open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mikel Erentxun

**Mikel Erentxun Acosta**, nado en Caracas (Venezuela) o 23 de febreiro de 1965, é un cantautor vasco, máis coñecido como **Mikel Erentxun**. Residente en Donostia dende 1973, foi o vocalista de Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo (e anteriormente Juan Ramón Viles) antes de comezar a súa carreira en solitario.

## Traxectoria 
Mikel Erenchun foi o vocalista do grupo Duncan Dhu xunto a Diego Vasallo e anteriormente con Juan Ramón Viles. Editaron o seu primeiro álbum titulado *Por tierras escocesas* en 1985, e estiveron en activo até o ano 2001, no que publicaron *Crepúsculo*, conformando un dos grandes grupos dos anos oitenta. Fixeron varias recompilacións dos seus grandes éxitos, e tamén lles fixeron o disco tributo *Cien gaviotas donde irán… un tributo a Duncan Dhu*, no que colaboraron, entre outros, Los Secretos, La Cabra Mecánica, Carlos Goñi, Amaia Montero, Leiva, Andrés Calamaro, Hombres G e Álex Ubago.

En 2013, Duncan Dhu volveron á escena co álbum de estudio *El duelo* e o álbum recompilatorio 1, facendo unha nova xira por España e o estranxeiro.

## Discografía 
* *Naufragios* - 1992
* *El abrazo del erizo* - 1995
* *Acróbatas* - 1998
* *7 años* (Só nos Estados Unidos) - 2000
* *Te dejas ver* - 2000
* *Ciudades de paso* - 2003
* *Éxitos* - 2004
* *El corredor de la suerte* - 2006
* *Tres noches en el Victoria Eugenia* - 2008
* *Detalle del miedo* - 2010
* *24 golpes + Eléctrica PKWY* - 2012
* *Corazones* - 2015
* *Corazón Salvaje* EP - 2015
* *El Hombre sin Sombra* - 2017

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Carcinoma lobular in situ

O **carcinoma lobular** ***in situ*** (CLIS), é un termo médico que se refire a cambios neoplásicos non cancerosos nas células que revisten os lóbulos da mama nos extremos distais dos condutos mamarios. Denomínase *in situ*, porque a doenza non é infiltrante. Malia que o carcinoma lobular in situ non é un cancro, a súa presenza indica un risco maior na aparición de cancro de mama, aínda que non todas as pacientes cun carcinoma *in situ*, incluíndo os peores casos, desenvolven cancro de mama. O carcinoma lobular *in situ* é máis frecuente en mulleres que aínda non chegaron á menopausa. Descrito por primeira vez por Foote e Stewart en 1941, constitúe entre o 3 ao 5% dos carcinomas da mama e é, polo xeral, unha doenza de mulleres premenopáusicas.

## Histoloxía 
O CLIS é unha proliferación sólida e oclusiva dos lóbulos e outros condutos perilobulares. Os acinos das glándulas vense dilatados e ocupados por células pequenas e polo xeral uniformes, sendo pleomórficas só na afectación ductal do carcinoma, é dicir, cando aparece nos condutos mamarios. Estas células non invadiron os tecidos máis profundos do seo, nin se propagaron a outros órganos do corpo. De cando en cando vese necrose ou calcificación e de aparecer ocorre nas etapas máis avanzadas da doenza.

## Notas
Doenza de Paget de mama

A **doenza de Paget de mama**, tamén coñecida como **doenza de Paget de mamila**, é un tipo de cancro de mama que afecta a mamila e a aréola e que exteriormente pode ter aparencia de eccema. Debido á súa aparencia inocua e superficial, frecuentemente é de manifestación serodia, pero é unha doenza que pode ser fatal. A doenza de Paget mamaria afecta entre 1 e 4 de cada 100&nbsp;000 mulleres.

A doenza de Paget extramamaria (EMPD) ten as mesmas características histolóxicas que a enfermidade de Paget de seo pero distinta localización.

## Síntomas 
O primeiro síntoma é usualmente unha irritación de tipo eczema, que polo xeral só afecta unha mamila. A pel da mamila e a aréola pode estar vermella e inflamada. Algunhas mulleres presentan proído, ardor ou sensación de queimadura. Pode gotear un fluxo líquido da área composta de células anormais. A mamila pódese voltear ó interior (aparece investido). Pode ou non haber unha tumoración no seo, pode existir avermellado, secreción ou costra, e unha chaga que non sanda.

## Patoloxía 
Crese que as células de Paget que crecen anormalmente na rexión posterior á mamila e a aréola son células dun carcinoma ductal que migraron xusto por baixo da epiderme do seo. Esta teoría vese apoiada polo feito de que tanto as células na doenza de Paget como as que forman un carcinoma ductal expresan os mesmo marcadores tumorais: *c-erb B-2*, *ciclin D* e *Ki-67*.

## Notas
Artrite

A **artrite** (do grego articulación e inflamación) é a *inflamación* das *articulacións*, que doen, se inchan e están quentes ó tacto. As articulacións afectadas perden mobilidade e poden chegar a deformarse.

Se afecta só a unha articulación chámase monoartrite, cando son 2 ou 3 recibe o nome de oligoartrite e se afecta 4 ou máis simultaneamente, denomínase poliartrite.

Non debe confundirse a artrite coa artrose, a cal é unha doenza dexenerativa e non inflamatoria. Porén, a pesar diso en ocasións, sobre todo na literatura anglosaxoa, denomínase osteoartrite.

## Clasificación 
Existen numerosas doenzas e síndromes que poden producir artrite, nos cales esta é considerada a principal manifestación, tales como:

# Artrite reumatoide e as súas variantes, como a artrite xuvenil idiopática, provocadas por fenómenos de autoinmunidade. A artrite reumatoide é unha das formas de artrite máis frecuente. Pode afectar a todas as articulacións, provocando inflamación das cartilaxes e a membrana sinovial ó redor das unións dos ósos. Considérase unha doenza autoinmune na que se producen autoanticorpos contra o propio organismo. Os síntomas principais consisten en inchazón e dor, especialmente nas articulacións de mans e pés, deformación das rexións afectadas e perda de mobilidade. O tratamento farmacolóxico baséase na administración de fármacos antiinflamatorios, corticoides e inmunosupresores, dependendo da gravidade do cadro.
# Artrite por microcristais: padécena os afectados de gota e pseudogota.
# Artrite infecciosa tamén chamada artrite séptica. Está causada por unha infección de orixe bacteriano, vírico, micótico ou parasitario.
# Artrites secundarias a outras doenzas, como a artrite psoriásica, a artrite asociada a doenza inflamatoria intestinal, a artrite do lupus eritematoso sistémico, púrpura de Schönlein-Henoch, sarcoidose e moitas outras.
# Artrite reactiva. Recibe este nome a artrite que aparece tras unha infección intestinal, xenital ou urinaria. Por exemplo a artrite da síndrome de Reiter.
# Artrite neuropática: producida por lesións do sistema nervioso. En realidade non é unha artrite e a súa denominación correcta é artropatía neuropática ou articulación de Charcot.
# Osteoartrite. O nome máis adecuado desta afección é artrose e non é unha verdadeira artrite, pois está provocada por fenómenos dexenerativos na articulación e non por inflamación da mesma.

## Notas
Premio de xornalismo Johán Carballeira

miniatura|Entrega dos premios en 2021 en Bueu
O **Premio de xornalismo Johán Carballeira** é un certame convocado polo Concello de Bueu que premia artigos xornalísticos en lingua galega. No ano 2018 fixo a súa XV edición. Este premio, conxuntamente co Premio de poesía Johán Carballeira, recoñece a figura do político e escritor Johán Carballeira.

## Premiadas/os
*2002: Francisco Seoane Pérez polo artigo "A perigosa vida dun árbitro bravú".
*2003: Eduardo Rolland Etchevers por "La aldea perdida".
*2004-2005: Óscar Curros Moure por "Manuel Rivas, o poeta descoñecido".
*2006: Carmen Marina Vidal Valiña por "Os berros espantaron o gando".
*2007: Lois Pérez Leira e Mónica Lázaro Jodar por "A miña nai era a aia do Che Guevara".
*2008: Fernando Arrizado Abuín por "Requiem polo «Foucellas»".
*2009: Oscar Iglesias Arauxo por "¿Para que serve ser galego?".
*2010: Moncho Paz pola entrevista a Ramón Chao "Entrei en Radio France porque falaba galego".
*2011-2012: Marta Lemos Jorge pola reportaxe *A historia de Ons a través de Johán Carballeira* publicada no *Faro de Vigo*.
*2012-2013: Deserto.
*2013-2014: Cristian López Iglesias pola entrevista "David Reboredo conta a súa propia historia".
*2014-2015: Arturo Sánchez Cidrás por "Entrevista a Johán Carballeira".
*2015-2016: Antón Lopo pola súa entrevista a Xulio Calviño "Terán que volver os bárbaros para liberarnos" publicada na serie Estintivos en *Sermos Galiza*.
*2016-2017: Montse Dopico pola reportaxe *Galaxia vs Galaxia. A construción de hexemonía cultural*, publicada na revista *Luzes* e María Obelleiro Hermida por "O apartheid sanitario na Galiza", publicada en *Sermos Galiza*.
*2018: Moncho Iglesias por "Corea do Norte, a vida dese outro lado", publicado en *Tempos Novos*.
*2020: Nieves Neira por "A fotógrafa revelada".
*2021 (XVIII): Marta Veiga Izaguirre por "Cantigas para despois dunha pandemia". publicada en *Luzes*
*2022 (XIX): Antía Yáñez por **"**A saúde mental en Galicia, en bragas", publicado na revista *Luzes*.
*2023 (XX): Héctor Pena por "Historia inacabada do deporte galego", publicada en *Nós Diario.*
*2024 (XXI): Lois Pérez Díaz por *Eloxio do apenovismo**.***
*2025 (XXII): Cláudia Morán e Manolo Broa coa reportaxe *Convivir co lume. O baleiro que arde: un territorio a mercé do lume*, publicada en Nós Diario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Johán Carballeira

## Ligazóns externas
* Histórico dos Premios de Xornalismo Johán Carballeira
Brave Little Tailor

***Brave Little Tailor*** é unha curtametraxe animada de 1938 producida por Walt Disney Productions e distribuída por RKO Radio Pictures. A animación é unha adaptación do conto de fadas *O xastriño valente* con Mickey Mouse como protagonista. Foi dirixida por Bill Roberts e ten música orixinal de Albert Hay Malotte. As voces dos personaxes son as de Walt Disney como Mickey, Marcellite Garner como Minnie, e Eddie Holden como o xigante.

*Brave Little Tailor* foi nomeado ó Oscar á mellor curtametraxe animada na 11ª edición dos premios en 1939, pero perdeu fronte a outra produción de Disney, *Ferdinand the Bull*. En 1994, foi escollida como unha das mellores animacións de debuxos de tódolos tempos por membros do eido da animación. A lista foi recollida no libro *The 50 Greatest Cartoons*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Carcinoxénese

dereita|miniatura|441x441px|O cancro prodúcese pola acumulación sucesiva de mutacións. Cada mutación altera nalgunha maneira o comportamento dunha célula.
Os termos **oncoxénese** ou  **carcinoxénese** fan referencia literal ó proceso polo cal se produce o cancro. É o proceso polo cal unha célula normal se converte nunha célula cancerosa. Caracterízase pola progresión de varios cambios celulares a nivel do material xenético que finalmente desemboca na reprogramación da célula provocando que se reproduza de maneira descontrolada, formando unha masa maligna.

A división celular é un proceso fisiolóxico que ocorre en case todos os tecidos e baixo diversas circunstancias. Baixo circunstancias normais, o balance entre a proliferación e a morte celular programada, usualmente por medio do mecanismo de apoptose mantense estreitamente regulado asegurando desta forma a integridade de órganos e tecidos. As mutacións no ADN que poden conducir a unha transformación cancerosa interferen con este proceso de control interferindo co programa que o controla.

O proceso de oncoxénese é causado por estas mutacións no material xenético das células normais, que alteran o balance normal entre proliferación e morte celular. Como resultado prodúcese unha división celular descontrolada e un proceso evolutivo destas células por medio de selección natural dentro do organismo. A reprodución rápida e descontrolada de células poden producir tumores benignos e algúns tipos destes tumores poden converterse en malignos que é o que se coñece como cancro. Os tumores benignos non se esparexen a lugares afastados do organismo nin invaden outros tecidos, e polo xeral non representan unha ameaza para a vida a menos que compriman estruturas vitais ou teñan algunha actividade fisiolóxica (por exemplo, que sexan quen de producir algunha hormona). Os tumores malignos son quen de invadir outros órganos, espallarse a lugares distantes (proceso coñecido como metástase) e converterse nunha ameaza para a vida.

## Notas
Ekklesía

[dereita|miniatura|487x487px|'*Ilustración de 1898, obra de [Louis Loeb (1866 – 1909): Demóstenes ante a *ekklesía* no ano -346.**]]
A ***ekklesía*** ou ***ecclesía'''* (do grego antigo «ἐκκλησία» *ekklēsía*) era a principal asemblea da democracia ateniense na Grecia clásica. Foi instaurada por Solón no 594 a.C. e tiña un carácter popular, aberta a todos os cidadáns varóns con 2 anos de servizo militar, mesmo aos *tetes*.

A *ekklesía* era utilizada para designar maxistrados, de maneira que estes eran elixidos mediante sorteo, participando todos os atenienses que formasen parte da asemblea. Desta forma, tamén elixían de forma indirecta aos compoñentes do Areópago, quen eran elixidos polos maxistrados electos pola *ekklesia*.

Entre outras cousas, a asemblea tiña a última palabra no referente á lexislación ateniense, as declaracións de guerra, a firma da paz, a estratexia militar, a elección do *strategos* e outros oficiais e posuía a facultade de chamar aos maxistrados a render contas ante ela ao final do ano do seu mandato.

No século -V os seus membros ascendían a 43.000 persoas, con todo, só aqueles con riqueza suficiente como para poder pasar moito tempo lonxe de casa podían participar de forma habitual, ata que as reformas de Pericles nos anos -451 e -452, que supuñan un pago por desempeñar tarefas públicas, permitiron o acceso de todo cidadán, independentemente do seu nivel económico.

Ao principio reuníanse unha vez ao mes, pero máis tarde chegaron a reunirse tres ou catro veces mensuais. A axenda para a *ekklesía'' establecíaa a Bulé, o consello dos cincocentos, non confundir nunca a Bulé coa asemblea popular. As votacións facíanse a man alzada.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
*
### Outros artigos
*eclesiasterio.
Fibroadenoma

Un **fibroadenoma** é o tumor benigno máis común da mama feminina. Como o seu nome indica, é unha neoplasia formada polo tecido fibroso e glandular. Ocorre en calquera etapa do período reprodutivo da vida e é algo máis frecuente antes dos 30 anos de idade. Dise que o tumor aparece como resultado do aumento de sensibilidade dun foco mamario ós estróxenos.

Medra polo regular como un nódulo pequeno e centrífugo que adoita ser netamente circunscrito e libremente móbil sobre o parénquima mamario adxacente. Aínda que un fibroadenoma, así como os papilomas intraductais, son crecementos anormais, non son cancerosos e non se poden propagar do seo cara a outros órganos.

## Notas
Carcinoma inflamatorio de mama

O **carcinoma inflamatorio de mama** é un dos tipos máis agresivos de cancro de mama. Pode ocorrer en mulleres de calquera idade e, aínda que de forma extremamente rara, tamén en homes. É denominado inflamatorio porque aparece frecuentemente con síntomas que se asemellan ós dunha inflamación. A pesar do nome, está aínda en investigación se a inflamación contribúe ou non para o desenvolvemento de cancro inflamatorio. Porén, pode manifestar sinais e síntomas variados, frecuentemente sen tumores detectables, sendo por iso indetectable en mamografías ou ecografías.

Os síntomas máis comúns son a inchazón de aparición súbita, por veces asociado a alteracións cutáneas e retracción da mamila. Entre outros síntomas están o súbito aumento do tamaño da mama, cor vermella, proído persistente e pel quente no tacto. No inicio, o cancro inflamatorio de mama aseméllase á mastite. Só 50-75% dos casos manifestan esta presentación típica. Os síntomas poden ser completamente atípicos, como trombose venosa.

O cancro inflamatorio é responsable só por unha pequena porcentaxe dos casos de cancro de mama, 1 a 6% nos Estados Unidos, e moitas veces diagnosticado en mulleres mozas, aínda que a idade media de diagnóstico non sexa moi distinto da doutros tipos de cancro de mama (de media 57 anos).

## Notas
Eccema

Un **eccema** ou **dermatite eccematosa** é un conxunto de afeccións dermatolóxicas, caracterizadas por presentar lesións inflamatorias diversas tales como: eritema, vesículas, pápulas e exudación.

Tamén se usa ou se aplica este termo para dermatite causadas por contacto cunha substancia para a cal se sensibilizou o paciente (*eccema de contacto*).

Caracterízase por un tor avermellado da zona afectada seguida dun forte proído; pode espallarse doadamente a outras áreas do corpo.
O eccema pódese clasificar, segundo as súas características, en:

* Atópico: o eccema atópico pode presentar moitas variantes, pero en xeral caracterízase por placas de costras vermellas de pel inflamada con constante comechón.
* Seborreica: a dermatite seborreica é unha doenza inflamatoria común da pel caracterizada por lesións escamosas xeralmente no coiro cabeludo (non confundir con caspa) e a cara.
* De contacto: a dermatite de contacto é o nome que se lle dá a calquera inflamación da pel que se produce cando a superficie da pel entra en contacto cunha substancia que se orixina fóra do corpo.

O eccema xeralmente preséntase como reacción a algunha alerxia.

## Clasificación 
### Etimoloxía 
* O termo "**dermatite**" deriva das palabras gregas "derma", que significa "pel", e "-itis", que se refire á inflamación. Polo tanto, "dermatite" podería traducirse como "inflamación da pel".
* O termo "**eccema**" tamén ten orixe grega, derivado da palabra "ekzema", que significa "ferver", facendo referencia á aparición de burbullas ou vesículas que poden aparecer en certos tipos de dermatite.

### Terminoloxía 
Ás veces úsase o termo "eccema" como un tipo ou caso particular da dermatite, a "dermatite eccematosa". Porén, o eccema (eczema) e a dermatite son tratados polo International Disease Dictionary como sinónimos, e están referidos de L20 a L30:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dermatite
* Dermatoloxía
Conan I da Bretaña

**Conan I**, finado o 27 de xuño de 992, e alcumado *Le Tort* (o malo) foi duque da Bretaña dende 990 até a súa morte. Era o fillo de Judicael Berengario, sucedendo ó seu pai como conde de Rennes en 970.

## Traxectoria 
Asumiu i título de duque da Bretaña na primavera de 990 despois do seu ataque a Nantes e a posterior morte do conde Alan. Como duque, o seu goberno logrou a Rexencia que gobernaba Bretaña durante a vida de Drogón da Bretaña e a fractura da Bretaña trala morte de Drogón polos seus irmáns Hoel e Guerech. O fracturado goberno sobre Bretaña deu como resultado unha curta vacante ó título de duque da Bretaña; Conan I tivo que aliarse co conde de Blois para derrotar a Judicael Berengario antes de poder asumir o título de duque.

Nunha carta datada do 28 de xullo de 990, Conan I deu as terras de Villamée, Lillele e Passille ó Monte Saint-Michel, as cales máis tarde pasaron a formar parte do señorío de Fougères.

Conan I casou con Ermengarda Gerberga de Anjou, no ano 973, filla de Godofredo I de Anjou e Adela de Vermandois.

A alianza de Conan I co conde Eudes I de Blois axudouno a derrotar a Judicael Berengario, e máis tarde para librarse da influencia de Blois,  asinou un pacto con Ricardo I de Normandía, que pola primeira vez estabeleceu firmes vínculos bretóns-normandos. Ricardo casara coa filla de Hugo o Grande, e despois deste casamento reafirmara o reclamo de seu pai como Señor Supremo do ducado bretón. O pacto de Conan I con el, fortaleceu esa afirmación, pero a documentación histórica da reclamación de Señor Supremo segue sendo dubidosa, xa que aparece en gran medida só en escrituras autorizadas menores de Dudo de Saint-Quentin.

Conan morreu loitando contra o seu cuñado Fulque Nerra, conde de Anjou na batalla de Conquereuil o 27 de xuño de 992. Conan está soterrado na abadía do Monte Saint-Michel.

### Descendencia 
Coa súa esposa Ermengarda tivo os seguintes fillos:

#Godofredo (c.980-1008), o eventual herdeiro.
#Xudite da Bretaña (982-1017), casou con Ricardo II de Normandía.
#Judicael, conde de Porhoët (morreu en 1037).
#Hernod

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Alexander, Jonathan James Graham (1970). Norman illumination at Mont St Michel, 966-1100. Oxford, UK: Clarendon Press.
*Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the neo-Roman consul, 987-1040: A Political Biography of the Angevin Count. Berkeley e Os Ánxeles: University of California Press.
*Delumeau, Jean (1969). Histoire de la Bretagne. Toulouse, France: Edouard Privat editeur; Jean Delumeau, directeur, with contributing authors P-R Giot, J L'Helgouach, J Briard, J-B Colbert de Beaulieu, L Pape, P Rache, G Devailly, H Touchard, J Meyer, A Mussat, and G Le Guen (chapters do not specify individual authors).
*Keats-Rohan, K.S.B. (1994). 'Two Studies in North French Prosopography', Journal of Medieval History Vol. 20.
*Price, Neil S. (1989). The Vikings in Brittany. Saga-Book XXII 6.
Conan II da Bretaña

dereita|miniatura|300x300px|O castelo de Pouancé foi capturado por Conan II.
**Conan II de Rennes** (en ), nado en Rennes cara ao 1033, e finado en Château-Gontier o 11 de decembro de 1066, foi duque da Bretaña, dende 1040 até a súa morte. 

## Traxectoria 
Conan era o primoxénito e herdeiro de Alan III, duque da Bretaña pola súa muller Berta de Blois (ou Berta de Blois-Chartes), e membro da casa de Rennes. Era o irmán máis vello de&nbsp;Havoisa, quen o sucedeu como duquesa&nbsp;*suo jure*.

Conan II morreu aos 36 anos sen ter coidado de tomar muller para ter un fillo lexítimo. Non obstante, no 1075, apareceu un tal "Alanus nothus filius Conani comitis" entre as testemuñas dunha doazón da duquesa Berta de Blois e podería ser un neno bastardo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Conan III da Bretaña

**Conan III**, tamén coñecido como **Conan de Cornouaille** e  **Conan o Gordo** (en , *Konan Kerne*) nado c. 1093–1096 e finado o 17 de setembro de 1148, foi duque da Bretaña, dende 1112 até a súa morte. Era fillo de Alan IV e Ermengarda de Anjou.

Conan III aliouse con Estevo I de Inglaterra na guerra deste contra a deposta Matilde de Inglaterra.

## Familia 
Casou con Matilde, unha filla ilexítima do rei Henrique I de Inglaterra antes do 1113. Conan e Matilde tiveron tres fillos dos que se ten constancia:
*Hoel (1116 - 1156) 
*Berta (1114 - after 1155)
*Constanza (1120 - 1148)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
Montse Dopico

**Montse Dopico** **González**, nada na Pontenova en 1977, é unha xornalista galega. Dende 2018 é profesora na Universidade de Santiago de Compostela.

## Traxectoria 
Estudou Xornalismo e Historia, Antropoloxía, Socioloxía e Ciencias Políticas. En 2012 colaborou co xornal *El País*.

En 2014 promoveu o espazo de xornalismo cultural *Magazine Cultural Galego* e participou na xornada 'A mediación cultural de Internet' do XI Simposio *O libro e a lectura: O libro e a lectura nos medios* co relatorio 'Unha nova xeira de revistas electrónicas culturais' e no encontro '30 anos de novela negra galega' organizado polo Consello da Cultura Galega.

Traballou en Dioivo e, dende o ano 2012, traballa co xornal *Praza Pública*.

En 2024 publicou o seu primeiro libro, *Abonda con vivir*, unha biografía de Luísa Villalta, autora homenaxeada ese mesmo ano no Día das Letras Galegas.

## Recoñecementos
En 2017 recibiu o Premio de xornalismo Johán Carballeira pola súa reportaxe "Galaxia vs Galaxia. A construción de hexemonía cultural", publicada na revista *Luzes*.

2021: Premio Follas Novas do Libro Galego de xornalismo cultural

## Notas
La Maison en Petits Cubes

é unha curtametraxe xaponesa creada por Kunio Katō, coa música de Kenji Kondo e producida por Robot Communications.

Gañou numerosos galardóns, incluíndo o Annecy de Cristal e o Oscar á mellor curtametraxe animada na 81ª edición dos premios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Hepatite B

A **hepatite B** é unha doenza infecciosa do fígado causada polo virus da hepatite B, pertencente á familia *Hepadnaviridae* (virus ADN hepatotrópico) e caracterizada por necrose hepatocelular e inflamación. Pode causar un proceso agudo ou un proceso crónico, que pode acabar en cirrose (perda da "arquitectura" hepática por cicatrización e xurdimento de nódulos de rexeneración) do fígado, cancro de fígado, insuficiencia hepática, fatiga, febre, ictericia e mesmo a morte.

O tratamento da hepatite está intimamente relacionada co tratamento da infección polo VIH, pois as dúas enfermidades requiren un amplo coñecemento da inmunoloxía, a viroloxía, a xenética e o coñecemento das actuais normas terapéuticas, que adoitan cambiar rapidamente coas actualizacións modernas.

De todos os tipos de hepatites que existen, a Hepatite B é a máis perigosa de todas seguida da hepatite A.

## Epidemioloxía 
[400px|miniatura|Distribución xeográfica da [prevalencia da hepatite B no ano 2005:   .]]
A hepatite B propágase por medio do contacto coa saliva, o sangue, o seme, ou outro líquido corporal dunha persoa infectada (por suposto a saliva debe estar en contacto con sangue previo como feridas bucais ou carie). O principal modo de transmisión reflicte a prevalencia da hepatite B crónica nunha zona determinada. Así, nas rexións de baixa prevalencia, como os Estados Unidos e Europa Occidental, onde menos do 2% da poboación está crónicamente infectada, o uso indebido de drogas por inxección e as relacións sexuais sen protección son as principais vías de transmisión, aínda que outros factores poden ser importantes. Nas zonas de prevalencia moderada, incluída Europa do Leste, Rusia e o Xapón, onde o 2 e o 7% da poboación está crónicamente infectada, a doenza é frecuente entre gran parte dos nenos. Nas zonas de alta prevalencia en rexións como a China e o sueste de Asia, a transmisión durante o parto é máis común, aínda que noutras zonas de alta endemicidade como África, a transmisión durante a infancia é un factor importante. A prevalencia da infección crónica por hepatite B nas zonas de alta endemicidade é de polo menos 8%.

Os distintos niveis de seroprevalencia do VHB explícanse polo nivel socio-económico dunha rexión e a vacinación: permite unha baixa prevalencia, por exemplo, na illa de Reunión, departamento francés no Índico, onde só o 0,7% da poboación está afectada, ou ben unha elevada prevalencia, como en África, onde a miúdo supera o 15%. Por exemplo, en Madagascar, a prevalencia é do 16%, debido ás frecuentes transmisións de nai-fillo e o escaso uso de preservativos, que promove a transmisión sexual. A hepatite B é tamén altamente endémica na China e o sueste asiático, partes de Oriente Medio, a conca do Amazonas, illas do pacífico e algunhas illas do Caribe.

Dende a ampliación da vacinación, a prevalencia da hepatite B atópase en forte descenso naqueles países cunha política de vacinación en curso.

## Notas
O cabaleiro negro

***O cabaleiro escuro*** (en ) é un filme británico de 1954 dirixido por Tay Garnett. Está protagonizado por Alan Ladd, Peter Cushing e Patrick Troughton, e conta a historia dunha conspiración para derrocar o Rei Artur. É o derradeiro filme de Ladd con Warwick Films, sendo os outros *The Red Beret* e *Hell Below Zero*.

Estreouse en galego o 29 de decembro de 1999 a través da TVG.

## Personaxes 
*Alan Ladd como John
*Patricia Medina como Linet
*André Morell como Sir Ontzlake
*Harry Andrews como conde de Yeonil
*Peter Cushing como Sir Palamides
*Patrick Troughton como rei Mark
*Anthony Bushell como rei Arthur 
* Bill Brandon como Bernard
*Ronald Adam como Abbott 
*Jean Lodge como raíña Xenevra
* John Laurie como John
* Elton Hayes como Minstrel
* Laurence Naismith como Major Domo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Martín Ferreiro Álvarez

**Martín Ferreiro Álvarez**, nado en Quireza (Cerdedo-Cotobade) o 13 de setembro de 1892 e finado no campo de concentración de Mauthausen-Gusen o 23 de novembro de  1941, foi un construtor e político galego.

## Traxectoria
Fillo dun canteiro, aprendeu o oficio de seu pai e en 1918 marchou á Coruña, onde traballou como capataz de obra. Construíu unha das bancadas do antigo campo de Riazor e foi directivo do Deportivo da Coruña na tempada 1925/26. Foi socio de entidades como o Centro de Estudios Sociales Germinal ou a Liga dos Dereitos do Home, e durante a Segunda República afiliouse a Izquierda Republicana, sendo elixido concelleiro da Coruña nas eleccións municipais de 1931.

Como concelleiro de Obras impulsou numerosos traballos na cidade, como a construción do parque de Santa Margarida, ou a urbanización de barrios como Catro Camiños, o Ensanche ou a rúa da Torre. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu inicio á guerra civil, confiscou unha tonelada de dinamita das obras da cidade para lle ser entregada ao bando republicano, sendo acusado polas autoridades franquistas de rebeldía e traizón. Procurou agocho en Quireza, e despois en Portugal e Francia, dende onde cruzou en ocasións a fronteira con España.

Confinado no campo de Argelès-sur-Mer, integrouse como voluntario nas Compañías de Traballadores Estranxeiros, desenvolvendo a súa profesión no reforzamento da Liña Maginot. Consumada a invasión alemá, sumouse ao exército francés para seguir combatendo o fascismo. Capturado pola Wehrmacht (maio-xuño de 1940), foi confinado no stalag V-D, preto de Estrasburgo, e posteriormente deportado a Mauthausen, canda outros 848 prisioneiros, o 13 de decembro de 1940. En 1941 foi trasladado ao subcampo de Gusen, onde faleceu pouco despois.

## Vida persoal 
Casou na Coruña con Palmira Ramil, coa que tivo cinco fillos: José, Eva, Martín, Blanca e Olga.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Lista de galegos asasinados en Mauthausen
KK Igokea

O **Košarkaški klub Igokea** (en serbio cirílico: Кошаркашки клуб Игокеа), coñecido por motivos de patrocinio como **Igokea m:tel**, é un club de baloncesto de Laktaši (República Serbia, Bosnia e Hercegovina). Actualmente compite na Košarkaško prvenstvo Bosne i Hercegovine, a máxima competición do baloncesto bosníaco, así como na Liga do Adriático. Disputa os seus partidos como local no Sportska dvorana Laktaši, recinto con capacidade para 3.050 espectadores inaugurado en 2010. É un dos club dominadores do baloncesto bosníaco da década de 2010, con múltiples campionatos de Liga e Copa.

## Historia 
O club foi fundado o 23 de xullo de 1973 co nome de KK Potkozarje por un grupo de seareiros de Aleksandrovac que querían promover e ensinar os conceptos básicos do baloncesto entre a xuventude local. Con ese obxectivo, os primeiros éxitos do club chegan nas categorías de formación da antiga Iugoslavia. Na segunda metade da década de 1990, o club muda o seu nome a Igokea, pasando de dar pulo só as categorías inferiores a promover o seu equipo sénior. No ano 2000 constrúese un novo pavillón para o equipo, bautizado na honra de Nenad Baštinac, primeiro presidente do club. O primeiro título do Igokea chega tan só un ano despois, en 2001, cando os de Aleksandrovac conseguen gañar o campionato de Liga de Bosnia e Hercegovina.  Seis anos máis tarde gañan o seu primeiro trofeo de Copa. No ano 2010, ao lograr o segundo posto na Liga, conseguen unha praza para xogar na Liga do Adiático (ABA Liga) por vez primeira na súa historia, mudándose ese mesmo ano a novo pavillón, o Sportska dvorana Laktaši, recinto con capacidaade para 3.0050 espectadores. Xa na década de 2010 convértense nun dos equipos dominadores do baloncesto bosníaco, chegando a participar en competición internacionais como a EuroCup.

## Palmarés 
### Competicións domésticas 
* **Liga de Bosnia e Hercegovina**
** **Campións (6):** 2001, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017
* **Copa de Bosnia e Hercegovina**
** **Campións (6):** 2007, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Tumor filoide

O **cistosarcoma** ou **tumor filoide** é un tumor predominantemente benigno e raro que ocorre case exclusivamente no seo feminino. O seu nome deriva das palabras gregas *sarcoma* que é un tumor carnoso e *fío* que significa folla. O tumor ten a aparencia dun gran sarcoma maligno, toma a característica forma de folla cando está seccionado e exhibe espazos epiteliais quísticos cando se ve histoloxicamente. Debido a que son tumores benignos, o nome de sarcoma non se emprega con moita frecuencia, téndose preferencia pola terminoloxía *tumor filoide*.

## Histopatoloxía 
O tumor filoide é o neoplasia non-epitelial máis frecuente nas mamas, pero representa só un 1% de todos os tumores da mama. É un tumor de crecemento rápido, baixo o microscopio pode ser un tumor de poucos centímetros ou ben pode presentar lesións masivas de até 30 cm. O aspecto é carnoso, branco ou agrisado e firme, lobulado con hendiduras quísticas e áreas de necrose e hemorraxia. Ten certo parecido histolóxico ó fibroadenoma, pero loce con maior celularidade, o epitelio é benigno cun estroma que rodea o epitelio de características atípicas e hipercelular.

## Notas
Traballo por quendas

**Traballo por quendas** é unha modalidade laboral na que o traballador pode realizar a súa tarefa ó longo das 24 horas do día.
O día queda pois dividido en quendas, ou intervalos de tempo durante os cales diferentes grupos de traballadores realizan a súa tarefa.
Con este termo, e as súas repercusións negativas para a saúde, englóbase tanto ós traballadores que sempre teñen horario nocturno, como aqueles cuxos horarios alternan, e unhas veces son en horas de noite, e outras non.

En medicina e epidemioloxía, o traballo por quendas é considerado un factor de risco para algúns problemas de saúde, xa que as perturbacións do ritmo circadiano poden facer medrar a probabilidade de chegar a desenvolver doenzas cardiovasculares, problemas cognitivos, diabetes e obesidade, entre outras patoloxías. O traballo por quendas pode tamén ter repercusións nas relacións conxugais, familiares e persoais.

## Notas
Air Koryo

**Air Koryo** (Chosŏn'gŭl: 고려항공; MR: Koryŏ Hanggong) é a aeroliña nacional de Corea do Norte. É propiedade do estado e ten a súa sede en Sunan-guyŏk, Pyongyang. Está baseada no aeroporto de Pyongyang e opera voos regulares internacionais e servizos chárter a destinos en Asia. A aeroliña ten oficinas en Pequín, Shanghai e Shenyang, na China; en Moscova e Vladivostok, en Rusia; en Berlín, Alemaña; e en Kuwait.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Neoplasia

Unha **neoplasia** ou **neoplasma** (do grego antigo νεο - neo "nova" e πλάσμα de plasma "formación, creación") é un crecemento anormal de tecido. Este crecemento anormal, xeralmente, pero non sempre, forman un tumor (ou masa).

A Organización Mundial da Saúde clasifica os tumores en catro grupos principais: neoplasia, benigno, neoplasia, in situ, a neoplasia maligna e cancro de comportamento incerto ou descoñecido. Unha **neoplasia maligna** é un cancro.

Antes de crecemento anormal (coñecido como neoplasia), as células experimentan a miúdo un patrón de crecemento anormal, tales como metaplasia ou displasia. Porén, metaplasia e displasia non sempre progresan a neoplasia. O crecemento das células neoplásicas supera e non está coordinado co crecemento do tecido normal circundante. O crecemento persiste dun xeito excesivo, mesmo despois do cesamento dos estímulos. En xeral, provoca un nódulo ou tumor.

## Notas 
## Véxase tamén
Hipocrisía

miniatura|Un exemplo típico de hipocrisía son os políticos que de palabra se manifestan a prol da paz mentres de feito fan alianzas, venden armas ou directamente fan ataques a outros países.
A **hipocrisía** é o desexo de agochar ós demais os motivos reais ou sentimentos. A hipocrisía non é só a inconsistencia entre aquilo que se defende e aquilo que se fai, senón tamén é a falsidade que demostra unha persoa.

É dicir, unha persoa hipócrita é aquela que pretende que se vexa a grandeza e bondade que constrúe con aparencias sobre si mesma, mostrándose como exemplo e pretendendo ou pedindo que se actúe da mesma forma, ademais de que se valoren as súas accións, aínda que os seus fins e logros estean afastados da realidade.

En moitas linguas, incluído o francés, un hipócrita é alguén que esconde as súas intencións e verdadeira personalidade.

## Etimoloxía 
A palabra provén do latín tardío hypocrisis e do grego ὑπόκρισις (*hypokrisis*), que significan "actuar", "finxir" ou "unha resposta". Tamén se pode entender como vindo do grego *hypo*  que significa "máscara" e *crytes*  que significa "resposta" e polo que a palabra significaría "responder con máscaras". A palabra "hipócrita" provén do grego ὑποκρίτης (*hypokrites*), cuxo verbo asociado é υποκρίνομαι (*hypokrinomai*), é dicir, "tomo parte". Ambos derivan do verbo κρίνω, "xulgar" (»κρίση, "xuízo"»κριτική [kritiki], "críticos"), presuntamente porque a realización dun texto dramático involucraba un certo grao de interpretación do texto.

## Psicoloxía da hipocrisía 
En psicoloxía, o comportamento hipócrita relaciónase co erro fundamental de atribución: os individuos tenden a explicar as súas accións sobre a base do seu ambiente, pero atribúen as accións doutros a "características innatas", o que leva a xulgar ós outros mentres se xustifican as propias accións.

Moitas persoas fallan en recoñecer que teñen imperfeccións que condenan nos demais. Segundo a psicoloxía freudiana a este comportamento coñéceselle como proxección psicolóxica. Este é máis un autoengano que un engano deliberado ó resto das persoas. Noutras palabras, a "hipocrisía psicolóxica" é a miúdo interpretada polos psicólogos como un mecanismo inconsciente de defensa e non como un acto de engano consciente, tal e como resulta da connotación clásica da hipocrisía.

## Notas
Cirurxía reconstrutiva

[miniatura|Mamas despois dunha dupla [mastectomía, seguida dunha reconstrución mamaria con implantes.]]
A **cirurxía reconstrutiva** ou reparadora é unha das grandes áreas da cirurxía plástica, aínda que estas técnicas son realizadas así mesmo por outros especialistas: cirurxiáns plásticos, otorrinolaringólogos, cirurxiáns maxilofaciais, oftalmólogos especialistas en cirurxía oculoplástica, cirurxiáns ortopédicos e traumatólogos, urólogos, xinecólogos, en función da rexión anatómica e da patoloxía que se trate.

Adoitan agruparse nos tratados de cirurxía reconstrutiva en capítulos de:

# tratamento das queimaduras e cirurxía plástica das súas secuelas; 
# cirurxía plástica de membros e mans; 
# cirurxía plástica infantil; 
# cirurxía maxilofacial; 
# cirurxía plástica oncolóxica.

## Notas
María Obelleiro

**María Obelleiro Hermida**, nada en Arcade (Soutomaior) o 4 de abril de 1985, é unha xornalista galega e docente galega. Foi directora de *Sermos Galiza* e dende xaneiro de 2020 ata agosto de 2024 dirixiu *Nós Diario*.

## Traxectoria 
Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela (especialidade de xornalismo audiovisual), cursou o Mestrado Universitario de Protocolo na Universidade de Barcelona e o Mestrado Universitario en Profesorado de Educación Secundaria Obrigatoria e Bacharelato, Formación Profesional e Ensinanzas de Idiomas. Tamén conta co Grao en Educación Primaria.

Especialista en Xornalismo en igualdade, foi a directora de Nós Diario desde a súa posta en marcha, en xaneiro de 2020. Previamente, 2017 dirixiu o semanario en papel *Sermos Galiza* e desde febreiro de 2019 estivo tamén á fronte da edición dixital, www.sermosgaliza.gal . 

Empezou a súa traxectoria como xornalista en *A Nosa Terra*. Colaborou no desaparecido Correo Televisión, nos faladoiros de actualidade política de Radio Galega e no portal Tribuna Catalana, así como no diario euskaldún *Berria* e no dixital catalán *Vilaweb*. Precisamente, cos directores de Berria, Martxelo Otamendi, e de Vilaweb, Vicent Partal, participou nas cartas cruzadas "Galeusca de Direccións".

Participou na redacción dos *Informes de Literatura* do Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades.

Participou en 2018 no foro *Las mujeres que opinan son peligrosas*.

En agosto de 2024 anunciou que deixaba o xornalismo para impartir clases no ensino público galego, tras aprobar as oposicións. Substituíuna na dirección do xornal o político e xornalista Alberte Mera. A súa vinculación con Nós Diario continúa, pois sitúase á fronte da Dirección Editorial de Sermos Galiza S. A., sendo parte do seu consello de administración.

## Obra 
### Obra colectiva 
* "Das láminas de 'vellos' a un pensamento de Nós", en *Meu Castelao!* (2025). Concello de Pontevedra. ISBN 978-84-09-80825-0.

## Recoñecemento
Gañou o Premio de xornalismo Johán Carballeira en 2016-2017, cunha reportaxe titulada *O aparheid sanitario na Galiza*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos de Obelleiro.
Björn Borg

**Björn Rune Borg**, ([bjœːɳ bɔrj]), nado en Estocolmo o 6 de xuño de 1956 é un ex-tenista sueco que brillou na historia do deporte durante a súa época de xogador, entre 1973 e 1981, logrando 96 torneos (64 da ATP), entre eles 5 Wimbledon, 6 Roland Garros e 2 Masters antes de retirarse aos 26 anos de idade. Está considerado como un dos mellores tenistas masculinos da historia do tenis. En 2014 unha enquisa do xornal *Dagens Nyheteher* escolleuno como o mellor deportista sueco da historia por diante do futbolista Zlatan Ibrahimovic.

Cos seus once títulos de Grand Slam e 16 finais, ocupa o cuarto e quinto posto nos respectivos historiais da Era Open. Foi campión do Torneo de Roland Garros de 1974, 1975, 1978, 1979, 1980 e 1981, e do Campionato de Wimbledon de 1976, 1977, 1978, 1979 e 1980. Tamén foi finalista de catro edicións do Aberto dos Estados Unidos e unha vez do Aberto de Australia. Obtivo tamén 15 títulos de masters, o que o coloca oitavo no historial. Gañou o Masters Grand Prix de 1979 e 1980 e a final de WCT de 1976, acumulando un total de dez finais de temporada disputadas. En total, durante a súa carreira gañou 64 torneos ATP, (11 Grand Slam, 3 finais de temporada, 15 masters, 17 torneos medianos e 18 menores). Gañou ademais 45 partidos da Copa Davis coa selección sueca, e obtivo o título en 1975.

Borg ocupou o posto número 1 da clasificación ATP en seis períodos diferentes entre 1977 e 1981, totalizando 109 semanas. Situouse primeiro na clasificación final de 1979 e 1980, segundo en 1976, 1978 e 1981, e terceiro en 1974, 1975 e 1977. Foi nomeado "Tenista do Ano" pola ATP en 1976, 1977, 1978, 1979 e 1980, e foi número un anual de "World Tennis" en 1978, 1979 e 1980.

Destaca por conquistar os torneos de Roland Garros e Wimbledon, considerada como "a dupla máis difícil de realizar no tenis", durante tres anos consecutivos, un récord sen superar.

## Clasificación histórica 
## Notas
Pobo tutsi

Os **tutsis** son un grupo étnico da rexión dos Grandes Lagos Africanos. En Ruanda e Burundi, representan arredor do 15 ou 20% da poboación total destes dous estados. A súa economía tradicional está baseada na gandaría de bovinos, actividade que inflúe na súa estrutura política.

Os colonizadores europeos e sobre todo os misioneiros católicos desenvolveron a tese de que os tutsis tiñan unha orixe nilótica (unha raza superior segundo os colonizadores) mentres os hutus serían un pobo bantú. Semella que a interiorización destas ideas tiveron unha influencia nos conflitos entre as dúas etnias, unido á política colonial de favorecemento da etnia tutsi ou hutu, segundo conviña ós colonizadores alemáns e belgas. Coa independencia continuaron os favoritismos tribais gobernamentais. Isto supuxo o xenocidio dos tutsis en 1994.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Tutsi" en everyculture.com
Mastodinia

A **mastodinia** é o termo médico que se emprega para chamar á dor que se presenta nas glándulas mamarias.

## Frecuencia 
A mastodinia é moi adoita na muller cando se teñen períodos menstruais. Indícanse os resultados dende 50 até 100% en países de occidente.

## Síntomas 
A dor mamaria varía de forma importante en canto a gravidade, a cal pode ir dende leve a moi intensa. A maioría dos casos, até un 60% son formas leves, mais en ocasións é tan grave que ocasiona incapacidade para levar unha vida normal, xa que interfere no traballo, vida sexual ou no sono. 

A dor pódese clasificar en cíclica e non cíclica, a primeira é aquela que se relaciona coa menstruación e se presenta ó redor de 5 días previos á mesma. Este é máis frecuente en mulleres novas menores de 40 anos. A dor non cíclica preséntase en calquera período da muller e é máis frecuentemente despois dos 40 anos. 

A dor obedece a algunhas patoloxías da muller, entre as cales se atopa a mastopatía fibroquística que son cambios que se atopan no parénquima mamario que substitúen o tecido mamario normal por fibrose e zonas de quistes. Esta patoloxía é unha das que máis ocasiona a dor mamario. 

Tamén hai algúns alimentos que poden ocasionar dor, como os que conteñen metilxantinas (cafeína, té, chocolates e bebidas gasosas) ou alimentos con altos contidos de graxas. Algúns medicamentos como as usadas para a asma ou a doenza pulmonar obstrutiva, ou aqueles que conteñen hormonas tamén poden ser causantes de mastodinia.

## Notas
Lista de ministros de Economía e Facenda de España

Esta é unha lista dos ministros de Economía e Facenda dende 1808 até a actualidade. Se respectan as denominacións dos ministerios nas diferentes etapas, nas cales, en ocasións, estiveron unidos os dous ministerios e noutras, separados. Tamén se respecta a denominación orixinal do século XIX como "secretarías de Despacho".

## Reinado de Xosé I (marzo de 1808 - xuño de 1813) 
## Xunta Central Suprema e Gubernativa do Reino (outubro de 1808 - maio de 1814) 
## Reinado de Fernando VII (maio de 1814 - setembro de 1833) 
### Sexenio absolutista (maio de 1814 - marzo de 1820) 
### Trienio liberal (marzo de 1820 - outubro de 1823) 
### Década ominosa (outubro de 1823 - setembro de 1833) 
## Reinado de Isabel II (setembro de 1833 - setembro de 1868) 
### Rexencia de Mª Cristina de Borbón (setembro de 1833 - outubro de 1840) 
### Rexencia de Espartero (outubro de 1840 - xullo de 1843) 
### Reinado efectivo de Isabel II 
#### Década Moderada (xullo de 1843 - xullo de 1854) 
#### Bienio Progresista (xullo de 1854 - xullo de 1856) 
#### Bienio Moderado e gobernos da Unión Liberal (xullo de 1856 - marzo de 1863) 
#### Crise final do reinado (marzo de 1863- setembro de 1868) 
## Sexenio Democrático (setembro de 1868 - febreiro de 1873) 
## Iª República (febreiro de 1873 - decembro de 1874) 
## Reinado de Afonso XII (decembro de 1874 - novembro de 1885) 
## Rexencia de Mª Cristina (1885 - 1902)
## Reinado de Afonso XIII (1902 - abril de 1931) 
## IIª República (abril de 1931 - abril de 1939) 
## Franquismo (outubro de 1936 - decembro de 1975) 

## Reinado de Xoán Carlos I (decembro de 1975 - decembro de 2011) 
## Reinado de Filipe VI (decembro de 2011 - actualidade) 
## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*