open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rayo Vallecano de Madrid B

O **Rayo Vallecano B** é o equipo filial do Rayo Vallecano. Fundado en 1973, actualmente xoga na Terceira División RFEF. Xoga de local na Ciudad Deportiva Rayo Vallecano.

## Historia 
O filial do Rayo Vallecano naceu en 1973 coa intención de formar unha canteira de xogadores para o Rayo e fomentar o deporte base en Vallecas.

O equipo chegou a Terceira División na tempada 1988-89, e desde entón permaneceu na mesma categoría de forma ininterrompida, mantendo posicións intermedias na táboa. Ata que na tempada 09/10, logo dunha tempada incrible, e grazas a un gol de Gazapo no último minuto de desconto ante o L'Hospitalet na fase de ascenso a Segunda B, logrouse o 1-1 final que daría paso a unha cita histórica para a canteira do Rayo Vallecano logrando o ascenso da súa filial á Segunda División B do fútbol español. A súa principal función é servir de canteira para o primeiro equipo e forxar novos xogadores.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta branca cunha franxa vermella en diagonal, pantalón branco e medias negras. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta negra cunha franxa vermella en diagonal, pantalón negro e medias negras. 
* **Terceiro uniforme:** Camiseta azul cunha franxa vermella en diagonal, pantalón rosa e medias negras. 
* **Marca deportiva:** Patrick

## Estadio 
O equipo filial xoga os seus partidos no campo *Nuestra Señora de la Torre* de Vallecas, con capacidade para 2.500 persoas e céspede artificial.

## Datos do club 
* **Tempadas en 2ª**: 0 
* **Tempadas en 2ªB**: 1 
* **Tempadas en 3ª**: 21 
* **Debut en 2ªB**: 2010-11
* **Debut en 3ª**: 1988-89 
* **Mellor posto na liga**: 1º en Terceira (tempada 2009-10)
* **Posto na Clasificación histórica de filiais**: 28º

## Xogadores 
### Cadro 2009/10 
* *Actualizado a 2 de febreiro de 2010.*

## Palmarés 
* **Terceira División de España (1)**: 2009-10

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Club Deportivo Guadalajara (España)

O **Club Deportivo Guadalajara** é un club de fútbol español, da cidade de Guadalaxara. Foi fundado en 1947 e actualmente compite na Terceira División.

## Historia 
Foi fundado o 30 de xaneiro de 1947, inscribiuse na Federación Castelá de Fútbol o 5 de febreiro dese mesmo ano. O primeiro partido oficial que xogou o Deportivo Guadalajara foi o 26 de xaneiro de 1947, contra o Ávila, no campionato de afeccionados, cultivando un resultado positivo de 2-1. O día 1 de abril de 1970 inaugurouse o campo no que aínda xoga, denominado Pedro Escartín. O himno oficial do Deportivo Guadalajara, composto polo mestre Luís Posadas, presentouse o 18 de xullo de 1985, na primeira rolda da Copa do Rei disputada contra o Rayo Vallecano.

Na tempada 1986/1987, o club queda encadrado no grupo XVIII da Terceira División debido á división de comunidades. A de Guadalaxara foi a única provincia española (ata a tempada 2007-08) que nunca tivo un equipo polo menos en Segunda B. En múltiples ocasións xogou a liguiña de ascenso á Segunda División B, non conseguindo ascender ata a tempada 2006/2007 cando conseguiu o ascenso o día 24 de xuño de 2007 no último partido de promoción contra Las Palmas B pasando a eliminatoria cunha vitoria en casa (2-1) e un empate (1-1) no Estadio Pepe Gonçalvez de As Palmas de Gran Canaria.

Dous xogadores, que posteriormente se fixeron famosos e que chegaron a internacionais na década dos 60, vestiron a súa camiseta: Isacio Calleja e Carlos Lapetra.

Na tempada 2010-11 consegue un histórico ascenso a Segunda División Española.

O 10 de marzo de 2012 consegue a maior entrada da historia no seu estadio "Pedro Escartín" ao recibir ao Deportivo da Coruña, que naquel momento era o líder da categoría.

## Uniforme 
* **Uniforme titular:** Camiseta morada, pantalón branco e medias moradas. 
* **Uniforme alternativo:** Camiseta, pantalón e medias brancos.

## Estadio 
O actual campo de fútbol é o **Pedro Escartín**, con capacidade para 6000 espectadores. Atópase situado na rúa Julián Besteiro, con accesos por esta rúa, en Guadalaxara.

Ten este nome en honra a Pedro Escartín Morán (Madrid, 8 de agosto de 1902 - Majadahonda, 21 de maio de 1998) que foi foi xogador, árbitro, e adestrador de fútbol español, ademais de xornalista e escritor.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 1
* **Tempadas en 2ª B**: 4
* **Tempadas en 3ª**: 46

## Xogadores 
### Cadro 2011/12 
15px|Capitán

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Copa CERS 2010

A trixésima edición da **Copa CERS 2010** iniciouse o 21 de novembro de 2009 e finalizou o 16 de maio de 2010 coa disputa da final a catro na localidade de Torres Novas (Portugal). O campión desta edición foi o equipo galego do H.C. Liceo, que derrotou na final ao Blanes HC por 7 a 2, conseguindo así o seu terceiro título nesta competición.

## Rolda eliminatoria 
## Final a 4 
### Semifinais 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén
Ghaleb Jaber Ibrahim

**Ghaleb Jaber Ibrahim**, nado en Ainablus (Nablus) en 1950, é un médico e empresario palestino asentado en Santiago de Compostela. É propietario do hotel Araguaney e da produtora de televisión CTV, responsable de programas como o *Supermartes* e da produción do telefilme *Novo de Parmuíde*.

## Traxectoria
Ghaled Jaber vivía como agricultor en Cisxordania, fillo dun militar do exército xordano. Durante a guerra dos Seis Días, con 17 anos, emigrou coa súa familia, cruzando o río Xordán. Trala súa chegada a Compostela, comezou a estudar Medicina na USC, rematando seis anos despois. Completou a súa formación cun máster en Dirección de Empresas e un doutoramento en Xornalismo.

A súa dona, Regina, é filla dun rico emigrante galego en Venezuela. Trala morte do seu sogro, herdou a súa fortuna. Teñen cinco fillos.

En abril de 1984 constituíu a Fundación A­raguaney, da que é presidente. Publicou dous libros en castelán: *Palestina, crónica de una injusticia* (Ir Indo, 2002) e *Génesis de Israel* (2004).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Ficha na web da AVG.
*"O Islam é unha relixión progresista" , entrevista de R. Castro Tarrio en *Vieiros*.
Suevia (Santiago de Compostela)

***Suevia*** foi unha revista que se definía como "*Revista semanal de literatura y arte*", publicada en Santiago de Compostela entre 1917 e 1919.

## Historia e características 
O director foi o mestre e poeta santiagués Manuel Ortiz Novo (1891-1933). Apareceu o 7 de outubro de 1917 e deixou de publicarse o 12 de marzo de 1919. A partir de xaneiro de 1918 mudou a cabeceira pola de ***Suevia Literaria*** e pasou a ter unha periodicidade mensual.

De carácter bilingüe pero maioritariamente en castelán, contou entre os seus colaboradores a plumas ilustres da literatura galega, como Paz Andrade, Salvador Golpe, Lois Carré Alvarellos, Eladio Rodríguez, Alfredo Brañas, Valle Inclán ou Cabanillas, entre outros. Tamén tivo destacados colaboradores entre o escritores casteláns, como Rubén Darío, Juan Ramón Jiménez ou Antonio Machado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ALONSO GIRGADO, Luís: "Estudio introdutorio" a *Suevia (Bos Aires, 1913, Revista Gallega Regionalista) (Bos Aires, 1916, Revista Gallega)*, ed. facsímile do CIRP, Santiago de Compostela, 2007.
* "Suevia". *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*, tomo 41, 2003.
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Feel Good Hit of the Summer

"**Feel Good Hit of the Summer**" é un sinxelo da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado no ano 2000 como parte do seu segundo álbum *Rated R*.

A portada amosa o tútulo do sinxelo escrito con varias drogas, moitas das cales son mencionadas na canción (no tema repítense as seguintes: nicotina, valium, vicodina, marihuana, éxtase, alcohol e cocaína). Este feito xerou polémica tanto nas radios como coa discográfica, que non quería lanzar o sinxelo por considerar que a letra era moi forte.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas por Joshua Homme e Nick Oliveri, agás onde se indique.
# "Feel Good Hit of the Summer" - 2:43
# "Never Say Never" (Benjamin Bossi, Debora Iyall, Frank Zincavage, Larry Carter, Pete Woods) - 4:22
# "You're So Vague" - 3:40
# "Who'll Be the Next in Line" (Ray Davies) - 2:29
# "Feel Good Hit of the Summer" (CD-ROM Vídeo) - 2:43
Campionato Nacional de hóckey a patíns de Mozambique

O **Campionato Nacional de hóckey a patíns de Mozambique** é a máxima competición de hóckey a patíns que se disputa en Mozambique, país onde este deporte ten unha grande importancia.

## Equipos da tempada 2009
* Clube Ferroviário de Maputo
* Grupo Desportivo de Maputo
* Grupo Desportivo Estrela Vermelha de Maputo
* Clube de Desportos do Maxaquene

### Palmarés
### Campionatos por equipo
O total de campionatos ten en conta que, a pesar do troco dos nomes dos clubs trala independencia de Mozambique: *Clube Ferroviário de Maputo* e *Clube Ferroviário de Lourenço Marques*, *Grupo Desportivo Estrela Vermelha de Maputo* e *Malhangalene*, *Clube de Desportos da Costa do Sol* e *Benfica de Lourenço Marques*, *Grupo Desportivo de Maputo* e *Grupo Desportivo de Lourenço Marques*, son os mesmos clubs.

## Notas
* Traducido de pt:Wikipedia e en:Wikipedia

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio da Federação Moçambicana de Patinagem 
*O Hóckey en todo o Mundo .
*Mundook-Actualidade Mundial do Hóckey a Patíns .
*Cumhoquei-Actualidade Mundial do Hóckey a Patíns .
*Hardballhock-Actualidade Mundial do Hóckey a Patíns .
*http://www.inforoller.com/.
*Solo Hockey-Actualidade Mundial do Hóckey a Patíns .
Campionato suízo de hóckey a patíns

A **LNA** é a máxima competición de hóckey a patíns que se disputa en Suíza.
## Equipos da tempada 2010-2011
* SC Thunerstern
* Genève RHC
* RHC Wimmis
* RC Biasca
* RHC Friedlingen
* RSC Uttigen
* RSV Weil
* RHC Diessbach
* Montreux HC
* RHC Uri

## Palmarés
## Títulos por equipo
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Federación Suíza de Hóckey a Patíns
Caudal Deportivo de Mieres

O **Caudal Deportivo de Mieres** é un club de fútbol de España, da cidade de Mieres en Asturias. Foi fundado en 1918 e actualmente xoga na Terceira División RFEF.

## Historia 
O fútbol chegou a Mieres co século XX. En 1914 púidose organizar o primeiro equipo estable, o *Sporting de Mieres*, que aínda non estaba federado e acabou desaparecendo aos 4 anos. Nese mesmo ano, 1918, xurdiu a súa substitución, esta vez con todos os papeis en regra para a competición rexional, o **Racing Club de Mieres**. Tras a guerra civil o goberno español prohibe os estranxerismos e o club pasa a denominarse **Caudal Deportivo de Mieres** o 3 de xaneiro de 1941.

En 1946 o club ascende a Terceira División, e en 1951 a Segunda División, descendendo de volta desde Segunda a Terceira en 1958.

Desde a tempada 1968-69 o Caudal Deportivo atópase no Grupo I da Terceira División ata 1975, cando finaliza penúltimo, 19º lugar, con 22 puntos e descende a Rexional. 
Tan só unha tempada despois na 1975-76 proclámase campión de Rexional Preferente e ascende novamente a Terceira. 
Na tempada 1976-77 no Grupo I da Terceira División clasifícase 8º con 39 puntos. Con este posto lógrase clasificar para a recentemente creada categoría de Segunda B.

Na tempada 2009-10 o Caudal consegue quedar campión de liga na Terceira División quedando clasificado para a promoción á Segunda División B, e o 23 de maio de 2010 consuma o seu ascenso ao eliminar ao Jumilla CF. A tempada seguinte volta á Terceira División. Ese mesmo ano volve proclamarse campión e, o 27 de maio de 2012, o Caudal gaña por 3-0 ao Yeclano Deportivo e volta a Segunda B.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta branca, pantalón negro e medias brancas. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta negra, pantalón negro e medias negras.

## Estadio 
O Caudal Deportivo xoga os seus partidos como local no estadio Hermanos Antuña, con capacidade para 7.500 persoas aproximadamente.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 7 
* **Tempadas en 2ªB**: 12 (Incluída a 2013/14)
* **Tempadas en 3ª**: 47

### Historial na liga 
## Xogadores destacados 
*  Alvarito
*  Andrés
*  Capi
*  Pelayo Cidón
*  Manuel David
*  Paco Fernández
*  Rafa Gómez
*  Esteban Gutiérrez
*  David Lago
*  José Antonio Quiroga

## Palmarés 
* **Terceira División de España (14)** 
* Subcampión da Terceira División (5)
* **Copa RFEF (Fase Asturias) (3)**: 1995, 1998, 2005

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Caudal Deportivo en mas.lne.es
Suevia (1910)

***Suevia*** foi un semanario autodefinido como "*Revista ilustrada*", publicado na Habana a partir do 4 de setembro de 1910. Deixou de editarse ese mesmo ano, para reaparecer en 1912, se ben volveu pechar ó pouco. Estivo dirixida por Ricardo Carballal Lafourcade e o administrador era Manuel Vázquez.

## Características 
Tratábase dunha publicación bilingüe pero cunha importante presenza da lingua galega, tanto na poesía como na prosa. De carácter literario, realmente, tamén recollía as actividades realizadas polo Centro Gallego de La Habana e outras sociedades galegas, como as *sociedades de instrución*, fundadas para crear escolas en Galicia; sen deixar por iso de manifesta-lo seu compromiso co movemento rexionalista galego e a crítica contra o caciquismo.

Cómpre destacar a publicación nesta revista dos primeiros poemas en galego de Cabanillas, que chega emigrado a Cuba á vez que nace a revista. Cabanillas chegou a publicar en *Suevia* un total de 15 poemas, entre eles o titulado *Lonxe*. Outros colaboradores destacados foro Marcial Valladares, Prudencio Canitrot e Roberto Blanco Torres (que asinaba baixo o pseudónimo de *Fray Roblanto*).

Deixou de publicarse ó chegar ó número 12 (o 30 de novembro de 1910), pero reapareceu o 8 de febreiro de 1912, co mesmo director, Carballal. Non explica as razóns desa paréntese -só di que "*por ausencia de nuestro director*"- pero deixa patente a relación con aquela primeira etapa ó identificarse como "Ano II. Número 1".

Nesta segunda etapa, agora baixo o subtítulo "*Revista Gallega*", publicáronse 37 números. Á relación de colaboradores da primeira engádense agora Antonio Rey Soto, Jesús Peynó Piñeiro ou Enrique Labarta Pose (que asina como *Enrique de Suevia*). Diferénciase da primeira época na maior calidade nos textos e as ilustracións, mantendo a dobre liña de informar das actividades dos galegos en Cuba e de fomentar e divulgar a cultura galega.

Tamén colaboraron en *Suevia* Sofía Casanova, Ramón María del Valle-Inclán, Emilia Pardo Bazán e Abdón Rodríguez Santos.
 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Alonso Girgado, L.: "Estudio introdutorio" a *Suevia (Bos Aires, 1913, Revista Gallega Regionalista) (Bos Aires, 1916, Revista Gallega)*, ed. facsímile do CIRP, 2007.
* 
* 
* 
* *Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada*, tomo 41, 2003.
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Lucea

**Lucea** é a capital da parroquia de Hanover, que se acha no noroeste de Xamaica. Está na costa do mar Caribe.
Ten unha poboación de 5996 segundo o censo do ano 2010.

## Notas
Get a Grip

***Get a Grip*** é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de hard rock Aerosmith, editado o 20 de abril de 1993. Foi o seu derradeiro álbum de estudio co selo Geffen Records.

Catro dos seus sinxelos entraron no Top 40 da lista *Billboard Hot 100* entre 1993 e 1994: "Livin' on the Edge", "Eat the Rich", "Cryin'", "Amazing" e "Crazy". Os videoclips promocionais das tres últimas cancións axudaron a lanzar as carreiras das actrices Alicia Silverstone e Liv Tyler, filla do vocalista da banda Steven Tyler. A pesar de non ser editado coma sinxelo, o tema "Line Up" apareceu na película de 1994 *Ace Ventura: Pet Detective*.

En *Get a Grip* participan músicos coma Don Henley, que canta en "Amazing", e Lenny Kravitz, que colabora facendo coros en "Line Up". Ao igual que nos álbums *Permanent Vacation* e *Pump*, moitas das cancións contaron coa colaboración de persoas alleas á banda á hora de ser compostas. Estes músicos son: Desmond Child, Jim Vallance, Mark Hudson, Richie Supa, Taylor Rhodes, Jack Blades e Tommy Shaw.

*Get a Grip* converteuse no álbum de Aerosmith con mellores vendas en todo o mundo, acadando uns 20 millóns de copias, e trátase do seu terceiro álbum consecutivo en vender máis de 5 millón nos Estados Unidos.

## Listaxe de cancións
Dana (mitoloxía)

Na mitoloxía celta, **Dana** ou **Danu**, tamén chamada Anu ou Ana, é o nome irlandés (Dôn en galés) da nai de Dagda (o Bo Deus), polo que por nacemento pertencía ós deuses da vida, a luz e o día. Era compañeira do Bile irlandés, que semella corresponderse co Dis Pater latino, deus do cal se consideraban descendentes os galos. Os seus seguidores eran coñecidos coma Tuatha Dé Danann, que significa *Fillos de Dana*.
O nome desta deusa pode ter relación cos nomes doutras deusas semellantes do territorio indo-europeo, coma pode ser Anna Purna na India.

Atinxíaselle o título de deusa da literatura.
Foi nai de: Govannon, Llud, Amaethon, Gwydion e da deusa Arianrod. Con todo, no cristianismo, é relacionada coa Santa Ana, a nai de María.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Cailleach

### Bibliografía 
*
Dagda

**Dagda** era o gran deus da mitoloxía irlandesa. O seu nome significa: *o bo deus*.

Era o *Señor do Coñecemento* e estaba moi dotado para a maxia. Representábaselle coma un home de campo que arrastraba un grande mazo sobre unhas rodas. Cun extremo mataba os seus inimigos, cuxos ósos estalaban coma pedriñas baixo os cascos dun cabalo, e co outro revivía os mortos. Posuía ademais unha arpa chamada Daurblada que foi roubada polos Fomoré. Tamén está asociado á abundancia e á xenerosidade da terra, xa que saciaba a fame a todos cun caldeiro inesgotábel e tiña un grande apetito. É o irmán de Ogma.
Daurblada

**Daurblada** ou Daurdabla, "Carballo de dous florecementos", era unha arpa máxica propiedade do deus da mitoloxía irlandesa Dagda, un dos Tuatha Dé Danann, tamén nomeada Coir-cethar-chuir, que significa "Harmonía de catro ángulos", que tiña a capacidade de controlar a orde das estacións cando era tocada e podía interpretar tres tipos de melodías, a saber: Goltraiges (o acorde do chorar), Gentraiges (o acorde do rir) e Suantraiges (o acorde do sono).
Fomoré

miniatura|Os Fomoré, cadro de John Duncan (1912).

Os **Fomoré**, **Fomorianos** ou **Fomoireos**, eran, na mitoloxía de Irlanda, os deuses da morte, do mal e da noite, aberracións infernais que tiñan variadas formas: algúns cun ollo, un pé e unha man; outros tiñan cacholas de animais, xeralmente de cabra, aínda que outros non, coma Elatha, que era loiro e fermoso.

Eran malévolas divindades humanizadas do Ciclo Mitolóxico de Irlanda, coñecidas principalmente pola súa aparición no *Leabhar Gabhála* (*libro das invasións de Irlanda*) e o *Cath Mag Tuired* (*a segunda batalla de Mag Tuired*). Os monxes escribas medievais representáronos como demos aínda que os críticos literarios afirman que se tratan de divindades personificadas, e como se trata de textos extraídos da tradición oral irlandesa na Idade media polos monxes cristiáns, estes representáronos como piratas ou demos. Así aparecen como horribles e monstruosos no *Leabhar*, cun corpo xigantesco pero cun só ollo ou pé, aínda que non figuran como un dos pobos colonizadores de Irlanda (*Cesair*, *Partholonianos*, *Nemedianos*, *Fir Bolg*, *Tuatha Dé Danann* e *Milesianos*) estiveron atacando aos *Nemedianos* e aos *Fir Bolg* ata seren derrotados polos *Tuatha*.

Os Fomorianos non vivían en Irlanda, adoitábana atacar desde a súa illa de Tory Island, sita no condado de Donegal, desde esta fortaleza atacaban as costas das illas veciñas esixindo enormes impostos aos pobos que derrotaban, derrotaron aos Nemedianos na batalla de Cnámross, polo que os humillaron aínda máis con impostos moi altos polo que os Nemedianos se rebelaron contra deles e destruíronlles a fortaleza de Tory Island. A pesar diso seguiron existindo e molestando os seus veciños chegando incluso a sobrevivir aos Nemedianos, que foron derrotados e expulsados de Irlanda polos *Tuatha*. No texto de *Cath Maige Tuired* dáselle maior énfase ao carácter divino dos Fomoré e mesmo se describen os intercambios comerciais e políticos a través de matrimonios concertados entre os fomorianos e os *Tuatha Dé Danann*, por iso o deus Lugh era neto dun fomoriano, Balor o do ollo maldito, ao que matan en combate e tras esta batalla os Fomorianos son expulsados para sempre destas terras.
Joaquín Pesqueira

**Joaquín Pesqueira Quiroga**, nado en Pontevedra e finado en Vigo pouco antes de 1957, foi un xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Eduardo Pesqueira Cotón, profesor da Normal de Pontevedra finado o 6 de marzo de 1894, e Cándida Quiroga. Mestre, foi nomeado profesor auxiliar interino da Normal de Pontevedra en xuño de 1906, e colaborou en *Diario de Pontevedra* e *El Progreso* e foi correspondente de *Noticiero de Vigo* en Pontevedra. Emigrou a Buenos Aires en 1908, onde foi xefe de redacción de *La Iberia* dende finais de 1908, e despois dirixiu a revista *Suevia*, publicada nesa cidade en 1913 e 1916. Na revista utilizou, durante a primeira época (1913), o pseudónimo de **Conde de Cela**, pero utilizou o seu nome nos textos que escribiu na segunda (1916). Foi redactor de *La Voz de Galicia* e cando en marzo de 1915 viaxou a Galicia o director Francisco Álvarez de Nóvoa, fíxose cargo da dirección. En 1915 dirixiu a *Revista Mensual de la Asociación Española de Socorros Mutuos*. Ademais do seu labor como director e asiduo colaborador en *Suevia*, tamén publicou diversos artigos nas revistas bonaerenses *Acción Gallega* (órgano de difusión da Casa de Galicia de Buenos Aires), no *Almanaque Gallego*, *Correo de Galicia* ou *La Nación*; en *Galicia Nueva* (Montevideo), no *Boletín do Centro Gallego de Avellaneda* (Arxentina) e en *Vida Gallega*. Dirixiu en Buenos Aires o semanario *Galicia* xunto con Manuel Lustres Rivas en 1924.

Da súa vida sábese moi pouco, agás que embarcou para Galicia o 11 de xullo de 1924. En Vigo foi correspondente de *La Nación* e presidente da Asociación da Prensa de Vigo entre 1925 e 1927. Tamén colaborou en *Faro de Vigo*, *El Eco de Santiago*, *El Pueblo Gallego* e *Eco de Galicia*. Alberto Vilanova di que sufriu en Vigo "*un sonoro fracaso social*" do que non explica máis. Despois da guerra publicou algunhas colaboracións en *Finisterre*, *Cartel*, *Spes* e *Litoral* de Pontevedra.

Foi correspondente da Real Academia Galega.

## Obras 
**Y vivió su vida*, 1913.
**Historia de la Asociación Española de Socorros Mutuos de Buenos Aires*, 1919.

## Vida persoal 
Casou en Buenos Aires con Aurora Mariscal, filla do facendado chileno Daniel Mariscal de Ozol, o 15 de maio de 1912. Volveu casar en Buenos Aires con María Aguiar o 23 de abril de 1916 nunha cerimonia oficiada por Alejandro Miguéns, e foi pai de Joaquín e María Pesqueira Aguiar.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* , Luís: "Estudio introdutorio" a *Suevia (Bos Aires, 1913, Revista Gallega Regionalista) (Bos Aires, 1916, Revista Gallega)*, ed. facsímile do CIRP, Santiago de Compostela, 2007. Toma a información de VILANOVA, Alberto: *Los gallegos en la Argentina*, Ediciones Galicia, Centro Gallego de Buenos Aires, 1966.
*
Lifeblood

***Lifeblood*** é o sétimo álbum de estudio da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, editado o 1 de novembro do 2004 a través do selo Epic Records.

## Listaxe de cancións 
# "1985" – 4:08
# "The Love of Richard Nixon" – 3:38
# "Empty Souls" – 4:05
# "A Song for Departure" – 4:20
# "I Live to Fall Asleep" – 3:57
# "To Repel Ghosts" – 3:58
# "Emily" – 3:34
# "Glasnost" – 3:14
# "Always/Never" – 3:42
# "Solitude Sometimes Is" – 3:21
# "Fragments" – 4:02
# "Cardiff Afterlife" – 3:27
Mudhoney (álbum)

***Mudhoney*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de grunge Mudhoney, editado o 1 de novembro de 1989 a través do selo Sub Pop. Foi o seu primeiro álbum despois de varios sinxelos e un EP (*Superfuzz Bigmuff*).

A canción instrumental "Magnolia Caboose Babyshit" é unha versión de "Magnolia Caboose Babyfinger" de Blue Cheer, aínda que o tema está acreditado a Mudhoney.

## Listaxe de cancións
Everything Must Go

***Everything Must Go*** é o cuarto álbum da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, editado o 20 de maio de 1996 a través do selo Columbia Records. O álbum contén cinco temas con letras de Richey James Edwards, que desapareceu e presumiblemente morreu sobre o 1 de febreiro de 1995, sendo o último álbum con contribucións súas ata *Journal for Plague Lovers*.

Publicado no auxe do britpop dos 90, o álbum foi en éxito de crítica e de vendas, chegando ao número 2 da lista británica e gañando o premio ao álbum británico do ano nos Brit Awards de 1997.

En 1998, os lectores da revista *Q* elixírono o 11 mellor álbum de todos os tempos, mentres que no 2000 a mesma revista colocouno no número 39 na súa lista dos 100 mellores álbums británicos. O disco tamén gañou o premio ao mellor álbum británico nos premios *Brit* de 1997.

## Listaxe de cancións
Parklife

***Parklife*** é o terceiro álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Blur, editado o 25 de abril de 1994 a través do selo Food Records. Despois das decepcionantes vendas do seu anterior traballo, *Modern Life Is Rubbish* (1993), *Parklife* volveu poñer a Blur nunha boa posición no Reino Unido, axudado polos seus sinxelos: "Girls & Boys", "End of a Century", "Parklife" e "To the End".

Certificado catro veces platino no Reino Unido pola British Phonographic Industry (BPI), o álbum chegou a definir a emerxente escena britpop no ano seguinte ao seu lanzamento, xunto co *Definitely Maybe* dos seus futuros rivais Oasis. O britpop á súa vez formaría a columna vertebral do movemento máis amplo Cool Britannia. *Parklife*, polo tanto, acadou unha importancia cultural máis aló das súas considerables vendas e aclamación da crítica, consolidando o seu status como un referente na música rock británica.

En 2010, *Parklife* foi unha das dez portadas de álbums de artistas británicos conmemoradas nun selo postal do Reino Unido emitido polo Royal Mail. En 2015 *Spin* incluíu o álbum na súa lista dos *300 mellores álbums de 1985-2014*. A revista *Rolling Stone* clasificou o álbum número 438 na súa lista de 2020 dos *500 mellores álbums de todos os tempos*.

## Listaxe de cancións
Carta branca

***Carta branca*** é o segundo álbum de estudio do grupo de folk galego Xochilmica, publicado en 2008.

## Lista de cancións
#"Ciclón"
#"Vidán"
#"Reggaezaina"
#"Malladora 40"
#"Limpeza bucal"
#"Militro ardente"
#"Militro ardente"
#"Piuncho 2008"
#"Zinzeta e Mazel"
#"Zinzeta e Mazel"
#"Crac"
#"Braguetón"
#"O monte Viso"
Galería de imaxes de Mogor, Marín

**San Xurxo de Mogor** é unha parroquia que se localiza no concello de Marín.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Marin Mogor Petroglifo.jpg|Petróglifo en Mogor.
Ficheiro:Praia de Mogor.JPG|Praia de Mogor.
Ficheiro:Mogor, praia. Marín, Galiza.jpg|Praia de Mogor.
Ficheiro:Marín-Praia de Mogor.jpg|Praia de Mogor.

## Véxase tamén
*Galería de imaxes de Marín
Blur (álbum)

***Blur*** é o quinto álbum da banda de rock alternativo inglesa Blur, editado o 10 de febreiro de 1997. O disco acadou o número 1 da lista británica de álbums e nos Estados Unidos o seu tema "Song 2" converteuse nun *hit*.

## Listaxe de cancións
Natsu Matsuri (single)

'''''' é o terceiro sinxelo da banda de J-pop Whiteberry. Foi lanzado o día 9 de agosto de 2000  pola Sony Music

## Descrición 
Foi o único sinxelo que non foi composto polas integrantes de Whiteberry. Orixinalmente Natsu Matsuri é unha relectura da música homónima da banda Jitterin 'Jinn, sendo que ese sinxelo debe súa popularidade a Whiteberry. Ambas as músicas posúen videoclip.

Alén do propio sinxelo a canción Natsu Matsuri fai presenza tamén nos álbums: Hatsu, Kiseki ~ The best of Whiteberry e GOLDEN☆BEST Whiteberry.

Dentro das obras videográficas de Whiteberry a canción Natsu Matsuri pode ser encontrada no DVD Videoberry 2 lanzado en 20 de decembro de 2000 e Videoberry Final lanzado en 23 de xuño de 2004.

Natsu Matsuri foi escollida pola produtora de xogos Konami para formar parte do tracklist do 4º volume do xogo Karaoke Revolution J-Pop Vol. 4 que forma parte da serie Karaoke Revolution.

Tamén foi escollida para máis unha tracklist desa vez para o xogo Taiko no Tatsujin DS pola produtora de xogos Namco.

## Faixas 
**Natsu Matsuri** (9 de agosto, 2000)

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Sony Music Online Japan : Whiteberry : 夏祭り .
One Day in Europe

***Galatasaray-Depor*** (orixinalmente ***One Day in Europe***) é un filme do director alemán Hannes Stöhr do 2005. Encadrada no xénero de comedia, o filme estivo nomeado para o Oso de ouro no Festival de cinema de Berlín de 2005 .

## Sinopse 
*One Day in Europe* consiste en catro historias que transcorren o mesmo día en catro cidades diferentes (Moscova, Istanbul, Berlín e Santiago de Compostela). O único nexo destas historias é o partido de fútbol que enfronta ao Deportivo da Coruña e o Galatasaray, que xogan en Moscova a final da UEFA Champions League.

## Personaxes 
* Megan Gay — Kate (Episodio de Moscova)
* Luidmila Tsvetkova — Elena (Episodio de Moscova)
* Andrei Sokolov — Andrej (Episodio de Moscova)
* Oleg Assadulin — Oficial asiático (Episodio de Moscova)
* Vita Saval — Oficial feminino (Episodio de Moscova)
* Nikolai Svechnikov — Oficial importante (Episodio de Moscova)
* Luís Tosar — Seareiro do Deportivo (Episodio de Moscova)
* Boris Arquier — Claude (Episodio de Berlín)
* Florian Lukas — Rokko (Episodio de Istanbul)
* Erdal Yildiz — Celal (Episodio de Istanbul)
* Nuray Sahin — Oficial feminino (Episodio de Istanbul)
* Ahmet Mumtaz Taylan — Oficial importante (Episodio de Istanbul)
* Péter Scherer — Gabor (Episodio de Santiago de Compostela)
* Miguel de Lira — Sarxento Barreira (Episodio de Santiago de Compostela)
*Mónica García — Axente Ana (Episodio de Santiago de Compostela)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da película
* Páxina da película en IMDb
13 (álbum)

***13*** é o sexto álbum da banda inglesa de rock alternativo Blur, editado o 15 de marzo de 1999. Continuando co cambio estilístico da banda afastándose do son britpop da súa carreira anterior, *13* explora os estilos art rock e electrónico. 

O disco acadou o número 1 na lista británica de álbums e o 80 na *Billboard 200* estadounidense. Do álbum sacáronse tres sinxelos: "Tender", "Coffee & TV" e "No Distance Left to Run".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Centre d'Esports L'Hospitalet

O '''Centre d'Esports L'Hospitalet**, coñecido popularmente como **L'Hospi''', é un club de fútbol de España, da cidade de L'Hospitalet de Llobregat, en Barcelona. Foi fundado en 1957 e xoga na Segunda División B Española.

## Historia 
O Centre d'Esports L'Hospitalet fundouse o 7 de xullo de 1957. Xurdiu a partir da unión de tres equipos da cidade: a UD L'Hospitalet, o CD Santa Eulàlia e o CF Hèrcules. O seu primeiro presidente foi Domingo Peiró Ribas. Debutou na Segunda División Española na tempada 1963-64.

Na actualidade ten uns 200 socios, ademais dun centenar de abonados, con dous grupos de animación: Franxas Korps e S'Hospitxosos, que adoitan desprazarse para animar ao seu equipo fose do pobo, e que se sitúan, respectivamente, nos Fondos Sur e Norte do estadio.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta branca e franxa vermella, pantalón negro e medias blanquirojas. 
* **Uniforme alternativo**: Camiseta vermella, pantalón vermello e medias vermellas.

## Estadio 
Estadi Municipal de Futbol de l'Hospitalet, con capacidade para 6.294 espectadores. Carrer de la Feixa Llarga, s/n.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 3 
* **Tempadas en 2ªB**: 25 (Incluída a 2012/13) 
* **Tempadas en 3ª**: 16 
* **Mellor posto na liga**: 11º en Segunda (tempada 1964-65) 
* **Peor posto na liga**: 15º en Segunda (tempada 1965-66)

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Segunda División B** (1): 2012–13 
* **Terceira División** (4): 1959–60, 1981–82, 2004–05, 2009–10

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Club Deportivo Teruel

O **Club Deportivo Teruel** é un club de fútbol de España, da cidade de Teruel, en Aragón. Foi fundado en 1954 e actualmente xoga na Terceira División.

Ata a tempada 2009-10 xogaba no Grupo XVII da Terceira División, pero obtivo o ascenso a Segunda B o 23 de maio de 2010 tras vencer ao Noja por marcador global de 3-2 (1-1 na ida).

## Historia 
Foi fundado en 1954 como resultado da fusión do Teruel CF e o Mudéjar Turolense. E no ano 2008, fundouse a "Peña de los Calaveras", a asociación máis importante da capital turolense.

## Uniforme 
* **Uniforme titular:** Camiseta vermella, pantalón azul e medias vermellas. 
* **Uniforme alternativo:** Camiseta azul, pantalón branco e medias brancas. 
* **Terceiro uniforme:** Camiseta branca, pantalón negro e medias negras.

## Estadio 
O Estadio de Pinilla inaugurouse cun partido entre o CD Teruel e Osasuna o 8 de setembro de 1957, sendo presidente do club Cesáreo Pérez. É o estadio onde se disputa o Trofeo Ciudad de Teruel.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0 
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 7 (Incluída a 2012/13)
* **Tempadas en 3ª**: 37
* **Mellor posto na liga**: 4º en Segunda B (tempada 1988-89)
* **Peor posto na liga**: 20º en Segunda B (tempada 1990-91)

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Terceira División de España (2)**: 2000-01, 2009-10

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Cachamuíña

Como topónimo **Cachamuíña** pode referirse a:

;En Galiza
***Cachamuíña**, lugar da parroquia de Esgos, no concello de Esgos.
***Cachamuíña**, lugar da parroquia da Lamela, no concello do Pereiro de Aguiar.

Amais, **Cachamuíña** foi o alcume do militar galego **Bernardo González del Valle** (1771 - 1848), nado nesta última aldea.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Fausto Isorna

**Fausto Castiñeira Isorna**, nado en Catoira en 1961, é un ilustrador e deseñador gráfico galego amais de coeditor en El Patito Editorial.

## Traxectoria
Comezou a súa actividade na banda deseñada a comezos da década de 1980 en publicacións como *Aula Aberta*, *Tintimán*, *El Correo Gallego* ou *Atlántico Diario*. Creou o fanzine *Valium dez* e a revista *Das Capital*. Dirixiu a revista *Golfiño*.

Como debuxante realizou os álbums *Os viaxeiros do tempo* e a serie *Un misterio para Simón*, protagonizada pola aventureira detective Simón Martel.

Realizou ilustracións e capas para libros da colección Medusa da editorial Sotelo Blanco e a colección Costa Oeste de Editorial Galaxia. Tamén colaborou no mundo do teatro coa compañía *Chévere*, e na fundación da Sala Nasa de Santiago de Compostela.

En 1996 foille concedido o Premio Ourense de Banda Deseñada da Casa da Xuventude de Ourense pola súa traxectoria.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Culturagalega
Bernardo González del Valle

**Bernardo González del Valle**, coñecido como **Cachamuíña**, nado na aldea de Cachamuíña (O Pereiro de Aguiar) o 23 de marzo de 1771 e finado o 6 de setembro de 1848, foi un militar galego, coñecido polo seu papel na reconquista de Vigo en 1809 na Guerra da Independencia Española.

## Traxectoria 
Era fillo de Ignacio González, capitán do rexemento militar de Ourense. En 1791 foi designado subtenente das Milicias Provinciais, tralo cal incorporouse ao rexemento con base en Ferrol. As súas primeiras accións bélicas tiveron lugar no exército do Bidasoa contra os ingleses. Alí, levou a cabo varios actos heroicos, polo que foi ascendido a tenente. En 1800, xa de regreso en Ferrol, distinguiuse na batalla contra os ingleses, polo que foi ascendido a capitán.

No inicio da Guerra da Independencia participou nas batalla de Rioseco, Valmaseda e Espinosa de los Monteros, retirándose despois a León coa súa compañía de granados. Tras contactar co Marqués de la Romana, tomou o mando sobre as guerrillas da zona de Ourense. Xunto con outros granados dispersos que foi incorporando, a súa compañía levou a cabo importantes accións en Ourense e na comarca do Deza. Trala reconquista de Vigo, onde foi ferido cando derribaba a porta da Gamboa a machadazos, foi designado gobernador da vila.

En outubro de 1809 o Marqués de la Romana designouno gobernador da provincia de Tui. Alí organizou a Lexión do Ribeiro, da que foi comandante co grao de coronel.

En 1811 pediu a xubilación como inválido de guerra, séndolle concedida unha pensión mensual de 1800 reais, se ben non comezou a cobrar até 17 anos despois, logo de moitas instancias de protesta.

En 1829 cobraba décimos para o bispado de Lugo, e finalmente regresou á súa aldea natal. Estaba casado con Xosefa Ballesteros Carasa, sobriña do liberal Luís López Ballesteros e da que o rei Fernando VII estaba namorado.

En 1932 os seus restos mortais foron trasladados ao camposanto vigués de Pereiró.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Cebrián Ramos, Beatriz (2006). *Material Didáctico. Vigo, 1809: Reconquista* Museo Municipal Quiñones de León.
* Estévez Rodríguez, Emilio (1999). *Cachamuíña, Comandante de Armas y Gobernador de Vigo*. Instituto de Estudios Vigueses.
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Festa da Reconquista
Abhisit Vejjajiva

**Abhisit Vejjajiva**, nado en Newcastle upon Tyne (Reino Unido) o 3 de agosto de 1964, é un político de Tailandia, líder do Partido Demócrata, primeiro ministro do país desde o 15 de decembro de 2008 ata o 2011.

## Traxectoria
### Primeiros anos e educación
Abhisit naceu no Reino Unido, fillo do doutor Athasit Vejjajiva e a doutora Sodsai Vejjajiva, ambos os dous médicos. O seu pai foi tamén un influente político tecnócrata. Logo de estudar na Universidade de Chulalongkorn, trasladouse á Scaitcliffe School, completando a súa educación secundaria no Eton Abhisit College.

Abhisit foi admitido en St. John's College, Oxford, onde se graduou bacharel en Filosofía, Política e Economía. Ensinou brevemente na Real Academia Militar de Chulachomklao, pero regresou a Oxford para obter o grao de mestrado en Economía. Logo converteuse en profesor da Facultade de Economía da Universidade de Thammasat. En 1990 tamén obtivo a licenciatura en Dereito pola Universidade de Ramkhamhaeng.

Formado na Universidade de Oxford graduouse en Filosofía, Ciencias Políticas e Economía, obtendo máis tarde o mestrado en economía e o graduado en Dereito. Foi profesor de Economía na Universidade de Thammasat.

### Carreira política 
A primeira vez que accedeu ao Parlamento foi en 1992, sendo reelixido en 1995 e 1996. Despois regresou en 2001 e 2005 polo Partido Demócrata de Tailandia. Durante a súa carreira política foi Portavoz do Goberno, Vice-Secretario do Primeiro Ministro en Asuntos Exteriores e Ministro da Presidencia.

Líder da oposición desde febreiro de 2005, foi a figura central do boicot ás eleccións lexislativas do 2 de abril de 2006 que deron a vitoria, posteriormente invalidada polos tribunais, a Thaksin Shinawatra, elixido entón Primeiro Ministro ata que foi derrocado polo golpe de Estado do 19 de setembro seguinte.

Trala retirada do primeiro ministro Samak Sundaravej durante a crise de 2008, Vejjajiva perdeu a votación na Asemblea Nacional que elixiu o novo primeiro ministro fronte ao novo líder do Partido do Poder do Pobo (PPP), Somchai Wongsawat, por 163 a 298 votos. O 2 de decembro de 2008, o Tribunal Constitucional de Tailandia decidiu prohibir as formacións política que conformaban o bloque de goberno por fraude nas eleccións de 2007, incluíndo ao PPP, e o primeiro ministro foi cesado, sendo sucedido de forma provisional polo vice primeiro ministro, Chavarat Charnvirakul.

Cando se fixo evidente que outro goberno formado polo Phak Pheu Thai, sucesor do Partido do Poder do Pobo, non ía poder formar goberno cos restos do partido Nación Tailandesa e do Partido Democrático Neutro, Vejjajiva, co apoio do seu propio partido e de parte dos deputados que formaban a antiga coalición de goberno, entre eles Newin Chidchob e outros 37 deputados do PPP, formouse unha nova maioría na Asemblea Nacional que, mediante votación, elixiulle o 15 de decembro de 2008 como novo primeiro ministro con 235 votos a favor e 198 en contra, fronte a Pracha Promnok.

## Notas
Mundial de Fútbol de 1978

A **Copa Mundial da FIFA 1978** foi a edición número once do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo, organizado pola Arxentina, disputouse no mes de xuño de 1978, entre os días 1 e 25. A campioa foi a selección anfitrioa, que bateu por 1 a 3 aos Países Baixos na final, conseguindo así o seu primeiro título.

## Sedes 
En 1972 preseleccionáronse oito subsedes, que resultaron ser as que se constituíron en sedes en 1978, ademais de La Plata e Tucumán, que foron rexeitadas. A cidade de La Plata prometera un "estadio único", pero para 1974 a súa candidatura foi descartada por liortas internas; de feito, o *Estadio Ciudad de La Plata* non se rematou ata 2003. No caso de Tucumán, prometérase un ambicioso estadio de 70.000 espectadores en Horco Molle, de formas similares ao actual estadio do Racing Club de Avellaneda, co teito incluído; en 1974, a subsede de Tucumán foi "conxelada" e en 1975 descartouse definitivamente, por mor da intensidade das accións da guerrilla e dos grupos armados na provincia.

Finalmente, as cidades elixidas para xogar os partidos do Mundial foron: Buenos Aires, Rosario, Córdoba, Mar del Plata e Mendoza. Para isto investiuse en mellorar a infraestrutura dos estadios existentes e na construción de tres nvos estadios consonte as esixencias da FIFA. Remodeláronse o Monumental e o José Amalfitani en Buenos Aires, e o Gigante de Arroyito en Rosario.​ Construíronse os estadios Chateau Carreras (posteriormente rebautizado Mario Alberto Kempes), Ciudad de Mendoza e José María Minella.

## Equipos participantes 
Para fase final do torneo clasificáronse 16 das 103 seleccións que participaron na etapa clasificatoria: tres pola Conmebol (contando a Arxentina, que se clasificou directamente por ser o anfitrión), nove pola UEFA, un pola CAF, un pola CONCACAF e un pola AFC e a OFC. Destes 16, dous eran debutantes na competición: Irán e Tunisia.

### Sorteo e grupos 
O 14 de xaneiro de 1978 realizouse o sorteo no Centro Cultural General San Martín. Para isto determináronse catro cabezas de serie (as seleccións da Arxentina, Brasil, Alemaña Federal e os Países Baixos) para se distribuír en catro grupos:​ Arxentina no grupo 1, Alemaña Federal no grupo 2, Brasil no grupo 3 e os Países Baixos no 4.​ 

## Resultados 
### Fase de grupos 
#### Grupo 1 
#### Grupo 2 
#### Grupo 3 
#### Grupo 4 
### Segunda rolda 
#### Grupo A 
#### Grupo B 
### Terceiro posto 
### Final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Copa Mundial de la FIFA Argentina 1978". na web oficial da FIFA *(En castelán)*
* "Mundial 1978: los datos". En *UniversoFutbol.com*. *(En castelán)*
Estadio Carlos Tartiere (2000)

O **Estadio Carlos Tartiere**, de nome idéntico ao antigo, é un estadio de fútbol da cidade asturiana de Oviedo, en España. Nel xoga os seus partidos como local o Real Oviedo dende 2000 e o campo recibe este nome polo primeiro presidente do club, Carlos Tartiere.

Ten capacidade para 30.500 espectadores, todos eles sentados. Ademais conta cun palco de honra e máis de 200 asentos VIP. O estadio está cualificado con catro estrelas pola UEFA.

## Historia 
Foi inaugurado oficialmente o 20 de setembro de 2000 cun partido amigable entre o Oviedo e o Partizan de Belgrado, aínda que o día 17 xa se fixera de forma oficiosa nun partido de liga de Primeira División entre o Oviedo e a UD Las Palmas. O primeiro gol neste estadio marcouno o xogador da UD Las Palmas, Robert Jarni, de penalti.

### Partidos internacionais 
* Fase de clasificación para o Mundial de 2002:

* Fase de clasificación para a Eurocopa de 2008:

* Fase de clasificación para a Eurocopa Sub-21 de 2011:

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estadio Carlos Tartiere (1932)
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Real Oviedo
* Sitio web CarlosTartiere.com
Paco Herrera

**Francisco "Paco" Herrera Lorenzo**, nado en Barcelona o 2 de decembro de 1953, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol catalán. Xogou na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
### Como xogador 
Os seus comezos como futbolista profesional xestáronse no CF Damm, do barrio barcelonés de Nou Barris, ao que lle seguiron 15 tempadas máis como xogador de Primeira e Segunda División no CE Sabadell, Sporting de Xixón, Levante UD e CD Badajoz.

### Como adestrador 
Comezou dirixindo as categorías inferiores do CD Badajoz, co que ascendeu en 1992 a Segunda División. Dous anos despois, xa compaxinaba o traballo da Secretaría Técnica co de adestrador, e foi entón cando se trasladou ao CD Numancia, ao que regresou logo de adestrar ao Club Polideportivo Mérida, pero xa en Primeira División.

Posteriormente, encargouse do Albacete Balompié, o Polideportivo Ejido e o Recreativo de Huelva, sempre obtendo bos postos na táboa clasificatoria.

De aí, pasou a ser axudante de Rafa Benítez no Liverpool FC, co que gañou a Liga de Campións da UEFA, a Supercopa de Europa e a FA Cup. Foi ademais subcampión da Copa Intercontinental.

Tras permanecer dous anos no equipo inglés, asinou como director deportivo do RCD Espanyol (equipo para o que traballou durante 3 tempadas, chegando a disputar a final da Copa da UEFA).

Finalmente, en febreiro de 2009 volveu á súa tarefa como adestrador profesional, esta vez no CD Castellón, deixando ao equipo no 6º lugar da táboa clasificatoria.

O 4 de febreiro de 2010 pasou a dirixir ao Villarreal B, en Segunda División, despois do ascenso de Juan Carlos Garrido ao primeiro equipo substituíndo ao destituído Ernesto Valverde.

Tras unha boa campaña, na que deixou ao Villarreal B en sétima posición, o 20 de xuño de 2010, ficha polo Real Club Celta de Vigo.

Tras dúas moi boas tempadas en Vigo ao final das cales acadou o ascenso a Primeira División foi destituído á metade da tempada 2012/13 tras unha mala racha de resultados que levaron ao equipo a postos de descenso. Foi substituído por Abel Resino.

En marzo de 2014 relegado como adestrador do Real Zaragoza. O seu substituto foi Víctor Muñoz.

O 19 de outubro de 2015 foi cesado como adestrador do UD Las Palmas, debido aos malos resultados. O seu substituto foi Quique Setién.

## Palmarés 
### Como adestrador 
#### Campionatos nacionais 
#### Campionatos internacionais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Mundial de Fútbol de 1990

A **Copa Mundial da FIFA 1990** (en italiano: ''Coppa del Mondo FIFA Italia '90*) foi a edición número catorce do Campionato Mundial de fútbol de seleccións. O torneo, organizado por segunda vez en Italia, comezou o 8 de xuño e rematou un mes despois, o 8 de xullo. Foi a segunda vez que un mesmo país organizaba o torneo despois de México 1986. Participaron na rolda previa do campionatro 116 federacións nacionais, as cales comezaron a xogar a fase previa en abril de 1988. Finalmente, vinte e dúas seleccións conseguiron a clasificación, as claes xogaron o torneo xunto coa anfitrioa  e a actual campioa .

A campioa do torneo foi a selección da , a cal conseguía o seu terceiro títulos após vencer na final á Arxentina por 1−0 no Stadio Olimpico de Roma. Esta final era unha repetición da final do anterior mundial de 1986, dalquela gañada polos arxentianos. A anfritiroa Italia e  finalizaron e terceiro e cuarto lugar, respectivamente, despois de perder ambas nas semifinais na rolda de penaltis. Este torneo foi a última participación da selección da Alemaña Federal na Copa do Mundo despois da unificación do país coa República Democrática Alemá uns meses máis tarde, así como de varios países do bloque do leste como a Unión Soviética, Checoslovaquia e a República Federal Socialista de Iugoslavia. Neste torneo debutaron as seleccións de ,  e os . O balón oficial foi o Adidas Etrusco Unico.

## Primeira fase 
:*Os horarios corresponden ao tempo central europeo de verán (UTC+2)''
### Grupo A 

### Grupo B 

### Grupo C 

### Grupo D 

### Grupo E 

### Grupo F 

## Segunda fase 

### Oitavos de final 

### Cuartos de final 

### Semifinais 
### Terceiro posto 
### Final 
## Premios 
## Clasificación final 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa do Mundo de Fútbol

### Ligazóns externas 
* Páxina web sobre o mundial en da FIFA.com