Orde dos Cartuxos

A **Orde dos Cartuxos** (en latín: *Ordo Cartusiensis,* abreviado **O.Cart**), é unha orde monástica da Igrexa católica. Foi fundada por Bruno de Colonia en 1084 e inclúe ramas para os dous xéneros. A orde réxese por unha regra de seu, chamada os *Estatutos*, cuxos preceptos combinan elementos das tradicións monásticas eremíticas e cenobíticas. O lema dos cartuxos é, en latín "*Stat crux dum volvitur orbis*", que se pode traducir ao galego como "A Cruz permanece mentres o mundo xira".

O nome dos cartuxos procede das montañas de Chartreuse, un macizo prealpino. Nun val desas montañas, Bruno de Colonia construíu a súa primeira comunidade no século XI. En 2021, había 21 mosteiros, 16 para monxes e 5 para monxas. O nome "cartuxa" designa os mosteiros desta orde así como a propia orde. En Italia os cartuxos tamén son chamados *certosi*, e o seu monasterio como unha *certosa*. Ademais, a denominación francesa *Chartreuse* tamén designa a un licor producido dende 1737 por membros da Grande Cartuxa, o primeiro mosteiro da orde.

## Historia 
En 1084 o bispo Hugo de Grenoble ofreceu a Bruno de Colonia, antigo chanceler da Diocese de Reims, un lugar solitario nas montañas da súa diocese, no val de Chartreuse. Bruno e seis compañeiros ergueron un refuxio que consistía nunhas cabanas de madeira abertas a unha galería que lles daba acceso ás zonas comúns (igrexa, refectorio, sala capitular), mais protexidos das condicións climáticas. Seis anos máis tarde, un antigo seguidor de Bruno, o papa Urbano II, requiriu os seus servizos. Logo de pasar uns meses en Roma, estableceu unha nova comunidade nos bosques de Calabria, canda uns poucos seguidores. Morreu alí en 6 outubro 1101. Os cartuxos celebraron o seu primeiro capítulo xeral en 1140, baixo a dirección do prior Antelmo de Belley. Foi tamén baixo a dirección de Antelmo cando se produciu a incorporación de mulleres á orde: en 1145 a comunidade de relixiosas de Prébayon na Provenza adoptaron a regra cartuxa. A orde foi aprobada polo papa Alexandre III en 1176 e Inocencio III en 1205.

A Cartuxa coñeceu unha importante difusión, pasando de 56 mosteiros a mediados do século XIII a 206 na primeira metade do século XVI.

A vida do cartuxo céntrase na contemplación. Deste xeito, practican un ascetismo que pon especial énfase no silencio e na soidade. A diferenza da maioría das ordes, nos mosteiros cartuxos non hai abades, senón que están baixo a autoridade dun prior. O hábito dos cartuxos é branco, razón pola cal son chamados os "monxes brancos". A maior parte do día viven illados na súa cela e o prior é o nexo co exterior, el é quen informa, no caso de entendelo necesario, dos acontecementos que pasan fóra do mosteiro.

Dentro da cartuxa conviven dous tipos de monxes: os monxes do claustro, é dicir os eremitas, mais os irmáns (monxes conversos ou doados). Esta división é para satisfacer as necesidades materiais do mosteiro. Tradicionalmente a repartición das comunidades era sete ou oito irmáns leigos por cada dez monxes do claustro.

### Práctica musical 
A insistencia na humildade e a austeridade levou a rexeitar o emprego de calquera instrumento musical no canto dos cartuxos, o que resulta semellante ás prácticas das igrexas ortodoxas orientais.

### Monxes do claustro 
miniatura|Expulsión dos cartuxos da *Grande Chartreuse* en 1903
O monxe do claustro é o cartuxo que é sacerdote ou está destinado a selo. Estes viven nunha soidade máis estrita, saíndo da cela só tres veces ao día para participar na liturxia: matinas seguidas de laudes, a misa conventual e vésperas. A cela está dividida en tres partes, un ástrago chamado "avemaría" pois cada vez que entra debe rezar esta oración, que abre a unha sala que lle serve de obradoiro para traballo manual, e un oratorio, onde ten a cama e a mesa. O mobiliario é escaso: unha cama, mesa para xantar e estudar e un reclinatorio. Tamén ten acceso a un xardín onde pode meditar, plantar flores ou hortalizas, e facer exercicio. Xunto á porta de entrada hai unha pequena fiestra mediante a que se deixa a comida.

O monxe come na súa cela e permanece nela a maior parte do día, en silencio. Os domingos os cartuxos xantan xuntos no refectorio malia a que en silencio. Logo teñen un momento de recreo xuntos. O primeiro día da semana adoitan dar un longo paseo, de varias horas, nos que están permitidas as conversas.

O postulado nunha cartuxa prolóngase por un tempo de entre os 3 e os 12 meses durante os que o interesado vive como un monxe mais sen tomar os votos. Logo comezan dous anos de noviciado, o novizo leva unha capa negra sobre o hábito branco da orde. Posteriormente, o novizo toma provisionalmente os votos por tres anos, que poden ser renovados por outros dous. Unha vez rematado este período, ten lugar a profesión solemne. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da Orde dos Cartuxos