open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Carlos Souto Vidal

**Carlos Souto Vidal**, nado o 4 de novembro de 1976 en Oviedo, é un ex xogador de rugby internacional 50 veces coa selección española. Cunha estatura de 1'91 metros e máis de 110 quilos, a súa posición no campo era a terceira liña.
## Traxectoria
Formado no club Pilier de Grado, en 1993 foi fichado polo Oviedo Rugby Club no que xogou até 2001, ano no cal o equipo acadou o ascenso á División de Honra B. Ese mesmo ano marchou a Alcobendas para formar parte do proxecto profesional do MARU, que gañou a liga 2001/02 e foi subcampión ó ano seguinte. En 2003 fixo as maletas novamente para fichar polo Club de Rugby El Salvador de Valladolid no cal botou nove tempadas e gañou catro ligas e catro copas entre outros títulos. En 2012 volveu ó Oviedo Rugby Club no que se retirou.

## Datos persoais
Carlos Souto Vidal traballa na Garda Civil. O seu irmán xemelgo Sergio Souto Vidal tamén foi un xogador de rugby importante. Os dous estiveron na Copa do Mundo de Rugby 1999, a única na que participou a selección española.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* https://web.archive.org/web/20170206021853/http://www.halaoviedoblog.es/2014/10/entrevista-carlos-souto-vidal-ex.html
* http://www.asturiasmundial.com/noticia/24221/carlos-souto-regresa-oviedo-tradehi-rugby-club/
* http://realoviedorugby.blogspot.com.es/2016/01/carlos-souto-vidal-2-decadas.html
### Outros artigos
El Diario de Huesca

***El Diario de Huesca*** foi un xornal de circulación diaria publicado na cidade española de Huesca entre 1875 e 1936.

## Descrición 
Fundado e dirixido até 1911 por Manuel Camo Nogués, o seu primeiro número apareceu o 16 de novembro de 1875. Foi considerado «o medio máis influente da historia xornalística altoaragonesa».

Contou con colaboracións de Joaquín Costa e nel enxalzouse nos seus inicios á Institución Libre de Ensino e a figura de Emilio Castelar. Porén, a finais do século XIX a publicación distanciaríase tanto de Costa como da ILE, por mor da diverxencia ideolóxica destes con *El Diario de Huesca*, cuxo director, Manuel Camo, foi descrito como un «arquetipo do cacique decimonónico». Durante a ditadura de Primo de Rivera, coa que o diario se mostrou crítico, estivo dirixido por Luis López Allué.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
* 

### Ligazóns externas 
* Números de *El Diario de Huesca* na hemeroteca do *Diario del AltoAragón*
WestJet

**WestJet Airlines Ltd.** é unha aeroliña canadense que se fundou como unha alternativa de baixo custo ás principais compañías do país. WestJet proporciona servizos regulares e chárter a 100 destinos no Canadá, Estados Unidos, Europa, México, Centroamérica e o Caribe. Fundada en 1996, no presente é a segunda aeroliña máis grande do Canadá, tras Air Canada, operando unha media de 424 voos e transportando uns 45 000 pasaxeiros cada día. En 2013 WestJet levou a 18,5 millóns de pasaxeiros, sendo a quinta aeroliña de Norteamérica por pasaxeiros transportados. WestJet é unha compañía pública con máis de 10 000 empregados, A súa subsidiaria WestJet Encore tamén opera o Bombardier Q400. A sede da compañía está ao lado do Aeroporto Internacional de Calgary.

En 2015 WestJet tivo uns ingresos por pasaxeiros de 4,029 mil millóns de dólares canadenses e as súas ganancias por acción incrementáronse un 19% ata os 2,92 dólares canadenses. En 2016 a aeroliña foi cualificada como a sétima mellor aeroliña de baixo custo do mundo e a segunda de Norteamérica por Skytrax.

## Frota 
En decembro de 2016 a frota de WestJet estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina da aeroliña
Praia de La Caleta, Málaga

A **praia de La Caleta** é unha praia do distrito Leste da cidade de Málaga, en Andalucía, España. Trátase dunha praia urbana de area escura situada no litoral oriental da cidade, entre a praia de La Malagueta e os Baños del Carmen. Ten uns 1.000 metros de lonxitude e uns 20 metros de anchura media. É unha praia popular e frecuentada debido á súa céntrica situación, no barrio de La Caleta. Conta con toda clase de servizos.

## Notas
La Malagueta

thumb|250px|O barrio de La Malagueta desde o centro cara á esquerda da panorámica.
**La Malagueta** é un barrio do distrito Centro da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Segundo a división oficial de barrios do concello, limita ao norte co barrio de Campos Elíseos; ao oeste, co Ensanche Centro e ao leste con La Caleta.

O barrio aséntase sobre unha porción de terreo triangular que penetra no mar, situado entre o peirao de levante do porto e a praia de La Malagueta. No vértice deste triángulo atópase La Farola.

## Historia 
Durante o século XIX La Malagueta era unha zona industrial atravesada por unha vía dos Ferrocarriles Suburbanos de Málaga. O terreo estaba ocupado por fábricas azucreiras, adegas, un estaleiro e outros usos industriais. Os seus habitantes eran *marengos* e *jabegotes*, dedicados á pesca, que vivían en chozas ou cabanas. Estas eran as únicas vivendas da zona ata que se construíron o Hospital Noble e a praza de touros de La Malagueta e empezaron a aparecer vilas e mansións burguesas ao longo do Paseo de la Farola e do Paseo de Reding.

Os eixos viarios do barrio do século XIX eran a rúa Maestranza, onde se instalou a fábrica de enerxía eléctrica The Málaga Electricity Company en 1888, e a de Vélez-Málaga, ás que despois se sumarían as rúas Fernando Camino, Keromnés, Arenal e Puerto. A chegada do ferrocarril a finais de século supuxo a creación dun dique, dando inicio á instalación de merendeiros na zona.

A principios do século XX aparecen os primeiros balnearios, como os baños de Apolo e da Estrella. Non obstante as actividades industriais continuaron desenvolvéndose coa instalación de fábricas como a fundición de Roldán, a Fabril Malagueña de Hidalgo Espíldora, a fábrica de olivas de Manzano, a adega de Barceló e un serradoiro. Os balnearios levantábanse no mar sobre sustentos de ferro e contaban con bares, restaurante e vestidores, desde onde se descendía por unhas escalinatas para tomar o baño. As zonas de baño estaban cubertas por esparto para protexer a intimidade dos bañistas e existían zonas separadas para homes e mulleres.

Na actualidade, La Malagueta constitúe un dos mellores exemplos do urbanismo do desenvolvismo da cidade, xa que durante a década de 1960 levantáronse edificios de altura sen previa planificación para albergar o maior número de vivendas posible no menor espazo posible.

## Lugares de interese 
* Edificio Desfile del Amor
* Cheminea da antiga Fábrica de Energía Eléctrica
* Hospital Noble
* Palacio de la Tinta
* Paseo de Reding

## Transporte 
A futura estación de La Malagueta será a terminal das liñas 1, 2 e 3 do metro de Málaga, que se atopa en construción. En autobús o barrio queda conectado mediante as seguintes liñas da EMT: C2, 1, 3, 4, 11, 14, 16, 19, 25, 32, 33, 34, 35, 37 e N1.

## Notas
Praza de touros de La Malagueta

[250px|thumb|La Malagueta no ano [1900.]]
**La Malagueta** é a praza de touros da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Atópase situada na zona que lle dá o seu nome, o barrio de La Malagueta, no Distrito Leste, xunto ao Paseo de Reding.

## Historia 
Foi construída en 1874 por Joaquín Rucoba, inaugurándose o 11 de xuño de 1876 con touros da gandería de Murube que foron lidados por Rafael Molina "Lagartijo", Antonio Carmona y Luque "El Gordito", e Manuel Rodríguez "Desperdicios".

En 1976 foi declarada Conxunto Histórico-Artístico, coincidindo co centenario da súa inauguración, e en 1981, Ben de Interese Cultural.

Actualmente pertence á Deputación Provincial de Málaga que a subarrenda por concurso público.

## Edificio 
A Praza é de estilo neomudéxar, tendo forma dun hexadecágono. Tras a reforma levada a cabo en 2010 o coso posúe un aforamento para 9.032 espectadores. O rodo mide 52 metros de diámetro e as instalacións da praza inclúen 4 currais, 10 chiqueros, caballerizas, corraleta para a proba de cabalos, sala de toureiros, enfermería etc.

Nas súas dependencias atópase situado o Museo Taurino Antonio Ordóñez.

Esta praza, de 1ª categoría, é un recinto taurino de tempada, e entre os seus festexos cabe destacar as dúas corridas de touros en Semana Santa, que inclúen a denominada "Corrida Picassiana", a "Corrida de la Prensa" que se celebra no mes de xuño pola festividade dos Santos Patróns San Ciriaco e Santa Paula, os festexos durante a Feira de Agosto e a corrida de touros no mes de setembro coincidindo coa festividade da Virxe da Vitoria, patroa malagueña.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de la Malagueta
* Plaza de Toros de 'La Malagueta' BIC
Biznaga de Ouro

A **Biznaga de Ouro** (en castelán: *Biznaga de Oro*) é o premio outorgado polo xurado oficial do Festival de Málaga de Cine Español á mellor película presentada na Sección Oficial do devandito certame. Outórgase desde o ano 1998, desde que empezou a celebrarse o festival, aínda que ata 2004 chamouse primeiro premio. A Biznaga de Ouro vai acompañada dun premio pecuniario de 60.000 euros.

O nome deste galardón provén da biznaga malagueña, a flor que simboliza á cidade e cuxa forma recrea.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Festival de Málaga
A cambio de nada

***A cambio de nada*** é un filme español de 2015 dirixido por Daniel Guzmán, sendo o primeiro da súa carreira. Gañou a Biznaga de Ouro do Festival de Málaga e dous Premios Goya.

## Sinopse 
Darío (Miguel Herrán) e Luismi (Antonio Bachiller) son dous amigos e veciños de 16 anos que manteñen un estreito vínculo desde pequenos. Un deles, Darío, ten que afrontar a separación dos seus pais, un inferno familiar que o obriga a fuxir da casa. Para gañarse a vida, o mozo empeza a traballar para Caralimpia, un antigo delincuente que rexenta un taller. Xunto a Luismi, o seu novo xefe e Antonia (Antonia Guzmán), unha anciá que recolle mobles abandonados, Darío atopará unha nova familia e unha forma distinta de ver a vida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 'A cambio de nada' en IMDb.com
Voo 062 de Iberia

O **voo 062 de Iberia** era un voo regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Málaga e o aeroporto de Londres-Heathrow. O 4 de novembro de 1967 o Sud Aviation Caravelle que operaba a ruta, con rexistro EC-BDD, descendeu moi por debaixo do nivel de voo asignado para a aproximación e bateu contra a ladeira sur de Blackdown Hill en West Sussex, matando os 37 ocupantes do aparello.

## Accidente 
A hora do accidente foi aproximadamente as 10:02 pm, uns 5 minutos e medio despois de que o avión fose autorizado a descender de FL110 (11 000 pés) a FL60 (6 000 pés). Voando a unha baixa taxa de descenso, o Caravelle primeiro recurtou árbores preto de Black Down House, posteriormente atravesou un gran seto e atravesou un prado matando 65 ovellas e ferindo outras 23. O avión foise desintegrando, esnaquizando un garaxe e danando partes do tellado de Upper Black Down House.

## Notas
El Álbum Ibero-Americano

***El Álbum Ibero-Americano*** foi unha revista publicada na cidade española de Madrid entre 1890 e 1909, dirixida por Concepción Gimeno de Flaquer.

## Historia 
A revista foi publicada en Madrid entre 1890 e 1909, dirixida pola escritora e xornalista Concepción Gimeno de Flaquer. *El Álbum Ibero-Americano* mantivo unha liña editorial na que confluían posturas contraditorias, ó esforzarse en manter un equilibrio entre as ideas feministas que empezaban a agromar na sociedade e as tendencias máis tradicionais, contendo artigos de ideoloxía moi conservadora.

Nela colaboraron mulleres como a propia Gimeno de Flaquer, Julia de Asensi, Carolina Coronado, Ermelinda de Ormache, Emilia Calé y Torres ou Josefa Pujol de Collado, ademais de moitas autoras hispanoamericanas como Adela Castell, Mercedes Cabello de Carbonera, Delfina María Hidalgo. Tamén escribiron nela autores masculinos como Gustavo Baz, Juan Pérez Zúñiga, Salvador María de Fábregues, Melchor de Palau, Salvador Quevedo y Zubieta, o «Marqués de Valmar» ou o marido da directora, Francisco de Paula Flaquer.

Foi a continuadora en España da revista mexicana *El álbum de la mujer*, a cargo tamén do matrimonio Flaquer. Esta segunda época da revista comezaría o 7 de agosto de 1890 ou o 7 de xaneiro de 1891.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Ron Flockhart

**Ron Flockhart** nado en Edimburgo o 16 de xuño de 1923 e finado en Dandenong Ranges, Victoria, Australia o 12 de abril de 1962 foi un piloto de carreiras británico. Participou en 14 Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1, conseguindo un podio final e gañou a carreiras das 24 Horas de Le Mans na serie sportscar dúas veces.

## Andaina nas carreiras
Flockhart comezou a competir en 1951 nun coche Joe Potts de Fórmula 3. Comprou o famoso ERA R4D de Raymond Mays e en 1953 tivo unha tempada moi exitosa, batendo a un dos BRM oficiais en Goodwood. Alcanzou os podios en Goodwood, Charterhall, Snetterton e Crystal Palace, así como varios éxitos en subidas a montaña.

En 1956, pilotando para o equipo escocés Ecurie Ecosse, gañou as 24 Horas de Le Mans de 1956, compartindo un ex Jaguar D-type oficial con Ninian Sanderson. O ano seguinte gañou outra vez co mesmo equipo, esta vez compartindo con Ivor Bueb, establecendo un récord de distancia de 4.398´0&nbsp;km.

## Intentos de marcas de voo e morte 
A principios dos anos 60 o United Dominions Trust fixo plans para romper a marca de tempo que se tardaba en voar de Sydney a Londres para lograr publicidade para o seu equipo UDT Laystall.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

Compartiu pilotaxe con Prince Bira

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ron Flockhart profile at The 500 Owners Association
Hernando da Silva Ramos

**Hernando João "Nano" da Silva Ramos** nado en París, Francia é un expiloto de carreiras con dobre nacionalidade franco-brasileira. Tiña nai francesa e pai brasileiro.
 
## Carreira 
Da Silva Ramos aventurouse por primeira vez en carreiras de motor, conducindo un MG TC, en marzo de 1947, á idade de 21 anos, cando competiu no Gran Premio de Interlagos no Brasil. 
 
Da Silva Ramos participou en sete Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula Un, debutou o 19 de xuño de 1955 e anotou un total de dous puntos de campionato.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Voo 007 de Korean Air

O **voo 007 de Korean Air** (KAL007/KE007) era un voo regular de Korean Air Lines dende Nova York ata Seúl vía Anchorage, Alasca. O 1 de setembro de 1983 o Boeing 747-230B que cubría a ruta foi derrubado por un interceptor soviético Su-15 preto da illa de Moneron no mar do Xapón. O piloto do interceptor era o maior Gennadi Osipovich. Os 269 pasaxeiros e tripulantes a bordo morreron, entre os que estaba Larry McDonald, un representante do estado de Xeorxia na Cámara de Representantes dos Estados Unidos de América. O avión estaba en ruta dende Anchorage a Seúl condo voaba sobre espazo aéreo soviético prohibido máis ou menos á mesma hora que unha misión de recoñecemento estadounidense.

A Unión Soviética inicialmente negou ter coñecemento do incidente, pero posteriormente admitiu ter derrubado o avión, afirmando que estaba nunha misión MASINT de espionaxe. O Politburó do Partido Comunista da Unión Soviética dixo que fora unha provocación deliberada dos Estados Unidos para probar a reparación militar soviética, ou incluso para provocar unha guerra. A Casa Branca acusou á Unión Soviética de obstruír as operacións de busca e rescate. As Forzas Armadas Soviéticas suprimiron as probas buscadas pola investigación da Organización de Aviación Civil Internacional (ICAO), como as caixas negras do avión, que serían liberadas oito anos despois tras a disolución da Unión Soviética.

O incidente foi un dos momentos máis tensos da guerra fría e deu lugar a unha escalada do sentimento anti-soviético, particularmente nos Estados Unidos. Os puntos de vista opostos sobre o accidente nunca foron totalmente resoltos; a consecuencia diso, varios grupos continúan discutindo os informes oficiais e ofrecen teorías alternativas do accidente. A posterior publicación das transcricións das gravadoras do pola Federación Rusa clarificou algúns detalles.

Como resultado do incidente os Estados Unidos alterou os procedementos de seguimento dos avións que partían de Alasca. A interface do piloto automático usada nos avións de pasaxeiros foi redeseñada para facela máis ergonómica. Ademais, o evento foi un dos acontecementos individuais máis importantes que impulsaron á administración Reagan a permitir o acceso ao sistema militar estadounidense de navegación por satélite DNSS, que era clasificado nese momento. Hoxe en día ese sistema é coñecido como GPS.

## Notas
La Caleta, Málaga

miniatura|250px|Hotel Caleta Palace.
**La Caleta** é un barrio do distrito Centro da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Ocupa unha estreita franxa costeira entre o barrio de La Malagueta, ao oeste, e o barrio de Bellavista, ao leste. O límite sur fórmao o mar Mediterráneo, mentres que o límite norte constitúeno a Avenida de Príes e o Paseo de Sancha, que o separan dos barrios da Cañada de los Ingleses, Monte Sancha, El Limonar e Miramar.

La Caleta foi inmortalizada na obra de Isaac Albéniz *Rumores de la Caleta*.

## Historia 
Coñécese a existencia dalgunhas vivendas de pescadores na zona que ocupa o actual barrio durante a época musulmá. Tras a toma de Málaga polos Reis Católicos, a zona comezou a ser coñecida como La Caleta del Marqués, por ser neste lugar onde instalou o seu campamento o Marqués de Vélez durante o asedio. A finais do século XVII realizáronse traballos para achandar o terreo montañoso, coa creación dunha vía arborizada, pontes e rotondas e, xa no século XIX converteuse nunha área recreativa para a celebración de romarías e festexo do Nadal.

Como outros barrios da zona leste de Málaga, La Caleta comezou a tomar forma urbana a finais do século XIX, cando foi escollida como zona de residencia da alta burguesía da época e empezaron a xurdir luxosas vilas residenciais que aínda forman a tipoloxía edilicia preponderante no barrio.

## Lugares de interese 
* Palacio de Miramar
* Hotel Caleta Palace
* Vila Cele María
* Paseo de Sancha 34 e 36
* Casas de Cantó

## Transporte 
En autobús o barrio queda conectado mediante as seguintes liñas da EMT: C3, 11, 32, 33, 34, 35 e N1.

## Notas
Jacques Pollet

**Jacques Pollet** nado en Roubaix o 2 de xullo de 1922 e finado en París o 16 de agosto de 1997 foi un piloto de carreiras de Francia. Participou en 5 Grandes Premios do Campionato do Mundo, que debutou o 4 de xullo de 1954. Non obtivo puntos de campionato.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
La Caleta

**La Caleta** pode referirse a:

## Toponimia 
### Arxentina 
* **La Caleta**, localidade da provincia de Buenos Aires;
* **Barrio Parque Atlántico La Caleta**, barrio do partido de Mar Chiquita, na provincia de Buenos Aires.

### España 
* **La Caleta**, localidade do concello de Güímar;
* **La Caleta**, localidade do concello de Adeje;
* **La Caleta**, localidade do concello de Arico;
* **La Caleta**, entidade de poboación do concello de Los Silos;
* **La Caleta**, barrio de Málaga;
* **La Caleta**, localidade do concello de Salobreña (Granada);
* **La Caleta de Interián**, entidade de poboación do concello de Garachico;
* **Caleta de Vélez**, localidade do concello de Vélez-Málaga;
* **Puerto de La Caleta**, porto do concello de Vélez-Málaga.

### República Dominicana 
* **La Caleta**, distrito municipal de Boca Chica.

## Praias 
* **La Caleta**, praia de Santo Domingo, República Dominicana;
* **La Caleta**, praia de Cádiz;
* **La Caleta**, praia de Málaga;
* **La Caleta**, praia de La Vila Joiosa;
* **La Caleta**, praia de Xibraltar.
Teresa Rovira i Comas

**Teresa Rovira i Comas**, nada en Barcelona o 13 de decembro de 1918 e finada o 23 de setembro de 2014 foi unha bibliotecària catalá.

## Traxectoria 
Foi filla de Antoni Rovira i Virgili.. Estudou na Mútua Escolar Blanquerna, dirixida por Alexandre Galí i Coll. Xa de pequena era unha gran lectora e entre as súas primeiras lecturas estiveron Lola Anglada Josep Carner e Dolors Monserda. En xuño de 1936 ingreesou na Escola de Bibliotecàries, mais houbuo de interromper os estudos por mor da guerra civil española. En 1939 exiliouse en Francia coa súa familia,

En 1944 licenciouse en Letras (Historia e Xeografía) pola Universidade de Montpeller. A parella instalouse en Perpiñán, onde as actividades comerciais de Calvet se centraron nunha pequena fábrica de tapóns para champaña e viño, sen deixar de colaborar nos asuntos empresariais e políticos con Josep Irla. En 1973 licenciouse en Letras pola Universidade de Barcelona.

En 1986 Max Cahner retomou a publicación da *Revista de Catalunya* para dar continuidade á publicación fundada por Antoni Rovira i Virgili en 1948. Teresa Rovira formou parte da Fundació Revista de Catalunya achegando coñecemento, experiencia e a continuidade.

## Notas
Fernando Martínez Vilanova

**Fernando Martínez Vilanova**, en ocasións coñecido como **Fernando Vilanova**, nado o 30 de outubro de 1949 en Vilarchán (parroquia de Tourón, no concello de Ponte Caldelas), é un pintor, historiador da arte e crítico galego.

## Traxectoria 
Estudou Belas Artes na Universidade Autónoma de Barcelona, fixo os cursos de doutoramento na Universidade de Salamanca e leu a tese de doutoramento na Universidade de Vigo. Foi catedrático de debuxo no IES A Xunqueira II de Pontevedra. Crítico de arte, ten colaborado en xornais, revistas especializadas e catálogos con traballos como "As fontes artísticas de Castealo"; "Meu Pontevedra" (1986); "Luís Seoane, a arte como significado" (1994); "Arquitectura, escultura, pintura, 25 anos de creatividade" (1988); "Unha aportación peculiar ao urbanismo tradicional, San Sebastián de Covelo" (1992); "O escultor Uxío Souto" (1993); "Camilo Nogueira, escultor" (1996). Como pintor ten realizado diversas exposicións individuais e colectivas.

## Obra escrita 
* *A pintura galega (1850-1950). Escola, Contextualización e Modernidade* (1998). 496 páxs. Edicións Xerais de Galicia. ISBN 978-84-8302-271-9. Estuda o valor da renovación da pintura galega nos anos 30.
* *A ourivería tradicional en Galicia* (2011). Deputación de Pontevedra. 174 páxs. ISBN 978-84-8457-377-7. Catalogación dos modelos de ourivería desde o XVIII ao XX en Galicia.
* *O inverno ausente... nos corazóns galegos de Salvador de Bahia* (2021). Fervenza Ed. 352 páxs. ISBN 978-84-18136-32-0. Obra de ficción baseada en feitos reais que retrata a emigración galega a Brasil.

### Libros colectivos 
* "As fábulas de Castelao nas beiras do Lérez", en *Meu Castelao!* (2025). Concello de Pontevedra. ISBN 978-84-09-80825-0.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Compilación de bibliografía relativa a Fernando Martínez Vilanova
* 20px *Pintores de Galicia* (2013). TVG. Interveñen Díaz Pardo, Sobrino, Castro, López Bernárdez e Fernando Martínez Vilanova.
Manuel Moriche Mostajo

**Manuel Moriche Mostajo**, nado o 6 de agosto de 1950 en Zaragoza, é un ex xogador de rugby internacional 59 veces coa selección española entre 1970 e 1983. Xogaba na posición de apertura e foi considerado o mellor xogador nacional da década dos 70s.
## Traxectoria
Medrou en Valladolid e foi adestrado no Colexio El Salvador polo cura francés George Bernès, introductor do rugby na capital castelá nos anos 60s. Co equipo de El Salvador disputou tres tempadas na Liga Nacional acadando dous subcampionatos e un terceiro posto. Cando a dirección do colexio renunciou á súa licenza deportiva cedéndolla ó CDU Valladolid, Moriche mudouse a Madrid para xogar no Club Deportivo Arquitectura, equipo co cal gañou cinco ligas e dúas copas. En 1974 xogou un tempo no equipo de Veterinaria de Zaragoza da segunda división, por mor do servizo militar. En 1978 deixou Madrid para xogar dúas tempadas no Futbol Club Barcelona, volvendo ó Arquitectura en 1980. Foi o cerebro do mellor equipo do panorama nacional e da selección durante anos, e no momento da súa retirada era o xogador español con máis encontros disputados da historia.

Na actualidade Manolo Moriche é máis coñecido pola súa faceta periodística xa que leva anos comentando encontros de rugby en Canal+ e Movistar+.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* https://web.archive.org/web/20161013132114/http://www.arquitectura-rugby.org/?page_id=347
* Entrevista
José Vilas García

**José Vilas García**, nado cara a 1817 e finado en Pontevedra o 18 de setembro de 1887, foi un editor e político galego.

## Traxectoria 
Liberal pontevedrés. Dono dunha imprenta co seu irmán Primitivo Vilas, da que saíu a primeira edición de *A gaita gallega* de Pintos. Foi concelleiro de Pontevedra en 1854 e alcalde da cidade en 1870. Finou na súa quinta de Santa Margarita de Pontevedra o 18 de setembro de 1887 con 70 anos.

## Vida persoal 
Casou con Juana Portela Dios e porfillou a Manuel Portela Valladares logo da morte do seu pai.

## Notas
España (xornal)

O ***España*** foi un xornal publicado en Tánxer entre 1938 e 1967.

## Historia 
Fundado en 1938, por inspiración do alto comisario de España en Marrocos, Juan Beigbeder, o xornal sacou o seu primeiro número o 25 de outubro de 1938. O seu fundador e primeiro director foi o xornalista Gregorio Corrochano. O diario foi publicado nun contexto en que Falanxe editaba varios diarios no norte de África, incluída a Zona Internacional de Tánxer. Aínda que se editaba na cidade tanxerina, a liña editorial de *España* non prestaba moito interese polos asuntos africanos e, pola contra, si o facía sobre os asuntos españois e internacionais. Tamén adoitaba ofrecer abondosas crónicas taurinas. No seu mellor momento chegou a ter unha tirada diaria de 50.000 exemplares. O España converteuse no principal diario *español* do norte de África. Malia as súas orixes, a súa redacción acolleu a moitos exiliados republicanos. Na década de 1950, publicou un suplemento satírico, *Don José*, baixo a dirección de Antonio Mingote. O seu derradeiro número foi do 31 de outubro de 1967.

Tras a súa desaparición, foi sucedido polo *Sol de España*, que se publicou en Málaga entre 1967 e 1982.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Manuel Fernández Munín

**Manuel Fernández Munín**, nado en Boqueixón, é un economista e político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Economista, ten unha xestoría en Santiago de Compostela.  Foi presidente dunha asociación de pais de alumnos. Foi de número dous na candidatura do PPdeG en Boqueixón para as eleccións municipais de 2015 e foi elixido concelleiro e primeiro tenente de alcalde. A finais do 2016, logo da renuncia á alcaldía de Ovidio Rodeiro Tato para pasar a ser Delegado Territorial da Xunta de Galicia na provincia da Coruña, foi elixido alcalde. Nas eleccións municipais de 2019 volveu acadar a alcaldía logrando maioría absoluta. 

Renunciou a presentarse como candidato á reelección nas eleccións municipais de 2023, sendo substituído como cabeza de lista polo seu antecesor Ovidio Rodeiro Tato, o cal regresou á alcaldía con maioría absoluta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Boqueixón
Gato rubio de Borneo

O  **gato de Borneo**  (***Catopuma badia***), coñecido tamén como **gato vermello de Borneo**, é un felino endémico da illa de Borneo que vive na selva e en áreas próximas a ela.

## Características 
Mide uns 60 cm, máis cunha cola de 40&nbsp;cm, e o seu peso varía entre 2 e 3 kg. O gato de Borneo é un animal nocturno que se alimenta de pequenos mamíferos e aves. Debido aos poucos exemplares que se viron, non se puido estudar o seu comportamento social nin reprodución.

A pel do gato de Borneo usualmente é terracota (rubia pardenta), pero ten unha gama de cores de variantes do gris. A análise de ADN relaciónao con *Catopuma temminckii*, diferenciándose na estrutura ósea e que é moito máis pequeno.

## Dieta 
Este gato salvaxe caza de noite aves e roedores, e algunhas veces incluso monos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Guía de Grandes Gatos
Ortografía do estremeño

A **ortografía do estremeño** é a primeira ortografía feita para a normalización escrita do estremeño, ademais de ser a ortografía empregada na Güiquipeya. O seu autor é Ismael Carmona García.

## Ortografía 
A ortografía foi redactada entre os anos 2006 e 2007 co obxectivo de homoxeneizar e normalizar a escrita do estremeño.

Divídese en dúas grandes partes: microortografía e macroortografía. A microortografia recolle a norma para escribir a verba concibida de xeito illado, mentres que na macroortografía atópanse aquelas normas que poñen en relación a escrita da palabra nun contexto maior como é o sintagma, a oración ou o texto. Engadida a esta obra aparece un apéndice sobre a escrita dos prefixos curtos de orixe grecolatino.

A proposta baséase en seis principios:
# O feito de que a maioría dos estremeños foron alfabetizados en castelán e que as formas estrañas causan reaccións negativas.
# O estremeño está emparentado con certas linguas coas que é conveniente manter unha coherencia ortográfica.
# Non introducir elementos alleos ó contexto romance.
# Equilibrio entre a pronunciación máis depurada e o sistema de escrita, que non sexa fonético de máis pero tampouco etimolóxico. Enténdese como *pronunciación depurada* aquela que conservou mellor os trazos estremeños dentro dos diversos dialectos. As variedades dialectais que se toman como referencia son as de Coria e Vega del Tajo.
# O sistema ortográfico debe favorecer a súa aprendizaxe sendo esteticamente atractivo e tendo normas sinxelas.
# Só se deben reflectir ortograficamente aqueles feitos que supoñan cambios na morfoloxía da palabra. Menciónanse tres tipos concretos de modificacións: redución (de *cansadu* a *cansau*), expansión (de *Calistu* a *Calistru*) e transformación (de *clavu* a *cravu*).

## Notas
Ferrán Velazco Querol

**Ferrán Velazco Querol**, nado o 23 de xuño de 1976, é un ex xogador de rugby internacional 59 veces coa selección española entre 1997 e 2006. A súa posición era de zagueiro, con 1'80 metros de estatura e 84 quilos de peso.
## Traxectoria
A súa carreira transcorreu na Unió Esportiva Santboiana dende que era un rapaz até a súa retirada, agás por tres tempadas que botou no Club de Rugby El Salvador entre 2002 e 2005, gañando a liga española cinco veces nos anos 1995/96, 1996/97, 2002/03, 2003/04 e 2005/06, entre outros títulos. Como xogador internacional formou parte da selección nacional que disputou o seu único mundial en 1999. Nese mundial anotou os únicos tres puntos de España nunha Copa do Mundo de Rugby. Foi no encontro disputado contra Suráfrica. Tamén foi membro habitual da selección de rugby a 7.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* http://en.espn.co.uk/scrum/rugby/player/12700.html 
### Outros artigos
Sergio Mantovani

**Sergio Mantovani** nado en Milán o 22 de maio de 1929 e finado o 23 de febreiro de 2001 foi un piloto de carreiras italiano. Participou en 8 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, no que debutó o 13 de setembro de 1953. Comezou 7 desas carreiras, todas con Maserati. Os seus mellores resultados foron dous quintos lugares, anotou un total de 4 puntos de campionato. Nas carreiras fora do campionato de F1, terminou terceiro nos Grandes Premios de Syracuse e Roma en 1954.

Despois de perder unha perna nun accidente durante a práctica para o Valentino Grand Prix en 1955, Mantovani retirouse e involucrouse coa Comisión Deportiva italiana.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

:* Indica unidade compartida con Luigi Musso
:* Indica unidade compartidacon Luigi Musso e Harry Schell no coche de Musso. Mantovani compartiu o seu propio coche con Musso e Jean Behra antes de que desenvolvera problemas co sistema de combustible e retirárase da carreira.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ottorino Volonterio

**Ottorino Volonterio**, nado en Orselina o 7 de decembro de 1917 e finado en Lugano o 10 de marzo de 2003, foi un piloto de carreiras suízo.

## Traxectoria
Estudou para avogado antes de comezar a participar en carreiras de coches deportivos. Debutou na Fórmula 1 no Gran Premio de España de 1954 o 24 de outubro de 1954 nun Maserati 250F, pero non tivo éxito nos tres Grandes Premios do Campionato do Mundo nos que participou. Só terminou no Gran Premio de Italia de 1957 15 voltas detrás do gañador. Volonterio seguiu competindo nas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato e en autos deportivos, o seu mellor resultado foi un segundo lugar na Coupe de Paris en Montlhéry en 1955. continuou correndo ata 1973, e morreu en Lugano en 2003.
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

:* Indica unidade compartida con Toulo de Graffenried
:* Indica unidade compartida con André Simon

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Taylor Momsen

miniatura|dereita|220px|Taylor Momsen en 2011.
**Taylor Momsen**, nada en Saint Louis o 26 de xullo de 1993, é unha vocalista, actriz e modelo dos Estados Unidos de América. Reside na cidade dos Ánxeles, California, e é coñecida pola súa interpretación da adolescente rebelde chamada Jenny Humphrey na serie *Gossip Girl*. É a vocalista principal do grupo de rock alternativo e hard rock, The Pretty Reckless.

## Traxectoria 
### Discografía cos The Pretty Reckless 
#### Álbums de estudio 
* 2010: *Light Me Up*
* 2014: *Going To Hell*
* 2016: *Who You Selling For*

#### EPs 
* 2010: *The Pretty Reckless (EP)*
* 2012: *Hit Me Like A Man*

#### Sinxelos 
* «Make Me Wanna Die» (2010)
* «Miss Nothing» (2010)
* «Just Tonight» (2010)
* «You» (2012)
* «My Medicine» (2012)
* «Kill Me» (2012)
* «Going To Hell» (2013)
* «Heaven Knows» (2014)
* «Messed Up World (F'd Up World)» (2014)
* «Take Me Down» (2016)

### Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Horace Gould

**Horace Gould** nado como **Horace Harry Twigg** en Bristol (Inglaterra) o 20 de setembro de 1918 e finado en Southmead o 4 de novembro de 1968 foi un piloto de carreiras británico.

## Traxectoria 
Gould comezou a competir cos coches deportivos en 1952 ao volante dun Cooper-MG. pasou á Fórmula Un en , competindo como piloto privado e usando como nome do equipo Gould's Garage (Bristol).

Participou en 17 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, no que debutou o 17 de xullo de 1954, ademais de numerosas carreiras fóra de Campionato. Logrou un total de 2 puntos de campionato, pilotando o seu Maserati 250F logrou o quinto lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1956, o suficiente para lograr o 19º posto no Campionato do Mundo da tempada. Gañou carreiras menores fora do campionato de Fórmula Un en Castle Combe en 1954 e Aintree en 1956, e tamén logrou dous puntos no Campionato do Mundo Sportscar de 1957, Acabou no 5º lugar na edición dos 1000 km de Nürburgring de 1957 compartindo un Maserati 300S cos seus compañeiros de equipo Stirling Moss, Juan Manuel Fangio e Paco Godia.

Gould morreu de súpeto, en Southmead, Inglaterra, dun ataque ao corazón, á idade de cincuenta anos. Os seus fillos Martín, Stephen e Richard aínda viven en Bristol. Martin participou en carreiras de motor e competiu na Fórmula 3, e dous dos seus netos Daniel Gould e James Gould tamén participaron en carreiras desde unha idade temperá.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Francesa Daga

**Francesa Daga** en occitano ou **Françoise Dague** en francés, é unha personalidade do mundo das asociacións occitanas e da cultura popular nos anos 1960-80.

En 1962, fundou os Ballets occitanos de Tolosa, e en 1971, con Hubert Poirée, o Conservatorio occitano. Tamén é cantante e etnógrafa, e ten reunidos unha excepcional colección de traxes tradicionais. Cantou con Rosina de Pèira.

## Traxectoria 
De orixe limousina, Francesa Daga medrou no campo e estivo inmersa na cultura popular occitana grazas a súa nai, Cécile Marie, que era unha folclorista de renome. Aprendeu as técnicas de canto tradicional grazas ó contacto con persoas de idade avanzada. Instalouse en Tolosa e a partir dos 14 anos de idade, uniuse a grupos folclóricos locais.

A continuación, estudou Belas Artes. Comezou un estudo no que debuxaba os traxes tradicionais de distintas rexións occitanas e ampliou o traballo de investigación da súa nai, recollendo información sobre a música e as danzas populares.

En 1962, fundou o grupo de Ballet occitano, en Tolosa. En 1971, convenceu ó concello de Tolose para crear o Conservatorio occitano, que foi instalado na rúa Jacques Darré, no barrio de Saint-Cyprien. En 1975, ilustrou o traballo da súa nai, Cécile Marie: ''Anthologie de la Chanson occitane, chansons populaires des pays de langue d'oc* , (París, G. P. Maisonneuve et Larose, 1975).

## Discografía 
* *Ballets occitans de Toulouse* - Philips - 1968
* *Les Pyrénées au pays d'Occitanie - Françoise Dague et les Ballets occitans* - Le Chant du Monde LDX74413
* *Gascogne en Occitanie - Françoise Dague et les Ballets occitans* - Le Chant du Monde LDX74470
* *Dague, Pòp occitana* - Pathé Marconi EMI 2C06412703 - 1973
* *Nadal Encara'' - Revolum REV054 (avec Martina, Clara et Rosina de Pèira)

## Notas
Josiana Ubaud

**Josiana Ubaud**, nada en Marsella, Francia, o 10 de maio de 1947, é unha lingüista especializada en lexicografía e gramaticografía e unha botánica occitana. É a autora de dúas obras esenciais para o coñecemento do occitano moderno, o ''Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l'occitan* e o *Diccionari scientific francés-occitan*.

## Traxectoria 
Josiana Ubaud foi profesora de matemáticas durante oito anos antes de advocar á lexicografía occitana despois de regresar ó país occitano en 1990. Foi responsable, con Patric Sauzet, do *Gidilòc* de 1991 a 2003. É tamén formadora en etnobotánica no IUFM. Interveu  en moitos programas de radio (Divergence FM e France Culture) para falar de botánica. É membro do consello lingüístico do Congreso Permanente da Lingua Occitana e escribe artigos de opinión dentro do diario electrónico *Jornalet*.

## Obras 
* *Lexic Provençau de Botanica*, IEO 13 (1986)
* "Faire de la botanica en occitan", dins *Actes de l'UEO*, Nimes (1992).
* "La vegetacion mediterranèa", dins Lenga e País, n°25 : CRDP, Montpelhièr, 1992.
* *L'ensalada champanèla, les salades sauvages, obratge collectiu'', 2nda edición, Les Ecologistes de l'Euzière, Pradas de Les (1994).
* *Lo vèrb Occitan, guida complèta de conjugason*, con Patric Sauzet, Edisud (1995).
* "Lei noms occitans d'origina araba" dins ''Aquò d'Aquí* (1995).
* "Lexicografia occitana" dins *Lenga e País d'òc* n° 30, CRDP de Montpelhièr (1996).
* *Des arbres et des hommes* Edisud (1997).
* "Problèmas de nòrma" dins *Lenga e País d'òc* n° 33, CRDP de Montpelhièr (1998).
* *Lo lengadocian/provençau, dialècte(s) de referéncia ?*  10/09/2011 (en liña)
* * Occitan… e grafia « arcaïca »/Lengas d’òc… e « grafié moudèrno »*  10/09/2011 (en liña)
* *Pensabèstia ortografic* . 26/02/2013. (en liña)
* *Violéncias de lenga, violéncias fachas a la lenga*  31/12/2013 (en liña)
* *Orrors lexicalas ensenhadas*  24/01/2014 (en liña)
* *Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l'occitan*. Canet: Trabucaire. 2011. ISBN 978-2-84974-125-2. Rectificacions en linha: http://www.josiane-ubaud.com/Fautas%20Dicort.doc  (2015)
* *Escrichs sus lei femnas, Escrichs de femnas… o pichon lexic illustrat de la misoginia ordinària*. Besièrs: IEO de Lengadòc. 2012. ISBN 978-2-85910-506-8.
* *Diccionari scientific francés-occitan: matematica-informatica-fisica-tecnologia-quimia (lengadocian e provençau)*. Lo Crèç: Nerta edicion. 2014. ISBN 978-2-9549771-0-2.
* *Usage des mots oc, occitan, Occitanie  à travers les âges''. 20/10/2015. (en liña)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Josiana Ubaud
Naoko Sano

**Naoko Sano**, nada en Tokyo en 1970, é unha mestra e investigadora xaponesa de sociolingüística e en francés.

Despois de ter descuberto o occitano no Xapón, decidiu facer unha parte dos seus estudos na Universidade de Montpellier para poder aprender a lingua occitana.

En 2004, levou a cabo un estudo das súas motivacións de emprego do occitano, o cal lle valeu *La pluma e lo còr* da Chambra d'Òc. O mesmo ano, recibiu o Premio da Vocación provenzal, entregado pola Fundación Loís Voland.

No presente, ensina na Universidade de Nagoia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Naoko, *Una lengua y un chamin*, coa colaboración de *Chambra de òc*.
* Naoko, *Vocabulario occitano-japonés*, difundido en Occitania por IDECO.
Eugèni Garcin

**Eugèni Garcin** (en ), nado en Alens o 31 de decembro de 1831 e finado en Anthony (Illa de Francia), en febreiro de 1909, foi un xornalista e escritor occitano.

## Biografía 
Nado no seo dunha familia modesta, o seu pai era mariscal. Fixo uns estudos que lle deron un bo para traballar do xornalismo e a escritura. Na súa xuventude, escribiu poesías en occitano que foron publicadas por Roumanille en 1851 dentro da obra colectiva *Lei Provençalas*. Participou no Romavatge dei Trobaires de Aix-en-Provence en 1853. Fíxose amigo de Mistral e escribiu a miúdo dentro do *Armanac Provençau*. 
Marchou a París e en 1861 casou coa directora da pensión onde traballaba. Comezou a súa carreira xornalística e converteuse en 1868 nun dos colaboradores do xornal marselles *Le Peuple*. Eugène Garcin participou moi activamente no movemento félibre e nese mesmoa no 1868, mais coa publicación de *Les Français du Nord et du Midi* anóxase cos seus amigos félibres, acusándoos de separatismo. Cando se proclamou a República, foi nomeado prefecto de Mureth. Pouco despois, deixou este traballo para facer de xornalista en Tolosa. Colaborou nos xornais ''L'Émancipation* e *L'Avenir du Gers,* nos que expandiu as súas ideas revolucionarias.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Croisade du provençal contre le français* en Gallica.fr
* *Les Français du Nord et du Midi'' en Google Books
Antonio Suárez Couto

**Antonio Suárez Couto**, finado en Ribadeo o 6 de marzo de 1918, foi un agrarista galego.

## Traxectoria 
Axudante de Montes no distrito forestal de Pontevedra-Coruña até 1913, a partir dese ano pasou ao distrito de Ourense-Lugo. Dirixiu o *Boletín de la Federación Agropecuaria del Norte Galaico*.

## Notas
Tomás Pardo Vidal

**Tomás Pardo Vidal**, nado o 14 de setembro de 1957 en Alzira, é un ex xogador de rugby internacional 38 veces coa selección española, entre 1976 e 1988. A súa posición no campo era a segunda liña, reservada a xogadores de grande estatura. 
## Traxectoria
Comezou a súa carreira deportiva en 1970 nas categorías inferiores do equipo francés de Vichy. En 1974 debutou co primeiro equipo, e en 1978 mudouse ó equipo de Saint-Jean-de-Luz que competía na máxima categoría do rugby francés. En 1980 volveu a España para xogar no Rugby Club Valencia co cal gañou a liga en 1982/83 e foi subcampión da Copa do Rei en 1985/86. Cofundador do Rugby Club Alzira en 1983, ese equipo da súa cidade natal foi o da súa retirada como xogador en 1992, comezando despois unha carreira como adestrador que inclúe unha participación na Copa do Mundo de Rugby 1999 como axudante do seleccionador Alfonso Feijoo.

## Datos persoais
De profesión bombeiro, os seus fillos Lionel e Yannick son xogadores de rugby profesionais.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* http://www.alzira.es/alzira_vpm/index.php/val/noticies/7356-l-ajuntament-d-alzira-ha-commemorat-l-entrada-de-jaume-i-a-la-ciutat 
* http://www.elseisdoble.com/vernoticia/11987/rugby_club_alzira_30_anos_orgullosos_por_lo_conseguido
Tigre do Caspio

O **tigre do Caspio** (*Panthera tigris virgata*) é unha subespecie de tigre que habitaba, antes do remate do século XX, nos escasos hábitats de bosque de ribeira do oeste e do sur do mar Caspio, dende Turquía e Irán até o deserto de Xinjiang, na China.

Está moi relacionado co tigre siberiano. Foi descrito como unha subespecie intermedia entre o siberiano e o tigre de Bengala.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Panthera tigris virgata* en IUCN Cat Specialist Group Species Account
Opoñerse á extinción

[dereita|miniatura|260px|[Sés|SES a actuar en Pontevedra presentando o seu álbum: *Opoñerse á Extinción* (febreiro de 2017)]]
***Opoñerse á extinción*** é o cuarto álbum da cantautora bergantiñá SES, que saíu á venda o 2 de decembro de 2016 e que continúa na liña dos dous discos anteriores, cunha onda ecléctica que vai do rock ao blues pasando pola canción de autor latinoamericana, ademais de novas sonoridades e unha pegada clara de cantareira. O álbum conta con once temas sobre honestidade, denuncia social e rabia pola desaparición da cultura galega, mais coa forza, o orgullo e o vitalismo de quen non asume o autoodio que tentan inculcarlle. A propia autora descríbeo coma un disco de amor. Inclúe unha canción (*Con Tambores de Mar*) dedicada á filla (Sara) dunha das súas cantoras. A *Paz Esquiva* foi o primeiro sinxelo, lanzado en novembro de 2016. En 2017 comeza unha xira que percorre distintas vilas galegas (A Coruña, Ourense, Burela, Vigo, Pontevedra...) e mesmo fóra de Galiza (Bilbao, Madrid, Badalona). Foi publicado baixo o selo Fol Música.

## Listaxe de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial de SES