open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jesús, Valencia

**Jesús** é o nome que recibe o distrito número 9 da cidade de Valencia. Limita con Extramurs polo norte, co L'Eixample polo nordeste, con Quatre Carreres ao leste e l'Olivereta, con Patraix ao oeste e cos Pobles del Sud ao sur. A poboación censada no 2009 era de 54.330 habitantes segundo o concello de Valencia.

## Poboación
Jesús tiña 53.693 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
* Raiosa (15.718)
* Hort de Senabre (17.662)
* Creu Coberta (6.485)
* Sant Marcel·lí (10.274)
* Camí Real (3.554)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
La Saïdia

**La Saïdia** é o distrito número 5 de Valencia, situado ao norte da Ciutat Vella, e se estende dende a marxe esquerda do río Turia até a avenida do Doctor Peset Aleixandre. Ao leste linda coa rúa de General Elío, o comezo da avenida de Vicent Blasco Ibáñez, e ao oeste a avenida de Burjassot. Componse dos barrios de Marxalenes, Morvedre, Trinitat, Tormos e Sant Antoni. A súa poboación censada no 2009 era de 49.775 habitantes segundo o Concello de Valencia.

## Toponimia 
En castelán usan o topónimo *Zaidía*, unha castelanización do valenciano *Saïdia*, que á súa vez deriva do palacio que tivo o rei andalusí Zayd.

## Lugares destacables
O distrito ten moitos lugares de destacable importancia. Un é o Mosteiro da Trinitat, no barrio homónimo. Anteriormente era o punto de confluencia das vías do *trenet de València* que se dirixían dende Rafelbunyol, Burjassot e o Cabanyal até a estación da Pont de Fusta, situado no punto máis meridional do distrito, hoxe en día é o moderno tranvía o que percorre de oeste a leste o distrito. Tamén dispón de importantes parques municipais como os Jardins del Real e o de Marxalenes.

## Poboación
O distrito tiña 49.320 habitantes en 2007, divididos en cinco barrios:

*Marxalenes (11.423)
*Morvedre (10.535)
*Trinitat (8.256)
*Tormos (8.960)
*Sant Antoni (10.146)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Ciutat Vella de Valencia

**Ciutat Vella** (en galego: *Cidade Vella*) é o nome que recibe o distrito número 1 da cidade de Valencia. Está delimitado pola muralla do século XIV, é dicir, as rúas de Colom, Xàtiva, Guillem de Castro, a marxe dereita do río Turia dende esta rúa á de Justícia, a Porta de la Mar e de novo Colom.

## Localización e distribución 
Limita co Eixample polo suroeste, Extramurs polo sueste, la Saïdia polo norte, e o Pla del Real polo leste. Conta en 2007 con 25.368 habitantes, distribuídos en seis barrios:

* la Seu (2.789)
* la Xerea (3.839)
* el Carme (6.074)
* el Pilar (3.912)
* el Mercat (3.266)
* Sant Francesc (5.488)

## Elementos destacados 
Na Ciutat Vella atópanse os principais equipamentos da cidade dende tódolos puntos de vista:

* Administrativos: o Concello, o Palau da Generalitat, as Cortes Valencianas, moitas consellarías ou Deputación.
* Financeiros: a Bolsa de Valencia (Palacio dos Boïl-Arenós) e sedes ou sucursais principais de entidades bancarias (especialmente arredor da rúa Pintor Sorolla e das Barques, que sería o Central Business District da cidade).
* Comerciais: o Mercado Central, o mercado de Mossén Sorell, grandes almacéns.
* Culturais e museísticos: IVAM, MUVIM, Museo de Cerámica, a biblioteca da Universitat de València, o Museo do Século XIX, o Centro Cultural de Beneficiència, Centro Cultural de l'Octubre (OCCC), o Museo de Belas Artes (este atópase diante mesmo da cidade vella, relativamente preto das Torres de Serrans).
* Relixiosos: a Catedral, a igrexa de Sant Joan de l'Hospital, a igrexa de Santa Caterina, a igrexa de Sant Joan del Mercat, a Basílica da Mare de Déu dels Desemparats etc.
* Históricos: Llotja de la Seda, Torres de Serrans, Torres de Quart, Portal de la Valldigna, palacios privados da cidade.

## Poboación 
A poboación da Ciutat Vella segundo o INE a 1 de xaneiro de 2007 era de 25.368 habitantes. En 1981 había 35.415, feito que mostra a forte perda de poboación deste distrito nos últimos anos. Con todo, grazas á rehabilitación do distrito que se está levando a cabo, a partir de 2003 deixou de perder poboación, e de feito gañouna lixeiramente, pasando de 25.075 habitantes en 2003 a 25.184 en 2005 e a 25.368 en 2007. 
miniatura|800px|centro|Horizonte da Ciutat Vella.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Camins al Grau

**Camins al Grau** é o nome que recibe o distrito número 12 da cidade de Valencia. Limita con Algirós polo norte, co L'Eixample e Pla del Real ao leste, con Poblats Marítims ao oeste e con Quatre Carreres ao sur.

## Poboación
Camins al Grau tiña 64.619 habitantes en 2008, , distribuídos entre cinco barrios:
* Aiora (25.594)
* Albors (9.001)
* Creu del Grau (15.019)
* Camí Fondo (4.608)
* Penya-roja (9.145)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Pobles del Nord

**Pobles del Nord**, tamén coñecido como **Poblats del Nord**, é o distrito número 17 da cidade de Valencia. Limita con Benicalap e Rascanya ao sur.
## Poboación
Pobles del Nord tiña 6.271 habitantes en 2007, distribuídos entre sete barrios:
* Benifaraig (964)
* Poble Nou (1.027)
* Carpesa (1.268)
* Cases de Bàrcena (397)
* Mauella (60)
* Massarrojos (1.787)
* Borbotó (768)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Rascanya

**Rascanya** é o distrito número 15 da cidade de Valencia. Limita con Pobles del Nord polo norte, co Benicalap polo oeste, con Benimaclet ao sueste e La Saïdia ao sur. A poboación era de 54.372 habitantes no 2009.

## Historia 
O nome do distrito deriva da casal andalusí de *Rascanya*, que Xaime I doou a Guillem Aguiló, franca de tributos, en 1237 e que constituíu o núcleo orixinal de Els Orriols e de todo o distrito e, ademais, deu nome á canle de rega de Rascanya.

## Poboación 
Rascanya tiña 51.933 habitantes en 2007, distribuídos entre tres barrios:
* els Orriols (17.528)
* Torrefiel (26.103)
* Sant Llorenç (8.302)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Pobles de l'Oest

miniatura|230px|Velódromo Lluís Puig en Benimàmet.
'''Pobles de l'Oest'* (en galego: *Vilas do Oeste'') é o nome que recibe o distrito número 18 da cidade de Valencia. Limita con Benicalap ao leste e con Campanar ao sur, á beira dos concellos de Paterna e Burjassot. Componse de só dous barrios, ámbolos dous antigas vilas da Horta de Valencia: Benimàmet e Beniferri, este último o máis grande. As dúas vilas foron anexionadas a Valencia no ano 1872 pola súa condición de municipios inferiores a 2.000 veciños. No 2009 tiña unha poboación de 14.307 habitantes.

Entre os lugares de interese está a Fira de Mostres de València e o Velódromo Municipal Lluís Puig, os dous en Benimàmet.

## Poboación 
Pobles de l'Oest tiña 13.905 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:
* Benimàmet (13.113)
* Beniferri (792)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Pobles del Sud

**Pobles del Sud** (en galego: *Vilas do Sur*) é o nome que recibe o distrito número 19 da cidade de Valencia. Limita con Patraix, Jesús, Quatre Carreres e Poblats Marítims ao norte. Tódolos barrios son vilas illadas do núcleo urbano da cidade polo curso da nova canle do río Turia, e por tanto teñen a consideración popular de pedanías. Algúns, como o Palmar, atópase a 20&nbsp;km do centro da cidade aproximadamente. Este distrito abrangue a Albufeira de Valencia.

## Poboación 
Pobles de l'Oest tiña 20.387 habitantes en 2007, distribuídos entre oito barrios:
* el Forn d'Alcedo (1.330)
* el Castellar i l'Oliveral (7.046)
* Pinedo (2.515)
* el Saler (1.637)
* el Palmar (786)
* el Perellonet (1.613)
* la Torre (5.051)
* Faitanar (409)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Poblats Marítims

**Poblats Marítims** é o distrito número 11 da cidade de Valencia. Limita ao oeste con Algirós, Camins al Grau e Quatre Carreres e ao leste co mar Mediterráneo. A poboación censada era no 2009 de 60.575 habitantes segundo o Concello de Valencia.

## Poboación 
Poblats Marítims tiña 58.859 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
* el Grau (9.396)
* el Cabanyal i el Canyamelar (20.515)
* la Malva-rosa (14.044)
* Beteró (8.430)
* Natzaret (6.474)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
L'Olivereta

'''L'Olivereta''' é o nome que recibe o distrito número 7 da cidade de Valencia. Limita con Campanar ao norte, Extramurs polo leste e Patraix polo sur. Así mesmo, linda cos municipios de Mislata e Xirivella. A poboación censada no 2009 era de 51.324 habitantes segundo o Concello de Valencia.

## Poboación 
L'Olivereta tiña 50.177 habitantes en 2007, distribuídos entre cinco barrios:
* Nou Moles (26.874)
* Soternes (5.132)
* Tres Forques (9.331)
* la Fontsanta (3.669)
* la Llum (5.171)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Antonio Tenreiro

**Antonio Tenreiro** pode referirse a:
***Antonio Tenreiro Rodríguez** (A Coruña, 5/1/1893—31/5/1972), arquitecto.
***Antonio Tenreiro Brochón** (A Coruña, 6/2/1923—26/10/2006), arquitecto e pintor. Fillo do anterior.
Quatre Carreres

**Quatre Carreres** é o nome que recibe o distrito número 10 da cidade de Valencia. Limita con Pla del Real, L'Eixample e Camins al Grau polo norte, con Poblats Marítims ao leste e l'Olivereta, con Jesús ao oeste e cos Pobles del Sud ao sur.

Este territorio anexionouse á cidade en 1877 canda Ruzafa, municipio o que pertencía. O topónimo *Quatre Carreres* provén das catro vías principais que se dirixían desde Ruzafa.
A poboación censada no 2009 era de 75.850 habitantes segundo o concello de Valencia.

## Poboación
Quatre Carreres tiña 74.556 habitantes en 2007, distribuídos entre sete barrios:

* Montolivet (19.969)
* En Corts (12.229)
* Malilla (22.762)
* la Font de Sant Lluís (3.086)
* Na Rovella (8.825)
* la Punta (2.123)
* Ciutat de les Arts i les Ciències (5.562)

## Lugares de interese
Neste distrito atópase un dos monumentos máis coñecidos de Valencia, a Cidade das Artes e as Ciencias de Valencia.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Plano oficial dos distritos e barrios da cidade de Valencia
Campanar

**Campanar** é o distrito número 4 e barrio da cidade de Valencia, que inclúa, ademais de Campanar, os barrios de Tendetes, Calvari e Sant Pau. Limita cara norte coas pedanías de Benimàmet e Beniferri e o distrito de Benicalap, ao leste co distrito de la Saïdia, ao oeste cos municipios de Paterna, Quart de Poblet e Mislata, e ao sur cos distritos de l'Olivereta e Extramurs.

Foi unha vila independente até 1897, momento en que, xunto a Poble Nou del Mar e Vilanova del Grau, anexouse a Valencia. A súa poboación era de 12.147 habitantes no 2009.

## Toponimia 
O nome deriva probablemente de *camp* ("campo" en valenciano).
[miniatura|[Monumento falleiro|Falla de Nou Campanar 2008.]]
## Centros administrativos
No barrio atópase a Conselleria d'Educació de la Generalitat Valenciana á que se accede dende a avenida de Campanar. Neste barrio tamén se atopa o Hospital Universitario da Fe, o Hospital Arnau de Vilanova, o Hospital do Nove de Outubro (este último de xestión privada), o Instituto Valenciano de Oncoloxía (IVO) e o Instituto Valenciano de Infertilidade (IVI).

## Lugares de interese do barrio
O barrio conta con diferentes lugares de interese. Por unha banda ao final da avenida de Les Corts Valencianes, xa no barrio de Beniferri mais tocando con *Campanar*, pódese atopar o Palacio de Congresos de Valencia, obra de Norman Foster. Tamén está a escultura *a dama ibérica* de Manuel Valdés, e á beira de onde se atopa esta está o futuro estadio do Valencia CF, dentro do barrio de Benicalap, coñecido como *Nou Mestalla*. O centro histórico de Campanar é interesante xa que conserva a estrutura dunha vila típica da Horta de Valencia. A igrexa que se atopa no centro mesmo venera á figura da Virxe de Campanar.
miniatura|Banda de música de Campanar.
É un barrio desenvolvido a partir dun centro comercial moi importante xa que foi un dos primeiros da cidade, *Nuevo Centro*. Ademais El Corte Inglés posúe outro centro comercial no barrio, o ''Centre Comercial d'Ademús*. Ademais podemos atopar o Parque de Capçalera, un dos parques máis importantes de Valencia e á vez unha prolongación do Xardín do Turia.

## Transporte
Ao barrio pódese chegar en metro a través da liña 1, que discorre baixo o eixe que forma a avenida Pius XII e de Les Corts Valencianes, e baixando en *Túria*, para chegar á parte máis próxima ao río, en *Campanar-La Fe* para ir ao barrio vello ou aos hospitais, ou en *Beniferri* para a zona da *Dama Ibérica''.

## Poboación
Campanar tiña unha poboación total de 34.763 habitantes el 2007, dividida entre catro barrios: 
*Campanar (12.149)
*Tendetes (5.600)
*el Calvari (5.174)
*Sant Pau (11.840)

## Festas
En febreiro celébranse as festas dedicadas á Virxe de Campanar nas que se organizan procesións, xantares populares, chocolatadas e unha mascletada.

### Fallas
O barrio vive as festas falleiras moi intensamente xa que conta con dúas fallas de prestixio, L'Antiga de Campanar e Nou Campanar. Nou Campanar foi os últimos seis anos (2004-2009) campión da sección especial das fallas, o premio máis prestixioso.

## Notas
Primeira Batalla do Marne

A **Primeira Batalla do Marne** foi unha batalla da primeira guerra mundial, producida entre o 5 e o 12 de setembro de 1914 preto de París. A vitoria caeu do lado aliado e freou o avance alemán a través de Francia. Fixo ademais imposible a rápida vitoria xermana na guerra e supuxo o estancamento das tropas nas trincheiras.

## Antecedentes da batalla 
As batallas iniciais favoreceron aos alemáns, que atravesaron Bélxica e penetraron en Francia. Ademais, repeleron o ataque francés a través de Alsacia e Lorena. A finais de agosto, os exércitos aliados tiveron que repregarse cara París e cara a costa do Canal da Mancha. Nos primeiros días de setembro, os exércitos imperiais alemáns I e II despregaron a artillaría en torno a París e comezaron o bombardeo. Non obstante deixaron expostos os flancos e os aliados organizaron rapidamente as forzas de contraataque. Segundo os plans aliados, o VI Exército galo e o Corpo Expedicionario Británico liderarían a ofensiva.

## Batalla 
As tropas aliadas decidiron atacar no oco que quedaba entre os dous exércitos alemáns o 6 de setembro, rematando a loita dous días despois. O día 8 o Xeneral Franchet d’Esperey, ao mando do V Exército, atacou de novo ao II Exército alemán. O ataque resultou exitoso. D’Esperey foi gabado polo seu espírito ofensivo e substituíra había pouco ao Xeneral Lanrezac, que fora degradado polo seu espírito pouco combativo, segundo Joffre. Cabe salientar que parte dos efectivos franceses (uns 6.000 homes) foron trasladados de París á fronte en taxis.

Para o 9 de setembro, a situación era moi complicada para os dous exércitos xermanos, xa que podían ser envoltos e atacados en calquera momento. Os alemáns tiveron que retroceder 65&nbsp;km ata o río Aisne, onde se construíron as primeiras trincheiras da guerra, que se manterían ata 1918.

## Consecuencias 
A derrota alemá supuxo o fracaso do Plan Schlieffen e polo tanto, desapareceu toda posibilidade dunha vitoria rápida. Ademais, isto provocaba que o Imperio Alemán debería establecer dúas frontes: unha occidental contra ingleses e franceses, e unha oriental, contra o Imperio Ruso.

Dos dous millóns de soldados que interviron na Primeira Batalla do Marne, aproximadamente medio millón morreron.
Whigfield (álbum)

***Whigfield*** foi o primeiro álbum da artista dinamarquesa Whigfield en 1995. Moitos países recibiron este primeiro álbum en 1995, mentres que en Australia non chegou ata 1997. Por outra banda, no Xapón foi titulado ''Let's Whiggy Dance*. En Singapur foi chamado *Sexy Eyes - The Album''.

## Lista de cancións
Ismael Falcón

**Ismael Gómez Falcón**, nado en Cádiz o 24 de abril de 1984, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é o Hércules.

## Traxectoria 
Falcón comezou a súa carreira futbolística na Unión Deportiva Gaditana, equipo do que deu o salto ao Cádiz CF con 14 anos para xogar no conxunto cadete. Tras seis anos no *submarino amarelo* e os dous últimos xogando no equipo B, alternando adestramentos co primeiro equipo ademais de ir convocado en oito ocasións na tempada 2003-04, chegou ao Atlético de Madrid no verán de 2004 para formar parte do persoal do Atlético de Madrid B.

Na tempada 2006-07, Falcón foise cedido por período dun ano ao Hércules CF. Tras acabar contrato co Atlético, fichou polo Celta de Vigo. Na tempada 2008-09, a súa primeira no conxunto celeste, xogou 13 partidos. Nos dous últimos anos consagrouse no equipo, conseguindo o seu posto de gardameta titular, e mesmo converténdose no capitán do mesmo (ao estar lesionado o primeiro capitán, Borja Oubiña).

O 11 de xullo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Hércules CF, por dúas tempadas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Ficha en www.celtavigo.net
Disxunción

Dentro da lingüística, o termo **disxunción** fai referencia a un aspecto gramátical que estabelece a relación entre dous ou máis elementos, sendo un deles excluínte para os demais. Un exemplo de disxuntivas é: *Ou vés recoller a túa roupa ou vai para o cubo do lixo*; *Xa sexa este, xa aquel, cómpre que nos decidamos por un*.
Diadema

miniatura|dereita|Miss Canadá 2008 adobiada cun diadema.
Un **diadema** é un tipo de coroa, especificamente unha fita decorativa levada polos monarcas orientais e outros como insignia de realeza. A palabra deriva do grego, διάδημα, *diádēma*, de διαδέω, *diadéō*, *unirse ao redor de*, ou *suxeitar*.

O termo orixinalmente referíase á fita de seda branca bordada que remata nun nó e dúas tiras a miúdo pendurando por riba dos ombreiros, que rodeaba a cabeza do rei para indicar a súa autoridade. Tales fitas eran tamén usadas para coroar atletas vitoriosos en xogos de deportes importantes na antigüidade. Foi máis tarde aplicado a unha coroa, xeralmente unha circular. Por exemplo, a coroa levada polos reis de Inglaterra anglosaxoa era un diadema. Crese que os celtas tamén teñen usado un prato de ouro semiovalado delgado similar ao diadema. Un diadema é tamén un enfeite con pedras preciosas na forma dunha coroa media, levada por mulleres e posta sobre a fronte. Nalgunhas sociedades, pode ser unha coroa levada ao redor da cabeza.

## Notas
Privatización

A **privatización** é un proceso mediante o cal as actividades, empresariais ou non, son transferidas do sector público ao sector privado, é dicir, traspasadas ou trasferidas dende o Estado cara á sociedade civil. Este proceso permite aos actores non gobernamentais intervir cada vez máis no financiamento e a prestación de servizos empresariais, asistenciais etc., e leva consigo a introdución de cambios nas funcións e responsabilidades públicas e privadas. Non se limita á venda de empresas públicas nin é ese aspecto especialmente indispensábel, xa que esta sería só unha dimensión dun proceso moito máis profundo. A privatización, fundamentalmente, é desmontar o Estado e deixar os particulares vender libremente, baseándose nos criterios económicos das forzas do mercado e a libre competencia. Os procesos de privatización conducen entre outras cousas á desaparición dos monopoloios estatais e son propios do coñecido como liberalismo económico e en contra dos denominados sistemas socialistas.
Reichsführer

**Reichsführer** é un termo en alemán que significa "*Líder do Imperio*". Esta denominación foi empregada exclusivamente referida ao Xefe das SS alemás durante o período da Alemaña Nazi. Houbo cinco Reichsführer na historia do Partido Nazi e da SS:

* Julius Schreck (1925 -1926)
* Joseph Berchtold (1926 -1927)
* Erhard Heiden (1927 -1929)
* Heinrich Himmler (1929 -1945)
* Karl Hanke (1945)Emblemas no colo das camisas da xerarquía de Reichsführer portados entre 1933 e 1945|miniatura|centro
Christiania

**Christiania** é un auto-proclamado territorio autónomo de aproximadamente 850 residentes, cubrindo 34 hectáreas no municipio de Christianshavn na capital dinamarquesa Copenhaguen. 

## Historia 
miniatura|250px|Entrada a Christiania|esquerdaChristiania é unha fonte de controversia dende a súa creación nunha vella área militar ocupada polas comunidades hippys en 1971. O seu comercio de cánabo foi tolerado polas autoridades até o ano 2004. Dende entón, medidas para normalizar a posición legal da comunidade conduciron a conflitos e negociacións, que hoxe en día seguen a ser un foco de discusión, con frecuentes redadas da policía na zona.

### Status 
Dun punto de vista oficial, Christiania é decote considerada unha comuna grande, pero a súa relación coas autoridades ten unha posición exclusiva ao ser regulada por unha lei especial, a *Lei Christiania de 1989* mediante a cal ficou administrativamente separada do municipio de Copenhaguen.

## Véxase tamén 
* Copenhage
* Oslo – chamada *Christiania* (de 1624 a 1897) e *Kristiania* (de 1897 a 1925)
Sopdu

**Sopdu** (tamén traducido como **Septu** ou **Sopedu**) era un deus do ceo e das rexións fronteirizas orientais na relixión do Antigo Exipto. Era o marido de Khensit.

Como deus do ceo, Sopdu estaba relacionado co deus Sah, a personificación da constelación de Orión, e coa deusa Sopdet, que representaba a estrela Sirio. Segundo os Textos das Pirámides, Horus-Sopdu, unha combinación de Sopdu e o deus maior do ceo Horus, é descendente de Osiris-Sah e Isis-Sopdet. Nos Textos das Pirámides, dicíase que protexía os dentes do faraón falecido.

Sopdu representábase como un falcón sentado sobre un estandarte relixioso, a miúdo cunha coroa de dúas plumas na cabeza e un mazallo sobre o ombreiro. No seu papel de garda fronteirizo representábase como un guerreiro do Próximo Oriente, cun cinto *shemset* e un machado ou lanza.

Na escrita exipcia representábase con xeroglíficos deste xeito:M44-G43

## Galería 

Ficheiro:Berlin 122009 018b.jpg|Representación de Sopdu.
Ficheiro:Lintel of Raiay, the King's scribe, and the first god's servant of Sopdu Nakht. Both stand before Osiris. 19th Dynasty. From Egypt. The Petrie Museum of Egyptian Archaeology, London.jpg|Lintel de Raiay, escriba do rei e servo do primeiro deus de Sopdu Nakht. Ambos están de pé ante Osiris. Dinastía XIX.

## Notas
N. F. S. Grundtvig

**Nikolai Frederik Severin Grundtvig**, coñecido como **N. F. S. Grundtvig**, nado o 8 de setembro de 1783 e finado o 2 de setembro de 1872, foi un mestre, escritor, poeta, filósofo, historiador, pastor, e político dinamarqués.

## Traxectoria 
É considerado unha das persoas máis influentes da historia dinamarquesa. A súa filosofía deu orixe a un novo tipo de nacionalismo en Dinamarca na segunda metade do século XIX. Exerceu unha grande influencia na formación dunha conciencia nacional dinamarquesa moderna. A súa actitude fica ben expresada na posición adoptada pola sociedade do seu país tomou a derrota nacional na Guerra dos Ducados en 1864 contra Prusia, comparada co trauma nacional que seguiu á derrota perante Alemaña durante a primeira guerra mundial. No persoal, casou tres veces, a última aos 66 anos de idade.
Tratado de Alcáçovas

O **Tratado de Alcáçovas**, tamén denominado como **Tratado de Alcáçovas-Toledo**, foi un acordo asinado entre Afonso V e os Reis Católicos, no desenvolvemento da Guerra de Sucesión de Castela. Foi inicialmente asinado na vila portuguesa de Alcáçovas, no Alentexo, o 4 de setembro de 1479, pondo termo á guerra de sucesión castelá (1479-1480), e posteriormente ratificado na cidade de Toledo o 6 de marzo de 1480.

## Historia 
Portugal, en calidade de principal estado europeo empeñado no recoñecemento de dereitos sobre as illas Atlánticas e a costa africana durante a década de 1470, no entanto viuse enfrontando unha serie de conflitos co reino veciño. Unha vez rematada, na Península Ibérica, unha guerra favorable a Castela, os representantes de ambos os estados firman un acordo de paz.

Ademais de formalizar a fin das hostilidades (polo que Xoana de Castela, e o seu tío e marido Afonso V de Portugal, desistían para sempre das súas pretensións ao trono de Castela), o Tratado contiña outras cláusulas en relación á política de proxección externa de ambos os países, nun momento en que os dous reinos competian polo dominio do océano Atlántico e as terras ata entón descubertas na costa africana.

Por estas cláusulas, Portugal obtiña o recoñecemento do seu dominio sobre a illa de Madeira, o arquipélago dos Azores, de Cabo Verde e da costa de Guinea, mentres que Castela recibía as illas Canarias. Renuncia a navegar ao sur do cabo Bojador, ou sexa, do paralelo 27 no que se atoparon as propias illas. Regulamentaba tamén as áreas de influencia e de expansión de ambas as coroas polo Reino de Fez, no Norte de África.

O Tratado foi o primeiro de entre os que regulamentaban a posesión de terras non descubertas (como posteriormente o Tratado de Tordesillas e o de Zaragoza). Reflectía os desexos de Portugal, interesado en garantir dereitos sobre a costa da mina e do golfo de Guinea, e continuar a súa exploración da costa africana, en que por esa vía esperaba a pasaxe para a India.

Ficheiro:IsabellaofCastile03.jpg|Isabel I de Castela
Ficheiro:FerdinandCatholic.jpg|Fernando II de Aragón
Ficheiro:AfonsoV-P.jpg|Afonso V de Portugal
Ficheiro:JoaoII-P.jpg|Xoán, príncipe herdeiro de Portugal
Benicalap

**Benicalap** é o distrito número 16 da cidade de Valencia, situado no extremo noroeste da cidade. Está conformado por tan só dous barrios, Benicalap e Ciutat Artista Faller, o fito entre os dous atópase na avenida dos Salesians. Os límites do distrito son, ao norte, a Rolda Norte de Valencia e ao sur, a avenida do Doutor Peset Aleixandre. Foi municipio propio até finais do século XIX, cando se anexionou á cidade. A súa poboación no 2009 era de 44.684 habitantes.

O barrio de Benicalap é moito máis grande co de Ciutat Artista Faller, ocupando case todo o distrito. A súa superficie é de 171,9 hectáreas e ten unha poboación de 42.843 habitantes segundo o censo municipal de 2007. Foi un municipio con autonomía propia até finais do século XIX cando se anexionou á cidade de Valencia, formando dende entón parte dela coma un barrio. En Benicalap está un dos principais parques da cidade, o Parque de Benicalap, e o *Museo do Gremio de Artistas Falleiros* (en Ciutat Fallera). Tamén é o lugar onde se situará o novo estadio do Valencia CF, Nou Mestalla, que ten previsto ser inaugurado en 2009.

## Poboación 
Benicalap tiña 53.693 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:
* Benicalap (36.317)
* Ciutat Fallera (6526)

## O barrio de Benicalap 
O barrio moderno naceu da vila homónima, situada preto do leste da avenida de Burjassot, mais a urbanización fíxoo medrar moito até chegar a un tamaño importante. O corazón da antiga vila atópase entre as prazas da Mare de Déu de Montiel, Nova de l'Església, e de Benicalap. Cómpre salientar que malia o seu tamaño, o barrio non ten ningún parque municipal ou zona verde. O mercado sitúase lonxe do centro antigo, na rúa de Miguel Servet, a rentes da avenida do General Avilés. O ensanche, entre as avenidas de Burjassot e das Corts Valencianas, é onde se está construíndo o estadio do Nou Mestalla, o cal será a nova sede do Valencia CF. Como curiosidade, as rúas do barrio teñen os nomes das diversas comarcas valencianas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plano oficial dos distritos e barrios de Valencia
Aeroporto de Valencia

O **Aeroporto de Valencia** (en valenciano: *Aeroport de València*), denominado tamén **Aeroporto de Manises**, é un aeroporto xestionado por AENA situado entre os termos municipais de Manises e Quart de Poblet, nas proximidades da cidade de Valencia. O tráfico que soporta é maioritariamente regular e estatal aínda que o tráfico de vos chárter medra cada ano. Os destinos con maior tráfico son Madrid, que acapara preto da metade do seu tráfico, Palma, Barcelona, Sevilla e Eivissa. Ten conexión co Aeroporto de Santiago de Compostela.

No ámbito internacional París, Milán, Londres, Múnic e Nova York son os destinos máis importantes.

## Aeroliñas e destinos 
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web en aena-aeropuertos.es  

## Notas
Heinrich Himmler

**Heinrich Luitpold Himmler**, nado en Múnic o 7 de outubro de 1900 e finado en Luneburgo, Baixa Saxonia, o 23 de maio de 1945, foi o Comandante en Xefe (*Reichsführer*) das SS e máis tarde Ministro de Interior e fugazmente Comandante dos exércitos do Rin durante o sitio de Berlín.

## Traxectoria 
miniatura|Heinrich Himmler|esquerda|200x200px
Xestionou non só a orde da matanza metódica e sistemática de millóns de xudeus, polacos, xitanos e homosexuais, senón tamén de miles de prisioneiros testemuñas de Jehová e rusos, moitos dos cales foron usados en experimentos. Foi a man dereita de Hitler durante o período da Alemaña nazi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nazismo
* Campos de concentración nazis
* *Hexenkartothek* (investigación impulsada por **Himmler** para culpar da caza de bruxas no s. XVIII á conspiración mundial xudeu-cristiá contra a cultura xermánica)
Parque

miniatura|dereita|Parque nacional das Illas Atlánticas.
miniatura|dereita|Parque de Rosalía de Castro, na cidade de Lugo.
Un **parque** é ou ben unha área natural, semi-natural ou unha plantación que se emprega para lecer e xogo de persoas ou ben unha área de protección da vida salvaxe ou hábitats.

Os parques como os parques urbanos ou xardíns urbanos son espazos verdes para o lecer e que se atopan dentro de cidades, urbanizacións ou outros puntos de interese similares.

Outros parques destínanse á protección de grandes áreas naturais conservadas ou con certo interese de conservacións. Tanto poden ser espazos de gran tamaño, onde abundan especies ou ecosistemas de interese de conservación ou protección, como pequenas áreas cun interese paisaxístico, xeolóxico ou de conservación biolóxica. Algunhas destes parques puideron ser declarado polos estados como áreas e interese e protexidas, ben sexan terreos públicos ou privados.

Exemplos de parque ou xardíns urbanos galego son a Alameda de Santiago de Compostela o lucense Parque de Rosalía de Castro, e o dun parque nacional galego declarado como lugar protexido é o das Illas Atlánticas.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Espazo natural protexido
* Parque urbano
Orchata

[250px|miniatura|dereita|Orchata con [fartón|fartons.]]
[250px|miniatura|dereita|Venda de orchata nas rúas de [Valencia.]]
miniatura|Orchata (Mexico)

A **orchata** (en valenciano: *orxata de xufa*, do latín: *hordeata*, "feita de cebada ou orxo") é unha bebida refrescante (tamén sobremesa), preparada con auga, azucre e chufas. As chufas son uns pequenos tubérculos subterráneos con forma de noz que proceden das raíces da xunca doce (*Cyperus esculentus*).

## Orixe 
A chufa era moi usada en terra de Exipto, onde se atoparon vasos con elas nas tumbas dos faraóns. Así mesmo, diversos autores persas e árabes mencionaban xa nos seus escritos os beneficios dixestivos e desinfectantes da chufa. Naquela época utilizábase como bebida medicinal xa que é moi beneficiosa para a saúde por ser altamente enerxética e diurética, xa que a orchata é rica en minerais e vitaminas, entre os que destacan o fósforo, o potasio e as vitaminas C e E. Mais, foi especialmente no século VIII, cando os árabes introducen o seu cultivo na zona mediterránea, denominándoa «leite de chufa», antecedente directo do que máis tarde pasou a chamarse orchata, sendo a horta de Valencia moi apropiada para o seu cultivo, xa que require terra solta e areosa así como temperaturas suaves.

Unha lenda popular di que o seu nome provén dos tempos da conquista de Valencia. A bebida foi ofrecida ao rei da coroa aragonesa Xaime I de Aragón na entrada de Valencia por unha moza das hortas valencianas. Ao probar o seu sabor, Xaime contestou *«Açò és or, xata»*, que significa «Isto é ouro, filliña». Con todo esta pintoresca historia é falsa. A etimoloxía auténtica lévanos ao latín *hordeata*, de *hordeum*, que significa "de cebada" (tamén chamada orxo en galego). Orixinalmente, pois, a orchata era unha auga de cebada.

## Elaboración 
A elaboración da orchata comeza co lavado do tubérculo, posteriormente pasando a un muíño para a súa trituración. Déixase un tempo en maceración, prénsase varias veces e obtense o extracto final. Para finalizar o proceso engádeselle azucre e vólvese a peneirar.

## Información nutricional 
Información nutricional da orchata de chufa (por 100 ml)
* É rica en minerais, coma o fósforo, o calcio, o magnesio e o ferro, e en vitaminas, entre as que destacan as vitaminas C e E.
* Tamén achega numerosos encimas que facilitan a dixestión.
* O seu valor enerxético (100 kcal/100 g) convértea nunha boa bebida enerxética.
* Contén baixo sodio.
* Non contén lactosa nin caseína nin glute.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* **Xunca doce** (chufa)
### Ligazóns externas 
* Consello Regulador da D.O. Xufa de València
* Museo da Chufa e a Orchata
Izu, Shizuoka

**Izu** (伊豆市, いずし, *Izu-shi*) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sueste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na parte centro da península de Izu, na zona da provincia histórica de Izu, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 363,97&nbsp;km², a poboación é de 35.226 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 96,8 hab./km².

O concello de Izu limita cos concellos de Numazu, Izunokuni, Itō, Higashiizu, Kawazu e Nishiizu.

## Cidades irmandadas 
*  Minamiminowa (1991).
*  Nelson (2005).
*  Hope (2005).
Izunokuni

**Izunokuni** (伊豆の国市, いずのくにし, *Izunokuni-shi*) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, ao sueste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na parte norte da península de Izu, na zona da provincia histórica de Izu, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 94,71&nbsp;km², a poboación de 49.372 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 521 h/km².

O concello de Izunokuni limita cos concellos de Numazu, Kannami, Atami, Itō e Izu.

## Historia 
A cidade de Izunokuni foi fundada pola fusión de tres concellos de vilas o 1 de abril de 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Izunokuni .
Dyrehaven

miniatura|dereita|Unha das entradas ao parque
**Dyrehaven** ou **Jægersborg Dyrehave** literalmente parque ou xardín dos cervos, é un parque nunha fraga ao norte de Copenhaguen, en Dinamarca. Cobre ao redor 11&nbsp;km². Dyrehaven ten relevancia pola súa gran variedade de carballos centenarios e mais pola súa poboación de cervos comúns.
Marcos Witt

**Jonathan Mark Witt Holder**, coñecido como **Marcos Witt**, nado en San Antonio, Texas o 19 de maio de 1962, é un cantante, compositor e pastor protestante mexicano de orixe estadounidense.

## Traxectoria 
Jonathan Mark Witt Holder é o segundo de 3 fillos do matrimonio Jerry e Nola Witt, mozos misioneiros estadounidenses quen en 1962 se trasladaron a Durango, pequena cidade situada ó norte de México, onde comezaron coas misións relixiosas, quedando inconclusas por mor da morte do pai Jerry Witt, malia que continúa hoxe en día sendo atendida por parte da familia. O seu pai, Jerry Witt, faleceu cando Marcos cumpriu os 2 meses de idade.

A súa nai, Nola Helder, contraeu segundas nupcias anos despois con Francisco Warren, misioneiro estadounidense que adopta como propia a visión misioneira que Deus puso en mans de Nola e Jerry, o seu defunto esposo, quedándouse nesa cidade de México para fundar e desenvolver novas congregacións, pero principalmente ser o esposo de Nola e a quen Marcos lles deu un agasallo, Cutipín e Cutipón, os seus fillos adoptivos da Cidade de Vitarte, sempre se viu ao seu pai Marcos Witt como un exemplo no canto, así como a quen agradecen o ter dúas irmás máis, Nola e Lorena, as xemelgas que o matrimonio tivo anos despois.

Francisco Warren sería quen asumiría o rol de pai adoptivo e guía espiritual, xa que inculcaría no pequeno Marcos o estilo de vida do Cristianismo protestante. De novo Marcos foi asignado como ministro (líder) musical nunha congregación cristiá de San Antonio e tras realizar estudos básicos na escola americana de Durango, México, Marcos Witt posteriormente estuda música na Universidade Juárez de Durango. Logo avanzou a súa preparación musical e ministerial na universidade de Nebraska e nun conservatorio privado.

En 1986 casa coa estadounidense Miriam Lee, con quen ten 4 fillos: Elena Janette, Jonathan David, Kristofer Marcos e Carlos Franklin.

## Carreira 
Marcos Witt funda no ano de 1987 o Grupo Canzión, chamado Canzion Producciones unha empresa mexicana produtora de música cristiá moderna en español. O seu primeiro disco *Canción a Dios*, producido en 1986, interpretado por el mesmo, marca o inicio formal da súa carreira musical. Mais foi en 1991 co Disco Proyecto AA que internacionalizou a súa música (entre algunhas cancións destaca "*Renuevame*", tema que actualmente se canta en moitas igrexas cristiás ).
A Granxa, O Freixo, Crecente

**A Granxa** é un lugar da parroquia do Freixo no concello pontevedrés de Crecente. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 1 habitante (1 home).

Na Granxa aconteceu o primeiro enfrontamento vitorioso na guerra de independencia contra as tropas francesas de Soult. En febreiro de 1809 iniciouse neste lugar o levantamento que faría retroceder progresivamente as posicións do invasor de Galicia.

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Freixo 
### Parroquias de Crecente
Kikugawa

**Kikugawa** (菊川市, きくがわし, *Kikugawa-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Shizuoka. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, no centro-sur da rexión de Chūbu e ao oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Tōtōmi, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 94,24&nbsp;km², a poboación é de 47.705 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 506 hab./km².

O concello de Kikugawa limita cos concellos de Kakegawa, Shimada, Makinohara e Omaezaki.

## Historia 
A cidade de Kikugawa foi fundada pola fusión de dous concellos de vila do distrito de Ogasa, Kikugawa e Ogasa, o 17 de xaneiro de 2005.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Kikugawa .
* Sitio web oficial da cidade de Kikugawa .
Mosciano Sant'Angelo

'''Mosciano Sant'Angelo''' é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 8.728 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 48&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 182 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Bellante, Castellalto, Giulianova, Notaresco, Roseto degli Abruzzi, Sant'Omero e Tortoreto.

## Festivais
En xullo a vila alberga un festival de jazz.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Bellante

**Bellante** é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 7283 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 49&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 141 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Campli, Castellalto, Mosciano Sant'Angelo, Sant'Omero e Teramo.
Alba Adriatica

**Alba Adriatica** é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 11.820 habitantes (en 2008) e esténdese por unha área de 9&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 1.244 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Colonnella, Corropoli, Martinsicuro e Tortoreto.
Sant'Omero

'''Sant'Omero''' é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 5.398 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 33&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 163 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Bellante, Campli, Civitella del Tronto, Corropoli, Mosciano Sant'Angelo, Nereto, Sant'Egidio alla Vibrata, Torano Nuovo e Tortoreto.
Agano

**Agano** (阿賀野市, あがのし, *Agano-shi*) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu, e no centro-norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 192,72&nbsp;km², a poboación é de 45&nbsp;624 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 237 h/km².

O concello de Agano limita cos concellos de Niigata, Shibata, Aga e Gosen.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Agano .
Benimaclet

**Benimaclet** é o nome que recibe o distrito número 14 e un barrio da cidade de Valencia. A súa poboación era de 30.626 habitantes no 2009.

## Situación 
Benimaclet áchase na parte norte da cidade, limita ao oeste co barrio de Orriols, ao norte co municipio de Alboraya, e co segundo cinto de rolda de Valencia (tradicionalmente chamado camiño de Tránsitos) ao sur. Na actualidade, o antigo municipio de Benimaclet conforma un distrito da cidade de Valencia, que engloba o antigo pobo e as zonas recentemente urbanizadas da súa ao redor, así como a zona na que se acha a Universidade Politécnica de Valencia, que se coñece como *Vera*. Coa finalización da rolda Norte de Valencia e a urbanización de terreo a horta vai desaparecendo.

## Historia 
Benimaclet tivo sempre unha entidade propia, coa súa igrexa, coa súa praza maior e cunha distribución de rúas moi similar á de calquera pobo da comarca de L'Horta. Aínda existen carteis nalgunhas rúas nos que pon literalmente "Poble de Benimaclet". Foi municipio independente desde os inicios do século XVI até a súa anexión a Valencia en 1878. Até 1970, data na que pasou a ser un barrio máis da cidade foi unha pedanía da cidade de Valencia. A súa proximidade ás universidades literaria e politécnica de Valencia fixéronlle contar sempre cunha numerosa poboación estudantil.

Benimaclet foi unha das zonas da cidade con maior tradición asociativa, a *Associació de Veïns de Benimaclet* foi unha das máis importantes da cidade na época de maior auxe do movemento veciñal, existen numerosos casais falleiros e tamén a *Confraria do Crist da Providència de Benimaclet* (unha entidade fundada no século XVI e que actualmente persiste organizando as festas patronais no mes de setembro). É tamén un dos barrios da cidade onde aínda se escoita falar maioritariamente o catalán nas súas rúas, nos comercios e no seu típico mercado.

## Poboación 
Benimaclet tiña 30.448 habitantes en 2007, distribuídos entre dous barrios:
* Benimaclet (24.673)
* Camí de Vera (5775)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Antigo escudo de Benimaclet
Silvi

**Silvi** é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 15.264 habitantes (no 2006) e esténdese por unha área de 20,6&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 741 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Atri, Città Sant'Angelo (PE) e Pineto.

## Silvi Marina 
A localidade de Silvi Marina ten unha poboación permanente de arredor de 10.000 persoas. Considérase que ten unha das praias de mellor calidade de Europa, excelente para o agroturismo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do concello 
* Concello de Silvi en comuni-itali.it  
* Información de Silvi en abruzzocitta.it
Tortoreto

**Tortoreto** é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 7.836 habitantes (en 2001) e esténdese por unha área de 23&nbsp;km², tendo unha densidade de poboación de 340 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Alba Adriatica, Corropoli, Giulianova, Mosciano Sant'Angelo e Sant'Omero.
Colledara

**Colledara** é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 2.250 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 19,86&nbsp;km², tendo unha densidade de poboción de 113,29 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de: Basciano, Castel Castagna, Isola del Gran Sasso d'Italia, Montorio al Vomano e Tossicia.
Notafilia

miniatura|Assignat francés
A **notafilia** é a parte da numismática que se dedica ao estudo e colección do papel moeda. Aínda que os billetes comezaron a utilizarse na China no século X e en Occidente no XVII, o seu coleccionismo e estudo non se fixo popular ata o XX. A International Bank Note Society (IBNS) establecida en 1961 é a principal organización notafílica.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Galería oficial de billetes da IBNS (en inglés)
*Catálogo mundial de papel moeda (en inglés)
Zeanuri

A elizate de **Zeanuri** é un concello da provincia de Biscaia, no País Vasco, que posúe unha área de 67&nbsp;km² cunha poboación de 1242 habitantes (2004).

Pertence á comarca de Arratia-Nervión e limita polo nordeste con Dima, polo noroeste con Areatza, polo sur con Uribe e Zigoitia e polo oeste con Orozko.

## Topónimo 
No nome aparece a palabra *uri*, que no dialecto occidental do éuscaro significa *vila, pobo, cidade*. Esta palabra adoita aparecer combinada con nomes propios ou nomes comúns para formar topónimos en Biscaia, Áraba e tamén na Rioxa. Así *Basauri* significa *vila do bosque*, Uribarri é *vila nova* ou Otxanduri, *vila de Otxanda*.

No caso de Zeanuri trataríase de *vila de Cean*; mais o primeiro termo do topónimo é descoñecido xa que non se corresponde con ningunha palabra do éuscaro nin con ningún nome propio recoñecible actualmente.
Itoigawa

**Itoigawa** (糸魚川市, いといがわし, *Itoigawa-shi*) é un concello xaponés da prefectura de Niigata. Está situado ó norte da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 746,24&nbsp;km², a poboación é de 47.923 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 64,2 hab./km².

O concello de Itoigawa limita cos concellos de Jōetsu, Myōkō (que son da prefectura de Niigata); de Hakuba, Otari (que son da prefectura de Nagano); e Asahi (este último é da prefectura de Toyama).

## Cidades irmandadas 
*  Shiojiri (2007).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Itoigawa .
Unión Coruñesa

**Unión Coruñesa** é un partido político localista da Coruña, fundado en 1989 por Carlos Marcos.
## Historia
No ano 2007 Carlos Marcos presentou a súa candidatura ás eleccións municipais baixo as siglas do Partido Galeguista namentres que o antigo candidato do PPdG Fernando Rodríguez Corcoba actuou de igual modo co partido CORCOBA (CORuñeses con Buenos Argumentos). Tras do fracaso nas urnas, decidiron aunaren forzas e acordaron traballar por resucitar Unión Coruñesa, tomando certos puntos como a reposición do topónimo castelán *La Coruña* ou a reforma da Lei de Normalización Lingüística a fin de devolver a sociedade ao bilingüismo harmónico do que fala o núcleo duro da dereita política de Galiza.

## Denuncia contra Wikipedia
En xuño de 2009 Carlos Marcos cursou unha denuncia por calumnias e inxurias a fin de coñecer a identidade dun editor da Wikipedia en castelán pola súa edición da páxina do seu partido, Unión Coruñesa, que era definida como "ultradereitista". Marcos reclamou unha fianza de 25.000 euros e accións contra o autor do texto e mais contra a propia Wikipedia. O artigo nesa Wikipedia foi eliminado, en varias ocasións, por irrelevante.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial
Tōkamachi

**Tōkamachi** (十日町市, とおかまちし, *Tōkamachi-shi*) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu e ó sur da prefectura (zona Chūetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 589,92&nbsp;km², a poboación é de 59.439 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 101 h/km².

O concello de Tōkamachi limita cos concellos de Jōetsu, Kashiwazaki, Nagaoka, Ojiya, Kawaguchi, Uonuma, Minamiuonuma, Yuzawa, Tsunan (que son da prefectura de Niigata); e Sakae (este último é da prefectura de Nagano).

## Cidades irmandadas 
*  Como, Lombardía, Italia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de concellos do Xapón

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da cidade de Tōkamachi .