Baroco

miniatura|Diagrama dun siloxismo **baroco**
Na lóxica aristotélica da escolástica medieval, **baroco** é unha palabra mnemónica usada para memorizar un siloxismo da segunda figura. 

En concreto, a primeira proposición é universal afirmativa (A), a segunda é particular negativa (O) e a conclusión tamén é particular negativa (O). O termo medio aparece como predicado en ambas premisas.

Por exemplo,

:* Toda virtude vai acompañada de discreción.
:* Algúns tipos de celo non van acompañados de discreción.
:* Polo tanto, algúns tipos de celo non son virtudes.

Na lóxica aristotélica, "**Baroco**" é un dos catro siloxismos da segunda figura entre os 19 modos válidos (ou un dos seis da segunda figura entre os 24 se se contan os modos debilitados). A súa estrutura é: unha premisa maior universal afirmativa (A), unha premisa menor particular negativa (O) e unha conclusión particular negativa (O). Está relacionado co siloxismo "Bárbara" da primeira figura, xa que se pode reducir a el por conversión indirecta.
## Comparación coa lóxica moderna 
Na lóxica aristotélica tradicional, o modo *Baroco* (AOO-2) considérase válido, mais a súa validez pode non corresponderse en termos formais coa lóxica moderna. Isto pódese ver cun exemplo actual:

1*. Todos os cans son mamíferos.* (Universal afirmativa - A)

2. *Algúns peixes non son mamíferos.* (Particular negativa - O) 

3*. Polo tanto, algúns peixes non son cans.* (Particular negativa - O)

Na lóxica aristotélica, este siloxismo non é válido porque o termo medio ("mamíferos") non conecta directamente "cans" e "peixes". Polo tanto, a conclusión non se deduce correctamente das premisas.

Na lóxica moderna, este tipo de inferencia pode reformularse mediante a lóxica de predicados, usando a negación doutros conxuntos. Aínda así, na lóxica tradicional, ao non distribuír ben o termo medio, non se considera unha dedución válida. Se a premisa 2 fose *Ningún peixe é mamífero*, a conclusión sería correcta, pero formalmente correspondería a un siloxismo "Cesare" en vez de "Baroco".

## Baroco e Barroco 
No século XVI, o termo "Baroco" pasou máis aló da filosofía e comezou a utilizarse para describir calquera cousa que fose excesivamente e absurdamente complexa. O filósofo francés Michel de Montaigne asociaba o adxectivo "baroco" a "bizarro e inútilmente complicado". Outras fontes antigas asociaron o termo con maxia, complexidade, confusión e exceso.

No século XVIII, o termo tamén se usaba ás veces para describir a música, dun xeito non halagador. Nunha recensión satírica anónima da estrea de *Hippolyte et Aricie* de Jean-Philippe Rameau en outubro de 1733, que foi impresa no *Mercure de France* en maio de 1734, o crítico escribiu que a novidade desta ópera era "*du barroc*", queixándose de que a música carecía de melodía coherente, era implacable a través de todas as teclas de ritmo, ritmos e ritmos de composición e ritmo constante. dispositivo.

En 1762, ''Le Dictionnaire de l'Académie française* escribiu que o termo podía usarse de forma figurada para describir algo "irregular, estraño ou desigual".

Jean-Jacques Rousseau, músico e compositor alén de filósofo, escribiu en 1768 no *Encyclopédie'': "A música barroca é aquela na que se confunde a harmonía, cargada de modulacións e disonancias. O canto é áspero e antinatural, a entoación difícil e o movemento limitado. Parece que a palabra "barroco" provén do termo "**baroco**" usado na lóxica. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Barroco
* Rococó
* Lóxica
* Lóxica clásica
* Lóxica proposicional
*