Phoebe Starfield Leboy

**Phoebe Starfield Leboy**, nada en  Brooklyn, Nova York, o  29 de xullo de 1936 e finada en Narbeth, Pensilvania, o  16 de xuño de 2012,  foi unha bioquímica especializada en epixenética e medicina rexenerativa, sector no que estivo á vangarda coas súas investigacións. Os seus primeiros traballos trataron sobre as modificacións dos ácidos nucleicos, centrándose posteriormente na rexeneración ósea con células nai adultas. Ademais do seu traballo investigador, unha das súas tarefas máis importantes foi o activismo pola defensa da muller na ciencia. En 1970, fundou a asociación " *Women for Equal Opportunity* " na Universidade de Pensilvania, motivada pola súa preocupación pola falta de oportunidades profesionais das mulleres na ciencia. Ademais, participou activamente na " *Asociación de Mulleres na Ciencia* " (AWIS). 

Ademais, foi profesora emérita de bioquímica na Facultade de Medicina Dental da Universidade de Pensilvania. 

## Traxectoria 
Phoebe recibiu a súa licenciatura en zooloxía con honores por Swarthmore, e o seu doutoramento en bioquímica en 1962 por Bryn Mawr . Cando entrou na facultade da Universidade de Pensilvania, na Escola de Medicina Dental, en 1966, era unha das poucas mulleres entre tantos homes. Tres anos despois foi ascendida a profesora titular e a profesora en 1976. Durante 21 anos foi a única muller da Facultade de Odontoloxía. Ocupou o cargo de presidenta do departamento entre 1992 e 1995. 

A doutora Leboy tivo unha carreira distinguida en dúas áreas de investigación non relacionadas. Por unha banda, no inicio da súa carreira, centrouse na modificación dos ácidos nucleicos, anunciando unha recente explosión de traballo neste novo campo da epixenética. Máis tarde, centrou o seu traballo nas células nai adultas que forman ósos, e converteuse en pioneira no campo do que hoxe se coñece como "medicina rexenerativa". 

Non obstante, o seu maior impacto científico veu a través do seu activismo en defensa das mulleres científicas. Esta defensa das mulleres comezou en 1970, coa formación da asociación "*Women for Equal Opportunity*" na Universidade de Pensilvania (WEOUP), organización que ela fundou e presidiu. O motivo da constitución desta organización foi o fracaso da Universidade de elaborar un plan de acción que transformase a situación da muller en función dos postos docentes. Daquela, só o 7% dos postos docentes estaban ocupados por mulleres. Despois dunha serie de violacións de mulleres no campus, ela organizou unha sentada no " *College Hall* " como protesta. As negociacións levaron a numerosos avances que fixeron da Universidade de Pensilvania un modelo para outras institucións académicas a seguir nos seus programas para mulleres. Fundouse o " ''Penn Women's Center* ", un programa de estudos sobre mulleres, con apoio ás vítimas, servizos especiais e maior seguridade no campus. Phoebe foi membro do Comité sobre o Estatuto da Muller (Cohn Committee) do Consello Universitario, que realizou o primeiro estudo oficial sobre o estado da muller en Pensilvania. 

En 1971, fundou a Association for Women in Science (AWIS), tras unha serie de reunións informais da Federación de Sociedades Americanas de Bioloxía Experimental (FASEB) que tiveron lugar ese ano, onde as mulleres se decataron da discriminación laboral, dos baixos salarios e das o illamento foron problemas moi graves. Desde a súa fundación, esta asociación loita por mellorar estas cuestións e acadar a equidade nos campos STEM. Foi presidenta desta sociedade nos anos 2008 e 2009, sendo unha activa defensora da mesma no ámbito local. 

Durante os anos 2000 e 2001, co-presidiu a asociación " *Penn's Task Force on Gender Equality* ", para levar a cabo actividades a prol da igualdade de xénero. En 2001, en resposta a unha iniciativa da Fundación Ford (unha fundación benéfica creada para financiar programas que promoven a democracia, reducir a pobreza e promover a cooperación internacional e o desenvolvemento humano), presidentes, reitores, representantes e varios académicos destacados de nove universidades. Reuníronse no MIT para comezar un diálogo sen precedentes sobre as barreiras ao éxito das mulleres na facultade de ciencia e enxeñería. O grupo, agora coñecido como "MIT9", emitiu un comunicado no que acepta analizar os salarios da universidade e os recursos proporcionados ao profesorado. Phoebe participou nas reunións como enlace de Pensilvania. A profesora do MIT Nancy Hopkins lembra á doutora Leboy como parte integrante do MIT9, afirmando que foi unha muller valente ao falar e converter o que poden ser cuestións polémicas en cuestións de simple sentido común e decencia. Hopkins quedou abraiada co poderoso sentido innato da xustiza de Leboy. Desde entón, este grupo continuou reunindose anualmente e amplía o seu foco para incluír tanto profesorado feminino como minorías subrepresentadas nos campos STEM . 

Un dos seus principais esforzos de investigación en defensa da muller levouse a cabo mediante a compilación de estatísticas sobre a composición das 24 facultades de medicina existentes en 2006, como boa persoa de ciencia. Descubriu que en campos como a bioloxía celular, a bioquímica e a neurociencia, a proporción de profesoras asistentes e doutoras nas disciplinas estaba entre o 10 e o 15 por cento. Centrouse nas sete escolas máis elite: Harvard, Johns Hopkins, Pensilvania, Stanford, Washington, a Universidade de Washington en St. Louis e Yale . Descubriu que estes centros non estaban facendo moitas cousas para as mulleres, por exemplo, contratar persoal feminino con perfil júnior da universidade. Ademais, os poucos que estaban contratando non quedaron. Cinco dos sete departamentos de bioquímica e catro dos seis programas de bioloxía celular non tiñan mulleres novas nas súas escolas, segundo o estudo de Leboy. Na propia facultade de medicina de Penn, o número de profesoras asistentes en ciencias básicas descendera nunha década de 14 a 4 (o que representa unha perda neta en mulleres, xa que o número de profesoras empregadas aumentou de 18 a 23). 

Phoebe concluíu que as mulleres abandonan a profesión no inicio da súa carreira, en gran parte por mor dun conxunto de obstáculos que fan que a vida sexa pouco atractiva: políticas familiares pouco amigables, tempo de permanencia que coincide cos anos fértiles, cultura de reunións temperás e tardías que son difíciles de asumir para as nais e os pais. e, feito que destaca, o efecto desproporcionado nas mulleres das crecentes expectativas e criterios de éxito das investigadoras non clínicas en ciencia biomédica. Concluíu dos seus datos que o investigador masculino medio ten 1,4 axudas para proxectos de investigación básica, fronte a algo menos de 1,3 para as mulleres. Ademais, por cada dólar que recibía un investigador principal masculino, as mulleres gañaban 80 centavos. Tamén descubriu que as investigadoras gañan o 42% dos premios de "desenvolvemento profesional" de nivel inferior dos NIH (" *Nacionais de Saúde "'' ), os Institutos Nacionais de Saúde, o que representa a taxa que unha persoa esperaría dada a taxa de obtención. doutoramentos. Pero en cambio, obteñen o 25% das bolsas de investigación ordinarias e menos do 20% das subvencións para centros de innovación e pequenas empresas. A súa investigación engade que só o 17% dos centros financiados polos NIH nas facultades de medicina teñen mulleres como investigadora principal. 

## Premios e recoñecementos 
En 2005, o doutor Leboy recibiu o premio Lindbach ao Ensino Distinguido. Ao xubilarse da Universidade de Pensilvania, tamén en 2005, centrouse na defensa das mulleres, chegando a ser presidenta da Association for Women in Science (AWIS) en 2008 e 2009.  

En homenaxe ao traballo desenvolvido na asociación AWIS e en xeral, na defensa da muller na ciencia, esta asociación inaugurou unha bolsa denominada "Phoebe Starfield Leboy Public Fellowship". 

## Notas