primeira proba de cámara para unha película coincidiu co produtor Irving Thalberg, que quedou moi impresionado con Shearer e a converteu na súa protexida. Casaron en 1927, tras converterse ela ao xudaísmo.

Shearer xa era unha actriz coñecida cando chegou o cinema sonoro, e foi unha das actrices que logrou facer a transición desde o mudo. Cansa de ter unha imaxe de “boa rapaza”, convenceu o seu marido para protagonizar *The Divorcee* en 1930. Con este filme gañou o Oscar á mellor actriz. Tras este papel continuou interpretando personaxes sensuais nos anos anteriores ao Código Hays.

Tras varios fracasos, retirouse en 1942.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
*
Melvyn Douglas

**Melvyn Edouard Hesselberg**, nado en Macon, Xeorxia o 5 de abril de 1901 e finado en Nova York o 4 de agosto de 1981, foi un actor estadounidense.

## Traxectoria 
Nado nunha familia de orixe xudía por parte de pai (aínda que segundo a súa autobiografía non o soubo ata a súa adolescencia), nunca acabou o instituto.

Comezou a súa carreira interpretativa na súa mocidade, ata chegar a debutar en Broadway en 1930 e no cinema no ano seguinte.

Tras a segunda guerra mundial comezou a facer papeis máis maduros, e nos anos cincuenta triunfou na televisión, coa serie *Steve Randall* e brevemente coma presentador de *Blind Date*.

Gañou en dúas ocasións o Oscar ó mellor actor secundario, en 1963 por *Hud* e en 1979 por *Being There*.

Finou de pneumonía en 1981.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Almagro

O topónimo castelán **Almagro** ( do árabe المغرة (al-magra) «a arxila vermella», de cor almagre) pode referirse a:

***Almagro**, concello da provincia de Cidade Real;
* **Almagro**, barrio arxentino da cidade de Buenos Aires;
* **Almagro**, concello cubano da provincia de Matanzas;
* **Almagro**, barrio administrativo da cidade de Madrid, no distrito de Chamberí;
* **Almagro**, municipio filipino da provincia de Samar;
* **Almagro**, cidade peruana da provincia de Chincha;
* **Diego de Almagro**, comuna chilena da provincia de Chañaral;
* **Illa Diego de Almagro**, no océano Pacífico.

Amais, como apelido pode referirse a:
***Diego de Almagro** (1475–1538), conquistador español.
***Diego de Almagro o Mozo** (1522–1542), gobernador do Perú, fillo do anterior.
***Rafael Almagro Martínez** (1945– ), futbolista español.
***Martín Almagro Basch** (1911-1984), historiador e arqueólogo español;
***Martín Almagro Gorbea** (nado en 1946), arqueólogo e numismático españo, fillo do anterior;
***Nicolás Almagro** (1985– ), tenista español.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Club Atlético San Lorenzo de Almagro**
Gebrinius

miniatura|200px|Altar de Gebrinius.
**Gebrinius** é un deus celta equivalente ó Mercurio, que foi adorado polos ubios na Galia Oriental (máis tarde a provincia da Xermania Inferior). É coñecido soamente a través de 10 inscricións descubertas en 1920 embaixo da Catedral de Bonn, así como un santuario romano do século II situado na cidade. O altar de pedra representa ó deus co seu aspecto romano, xa que o seu culto estaba relacionado co do deus romano.

Por ter a representación dun carneiro nalgunhas das pedras votivas dedicadas a Gebrinius, suxírese que o seu nome se relaciona co galo *gabros*, Aries, e igualmente co irlandés antigo *gabor* e o galés *gafr*. Esta interpretación é amplamente aceptada, en detrimento da teoría que o considera soamente asociado a un bode.

## Inscricións 
* Nesselhauf Nr.  186: AE 1931, 26 *Deo Merc[u]/rio Gebrinio Aurelius / Perula p(raepositus?) p(ortus?) L(irensis?) / rip(a)e Rheni leg(ionis) / I M(inerviae) templum / [?]*
* Nesselhauf Nr. 187: AE 1930, 31 *Mercurio / Gebrinio / Adnamatius / Dubitatus / mi[l(es)] leg(ionis) I M(inerviae) / [?]*
* Nesselhauf Nr. 188: AE 1931, 27 *Deo Mercurio Gebrin(io) / C(aius) Victorius / Liberalis nego/{t}tiator cretarius v(otum) s(olvit) l(ibens) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 189: *Mercurio Gebri/nio Amandini / Similis et Ianua/rius v(otum) s(olverunt) l(ibentes) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 190: *Mercurio Gebri/nio ex imp(erio) ips(ius) C(aius) Ana/illius Atto et Anail/lius Attonius pro / se et suis l(ibentes) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 191: *Mercurio Gebri/nio M(arcus) Cu[3]o/nius Vict[o]r / pro se et su[is] s(olvit) l(ibens) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 192: *Mercurio / Gebrinio / L(ucius) Manius / Sacer / v(otum) s(olvit) l(ibens) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 193: *Me[rcurio] / Gebr[i]n[io] / L(ucius) Paccius / Paris / v(otum) s(olvit) l(ibens) l(aetus) m(erito)*
* Nesselhauf Nr. 194: *Deo Mercurio Gebr/innio(!) Marcus Ulpi/[u]s Gratus votum / [so]lvit libens merit/[o] pro se et suis om/nibus*
* Nesselhauf Nr. 195: *[Merc]urio / [Gebr]inio / [3]niu[s]*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Dictionary of Celtic Myth and Legend.* Miranda Green. Thames and Hudson Ltd. Londres. 1997
* 
* 
*
Kutxabank

**Kutxabank** é un banco creado o 1 de xaneiro de 2012 como resultado da fusión fría do negocio bancario de tres caixas de aforros vascas: BBK (incluída CajaSur), Kutxa e Caja Vital, as cales traspasaron o seu negocio financeiro e a carteira de clientes.

## Historia 
O 16 de setembro de 2011, as asembleas extraordinarias de BBK e Caja Vital aprobaron a creación do banco Kutxabank a través do cal exercerían a súa actividade financeira. O 23 de setembro a asemblea de Kutxa deu igualmente a súa aprobación ao proxecto.

O 1 de xaneiro de 2012, Kutxabank iniciou a actividade, un banco que xurdiu do proceso de integración mediante un SIP (ou *fusión fría*) das tres caixas vascas (BBK, Kutxa e Caja Vital).

## Accionistas 
Os seus accionistas son as tres caixas de aforros do País Vasco:

## Participacións 
Lista de empresas nas que Kutxabank ten participación:

### Cotizadas 
### Non cotizadas 
## Rede de oficinas 
No segundo trimestre de 2013, a entidade contaba cunha rede de 1.086 oficinas. Nelas, mantéñense as marcas comerciais BBK, Kutxa e Caja Vital no País Vasco. En Andalucía e Estremadura, utilízase a marca CajaSur, referente á súa filial CajaSur Banco. No resto de España, utilízase a marca Kutxabank.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* BBK 
* Kutxa
* Caja Vital
* CajaSur

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial