open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Radiotelescopio de Arecibo

O **radiotelescopio de Arecibo** foi un centro de observación astronómica situado no Estado Libre Asociado de Porto Rico, no concello de Arecibo. Estivo administrado desde 1966 até 2011 pola Universidade Cornell, e despois pasou a depender da National Science Foundation dos Estados Unidos de América.

Despois de case seis décadas de funcionamento, o que durante moito tempo foi o radiotelescopio maior e máis potente do mundo (hoxe en día é o FAST chinés, de 500 m de diámetro), no 2020 sufriu dúas roturas (en agosto e novembro) de cables de soporte da estrutura de recollida de sinais, pasando a ser perigoso. Decidiuse a retirada da cúpula gregoriana (a plataforma suspendida con cables) e o prato principal, despois de que caera o cable sobre esta placa reflectora. Antes da súa retirada, a plataforma colapsou o 1 de decembro de 2020.

Tivo importancia en diversos campos da astronomía, sendo notorio na procura de vida extraterrestre co proxecto SETI.

## Notas
Harriet E. Wilson

**Harriet E. Wilson**, apelidada **Adams** de solteira, nada en Milford o 15 de marzo de 1825 e finada en Quincy o 28 de xuño de 1900, foi unha escritora estadounidense. Adoita ser considerada a primeira escritora afroamericana así como a primeira en publicar unha novela en América do Norte, en virtude da publicación da súa novela autobiográfica *Our Nig* en 1859. Esta obra ilustra o sistema de servidume nos estados do norte antes da guerra. Non obstante, foi ignorada até 1982, ano no que foi redescuberta polo estudoso Henry Louis Gates Jr., que lle deu fama nacional e internacional.

## Obra 
* A nosa Negra, publicada en 1859 e traducida ao galego en 2020 por María Reimóndez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Shockley, Ann Allen, *Afro-American Women Writers 1746-1933: An Anthology and Critical Guide*, New Haven, Connecticut: Meridian Books, 1989. ISBN 0-452-00981-2

### Ligazóns externas 
* The Harriet Wilson Project
Sybil Wettasinghe

**Sybil Wettasinghe** (), nada en Ginthota o 31 de outubro de 1927 e finada en Sri Jayawardenapura-Kotte o 1 de xullo de 2020, foi unha ilustradora e escritora infantil srilankesa, considerada a decana da literatura infantil en Sri Lanka, escribiu máis de 200 libros para nenos que se traduciron a diversas linguas. 

## Traxectoria 
A segunda de cinco irmáns, seu pai era contratista e seu avó fora escultor. Pasou os primeiros seis anos da súa infancia na vila de Ginthota, nos arredores de Galle, e realizou a educación primaria na escola busdista local. Tras mudarse a súa familia a Colombo cando tiña seis anos ingresou na escola do Convento da Sagrada Familia de Bambalapitiya.

En 1942 seu pai enviou algúns debuxos de Sybil para unha exposición nunha galería de arte, e alí viunos o director do Royal Primary,  H. D. Sugathapala, e ofreulle ilustrar un libro de texto para primaria. Con 17 entrou no xornal *Lankadeepa* e en 1952 cambiou para traballar no grupo Lakehouse para se converter na ilustrador principal do xornal *Janatha*, e foi a primeira muller en Sri Lanka en traballar a tempo completo como xornalista. Escribiu, ademais de ilustrar, en diversas publicacións do grupo como *Sunday Observer*, *Silumina*, *Daily News* e *Sarasaviya*. En 1955 casou con Dharmapala Wettasinghe, o editor xefe de Lakehouse News; a parella tivo catro fillos e cinco netos.
En 1952 mentres traballaba en Janatha realizou o seu primeiro intento de escribir ficción, foi co conto *Kuda Hora* na páxina infantil do xornal e que acabou desenvolvendo nun libro que se publicou en 1956 co mesmo título e foi o primeiro libro infantil que se publicou no país e que se acabou por converter no máis famoso da autora, gañador do premio ao mellor libro estranxeiro en 1986 e ao libro máis popular en 1987 da Asociación de Bibliotecas do Xapón. Inspirada polo seu éxito do seu primeiro libro continuou a escribir ata realizar máis de 200 libros infantís no decurso da súa vida. Por *Meti Gedara Lamai* gañou o premio Literario Estatal de 1992.

As súas obras traducíronse ao xaponés, chinés, sueco, noruegués, danés, inglés, coreano, neerlandés e támil. Ademais editou o semanario infantil *Bindu* (1986) e en 2009 publicou a súa autobiografía.

## Notas
John D. Olivas

**John Daniel "Danny" Olivas**, nado en Hollywood Norte o 25 de maio de 1965, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-117 e STS-128.

## Traxectoria 
Olivas graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Texas-El Paso e é máster na mesma materia pola Universidade de Houston. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica e ciencia de materiais pola Universidade Rice.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1998, participando nas misións STS-117 e STS-128, pasando un total de 27,71 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-117
*STS-128
Bieito Alonso

**Bieito Alonso Fernández**, nado en Ourense en 1958, é un profesor e historiador galego.

## Traxectoria 
Foi profesor de xeografía e historia no ensino secundario, traballando no Lycée International de Saint-Germain-en-Laye (Francia) e en Rabat. 

É autor de traballos en obras de carácter colectivo e artigos en revistas especializadas.

## Obras 
* *Antón Alonso Ríos: crónica dunha fidelidade. Biografía* (1994). Laiovento. 184 páxs. ISBN 978-8487847332.
* *A emigración galega a América: 1860-1960* (1994). AS-PG. 24 páxs. ISBN 978-8460487760.
* *Breve historia do nacionalismo galego* (1999). A Nosa Terra. 60 páxs. ISBN 978-8489976757.
* *O exilio de Castelao 1939-1950. Pensamento e acción política* (2000). A Nosa Terra. ISBN 84-95350-09-2.
* *O sindicalismo nacionalista galego, 1972-1982* (2003). A Nosa Terra. Con Bernardo Máiz Vázquez. ISBN 84-95350-01-7.
* *Obreiros alén mar. Mariñeiros, fogoneiros e anarquistas galegos en New York* (2006). A Nosa Terra. 188 páxs. ISBN 978-8483410363.
* *Antón Alonso Ríos. O Siñor Afranio* (2008). A Nosa Terra. 68 páxs. ISBN 978-8483410066.
* *A Nosa Terra, xornalismo e nacionalismo político* (2008). A Nosa Terra. 212 páxs. ISBN 978-8483412886.
* *Anarquistas galegos en América* (2019). Deputación da Coruña. 288 páxs. ISBN 978-84-9151-417-6. Prólogo de Lourenzo Fernández Prieto. Tamén Galaxia.
* *Estendendo a rebelión. sindicalistas marítimos galegos na América Atlántica 1875-1930* (2021). Vigo: Galaxia.
* *Inimigos ás portas. Frank López e o anarquismo global* (2024). Vigo: Galaxia. 288 páxs. ISBN 978-84-1176-214-4.
* *Crónicas trasatlánticas. De cinza e sal.* (2025). Santiago: Laiovento. 264 páxs. ISBN 978-84-8487-747-9.

### Didáctica 
* *Sociais. 1º ESO* (1995). Promocións Culturais Galegas. 180 páxs. ISBN 978-8496202993.
* *Sociais. 2º ESO* (1997). Promocións Culturais Galegas. 174 páxs. ISBN 978-8496203068.
* *Sociais. 3º ESO* (1996). Promocións Culturais Galegas.
* *Sociais. 4º ESO* (1997). Promocións Culturais Galegas. ISBN 978-8489138834.

### Colectivos 
* *Idade Contemporánea. Século XX* (1997). A Nosa Terra.

## Premios 
* 2020: Premio da Crítica Galicia en Investigación.
*2021: XIII Premio Manuel Murguía de Ensaio da Deputación da Coruña coa súa obra *Estendendo a rebelión. sindicalistas marítimos galegos na América Atlántica 1875-1930.*

## Notas
Damar

A illa de **Damar** (en indonesio: Pulau **Damer**) é unha pequena illa volcánica do grupo das illas de Barat Daya (literalmente suroeste) da provincia indonesia das Molucas, no lado sur do mar de Banda. Rodeada por catro illas máis pequenas - unha ao leste, unha ao oeste e dúas ao sur, conxuntamente conforman as illas de Damar, e constitúense nun distrito administrativo dentro da rexencia de Maluku Barat Daya. O distrito ten unha área terrestre de 392.29 km2 e tiña unha poboación de 5.659 habitantes en 2013.

## Descrición 
Damar ten sobre 20&nbsp;km de longo por 18&nbsp;km de largo. Atópase a uns 125&nbsp;km ao leste de Romang e 200&nbsp;km ao leste de Wetar. A parte setentrional da illa foi amplamente deforestada para agricultura de secaño de cocos, anacardios, cafeeiras, cacaos, craveiros e da noz moscada, mentres que a parte sur está principalmente forestal. A poboación concéntrase do norte e leste da illa, sendo a maioría dos habitantes da illa labregos e mariñeiros. O punto máis alto da illa está a 868&nbsp;m, o monte de Wurlali, un estratovolcán andesítico .

## Área ornitolóxica importante 
esquerda|miniatura|Papamoscas de Damar; 1901 ilustración de John Gerrard Keulemans
A parte forestal da illa foi identificada por BirdLife Internacional como unha *Important Bird Area* (*IBA*) polo endémico *Ficedula henrici*, restrinxido o seu hábitat  principalmente ao bosque baixo perennifolio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Svetlana F. Chlenova, Mikhail A. Chlenov: *West Damar Language or Damar-Batumerah, an Isolate in South-Eastern Indonesia (PDF; 94&nbsp;kB)*
* Colin R. Trainor: *Birds of Damar Island,Banda Sea,Indonesia*, 22. Novembro de 2006
Pidgin-Deutsch

**Pidgin-Deutsch** ou **alemán pidgin** é unha lingua de contacto xurdida na emigración en Alemaña. O termo popularizouse nas décadas entre o 1965 e 1985, a partir do estudo "Zum Pidgin-Deutsch der Gastarbeiter" analizado en base a enquisas a traballadores migrantes españois e italianos. O termo non se centra en nacionalidades específicas senón no conxunto total de inmigrantes no país considerando o efecto no total da poboación e en comparación con migrantes máis asentadas como as turcas. Varios académicos coinciden en que este tipo de pidgin, pese a mostrar trazos propios do termo, carece do trasfondo sociolóxico. 

## Trazos do alemán pidgin 
* Fallo de formas flexionadas en adxectivos e verbos; colocación do infinitivo e a forma feminina do artigo indefinido.
* Acumulación excesiva de adverbios.
* Confusión entre a forma *viel* e *sehr*.
* *niks* en substitución de *nichts*, *nicht* ou *kein*. 
* Forma errónea do saúdo con *du* en conexión con formas infinitivas.
* Formas propias de declinar, fallos entre o definido e indefinido, nas preposicións e pronomes en posición incorrecta do suxeito. 

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Pidgin
* Linguas crioulas
* Ruglish
Eslovaquia nos Xogos Olímpicos

**Eslovaquia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1994, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán e de Inverno. Antes da disolución de Checoslovaquia en 1993, os deportistas eslovacos competiron para Checoslovaquia nas olimpíadas.

O Comité Olímpico Nacional de Eslovaquia foi creado en 1992 e recoñecido polo COI en 1993.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Victoria Míguez

**Victoria Míguez Vilas**, citada tamén como **Vitoria Míguez**, nada en Santiago de Compostela o 6 de marzo de 1892, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
Míguez foi mestra de Couso (Coristanco), Tal (Muros) e dende 1932 da escola unitaria mixta de Vidán, onde desenvolveu o seu labor docente ata a súa xubilación. Destacou así mesmo pola súa faceta benéfica.

A principal avenida de Vidán, hoxe un barrio compostelán, e unha asociación de veciños levan o seu nome en lembranza do seu traballo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rúas de Mulleres , CEIP Mestre Rodríguez Xixirei.
Serbia nos Xogos Olímpicos

**Serbia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1912, como o Reino de Serbia. Serbia regresou ás olimpíadas como un equipo independente noventa e seis anos despois, nos Xogos Olímpicos de 2008.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Professional Coin Grading Service

**Professional Coin Grading Service** (**PCGS**) é unha compañía privada estadounidense con base en Santa Ana, California, que ofrece un servizo internacional de certificación de moedas, fundada en 1985. 

A compañía conta con divisións en Europa e en Asia,e forma parte do grupo *Collectors Universe*. PCGS cualificou máis de 42,5 millóns de moedas, medallas, fichas comerciais e billetes, valorados en máis de 36.000 millóns de dólares.

## History 
PCGS foi fundada en 1985 por sete comerciantes numismáticos, entre os que estaba o seu expresidente, David Hall, que pretendían establecer un padrón definitivo para a valoración do estado de conservación das moedas de colección, apoiado por unha garantía da precisión desa valoración.

## Servizos 
### Certificación 
[miniatura|250x250px|[Billetes do dólar estadounidense|Billete dos EEUU certificado e encapsulado por **PCGS**]]
PCGS certifica a maioría das moedas dos EEUU e de países estranxeiros. A certificación consiste na súa clasificación, autenticación, atribución e encapsulación en soportes plásticos herméticos, que garanten a súa conservación. As moedas limpadas, raiadas ou deterioradas, aínda que poden ser tamén encapsuladas, non reciben, porén, unha cualificación numérica estrita, senón un comentario verbal.

As cápsulas de PCGS están feitas dun plástico transparente, non degradable e amoreable, e inclúen medidas contra a falsificación, como un holograma na súa parte posterior, marcas no soporte e, nalgúns casos, un chip. Unha etiqueta impresa amosa os datos máis salientables da moeda, outra información relevante e, se se coñece, tamén a súa rastrexabilidade, e asígnalle un número de serie e un código universal de produto .

Durante un tempo, PCGS foi escollido como a entidade certificadora oficial do *Professional Numismatic Guild* ("Gremio Numismático Profesional") e nesa época as cápsulas amosaban o logotipo do PNG. O deseño foi cambiado por outro diferente cando o PNG cambiou de entidade certificadora á *Numismatic Guaranty Corporation* (NGC).

A análise destes rexistros permite realizar estimacións acerca da rareza de moedas concretas. Nalgúns casos revelouse que algunhas moedas que habitualmente se consideraban raras eran, realmente moito máis comúns, en tanto que outras consideradas comúns demostraron ser máis escasas. Estes rexistros son analizados en profuncidade polos numismáticos profesionais á hora de establecer o prezo de determinadas moedas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coleccionismo de moedas

### Ligazóns externas 
* Sitio web de *Professional Coin Grading Services* 
* PCGS Coin Facts
* Coin World
Romanía nos Xogos Olímpicos

**Romanía** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1900, contando daquela cun só participante. O Comité Olímpico Nacional de Romanía foi creado e recoñecido en 1914. O país enviou o seu primeiro equipo aos Xogos de 1924, e dende entón só perdeu dúas edicións dos Xogos de Verán e de Inverno. Romanía foi o único país do bloque do leste que participou nos 1984, os cales foron boicoteados polos outros países da esfera soviética. Eses Xogos foron ademais os máis exitosos para Romanía, gañando 20 medallas de ouro e un total de 53 medallas.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Eslovenia nos Xogos Olímpicos

**Eslovenia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** nas Olimpíadas de Inverno de 1992 en Albertville, e dende entón o país competiu en cada edición dos Xogos de Verán e Inverno. O Comité Olímpico Esloveno foi estabelecido en 1991 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional o 5 de febreiro de 1992.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Margarita Soto Viso

**Margarita Mónica Soto Viso**, nada na Coruña o 22 de marzo de 1957, é unha intérprete, compositora e musicóloga galega.

## Traxectoria 
Realizou os seus estudos no Conservatorio Profesional de Música e Declamación da Coruña: de piano con Jeannette Romero, de harmonía e contrapunto con Rogelio Groba. Ampliou coñecementos con Mª Luisa Nache (canto), José Ferrer (trompa), Carlos López García Picos (composición), Eva Alcázar, Edith Picht-Axenfeld e Noemí Novara (piano).

Destacou como compositora, pianista acompañante, musicóloga e editora de música. Tamén como pianista acompañante na danza e no canto. Realizou concertos acompañando a diversos instrumentistas. Como musicóloga ten investigado principalmente sobre compositores galegos, destacando o seu traballo sobre a figura de Marcial del Adalid e a súa obra *Inés e Bianca*. 

Creou a editorial VISO dedicada á publicación de música de autores galegos que leva publicados máis de que 40 títulos de Luis de Mison, Santiago de Murcia, Almeida Mota, Gaspar Smith, Beethoven, Bach, Adalid, Torres Adalid, Francisco Piñeiro, Canuto Berea, Chane Eduardo Rodríguez-Losada, Daniel Quintas, Paulino Pereiro, Juan Durán E.M. Soto.

É autora de artigos sobre música en revistas especializadas como *Ritmo*, *Revista de musicología* etc.

Foi presidenta da Asociación de Compositores de Galicia.

## Obra 
### Composicións 
* *Cancións para voz, trompa e piano, sobre temas populares galegos* (1981-1982).
* *Nilal* (1983).
* *Tiento para orquestra* (1984).
* *En-re-do* (1984).
* *Os soños na gaiola (Caracol, A Lúa, O Lobo, O Arco da vella, Señor Gato, Anduriñas)* (1996-2008).
* *Ausencias, ciclo de cinco cantigas de amigo* (1997-1999).
* *Diferencias sobre as folías de España* (1999-2007).
* *Fantasía para catro trompas* (2007).
* *Sonatina* (2007).
* *Trío para trompas* (2007).
* *Cúmulo* (2008).
* *Little Suite* (2008).
* *A Paisaxe (Poza de auga, Pimpíns, Paporroibo real)* (2008-2009).

### Estudos 
* *Vida y obra del compositor Gregoria Baudet y Puente* (1982). Espasa. 32 páxs. ISBN 978-92-0-342574-2. Con X. M. Carreira.
* *Marcial del Adalid. Mélodies pour chant et piano. Cantares viejos y nuevos de Galicia* (1985). Fundación Barrié. 490 páxs. ISBN 978-84-85728-48-0.

* ''Piano : estudi de l'interval de segona = estudio del intervalo de segunda* (1999). Barcelona: Clivis, D.L. ISBN 84-89813-82-5.

* *Melodías galegas de José Baldomir Rodríguez* (2018). Consello da Cultura Galega. 231 páxs. ISBN 978-84-92923-91-5.

#### Obras colectivas 
* *España en la música de occidente: actas del congreso internacional celebrado en Salamanca, 29 de octubre-5 de noviembre de 1985*.
* *Proceedings of the 4th International Conference on Galician Studies: University of Oxford* (1997).
* *A ópera "Inés e Bianca" de Marcial del Adalid: programa do Concerto, presentación, escritos, libreto e tradución* (2009)
* *As mulleres nas artes e nas ciencias* (2013)
* *Repensar Galicia: as Irmandades da Fala'' (2017)

## Premios
* 2020: Premio da Crítica de Galicia en música pola súa traxectoria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Canle de YouTube de Margarita Viso Soto
Omega (satélites)

**Omega** foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1963.

## Características
Os dous satélites Omega foron demostradores tecnolóxicos para desenvolver a tecnoloxía necesaria para o programa de satélites meteorolóxicos Meteor 1. Os dous satélites tiñan unha masa de 300 kg, estabilizábanse nos tres eixos e alimentábanse mediante dous paneis solares. Probaron tamén sistemas de protección térmicos. Omega 1 (**Kosmos 14**) foi lanzado o 13 de abril de 1964, mentres que Omega 2 (**Kosmos 23**) o foi o 13 de decembro dese mesmo ano. Os dous usaron foguetes Kosmos 63S1 para chegar a órbita desde a base de Kapustin Yar.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Kapustin Yar
*Kosmos 63S1
*Meteor (satélites)
Omid

**Omid** foi un satélite artificial da Administración Nacional Espacial Iraniana lanzado o 2 de febreiro de 2009 mediante un foguete Safir 1 desde o centro de lanzamento de Semnan.

## Características 
Omid foi o primeiro satélite en ser construído e lanzado con éxito por Irán. Un lanzamento anterior dun satélite idéntico, o 17 de agosto de 2008, fracasou por un problema coa segunda etapa do foguete lanzador. Omid levaba a bordo instrumentos para estudar a contorna espacial e un receptor GPS para determinar a súa posición. Tiña unha masa de 27 kg e foi inxectado nunha órbita inicial de 245 km de perixeo e 378 km de apoxeo. Reentrou na atmosfera o 25 de abril de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Safir 1
Festival Cinema Mulleres

O **Festival Cinema Mulleres** (FILMU)  foi un festival promovido pola Casa da Muller do concello de Lugo para visibilizar as mulleres cineastas de todo o mundo e amosar os seus traballos.

Celebrouse unha única edición, no ano 2020 A inauguración do festival tivo lugar o 25 de novembro coincidindo co Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller. O Festival entrega os premios Nova Onda e ten catro seccións.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cinema e muller (proxecto)
Suíza nos Xogos Olímpicos

**Suíza** competiu por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** na edición inaugural de 1896. Suíza boicoteou os Xogos Olímpicos de 1956 en Melbourne, mais as probas de hípica deses Xogos celebráronse en Estocolmo, onde o equipo suízo gañou a medalla de bronce.

Os deportistas suízos gañaron un total de 214 medallas nos Xogos de Verán, e outras 168 nos Xogos de Inverno.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Museo do Diñeiro de Feodosia

O **Museo do Diñeiro de Feodosia** (en ucraíno: *Феодосійський музей грошей*; en ruso: *Феодосийский музей денег*) é un museo numismático establecido en Feodosia, Crimea, en 2003.

As súas actividades están dirixidas ao estudo e á difusión do coñecemento da cuñaxe de moeda e da impresión de papel moeda ao longo da historia de Feodosia.

## Historia 
### Antecedentes 
O Museo do Diñeiro de Feodosia ten os seus atntecedentes no labor desenvolvido polo numismático G. Galera, alcalde da cidade e primeiro director (1811-1830) do Museo de Antigüidades de Feodosia, fundado en 1810. A primeira adquisición dese museo consistiu nun lote de máis dun cento de moedas romanas de cobre ao comerciante local Jivardzhi. Posteriormente, en 1818 o gran duque Nicolás agasallou o museo cunha moeda de ouro de Lisímaco e unha moeda de prata de Filipo III de Macedonia.

Unha segunda etapa da incipiente colección está vinculada ao labor do numismático O. F. Retovsky (1849-1925), un coleccionista que dirixiu o Museo de Antigüidades durante 22 anos. Neste período, Feodosia converteuse nun dos principais centros numismáticos do Imperio Ruso. En 1908, a colección numismática do museo abranguía 12 moedas de ouro, 1.004 de prata e 1.042 de cobre. Gabinetes de restauración e de investigación. Arquivo do museo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo do Diñeiro de Crimea
Suecia nos Xogos Olímpicos

**Suecia** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1896, e dende entón enviou deportistas para participar en tódas edicións dos Xogos, agás en 1904. Suecia gañou medallas en cada edición dos Xogos Olímpicos agás en dous, os de 1896 e os de 1904 (nos que Suecia non competiu).

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Wilhelm Kubitschek

**Wilhelm Kubitschek**, nado o 28 de xuño de 1858 en Bratislava e finado o 2 de outubro de 1936 en Viena, foi un historiador clásico, epigrafista e numismático austríaco.

## Traxectoria 
Logo de concluír a súa educación secundaria no *Akademisches Gymnasium* de Viena, entre 1875 e 1879 estudou Historia Antiga, Epigrafía e Arqueoloxía na Nuniversidade de Viena, onde contou con profesores como Otto Hirschfeld e Otto Benndorf. Posteriormente, ampliou a súa formación pasando unha estadía dun semestre na Universidade Humboldt de Berlín, como alumno de Theodor Mommsen, e obtivo o seu doutoramento en 1881. 

Entre 1881 e 1886 impartiu clases en institutos de secundaria de Hollabrunn, na Baixa Austria, e de Viena, e en 1887 acadou a habilitación como profesor universitario de Historia Antiga.

En 1903 foi nomeado conservador da Comisión Central para o Estudo e a Conservación da Arte e os Monumentos Históricos (*Zentralkommission für Erforschung und Erhaltung der Kunst- und historischen Denkmale*), e o ano seguinte conservador xeral dos monumentos antigos de Austria.  Unha importante cantidade dos seus artigos foi publicada en *Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft*.

## Recoñecementos 
* (1923): Medalla da *Royal Numismatic Society**,* de Londres.
* (1933): Medalla Huntington, da *American Numismatic Society*, de Nova York.

## Publicacións 
Estes son algúns dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria académica de Wilhelm Kubitschek.

* (1882). '**. Gerold, Viena.
* (1889). **'. Tempsky, Praga
* (1896). *Rundschau über ein Quinquennium der antiken Numismatik (1890-1894)*. Hölder, Viena.
* (1915). *Die kalenderbücher von Florenz, Rom und Leyden*. Hölder, Viena.
* (1916). *Zur Geschichte von Städten des römischen Kaiserreiches, epigraphisch-numismatische Studien*. Hölder, Viena.
* (1923). *Führer durch Carnuntum*. Österreichisches Archäologisches Institut, Viena.
* (1928). *Grundriss der antiken Zeitrechnung*. Beck, Múnic.
* (1929). *Ältere Berichte über den römischen Limes in Pannonien / 1*. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.
* (1932). *Zur abfolge der prägungen der kaiser Marcus und Verus*. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.
* (1934). *Studien zur Geographie des Ptolemäus*. Hölder-Pichler-Tempsky, Viena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Betz. A. (1969). "Kubitschek, Wilhelm (1858-1936), Althistoriker, Epigraphiker und Numismatiker". En *Österreichisches Biographisches Lexikon*. Viena. Páxina 314.
* Winkler, G. (1982). "Kubitschek, Wilhelm". En *Neue Deutsche Biographie (NDB)*. Volume 13. Duncker & Humblot, Berín. Páxina 160. ISBN 3-428-00194-X
Turquía nos Xogos Olímpicos

**Turquía** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** como o Imperio Otomán en 1908, e dende entón competiu na maioría das edicións dos Xogos de Verán, así como nos de Inverno dende a súa primeira aparición en 1936.

Os deportistas turcos gañaron un total de 111 medallas, das cales 41 foron de ouro, 29 de prata e 41 de bronce. O deporte que máis medallas lle reportou a Turquía foi a loita.

O Comité Olímpico Nacional de Turquía foi creado en 1908 e recoñecido oficialmente en 1911.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Accidente de tráfico

[miniatura|Choque no que estiveron involucrados un [automóbil|coche e unha motocicleta]]
[miniatura|O *fardier à vapeur* de [Nicolas-Joseph Cugnot chocou contra un muro en 1771.]]
Un **accidente de tráfico** ocorre cando un vehículo colisiona con outro vehículo, cun peón, cun animal ou con outro elemento, como un sinal de tráfico, unha árbore ou un edificio. Os accidentes de tráfico frecuentemente provocan feridas, discapacidades ou a morte, e danos á propiedade, ademais de custos financeiros á sociedade e aos individuos involucrados. O transporte por estrada é a situación máis perigosa á que se enfronta a xente na súa vida cotiá, a pesar de que estes accidentes adoitan atraer menos a atención que outras traxedias menos frecuentes.

Numerosos factores contribúen ao risco de colisión, como o deseño do vehículo, a rapidez de operación, o deseño e as condicións da estrada, as habilidades na condución, a influencia do alcohol e as drogas e o comportamento, especialmente a condución agresiva, as distraccións, a velocidade excesiva e as carreiras.

En 2013, 54 millóns de persoas sufriron feridas en todo o mundo por accidentes de tráfico. Resultou en 1,4 millóns de mortes ese ano, máis do 1,1 millón  de falecementos en 1990. Arredor de 68&nbsp;000 destas foron de nenos menores de cinco anos.

## Epidemioloxía 
miniatura|upright=1.5|Taxa de morte a causa de accidentes de tráfico en 2017.
thumb|upright=1.5|Mortes na estrada por vehículo-km (mortes por mil millóns de quilómetros)
En 2013, morreron entre 1,25 e 1,4 millóns de persoas por esta causa, aumentando dende o 1,1 millón en 1990.

A India rexistrou 105&nbsp;000 falecementos por accidentes de tráfico nun ano, seguido pola China con 96&nbsp;000. Os accidentes con vehículos de motor son a principal causa de lesións e de morte entre os nenos de entre 10 e 19 anos en todo o mundo e a sexta causa que se pode previr nos Estados Unidos.

## Historia 
O primeiro accidente mortal de tráfico rexistrado aconteceu o 31 de agosto de 1869. A científica irlandesa Mary Ward morreu cando caeu do coche de vapor do seu primo e foi atropelada por el.

O primeiro accidente mortal dun coche autónomo que acabou coa vida dun peón ocorreu en Arizona o 18 de marzo de 2018. A peón, Elaine Herzberg estaba camiñando coa súa bicicleta fóra da beiravía, e faleceu no hospital despois de ser golpeada por un vehículo autónomo que estaba a ser probado por Uber.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*WHO road traffic injuries
*NHTSA Accident Statistics
*U.S. DOT Fatality Analysis Reporting System FARS
Takuya Onishi

**Takuya Onishi**, nado en Tokyo o 22 de decembro de 1975, é un astronauta xaponés que formou parte da misión Soiuz MS-01 e formou parte das expedicións 48 e 49 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Onishi graduouse en marzo de 1988 no departamento de aeronáutica e astronáutica da facultade de enxeñaría da Universidade de Tokyo. Foi seleccionado como astronauta pola JAXA en febreiro de 2009, participando na misión Soiuz MS-01 e sendo membro das expedicións 48 e 49 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 115,10 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz MS-01
*Expedición 48
*Expedición 49
*Estación Espacial Internacional
Ellison Onizuka

**Ellison Shoji Onizuka**, nado en Kealakekua (Hawai) o 24 de xuño de 1946, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-C e STS-51-L e que faleceu nesta última, o 28 de xaneiro de 1986.

## Traxectoria
Onizuka graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Colorado en xuño de 1969 e era máster na mesma materia pola mesma universidade desde decembro dese ano.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978, participando nas misións STS-51-C e STS-51-L, pasando un total de 3,07 días no espazo. Faleceu nesta última, durante o accidente do transbordador espacial Challenger.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-51-C
*STS-51-L
Desiré Wilson

**Desiré Randall Wilson** (nada o 26 de novembro de 1953) é unha expiloto de carreiras de Suráfrica e unha das cinco mulleres que competiu na Fórmula 1. Nada en Brakpan,  Tamén participou na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Suráfrica nun acordo único con Tyrrell Racing. Esta carreira non formou parte do campionato mundial de 1981 debido, en parte, á guerra FISA-FOCA. Clasificouse no 16º posto e, despois dun desastroso arranque no que calou o coche, avanzou pola pista baixo achoiva, pero cando secou a pista, caeu cara a atrás e danou o coche cando tocou un muro mentres deixaba pasar ao líder da carreira. 

Converteuse na única muller en gañar unha carreira de Fórmula Un de calquera tipo cando gañou no Circuíto de Brands Hatch no Campionato Británico Aurora de F1 en 1980. Despois dos seus intentos na Fórmula Un, Wilson participou noutras disciplinas, incluída a CART e carreiras de coches deportivos. 

## Carreira 
## Racing record
### Career summary
### Resultados completos no campionato británico de Fórmula 1
(key) (Carreiras en **grosa** indican pole position; carreiras en *itálica* indican volta rápida)

### Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

### Resultados completos na Fórmula 1 fóra de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

### Resultados completos das 24 Horas de Le Mans
### Resultados completos nas 24 Horas de Daytona
### Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
### Resultados nas carreiras American open-wheel
#### PPG Indy Car World Series
#### 500 Millas de Indianápolis
#### Indy Lights
### North American Touring Car Championship
(key)

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lista de mulleres pilotos de Fórmula 1
Bulgaria nos Xogos Olímpicos

**Bulgaria** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** na edición inaugural de 1896, contando cun só ximnasta. Porén, xa que Charles Champaud era un suízo que vivía en Sofía, algunhas fontes sinalan a súa competición en representación de Suíza.

O Comité Olímpico Búlgaro foi creado en 1923 e enviou o primeiro equipo búlgaro aos Xogos Olímpicos de 1924.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Noruega nos Xogos Olímpicos

**Noruega** participou por vez primeira nos **Xogos Olímpicos** en 1900, e dende entón enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos, agás en 1904 e 1980. En 1980, nos Xogos celebrados en Moscova, uníronse a un boicot internacional liderado polos Estados Unidos.

Os deportistas noruegueses gañaron un total de 171 medallas nos Xogos de Verán, sendo vela e tiro os deportes que máis medallas lle reportaron ao país. Nos Xogos Olímpicos de Inverno, Noruega gañou 405 medallas, incluíndo 148 ouros, sendo a nación que máis medallas gañou nos Xogos de Inverno. Noruega é un dos tres países (sendo os outros dous Austria e Liechtenstein) que gañou máis medallas nos Xogos de Inverno ca nos de Verán.

O Comité Olímpico Nacional de Noruega foi creado e recoñecido polo COI en 1900.

## Táboas coas medallas 
### Medallas nos Xogos de Verán 
### Medallas nos Xogos de Inverno 
### Medallas por deporte 
;Xogos de Verán

;Xogos de Inverno

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Iuri Onufriienko

**Iuri Onufriienko**, nado en Ryasne (Ucraína) o 6 de febreiro de 1961, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións STS-108, STS-111 e Soiuz TM-23 e que foi membro da expedición 4 á Estación Espacial Internacional.

## Traxectoria
Onufriienko graduouse na Escola Superior de Aviación Militar V.M. Komarov Eisk en 1982 como piloto-enxeñeiro. Gradououse tamén en cartografía en 1994 na Universidade do Estado de Moscova.

Foi seleccionado como cosmonauta en 1989, participando nas misións STS-108, STS-111 e Soiuz TM-23 e sendo membro da expedición 4 á Estación Espacial Internacional.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-108
*STS-111
*Soiuz TM-23
*Expedición 4
*Estación Espacial Internacional
Peso máximo de engalaxe

miniatura|259x259px|Compoñentes do peso máximo de engalaxe.
O **peso máximo de engalaxe** (**MTOW** polas súas siglas en inglés) é o peso máximo permitido para que un avión poida engalar con seguridade, debido a límites estruturais ou doutros tipos.

O MTOW é o peso máximo ao cal a aeronave demostrou cumpir todos os requisitos de aeronavegabilidade que lle son aplicables. O MTOW dun aparello é fixo e non varía coa altitude, temperatura do aire ou lonxitude da pista de aterraxe usada. Un peso distinto, o "peso máximo admisible de engalaxe" ou "peso de engalaxe regulado", varía segundo a configuración de flaps, altitude, temperatura do aire, lonxitude da pista ou outros factores.

O peso máximo de engalaxe está formado polo peso en baleiro do avión, o peso da carga útil (pasaxe, equipaxe e carga) e o peso do combustible. O MTOW adoita a expresarse en quilogramos ou libras.
Wallmapuwen

**Wallmapuwen** (que quere dicir «os integrantes do Wallmapu» en mapuche; ou tamén traducido como «compatriotas do país mapuche») é un movemento político indixenista mapuche. Con sede en Temuco, Chile, estivo constituído legalmente como partido político entre 2016 e 2017.

## Historia 
Este partido orixinouse a partir dun núcleo fundador no mes de abril de 2005. En agosto dese mesmo ano, asinou a súa declaración de principios e en outubro realizou unha reunión para darse a coñecer publicamente. O 4 de novembro de 2006, lanzou as súas bases programáticas na cidade de Temuco, e un ano máis tarde, o 24 de novembro de 2007, nun acto público na mesma cidade, subscribiu a acta da súa inscrición perante o Servizo Electoral (Servel), constituíndose no primeiro proxecto de partido político propiamente mapuche da historia deste pobo en inscribirse legalmente. A súa inscrición foi rexeitada en seis ocasións.

O 11 de xullo de 2015 foi creado oficialmente o partido, e o 30 de outubro dese mesmo ano foi declarado como «partido político en formación» polo Servel, comezando o proceso de recollida de sinatura para constituírse de maneira legal. Porén, ao non ter o número mínimo de militantes, o Servel anunciou o 27 de abril de 2017 que o partido sería disolto ao non chegar ao número mínimo de militantes en tres rexións contiguas ou oito discontiguas.

## Ideoloxía e propostas 
[thumb|[Bandeira mapuche|Bandeira *Wenufoye* creada en 1992 pola organización indixenista denominada "Consello de Tódalas Terras"; principal símbolo do movemento autonomista mapuche, en Chile (principalmente) e na Arxentina.]]
Wallmapuwen ten unha ideoloxía de esquerda, democrática, nacionalista mapuche, autonomista e laica. O seu principal obxectivo é acadar, no marco dun Estado plurinacional, plurilingüístico e descentralizado en Chile, un estatuto de autonomía para a Rexión de Araucanía, máis algunhas comunas adxacentes das rexións de Biobío e de Los Ríos, a cal denominan Wallmapu (literalmente «Territorio circundante», é dicir, a área tradicional de asentamento mapuche durante os séculos XIX e XX). Deste xeito, Wallmapuwen procura centrar a vida política mapuche no seu propio territorio. Tamén busca a cooficialidade do mapuche, o principal trazo de identidade do pobo mapuche, na rexión autónoma, seguindo o exemplo das nacionalidades históricas e o modelo das comunidades autónomas en España.

Wallmapuwen estabeleceu acordos de cooperación con outras forzas políticas como Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), o Bloque Nacionalista Galego (BNG), ámbolos dous en España, e a Unión Democrática Bretoa (UDB), en Francia. Durante 2007, estabeleceu relacións coa Alianza Libre Europea (ALE), partido político con representación no Parlamento Europeo, conformado por unha trintena de partidos independentistas, autonomistas e rexionalistas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo mapuche
Rally Illas Canarias

O **Rally Illas Canarias** é unha proba de rally que se celebra anualmente dende 1977 na illa de Gran Canaria, España, organizado polo equipo Canarias Sport Club.

Inicialmente chamábase **Rally El Corte Inglés**, nome que proviña do seu principal patrocinador, ata que no 2002 pasou a chamarse Rally Illas Canarias. O evento é puntuable para o Campionato de Europa de Rally, Campionato de España de Rallys e o Súper Campionato de España de Rallys. Tamén foi puntuable para o IRC entre 2011 e 2012.

## Historia 
Comezou a disputarse en 1977 e nos anos 80 xa formaba parte do calendario do Campionato de España e do Campionato de Europa. O primeiro gañador foi Medardo Pérez que gañou as dúas primeiras edicións cun BMW 2002 Alpina. Logo o vasco-francés Marc Etchebers fixo o propio en 1979 e 1980. O vigués Beny Fernández foi o primeiro gañador dos anos 80, década que dominaría Carlos Sainz, ao lograr cinco vitorias consecutivas entre 1985 e 1989, con tres vehículos diferentes.

Os pilotos italianos Fabrizio Tabaton e Piero Liatti gañaron en 1990 e 1991 respectivamente e o uruguaio Gustavo Trelles fíxoo en 1993; os tres con cadanseu Lancia Delta. Entre 1995 e 2003, Canarias tivo coeficiente máximo no Campionato de Europa. En 1997 Jesús Puras obtivo a primeira das súas catro vitorias, case consecutivas, só interrompidas pola do francés Gilles Panizzi en 1998 e Salvador Cañellas no 2002.

En 2004 e 2005, a proba quedou fóra do Campionato de Europa e pasou a formar parte da Copa de Europa Occidental, xunto con Asturias e Azores entre outras. Entre 2006 e 2009 foi puntuable só para o Campionato de España. En 2008 saíron vencedores os irmáns Sergio e Diego Vallejo, que repetiron na edición seguinte.

A partir de 2010 a proba foi puntuable para o IRC e despois para o ERC. Os pilotos estranxeiros volveron dominar o rally con dúas vitorias para Jan Kopecký e unha para Juho Hänninen.

En 2013 perdeu a puntuación para o campionato de Europa debido ao recorte orzamentario en gran parte pola falta de apoio institucional aínda que en 2016 volveu ao calendario continental.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do rally. .
* Sitio web oficial do Campionato de España .
Rally Illas Canarias de 2020

O **Rally Illas Canarias de 2020** foi a 44ª edición de dito rally, a quinta proba da tempada 2020 do Campionato de Europa de Rally, do Campionato de España de Rallys e a sexta do Súper Campionato de España de Rallys. 

Celebrouse do 26 ao 28 de novembro e contou cun itinerario de dezasete tramos que sumaron un total de 201,93 km cronometrados. Tamén foi puntuable para os campionatos ERC 2, ERC 3, ERC Ladies, ERC 3 Junior, ERC 1 Junior e a Abarth Rally Cup.

A proba estaba prevista para os días 9 e 10 de maio, pero a pandemia de coronavirus causou cambios no calendario e cancelacións, véndose a organización obrigada a cambiar a data; primeiro para os días 3 e 5 de novembro e finalmente para os días 26 e 28 do mesmo mes. A pandemia tamén afectou ao funcionamento normal da proba. O epicentro do rally trasladouse dende o parque Santa Catalina, onde se tiña celebrado en anos anteriores, ata a contorna do estadio de Gran Canaria onde se realizaron as verificacións, a cerimonia de saída e onde se instalou o parque de traballo.

O vencedor foi o francés Adrien Formaux cun Ford Fiesta Rally2, por diante do tamén francés Yoann Bonato e do galego Iván Ares. O sétimo posto do ruso Alexei Lukianuk serviulle para coroarse campión de Europa por segunda vez, mentres que Pepe López gañou neste rally os títulos do Campionato de España e do Súper Campionato de España, en ambos casos por segunda vez consecutiva.

## Itinerario 
## Clasificación final 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial .
*Rally Illas Canarias de 2020 en ewrc-results.com .
Museo Numismático da China

O **Museo Numismático da China** (en chinés: 中国钱币博物馆; en pinyin: *Zhongguó Qiánbì Bówùguan*) é unha institución museística chinesa situada en Pequín, centrada na historia da moeda e a circulación monetaria, principalmente nese país.

## A institución 
O Museo Numismático da China está baixo a xestión do Banco Popular da China. Fundouse en 1992 e ten a súa sede na Praza Tian'anmen, en Pequín. As súas instalacións abranguen uns mil metros cadrados e distribúense en dous edificios, que anteriormente pertenceron, respectivamente, ao Banco de Garantía Comercial da China e á delegación en Pequín do Banco Central da China. 

O Museo é membro do Consello Internacional de Numismática. Tamén forma parte do consello do Comité Internacional para os Museos Monetarios e Bancarios (ICOMON), de cuxa novena conferencia anual, celebrada en Pequín en 2002, formou parte do comité organizador.

O Museo Numismático da China é ademais a sede do secretariado da Sociedade Numismática Chinesa, unha organización non gobernamental de carácter académico fundada en 1982 e rexistrada no Ministerio de Asuntos Civís.

## A colección 
[miniatura|110x110px|[Moeda da dinastía Qing, cun furado cadrado no medio.]]

[miniatura|147x147px|[Moeda-lingote de prata con forma de sela de montar.]]

A súa misión consiste en recoller, expor e investigar as moedas e outros obxectos antigos, modernos e contemporáneos relacionados coa historia bancaria.

A súa exposición principal céntrase na historia da moeda chinesa e divídese en cinco seccións e, dentro de cada unha, séguense criterios cronolóxicos e subdivisións temáticas. As seccións son as seguintes:

A revista conta con seccións fixas, como "Foro numismático", "Investigación de historia monetaria", "Moeda bancaria e papel moeda", "Achados e tesouros" ou "Tendencias no coleccionismo de moedas".

## Galería 

Ficheiro:Bronze Wampum.jpg|Moedas-cuncha (tóng bèi) de bronce, da dinastía Shang.
Ficheiro:Knife coin.Ming. Yan. 1.jpg|Moedas-coitelo de bronce.
Ficheiro:Gold Plate and Bronze Money Plate.jpg|Moedas-placa, de ouro e de bronce.
Ficheiro:Sichuan Rupee.png|Moedas de Sichuan con valor en rupias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos
* Sociedade Numismática Chinesa

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo Numismático da China 
* "Museum Special: China Numismatic Museum" (CCTV)
Dardos

miniatura|Dardo nunha diana
Os **dardos** son un deporte competitivo que se practica individualmente ou por equipos, e que consiste en lanzar coa man tres dardos alternativamente cada xogador a unha diana ata completaren unha puntuación determinada ou alcanzar uns sectores determinados unha serie de veces tamén determinada, segundo a variante do xogo.

Ademais dun deporte profesional, os dardos son un xogo de pub tradicional.

## Historia 
A primeira vez que se mencionan os dardos nos libros de historia foi en 1314. Entre batallas, os soldados, aburridos, buscaban outras ocupacións, unha das cales era competir entre eles lanzando paus ou outros materiais punzantes ás tapas dos bocois de viño. Posteriormente empregaron a sección dun tronco de árbore colgado entre unhas pólas. Os mesmos círculos concéntricos da madeira servían definir as diferentes puntuacións. Durante moito tempo foi considerado un deporte practicado polos militares. Era moi apreciado porque mantiña a puntería dos soldados, adestrando o lanzamento de armas lixeiras contra o inimigo.

Os primeiros dardos fabricados especificamente para o xogo fabricábanse en madeira sólida, rodeada cunha tira de chumbo e con plumas de pavo. Estes dardos producíanse principalmente en Francia.

A puntuación estándar da diana atribúese a un carpinteiro de Lancashire chamado Brian Gamlin, que a desenvolveu en 1896 para penalizar a inexactitude, aínda que a historia é discutida.

## Tipos de dardos 
* De punta de aceiro: empréganse para xogar na diana tradicional, que antigamente estaban fabricadas con pelo de camelo e na actualidade son de sisal prensado. O seu peso varía dende os 19 ata os 28 gramos.
* De plástico ou electrónicos: son dardos máis lixeiros, axeitados para dianas electrónicas. O motivo de que sexan máis lixeiros é para evitar un excesivo desgaste da diana. Os máis comúns adoitan pesar entre 16 e 18 gramos, aínda que algúns, pouco utilizados, poden pesar menos. Diferéncianse por levaren a punta de plástico.
* De cerbatana: os dardos son moi pequenos (da orde de 2 centímetros) e a distancia á diana é maior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
### Ligazóns externas 
* Professional Darts Corporation
* World Darts Federation