Elefante

Os **elefantes** son grandes mamíferos da familia *Elephantidae* e da orde *Proboscidea*. No presente, recoñécense tres especies: o elefante africano de sabana (*Loxodonta africana*), o elefante africano de bosque (*L. cyclotis*) e o elefante asiático (*Elephas maximus*). Os elefantes distribúense pola África subsahariana, sur de Asia e o sueste asiático. *Elephantidae* é a única familia sobrevivente da orde *Proboscidea*, e outros membros da orde, agora extintos, inclúen *deinotheriidae*, *gomphotheriidae*, mamuts e mastodontes.

Os elefantes son os maiores animais terrestres que existen, pesando até 12 toneladas e medindo por termo medio catro metros de altura. As súas características máis distintivas son os cabeiros de marfil. O macho de elefante africano, o maior animal terrestre, pode acadar unha altura de 4 m e pesar 7000&nbsp;kg. Estes animais teñen numerosos elementos distintivos, como a súa longa trompa, que empregan con numerosos fins e particularmente para coller obxectos. Os seus cabeiros teñen gran tamaño, e úsanos para mover obxectos, escavar e como armas para loitar. As súas grandes orellas axúdanlles a controlar a temperatura do seu corpo. Os elefantes africanos teñen orellas grandes e o lombo cóncavo, mentres que os elefantes asiáticos teñen as orellas máis pequenas e o lombo convexo.

Os elefantes son herbívoros e poden ser atopados en diferentes hábitats como a sabana, bosques, desertos e marismas. Prefiren ficar preto da auga. Son considerados unha especie chave debido ó seu impacto no medio no que viven. Os outros animais tenden a manter as distancias, e os predadores como os leóns, tigres, hienas e cánidos xeralmente teñen como obxectivo as crías pequenas. As femias viven en grupos familiares, que poden consistir nunha única nai coas súas crías ou nun grupo emparentado de femias. Estes son liderados polo exemplar máis vello, coñecido como matriarca. Os elefantes viven nunha sociedade fisión-fusión, na que múltiples grupos familiares xúntanse para socializar. Os machos abandonan os grupos cando chegan á puberdade, e poden vivir sós ou canda outros machos. A miúdo interactúan cos grupos familiares cando buscan reproducirse e entran nun estado de agresividade coñecido como musth, que lles axuda a ser dominantes e reproducirse satisfactoriamente. As crías son o centro de atención dos grupos familiares, e dependen das súas nais durante os tres primeiros anos de vida. Poden vivir uns 70 anos en liberdade. Comunícanse entre eles mediante o tacto, a vista e o son; empregan os infrasóns para comunicarse a longas distancias. A súa intelixencia comparouse coa dos primates e a dos cetáceos. Teñen consciencia de si mesmos e amosan empatía ó morrer individuos da súa especie.

O elefante africano está clasificado como unha especie vulnerable pola International Union for Conservation of Nature (IUCN), mentres que o elefante asiático está considerado como especie ameazada. Un dos seus principais inimigos é o comercio de marfil, xa que son cazados polos seus cairos. Outras ameazas son a destrución do seu hábitat e os conflitos cos habitantes locais. Son usados como animais de traballo en Asia. No pasado foron empregados para guerra; hoxe, son comúns en zoos e en actuacións de circos. Os elefantes son animais amplamente recoñecibles e son protagonistas de moitas representacións na arte, no folclore, na relixión, na literatura e na cultura popular.

## Etimoloxía 
A palabra "elefante" provén do latín *elephantus*, que é a forma latinizada do grego ἐλέφαντος (*elephantos*), xenitivo de ἐλέφας (*elephas*), probablemente dunha lingua non-indoeuropea, como o fenicio. Aparece en textos da Grecia micénica como *e-re-pa* e *e-re-pa-to* na escrita silábica Lineal B. Homero usou a palabra grega para referirse ó marfil, pero despois do tempo de Herodoto, tamén se usou para referirse ó animal. mentres que en hindi é coñecido como *Hathi* (हाथी). *Loxodonta*, o nome xenérico dos elefantes africanos, é unha palabra grega para "dentes oblicuos".

## Taxonomía 
### Clasificación, especies e subespecies 
Os elefantes pertencen á familia Elephantidae, a única familia representante da orde Proboscidea, á súa vez pertencente á superorde Afrotheria. Os seus parentes máis próximos existentes son os sirenios (dugongos e manatís) e os hiracoideos, cos que comparten o clado paenungulata dentro da superorde Afrotheria. Os elefantes e os sirenios están agrupados no clado Tethytheria. Os elefantes africanos teñen orellas grandes, un lombo cóncavo, pel máis engurrada, un abdome inclinado e dous apéndices a xeito de dedos no extremo da trompa. Os elefantes asiáticos teñen as orellas máis pequenas, un lombo convexo, a pel máis lisa, un abdome horizontal que ocasionalmente se afunde no medio e unha única extensión na punta da trompa. As cristas en bucle nos molares son ​​máis estreitas no elefante asiático, mentres que os do africano teñen forma de diamante. O elefante asiático tamén ten protuberancias dorsais na cabeza e algúns parches de depigmentación na pel.

O zoólogo sueco Carl Linnaeus describiu o xénero Elephas e un elefante de Sri Lanka (entón coñecido como Ceilán) baixo o binomial *Elephas maximus* en 1758. En 1798, Georges Cuvier clasificou o elefante indio baixo o binomial *Elephas indicus*. O zoólogo holandés Coenraad Jacob Temminck describiu o elefante de Sumatra en 1847 baixo o binomial *Elephas sumatranus*. O zoólogo inglés Frederick Nutter Chasen clasificou as tres como subespecies do elefante asiático en 1940. Os elefantes asiáticos varían xeograficamente na súa cor e cantidade de despigmentación. O elefante de Sri Lanka (*Elephas maximus maximus*) habita en Sri Lanka, o elefante indio (*E.&nbsp;m.&nbsp;indicus*) é nativo do continente asiático (no subcontinente indio e Indochina), e o elefante de Sumatra (*E.&nbsp;m.&nbsp;sumatranus*) atópase en Sumatra. Foi posteriormente incluída baixo *E.&nbsp;m.&nbsp;indicus* ou *E.&nbsp;m.&nbsp;sumatranus*. Os resultados dunha análise xenética de 2003 indican que os seus antecesores se separaron da poboación continental hai uns 300&nbsp;000 anos. Un estudo realizado en 2008 descubriu que os elefantes de Borneo non son autóctonos da illa senón que foron levados alí antes de 1521 polo Sultán de Sulu dende Xava, onde os elefantes xa están extinguidos. O xénero *Loxodonta* foi nomeado por Frédéric Cuvier en 1825. Cuvier escribiu *Loxodonte*, pero en 1827 un autor anónimo latinizou a ortografía a *Loxodonta*: o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica recoñece esta como a autoridade axeitada. pero outros datos morfolóxicos reduciron o número de subespecies clasificadas, e na década de 1990 só se recoñeceron dúas, a de sabana (*L.&nbsp;a.&nbsp;africana*) e o de bosque (*L.&nbsp;a.&nbsp;cyclotis*), sendo este último nomeado en 1900 polo zoólogo alemán Paul Matschie. Os elefantes de bosque teñen orellas máis pequenas e redondeadas e cabeiros máis delgados e rectos que os elefantes de bosque, e están limitados na súa distribución ás áreas boscosas de África Occidental e África Central. Un estudo do ano 2000 argumenta para a elevación das dúas formas en especies separadas (*L.&nbsp;africana* e *L.&nbsp;cyclotis*, respectivamente) en función das diferenzas na morfoloxía do cranio. Estudos de ADN publicados en 2001 e 2007 tamén suxeriron que eran especies distintas mentres estudos en 2002 e 2005 concluíron que eran a mesma especie. Estudos posteriores (2010, 2011, 2015) apoiaron a condición do elefante de sabana e dos elefantes de bosque como especies separadas. Crese que as dúas especies se separaron hai 6 millóns de anos. e quedaron completamente illados xeneticamente nos últimos 500&nbsp;000 anos. En 2017, a análise da secuencia de ADN mostrou que *L. cyclotis* está máis relacionado co extinto *Palaeoloxodon antiquus*, do que está con *L. africana*, posiblemente socavando o xénero Loxodonta no seu conxunto. aínda que isto está en disputa.

### Evolución e parentes extintos 
[miniatura|dereita|Cranio de *Moeritherium lyonsi* no [Muséum national d'histoire naturelle, París.]]
Foron rexistrados uns 185 membros extintos e tres grandes radiacións adaptativas da orde Proboscidea. O proboscídeo máis antigo, o africano *Eritherium* e o *Phosphatherium* do Paleoceno tardío, son da primeira radiación. O Eoceno inclúe os anthracobunidae do subcontinente indio e os *Numidotherium*, *Moeritherium* e *Barytherium* de África. Eses animais eran acuáticos e relativamente pequenos. Posteriormente, os xéneros como *Phiomia* e *Palaeomastodon* medraron; estes últimos habitaron nos bosques e terreos arborados. A diversidade dos proboscídeos declinou durante o Oligoceno. Unha especie notable desa época foi o *Eritreum melakeghebrekristosi* do Corno de África, que ben puído ser o antepasado de numerosas especies. O comezo do Mioceno presenciou a segunda diversificación, coa aparición dos Deinotheriidae e os Mammutidae. Os primeiros foron relacionados cos *Barytherium*, e viviron en África e Eurasia, mentres que os segundos puideron ser descendentes dos *Eritreum* O *Primelephas gomphotheroides* africano deu lugar aos *Loxodonta*, *Mammuthus* e *Elephas*. A póla *Loxodonta* separouse axiña, no límite entre o Mioceno e o Plioceno, mentres que os *Mammuthus* e *Elephas* diverxeron con posterioridade no Plioceno. Os *Loxodonta* permaneceron en África, mentres que os *Mammuthus* e *Elephas* se estenderon por Eurasia, e os *Mammuthus* mesmo chegaron a Norte América. Ó mesmo tempo, os Stegodontidae, outro grupo proboscídeo descendente dos *Gomphotheriidae*, espallouse por Asia, incluíndo o subcontinente indio, China, sueste de Asia e o Xapón. Os mamuts continuaron evolucionando en novas especies, como o mastodonte americano.

Ó comezo do Plistoceno, os Elephantidae experimentaron unha alta taxa de "especiación". A *Loxodonta atlantica* converteuse na especie máis común do norte e sur de África, pero foi substituída pola *Elephas iolensis* no Plistoceno. Só cando os *Elephas* desapareceron de África puideron os *Loxodonta* converterse nos dominantes na forma das especies modernas. Os *Elephas* diversificáronse en novas especies en Asia, como o *E. hysudricus* e o *E. platycephus*; *Mammuthus* evolucionaron en varias especies, como o famoso mamut laúdo. No Plistoceno tardío, moitas especies desapareceron durante a glaciación do cuaternario acabou co 50% dos xéneros de máis de 5&nbsp;kg en todo o mundo.

Os proboscídeos experimentaron numerosos cambios produto da evolución, como o incremento de tamaño, que levou a que moitas especies superasen os 4m de altura. Ó igual que outros megaherbívoros, como os extintos saurópodos, os elefantes de gran tamaño desenvolveron capacidades para sobrevivir con vexetación con baixo poder nutritivo. As súas extremidades fixéronse máis grandes, con pés curtos e amplos. O cranio fíxose meirande, mentres que o pescozo acurtouse para poder soster o seu peso. O incremento de tamaño provocou a elongación da súa trompa móbil.

Un aspecto moi debatido foi a relación entre os *Mammuthus* e *Loxodonta* ou *Elephas*. Algúns estudos de ADN suxeriron que os *Mammuthus* están máis achegados xeneticamente ós *Loxodonta*, mentres outros apuntan xusto o contrario. Porén, análises do xenoma mitocondrial dun mamut laúdo (secuenciado no 2005) apoia a idea de que os *Mammuthus* están máis relacionados cos *Elephas*. Probas morfolóxicas apoian que os *Mammuthus* e os *Elephas* como grupos irmáns, mentres comparacións de seroalbumina e coláxeno concluíron que os tres xéneros están igualmente emparentados entre si. Algúns científicos cren que un embrión de mamut clonado podería ser implantado no útero dun elefante asiático para recuperar a especie.

#### Especies ananas 
miniatura|dereita|Esqueleto do Elefante anano de Creta.
Algunhas especies de proboscídeos viviron en illas e experimentaron ananismo insular. Isto ocorreu principalmente durante o Plistoceno, cando algunhas poboacións de elefantes quedaron illadas pola variación dos niveis do mar, aínda que os elefantes ananos existían antes do Plioceno. Estes elefantes empequeneceron nas illas debido á falta de grandes depredadores e ós recursos limitados. En contraste, pequenos mamíferos como os roedores experimentaron xigantismo insular nas mesmas condicións. Os proboscídeos ananos viviron en Indonesia, nas Illas da Canle de California, e en moitas illas do mar Mediterráneo. O *Mammuthus columbi* colonizou as Illas da Canle de California e evolucionou no mamut pigmeo. Esta especie medía entre 1.2–1.8m e pesaba entre 200–2000&nbsp;kg. Unha poboación de pequenos mamuts laúdos sobreviviu na illa de Wrangel ata hai 4.000 anos. Esta clasificación foi reconsiderada e dende a Second International Mammoth Conference de 1999, estes animais non volveron ser considerados verdadeiros "mamuts ananos".

## Anatomía e morfoloxía 
miniatura|esquerda|Esqueleto dun elefante africano de sabana.
Os elefantes son os meirandes animais terrestres que existen. O elefante africano de sabana é a maior especie, medindo os machos arredor de 3,20 m de alto até a cernella e pesando uns 6000&nbsp;kg, mentres que as femias chegan ós 2,60 m de alto e pesan uns 3000&nbsp;kg. Os elefantes asiáticos machos roldan os 2,75 m de alto e pesan uns 4000&nbsp;kg, mentres que as femias chegan ós 2,40 m e pesan 2700&nbsp;kg. Os elefantes africanos de bosque son e especie máis pequena, medindo polo xeral uns 2,20 m de alto e pesando uns 2000&nbsp;kg. Os elefante africanos macho son por termo medio un 23% máis altos cás femias, mentres que no caso dos asiáticos esta diferenza redúcese a un 15%.

O cranio dun elefante é resistente dabondo como para resistir as forzas xeradas polo apalancamento dos cabeiros e as colisións de testa contra testa. A parte posterior do cranio aplánase e esténdese, creando arcos que protexen o cerebro en tódalas direccións. O cranio contén cavidades de aire (seos) que reducen o peso do cranio ó tempo que manteñen a forza xeral. Estas cavidades danlle ó interior do cranio a aparencia dun favo. O cranio é particularmente grande e proporciona suficiente espazo para que os músculos se adhiran a toda a cabeza. A mandíbula inferior é sólida e pesada. Por mor do peso da testa, o pescozo é relativamente curto para proporcionar mellor soporte. Os elefantes son considerados dicromáticos e poden ver ben con luces tenues mais non con luces brillantes. Os elefantes son quen de escoitar en frecuencias baixas e son máis sensibles á frecuencia 1 kHz (moi semellante ó dó dun soprano).

[miniatura|[Elefante africano de sabana vertendo auga sobre o seu corpo.]]

### Trompa 
A trompa, ou probóscide, é a fusión do nariz co beizo superior, malia que no estado fetal, o beizo superior e a trompa están separados. Como un hidrostato muscular, a trompa móvese grazas a precisas contraccións coordinadas dos músculos. Os músculos funcionan tanto entre eles como en contra de si. Un único nervio da probóscide, formado polo nervio maxilar e o nervio facial, discorre ó longo dos dous lados da trompa. e erguer até 350&nbsp;kg. Os elefantes poden aspirar auga para bebela e vertela sobre os seus corpos.

### Dentes 
miniatura|esquerda|Primeiro plano dos dentes dun elefante africano de sabana xuvenil.
Os elefantes teñen 26 dentes: os incisivos, coñecidos como cabeiros, 12 premolares deciduos, e 12 molares. Ó contrario que moitos mamíferos, que teñen dentes de leite que son substituídos por un único e permanente conxunto de dentes de adulto, os elefantes son polifiodontos, é dicir, teñen dentes que rotan ó longo das súas vidas. Os dentes mastigadores substitúense unhas seis veces durante a vida dun elefante típico. Os dentes non son substituídos por novos que saen das mandíbulas verticalmente como na maioría dos mamíferos. En vez diso, os dentes novos medran na parte de atrás da boca e avanzan para empurrar os vellos. Os primeiros dentes mastigadores a ámbolos lados da mandíbula caen cando o elefante ten dous ou tres anos de idade. O segundo conxunto de dentes mastigadores cae ós catro ou seis anos. O terceiro, cando roldan os 9 ou 15 anos, e o cuarto conxunto dura até os 18 ou 28 anos de idade. O quinto cae cando entran na corentena. O sexto (e normalmente o derradeiro) debe durar durante o resto da vida do elefante. Os dentes de elefante teñen arestas dentais en forma de bucle, que son máis grosas e con forma de diamante nos elefantes africanos.

#### Cabeiros 
miniatura|Elefante asiático comendo cortiza de árbore e usando os seus cabeiros para pelala.
Os cabeiros dun elefante son os segundos incisivos modificados da mandíbula superior. Substitúen os dentes de leite deciduos ós 6 ou 12 meses de idade e medran de xeito constante até uns 17&nbsp;cm cada ano. Un cabeiro acabado de desenvolver ten unha capa de esmalte que se desgasta co tempo. A dentina é coñecida como marfil e a súa sección consiste en patróns de liñas entrecruzadas, coñecidas como "xiro do motor", que crean áreas en forma de diamante. Como anaco de tecido vivo, un cabeiro é relativamente suave; é tan duro como o mineral da calcita. A maioría do cabeiro sobresae fóra do corpo e o resto atópase nunha cavidade no cranio. Cando menos un terzo do cabeiro contén a polpa dentaria e algúns dos nervios esténdense até a punta. Polo tanto, é difícil extraelo sen mancar ó animal. Cando é extraído do elefante, o marfil comeza a secar e aparecen fendas se non se mantén fresco e húmido. Os cabeiros teñen múltiples propósitos. Serven para cavar na procura de auga, sal e raíces; descortizar ou marcar árbores; e para mover árbores e pólas ó limpar un camiño. Cando loitan, úsanse para atacar e defender, e para protexer a trompa. Outrora, os cabeiros dos elefantes que pesaban máis de 90&nbsp;kg eran comúns, mais no presente é difícil atopar cabeiros por enriba dos 45&nbsp;kg.

Na especie asiática, só os machos teñen cabeiros grandes. As femias teñen cabeiros máis pequenos ou ningún. Tamén existen machos sen cabeiros e son máis comúns entre os elefantes de Sri Lanka. Os machos asiáticos poden desenvolver cabeiros tan grandes coma os dos africanos, pero polo xeral son máis finos e lixeiros; o meirande rexistrado medía 3,02 m de longo e pesaba 39&nbsp;kg. A caza polo marfil en África e Asia produciu unha selección natural polos cabeiros máis curtos ou a súa ausencia.

### Pel 
miniatura|Un elefante asiático despois de envorcallarse; a lama pode actuar como protector solar.
A pel dun elefante é polo xeral moi dura, cun espesor de 2,5&nbsp;cm no lombo e en partes da testa. A pel arredor da cabeza, do ano e dentro das orellas é considerablemente máis fina. A pel é de cor agrisada, mais os elefantes africanos parecen marróns ou avermellados despois de envorcallarse en lama. Os elefantes africanos teñen algúns parches de despigmentación, particularmente na testa, nas orellas e nas zonas arredor deles. As crías teñen o cabelo marrón ou avermellado, especialmente na cabeza e nas costas. Mentres os elefantes maduran, o seu pelo escurece e faise máis escaso, pero as densas concentracións de pelo e sedas permanecen no extremo da cola así como o queixo, xenitais e as áreas arredor dos ollos e a abertura das orellas. Normalmente, a pel do elefante africano está cuberto de máis pelo có dos elefantes africanos.
miniatura|Un elefante africano de bosque cubrindo a súa pel con lama.
Os elefantes empregan lama como protector solar, protexendo a súa pel da luz ultravioleta. Aínda que grosa, a pel dun elefante é moi sensible. Sen a protección dos baños de lama, as trabadas dos insectos e a perda de humidade poden provocar serios danos na pel dun elefante. Despois de bañarse, os elefantes adoitan usar a súa trompa para esparexerse de po, o cal crea unha cortiza seca protectora. Os elefantes teñen dificultades para liberar calor a través da pel por mor da súa baixa relación área superficial-volume, que é moitas veces menor cá dun ser humano. Téñense observado erguendo as patas, probablemente nun esforzo para expoñer as súas plantas ó aire. Tanto as extremidades dianteiras como as traseiras poden soportar o peso dun elefante, aínda que o 60% do peso é mantido polas dianteiras. Dado que os ósos das extremidades se colocan uns enriba dos outro e debaixo do corpo, un elefante pode ficar de pé por longos períodos de tempo sen empregar case enerxía. Os elefantes non son quen de rotar as patas dianteiras, xa que o cúbito e o radio están fixados en pronación; deste xeito, a "palma" da man está orientada cara a atrás. As patas circulares dun elefante teñen tecidos brandos ou "almofadas de coxín" debaixo da man ou dos pés, que distribúe o peso do animal. Poden contarse até cinco unllas nas patas dianteiras e traseiras. Cando se moven rápido, os elefantes poden semellar que corren coas patas dianteiras, mais 'camiñan' coas traseiras, podendo chegar a velocidades de 25&nbsp;km/h. A esta velocidade, moitos outros cuadrúpedes están considerados en modo de galope, incluso tendo en conta a lonxitude das patas. Unha cinética de resorte podería explicar a diferenza entre o movemento dos elefantes e outros animais.

### Órganos internos e sexuais 
miniatura|esquerda|Corazón de elefante africano nun tarro.
O cerebro dun elefante pesa entre 4,5 e 5,5&nbsp;kg e, en comparanza, o dun ser humano pesa 1,6&nbsp;kg. Aínda que o cerebro do elefante é máis grande en xeral, é proporcionalmente máis pequeno. Despois do nacemento, o cerebro xa ten entre un 30 e un 40% do peso do cerebro dos adultos. O telencéfalo e o cerebelo están ben desenvolvidos, e os lobos temporais son tan grandes que sobresaen lateralmente. De pé, o corazón do elefante latexa unhas 30 veces por minuto. A diferenza de moitos outros animais, a frecuencia cardíaca acelérase de 8 a 10 latexos por minuto cando o elefante está deitado. Os vasos sanguíneos na maior parte do corpo son anchos e grosos, e poden soportar presións sanguíneas altas. Teñen tecido conxuntivo no canto de cavidade pleural. Isto pode axudar ó animal a lidar coas diferenzas de presión cando o seu corpo está baixo a auga e a súa trompa rompe a superficie na busca de aire, aínda que esta explicación foi cuestionada. Outra posible función para esta adaptación é que axuda ó animal a tomar auga pola trompa. O pene dun elefante pode chegar a medir 100&nbsp;cm e ter un diámetro de 16&nbsp;cm na súa base. Ten  forma de S cando está completamente erecto e ten un orificio con forma de Y. As femias teñen un clítoris ben desenvolvido que chega até os 40&nbsp;cm. A vulva está situada entre as patas traseiras, no canto de preto da cola como na maioría dos mamíferos. Determinar o estado de embarazo pode ser difícil por mor da gran cavidade abdominal destes animais. As glándulas mamarias das femias ocupan o espazo entre entre as patas anteriores, o que cal sitúa á cría ó alcance da trompa da femia. Tamén se teñen observado femias con secrecións nas glándulas temporais.

## Comportamento 
### Ecoloxía e actividades 
miniatura|Un elefante asiático comendo herba.
miniatura|Un elefante africano usando a súa trompa prénsil chegar ás pólas das árbores.
miniatura|Elefante fregando contra unha árbore para desfacerse dos parasitos.
Os elefantes africanos de sabana poden atoparse en hábitats tan diversos como a sabana seca, o deserto, a marisma e ribeiras de lagos, e en elevacións dende o nivel do mar até áreas montañosas por debaixo da cota de neve. Os elefantes africanos de bosque viven principalmente na selva ecuatorial pero poden habitar tamén en bosques de ribeira e ecotóns entre selvas e sabanas. Os elefantes son herbívoros e comen follas, pólas pequenas, froitas, cortiza, herba e raíces. Os elefantes africanos son principalmente ramalleadores, mentres que os asiáticos son pacedores. Poden consumir uns 150&nbsp;kg de comida e 40 litros de auga ó día. Os elefante tenden a quedar preto de fontes de auga. Tanto os machos como os grupos familiares desprázanse entre 10 e 20&nbsp;km cada día, pero téñense rexistrado movementos de 90 a 180&nbsp;km no Parque Nacional Etosha, de Namibia. Os elefantes realizan migracións estacionais na procura de alimentos, auga, minerais e parellas. No Parque Nacional de Chobe, en Botswana, as mandas viaxan uns 325&nbsp;km para visitar o río cando as fontes locais de auga secan.

Por mor do seu gran tamaño, os elefantes teñen un forte impacto nas súas contornas e son considerados unha especie chave. O seu hábito de arrincar árbores e matogueiras pode transformar a sabana nun pasteiro; cando fan buratos na terra na busca de auga, crean pozas que poden ser usadas por outros animais. Poden facer meirandes as pozas de auga cando se bañan ou cando se envorcallan. No Monte Elgon, os elefantes escavan covas que son usadas por ungulados, hiracoideos, morcegos, paxaros e insectos. Nos bosques asiáticos, as grandes sementes requiren herbívoros xigantes como elefantes ou rinocerontes para transportalas e dispersalas. Este nicho ecolóxico non pode ser substituído polo seguinte grande herbívoro, o tapir. Debido a que moita da comida inxerida polos elefantes non é dixerida, o seu esterco pode servir de comida para outros animais, como os escaravellos peloteiros e os monos. Porén, os elefante tamén poden ter un impacto negativo nun ecosistema. No Parque Nacional das Fervenzas Murchison de Uganda, a sobrepoboación de elefantes ameazou varias especies de pequenos paxaros que dependen dos bosques. O seu peso pode compactar o chan, o cal fai que a chuvia escorra provocando erosión.
dereita|miniatura|Elefante de bosque no seu hábitat. É considerado un importante dispersivo de sementes.
Polo xeral, os elefantes coexisten pacificamente con outros herbívoros, que adoitan manterse fóra do seu camiño. Téñense rexistrado algunhas interaccións agresivas entre elefantes e rinocerontes. No Parque Nacional Aberdare, Kenya, un rinoceronte atacou unha cría de elefante e como consecuencia foi matado por outros elefantes do grupo. O tamaño dos elefantes adultos fainos case invulnerables ós ataques dos depredadores, As crías poden ser presa de leóns, hienas e licaóns en África e tigres en Asia. Os elefantes son quen de diferenciar os ruxidos de grandes depredadores como tigres, e os de depredadores máis pequenos como os leopardos (dos cales non se coñece que teñan cazado crías); reaccionan ós leopardos con menos medo e máis agresivamente. Os elefantes tenden a ter un alto número de parasitos, particularmente nematodos, en comparanza con outros herbívoros. Isto débese a unha depredación máis baixa que doutro xeito mataría moitos dos exemplares con cargas parasitarias significativas.

### Organización social 

miniatura|Unha familia de elefantes africanos: nótese a posición resgardada das crías no medio do grupo.
miniatura|Unha familia de elefantes bañándose, un comportamento que reforza os seus lazos sociais.

As elefantas pasan toda a súa vida en grupos familiares matrilineares, algúns dos cales están formados por máis de dez membros, incluíndo tres parellas de nais con fillos, e son liderados pola matriarca, que a miúdo é a femia máis vella. un estudo con elefantes nun zoolóxico amosou que cando a matriarca morre, os niveis de corticosterona fecal ('hormona do estrés') incrementan drasticamente entre os demais elefantes. Cando o seu liderado remata, a filla máis vella da matriarca toma o seu lugar; isto ocorre mesmo se a súa irmá está presente.

O círculo social das elefantas non remata necesariamente na súa pequena unidade familiar. No caso dos elefantes do Parque Nacional Amboseli, en Kenya, as elefantas interactúan con outras familias, clans e subpoboacións. As familias poden asociarse e unirse entre elas, formando o que se coñece como grupos de lazos. Polo xeral, compóñense por dous grupos familiares, Durante a estación seca, as familias de elefantes poden agruparse e formar outro nivel de organización social coñecido como o clan. Os grupos dentro destes clans non forman fortes vínculos, mais defenden os seus rangos de tempada seca contra outros clans. Normalmente, hai nove grupos nun clan. A poboación de elefantes de Amboseli divídese ademais en subpoboacións "central" e "periférica".

Algunhas poboacións de elefantes da India e Sri Lanka teñen organizacións sociais semellantes. Parece que hai unidades familiares cohesivas e agregacións soltas. Téñense observado "unidades de enfermaría" e "unidades de coidado xuvenil". No sur da India, as poboación de elefante poden conter grupos familiares, familias vinculadas e posiblemente clans. As familias tenden a ser pequenas, cunha ou dúas femias e as súas crías. Un grupo que conteña máis de dúas femias adultas coas crías é coñecido como unha "familia común". As poboación de elefantes malaias teñen unidades familiares aínda máis pequenas, e non teñen ningunha organización social superior á familia ou ás familias vinculadas. Os grupos de elefantes africanos de bosque consisten polo xeral nunha femia adulta e entre unha e tres crías. Semella que estes grupos interactúan entre eles, especialmente nos claros dos bosques. Existe unha xerarquía de dominancia entre os machos, ben sexan sociais ou solitarios. A dominancia depende da idade, do tamaño e da condición sexual, Os machos e as femias adultas xúntanse para se reproducir. Os machos asócianse con grupos familiares se unha femia en celo está presente.
dereita|miniatura|Elefantes macho loitando.

### Comportamento sexual 
#### Musth 
miniatura|esquerda|Macho co musth.
Os machos adultos entran nun estado de testosterona elevado coñecido como musth. Nunha poboación do sur da India, os machos entran en estado de musth ós 15 anos de idade, pero non é realmente até que cumpren os 25 anos. En Amboseli, os machos de menos de 24 anos non entran en musth, mentres que a metade entre 25–35 e todos os que pasan dos 35 anos si o fan. Os machos novos entran en musth durante a estación seca (xaneiro–maio), mentres que os machos maiores fano durante a estación húmida (xuño–decembro). A principal característica do musth é un fluído excretado dende a glándula temporal que discorre polos lados da súa cabeza. Pode ouriñar co pene aínda no prepucio, o que fai que os ouriños mollen as súas patas traseiras. Outros comportamentos asociados co musth inclúen camiñar coa cabeza ergueita, bambear, tocar o chan cos cairos, marcar, retumbar e axitar unha orella á vez. Este comportamento pode durar entre un día a catro meses

#### Apareamento 
miniatura|Apareamento dun macho cunha femia do grupo.
Os elefantes son reprodutores polígamos, e as copulacións son máis frecuentes durante o pico da estación húmida. Unha femia en celo libera sinais químicos (feromonas) nos seus ouriños e secrecións vaxinais para indicar a súa disposición para aparearse. O macho persegue á potencial compañeira e avalía a súa condición co reflexo de Flehmen, que require que o macho recolla unha mostra coa súa trompa e a leve ó órgano vomeronasal. O ciclo reprodutor dunha femia dura de 14 a 16 semanas, cunha fase folicular de 4 a 6 semanas e unha fase luteínica de 8 a 10 semanas. Ó contrario que a maioría dos mamíferos, que só teñen unha onda da hormona luteinizante durante a fase folicular, os elefantes teñen dúas. A primeira onda (ou anovulatoria), podería indicar ós machos que a femia está en celo ó cambiar o seu aroma, mais a ovulación non ocorre até a segunda onda (ou ovulatoria). As taxas de fertilidade nas femias diminúen arredor dos 45 a 50 anos de idade. A maioría dos gardiáns de parellas son machos en fase de musth, e as femias buscan activamente ser protexidas por eles, especialmente polos exemplares máis vellos xa que teñen máis éxito reprodutivo. Para as femias máis novas, o achegamento dun macho maior pode ser intimidante, polo que as súas familiares mantéñense preto para darlles apoio e tranquilidade. O pene é moi móbil, podendo moverse independentemente da pelve. Antes da monta, cúrvase cara a adiante e cara a arriba. A copulación dura arredor de 45 segundos e non precisa movementos pelvianos ou pausa exaculatoria. O esperma do elefante ten que percorrer até 2 metros para chegar ó óvulo. En comparanza, o esperma humano debe avanzar arredor de 76,2&nbsp;mm.

O comportamento homosexual é frecuente en ámbolos dous sexos. Ó igual que nas relacións heterosexuais, implica a monta. Os elefantes machos ás veces estimúlanse entre eles mediante pelexas de xogos e pódense formar "campionatos" entre machos vellos e outros máis novos. O comportamento homosexual das femias foi documentado en catividade onde se puido observar masturbación mutua coas súas trompas.

### Nacemento e desenvolvemento 
miniatura|Unha elefanta africana de bosque bañándose coa súa cría.
A xestación dos elefantes dura polo xeral uns dous anos, con intervalos de parto que duran de catro a cinco anos. Os nacementos adoitan producirse durante a estación húmida. As crías nacen con 85&nbsp;cm de altura e un peso de 120&nbsp;kg. Polo xeral, só nace unha única cría mais ás veces tamén nacen xemelgos. O relativamente longo proceso de xestación é mantido por cinco corpos lúteos (en oposición á maioría de mamíferos, que só teñen un) e dálle ó feto máis tempo para desenvolverse, particularmente o cerebro e a trompa. Debido a isto, os elefantes acabados de nacer son precoces e axiña se poñen en pé e camiñan seguindo á nai e ó resto do grupo.

Durante os primeiros días, a cría é inestable sobre os seus pés e precisa do apoio da nai. Baséase no tacto, no olfacto e no oído, xa que a súa vista é pobre. Ten escaso control preciso sobre a súa trompa, que se move sen control e pode facelo afociñar. Durante a súa segunda semana de vida, a cría pode moverse máis firmemente e ten máis control sobre a súa trompa. Logo do seu primeiro mes, a cría pode coller, soster e poñer obxectos na súa boca, mais aínda non pode sorber auga pola trompa e ten que beber directamente pola boca. É moi dependente da súa nai e debe manterse preto dela.

O comportamento durante o xogo nas crías depende do seu sexo; as femias corren e perséguense unhas ás outras, mentres que os machos xogan a pelexar. As primeiras acadan a madureza sexual ós nove anos de idade, Os elefantes teñen unha esperanza de vida grande, chegando ós 60 ou 70 anos de idade.

### Comunicación 
miniatura|Elefantes asiáticos saudándose entrelazando as súas trompas.
O tacto é unha importante forma de comunicación para os elefantes. Os exemplares saúdanse entre eles acariñando ou envolvendo as súas trompas; isto último tamén pode ocorrer durante competicións. Os elefantes máis vellos empregan labazadas, patadas e empurróns para disciplinar ós máis novos. Os individuos de calquera idade e sexo tócanse entre eles na boca, nas glándulas temporais e nos xenitais, especialmente durante as reunións ou cando están emocionados. Isto permítelles recoller sinais químicos. O tacto é especialmente importante para a comunicación entre unha nai e a súa cría. Cando se moven, as nais elefantes apalpan as súas crías coas trompas ou cos pés cando están un ó lado do outro, ou coas súas colas se a cría está detrás delas. Se unha cría quere descansar, empurrará contra as patas dianteiras da súa nai, e cando queira mamar, tocará o seu peito ou patas.

Os comportamentos de carácter visual, na súa maioría, ocorren en situacións agonísticas. Os elefantes tratarán de semellar máis ameazadores ó erguer a testa e estender as orellas. Poden engadir máis elementos de disuasión visual sacudindo a cabeza e batendo as orellas, así como lanzando po e vexetación. Polo xeral, estes sinais non son máis que intimidacións e non adoitan  chegar a enfrontamentos reais. Os elefantes realmente emocionados poden levantar as súas trompas. Os submisos baixan as cabezas e as trompas e tamén aplanan as súas orellas contra os pescozos, mentres que aqueles que aceptan un desafío colocarán as súas orellas en forma de V.

Os elefantes producen diversos sons, sobre todo coa larinxe, aínda que algúns sons poden ser modificadas coa trompa. Os elefantes que loitan poden bramar ou bruar, e os feridos poden ganir. Os bruídos prodúcense coa excitación leve Para os elefantes africanos, as chamadas abranguen dende os 15–35&nbsp;Hz con niveis de presión sonora de 117&nbsp;dB, permitíndolles comunicarse a varios quilómetros, cun posible alcance máximo de 10&nbsp;km.
miniatura|esquerda|Bruído do elefante visualizado cunha cámara acústica.
En Amboseli, téñense identificado diferentes chamadas de infrasóns. Os membros dun grupo familiar emiten un bruído de saúdo logo de ter pasado separados varias horas. As chamadas de contacto son sons non modulados e suaves realizados por exemplares que estiveron separados do seu grupo e poden ser respondidas cunha chamada de "resposta de contacto" que comeza en voz alta, pero que axiña se volve máis suave. Un bruído suave de "imos" é emitido pola matriarca do grupo para indicar ós outros membros que é hora de moverse a outro lugar. Os machos con musth emiten un distintivo bruído de baixa frecuencia alcumado a "motocicleta". Os bruídos do musth poden ser respondidos cun "coro feminino", de baixa frecuencia realizado por varias femias. Despois do apareamento, unha femia en celo pode facer unha chamada poscopulatoria. Ademais, cando unha femia se aparea, a súa familia pode producir chamadas de emoción coñecidas como "pandemonium de apareamento".

Os elefantes son coñecidos por comunicarse con vibracións producidas por impactos na superficie da Terra ou coas ondas acústicas que viaxan a través dela. Semella que utilizan as patas e os ósos do ombreiro para transmitir os sinais ó oído medio. Cando detectan sinais sísmicos, os animais inclínanse cara a adiante e poñen máis peso nas súas patas dianteiras; isto coñécese como "comportamento de conxelación". Os elefantes posúen varias adaptacións axeitadas para a comunicación sísmica. Os amortecedores dos pés conteñen nódulos cartilaxinosos e teñen semellanzas coa graxa acústica que se atopa en mamíferos mariños como os odontocetos e os sirenios. Un músculo similar ó esfínter, que se atopa arredor do conduto auditivo, contrae a pasaxe, amortecendo así os sinais acústicos e permitindo que o animal escoite máis sinais sísmicos. Os elefantes parecen usar os sinais sísmicos con varios propósitos. Unha carreira individual ou unha carga simulada poden crear sinais sísmicos que poden escoitarse a grandes distancias. Cando detectan as ondas dunha chamada de perigo por mor de depredadores, os elefantes entran nunha pose defensiva e os grupos familiares reúnense. As ondas sísmicas producidas pola locomoción viaxan a distancias de 32&nbsp;km, mentres que as vocalizacións viaxan até os 16&nbsp;km.

### Intelixencia 
miniatura|dereita|Elefante facendo rodar un bloque para chegar á comida.
Os elefantes amosan autorrecoñecemento no espello, unha proba de autocoñecemento e cognición que tamén foi demostrada nalgúns primates e golfiños. Un estudo realizado con elefantas asiáticas suxeriu que estes animais son quen de aprender e distinguir entre pares de discriminación acústica e visual. Estes exemplares mesmo puideron obter unha cualificación de alta precisión cando se volveu facer a proba cos mesmos pares visuais un ano máis tarde. Os elefantes cóntanse entre as especies coñecidas que usan ferramentas. Observouse a un elefante asiático modificando pólas de árbores e usándoas para escorrentar as moscas. A modificación de ferramentas demostrada polos elefantes non é tan avanzada como a realizada polos chimpancés. Os elefantes son popularmente coñecidos por ter unha excelente memoria. Este feito podería ter unha base obxectiva; posiblemente teñen mapas cognitivos que lles permiten lembrar espazos de grande escala durante longos períodos de tempo. Deste xeito, poden facer un seguimento da localización actual dos seus familiares.

Os científicos debaten até que punto os elefantes senten emocións. Parecen amosar interese nos ósos da súa propia clase, independentemente de se están relacionados. Ó igual que os chimpancés e golfiños, un elefante moribundo ou morto pode atraer a atención e a axuda doutros, incluídos os doutros grupos. Isto foi interpretado como unha expresión de "preocupación"; porén, outros rexeitan esta interpretación por ser antropomórfica; o *Oxford Companion to Animal Behaviour* (1987) advertiu que "recomenda estudar o comportamento no canto de tentar captar calquera emoción subxacente".

## Conservación 
Co obxectivo de crear conciencia sobre a difícil situación na que se atopan os elefantes asiáticos e os africanos, dedícaselles o día 12 de agosto como *Día Mundial do Elefante*.

### Status 
miniatura|Hábitat do elefante africano.
miniatura|Hábitat do elefante asiático.
Os elefantes africanos foron clasificados como vulnerables pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) en 2008, sen avaliación independente do estado de conservación das dúas especies. En 1979, África tiña unha poboación mínima estimada de 1,3&nbsp;millóns de elefantes, cun posible máximo de 3&nbsp;millóns. No ano 1989, a poboación estimouse en 609&nbsp;000; con 277&nbsp;000 en África central, 110&nbsp;000 en África oriental, 204&nbsp;000 en África meridional e 19&nbsp;000 en África occidental. Estimouse que uns 214&nbsp;000 elefantes vivían nas selvas, menos dos que se pensaba nun principio. Dende 1977 a 1989, as poboacións de elefantes minguaron un 74% no leste de África. Despois de 1987, a caída no número de elefantes acelerouse, e as poboacións da sabana dende o Camerún até Somalia experimentaron unha redución do 80%. Os elefantes africanos de bosque tiveron unha perda total de poboación do 43%. As tendencias demográficas no sur de África foron diversas, con perdas anecdóticas en Zambia, Mozambique e Angola, mentres que as poboacións de Botswana e Zimbabwe medraron e foron estables en Suráfrica. Pola contra, estudos de 2005 e 2007 sobre as poboacións do leste e sur de África demostraron unha tendencia de crecemento cunha taxa media anual do 4,0%.

Os elefantes africanos contan, cando menos, con algunha protección legal en tódolos países onde están presentes, mais o 70% do seu hábitat atópase fóra de áreas protexidas. Os esforzos de conservación exitosos en certas áreas provocaron altas densidades de poboación locais. No ano 2008, as altas densidades locais foron controladas con contracepción ou translocación. Os sacrificios de elefantes a grande escala remataron en 1988, cando Zimbabwe abandonou a práctica. En 1989, o elefante africano foi clasificado baixo o Apéndice I pola Convención sobre o Comercio Internacional de Especies Ameazadas de fauna e flora silvestres (CITES), facendo o seu comercio ilegal. O status do Apéndice II (que permite o comercio restrinxido) foi concedido a Botswana, Namibia e Zimbabwe en 1997, e a Suráfrica en 2000. Nalgúns países, a caza deportiva destes animais é legal; Botswana, o Camerún, Gabón, Mozambique, Namibia, Suráfrica, Tanzania, Zambia e Zimbabwe contan con cotas de exportación CITES para trofeos de elefantes.

En 2008, a IUCN clasificou o elefante asiático como especie ameazada por mor do declive da poboación nun 50% durante os anteriores 60 a 75 anos mentres que o CITES clasifica a especie no Apéndice I. e Xava. Hoxe está extinto nesas áreas, O comercio de marfil contribuíu ó declive da poboación de elefantes africanos a finais do século XX. CITES aprobou unha prohibición internacional do marfil que se fixo efectiva dende xaneiro de 1990. Despois das prohibicións, o desemprego aumentou na India e na China, onde a industria do marfil era economicamente importante. Pola contra, o Xapón e Hong Kong, que tamén formaban parte da industria, foron quen de adaptarse e non se viron tan afectados. Isto foi chamado "unha das peores matanzas concentradas" dende a prohibición do marfil.

Outras ameazas para os elefantes inclúen a destrución e a fragmentación do hábitat.

## Elefantes e humanos 
### Animal de traballo 
miniatura|Elefante traballando como medio de transporte.
Os elefantes foron animais de traballo dende, cando menos, a civilización do val do Indo e continúan a ser usados no presente. No ano 2000, había entre 13&nbsp;000 e 16&nbsp;500 elefantes traballando en Asia. Polo xeral, estes animais son capturados no seu estado silvestre cando teñen entre 10 e 20 anos de idade, de maneira que poden ser adestrado máis axiña e facilmente, e teñen unha longa vida como animal de traballo.

Os individuos da especie asiática foron adestrados como animais de traballo durante séculos. Realizan tarefas como transportar cargas a áreas remotas, trasladar toros de árbores a ríos e estradas, transportar turistas nos parques nacionais, tirar de carros e encabezar procesións relixiosas. Son valorados como ferramentas mecanizadas xa que poden traballar en augas relativamente profundas, requiren pouco mantemento, precisando só de vexetación e auga, e poden ser adestrados para memorizar tarefas específicas. Os elefantes poden ser adestrados para responder a máis de 30 ordes. Os machos en musth poden ser perigosos e difíciles de controlar para traballar, polo que é común que fiquen encadeados e con pouca comida até que pasa a condición. Na India, moitos elefantes de traballo foron descritos como vítimas de abusos. Eles e outros elefantes en catividade están protexidos baixo a Acta de Prevención de Crueldade cara ós Animais aprobada na India en 1960.

Tanto en Myanmar como en Tailandia, a deforestación e outros factores económicos provocaron que poboacións considerables de elefantes quedasen desempregados, o cal propicia problemas de saúde para os propios elefantes, así como problemas económicos e de seguridade para as persoas coas que conviven.

Tentouse introducir a práctica de elefantes de traballo en África. A domesticación de elefantes africanos no Congo Belga comezou por decreto de Leopoldo II de Bélxica durante o século XIX e continuou até o presente co Centro de Domesticación de Elefantes Api.

### Guerra 
[miniatura|[Batalla de Zama por Henri-Paul Motte, 1890.]]
[miniatura|Unidade de elefantes na [segunda guerra anglo-afgá.]]
Historicamente, os elefantes foron considerados formidables instrumentos de guerra. Eran equipados con armaduras para protexer os seus costados, e os seus cabeiros eran coroados con puntas afiadas de ferro ou latón se eran o suficientemente grandes. Os elefantes de guerra foron adestrados para agarrar un soldado e botalo contra xinetes inimigos ou para inmobilizalo no chan e empalalo. Dende o sur de Asia, o uso de elefantes na guerra espallouse cara ó oeste, en Persia,

Na súa campaña india de -326, Alexandre o Grande enfrontouse a elefantes por vez primeira, e sufriu grandes baixas. Entre as razóns da negativa dos soldados macedonios para continuar a conquista india estaban os rumores de exércitos de elefantes aínda maiores na India. Alexandre adestrou á súa infantaría para ferir ós animais e causarlles pánico durante as guerras cos persas e os indios. Tolomeo, que foi un dos xenerais de Alexandre, usou unidades de elefantes asiáticos durante o seu reinado como gobernador de Exipto (que comezou no ano -323). O seu fillo e sucesor Tolomeo II Filadelfo (que comezou o seu reinado no ano -285) obtivo os seus elefantes dende o sur, en Nubia. Dende entón, os elefantes de guerra foron empregados no Mediterráneo e no norte de África ó longo do período clásico. O rei grego Pirro usou elefantes no seu intento de invadir Roma no ano -280. Malia asustar os cabalos romanos, non foron decisivos na batalla e Pirro finalmente perdeu o enfrontamento. O xeneral cartaxinés Haníbal levou elefantes a través dos Alpes durante a súa guerra cos romanos e chegou á Chaira Padana no ano -217 con todos eles vivos, mais posteriormente sucumbiron ás enfermidades.

En xeral, os elefantes deberon os seus éxitos iniciais ó elemento sorpresa e ó temor de que provocaba o seu gran tamaño. Co tempo, os estrategas artellaron contramedidas e os elefantes de guerra convertéronse nunha unidade militar custosa de máis e case nunca foron empregados por romanos ou partos. Estes animais non se reproducen ben en catividade, debido á dificultade de controlar ós machos durante o musth e ó entendemento limitado dos ciclos de celo das femias. Os elefantes asiáticos sempre foron máis comúns que os africanos nos zoolóxicos e circos modernos. Despois de que CITES clasificase o elefante asiático baixo o Apéndice I en 1975, o número de elefantes africanos nos zoos incrementouse na década de 1980, aínda que a importación de elefantes asiáticos continuou. Os Estados Unidos recibiron a maioría dos elefantes africanos en catividade dende Zimbabwe, que tiña sobreabundancia destes animais.

No ano 2000, arredor de 1&nbsp;200 elefantes asiáticos e 700 africanos permanecían en catividade en circos e zoos. A meirande poboación atopábase en América do Norte, que tiña arredor de 370 asiáticos e 350 africanos. Tamén existían 380 asiáticos e 190 africanos en Europa, mentres que no Xapón había arredor de 70 asiáticos e 67 africanos. Téñense rexistrado elefante realizando comportamentos estereotipados en forma de abalos cara a adiante e cara a atrás, abalos do tronco ou trazado de rutas. Isto tense rexistrado no 54% dos exemplares dos zoolóxicos do Reino Unido. Semella que os elefantes dos zoos europeos teñen esperanzas de vida máis curtas que os exemplares en liberdade, de tan só 17 anos, aínda que outros estudos suxiren que teñen vidas tan longas como en liberdade.

O uso de elefantes nos circos tamén foi controvertido; a Sociedade Humana dos Estados Unidos acusou ós circos de maltratar e angustiar ós animais. Nun testemuño á corte federal estadounidense no ano 2009, Kenneth Feld de Barnum & Bailey Circus recoñeceu que os elefantes de circo son mancados detrás das orellas, debaixo do queixo e nas patas con puntas de metal, chamadas aguillóns de elefante ou ankus. Feld declarou que estas prácticas son precisas para protexer ós traballadores do circo e recoñeceu que un adestrador de elefantes foi amoestado por usar un dispositivo de descarga eléctrica, coñecido como golpe quente ou golpe eléctrico, nun elefante. Malia isto, negou que algunha destas prácticas prexudiquen ós elefantes. Algúns adestradores tentaron amestrar elefantes sen castigos físicos. Ralph Helfer é coñecido por usar a xentileza e as recompensas no adestramento dos seus animais, incluíndo elefantes e leóns. Os circos de Ringling Bros. and Barnum and Bailey retiraron os seus elefantes itinerantes en maio de 2016.

### Ataques 
Os elefantes poden ter accesos de comportamento agresivo e participar en accións destrutivas contra os humanos. En África, grupos de elefantes adolescentes danaban casas das vila despois de matanzas contra a súa especie durante as décadas de 1970 e 1980. Debido á sincronización, estes ataques foron interpretados como unha vinganza. En partes da India, os elefantes machos entran de forma regular nas vilas durante a noite, destruíndo fogares e matando persoas. Os elefantes acabaron coa vida de 300 persoas entre 2000 e 2004 en Jharkhand, mentres que en Assam, 239 persoas perderon a vida entre 2001 e 2006. Supostamente, outros elefantes bébedos atacaron unha vila india por segunda vez en decembro de 2002, matando seis persoas, o cal provocou a morte de 200 elefantes a mans dos locais.

### Representacións culturais 
[miniatura|esquerda|Parábola do elefante e dos monxes cegos, ilustrada por [Hanabusa Itchō. (Ukiyo-e, 1888)]]
[miniatura|esquerda|[Ajitnath, segundo *Tirthankara* no xainismo co seu símbolo de elefante debaixo da estatua.]]
[miniatura|dereita|Estatuas de elefantes no [Conxunto Monumental de Mahabalipuram, Tamil Nadu. (Patrimonio da Humanidade pola UNESCO).]]

En moitas culturas, os elefantes representan a forza, o poder, a sabedoría, a lonxevidade, a resistencia, o liderado, a sociabilidade, o coidado e a lealdade. Varias referencias culturais subliñan o tamaño do elefante e a súa singularidade exótica. Por exemplo, un "elefante branco" é sinónimo de algo caro, inútil e estraño, A historia "Os cegos e o elefante" ensina que a realidade pode ser vista dende diferentes perspectivas.

Os elefantes foron representados na arte dende o Paleolítico. África en particular ten varias pinturas e gravados destes animais, especialmente no Sáhara e no sur do continente. En Asia, os animais están representados en motivos de santuarios e tempos xainisitas, hindús e budistas. Os antigos romanos, que os mantiveron en catividade, fixeron representacións precisas dos elefantes en mosaicos en Tunisia e Sicilia. A comezos da Idade Media, cando os europeos tiñan pouco ou ningún acceso a estes animais, os elefantes foron retratados case como criaturas fantásticas. Eran representados con corpos parecidos a cabalos ou bovinos, con trompas de trompeta e cabeiros coma os dun xabaril; algúns mesmo tiñan pezuños. Os elefantes foron presentados polos canteiros das igrexas góticas. Conforme máis elefantes eran enviados ós reis europeos como agasallos durante o século XV, as representacións fixéronse máis precisas, salientando unha feita por Leonardo da Vinci. Malia isto, algúns europeos continuaron representándoos dun xeito máis estilizado. A pintura surrealista de Max Ernst feita en 1921, *O elefante de Célebes,* amosa un elefante con forma de silo e cunha trompa similar a un tronco que sobresae del.

Os elefantes tamén son obxecto de crenzas relixiosas. O pobo mbuti de África central cre que as almas dos seus devanceiros residen nos elefantes. Ideas semellantes son compartidas por outras tribos africanas, que cren que os seus xefes poden reencarnar como elefantes. Durante o século X, a vila de Igbo-Ukwu, preto do delta do Níxer, facía enterramentos dos seus líderes con cabeiros de elefante. A importancia relixiosa dos elefantes é só totémica en África pero ten un significado maior en Asia. En Sumatra, os elefantes son asociados co raio. Do mesmo xeito, no hinduísmo están asociados coas tormentas xa que Airavata, o pai de tódolos elefantes, representa tanto o raio como o arco da vella. Ganesha é asociado ós escritores e comerciantes e crese que pode conceder o éxito ás persoas e concederlles desexos. Segundo a mitoloxía budista, a nai de Gautama Buda, Maya, soñaba que un elefante branco entraba no seu ventre. Os astrólogos da corte do rei interpretaron este soño como o inminente nacemento dunha gran persoa que se convertería nun 'Chakravartin' (conquistador do mundo) ou un gran sabio. Na tradición islámica, o ano 570 cando Mahoma naceu é coñecido como o Ano do Elefante. Os romanos crían que os elefantes eran relixiosos e coidaban que adoraban o sol e as estrelas. Como personaxes, os elefantes son comúns nas historias infantís, onde son representados como modelos do comportamento exemplar. Son tipicamente os substitutos dos humanos con valores ideais. Moitas historias falan sobre o illamento dun elefante novo que regresa a unha comunidade unida, como no caso da historia "The Elephant's Child" en *Just So Stories*, de Rudyard Kipling's , *Dumbo* de Disney ou *The Saggy Baggy Elephant* de Kathryn e Byron Jackson. Outros elefantes heroes con cualidades humanas son Babar de Jean de Brunhoff, Elmer de David McKee e Horton de Dr. Seuss.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cemiterio de elefantes
### Bibliografía
* 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
:--- 
* 
* 
* 

;Bibliografía adicional:
* "The Blindmen and the Elephant" de John Godfrey Saxe
* 
* Nance, Susan (2013). *Entertaining Elephants: Animal Agency and the Business of the American Circus.* Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press, 2013.
* 

### Ligazóns externas 
* ElephantVoices—información sobre a comunicación dos elefantes