Conferencia Monetaria de París (1867)

miniatura|358x358px|O Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, sede da Conferencia.

A **Conferencia Monetaria de París de 1867**, que tivo lugar do 17 de xuño ao 6 de xullo dese ano, foi a primeira dunha serie de conferencias monetarias de carácter internacional no derradeiro terzo do século XIX e no primeiro do XX.
 
A idea deste encontro xurdiu do estadista francés Félix Esquirou de Parieu, que contribuíra decisivamente á creación, dous anos antes, da Unión Monetaria Latina.
 
A conferencia tivo lugar no prestixioso edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Francia, terminado pouco antes, sito no Quai d'Orsay de París.
 
## Desenvolvemento 
A Exposición Universal de París de 1867 foi a ocasión para convocar a conferencia monetaria, á que asistiron representantes de Austria, Baden, Baviera, Bélxica, Dinamarca, España, os Estados Unidos, Francia, Grecia, Italia, o Imperio Otomán, os Países Baixos, Portugal, Prusia, o Reino Unido, Rusia, Suecia (xunto con Noruega), Suíza e Württemberg. A sesión inaugural foi presidida polo ministro francés de Asuntos Exteriores, Lionel de Moustier, e as tres seguintes por Parieu. Como se consideraba que a conferencia dera comezo con éxito, o monarca Napoleón III, en sinal de aprobación imperial, designou o príncipe Napoleón Xosé Bonaparte para ocupar a presidencia, polo que este pasou a presidir as catro sesións derradeiras.
 

 
Por consello de Parieu, aprobouse un plan que recomendaba a adopción do padrón ouro único, así como a decimalización dos sistemas monetarios que aínda non eran decimais e a coordinación das distintas moedas co sistema monetario francés.
 
Discutíronse as dificultades que presentaba a aplicación práctica destes principios e deuse plena liberdade ás respectivas nacións para levaren a cabo as propostas do xeito que considerasen máis conveniente. A conferencia concluíu o 6 de xullo cunha postura común favorable ao padrón ouro —como era a preferencia de Parieu—, aínda que recoñecendo que a transición do bimetalismo sería gradual.
 
As consecuencias demostraron que os obstáculos á normalización internacional da moeda eran insuperables. O Goberno británico no puido obter a aprobación dunha Comisión Real para a vinculación do seu soberano á peza francesa de 25 francos. Ademais, o curso dos acontecementos políticos alterou axiña por completo a posición relativa dos principais países, mesmo nas súas relacións monetarias. Alemaña e os Estados Unidos reformaron as súas moedas na década de 1870, mais sen ter en conta consideracións internacionais.
 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Conférence monétaire internationale: Procès verbaux*. Imprimerie impériale, París, 1867
* Russell, H. B. (1898). "General Acceptance of the Principle of the Cold Standard: Conference of 1867". En *International Monetary Conferences: Their Purposes, Character and Results, with a Study of the Conditions of Currency and Finance in Europe and America during Intervening Periods, and in their Relation to International Action*. Harper & Brothers, Nova York. Páxinas 34-86
 
### Outros artigos 
* Conferencia Monetaria de París (1878)
* Conferencia Monetaria de París (1881)
* Conferencia Monetaria de Bruxelas (1892)
* Unión Monetaria Latina