open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Premio Lenin da Paz

miniatura|Reverso da medalla do Premio Lenin da Paz
O **Premio Lenin da Paz** ou Premio Internacional Lenin da Paz () foi un premio da Unión Soviética nomeado en honra de Vladimir Lenin. Era outorgado por un xurado nomeado polo goberno soviético, a individuos que tiveran "contribuído á causa da paz entre os pobos". Foi fundado como o **Premio Internacional Stalin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos**, mais foi rebautizado como  **Premio Internacional Lenin por Fortalecer a Paz Entre Pobos** (), por mor da desestalinización. A diferenza do Premio Nobel, o Premio Lenin da Paz era normalmente outorgado a varias persoas cada ano en vez de só a unha. O premio foi principalmente outorgado a comunistas prominentes da Unión Soviética e a estranxeiros aliñados coa URSS. Entre os galardoados destacan: W. E. B. Du Bois, Fidel Castro, Salvador Allende, Mikis Theodorakis, Seán MacBride, Angela Davis, Pablo Picasso, Oscar Niemeyer, Faiz Ahmad Faiz, Abdul Sattar Edhi e Nelson Mandela.

## Historia 
O premio foi creado como o Premio Internacional Stalin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos o 21 de decembro de 1949 por *orde executiva* do Presidium do Soviet Supremo en honra do setenta aniversario de Iosif Stalin (aínda que en realidade era o seu setenta e un aniversario).

Tras a denuncia do stalinismo por parte de Nikita Khrushchev  durante o vixésimo congreso do Partido Comunista en 1956, o premio foi rebautizado como Premio Internacional Lenin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos. Pedíuselles os galardoados anteriores que devolveran os seus Premios Stalin para ser substituídos polo rebautizado Premio Lenin. Por unha decisión do Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética do 11 de decembro de 1989, o premio foi rebautizado como Premio Internacional Lenin da Paz. Dous anos máis tarde, tras a caída da URSS en 1991, o goberno ruso, como sucesor da Unión Soviética, non volveu conceder o premio. O Premio Lenin da Paz é considerado como o equivalente soviético ao Premio Nobel da Paz.

Non se debe confundir o Premio Internacional Lenin da Paz co Premio Lenin nin co Premio Internacional da Paz, outorgado polo Consello Mundial da Paz. En 1941, a Unión Soviética creou o Premio Stalin (máis tarde foi renomeado a *Premio Estatal* da *URSS*), que se concedía anualmente a escritores, compositores, artistas e científicos soviéticos.

## Galardoados co premio Stalin 
## Galardoados co Premio Lenin 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Discurso de Howard Fast ao recibir o Premio Stalin da Paz .
*Publicacións sobre a creación do premio  en Pravda .
Gran Premio de México de 2019

O **Gran Premio de México de 2019** (oficialmente coñecido como **Gran Premio de Fórmula 1 de México de 2019**) foi unha carreira de motor de Fórmula Un que se disputou o 27 de outubro de 2019 no Autódromo Hermanos Rodríguez en Cidade de México. A carreira foi a décimo oitava carreira do Gran Premio de México, e a décimo novena vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en .

## Pneus dispoñibles 
## Cualificación
### Clasificación
## Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de México de 2019.

## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos
**Negra** pilotos que aínda tiñan unha oportunidade matemática de ser Campión do Mundo.

;Clasificación do campionato de construtores
**Negra** indica Campioón do mundo de construtores.

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
Gran Premio dos Estados Unidos de 2019

O **Gran Premio dos Estados Unidos de 2019** (oficialmente **2019 Formula 1 United States Grand Prix**) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto de Austin, Texas o 3 de novembro de 2019. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo novena proba da tempada de Fórmula Un de , e marcou a cuadraxésima primeira vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a oitava vez que o evento foi organizado neste circuíto.

## Pneus dispoñibles 
## Práctica 
Ao final da segunda sesión de prácticas Sergio Pérez Mendoza non parou cando se lle instruíu na ponte de pesada e, polo tanto, terá que comezar a carreira desde o carril de boxes.

## Cualificacón
### Clasificación da cualificación
## Carreira 
### Clasificación da carreira 
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP dos Estados Unidos de 2019.

### Posicións logo da carreira 
*O texto en grosa indica o Campión do Mundo.

;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
Jaime Gómez Márquez

**Jaime José Gómez Márquez**, nado na Coruña o 1 de xuño de 1957, é un biólogo galego.

## Traxectoria 
Cursou os estudos da licenciatura en Bioloxía na Facultade desta disciplina da Universidade de Santiago de Compostela, alcanzando o título de doutor na mesma Universidade en 1981, coa tese *Biología molecular de la timosina: biosíntesis de la timosina a1 a partir de su precursor*.                                    

Desde 1981 a 1984 foi *Visiting Fellow* (profesor visitante) no *National Institutes of Health* de Bethesda, Maryland, USA, onde traballou en dous programas de investigación, un deles sobre *Herpesvirus* e  oncoxenes.

En 1984 regresou a Compostela, e desde ese ano até a actualidade, é catedrático de Bioquímica e Bioloxía molecular da Universidade de Santiago de Compostela.

O doutor Gómez Márquez é un experto na bioloxía molecular das timosinas e nos microsatélites do xenoma humano. sendo, ademais, o impulsor da elaboración de dita obra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Silverio Cañada, ed. (1991): *Gran Enciclopedia Gallega*. Tomo 32. ISBN 84-7286-318-2.
Mourelo eurasiático

O **mourelo eurasiático**, ás veces **pentumeiro** ou **parrulo pentumeiro común**, *Melanitta nigra*, é unha especie de pato mergullador mariño da orde dos anseriformes, familia dos anátidos, e subfamilia dos merxinos, unha das seis integradas no xénero *Melanitta*.

## Taxonomía 
### Descrición 
A especie foi descrita por Carl von Linné en 1758 na 10ª edición do seu *Systema Naturae*, co nome de *Anas nigra*. na páxina 980 do seu traballo:
: Boie, Friedrich (1822): *Tagebuch gehalten auf einer Reise durch Norwegen im Jahre 1817*. Schleswig: Königl Taubstummen - Institut. pp. 308, 351.

### Etimoloxía 
Para a do xénero, ver *Melanitta*.

O epíteto específico, *nigra*, deriva do nominativo feminio singular do adxectivo latino *niger, -gra -grum*, que significa "negro".

### Nota taxonómica 
Durante moito temo distinguíronse dúas subespecies: *M. n. nigra*, e *M. n. americana*, pero esta última foi elevada ao rango de especie co nome *Melanitta americana*.

### Alimentación 
[miniatura|O caramuxo *[Littorina littorea* é un dos numerosos moluscos consumidos polo mourelo.]]
O mourelo obtén o seu alimento principalmente baixo a auga: pode mergullarse a seis metros ou máis de profundidade para nutrirse de moluscos, crustáceos, vermes, insectos acuáticos e as súas larvas. Pode comer vexetais (brotes verdes, plantas acuáticas…)..

É unha ave accidental en Hungría, Austria, Suíza, Italia, ex-Iugoslavia, Grecia, Romanía, Bulgaria, Turquía, Libia, Alxeria, Kuwait, Chipre, Malta, Madeira, Azores e Canarias

### Referencias culturais 
Na Idade Media segundo unha crenza popular moi estendida, pensábase que o mourelo nacía espontaneamente a partir de certos froitos de mar ou de vexetais en descomposición. Ademais, a súa carne aceitosa e coriácea era considerada un alimento magro bo para os días de xaxún.. En 2010, aplicouse un programa específico na baía do monte Saint-Michel para estudar o seu impacto sobre os parques mexilloeiros, nos que unha decena de mourelos foron equipados con balizas Argos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Videos e fotos de mourelo común no sitio da IBC (Internet Bird Collection) 
* Fotografías de mourelo común no sitio do Animal Pictures Archive
Manuel González González (político)

**Manuel González González** é un político mexicano, do Partido de la Revolución Democrática (PRD).

Nas eleccións no Distrito Federal de México de 2009 alcanzou o primeiro posto á xefatura da Delegación de Xochimilco, unha das Demarcacións territoriais, antigas alcaldías da Cidade de México, acadando 42 483 votos (o 36,87 %), ocupando dita xefatura durante o período 2009-2012.

## Notas
Manuel González González (homónimos)

O nome **Manuel González González** pode referirse a:

* **Manuel González González**, filólogo galego.
* **Manuel González González**, músico galego.
* **Manuel González González**, político mexicano.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Jiao

O **jiao** (chinés: 角, *jiǎo*) é unha moeda divisionaria, utilizada no que se coñece como a Grande China, é dicir, a República Popular da China, República da China (Taiwán), Hong Kong (onde se denomina *cent*, en inglés) e Macau (denominada *avo*, en portugués). 

Un jiao equivale á décima parte dun iuan ou dez fen.
* **Taiwán**: emítense moedas de 5 jiao (cun uso escaso), divisionarios do dólar taiwanés.
* **Hong Kong**: emítense moedas de 1, 2 e 5 jiao (coñecidas tamén como 10, 20 e 50  cents), divisionarios do dólar de Hong Kong.
* **Macau**: emítense moedas de 1, 2 e 5 jiao (coñecidas tamén como 10, 20 e 50  avos), divisionarios da pataca de Macau.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Renminbi

### Bibliografía 
* Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid. ISBN 978-84-8181-405-7
* Amandry. (2001). *Dictionnaire de Numismatique*. Larousse.  ISBN 978-2035050762
Acmonital

[miniatura|[Anverso das 100 liras de 1957, cuñadas en **acmonital**]]
O **acmonital** (acrónimo do italiano: *acciaio monetario italiano*; "aceiro monetario italiano") é unha aliaxe monetaria, variante do aceiro inoxidable tradicional, utilizada para a cuñaxe de moedas con valores faciais expresados en liras italianas. Tamén se atopa en moedas circulantes do Vaticano e San Marino, e da Albania baixo a dominación Italiana.

## Composición 
O acmonital é un tipo de aceiro inoxidable á base de cromo, ferro e ás veces níquel, e con pequenas proporcións de carbono, magnesio, silicio, xofre e fósforo, que ten dúas manifestacións diferentes en función de cales sexan os seus compoñentes principais e as súas porcentaxes, con cadanseu código AISI do *American Iron and Steel Institute*:

* AISI 304: aliaxe non magnética, cun 72 % de ferro, un 18 % de cromo e un 10 % níquel; máis dura e pesada, polo seu contido en níquel.
* AISI 430: aliaxe con propiedade magnética, composta por un 82 % de ferro e un 18 % de cromo.

## Uso na moeda italiana 
O acmonital deseñouse para a cuñaxe de moedas italianas na *Zecca dello Stato*, de Roma, a partir de 1939 a nome de Vítor Manuel III, concretamente os valores de 20 e 50 centésimos, e de 1 e 2 liras. Estas primeira cuñaxes producíronse en acmonital non magnético (código 304).

As emisións posteriores a 1940 producíronse con acmonital magnético (AISI 430), de menor dureza e menor peso que as anteriores, ao careceren de níquel na súa composición. Neste segundo período serviu para a cuñaxe das moedas de 50 e de 100 liras da República Italiana e para a parte exterior da moeda bimetálica de 500 liras (esta desmonetizada en 1998), as derradeiras series en liras antes da implantación do euro.

Ficheiro:20 centesimi di Lira - Regno d'Italia - 1941.png|20 centésimos. Italia.
Ficheiro:50 centesimi di Lira - Regno d'Italia - 1940 02.jpg|50 centésimos. Italia.
Ficheiro:50 Lire Italiane - 1982.jpg|50 liras. Italia.
Ficheiro:100 Lire - Città del Vaticano 02.jpg|100 liras. Vaticano.
Ficheiro:500 Lire Italiane - 70°Anniversario dell'ISTAT.jpg|500 liras. Italia.
Ficheiro:ALB-1lita.jpg|1 lek. Albania italiana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Metais e aliaxes de cuñaxe
Traxe de baño

thumb|195px|Unha muller en traxe de baño.
O **traxe de baño** é unha peza de roupa deseñada para homes, mulleres ou nenos para lugares como praias, ríos ou piscinas, ou tamén para deportes acuáticos como natación, surf, mergullo, Wáter-polo, esquí acuático, entre outros. Úsase en actividades de lecer como bronceado solar, así como en concursos de beleza e culturismo.

Hai unha gran variedade de estilos modernos de traxe de baño, que varían en material e cobertura corporal.

## Historia 
[miniatura|150px|Traxe de baño masculino de 1910 ([Museo Fundación do Folclore do Peloponeso|MFFP).]]
Na antigüidade clásica a natación e o baño realizábanse espidos. Existen murais romanos que mostran mulleres xogando e facendo exercicios con traxes de dúas pezas nun estilo semellante ao actual bikini. Porén, non hai evidencia de que se empregasen para nadar, e todas as imaxes clásicas de nadadores amósanos espidos.

En varias tradicións culturais nádase se non totalmente espido, nunha versión axeitada para a auga dunha prenda usada na terra, como taparrabos ou os fundoshi xaponeses.

A finais do século XVIII naceu oficialmente o costume de bañarse no mar. O rei Xurxo III de Inglaterra foi quen máis favoreceu o baño na praia como un acto social. O primeiro baño oficial dunha muller foi o que realizou a francesa duquesa de Berry, nora de Carlos X, que se mergullou completamente vestida na praia de Dieppe (Francia).

En 1860 apareceu o primeiro traxe de baño, que consistía nunha camisola de manga curta, pantalón longo e medias, tanto para o home como para a muller. En 1914 desapareceron as medias da vestimenta de praia. Os homes bañábanse en bodys con mangas e pantalóns curtos e o traxe de baño feminino tamén se acurtara ata o xeonllo.

En 1920 xurdiu o primeiro traxe de baño feminino moderno, dunha soa peza, mais aínda de la, cun escote máis amplo, tirantes en lugar de mangas curtas e a parte inferior só cubrindo a metade das coxas. Cando estaba mollada pesaba máis de tres quilos. O enxeñeiro Louis Réard inventou en 1946 o traxe de baño de dúas pezas coñecido como bikini, aínda que non chegou a ser habitual ata 1960. Nesa época, coa invención da licra, chegaron os primeiros traxes de baño elásticos.

Contra 1964 o estilista californiano Rudi Gernreich definiu o topless ou monokini. Nun principio era un traxe de baño negro sostido por dous tirantes que deixaba ao descuberto os seos. En 1974 naceu no Brasil o tanga, inventado polo xenovés Carlo Ficcardi e no século XXI a pareceron o trikini e o burkini, este último inventado pola australiana-libanesa Aheda Zanetti.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Potín

[miniatura|[Moeda celta de **potín**. Século I a. de C.]]
O **potín** é unha aliaxe monetaria utilizada na cuñaxe de moeda en momentos e culturas moi puntuais. Polo xeral, a súa composición é á base de cobre, estaño e chumbo en proporcións variables, e é motivo de controversia no ámbito numismático a necesidade da presenza de prata na aliaxe. 

O seu aspecto é moi similar ao do billón mais, en tanto que este último se utilizou nas emisións do baixo Imperio Romano, o potín é característico dalgunhas emisións da Antiga Grecia (sobre todo nas cecas de Alexandría e Antioquía) e, fundamentalmente, da moeda celta.

## Uso na moeda celta 
[miniatura|[Moeda de **potín** dos celtas da Galia.]]
En 1890 produciuse un achado arqueolóxico único no continente, nun antigo asentamento de vivendas prehistóricas en *Vicus Turicum*, preto do actual Zúrich, Suíza, consistente nunha acumulación de vultos de potín, o maior dos cales pesaba arredor de 60 quilos. Estes vultos resultaron ser grandes cantidades de moedas celtas fusionadas e mesturadas con restos de carbón. Algunhas destas preto de 18.000 moedas proviñan da Galia oriental, en tanto que outras tiñan unha tipoloxía local e foron asignadas aos pobos Helvecios, arredor do ano 100 a. de C. 

A primeira mostra de pezas similares nas illas británicas parece ser a constituída polos coñecidos como "Thurrock potins", e datan da fin do século II a. de C. Crese que estas moedas circularon sobre todo na zona de Kent e que estaban baseadas noutras emitidas en *Massalia*, na actual Marsella.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Metais e aliaxes de cuñaxe
* Moeda celta

### Bibliografía 
*Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
* Cunliffe, B. (2005). *Iron Age Communities in Britain: An Account of England, Scotland and Wales from the Seventh Century BC until the Roman Conquest.* 4ª ed. Routledge. ISBN 9780415562928
* De Jersey, P. (1996). *Celtic Coinage in Britain*. Shire Publications. ISBN 0-7478-0325-0
* Fox, M. (2013). "The Tale of the Thurrock Potins". En *The Numismatist*. Setembro. Páxinas 37-43.
* Gruel, K. et al. (1995). "Les potins gaulois : typologie, diffusion, chronologie". En *Gallia*. Vol. 52. Páxinas. 1-144.
* Nick, M. (2003). "Potin". En *Reallexikon der Germanischen Altertumskunde* 23. Berlín-Nova York. Páxinas 323–325.
* Nick, M. (2005). "75 kilogrammes of Celtic small coin. Recent research on the «Potinklumpen» from Zurich". En: Alfaro, C. et al. (2005). *Actas del XIII Congreso Internacional de Numismática. Madrid 2003*. Vol. I. Madrid. Páxinas 455-458. ISBN 84-8181-2382
* Nick, M. (2009). "Die 'Potinklumpen' von Zürich - ein Fund Verschmolzener Keltischer Münzen in der Bahnhofstrasse 1/3 aus dem Jahre 1890". En Balmer, M. (2009). *Zürich in der Spätlatène- und frühen Kaiserzeit Vom keltischen Oppidum zum römischen Vicus Turicum*. Zürich und Egg. Páxinas 175-194. ISBN 978-3-905681-37-6
* Stevenson, W. et al. (1889). *Dictionary of Roman Coins*. George Bell and Sons. Londres.
Biscarrués

**Biscarrués** é un concello aragonés da provincia de Huesca, na comarca da Plana de Uesca. Ten unha poboación de 189 habitantes (2018) e unha densidade de poboación de 7,37 hab/km².

## Xeografía 
Biscarrués está situado no val do río Gállego, a 471 metros de altura sobre o nivel do mar e a unha distancia de 36 km de Huesca, a capital comarcal e provincial. O concello cobre unha superficie de 30 km².

Os lugares de Erés e Piedramorrera están situados dentro do termo municipal.

## Política local 
###### Alcaldes de Biscarrués 

## Notas
Augustal

: *Para a moeda coñecida como "cuaternión augustal", véxase o artigo Cuaternión de Augusto*

[dereita|miniatura|**Augustal** de [Messina, con Frederico II no anverso como emperador romano]]
O **augustal** (latín: *augustale*) foi unha moeda de ouro cuñada no Reino de Sicilia. Foi establecida en 1231 por Frederico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Rei de Sicilia, cuñouse ata a súa morte en 1250 e tivo ampla circulación na Península Itálica. O mesmo nome déuselles tamén a algunhas moedas sicilianas de ouro posteriores de características e valor similares.

Foi cuñado nas cecas de Brindisi e Messina e, ademais da unidade, emitiuse tamén o medio augustal, con idéntico deseño e proporcional en tamaño e peso.

## Caracterización 
[miniatura|120px|Detalle da característica [aguia do reverso do **augustal**]]
O augustal tiña un peso nominal de 5,31 gramos e unha fineza de 20½ quilates (ou 854 milésimas de ouro puro). O seu valor legal era o dun terzo da onza siciliana de ouro. 

As súas lendas están en lingua latina. A dos anversos é CAESAR AVG IMP ROM ("César Augusto, emperador dos romanos") e a dos reversos FRIDE RICVS, o nome do emperador. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Abulafia, D. (1992). *Frederick II: A Medieval Emperor.* Oxford University Press. Páxina. 222. ISBN 978-0-19-508040-7
*Alfaro Asins, C. et al. (2009). *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid. ISBN 978-84-8181-405-7

* Amandry, M. (2001). *Dictionnaire de Numismatique*. Larousse. París. ISBN 978-2035050762
*Grierson, P.; Travaini, L. (1998). *Medieval European Coinage. Volume 14: Italy III: South Italy, Sicily, Sardinia*. Cambridge University Press. Páxinas 455. ISBN 978-0-521-58231-5
Taiko Hirabayashi

**Hirabayashi Tai**, nada en Suwa o 3 de outubro de 1905 e finada o 17 de febreiro de 1972, foi unha escritora xaponesa, coñecida co pseudónimo literario de **Taiko Hirabayashi** ().

## Traxectoria
Aos doce anos decidiu ser escritora. Tamén de nova comezou a interesarse polo socialismo. Despois de rematar o ensino secundario no Instituto Feminino de Suwa en 1922, trasladouse a Tokyo e comezou a vivir co anarquista Torazo Yamamoto. Mudáronse a Corea pero estiveron alí só un mes, xa que foron arrestados logo do terremoto de Gran Kantō de 1923, e liberados coa condición de que regresasen a Tokyo. Ela foi a Manchuria, onde foi nai en Dalian, se ben o bebé viviu só 24 días por mor da malnutrición. En base á súa propia experiencia persoal escribiu o relato "No hospital de caridade", o seu comezo como autora de literatura proletaria. En 1927 casou co novelista e escritor Jinji Kobori, de quen se divorciou en 1955 ao saber que tiña un fillo fóra do matrimonio.

Durante a segunda guerra mundial, logo de recibir axuda do xogador de apostas Seiichi Ishiguro, comezou a interesarse polo mundo yakuza e escribiu novelas de espírito cabaleiresco como *Kokusatsu*, *Chitei no Uta* ou *Nagurareru Aitsu*. Despois da guerra ela fíxose membro do movemento Tenko Bungaku ("Literatura Conversa", un xénero literario controvertido en relación co abandono da ideoloxía de esquerdas), e mostrou tendencias conservadoras e anticomunistas. Despois fíxose membro do Partído Democrático Socialista. En 1946 gañou a primeira edición do Premio de Literatura de Mulleres co texto *Kou iu onna*. En 1967 recibiu de novo o premio con *Himitsu*.

## Obra
* *Azakeru* (嘲る, 1927)
* *Seryoushitsu ni te* (施療室にて, 1928)
* *Shussen ni te* (1946)
* *Hitori yuku* (一人行く, 1946)
* *Mou chugoku hei* (1946)
* *Kishi mojin* (1946)
* *Kau iu onna* (かういふ女, 1946)
* *Watashi ha ikiru* (私は生きる, 1947)
* *Kokusatsu* (黒札)
* *Chitei no uta* (地底の歌, 1948)
* *Jinsei jikken* (1948)
* *Hito no inochi* (1950)
* *Nagurareru aitsu* (殴られるあいつ)
* *Onigo bojin* (鬼子母神)
* *Sabaku no hana* (砂漠の花, 1957)
* *Sono hito to tsuma* (その人と妻)
* *Erudorado Akarushi* (エルドラド明るし)
* *Fumou* (1962)
* *Kuroi Nenrei* (1963)
* *Haha to iu onna* (1966)
* *Himitsu* (秘密, 1967)

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Kusakabe, Madoka. "Sata Ineko and Hirabayashi Taiko: The Café and *Jokyû* as a Stage for Social Criticism" (PhD thesis) ( ). Setembro de 2011. Departamento de Linguas e Literaturas de Asia Oriental da Universidade de Oregón.
*
O sétimo selo

***O sétimo selo*** (en sueco: ***Det sjunde inseglet***) é un filme sueco de 1957 escrito e dirixido por Ingmar Bergman.

Ambientada na Europa medieval durante a peste negra, relata a viaxe do cabaleiro cruzado Antonius Block (Max von Sydow) e dunha partida de xadrez que este xoga coa propia Morte (Bengt Ekerot), a cal foi a tomar a súa alma. Bergman desenvolveu a trama do filme baseandose nunha peza teatral del titulada *Pintura sobre taboa* (*Trämålning*). O título fai referencia a unha pasaxe do libro do Apocalipse (*"E cando o Cordeiro rompeu o sétimo selo do rolo, fíxose o silencio no ceo durante unha media hora"*), que é utilizado tanto ao comezo coma ao final do filme, a frase "silencio no ceo" fai alusión ao "silencio de Deus", o cal é o tema principal do filme.

## Elenco 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *O sétimo selo* en IMDb
**O sétimo selo* en Rotten Tomatoes
Takiji Kobayashi

**Takiji Kobayashi** (**小林 多喜二**), nado o 13 de outubro de 1903 e finado o 20 de febreiro de 1933, foi un escritor xaponés de literatura proletaria. É coñecido sobre todo pola súa novela curta *Kanikōsen*, publicada en 1929, na que narra a dura vida de pescadores e mariñeiros a bordo dun cargueiro así como o inicio da súa revolta contra a compañía e os seus xestores.

## Vida 
### Primeiros anos 
Naceu en Ōdate no seo dunha familia traballadora, que en tempos pasados gozara dunha posición acomodada. Aos catro anos mudouse a Otaru, na illa de Hokkaido, trala morte do seu irmán primoxénito. Nesta cidade, centro industrial e administrativo moi activo, foron acollidos inicialmente por un tío paterno. Sendo neno, foi testemuña das condicións de escravitude que padecían os obreiros que traballaban na construción dun novo porto. No ano 1923 participou nunha colecta a beneficio das vítimas do terremoto de Kanto e ademais comezou unha relación epistolar co escritor e editor Naoya Shiga. Oficialmente a causa da morte foi un paro cardíaco, mais ningún hospital se atreveu a realizar a autopsia, a pesar dos indicios evidentes de torturas. Hoxe en día existe un consenso respecto á súa morte, derivada das torturas sufridas a man da policía imperial.

## Obras 
* *Higashi-Kutchan kō*, 1928
* *Kanikōsen*, 1929. Traducido por Gabriel Álvarez Martínez (Hugin e Munin, 2020).
* *Fuzai jinushi*, 1929
* *Tōseikatsusha*, 1932

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* e-textos en xaponés de Takiji Kobayashi 
* Tumba de Takiji Kobayashi
Memorias de Mamá Blanca

***Memorias de Mamá Blanca*** é unha novela da autora venezolana Teresa de la Parra, publicada en 1929.

## Características
A novela está baseada na súa propia vida: basicamente relata momentos importantes que caracterizaron a súa infancia, en especial a relación desta coa súa familia, onde aparecen involucradas as súas cinco irmás.

Ao comezo fala da editora ficticia, que coñeceu a Mamá Blanca nos seus últimos anos e quedou coas súas memorias, que ela lle pediu non mostrar a ninguén.  As memorias tratan da nenez de Mamá Branca, que verdadeiramente se chamou Blanca Nieves, cando vivía na facenda con trapiche Pedra Azul cos seus pais e as súas cinco irmás.  Baséase moito nas experiencias da autora vivindo por un tempo na facenda do seu pai cando nena.
A novela é de estilo narrativo e os personaxes, as nenas incluídas, retrátanse en detalle.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* "Memorias de Mamá Branca"
Caster Semenya

**Mokgadi Caster Semenya**, nada en Pietersburg o 7 de xaneiro de 1991 é unha mediofondista surafricana, campioa olímpica.

Trala súa vitoria no Mundial de 2009 anunciouse que foi obxecto de test de sexo. Foi suprimida da competición internacional ata o 6 de xullo de 2010 cando a Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF) permitiu que volvese competir. En 2010 a revista británica *New Statesman* incluíuna na listaxe das "50 persoas importantes" dese ano.

## Resultados 
## Vida privada e honras 
En 2012, Semenya foi nomeada Deportista Surafricana do Ano nos SA Sports Awards en Sun City. Semenya recibiu a Orde de bronce de Ikhamanga o 27 de abril de 2014, como parte das celebracións do Día da Liberdade.

Semenya casou coa súa parella, Violet Raseboya, en decembro de 2015.

En outubro de 2016, a IAAF anunciou que Semenya estaba entre as candidatas femininas como Mellor Atleta do Ano 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Dutee Chand
*María José Martínez Patiño
*Santhi Soundarajan

### Ligazóns externas 
* Caster Semenya gaña a final dos 800 metros nos Campionatos do Mundo de Berlín en 2009
Adrián Morado Veres

**Adrián Morado Veres**, nado en Ribadeo en 1865 e finado en Bahía Blanca en 1951, foi un médico galego.

## Traxectoria 
Fillo dun sarxento de carabineiros de Ribadeo e sobriño de Laureano Veres Acevedo. Grazas ao apoio do seu tío estudou no Colexio dos Xesuítas de Camposancos. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e emigrou a Arxentina. Instalouse en Bahía Blanca en 1890. Foi unha recoñecida eminencia médica do sur arxentino.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Morado Veres, un médico de Ribadeo dueño del primer coche de la Pampa
* Morado Veres, de viaje
G-quadruplex

miniatura|dereita|**Estrutura dun G-quadruplex**.Esquerda: a G-tétrade. Dereita: G-quadruplex intramolecular.

Un **G-quadruplex** (pronuciado *gue cuádruplex*) é o nome que reciben unhas estruturas que se poden formar nas secuencias de ADN e de ARN ricas en guanina. Estas estruturas ás veces tamén se denominan **G-tétrades**, e **G4-ADN** ou **G4-ARN** (segundo estean nas respectivas secuencias de ADN ou de ARN).  

Son estruturas helicoidais que conteñen tétrades (disposición en cadrado) de guanina que poden formarse a partir dunha, dúas, ou catro febras. 

As estruturas están estabilizadas por enlaces por pontes de hidróxeno. Tamén poden ser estabilizadas pola existencia de catións monovalentes (especialmente potasio) no centro das tétrades. 

Poden estar formadas por ADN, ARN, LNC e APN, e poden ser intramoleculares, bimoleculares ou tetramoleculares. As formas unimoleculares adoito aparecen cerca dos extremos dos cromosomas (nos chamados telómeros), e nas rexións reguladoras da transcrición de múltiples xenes e oncoxenes.

Dependendo da dirección das cadeas ou partes da cadea que forman as tétrades, as estruturas poden describirse como paralelas ou antiparalelas. As estruturas G-quadruplex poden predicirse computacionalmente a partir de secuencias de ADN o ARN, pero as súas estruturas reais poden variar bastante, variacións que poden chegar a máis de 100 000 por xenoma. As súas actividades en procesos xenéticos básicos son unha área activa de investigación en telómeros, regulación de xenes e investigación xenómica funcional.

## Notas
Fractured (filme de 2019)

***Fractured*** é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Brad Anderson, cun guión de Alan B. McElroy. Está protagonizado por Sam Worthington, Lily Rabe, Stephen Tobolowsky, Adjoa Andoh e Lucy Capri.

Estreouse internacionalmente no Fantastic Fest o 22 de setembro de 2019. Foi distribuído a través de Netflix o 11 de outubro de 2019.

## Personaxes 
* Sam Worthington como Ray Monroe
* Lily Rabe como Joanne Monroe
* Stephen Tobolowsky como Dr. Berthram
* Adjoa Andoh como Dr. Isaacs
* Lucy Capri como Peri Monroe

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
El Camino: A Breaking Bad Movie

***El Camino: A Breaking Bad Movie*** (ou sinxelamente ***El Camino***) é un filme estadounidense de 2019 que serve como continuación da serie de televisión *Breaking Bad*. O creador da serie, Vince Gilligan, escribiu, dirixiu e produciu o filme, e Aaron Paul retomou o seu papel como Jesse Pinkman. O argumento segue os eventos de Pinkman logo do remate da serie. Varios actores, incluíndo Bryan Cranston, Jesse Plemons, Krysten Ritter e Jonathan Banks, retomaron os seus papeis orixinais. *El Camino* tamén foi o derradeiro filme no que aparece Robert Forster, quen morreu o día da súa estrea.

Rumoreouse un filme de *Breaking Bad* despois de que a serie rematase no ano 2013. Gilligan propúxolle a idea a Paul en 2017, preto do décimo aniversario de *Breaking Bad*, e a rodaxe comezou en segredo en Novo México en novembro de 2018, durando uns 60 días. O proxecto permaneceu sen confirmar até agosto de 2019, cando Netflix lanzou un trailer.

*El Camino* estreouse dixitalmente en Netflix, así como nunha estrea limitada nos cinemas, o 11 de outubro de 2019. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que encomiou a interpretación de Paul e considerou o filme como un peche para os seareiros da serie.

## Personaxes 
* Aaron Paul como Jesse Pinkman
* Jesse Plemons como Todd Alquist
* Krysten Ritter como Jane Margolis
* Charles Baker como Skinny Pete
* Matt Jones como Brandon "Badger" Mayhew
* Scott Shepherd como Casey
* Scott MacArthur como Neil
* Tom Bower como Lou
* Kevin Rankin como Kenny
* Larry Hankin como Old Joe
* Tess Harper como Diane Pinkman
* Michael Bofshever como Adam Pinkman
* Marla Gibbs como Jean
* Brendan Sexton III como Kyle
* Johnny Ortiz como Busboy
* Robert Forster como Ed Galbraith
* Jonathan Banks como Mike Ehrmantraut
* Bryan Cranston como Walter White
* Todd Terry como SAC Ramey 
*David Mattey como Clarence "Man Mountain"
*Julie Pearl como Suzanne Ericsen
*Simon Drobnik como oficial de policía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Nikita Ilitch Tolstoi

**Nikita Iljič Tolstoi**, nado en Vrsac o 15 de abril de 1923 e finado en Moscova o  27 de xuño de 1996,  foi un lingüista e  eslavista ruso, gañador do premio Demidov de 1994  e bisneto de Lev Tolstoi   

## Traxectoria 
Nado en Iugoslavia, estudou na súa localidade natal e no primeiro instituto de secundaria serbio-ruso para fillos de emigrantes rusos, época sobre a que escribiu unhas memorias . En 1941-1944, participou no movemento partisano en Serbia e de 1944-1945 loitou en Hungría e Austria na segunda guerra mundial como parte do Exército Vermello.

En 1945 volveu á URSS cos seus pais, ingresou na facultade de filoloxía da Universidade Estatal de Moscova, especializándose en lingua e literatura búlgara. Realizou a súa tese baixo a dirección do académico V.V. Vinogradov e logo  ensinou no Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova (1952-1956). En 1954 realizou a tesiña "Kratkie i polnye formy prilagatelnykh v staroslavyanskom iazyke" e en 1972 defendeu a súa tese de doutoramento "Opyt semanticheskogo analiza slavianskoii geograficheskoii terminologii". 

Traballou no Instituto de Estudos Eslavos e Balcánicos da Academia de Ciencias da URSS, e alí dende 1977 dirixiu o grupo de etnolingüística e folclore; dende 1968 deu clases na Universidade Estatal de Moscova, a partir de 1976 como profesor titular. Foi redactor xefe adxunto da revista *Sovetskoe Slavyanovedeniye* (1965-1987) e editor de  *Voprosy Iazykoznaniya* (1969-1970). Membro correspondente da Academia de Ciencias da URSS dende o 26 de decembro de 1984 no Departamento de Literatura e Lingua, e académico dende o 23 de decembro de 1987 e mais tamén foi membro do Presidium da Academia Rusa de Ciencias (1992-1996). Encabezou o grupo soviético, e logo o comité ruso de estudos eslavos (1986-1996).           

N. I. Tolstoi foi o fundador da etnolingüística soviética. Nos anos 50 estudou dialectos búlgaros en Basarabia, o mar de Azov e mais Bulgaria. Creou a súa propia escola científica etnolingüística, baseada nun enorme material de campo recollido nas expedicións dialectolóxicas e etnográficas en Polesia , e alí dirixiu persoalmente expedicións entre 1962 e 1986. Ademais deu inicio a creación do dicionario *Славянские древности*.

## Notas
Vita Christi

***Vita Christi*** () é unha obra literaria de Isabel de Villena, editada en 1497.

## Historia
A obra narra a vida de Xesús Cristo a partir de personaxes femininos que compartían a súa vida. Considérase a primeira obra literaria valenciana protofeminista e foi editada por primeira vez por Aldonça de Montsoriu, a abadesa que sucedeu a autora no cargo. De todos os *Vitae Christi*, que circularon durante a época por Europa, o de Isabel de Villena é sen dúbida un dos de maior calidade grazas á súa enorme creatividade e valiosa achega feminina, tendo maior éxito editorial que Tirant lo Blanc. Posteriormente, o libro foi publicado por Lope de Roca en Valencia, seguido por edicións posteriores na mesma cidade en 1513 e en Barcelona o 1527, adornadas con xilografías.
## Contido da obra 
Como adianta o título en latín, trátase dunha narración sobre a vida de Xesucristo; con todo, Isabel de Villena non fai unha biografía en sentido estrito de Xesús, posto que mostra fundamentalmente a relación deste coas mulleres dende unha perspectiva case feminista e moi avanzada para a súa época.

O *Vita Christi* considerouse como unha reacción á publicación, uns anos antes, da obra misógina *Espill*, de Jaume Roig. Ambos os autores probablemente coñecíanse, dada a relación que Jaume Roig tivo co Mosteiro da Trindade, onde Isabel era abadesa.

Destinado á edificación das súas monxas, Isabel escribiu nun estilo persoal e sinxelo, que con todo deixa entrever unha nada desdeñable formación cultural. Así mesmo, *Vita Christi* alterna momentos de culta elocución con outros chispeantes de expresividade pola aplicación de vocábulos comúns, que dan unha singular viveza á súa prosa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Vita Christi, edición de 1497 na páxina web da Biblioteca de Cataluña]
*
The Mind, Explained

***The Mind, Explained*** é unha miniserie web estadounidense de 2019. A serie está narrada por Emma Stone na tempada 1 e Julianne Moore na tempada 2, e aborda o que ocorre dentro do cerebro en distintas situacións, como cando soñamos ou temos ansiedade. Os episodios están orientados a responder as grandes preguntas sobre cinco temas: memoria, soños, ansiedade, conciencia e alucinóxenos. A miniserie forma parte da serie *Explained* de Vox e Netflix. A serie mestura diferentes formatos como entrevistas, animación e gráficos.

## Episodios 
Consta de dúas tempadas de 5 episodios, e cada episodio ten unha duración de arredor de 20 minutos. O primeiro episodio pode ser visto en YouTube totalmente de balde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Explained*
* *Sex, Explained*
* *Coronavirus, Explained*
* *Whose Vote Counts, Explained*
* *Money, Explained*

### Ligazóns externas 
* Páxina web
*
Marcos López Concepción

**Marcos López Concepción**, nado en Lavadores (Vigo) en 1975, é un escritor galego.

## Traxectoria 
É administrativo de profesión. 

## Obras 
### Narrativa 
**Pituxa, a fantástica nena da caca de ouro (escrita por un bolígrafo)*. (2016 - Editorial Galaxia)

### Obra colectiva 
**Desenvolvendo o nobelo* (2014 - Instituto de Estudos Miñoranos)
**Aliterarte (*2015 - Editorial Elvira) Relato: *Os chincho-poemas*
* *Relatos na rúa 3* (2016 - Editorial Elvira) Relato: *Os soños apagados*
* *Contos Estraños volume 10 "A sombra primixenia"* (2016 - Contos Estraños editora) Relato: *Tambo*
* *Relatos na rúa 4* (2017 - Editorial Elvira) Relato: *O vento e as formigas*
* *Contos Estraños volume 11 "A rebelión de Prometeo"*  (2017 - Contos Estraños editora) Relato: *A filla das insectas*
* *Relatos na rúa 5* (2018 - Editorial Elvira) Relato: *Nadar estilo jazz*
* *Contos Estraños volume 12 "Visitantes de alén da lúa"* (2018 - Contos Estraños editora) Relato: *Ovo*
**Seres Máxicos de Galicia e onde atopalos* (2019 - Curtas 2019 Festival de Cine e Banda Deseñada de Vilagarcía) Relato: *Deus vivo come*
**Relatos na rúa 6* (2019 - Editorial Elvira) Relato: *A luz da periferia*
**Contos Estraños volume 13 "Visitantes de alén da morte"* (2019 - Contos Estraños editora) Relato: ∞
**GLZ 2121* (2021 - Curtas 2021 Festival do Imaxinario de Vilagarcía) Relato: *Puntos de Experiencia*
**Relatos na rúa 8* (2021 - Editorial Elvira) Relato: *Rosario Hernández é un lugar*
**Relatos na rúa 10* (2023 - Editorial Elvira) Relatos: *Unha pantasma en Balaídos* e *Rosario Hernández é un lugar*
**Relatos na rúa 11* (2024 - Editorial Elvira) Relato: *Marisol e os depredadores*
**Relatos na rúa 12* (2025 - Editorial Elvira) Relato: *O Lagares en chamas*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Galaxia
* “Ao escribir para nenos hai que facelo cun pé na terra, poden asimilar todo cun final optimista” *Atlántico Diario*, 11/1/2017.
Gran Premio de Vietnam

O **Gran Premio de Vietnam** () é unha carreira válida para o campionato de Fórmula 1 que terá lugar por primeira vez o 5 de abril de 2020. A carreira celebrarase nun circuíto urbano nas rúas da capital vietnamita de Hanoi.

## Historia 
O ex-director xeral da F1 Bernie Ecclestone explorou os plans para unha carreira en Vietnam, aínda que finalmente abandonou a idea xa que entón había cinco carreiras en Asia nese momento (desde entón o Gran Premio de Malaisia saíu do calendario). Ecclestone tamén recoñeceu que o fracaso de Corea e o Gran Premio da India deixouno dubidoso sobre a viabilidade a longo prazo dunha carreira en Vietnam. 

A idea reviviu despois de que Liberty Media mercase os dereitos comerciais do deporte a CVC Capital Partners en xaneiro de 2017. O Gran Premio de Vietnam anunciouse en novembro de 2018, converténdose na primeira nova carreira baixo a propiedade de Liberty Media. A carreira unirase aos Grandes Premios existentes celebrados en Asia do Leste que actualmente inclúen os grdes premios de China, Singapur e Xapón. A primeira carreira está programada para o 5 de abril de 2020, como parte dun contrato plurianual.

## Circuíto 
A carreira celebrarase nun circuíto temporal de 5.565 km nas rúas de Hanoi. O circuíto está a ser deseñado por Hermann Tilke en colaboración coas autoridades da cidade de Hanoi. O circuíto será inicialmente un híbrido de vías públicas e unha sección construída a propósito que posteriormente será aberta ao público.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
https://www.f1vietnamgp.com - the event's official website
Filipe V de Francia

**Filipe V de Francia e II de Navarra** *o Longo* (en francés *Philippe V de France, Philippe II de Navarre* ou *Philippe V le Long*), nado en 1293 e finado na Abadía de Longchamp o 3 de xaneiro de 1322, foi conde de Borgoña (1315-1322); rexente de Francia e Navarra (1316) e rei de Francia e Navarra (1316-1322). 

## Traxectoria 
### Orixes familiares 
Nado en 1293, era o cuarto fillo do rei Filipe IV de Francia e da raíña Xoana I de Navarra. 

Era neto por liña paterna de Filipe III de Francia e da princesa Sabela de Hungría, e por liña materna de Henrique I de Navarra e Branca de Artois. Era irmán dos reis Lois X e Carlos IV. 

### Matrimonios e descendencia 
Casou en xaneiro de 1307 coa condesa Xoana II de Borgoña, condesa de Artois e condesa de Borgoña, filla de Otón IV de Borgoña e Matilda de Artois. Desta unión naceron: 

* a princesa Xoana III de Borgoña (1308-1347), condesa de Borgoña, casou en 1318 con Eudes IV de Borgoña, duque de Borgoña.
* A princesa Margarida I de Borgoña (1309-1382), condesa de Borgoña, casou en 1320 con Lois I de Flandres.
* a princesa Isabel de Francia (1312-1348). 
* Príncipe Filipe de Francia (1313-1321). 
* A princesa Branca de Francia (1314-1358), relixiosa. 
* Príncipe Lois de Francia (1315-1317).

### Ascenso ao trono 
En 1316 á morte do rei Lois X de Francia, o irmán máis vello de Filipe, houbo serias disputas pola sucesión ao trono. Lois deixara unha filla, Xoana de Navarra, e un fillo que aínda non nacera. Á espera de descubrir o sexo do neno, Filipe V converteuse en rexedor do reino durante os cinco meses de embarazo da raíña viúva. Cando naceu un fillo varón, Xoán I de Francia, inmediatamente foi proclamado rei e sucesor de Lois X, co seu tío Filipe na rexencia. Por desgraza, o neno morreu cinco días despois de nacer. Xoana de Navarra reivindicou os seus dereitos, pero a Lei Sálica impediulle que reinase en Francia, pero non no Reino de Navarra, pero as súas demandas foron ignoradas e Filipe V foi nomeado rei. 

Filipe V foi un gobernador enérxico, decidido e intelixente. Así loitou por abolir os privilexios da nobreza, terminando así progresivamente co sistema feudal da época e acadando un poder real centralizado. Durante o seu reino promulgou, redactou e asinou un gran número de ordenanzas reais, edictos e disposicións. Comezou a existencia da Cámara de Contas, o que permitiría sanear a administración pública. Continuou a Guerra de Flandres, iniciada polo seu pai, e en 1320 adquiriu varios territorios flamengos unha vez rematada esta. A continuación da política de seu pai impuxo altos impostos aos xudeus. 

Morreu o 3 de xaneiro de 1322 na cidade de Longchamps e foi enterrado na catedral de Saint-Dennis. Pola morte dos seus fillos varóns, a coroa pasou ao seu irmán máis novo.

## Notas
Hugo II de Francia

**Hugo II de Francia** ou '*Hugo Magno o *Grande'''*, nado en 1007 e finado en 1026, foi rei asociado de Francia (1017-1026). 
## Traxectoria 
### Orixes familiares 
Segundo fillo, o primeiro varón, do rei Roberto II de Francia e a súa terceira esposa, Costanza de Arles. Era neto por liña paterna de Hugo Capeto e Adelaida de Aquitania, e por liña materna de Guillerme I da Provenza e Adelaida de Anjou. Era o irmán máis vello do futuro rei Henrique I de Francia e de Roberto I de Borgoña.

### Coroación 
Continuando coa tradición de seu avó, Roberto II de Francia coroou ao seu fillo primoxénito Hugo Magno en 1017 para evitar problemas de loitas posteriores entre irmáns pola obtención da herdanza. Tiña a confianza do seu pai pero pronto se enfrontou a el, como os seus irmáns, estalando unha Guerra Civil. Hugo II morreu de súpeto o 17 de setembro de 1026 no medio dunha gran rebelión contra Roberto II. 

Á súa morte, o seu irmán máis novo Henrique converteuse en herdeiro do seu pai, Roberto II.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Louis Halphen, *Francia: gli ultimi Carolingi e l'ascesa di Ugo Capeto (888-987)'', in «Storia del mondo medievale», vol. II, 1999, pp.&nbsp;636–661 .
*Louis Halphen, "La Francia dell'XI secolo", cap. XXIV, vol. II (L'espansione islamica e la nascita dell'Europa feudale) della Storia del Mondo Medievale, 1999, pp.&nbsp;770–806 .
*Louis Halphen, "Il regno di Borgogna", cap. XXV, vol. II (''L'espansione islamica e la nascita dell'Europa feudale*) della *Storia del Mondo Medievale'', 1999, pp.&nbsp;807–821 .
Ali Asadov

**Ali Hidayat Asadov** (en ), nado en Bakú o 30 de novembro de 1956, é o décimo primeiro ministro da República de Azerbaidján. 

## Traxectoria 
En 1974 graduouse na escola secundaria número 134 en Bakú e en 1978 no Instituto de Economía Nacional de Moscova. 

Comezou a súa carreira en 1978 como lobbista xefe no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Azerbaidján de acordo coa designación do Comité de Planificación Estatal da URSS. De 1978 a 1980 estivo no exército. 

De 1980 a 1989 traballou no Instituto de Economía da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Azerbaidján como auxiliar de laboratorio, estudante de posgrao, investigador e científico De 1989 a 1995 traballou como profesor asociado e xefe de departamento do Instituto de Xestión Social e Política de Bakú. 

De 1995 a 2000 foi deputado na Asemblea Nacional da República de Azerbaidján. 

## Actividade política 
Por Decreto do presidente da República de Azerbaidján, Heydar Aliyev, con data do 17 de abril de 1998, foi nomeado asesor do presidente da República de Azerbaidján para Asuntos Económicos (1998-2012), e dende 2012 foi xefe da Administración Presidencial da República de Azerbaidján.   

## Notas
An alarc'h

'''''An alarc'h'''* ("o cisne" en bretón ), é unha canción tradicional bretoa, do *Barzaz Breiz,* considerada unha canción patriótica. Cántana cantantes bretóns contemporáneos como Alan Stivell, Gilles Servat ou Tri Yann. 

## Presentación 
Segundo Theodore Hersart de la Villemarqué, *An Alarc'h* contaría o regreso triunfante do duque Xoán IV (Aotrou *Yann*), para reconquistar o seu ducado, despois de ser expulsado seis anos antes polos seus súbditos. Non obstante, estando aínda máis ameazada a independencia do ducado sen el que con el, os señores bretóns enviaran unha delegación a Inglaterra onde se refuxiara para pedirlle que volvese. Desembarca en Dinard o 3 de agosto de 1379 para recuperar o trono da Bretaña. O "traidor" ao final da canción sería o cabaleiro bretón Bertrand Du Guesclin, condestable de Francia que, con todo, non emprendeu a loita contra o regreso do duque. *An alarc'h* é o cisne que, na canción, asiste á escena desde a parte superior da torre do castelo de Arvor.

## Letra 
Nas versións recentes engadiuse unha estrofa:

:*Enor, enor de ar gwenn-ha-du!*
:*Ha d'ar C'hallaoued mallozh ruz!* 

:(Honor, honor a "branca e negra" [bandeira bretoa]! 
:E maldición vermella aos franceses!) . 

Ás veces foi adaptado en 

:*Ha d'an dreitourien mallozh ruz!* 
:(E maldición vermella aos traidores!).

## Discografía 
**À l'Olympia - Live, Alan Stivell (1972, Fontana, 6399 005).*
**Je ne hurlerai pas avec les loups*, Gilles Servat (1983, Kalondour, 814 362-1).
**Tri Yann An Naoned*, Tri Yann (1972, Kelenn, 6332 626).
**Huchal*, EV (1996, Déclic Communication, 8416742).

## Interpretacións 
A muller de Polig Monjarret, Zaïg Monjarret, adaptou a canción ao scots (Galloway).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Jean-Pierre Leguay et Hervé Martin, *Fastes et malheurs de la Bretagne ducale* (1213-1532), Ouest-France, Rennes, 1982.
*Goulven Péron, «Sur deux chansons voyageuses: la Chanson du cidre, le Chant du Cygne», Cahier du Poher, juin 2009.
*Arthur le Moyne de la Borderie, *Histoire de la Bretagne'', París, 1906.
*« Bretagne: dans plin (pas) et "An Alarc'h" », ''L'Escargot Folk* n° 46, septembre 1977.
* Laurent Bourdelas, *Alan Stivell'', Le Mot et le Reste, 2017.

### Ligazóns externas 
*  bretagnenet.com, presentación, letras, partitura