Jon Juaristi

**Jon Juaristi Linacero**, nado en Bilbao o 6 de marzo de 1951, é un poeta, novelista, ensaísta e tradutor vasco en éuscaro e castelán.

## Traxectoria 
Nado en Bilbao, fillo dun empresario de clase media, é o maior de sete irmáns no seo dunha familia nacionalista vasca. Estudou no colexio San Nicolás de Bilbao onde se creou a primeira ikastola na década de 1950 e, tras o cambio de residencia por motivos de traballo do seu pai, estudou no primeiro colexio do Opus Dei en Leioa (Biscaia). Ós 11 anos comeza a estudar éuscaro por iniciativa propia, xa que na súa casa non se falaba e con 13 anos sepárase da súa familia e empeza a vivir cos seus avós paternos.

Ós 16 anos incorpórase a unha incipiente Euskadi Ta Askatasuna (ETA) por influencia do seu primo, que formaba parte dun comando de axuda ós liberados da organización, e tras ler o libro *Vasconia: análisis dialéctica de una nacionalidad*, de Federico Krutwig. Fichado pola policía, abandona a súa cidade natal para estudar Filoloxía Románica en Sevilla, e regresa posteriormente á Universidade de Deusto onde se acaba doutorando. En Deusto, foi expulsado en 1972 "por alborotador" sendo readmitido no ano seguinte. Nesa época pasou algúns períodos no cárcere por "feitos leves", e foi condenado polo Tribunal de Orde Pública.

En 1973, ETA-VI atopábase dividida en dous sectores, un dos cales (os *maios*) fusionaríase coa trotskista Liga Comunista Revolucionaria (LCR). Jon Juaristi, que pertencía ó outro sector (os *minos*), en 1974 optou por abandonar a militancia na extrema esquerda, renunciando case por completo á actividade política.

O labor de investigación de Jon Juaristi abrangue diversos eidos: formación histórica das identidades colectivas, historia literaria, literatura de tradición oral, etc.
Posúe a Medalla ó Mérito Constitucional e a Encomenda da Orde de Afonso X o Sabio. Actualmente reside en Alcobendas, Madrid.

## Obra literaria 
### Poesía 
Jon Juaristi foi membro do grupo literario de vangarda *Pott* (1978-1983) xunto a Bernardo Atxaga, Joseba Sarrionandia, Ruper Ordorika e outros escritores. A súa lírica está influída pola obra do poeta éuscaro e grande amigo Gabriel Aresti e a dos escritores vascos en castelán Miguel de Unamuno e Blas de Otero, así como pola ironía do poeta e ensaísta anglonorteamericano Wystan H. Auden.

Cultiva un deliberado prosaísmo culturalista dentro da chamada poesía da experiencia ou Nova sentimentalidade, corrente na que figura como un dos seus membros máis individualistas. Evoca con frecuencia a época do Bilbao da súa nenez e mocidade, e o ton dos seus poemas resulta desencantado, amargo, urbano e intelixente. Formalmente, recorre á intertextualidade, a ironía, o prosaísmo dun léxico cotidianísimo e os xogos de palabras (paronomasias, calambures). Alterna o estrofismo clásico co verso branco ou libre, buscando sempre unha enunciación crebada e conversacional.

**Diario de un poeta recién cansado* (1986).
**Suma de varia intención* (1987).
**Arte de marear* (1988).
**Los paisajes domésticos* (1992).
**Mediodía* (1993).
**Tiempo desapacible* (1996).
**Poesía reunida (1986-1999)* (2001).
**Prosas (en verso)* (2002).
**Viento sobre las lóbregas colinas* (2008).
**Renta antigua* (2012).

### Ensaio 
Nos seus ensaios é tema habitual a análise, dende unha perspectiva psicolóxica e sociolóxica inspirada en Carl Gustav Jung e Léon Poliakov, da raíz histórica e mítica dos nacionalismos europeos, e particularmente do nacionalismo vasco. Son adoitos nestes textos as incursións filolóxicas, así como as referencias e anécdotas sobre autores, temas e obras do ocultismo que acostuma citar con distanciamento e ironía.
**Euskararen Ideologiak* (1976). 
**El linaje de Aitor. La invención de la tradición vasca* (1984).
**Literatura vasca* (1987).
**Arte en el País Vasco* (1987). Con Kosme M. de Barañano e Javier González de Durana. 
**Vicente de Arana* (1990). 
**Vestigios de Babel. Para una arqueología de los nacionalismos españoles* (1992).
**Auto de Terminación: raza, nación y violencia en el País Vasco* (1994). Artigos: en colaboración con Juan Aranzadi e Patxo Unzueta.
**La Europa (cultural) de los pueblos: voz y forma* (1994). En colaboración con outros autores.
**El chimbo expiatorio (la invención de la tradición bilbaína, 1876-1939)* (1994).
**El bucle melancólico. Historias de nacionalistas vascos* (1997).
**Sacra nemesis. Nuevas historias de nacionalistas vascos* (1999). 
**Sermo humilis: poesía y poética* (1999).
**El bosque originario* (2000).
**La tribu atribulada. El Nacionalismo Vasco explicado a mi padre* (2002).
**El reino del ocaso* (2004).
* 
**Espaciosa y triste. Ensayos sobre España* (2013).

### Outras obras 
**La leyenda de Jaun Zuria* (1980).
**La tradición romántica: leyendas vascas del s. XIX* (1986). Lendas.
**Flor de baladas vascas* (1989). Recompilación de cancións tradicionais vascas.
**Cuando canta la serpiente* (1989). Guión en colaboración con Mario Onaindia.
**Cambio de destino* (2006). Memorias.
**La caza salvaje* (2007). Novela.
**Voces para una enciclopedia interrumpida* (2008). Memorias sobre Bilbao.
**A cambio del olvido* (2011). En colaboración con Marina Pino.
**Miguel de Unamumo* (2012). Biografía de Miguel de Unamumo
**Historia mínima del País Vasco* (2013)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jon Juaristi, *Cambio de destino*, Barcelona, Seix Barral, 2006. ISBN 978-84-322-9668-0
### Ligazóns externas 
*La caza Salvaje. Premio Azorín 2007. Recensión crítica da obra