open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jon Snow

**Jon Snow** é un personaxe ficticio da saga de novelas de fantasía *A Song of Ice and Fire* do escritor estadounidense George R. R. Martin, e da súa adaptación en serie de televisión *Game of Thrones*. É un destacado nas novelas, e está considerado como unha das "mellores creacións" do autor e un dos personaxes máis populares segundo *The New York Times*. Jon é un dos personaxes principais da serie de televisión, e a trama do final da tempada 5 xerou unha forte reacción entre os espectadores. As especulacións sobre a parentela do personaxe tamén é un tema de debate entre os fans dos libros e da serie de televisión.

A personaxe de Jon aparece por vez primeira na novela de *A Game of Thrones* (1996) como o fillo ilexítimo de Ned Stark, o honorable señor de Winterfell, unha antiga fortaleza do Norte, un reino ficticio de Westeros. Sabendo que as súas perspectivas están limitadas polo seu status de fillo bastardo, Jon únese á Garda da Noite, que protexe a fronteira norte dos salvaxes que viven alén do Muro. Mentres que o resto dos Starks teñen que facer fronte a diferentes adversidades, Jon vese obrigado pola súa honra a ficar na Garda. En *A Clash of Kings* (1998), únese a unha expedición que investiga a crecente ameaza dos Outros alén do Muro e consegue infiltrarse entre os salvexes. Jon descobre que o seu obxectivo é invadir Westeros en *A Storm of Swords* (2000), e comeza a namorarse dunha rapaza salvaxe, Ygritte. Jon traizoa ós salvaxes, e a Ygritte, antes de que poidan atacar, pero a vitoria da Garda da Noite ten un alto prezo para Jon. Despois de converterse en Lord Comandante da Garda, aparece brevemente en *A Feast for Crows* (2005). Jon regresa como personaxe destacado en *A Dance with Dragons* (2011), traballando para negociar unha alianza entre a Garda da Noite e os salvaxes. A crecente animosidade que espertou na Garda finalmente alcánzao, e vese obrigado a afrontar as graves consecuencias.

Jon é interpretado por Kit Harington na serie da HBO *Game of Thrones*. A súa trama segue o argumento arco do personaxe baseado nas novelas, malia que a tempada 6 continuou coa historia aínda non escrita por Martin. Harington foi nomeado ós Premios Primetime Emmy como mellor actor secundario nunha serie dramática no 2016. Tamén foi nomeado ós Premios Saturn como mellor actor secundario en televisión, no 2012 e no 2016. El e o resto dos actores da serie foron nomeados ós Premio do Sindicato de Actores ó mellor elenco de televisión - drama en 2012, 2014, 2015 e 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de personaxes de Game of Thrones
Diocese católica latina de Estocolmo

A **Diocese de Estocolmo** (latín: *Dioecesis Holmiensis*; sueco: *Stockholms katolska stift*) é un territorio eclesiástico da Igrexa católica en Suecia cuxa sede episcopal é a Catedral de San Erik, na cidade de Estocolmo. É a única diocese da Igrexa católica que existe en Suecia desde a Reforma protestante Orixinalmente erixida o 23 de setembro de 1783 como un vicariato apostólico pertencente á arquidiocese de Paderborn, converteuse nunha nova diocese o 29 de xuño de 1953. O 7 de agosto de 1868 o vicariato cedera parte do seu territorio para a creación da "missione sui iuris" de Noruega (a actual Diocese de Oslo).

A diocese inclúe 42 parroquias e a súa xurisdición esténdese sobre a totalidade do territorio de Suecia. O número de católicos da diocese e do país é de 144.000, constituíndo o 1,6 % do total da poboación de Suecia, o que significa un aumento substancial con respecto ao 0,2% dos suecos católicos en 1949. Do total de católicos do país a maioría son inmigrantes provenientes de Polonia, outros países do centro e leste de Europa e de América Latina e só o 20% da Igrexa católica de Suecia está constituída por suecos étnicos. A diocese conta con 73 sacerdotes diocesanos e algo máis de 300 relixiosos. A igrexa católica de Suecia mantén unha excelente relación coa igrexa de Suecia que é a denominación cristiá maioritaria e coexiste pacificamente coa poboación agnóstica de Suecia que constitúe o 82% do total da poboación do país. De feito e debido á falta de edificios propios, a igrexa luterana préstalle máis de 50 das súas igrexas aos católicos para que practiquen o seu culto.

## Listaxe de bispos 
[miniatura|Interior da [Catedral de San Erik.]]
# Nicolaus Oster (1783-1790)
# Rafael d´Ossery (1790-1795)
# Paolo Moretti (1795-1804)
# Jean Baptiste Gridaine (1805-1833)
# Jacob Laurentius Studach (1833-1873)
# Johan Georg Huber (1874-1886)
# Albert Bitter (1886-1922)
# Johannes Erik Müller (1923 - 1957)
# Ansgar Nelson (1957-1962)
# John E. Taylor (1962-1976)
# Hubertus Brandenburg (1978-1998)
# Anders Arborelius (1998-presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diocese de Estocolmo. Sitio oficial (en sueco).
* Misión hispana no sur de Suecia. Blog oficial (en español).
Nir Yaniv

**Nir Yaniv** (en ), nado en  Xerusalén no 1972, é un escritor, músico e editor israelí adscrito aos xéneros da ciencia ficción e fantasía. En 2000 fundou o webzine da Israeli Society for Science Fiction and Fantasy, da que foi o seu editor xefe durante sete anos; posteriormente pasou a ocupar o mesmo cargo na revista Chalomot Be'aspamia en 2007.

## Obras 
### Literatura 
* ''Ktov Ke'shed O meu'shachat* (2006), colección de contos.
* *Retzach Bidyoni* (2009), novela curta en colaboración con Lavie Tidhar.
* *The Tel Aviv Dossier* (2009), novela curta en colaboración con Lavie Tidhar.
* * The Love Machine & Other Contraptions* (2012), colección de contos.

### Música 
* *The Universe in a Pita*, álbum de rock.
* *Funkapella*, álbum conceptual.
* *Happiness is Real'', rexistro audiovisual en vivo.

## Notas
Lingua comanche

O **comanche** é unha lingua indíxena norteamericana, da familia uto-azteca, e da subfamilia númica, que empregaban os comanches. No ano 2000 contaba con case 700 falantes, concentrados nas reservas da parte occidental de Oklahoma. O comanche está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

A lingua comanche é moi semellante á lingua dos shoshones a pesar de que certas modificacións de baixo nivel de consoantes en comanche dificultan a intelixibilidade mutua.

## Orixe do nome 
Aínda que existen varias propostas sobre a orixe do nome *Comanche*, crese que procede do termo da lingua ute *Ko·mantci·* 'o meu inimigo' (pronunciado  ou [kɨ.ˈma.tsi]), mentres que a denominación propia para a súa lingua é *nʉmʉ tekwap&nbsp;ʉ*&nbsp;(lingua do pobo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Alfabeto comanche en Omniglot.com
Conde Drácula

**Conde Drácula** é un personaxe ficticio e o principal antagonista da novela de terror gótico de 1897 *Drácula*, de Bram Stoker. É considerado o vampiro prototípico e arquetípico nas obras de ficción subseguintes. É tamén descrito na novela como a orixe das lendas do lobishome. Crese que algúns aspectos do personaxe foron inspirados polo príncipe do século XV Vlad III o Empalador, quen era tamén coñecido como Drácula. Outros aspectos do personaxe foron engadidos ou alterados en subseguintes traballos de ficción. Posteriormente o personaxe apareceu frecuentemente como un elemento máis da cultura popular, saíndo en filmes, animacións e mesmo cereais do almorzo.

## Interpretacións na pantalla 
## Notas
As 100 mellores cancións de rock segundo VH1

**As 100 mellores cancións de rock** foi un programa especial de televisión da canle musical de cable VH1, o cal presentaba unha listaxe de temas de música rock que este realizou entre 700 persoas vinculadas á industria da música nos Estados Unidos. Entre os músicos que votaron figuraron Bono do grupo U2, Johnny Cash, Art Garfunkel, Bonnie Raitt e Lou Reed.

A canción de The Rolling Stones, (I Can't Get No) Satisfaction foi seleccionada como o mellor tema xamais interpretado na historia do rock, segundo unha sondaxe realizada en Nova York.

The Beatles estiveron representados na lista co maior número de temas dun mesmo intérprete ou grupo de intérpretes: nove cancións. A primeira delas, "Hey Jude", quedou en noveno posto.

Na lista aparecen cinco cortes de The Rolling Stones e catro de Elvis Presley e Led Zeppelin respectivamente. Bob Dylan estivo representado con tres, ademais da súa composición "All Along the Watchtower", que os enquisados preferiron na versión de Jimi Hendrix.

O tema máis antigo da lista é "Rock Around the Clock" de Bill Haley e as súas Cometas, publicado en 1955, e o máis recente foi "Smells Like Teen Spirit", da banda Nirvana, publicado en 1991.

## Controversia 
Unha importante cantidade de público ficou descontento polas fortes ausencias de cancións como "I Still Haven't Found What I'm Looking For" de U2, "Losing My Religion" de REM, "Sultans of Swing" de Dire Straits, "Help!" de The Beatles, "Tutti Frutti" de Little Richard, a lendaria "Smoke on the Water" de Deep Purple ou os éxitos de Black Sabbath "Iron Man" e "Paranoid". O público tamén definiu como "vergoñoso" editar unha listaxe sen incluír nada de Pink Floyd, Ramones, Sex Pistols, The Stooges, Pearl Jam, The Byrds ou Guns N' Roses, xa que son consideradas como algunhas das mellores bandas de rock da historia.

## Lista 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Os 100 mellores artistas de todos os tempos segundo VH1
### Ligazóns externas
* A lista en Dave Tompkins Music Database
Hawker Siddeley Trident

O **Hawker Siddeley HS 121 Trident** (orixinalmente **de Havilland D.H.121** e **Airco DH 121**) foi un avión de pasaxeiros británico de curto e medio alcance. Foi o primeiro avión de pasaxeiros coa cola en T e tres motores na parte traseira da fuselaxe en ser deseñado. Tamén foi o primeiro avión deste tipo en realizar unha aterraxe ás cegas en servizo no ano 1965.

O Trident apareceu como resposta a unha petición da aeroliña estatal British European Airways Corporation (BEA) solicitando un reactor de pasaxeiros para as súas principais rutas no oeste de Europa. O goberno persouadira a BEA para realizar esta petición a pesar da súa falta de vontade para mercar unha gran frota de reactores. Os requirimentos da aeroliña variaron moito na década dos 50 e unha década despois evolucionaron radicalmente lonxe do que o Trident podería ofrecer. A adaptación ás cambiantes especificacións de BEA foi amplamente vista como unha limitación ás solicitudes doutras aeroliñas e atrasou a súa entrada en servizo.

Durante a súa xestación, o Trident estivo tamén envolto nun plan do goberno para racionalizar a industria aeronautica británica. Os movementos corporativos e as intervencións do goberno resultante contribuíron a máis atrasos causando que entrase en servizo dous meses despois que o seu principal competidor, o Boeing 727, facendo que perdese máis vendas potenciais.

Cara ao final do programa en 1978 fabricáranse 117 Trident. O sucesor de BEA, British Airways, retirou os seus Tridents a mediados da década dos 80. O seu servizo rematou na China a principios dos anos 90.

## Notas
Saab 37 Viggen

O **Saab 37 Viggen** ("raio") é un avión de combate sueco de curto a medio alcance, cun só asento e un só motor. Saab iniciou o seu desenvolvemento en 1952 e, tras a elección dunha radical configuración de á delta, o avión resultante realizou o seu voo de estrea o 8 de febreiro de 1967 e entrou en servizo o 21 de xuño de 1971. O Viggen ten a distinción de ser o primeiro deseño *canard* en ser producido nunha cantidade significativa.

Producíronse varias distintivas variacións do Viggen para realizar roles de ataque (AJ 37), recoñecemento aéreo (SF 37), patrulla marítima (SH 37) e adestrador bipraza (SK 37). A finais dos 70 introducíuse a versión de caza-interceptor todo-tempo JA 37. En novembro de 2005 o Viggen foi retirado do servizo na Forza Aérea de Suecia, o único operador do modelo, sendo substituído polo novo Saab JAS 39 Gripen.
Federación Venezolana de Deportes Acuáticos

A **Federación Venezolana de Deportes Acuáticos** (**FEVEDA**) é unha asociación deportiva en Venezuela que se encarga de promover, organizar e rexer os distintos deportes acuáticos en Venezuela: natación, wáter-polo, natación sincronizada e salto de trampolín.  É unha asociación con personalidade xurídica, patrimonio propio e sen fins de lucro  rexistrada no Instituto Nacional de Deportes e o Comité Olímpico Venezolano como unha das federacións deportivas nacionais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Lista de plusmarcas de Venezuela de Natación
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial
Juan Carlos Scelza

**Juan Carlos Scelza**, nado en Montevideo o 9 de novembro de 1963, é un xornalista deportivo uruguaio. Desde 1999 é o comentarista principal dos partidos de fútbol, tanto do campionato uruguaio como da propia selección uruguaia que emite a canle Tenfield.

## Traxectoria 
Estudou no Instituto Crandon. En 1981 comezou a traballar na radio e logo en 1983, fixo a súa primeira aparición en televisión co clásico programa deportivo da historia da televisión uruguaia Estadio Uno, conducido por Julio Sánchez Padilla. Ademais, en 1996, participou na realización do libro* "La Gran Enciclopedia del Fútbol Mundial"*.

Durante a súa carreira en radio, traballou entre 1981 e 1985 en CX 4 Radio Rural; a continuación en 1985 trasladouse a Radio Oriental, onde se iniciou como relator de fútbol. En 1992, pasou a comentar fútbol pero esta vez en Radio Oriental e logo en 1996, realizou a mesma tarefa pero en Radio Carve. En 2000, grazas á empresa Tenfield, pasou a formar parte do programa "Pasión Tenfield" en CX18 Radio Sarandí Sport. Desde 2012 é o encargado das noticias deportivas no programa *Pisando Fuerte* da radio Metrópolis FM 104.9.

Comezou na televisión en 1983 no equipo de Estadio Uno de Canal 5. En 1985, foi columnista e relator en Canal 4. En 1994, pasou a Saeta TV Canal 10, transformándose en colaborador de Deporte Total, programa conducido por Carlos Muñoz Escobal e o mesmo ano pasou a ser integrante do informativo *Subrayado*. En 2003, cos cambios na produción, tocoulle formar parte do novo programa deportivo chamado Punto penal (programa que tamén conduciu Carlos Muñoz Escobal), alí mantívose como co-presentador até 2007 cando se desvinculou do mesmo. En 2006, foi o presentador do programa de preguntas e respostas *Locos por Saber* da mesma canle. En 2008, abandonou o noticiario *Subrayado*, dando así a súa última aparición nas canles de aire para dedicarse soamente a Tenfield/VTV.

Durante a súa carreira en Tenfield, desde 1999, é comentarista de fútbol nos partidos que emite. En 2005, presentou o programa *Recuerdos* o cal trataba de lembrar vellos partidos do fútbol uruguaio. Desde 2011, realiza o programa *Fanáticos* con entrevistas a recoñecidos deportistas de todo o mundo. Ademais, traballa como comentarista na cadea Gol TV.

En 2003 publicouse o seu primeiro libro, titulado *Fanáticos*. Xunto a Rodrigo Romano, conforma a dupla de relator-comentarista principal do fútbol uruguaio, onde xurdiu o seu alcume, «JC».

## Notas
Lista de plusmarcas de Venezuela de Natación

A seguinte é unha lista das mellores marcas de nadadores de Venezuela. Son os mellores tempos rexistrados por nadadores venezolanos nunha piscina olímpica por cada evento. As marcas venezolanas son rexistradas pola Federación Venezolana de Deportes Acuáticos.

## Homes 
## Mulleres
CASA C-212 Aviocar

O **CASA C-212 Aviocar** é un avión de transporte medio con capacidade STOL propulsado por dous turbohélices deseñado e construído en España por CASA para uso tanto civil como militar. O C-212 tamén é fabricado baixo licenza en Indonesia por Indonesian Aerospace (IAe), anteriormente chamada IPTN. O deseño foi inicialmente comercializado co nome de Aviocar, pero EADS-CASA xa non usa ese nome para referirse ao C-212.

EADS-CASA entregou un total de 478 C-212 de todas as variantes e IAe uns 100 exemplares. A día de hoxe EADS-CASA só fabrica o C-212-400, que recibiu a certificación española en 1998. O C-212-200 só se fabrica en Indonesia, e IAe informou estar preparándose para comezar a montar o modelo -400.

## Desenvolvemento 
Durante os anos 60 o Exército do Aire de España aínda operaba desfasados transportes con motores de pistóns, incluídos o trimotor Junkers Ju 52 e o bimotor Douglas C-47. Co obxectivo de cumprir as necesidades do Exército do Aire para modernizar a súa forza de transporte CASA propuxo o C-212, un avión de transporte bimotor de 18 asentos que sería capaz de realizar distintos roles militares, como transporte de pasaxeiros, ambulancia e transporte de paracaidistas, aínda que tamén era axeitado para o uso civil. O primeiro prototipo voou o 26 de marzo de 1971. En 1974 o Exército do Aire decidiu mercar o Aviocar para actualizar a súa frota.

As aeroliñas tomaron nota do éxito do modelo cos militares, polo que CASA desenvolveu unha versión comercial, sendo os primeiros exemplares entregados en xullo de 1975. En agosto de 2006 había un total de 30 CASA C-212 de todas as variantes servindo en aeroliñas en todo o mundo. O -400 foi introducido en 1997 cunha cabina de cristal e motores máis potentes.

En 2010 Airbus Military dixo que non podía permitirse o luxo de producir o C212 en Europa e a fabricación en Sevilla baixou a catro en dous anos, sendo o derradeiro C-212 producido en España entregado a finais de decembro de 2012 á Policía Marítima do Vietnam. En 42 anos fabricáronse 477 avións para 92 operadores.

### Fabricación indonesia 
IPTN e Nurtanio montou o modelo baixo licenza en Bandung, Indonesia, durante os anos 70 e 80. A mediados de 2011 Airbus accedeu a colaborar co seu sucesor PTDI, que ten unha licenza para vender o C212 en Asia. PTDI fabrica o NC-212, unha actualización do 212-400 con nova aviónica e piloto automático dixital, e unha cabina que pode acomodar ata 28 pasaxeiros.

## Notas
Grumman A-6 Intruder

O **Grumman A-6 Intruder** foi un avión de ataque birreactor estadounidense de á media e capacidade todo-tempo fabricado por Grumman Aerospace. Estivo en servizo coa Armada dos Estados Unidos e o Corpo de Marines entre 1963 e 1997. O Intruder foi deseñado como un avión de ataque medio todo-tempo para substituír o modelo de pistóns Douglas A-1 Skyraider. Cando se anunciou o retiro do A-6E, o seu rol foi tomado polo Grumman F-14 Tomcat equipado co pod LANTIRN. Do A-6 desenvolveuse unha variante de guerra electrónica, o EA-6.
2017

**2017** (**MMXVII**) foi un ano común do calendario gregoriano, que comezou en domingo.

A ONU declarou o 2017 como o Ano Internacional do Turismo Sustentable para o Desenvolvemento https://www.unwto.org/tourism4development2017, coa intención de promover esa actividade económica creando conciencia da importancia de impulsala e desempeñala responsablemente.

O Día das Letras Galegas estivo adicado a Carlos Casares.

O Goberno español declarou o ano 2017 como *Ano da Retina en España*.

## Acontecementos 
[miniatura|Toma de posesión de [Donald Trump|Trump.]]

### Xaneiro 
* 1 de xaneiro: Un home armado entra nunha discoteca de Istanbul e dispara contra os asistentes, causando 39 mortos e varios feridos.
* 2 de xaneiro: En Bagdad un coche bomba causa máis de 50 mortos.
* 16 de xaneiro: Esnáfrase o Voo 6491 de Turkish Airlines.
* 20 de xaneiro: Donald Trump toma posesión da presidencia dos Estados Unidos de América.
* 25 de xaneiro - Buchi Emecheta, escritora nixeriana residente no Reino Unido (n. 1944)

### Maio 
* 13 de maio: Final do Festival de Eurovisión 2017.

### Xuño 
* 14-24 de xuño: Un incendio forestal no Distrito de Leiria, Portugal causa máis de sesenta mortos, máis dun cento de feridos e cuantiosos danos materiais.

### Agosto 
* 17 de agosto: Nun atentado terrorista en Barcelona, unha furgoneta invade as Ramblas, atropelando a máis dun cento de persoas, causando máis dunha ducia de mortos.

### Setembro 
* 19 de setembro: En México, un terremoto de 7,1 graos na escala de Richter causa máis de dúas centenas de mortos.

### Outubro 
* Furacán Ophelia de 2017
* Vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia
* 27 de outubro: O Parlamento de Cataluña proclamou a República Catalá.

## Mortes 
## Notas
Festival de Eurovisión Júnior 2017

O **Festival de Eurovisión Júnior 2017** foi a décimo quinta edición do concurso musical. Estivo organizado pola emisora ​​pública de Xeorxia (GPB) e a Unión Europea de Radiodifusión. Tivo lugar o 26 de novembro de 2017 no Palacio Olímpico, na capital do país, Tbilisi. Esta foi a quinta vez que o concurso organizouse no país gañador do ano anterior. O slogan de deseño visual e concurso, "Shine Bright", revelouse en maio de 2017. A vencedora foi Polina Bogusevich, que representou a Rusia coa canción "Kryl'ya", sendo a segunda vez que Rusia gañou o Festival de Eurovisión Júnior, despois de que as Gemelas Tolmachevy fixeran o propio en 2006, e a terceira vitoria xeral para o país en calquera evento relacionado con Eurovisión. Xeorxia e Australia terminaron en segundo e terceiro lugar, respectivamente.

## Participantes 
## Resultados 
## Notas
Copa do Rei de Rugby 2016-2017

Na tempada 2016-2017 disputouse a **84ª edición da Copa do Rei de rugby**, o torneo nacional máis antigo do rugby español. Organizado pola F.E.R., tiñan dereito a competir no torneo os sete equipos que ocupan os primeiros postos na táboa da División de Honra unha vez rematada a primeira volta da liga regular.

Chegaron á final o vixente campión Club de Rugby El Salvador e o decano do rugby español Unió Esportiva Santboiana. A final disputada o 30 de abril de 2017 no Estadio José Zorrilla rematou 16-6 a prol dos cataláns que sumaron a súa duodécima Copa do Rei ó seu palmarés.
## Formato 
O formato do torneo contou con 3 fases eliminatorias:
* Cuartos de final: Eliminatoria a un único encontro. Emparellamentos por sorteo puro. O Club de Rugby El Salvador, campión de liga e copa o ano anterior, quedou exento desta fase eliminatoria debido á súa falta de datas por mor da participación do equipo en competicións europeas.
* Semifinais: Eliminatoria a un único encontro. Emparellamentos por sorteo puro. O Club de Rugby El Salvador tivo que aceptar a condición de xogar esta eliminatoria como visitante a cambio de quedar exento na fase de cuartos de final.
* Final: Un único encontro xogado nun campo elixido pola Federación Española de Rugby, nesta ocasión o Estadio José Zorrilla de Valladolid. Tamén foron candidatos a acoller a final o Estadio Las Gaunas de Logroño e o Estadio del Malecón de Torrelavega.

## Participantes 
Os sete equipos participantes saíron do campionato nacional de liga na súa División de Honra. Acadaban o dereito a participar na Copa do Rei os sete primeiros equipos da táboa ó remate da primeira volta.

Así quedou a táboa da liga trala primeira volta. Os sete equipos clasificados para disputar a Copa do Rei están marcados en cor azul:

## Torneo 
* Cuartos de final: Encontro único (15 de xaneiro de 2017) 
** Santboiana 24-7 Cisneros
** VRAC 13-27 Alcobendas
** Ordizia 20-6 Independiente
** El Salvador exento
* Semifinais: Encontro único (5 de febreiro de 2017) 
** Santboiana 23-16 Ordizia
** Alcobendas 10-13 El Salvador
* Final: Encontro único (30 de abril de 2017) 
** Santboiana 16-6 El Salvador
; Cadro da competición

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
Sociedad Deportiva Formentera

A **Sociedad Deportiva Formentera** é un club de fútbol español da localidade de Sant Francesc de Formentera, nas Illas Baleares. Foi fundado en 1969 e actualmente milita na Terceira División.

## Historia 
Fundado en 1969, debutou na Terceira División na tempada 1979/80, na que quedou en 19ª posición, volvendo ás divisións rexionais. Nesa tempada tamén debutou na Copa do Rei, na que superou a primeira rolda contra o UD Porreras pero caeu na segunda contra o Atlético Baleares.

Despois de máis dunha década consecutiva en Preferente, na tempada 2011/12 consegue o ascenso a Terceira División. Na tempada 2012/13, acabou en terceira posición e xogou por primeira vez na súa historia a promoción de ascenso a Segunda B, na que perdeu na primeira rolda contra o CD Cayón. Na tempada 2013/14, repetiu posición e xogou de novo a promoción. Nesta ocasión superou as dúas primeiras roldas contra o Villarrobledo e o Montañesa, pero caeu na terceira e definitiva contra o Eldense.

Na tempada 2014/15, proclamouse por primeira vez na súa historia campión da categoría. Neste caso disputou a eliminatoria de ascenso de campións, na que caeu derrotado polo Peña Sport. Na tempada 2015/16, acabou na segunda posición, xogando por cuarto ano consecutivo a promoción de ascenso, sendo eliminado na primeira rolda polo Mar Menor CF. Nesa tempada volveu xogar na Copa do Rei, na que superou en primeira rolda ao Alcoyano pero caeu en segunda rolda contra o Barakaldo.

Na tempada 2016/17 participa novamente na Copa do Rei. Nesta ocasión superou nas primeiras roldas a Atlético Saguntino, Lorca FC e Tudelano. En dezaseisavos de final, como equipo de Terceira División tocoulle xogar contra un dos mellores equipos de Primeira. O equipo caeu eliminado contra o Sevilla FC, despois de perder 1-5 en Sant Francesc e 9-1 no Sánchez Pizjuán.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 0
* **Tempadas en 3ª**: 6
* **Participacións na Copa do Rei**: 3

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Triquiúridos

A dos **triquiúridos** (*Trichiuridae*) é unha familia de peixes teleósteos mariños da orde dos perciformes, e suborde dos escombroideos.

A familia comprende unhas 40 especiess distribuídas polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.

A súa antigüidade nos mares da Terra remóntase ao eoceno. ao que deben o nome vulgar de **sabres**,  ou **peixes sabre**.

Depredadores, a súa boca e grande, e nas mandíbulas teñen longos dentes afiados de tipo *cairo*.

'*Familia *Trichiuridae'''*
* Subfamilia *Aphanopodinae* Gill, 1863 
** Xénero *Aphanopus* (Lowe, 1839)
** Xénero *Benthodesmus* (Goode & Bean, 1882)
* Subfamilia *Lepidopodinae* Gill, 1863  
** Xénero *Assurger* (Whitley, 1933)
** Xénero *Eupleurogrammus* (Gill, 1862)
** Xénero *Evoxymetopon* (Gill, 1863)
** Xénero *Lepidopus* (Goüan, 1770)
** Xénero *Tentoriceps* (Whitley, 1948)
* Subfamilia *Trichiurinae* Rafinesque, 1810 
** Xénero *Demissolinea* (Burhanuddin & Iwatsuki, 2003)
** Xénero *Lepturacanthus* (Fowler, 1905)
** Xénero *Trichiurus* (Linnaeus, 1758)

## Antigüidade 
Apareceron por primeira vez no rexistro fósil durante o eoceno, no terciario inferior.

## En Galicia 
Nas augas galegas son frecuentes as especies *Lepidopus caudatus* (Euphrasen, 1788) e *Trichiurus lepturus* Linnaeus, 1758.

## Galería 

Ficheiro:Espada in shop.JPG|*Aphanopus carbo*
Ficheiro:Assurger anzac.jpg|*Assurger anzac*
Ficheiro:Ribbon scabbardfish ( Benthodesmus tenuis ).jpg|*Benthodesmus tenuis*
Ficheiro:Trichiurus muticus Ford 47.jpg|*Trichiurus muticus*
Ficheiro:Evoxymetopon taeniatus1.jpg|*Evoxymetopon taeniatus*
Ficheiro:Essaouira 150.JPG|*Lepidopus caudatus*
Ficheiro:Trichiurus savala Ford 47.jpg|*Trichiurus savala*
Ficheiro:Trichiurus lepturus by OpenCage.jpg|*Trichiurus lepturus*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burton, Maurice & Robert Burton (1984): *Encyclopedia of Fish*. Saint Louis, EE.UU.: BPC Publishing. ISBN 0-7064-0393-2.
* Muus, Bent J.; Jørgen G. Nielsen; Preben Dahlstrøm e Bente O. Nyström (1998): *Peces de mar del Atlántico y del Mediterráneo*. Barcelona: Ediciones Omega, S, A. ISBN 84-282-1161-2, pp.&nbsp;234–235.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Rodríguez Villanueva, Xosé Luís e Xavier Vázquez Álvarez (1992): *Peixes do mar de Galicia (II). Peixes óseos: xeneralidades, clasificación e orde perciformes.* Vigo: Xerais. ISBN 84-7507-793-5, pp.&nbsp;224–229.

### Outros artigos 
* Perciformes
* Escombroideos

### Ligazóns externas 
* Familia *Trichiuridae*  en Fossilworks.
* *Trichiuridae* Rafinesque, 1810 no WoRMS.
* Familia *Trichiuridae* en FishBase.
* *Trichiuridae* no ITIS.
* *Trichiuridae* na ADW.
* *Trichiuridae* na EOL.
* *Trichiuridae'' no NCBI.
Kawanishi E7K

O **Kawanishi E7K** foi un hidroavión xaponés de recoñecemento dos anos 30. Os Aliados asignáronlle o nome en clave **Alf** durante a segunda guerra mundial.

## Variantes 
; E7K1
:Versión de produción cun motor Hiro Type 91 W-12 de 520 cabalos de potencia. Fabricáronse 183 (incluídos 57 construídos por Nippon Hikoki K.K.)
; E7K2
:Versión remotorizada cun motor radial Mitsubishi Zuisei 11. Fabricáronse uns 350 (incluídos 60 construídos por Nippon Hikoki K.K.)
Triquiurinos

A dos **triquiurinos** (*Trichiurinae*) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos perciformes, suborde dos escombroideos, unha das tres nas que se subdivide a familia dos triquiúridos.

Estes peixes son coñecidos vulgarmente como **sabres**,  ou **peixes sabre**.

## Características 
Os peixes desta subfamilia son longos, delgados e xeralmente de cores azulada ou prateada. Reduciron considerablemente as aletas pelvianas e a caudal (que ás veces están ausentes), o que lles dá un aspecto similar a unha anguía. Son depredadores, e a súa boca é grande e está armada con dentes longos e afiados.

## Taxonomía 
### Descrición 
A subfamilia foi descrita en 1810 polo polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, autor coñecido como Rafinesque, na súa obra ''Indice d'ittiologia siciliana ossia catalogo metodico dei nomi latini, italiani, e siciliani, e siciliani dei pesci, che si rinvengono in Sicilia disposti secondo un metodo naturale eseguito da un appendice che contiene la descrizione di alcuni nuovi pesci siciliani. Ill Opuscolo del signore C. S. Rafinesque Schmaltz*, publicada en Messina, Sicilia (Italia).

### Etimoloxía 
O nome da subfamilia está construído normalmante, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, *Trichiurus*, engadíndolle a desinencia do latín científico *-inae*, propia dos nomes das subfamilias de animais.

### Clasificación 
Segundo o WoRMS a subfamilia comprende catro xéneros, coas especies seguintes:

* Xénero *Demissolinea* Burhanuddin & Iwatsuki, 2003
** *Demissolinea novaeguineensis Burhanuddin & Iwatsuki, 2003
* Xénero *Lepturacanthus* Fowler, 1905
** *Lepturacanthus pantului* (Gupta, 1966)
** *Lepturacanthus roelandti* (Bleeker, 1860)
** *Lepturacanthus savala* (Cuvier, 1829)
* Xénero *Tentoriceps* Whitley, 1948
** *Tentoriceps cristatus* (Klunzinger, 1884)
* Xénero *Trichiurus* Linnaeus, 1758
***Trichiurus auriga* Klunzinger, 1884
***Trichiurus australis* Chakraborty, Burhanuddin & Iwatsuki, 2005
***Trichiurus brevis* Wang & You, 1992
***Trichiurus gangeticus* Gupta, 1966
***Trichiurus lepturus* Linnaeus, 1758
***Trichiurus margarites* Li, 1992
***Trichiurus nanhaiensis* Wang & Xu, 1992
***Trichiurus nickolensis* Burhanuddin & Iwatsuki, 2003
***Trichiurus russelli* Dutt & Thankam, 1967

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burton, Maurice & Robert Burton (1984): *Encyclopedia of Fish*. Saint Louis, EE.UU.: BPC Publishing. ISBN 0-7064-0393-2.
* Nelson, Joseph S. (2006): *Fishes of the World*. Nova York: John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
* Rodríguez Villanueva, Xosé Luís e Xavier Vázquez Álvarez (1992): *Peixes do mar de Galicia (II). Peixes óseos: xeneralidades, clasificación e orde perciformes.* Vigo: Xerais. ISBN 84-7507-793-5, pp.&nbsp;224–229.

### Outros artigos 
* Triquiúridos

### Ligazóns externas 
* Subfamily Trichiurinae Rafinesque-Schmaltz 1815  en Fossilworks. 
* *Trichiurinae Rafinesque, 1810 no WoRMS.
* *Trichiurinae* no ITIS.  
* *Trichiurinae* no NCBI.
* *Trichiurinae''  na EOL.
Dornier Do 18

O **Dornier Do 18** foi un hidroavión alemán desenvolvido a partir do Do 16 pr’á *Luftwaffe*, aínda que Lufthansa recibiría cinco unidades que usou para realizar probas entre os Azores e Norteamérica en 1936 e na súa rota de correo no Atlántico Sur entre 1937 e 1939.

Entre os días 27 e 29 de marzo de 1938, un Do 18 W estableceu un récord entre os hidroavións tras realizar un voo sen escalas de 8.391&nbsp;km, dende Start Point, Devon ata Caravelas no Brasil.

## Deseño e desenvolvemento 
En 1934 Dornier *Flugzeugwerke* comezou a desenvolver un novo hidroavión bimotor para substituír o Dornier Do J *"Wal"* tanto en roles civís como militares. O deseño resultante, o *Do 18*, retivo a disposición do Wal, cun casco de metal equipado con distintivos contrafeitos estabilizadores, e impulsado por dous motores sobre a á nunha configuración *push-pull*, pero era aerodinamica e hidrodinamicamente máis eficiente. Estaba previsto que fose propulsado por dous dos novos motores diésel Junkers Jumo 205. Aínda que pesado, este motor prometía un consumo de combustible moito menor que motores convencionais de potencia semellante.

O primeiro protoripo, o **Do 18a**, con rexistro *D-AHIS* e bautizado *Monsun* por Luft Hansa, voou o 15 de marzo de 1935, impulsado por dous dos primeiros Junkers Jumo 5c diésel de 550 hp cabalos xa que o planeado Jumo 205 aínda non estaba dispoñible. O avión perdeuse o 2 de novembro de 1935 sobre o mar Báltico durante probas de alta velocidade. Seguironlle tres prototipos máis, dous (o Do 18d e o Do 18b) eran protoripos militares, e o Do 18c (despois redesignado Do 18 V3) era un prototipo civil.

O Do 18c foi entregado a Luft Hansa como un Do 18E de transporte civil (*D-ABYM* *Aeolus*), e rapidamente foi seguido por dous avións máis (*D-AANE* *Zyklon* e *D-ARUN* *Zephir*), cun último Do 18E (*D-AROZ* *Pampero*) sendo construído en 1938.

Outro Do 18 civil foi o **Do 18F**, un avión modificado cunha maior envergadura e máis peso para voos de maior alcance. O único Do 18F, *D-ANHR*, voou por primeira vez o 11 de xuño de 1937.

## Variantes 
### Versións civís 
* **Do 18E**. Versión civil inicial, equipada con motores Jumo 205C-1. Fabricáronse catro unidades.
* **Do 18F**. Versión civil de longo alcance con máis envergadura e peso meirande na engalaxe. Fabricouse un.
* **Do 18L**. Conversión do D-ANHR con motores radiais BMW 132M.

### Versións militares 
* **Do 18D**. Foi a primeira versión militar, equipada con motores Jumo 205C e armada con metralladoras MG 15 de 7,92&nbsp;mm na proa e no dorso. Fabricáronse 79.
* **Do 18G**. Versión mellorada equipada con motores Jumo 205D e armada cunha metralladora MG 131 de 13&nbsp;mm na proa e un canón MG 151 de 20 mmm no dorso. Fabricáronse 62.
* **Do 18H**. Versión desarmada con control dual para adestramento. Fabricáronse 22.
* **Do 18N**. Designación para conversións de aparellos desarmados para operacións de rescate no mar.

## Notas
Lockheed P-2 Neptune

O **Lockheed P-2 Neptune** (designado **P2V** pola Armada dos Estados Unidos antes de setembro de 1962) foi un avión de patrulla marítima e de guerra anti-submarina. Desenvolveuno Lockheed para a Armada estadounidense para substituír os Lockheed PV-1 Ventura e PV-2 Harpoon, e á súa vez foi substituído polo Lockheed P-3 Orion. Deseñado como un avión baseado en terra, o Neptune nunca aterrou nun portaavións, aínda que un pequeno número de unidades foi convertido e despregado como bombardeiros nucleares para ser lanzados dende un portaavións pero recuperados en bases terrestres. O modelo foi exportado con éxito e operou en varias forzas aéreas.
Ilyushin Il-18

O **Ilyushin Il-18** (nome en clave da OTAN: **Coot**) é un grande avión de pasaxeiros turbohélice que voou por vez primeira en 1957 e converteuse nun dos avións soviéticos máis coñecidos e duradeiros da súa época. O Il-18 foi un dos principais avións de pasaxeiros do mundo durante varias décadas e foi amplamente exportado. Debido á resistencia da súa fuselaxe, moitos exemplares acadaron as 45.000 horas de voo e o modelo aínda opera tanto en versións militares como civís. O sucesor do The Il-18 foi o reactor de longo alcance Ilyushin Il-62.

## Deseño e desenvolvemento 
A principios dos anos 50 precisábase substituír os deseños máis antigos e incrementar o tamaño da frota de transporte civil soviética. O 30 de decembro de 1955 publicouse unha directiva do Consello de Ministros Soviético destinada ás oficinas de deseño Kuznetsov e Ivchenko para desenvolver novos motores turbohélice e a Ilyushin e Antonov para deseñar un avión que usase eses motores. Os dous aparellos desenvolvidos foron o Ilyushin Il-18 e o Antonov An-10 e o motor elixido foi o Kuznetsov NK-4 en lugar do Ivchenko AI-20.

O primeiro avión de produción estaba equipado cos Kuznetsov NK-4, pero od motores tiñan moitos problemas polo que o Consello de Ministros decretou en xullo de 1958 que toda a produción a partir do mes de novembro usaría os Ivchenko AI-20 e os primeiros exemplares serían remotorizados. Só se fabricaron 20 Il-18A antes de que a produción cambiase ao mellorado **Il-18B**. Esta nova variante tiña maior peso e o seu nariz redeseñouse cun radomo máis grande, incrementando a súa lonxitude en 20 cm. O primeiro Il-18B voou o 30 de setembro de 1958 impulsado polo AI-20; tamén se fabricou unha variante VIP para a Forza Aérea Soviética coñecida como Il-18S. Dende abril de 1961 instalouse unha unidade de potencia auxiliar (APU) TG-18 para o acendido en terra en vez do grupo de baterías de chumbo e ácido. Algúns avións modificáronse para permitir que a APU puidese funcionar durante o voo.

Coa experiencia dos primeiros modelos desenvolveuse outra variante mellorada, o Il-18V. O Il-18V era estruturalmente igual, pero redeseñouse o seu interior movendo a cociña e realizando pequenos cambios nos sistemas. O primeiro Il-18V apareceu en decembro de 1959 e continuou fabricándose ata 1965, construíndose 334 unidades. Tamén se desenvolveron versións especializadas do Il-18, como un avión modificado para realizar tarefas de calibración de voo e outra variante polar de longo alcance. Houbo ademais versións militares como o avión antisubmarino Ilyushin Il-38.

## Notas 
## Bibliografía 
* Gordon, Yefim and Komissarov, Dmitry. *Ilyushin Il-18/-20/-22 - A Versatile Turboprop Transport*. Hinckley, Leicestershire, UK: Midland Publishing, 2004, 
*
Leia Organa

A **Princesa Leia Organa** é unha personaxe de ficción da saga Star Wars interpretada pola actriz Carrie Fisher na triloxía orixinal dos 80, na triloxía de precuelas e na primeira triloxía logo da compra de LucasFilm por parte de Disney.

Nada como **Leia Skywalker** e chamada despois **Leia Organa** é filla da senadora Padmé Amidala e do Cabaleiro Jedi Anakin Skywalker, é irmá xemelga de Luke Skywalker e esposa de Han Solo. Foi adoptada polo senador Bail Prestor Organa e a súa esposa Breha despois do falecemento da súa nai no parto e a transformación do seu pai en Darth Vader.
## Casting 
[miniatura|[Carrie Fisher abril de 1978.|esquerda]]
Leia foi creada por George Lucas, creador da Guerra das Galaxias.

Fisher tiña 19 anos cando foi escollida para interpretar á princesa Leia, por diante doutras actrices que tamén prepararan o papel como Amy Irving, Cindy Williams e Jodie Foster.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Leia en starwars.com
North American T-6 Texan

O **North American T-6 Texan** é un avión de adestramento avanzado monomotor utilizado para adestrar pilotos da Forza Aérea e da Armada dos Estados Unidos, da Royal Air Force, e doutras forzas aéreas da Commonwealth durante a segunda guerra mundial e ata os anos 70. Deseñado por North American Aviation, o T-6 é coñecido con distintas denominacións dependendo do modelo e da forza aérea que o operaba. A USAAC e a USAAF designárono como **AT-6**, a Armada dos Estados Unidos como **SNJ**, e as forzas aéreas da Commonwealth como **Harvard**. Tras 1962 as forzas estadounidense designárono como **T-6**. Segue sendo un avión moi popular nos festivais aéreos. Tamén foi usado moitas veces para simular varios avións xaponeses en películas, como o Mitsubishi A6M Zero. Fabricáronse un total de 15 495 T-6 de todas as variantes.

## Notas 
## Bibliografía
Messerschmitt Bf 110

O **Messerschmitt Bf 110**, ás veces chamado erroneamente **Me 110**, foi un caza pesado bimotor (*Zerstörer* - destrutor en alemán) e caza nocturno (*Jagdbomber* ou *Jabo*) desenvolvido pola Alemaña Nazi nos anos 30 e usado pola Luftwaffe e outros durante a segunda guerra mundial. Hermann Göring foi un defensor do Bf 110. Estaba armado con dous canóns MG FF de 20&nbsp;mm, catro metralladoras de 7,92&nbsp;mm MG 17, e unha metralladora de 7,92&nbsp;mm MG 15 ou MG 81Z para defensa. Os traballos de desenvolvemento dun modelo mellorado para substituír o Bf 110, o Messerschmitt Me 210, comezaron antes de que se iniciase a guerra, pero problemas coa súa aerodinámica facendo que o Bf 110 loitase ata o final da guerra en varios roles, xunto cos seus sustitutos, o Me 210 e o significativamente mellorado Me 410 *Hornisse*.

O Bf 110 actuou cun considerable éxito inicial nas primeiras campañas, a polaca, a norueguesa e a batalla de Francia. A principal debilidade do Bf 110 era a súa falta de axilidade no aire, aínda que este feito podía mitigarse con tácticas axeitadas. A súa debilidade foi utilizada cando voaba como escolta próxima dos bombardeiros alemáns durante a batalla de Inglaterra. Cando os bombardeiros británicos comezaron a atacar territorio alemán pola noite, algunhas unidades de Bf 110 foron retiradas e despregadas como cazas nocturnos, un rol para o cal o avión estaba ben adaptado. Tras a batalla de Inglaterra o Bf 110 gozou dun exitoso período como caza de superioridade aérea e avión de ataque noutros teatros, e defendeu Alemaña dos ataques estratéxicos diúrnos da 8ª Forza Aérea da USAAF, ata que un gran cambio nas tácticas dos cazas estadounidenses fíxoos cada vez máis vulnerables aos avións aliados a comezos de 1944.

Durante a campaña dos Balcáns, a campaña no Norte de África e a Fronte Oriental, prestou un valioso apoio ao exército alemán en terra como un potente cazabombardeiro. Posteriormente converteuse nun formidable caza nocturno equipado con radar, sendo o principal avión deste tipo da *Luftwaffe*. A meirande parte dos ases alemáns de cazas nocturnos voaron o Bf 110 nalgún momento das súas carreiras, e o quinto maior as deste tipo de todos os tempos, o maior Heinz-Wolfgang Schnaufer, voou unicamente neste avión e reclamou 121 vitorias en 164 misións de combate.
Sigered de Kent

**Sigered** foi rei de Kent, conxuntamente con Eadberht II, no século VIII.

Só coñecemos a Sigered a través dos seus documentos, un dos cales astá datado en 762 e nel aparece como testemuña Eadberht II.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sigered2 Prosopografía da Inglaterra anglosaxoa
*Lee, Sidney, ed. (1897). "Sigered (fl.762)". Dictionary of National Biography. 52. Londres: Smith, Elder & Co.
Robert John Lechmere Guppy

**Robert John Lechmere Guppy**, nado o 15 de agosto de 1836 en Londres, e finado o 5 de agosto de 1916 en San Fernando, Trinidad e Tobago) foi un naturalista inglés cuxo apelido deu nome ao peixe guppy.

## Traxectoria 
Foi un dos catro fillos de Robert Guppy, un avogado e alcalde de San Fernando (illa de Trinidad), e de Amelia Parkinson, unha pintora e unha das pioneiras da fotografía, que navegou polo río Orinoco acompañada por uns poucos indios nativos. A Robert John, ao que lle chamaban xeralmente "Lechmere", foi criado polos seus avós, Richard Parkinson e Lucy Lechmere, en Kinnersley Castle, un castelo normando do xéculo XIII situado en Herefordshire. Richard Parkinson quería que Lechmere se fixese cargo do castelo, algo no que el non estaba interesado. Cando herdou certo patrimonio doutro parente, abandonou Inglaterra á idade de 18 anos e navegou e sufriu un naufraxio chegando ás costas de Nova Zelandia en 1856. Despois de vivir alí co pobo maorí durante dous anos e de facer mapas da rexión, Lechmere partiu de Nova Zelandia en dirección a Trinidad, onde estaban vivindo os seus pais. Casou con Alice Rostant, a filla dun facendado crioulo francés local e descendente dos condes de Rostant, aristócratas franceses que fuxiran a Trinidad escapando da Revolución francesa e converteuse no primeiro Superintendente de Escolas de Trinidad. Aínda que R. J. L. Guppy non tiña formación formal en ciencias naturais (era enxeñeiro civil de oficio) escribiu e publicou numerosos artigos sobre a paleontoloxía da rexión. Aínda que se chegou  rumorear que fora crego, en realidade Robert Guppy era agnóstico.

Guppy estudou o peixe que despois se chamaría guppy en Trinidad en 1866, e enviou exemplares  museos británicos. O peixe foi denominado *Girardinus guppii* no seu honor por Albert C. L. G. Günther ese mesmo ano. Porén, a especie fora previamente descrita en América e o outro nome tiña preferencia. En consecuencia *Girardinus guppii* é agora considerado un sinónimo júnior do nome científico hoxe aceptado, *Poecilia reticulata*; porén "guppy" seguiu utilizándose como o nome común do peixe.

## Bibliografía do autor 
(incompleta)
* 
* 
* 
* 1872. *Third series of additions to the Catalogue of the land and freshwater Molluska of Trinidad: with a revised list of all the species*.
* 1873. "On some new Tertiary fossils from Jamaica". *Proceedings of the Science Association of Trinidad* **2**(2): 72-88, Londres.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 1912. "Fossils from Springvale near Couva, Trinidad". Agricultural Society of Trinidad and Tobago, 2: Londres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harris G. D. (1921) "A reprint of the more inaccessible paleontological writings of Robert John Lechmere Guppy". *Bulletins of American Paleotology* **8**(35): 149-346, plates 5-14.
Étienne Bouhot

**Étienne Bouhot**, nado en Bard-lès-Époisses o 8 de agosto de 1780 e finado en Semur-en-Auxois o 17 de xullo de 1862, foi un pintor e profesor de arte francés.

Era o director da *École de Dessin* (Escola de Debuxo) en Semur-en-Auxois.

## Galería de imaxes 

File:EtienneBouhot-PlaceVendome.JPG|La Place Vendôme et la rue de Castiglione avec les ruines de l'église des Feuillants (1808)
File:L'Entrée Du Musée Du Louvre Et Les Ruines De L'Abside De Saint-Louis-Du-Louvre.jpg|L'Entrée Du Musée Du Louvre Et Les Ruines De L'Abside De Saint-Louis-Du-Louvre (1822)
File:EtienneBouhot-SaintGermainDeCharonne.JPG|Saint-Germain de Charonne (1830)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Galerías&nbsp;
* French painting 1774-1830, the Age of Revolution .
Gran Premio de Bélxica de 1989

O **Gran Premio de Bélxica de 1989** (Oficialmente o XLVII Champion Gran Premio de Bélxica) foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 27 de agosto de 1989, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 44 voltas, foi a undécima rolda da tempada de  e foi gañado por Ayrton Senna pilotando un McLaren - Honda.

## Clasificación 
Ayrton Senna logrou a súa oitava pole position da tempada case seis décimas de segundo mellor que o seu compañeiro de equipo en McLaren Alain Prost, e con case un segundo máis atrás Gerhard Berger no Ferrari en terceiro lugar. Os dous Williams foron cuarto e quinto con Thierry Boutsen, na súa carreira de casa, diante de Riccardo Patrese, seguido por Nigel Mansell no segundo Ferrari. Alessandro Nannini foi sétimo no Benetton, máis de dous segundos detrás de Mansell, e o top ten foi completado por  Stefano Modena no Brabham, Maurício Gugelmin no March e Derek Warwick no Arrows.

O principal punto de conversación, con todo, foi o fracaso tanto de Nelson Piquet como de Satoru Nakajima para cualificar, a primeira vez na historia do equipo Team Lotus, no que ningún dos seus autos cualificou.

Todos os tempos foron determinados na segunda sesión clasificatoria, despois de que a primeira disputarase bixo achuvia.

## Carreira 
A carreira atrasouse durante algún tempo debido á chuvia. Ao principio, Senna liderou diante de Prost e Berger. Mansell logrou pasar a ambos Williams pola herba na forquita de La Source para lograr a cuarta posición na primeira curva. Pronto, Berger meteu presión a Prost pero non puido atopar un camiño para adiantalo. Senna liderou comodamente de principio a fin en condicións similares a aquelas nas que gañou o seu primeiro Gran Premio de Bélxica en 1985. Detrás del, Berger retirouse por décima vez consecutiva na tempada, deixando a Prost defendéndose dos ataques de Mansell que, nos seus esforzos para pasar ao McLaren, fixo unha serie de movementos pouco ortodoxos á saída de La Source nun intento de gañar unha mellor posición a través de Eau Rouge e na longa costa arriba. Senna relaxouse nas últimas voltas para permitir que Prost e Mansell terminasen a dous segundos del. Boutsen terminou cuarto na súa 100ª carreira.

## Clasificación 
### Pre Cualificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**:  Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
### Ligazóns externas