Arvo Pärt

**Arvo Pärt**, nado en Paide (Estonia) o 11 de setembro de 1935, é un compositor estoniano. Dende finais da década de 1970, Pärt traballou seguindo un estilo minimalista que emprega a técnica compositiva inventada por el, o tintinnabuli. A súa música está inspirada en parte no canto gregoriano. Pärt foi o compositor vivo máis interpretado no mundo oito anos consecutivos, entre o 2012 e o 2019, así como no 2022. Entre as súas principais obras, destacan *Fratres* (1977), *Spiegel im Spiegel* (1978) e *Für Alina* (1976).

No 2010, inaugurouse o Centro Arvo Pärt en Laulasmaa, nunha residencia privada. Na actualidade, a entidade sitúase nun edificio propio construído na mesma localidade.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e educación 
Pärt naceu en Paide, no condado de Järva (Estonia). Foi criado pola súa nai e o seu padrasto en Rakvere, no norte do país. Xa de neno, comezou a experimentar coas notas do piano da familia.

Porén, a súa educación formal en música non empezaría até os sete anos, cando se matriculou no conservatorio local. Durante a adolescencia, compuxo xa as súas primeiras pezas. No 1954, ingresou no Conservatorio de Talín, que tivo que abandonar ao ano seguinte para facer o servizo militar. Pärt tocou o óboe na banda do exército. Posteriormente, regresou á capital para estudar composición con Heino Eller (1887-1970). Na década dos 50, rematou a súa primeira composición vocal, a cantata *Meie aed* ("O noso xardín"), para coro infantil e orquestra. Graduouse do conservatorio no 1963.

### Carreira musical 
Durante a súa época de estudante, Pärt compuxo música para cinema e teatro. Entre o 1957 e o 1967, traballou como produtor de son para a emisora estatal de radio estoniana, Eesti Rahvusringhääling. No 1962, foi criticado duramente por Tikhon Khrennikov (1913-2007) polo seu emprego do serialismo en *Nekrolog* (1960), a primeira peza dodecafónica de Estonia, xa que amosaba "a súa susceptibilidade ás influencias estranxeiras". Porén, nove meses máis tarde Pärt recibiu o primeiro premio nun concurso organizado pola Sociedade Sindical de Compositores.

A súa primeira obra sacra, *Credo* (1968), supuxo un antes e un despois na súa carreira. A nivel persoal, implicou unha crise creativa que o conduciu a renunciar ás técnicas empregadas por el até entón; dende o punto de vista social, a natureza relixiosa da peza resultou na súa censura extraoficial, polo que a súa música desapareceu dos auditorios. Durante os seguintes oito anos compuxo moi pouco, centrando a súa atención no estudo da música medieval e renacentista, co obxecto de atopar unha nova lenguaxe musical. No 1972, converteuse ao luteranismo, abandonando o cristianismo ortodoxo. Pärt regresou á composición no 1976, fornecido cun novo estilo de composición, o tintinnabuli. No 2014, *The Daily Telegraph* definiuno como "o mellor compositor vivo do mundo" e "a maior exportación cultural de Estonia"; porén, na entrevista o compositor afirmou: "non sei o que significa estoniano...non penso nesas cousas". Pärt nunca se inspirou no poema épico nacional, o *Kalevipoeg*, xa que, segundo el, "o meu *Kalevipoeg* é Xesucristo". Trátase dun dos pioneiros deste xénero, xunto con Henryk Górecki (1933-2010) e John Tavener (1944-2013). Malia que a súa fama inicial proviña das súas pezas instrumentais, como *Tabula Rasa* (1977) ou *Spiegel im Spiegel* (1978), as súas composicións corais tamén foron moi prezadas.

Aínda que Estonia era un estado independente canto Pärt naceu, o país foi invadido pola Unión Soviética no 1940, como consecuencia do pacto Molotov-Ribbentrop. Debido a esta situación política, Pärt non recibiu moitas influencias do exterior do bloque socialista, agás por cintas e partituras ilegais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arvo Pärt Centre *(en estoniano)*