Goberno de José de Posada Herrera

miniatura|José de Posada Herrera
O **goberno de José de Posada Herrera**, foi un goberno de curta duración pois comezou o 10 de outubro de 1883 e rematou o 18 de xaneiro de 1884.

Á crise no  gabinete de Sagasta aberta coa dimisión de Martínez Campos como ministro de Guerra, uniuse a mala xestión do incidente de París durante a viaxe do rei Afonso XII, o que trouxo como consecuencia a caída do goberno.

O rei encargou entón, sen conceder a disolución das Cortes, a tarefa de formar goberno a Posada Herrera da Izquierda Dinástica. Posada conformou un gabinete, con elementos das distintas ramas da ideoloxía liberal: Segismundo Moret e Ángel Carvajal proviñan da vertente "democrática-monárquica", López Domínguez de Izquierda Dinástica, Aureliano Linares Rivas, ministro de Gracia y Justicia, dos constitucionalistas; Servando Ruíz Gómez, Ministro de Estado, proviña do Partido Radical e, finalmente, os ministros de Ultramar e Facenda eran amigos do presidente desde os seus tempos na Unión Liberal.

Desde o principio o goberno emprendeu o camiño das reformas que en moitos casos, dada a falta de apoios e medios do goberno, quedaron en meros proxectos inacabados tales como:
* a reforma administrativa de Moret cuxo obxectivo era, respectando as provincias de 1833, crear quince entes administrativos superiores que englobasen as provincias; a creación da Comisión de Reformas Sociais ou a reforma da policía, dos penais e da beneficencia.
* Pola súa banda, o Ministerio de Fomento concretou unha futura reforma da Lei de Instrución Pública mediante dous decretos sobre a validez dos estudos realizados con carácter privado e outro sobre a implantación de exercicios prácticos en bacharelato. 
* O Ministro López Domínguez anunciou a reforma do exército
* O Ministerio de Ultramar aboliu o uso de cepo e grilletes en Cuba, expuxo a creación de rexistros civís en Cuba e Porto Rico e a revisión dos dereitos de importación de mercadorías estadounidenses.
Con todo a oposición ao goberno de Posada Herrera limitou o efecto das reformas, a impresión de incerteza derivou nunha cuantiosa baixa nas cotizacións da Bolsa que xerou desconcerto entre os investidores e homes de negocios. Así mesmo a axitación republicana, que tanto afectara ao goberno de Sagasta, expresouse nas rúas de Madrid con motivo do aniversario da morte de Figueras.

En política exterior o goberno mantivo a liña de achegamento ás potencias da Tripla Alianza iniciada por Cánovas del Castillo e mantida con Sagasta, destacando a viaxe realizada por rei Afonso XII a Berlín e Viena en agosto de 1883. A visita realizada polo monarca español foi correspondida polo príncipe imperial de Alemaña, Frederico, entre novembro e decembro de 1883.

A situación do goberno a finais de ano era delicada e a iso contribuíu a mensaxe da Coroa con respecto á implantación do sufraxio universal e o debate que xerou posteriormente no Congreso:

A pesar de que Posada Herrera non fora partidario nunca do sufraxio universal, tal e como afirmaba anos atrás «*que dereitos dades aos pobres cun artigo constitucional?*», viuse arrastrado a defender esta posición xunto coa máis progresista do seu goberno encabezada por Moret. A oposición ao devandito proxecto proviña, non só dos conservadores, senón tamén dos fusionistas de Sagasta, que defendera a súa implantación en 1869.

O goberno tivo que ver como eran derrotados os candidatos ministeriais á comisión que debía responder a mensaxe da Coroa. No debate parlamentario do 3 de xaneiro de 1884, as posturas entre Posada e Sagasta endurecéronse con violentos reproches. Carlos Navarro Rodrigo (fusionista) lembraba ao Presidente as súas contradicións persoais respecto ao sufraxio, e pola súa banda Segismundo Moret, acusou a Sagasta de coñecer e aprobar con anterioridade a mensaxe de Afonso XII.

Os votos particulares dos fusionistas Trinitario Capdepón e Francisco Cañamaque alargaron a discusión parlamentaria sendo concluída, ao día seguinte, coa intervención de Cánovas que declarou que o sufraxio universal era contrario á soberanía nacional. Na votación final, o goberno a pesar de contar co apoio da esquerda dinástica, a minoría liberal-conservadora e os republicanos (126 votos) foi derrotado fronte aos 221 dos fusionistas e conservadores.

Perdida a votación, Posada Herrera presentou a cuestión de confianza ao rei quen negándose a disolver as Cortes, como era desexo de Posada, chamou a Cánovas para formar goberno.

## Notas