Henrique de Trastámara (infante de Aragón)

**Henrique de Trastámara**, nado en Medina del Campo, Reino de Castela en 1400 e finado en Calatayud, Reino de Aragón o 15 de xuño de 1445, a causa das feridas recibidas na batalla de Olmedo), foi un nobre castelán e infante de Aragón, que ostentou diversos títulos dos reinos de Castela e de Aragón, e que foi  mestre da Orde de Santiago até a súa morte.

Foi fillo de Fernando de Antequera e da súa esposa Lionor de Alburquerque, e da súa muller Beatriz de Portugal.

## Traxectoria 
Herique foi o terceiro fillo do daquela infante castelán Fernando de Antequera, futuro rei de Aragón tras o Compromiso de Caspe (co nome de Fernando I),

En novembro daquel mesmo ano Hernique casou en Talavera de la Reina coa súa curmá a infanta Catarina, irmá máis nova do rei castelán e V Duquesa de Villena, matrimonio que acrecentou o seu poder, de xeito que o rei empezou a temer polo seu trono. Xoán II tivo que buscar o apoio dun cortesán de segundo nivel, Álvaro de Luna, con quen fuxiu desde Talavera a noite do 29 de novembro de 1420, ao castelo de La Puebla de Montalbán, onde se fixeron fortes.

Henrique, axudado polo entón condestábel de Castela Ruy López Dávalos e algúns outros nobres, como Íñigo López de Mendoza y de la Vega, marqués de Santillana, e señor de Hita e Buitrago, puxo cerco ao castelo exixindo a entrega do rei, a quen consideraba secuestrado por Álvaro de Luna. Pasados uns días, producíronse baixas nos sues apoios e viuse obrigado a levantar o cerco e fuxir.

Mentres o condestábel Ruy López Dávalos e a esposa de Henrique, a infanta Catarina, fuxían a Aragón, Henrique foi arrestado e, acusado de traizón, posto en prisión no castelo de Mora polo seu primo Xoán II e o seu xa afianzado valido Álvaro de Luna. Grazas á presión diplomática do seu irmán Afonso V de Aragón (que mesmo ameazou con  in vadir Castela), foi posto en liberdade e se lle restitiíron todos os seus títulos, marchando, porén, ao exilio.

Máis tarde, xa en 1427, caído en desgraza Álvaro de Luna, Henrique recuperou o seu antigo poder e regresou a Castela coa súa esposa r lle reclamou ao rei, para ela, a parte da herdanza que lle correspondía do seu sogro, o rei Henrique III de Castela. Xoán II doulles  as vilas de Trujillo, Alcaraz e Andújar, e de seiscentos peiteros en terras de La Alcarria, que se traduciron, en marzo de 1428, na cesión adicional de doce aldeas.

En xuño de 1429, os seus irmáns os reis de Aragón e Navarra declararon a guerra a Castela, e os seus exércitos unidos entraron até Jadraque. Sen chegar a iniciar batalla retiráronse aos poucos días debido á intercesión da irmá de todos eles María de Aragón, esposa do rei de Castela.

Henrique tivo que volver ao exilio e pasou ao reino de Nápoles, onde residía daquela o seu irmán Afonso V de Aragón, e alí estivo involucrado en agosto de 1435 na xornada de Ponza, retratada maxistralmente polo marqués de Santillana. Apresado naquela batalla quedou encarcerado, xunto aos seus irmáns os reis de Aragón e Navarra, no castelo de San Vicente de Nápoles, até xaneiro de 1436, data en la que os Infantes de Aragón lograron negociar a súa liberdade.

Tras a súa derradeira volta a Castela, aproveitando a rebelión nobiliaria de 1438, participou outra vez activamente nas loitas políticas chegando, de novo, ao enfrontamento armado co seu primo o rei.

En outubro de 1439 faleceu a súa esposa Catarina de parto, e Henrique volveu a casar pouco despois con Beatriz Pimentel.

Volta a ser invadida Castela por navarros e aragoneses, Henrique participou activamente na batalla de Olmedo, en maio de 1445. Alí foi ferido nunha man, ferida que se infectou e, ao cabo de poucas semanas faleceu en Calatayud, Reino de Aragón. Está enterrado no Mosteiro de Poblet.

Así pasou polo mundo este infante, o único dos infantes de Aragón que non chegou a reinar. Existe, porén, unha teoría historiográfica defendida por Emilio Cabrera, que di que antes da súa morte houbo un plan apoiado polo infante Xoán II de Aragón (tamén rei de Navarra), polo cal a metade sur do Reino de Castela sería separada para ser outorgada a Henrique co título de rei (ou de vicerrei), quedando a metade norte para o rei Xoán II de Castela baixo a tutela do seu primo o rei de Navarra.

Pese a todo, Henrique deixou a súa fama impresa nas páxinas dos mellores escritores daquel século prerrenacentista: o preclaro poeta castelán Jorge Manrique inmortalizouno nas célebress *Coplas a la muerte de su padre*, e o marqués de Santillana na súa *Comedieta de Ponza*.

## Descendencia 
Do seu segundo matrimonio con Beatriz Pimentel deixou un fillo póstumo:
* Henrique de Aragón e Pimentel (1445-1522), coñecido como *o infante Fortuna*, aínda que non foi infante.

## Antepasados de Henique de Trastámara 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benito Ruano, Eloy (1952): *Los Infantes de Aragón*. Madrid: Real Academia de Historia. ISBN 84-7846-781-5.
* 
* González Sánchez, Santiago (2013): "Un «golpe de estado» y sus consecuencias: el gobierno del infante don Enrique en Castilla (julio-diciembre de 1420)", *En la España Medieval*, vol. 36, pp.&nbsp;155–181.
* Suárez Fernández, L. (1964): "Los Trastámaras de Castilla y Aragón en el siglo XV (1410-1474), en Ramón Menéndez Pidal, *Historia de España. Tomo XV*. Madrid: Espasa-Calpe, S. A.

### Outros artigos 
* Infantes de Aragón
* Xoán II de Castela
* María de Aragón
* Golpe de Tordesillas