Atlanta Flames

Os **Atlanta Flames** foron un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Atlanta, Xeorxia (Estados Unidos) que competiron na National Hockey League (NHL) entre 1972 e 1980. Xogaban os seus partidos como local no Omni Coliseum de Atlanta e eran membros da West Division e posteriormente da Patrick Division da NHL. Xunto cos New York Islanders, os Flames foron creados en 1971 no marco do conflito entre a NHL e a rival World Hockey Association (WHA). O equipo gozou dun éxito modesto no xeo, clasificándose para os *play-offs* en seis das súas oito participacións na liga, mais non conseguiron superar ningunha eliminatoria e tan só conseguiron gañar dous partidos das series en total. A franquía esforzouse por atraer aos seareiros, mais despois de reunir unha media de tan só 10.000 espectadores por partido na tempada 1979–80, foi vendida e recolocada en Alberta baixo o nome de Calgary Flames.

Eric Vail foi o máximo goleador da franquía con 174, mentres que Tom Lysiak liderou ao equipo con 431 puntos. Guy Chouinard foi o único xogador da franquía que conseguiu anotar 50 goles nunha única tempada. O porteiro Dan Bouchard liderou ao equipo en vitorias (166) e shutouts (20). Dous xogadores dos Flames gañaron o Calder Memorial Trophy ao mellor *rookie*: Vail na tempada 1974–75 e Willi Plett na tempada 1975–76. Bob MacMillan gañou o Lady Byng Memorial Trophy ao xogador co maior espírito deportivo na tempada 1978–79. O Xerente Xeral Cliff Fletcher é o único membro da franquía que foi introducido no Hockey Hall of Fame.

## Historia 
### Creación 
A National Hockey League (NHL), que aumentara o número de equipos participantes de seis en 1966 a catorce en 1970, non tiña planeada ningunha outra ampliación ata polo menos 1973. A formación en 1971 dunha nova gran liga profesional, a World Hockey Association (WHA), alterou os plans da NHL e deu como resultado unha loita entre as dúas ligas polos xogadores e os mercados. A NHL tratou de excluír a WHA do recentemente construído Nassau Coliseum en Long Island, Nova York. A liga tamén optou por situar un equipo no sur dos Estados Unidos. O 9 de novembro de 1971, a NHL anunciou que crearía dous equipos de expansión en Long Island e Atlanta. O custo do equipo foi de 6 millóns de dólares. O ex xogador dos Montreal Canadiens Bernie Geoffrion foi contratado como adestrador do equipo. O equipo formou o seu cadro de xogadores a partir dun *draft* de expansión que tivo lugar o 6 de xuño de 1972. Fletcher centrouse na portería, escollendo a Phil Myre na súa primeira selección e o *rookie* Dan Bouchard na súa segunda. Fletcher seleccionou un cadro competente, mais novo e sen experiencia. Dous días despois, os Flames seleccionaron a Jacques Richard como segunda elección no *draft* de 1972.

### 1972–1975 
miniatura|250px|Keith McCreary, primeiro capitán dos Atlanta Flames.
Os Flames debutaron na NHL en Long Island fronte ao outro equipo de expansión creado esa tempada, os New York Islanders, o 7 de outubro de 1972. Gañaron o partido por 3 goles a 2, e Morris Stefaniw marcou o primeiro gol na historia da franquía na NHL no Nassau Veterans Memorial Coliseum. Unha semana despois, o 14 de outubro, o equipo debutou como local. O Omni Coliseum acolleu o primeiro evento da súa historia, no que os Flames empataron fronte aos Buffalo Sabres, 1–1, ante un estadio cheo con 14.568 espectadores. O papel do equipo foi respectable ao longo da maior parte da tempada sustentándose nas actuacións dos porteiros Bouchard e Myre, e a mediados de xaneiro, tiñan un rexistro de 20-19-8 vitorias-derrotas-empates. Os Flames gañaron tan só cinco partidos máis no resto da tempada, finalizando cun rexistro de 25–38–15. Atlanta finalizou na sétima posición da West Division, non conseguindo clasificarse para os *play-offs*. O equipo tivo un éxito razoable na venda de entradas: vendeu preto de 7.000 abonos de tempada ao principio da tempada, e tivo unha media de 12.516 espectadores por partido.

Tom Lysiak, seleccionado na segunda posición no *draft* de 1973, uniuse aos Flames na tempada 1973-74 causando un impacto inmediato. Lysiak liderou aos Flames en anotación con 64 puntos e finalizou por detrás do xogador dos Islanders Denis Potvin na votación para o Calder Memorial Trophy como mellor *rookie* da NHL. Co seu mellor rexistro de 30–34–14, os Flames finalizaron na cuarta posición da West Division e clasificáronse para os *play-offs* da Stanley Cup de 1974. Philadelphia derrotou aos Flames nas series ao mellor de sete partidos con catro vitorias consecutivas. Geoffrion foi eloxiado polo seu labor como adestrador do equipo e finalizou na segunda posición na votación para o Jack Adams Award ao mellor adestrador.

A expansión da NHL na tempada de 1974–75 provocou un realiñamento dos equipos. A liga mudou o seu formato a unha estrutura de catro divisións, situando aos Flames na Patrick Division. Lysiak repetiu como máximo anotador dos Flames con 77 puntos mentres que Eric Vail, xogando a súa primeira tempada completa, liderou ao equipo con 39 goles. Vail foi o mellor entre todos os *rookies* e conseguiu o Calder Trophy. O equipo sobrepúxose a unha serie de 8 derrotas en decembro e ás lesións de varios xogadores importantes para finalizar a súa primeira tempada gañadora cun rexistro de 34–31–15. Con todo, finalizaron na cuarta posición da Patrick Division e non conseguiron clasificarse para os *play-offs*. Posteriormente Fletcher acreditou que a personalidade extravertida de Geoffrion fora o motivo principal polo que a xente de Atlanta seguiu aos Flames durante as primeiras tempadas, mentres que os xogadores do equipo indicaron posteriormente o estilo de adestramento máis técnico e pedagóxico de Creighton. O equipo clasificouse para os *play-offs* nas tres tempadas, mais foron eliminados na primeira rolda todas as veces. mais os Flames foron eliminados no terceiro partido.

Buscando a mellora da fortuna do seu equipo, Fletcher realizou varios movementos nas seguintes tempadas para reelaborar o cadro de xogadores dos Flames. O seu tándem de porteiros de Bouchard e Myre comezara a pelexa entre si na tempada 1977–78, cando ambos buscaron máis tempo de xogo. Fletcher respondeu nomeando a Bouchard como o seu primeiro porteiro e cambiando a Myre aos St. Louis Blues a cambio de tres xogadores. O equipo clasificouse para os *play-offs* de novo, mais foron o único equipo que caeu fronte a un equipo cun peor rexistro de puntos que eles, os Detroit Red Wings, na serie ao mellor de tres partidos, por 2 partidos a 0. En marzo de 1979, Fletcher realizou un traspaso de oito xogadores que levou ao líder de anotación da franquía Tom Lysiak e a catro xogadores aos Chicago Black Hawks a cambio de tres xogadores, encabezados polo defensa Phil Russell. Fletcher esperaba que a chegada de Russell axudara a que o seu equipo conseguira o éxito nos *play-offs*.

Alentados por un récord de 10 vitorias consecutivas en outubro de 1978, Chouinard converteuse tamén no primeiro xogador do equipo en anotar 50 goles nunha tempada. MacMillan gañou o Lady Byng Memorial Trophy esa tempada como xogador máis deportivo da NHL. Nos *play-offs* fronte aos Toronto Maple Leafs, Atlanta unha vez máis non puido gañar un partido e perderon a serie ao mellor de tres partidos por 2 partidos a 0. e o equipo adquiriu a estrela sueca Kent Nilsson logo da caída da WHA. Nilsson liderou o equipo de Atlanta en anotación con 40 goles e 53 asistencias. No *draft* de 1979, Fletcher seleccionou catro xogadores – Paul Reinhart, Jim Peplinski, Pat Riggin e Tim Hunter – que finalmente se converterían en habituais na aliñación dos Flames. Con todo, aínda que os Flames se clasificaron de novo para os *play-offs* en 1980, perderon de novo na primeira rolda, caendo na serie ao mellor de cinco partidos fronte aos New York Rangers por 3 partidos a 1. Os Flames trataron de impulsar a asistencia en 1980 coa fichaxe de Jim Craig, porteiro do equipo olímpico estadounidense que gañara o ouro olímpico logo da súa vitoria sobre a Unión Soviética dentro do "Miracle on Ice". O que non resultou un éxito, caendo a asistencia a 10.024. Afirmou ter sufrido perdas financeiras significativas co equipo e que a escasa asistencia obstaculizara a súa capacidade para asinar un contrato televisivo para o equipo. Especulouse con que o equipo, que se estimara que perdera 12 millóns de dólares nos seus oito anos de historia, trasladaríase a Calgary, aínda que Dallas e Houston tamén foron mencionados como posibles destinos.

Os irmáns Seaman, Daryl e Byron, fixeron unha oferta de 14 millóns de dólares mentres a cidade de Calgary preparaba a construción dun novo estadio para o equipo. Con todo, o empresario canadense Nelson Skalbania emerxeu como poxador rival para o equipo antes de unirse ao consorcio de Calgary. O grupo acordou mercar os Flames por 16 millóns de dólares, no momento o maior prezo pagado por un equipo da National Hockey League. A compra foi anunciada o 21 de maio de 1980 e a franquía foi recolocada no Canadá, onde adoptou o nome de Calgary Flames. Os Flames teñen empregado dende aquela o logo de Atlanta para identificar tanto aos seus capitáns, coma ao equipo afiliado que xogaba na American Hockey League, os Adirondack Flames.

O último xogador en activo na NHL dos Atlanta Flames foi Kent Nilsson, que xogou o seu derradeiro partido en 1995. Varios antigos xogadores do equipo regresaron a Atlanta unha vez finalizaron a súa carreira. Entre eles, Tom Lysiak dirixiu unha granxa de cabalos ás aforas da cidade, Eric Vail regresou para dirixir un club nocturno, e Willi Plett dirixiu un parque temático deportivo e campo de golf. Nas camisolas dos xogadores a distribución das cores variaba entre o uniforme como local e o empregado como visitante. Mentres que nos partidos como local aparecía un "Flaming A" en vermello e branco cunha chama no medio e co bordo en amarelo, nos partidos como visitante o logo consistía no "Flaming A" en branco e amarelo sobre o fondo vermello do uniforme visitante.

### Uniforme 
Durante as oito tempadas que os Atlanta Flames xogaron na capital do Estado de Xeorxia os seus uniformes, tanto o local coma o visitante, apenas experimentaron cambios. A camisola local do equipo era de cor branca con tres faixas, dúas vermellas máis finas e unha máis grosa de cor amarela nos cóbados e na parte baixa, mentres que as ombreiras eran de cor vermella. No centro da parte dianteira da camisola aparecía o logo do equipo, mentres que na parte traseira podía verse o número, en vermello na camisola local e en branco na visitante.

Os nomes dos xogadores non apareceron nas camisolas ata a quinta tempada do equipo na National Hockey League.

## Pavillón 
miniatura|250px|dereita|O Omni Coliseum en 1977.
Durante as oito tempadas que os Atlanta Flames competiron na National Hockey League xogaron os seus partidos como locais no Omni Coliseum de Atlanta. O pavillón comezouse a construír o 30 de marzo de 1971, e tiña capacidade para 15.278 espectadores para partidos de hóckey sobre xeo. Exteriormente o pavillón destacaba pola súa cuberta de aceiro oxidado, mentres que o seu deseño posibilitaba que puidera sosterse poñendo columnas tan só cada 360 pés. O primeiro evento que acolleu o pavillón foi o primeiro partido como local dos Flames, o empate a un gol fronte aos Sabres o día 14 de outubro de 1972.

## Equipos afiliados 
As franquías da NHL teñen un cadro de xogadores limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto lles permite recrutar xogadores xoves na reválida anual, permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou *farm teams* en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os incorporan cando os seus xogadores sofren lesións e/ou para reforzar o equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Na súa historia en Atlanta, os Flames tiveron as seguintes afiliacións:

### Afiliacións secundarias 
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Na súa historia en Atlanta, os Flames tiveron as seguintes afiliacións secundarias:

#### Capitáns 
Durante o tempo que a franquía permaneceu en Atlanta, o equipo dos Flames tivo catro capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1972-73 da National Hockey League (NHL), a primeira tempada dos Flames, e foi o canadense Keith McCreary, que foi ademais o xogador que máis tempo exerceu como capitán do equipo. Ningún dos capitáns que tivo a franquía durante o tempo que permaneceu na cidade de Xeorxia naceu fóra do Canadá. Os diferentes xogadores que foron capitáns do equipo ao longo da súa historia foron:

#### Eleccións na primeira rolda do *draft* 
[miniatura|200px|Jacques Richard (na imaxe coa camisola dos [Buffalo Sabres), primeiro xogador escollido no *draft* polos Atlanta Flames (segundo posto no *draft* de 1972).]]
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende a creación da franquía de Atlanta ata o seu traslado a Calgary, os Flames escolleron a seis xogadores na primeira elección do *draft*. Os Flames realizaron dúas eleccións na primeira rolda do *draft* nos anos 1973 e 1976, mais nunca foron o primeiro equipo en seleccionar a un xogador das ligas menores, sendo a mellor posición na que elixiron o segundo posto dos *drafts* de 1972 e 1973. A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do *draft* da NHL dos Atlanta Flames ao longo da súa historia:

#### Líderes históricos 
A seguinte táboa amosa os dez máximos anotadores da historia da franquía durante o tempo que esta permaneceu en Atlanta.

***Nota:** POS = Posición, GP = Partidos xogados, G = Goles, A = Asistencias, Pts = Puntos, PIM = Penalties in minutes*

### Adestradores 
miniatura|250px|Al MacNeil dirixiu o equipo na súa última tempada en Atlanta e as primeiras en Calgary.
Ao longo da historia dos Atlanta Flames estiveron ao cargo do equipo un total de tres adestradores. Destes tres adestradores tan só un dirixiu o equipo nos dous períodos distintos da franquía, trátase de Al MacNeil, quen dirixiu o equipo na derradeira tempada do equipo en Atlanta e nas primeiras tempadas da franquía en Calgary. Os mellores resultados obtidos pola franquía en Atlanta durante a liga regular foron conseguidos por Fred Creighton, que nas cinco tempadas que estivo á fronte do equipo de Atlanta conseguiu o mellor rexistro de vitorias da historia da franquía cun 52,9%. Nos *play-offs*, tanto Creighton coma Al MacNeil conseguiron gañar un partido, Creighton nas catro participacións do equipo na pos-tempada durante os anos que permaneceu á fronte, e MacNeil na única tempada que adestrou ao equipo antes do seu traslado a Calgary.

## Membros do *Hall of Fame* 
O único membro da organización dos Atlanta Flames que foi introducido no Hockey Hall of Fame foi o Xerente Xeral Cliff Fletcher. Nado en Montreal, Fletcher comezou a súa carreira na xestión do hóckey sobre xeo como *scout* dos Montreal Canadiens en 1956, e ascendeu ao posto de asistente do Xerente Xeral cos St. Louis Blues, posto no que se mantivo ata a súa contratación como Xerente Xeral dos Atlanta Flames en 1972, coincidindo coa súa tempada inaugural. Fletcher mantívose na organización da franquía durante 11 anos máis logo do seu traslado a Calgary, e foi o artífice do único campionato da Stanley Cup do equipo de Alberta en 1989. Foi introducido no Hockey Hall of Fame en 2004 como construtor.

## Récords individuais 
### Nunha tempada 
* Máis goles: Guy Chouinard, 50 (1978–79)
* Máis asistencias: Bob MacMillan, 71 (1978–79)
* Máis puntos, defensas: Paul Reinhart, 47 (1979–80)
* Goles: Eric Vail, 174
* Asistencias: Tom Lysiak, 276
* Vitorias, porteiros: Dan Bouchard, 164 O xogador canadense nado en Paraguai Willi Plett gañou o trofeo dous anos despois anotando 33 goles e 23 asistencias na súa primeira tempada na NHL. Bob MacMillan foi nomeado o xogador máis deportivo na tempada 1978–79, gañando o Lady Byng Memorial Trophy. Finalizou no quinto posto da liga en anotación con 104 puntos pero acumulando tan só 14 *penalty minutes* en toda a tempada.

Sete xogadores representaron aos Flames no NHL All-Star Game. Randy Manery converteuse no primeiro *all-star* do equipo cando xogou no 26º partido All-Star da NHL en 1973. A este seguíronlle posteriormente Al McDonough (1974), Tom Lysiak (1975, 1976 e 1977), Curt Bennett (1975 e 1976), Eric Vail (1977), Bill Clement (1978) e Kent Nilsson (1980).

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Calgary Flames

### Ligazóns externas 
* Os Atlanta Flames en sportsecyclopedia.com 
* Historia e estatísticas dos Atlanta Flames en hockeydb.com 
* Porteiros da historia dos Atlanta Flames