Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle

O '*centavo de dólar *Flying Eagle'''* (en galego: "aguia en voo") é unha moeda dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, a modo de proba en 1856 e para a circulación en 1857 e 1858. A moeda, cuñada en cuproníquel,  foi deseñada polo gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, e recibe o seu nome pola aguia en voo que caracteriza o seu anverso, baseada no traballo do predecesor de Longacre, Christian Gobrecht.

A principios da década de 1850, o centavo grande —dun tamaño próximo ao do medio dólar— emitido pola Casa da Moeda estaba a volverse impopular no comercio e custoso de cuñar. Logo de experimentar con varios tamaños e composicións, a Casa da Moeda decidiuse por unha aliaxe do 88 % de cobre e o 12 % de níquel para un novo centavo de máis pequenas dimensións. Inicialmente, a Casa da Moeda produciu un número limitado de exemplares coa data de 1856, que lles foron entregados a lexisladores e a altos funcionarios do Goberno, e en febreiro de 1847 o Congreso autorizou formalmente a produción da nova moeda para a súa posta en circulación.

O novo centavo emitiuse para substituír na circulación a dúas moedas: por unha parte a moeda dun centavo de tamaño grande que a precedera, e por outra a desgastada moeda colonial española de prata que circulara nos Estados Unidos ata aquel momento. Emitíronse tantos centavos novos que chegaron a afogar as canles comerciais, sobre todo porque tiñan un curso legal limitado e ninguén tiña a obriga de aceptalos. A nova moeda non deu os resultados esperados e foi substituída en 1859 pola coñecida como centavo *Indian Head*, tamén deseñada por Longacre.

## Inicio 
A moeda dun centavo foi a primeira moeda oficial dos Estados Unidos cuñada na Ceca de Filadelfia en 1793. Aquelas pezas, hoxe coñecidas como "centavos grandes", estaban feitas de cobre puro e tiñan o tamaño lixeiramente inferior á de medio dólar —entre 27 e 29 milímetros—. Cuñáranse todos os anos, agás en 1815 por mor da escaseza de metal, mais tardaron en establecerse no comercio. As moedas de prata coloniais españolas utilizábanse daquela comunmente no comercio en todos os Estados Unidos. Naquela época, tanto o ouro como a prata tiñan curso legal total alí, mais as moedas de cobre tíñano limitado, xa que o Goberno federal non as trocaba nin as aceptaba para o pagamento de impostos.
[miniatura|163x163px|[Reverso (moedas)|Reverso do centavo Feuchtwanger.]]
A Casa da Moeda cuñaba daquela prata ou ouro en resposta aos depósitos dos posuidores dos metais preciosos, e obtiña poucos beneficios con esas transaccións. Na década de 1840, os beneficios da monetización do cobre en centavos —o que se coñece como señoriaxe— axudaron a financiar o funcionamento da Casa da Moeda. En 1849, os prezos do cobre subiron de súpeto, o que levou o Tesouro a investigar posibles alternativas ás grandes pezas dun centavo. O centavo era impopular no comercio; ao ter un curso legal limitado, ninguén estaba obrigado a aceptalo, e era frecuente que os bancos e os comerciantes o rexeitasen. En 1837, o excéntrico químico de Nova York Lewis Feuchtwanger experimentara coa produción de exemplares de proba dunha moeda dun centavo de menor tamaño, como parte dunha estratexia para lle vender ao Goberno a súa aliaxe, similar á alpaca, para o seu uso na cuñaxe de moedas. As probas producidas por Feuchtwanger chegaron a estar en circulación como fichas non oficiais nos tempos difíciles da recesión de finais da década de 1830 e principios da de 1840. O historiador numismático Walter Breen suxeriu que un dos factores para rexeitar as moedas furadas foi que lembraban a moitas moedas chinesas do tipo *cash*, coñecidas polo seu mínimo valor adquisitivo. Algunhas desas aliaxes propostas contiñan níquel, e diversas variedades de alpaca ou prata alemá. No seu informe anual de 1854, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, James Ross Snowden, avogou pola emisión de pequenos centavos de bronce, así como pola eliminación da moeda de medio centavo, que cualificou como inútil no comercio. En 1854 e 1855 cuñáronse varias probas de centavos, que presentaban diversos deseños, entre eles diferentes representacións da Liberdade e dúas adaptacións do traballo do falecido gravador xefe da Casa da Moeda Christian Gobrecht: unha que amosaba a Liberdade sedente, que Gobrecht colocara nas moedas de prata na década de 1830, e outra dunha aguia voando, que Gobrecht creara baseándose nun esbozo do artista Titian Peale.

## Trámite lexislativo e preparación 
[miniatura|[James B. Longacre, creador do deseño do centavo *Flying Eagle*.|290x290px]]
A principios de 1856, o director Snowden propuxo unha lei que lle permitise a emisión dunha moeda dun centavo máis pequeno, mais deixando o tamaño e a composición metálica á súa elección e á do secretario do Tesouro, James Guthrie. Consonte este plan, a nova peza sería de curso legal ata a cantidade de dez centavos e emitiríase en substitución da antiga prata española que aínda circulaba nos Estados Unidos. A taxa de troco entre ambas as moedas permitiría que a prata española recibise o seu valor íntegro (12½ centavos por real, ou *bit*), cando normalmente esas pezas se negociaban cun desconto de arredor do 20 % por mor do forte desgaste que presentaban. A perda que o Goberno asumiría no intercambio compensaríase cos beneficios da señoriaxe das pezas de metal común. Os novos centavos tamén substituirían os antigos centavos de tamaño grande, a cambio do mesmo valor en medios centavos, valor que se deixaría de utilizar.

En tanto que o proxecto de lei corría o seu curso no Senado e na Cámara de Representantes, o fundidor e refinador da Casa da Moeda, James Curtis Booth, realizaba experimentos sobre aliaxes que puidesen ser acaídas para o novo centavo, cando este se aprobase. Ambos os homes propuxeron un peso de 4,7 gramos, que resultaba moi conveniente, xa que dese xeito 80 centavos equivalerían a unha libra *troy* (373 gramos), aínda que a libra *avoirdupois* (454 g) era a que naquela época se utilizaba máis comunmente para os metais non nobres.
[miniatura|160x160px|Espécime de proba do centavo *Flying Eagle* ([1854).]]
O gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, recibiu a encarga de preparar deseños para a cuñaxe duns exemplares en proba. Para promover a nova aliaxe, a Casa da Moeda fixo cuñar 50 moedas de medio centavo e enviounos a Washington para que os funcionarios do Tesouro llos amosaran a congresistas e outras autoridades. En data posterior, Snowden cuñou máis centavos pequenos de 1856 para a súa venda ilícita e para os intercambiar por pezas que a Casa da Moeda procuraba para a súa colección de moedas.
[miniatura|163x163px|Anverso dunha peza colonial española de Carlos III de 1776 de dous reais ("dous bits"). [Casa da Moeda de Bolivia|Ceca de Potosí.]]
En decembro de 1856, Snowden escribiu ao representante de Missouri John S. Phelps, coa esperanza de que se avanzase co trámite do proxecto de lei, e comentoulle que xa sentía "a presión por todas as partes, polo novo centavo; de feito, o público está moi ansioso pola súa emisión". Cando o proxecto de lei, emendado para incluír o peso e a aliaxe que decidira a Casa da Moeda, se debateu na Cámara de Representantes o 24 de decembro, o congresista de Tennessee George Washington Jones opúxose á disposición sobre o curso legal, xa que consideraba que, segundo a Cláusula do Contrato da Constitución, só o ouro e a prata debían ter curso legal total. Phelps defendeu o proxecto de lei alegando que o Congreso tiña o poder constitucional de regular o valor do diñeiro, pero cando se volveu presentar o proxecto para a súa consideración o 14 de xaneiro de 1857, eliminárase a disposición sobre a consideración do curso legal. Esta vez opúxose ao proxecto o congresista por Nova York Thomas R. Whitney, a quen non lle gustaba unha disposición pola que se legalizaba a práctica da Casa da Moeda de deseñar e cuñar medallas encargadas pola poboación, pois consideraba que o Goberno non debía competir cos medallistas privados. A disposición foi eliminada e o proxecto foi aprobado o día seguinte. A versión da Cámara de Representantes foi examinada polo Senado, que a debateu o 4 de febreiro e a aprobou cunha emenda que permitía o rescate das moedas españolas durante un mínimo de dous anos. A Cámara de Representantes aceptou a emenda o 18 de febreiro, e o presidente Pierce asinou a lei o día 21 de febreiro de 1857. As novas pezas terían o mesmo tamaño (19 mm), aínda que con algo máis de peso, que os centavos que se seguen a cuñar no século XXI.

En previsión de que o proxecto de lei fose aprobado, a maioría dos 333.456 exemplares do centavo grande que foran cuñados ao longo de 1857 nunca saíron da Casa da Moeda de Filadelfia e foron fundidos posteriormente. Snowden comprou un novo xogo de roletes e outros equipamentos para que a Casa da Moeda puidese producir os seus propios discos sobre os que cuñar os novos centavos, a primeira vez que o facía en máis de 50 anos. Malia faltar aínda un día para a aprobación definitiva do proxecto de lei, Snowden recomendoulle ao secretario do Tesouro Guthrie os deseños de Longacre o 20 de febreiro, e Guthrie aprobounos o día 24, aínda que pediu que o canto da moeda fose menos afiado, solicitude que Snowden prometeu cumprir. Os centavos *Flying Eagle* comezaron a cuñarse a partir de abril de 1857 e mantivéronse á espera da súa posta en circulación oficial. A Casa da Moeda almacenou as pezas ata dispor dunhas existencias suficientes para a súa subministración, e a mediados de maio Snowden notificou aos xornais de Filadelfia que a distribución comezaría o 25 de maio.

Malia estar inspirada nun traballo anterior, a aguia de Longacre foi moi admirada. Segundo o historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu libro sobre as moedas estadounidenses, o motivo da aguia en voo, cando se utilizou inicialmente na década de 1830, foi "o primeiro paxaro numismático do que se podía dicir que procedía da natureza e non da arte colonial nin da heráldica". Vermeule describiu o centavo substituto do *Flying Eagle*, o —*Indian Head*—, como "moito menos atractivo á vista que a aguia en voo de Peale-Gobrecht e as súas variantes". 

Pola súa banda, o escultor Augustus Saint-Gaudens, cando se lle encargou en 1905 que proporcionase novos deseños para a moeda estadounidense, tratou de devolver o deseño da aguia en voo ao centavo, e escribiulle ao presidente Theodore Roosevelt:
En efecto, Saint-Gaudens devolveu a aguia en voo á moeda estadounidense, mais o seu deseño utilizouse para o reverso da moeda de 20 dólares de ouro, e non para o centavo.|286x286px]]
A Ceca de Filadelfia puxo en circulación os novos centavos o 25 de maio de 1857. En previsión da gran demanda popular, as autoridades da Casa da Moeda construíron unha estrutura temporal de madeira no patio das instalacións en Filadelfia. Na mañá do día da presentación, centos de persoas facían dúas ringleiras, unha para os que cambiaban prata española por centavos e outra para os que traían antigos centavos grandes e medios centavos de cobre. A partir das 9 da mañá, os empregados comezaron a trocar os centavos polas pezas antigas, e fóra do recinto da Casa da Moeda, os primeiros compradores vendían os novos centavos con sobreprezo. Snowden escribiu a Guthrie: "a demanda é enorme... esta mañá tiñamos 30.000 dólares, é dicir, tres millóns de pezas. Case toda esta cantidade se distribuirá hoxe". O interese do público polos novos centavos desencadeou un auxe do coleccionismo de moedas: ademais de procurar o raro centavo de 1856, algúns intentaron coleccionar series de centavos grandes ata 1793, e atopáronse con que tiñan que pagar un sobreprezo polas datas máis raras. 

En 1857, Snowden suxeriu a substitución da aguia por unha cabeza de Cristovo Colón, e Longacre respondeulle que, igual que no seu día houbera obxeccións ás propostas de colocar a George Washington na moeda, tamén habería oposición a un deseño de Colón. Malia as dificultades, os 17.450.000 centavos *Flying Eagle* cuñados en Filadelfia en 1857 constituíron a maior produción dunha soa moeda nun ano nunha ceca estadounidense ata aquel momento.

En 1858, a Casa da Moeda intentou paliar o problema das roturas dos cuños pola dureza da aliaxe utilizando unha nova versión do centavo cun relevo menos profundo. Este intento deu lugar á maior variedade da serie, xa que as moedas desa versión revisada teñen as letras máis pequenas nas inscricións que as cuñadas anteriormente. Ambas as variedades son case igual de comúns e é probable que se cuñasen xuntas durante algún tempo, á medida que a ceca utilizaba os cuños máis antigos. Os esforzos por conservar os cuños foron a causa probable doutra variedade, a de 1858 sobre 1857, xa que os cuños con data de 1857 se cuñaron en exceso para os poder utilizar no novo ano.
miniatura|160x160px|En 1858 preparáronse moedas cunha aguia máis pequena, mais esta considerouse demasiado fraca.
En 1858, a Casa da Moeda preparou unha cuñaxe en proba de moedas cunha aguia moito máis pequena, que favorecía unha boa e máis doada cuñaxe, pero que non lles gustou aos seus responsables e non foi adoptada. O 4 de novembro de 1858, Snowden escribiu ao Departamento do Tesouro, afirmando que o centavo *Flying Eagle* resultara "pouco aceptable para a poboación en xeral", xa que consideraba que a ave non era fiel á realidade, e que o novo deseño dos nativos americanos "lle daría á moeda o carácter de América".
[miniatura|A suxestión de *Harper's Weekly* de febreiro de 1857, de que "a dificultade [Hispanoamérica|hispanoamericana" se resolvera facendo que a prata española non tivese curso legal, resultou prematura. Na opinión do investigador numismático Breen, "as moedas de prata estranxeiras foran de curso legal, aceptables para calquera tipo de pagamento, incluídos os selos de correos e algúns impostos, mais os centavos de níquel non o eran, e axiña encheron as caixas dos comerciantes, excluíndo case todo o demais, polo que empezaron a ser rexeitadas legalmente no comercio". O exceso de moedas terminou co acaparamento de todas as moedas federais a raíz do trastorno económico causado pola guerra civil.

Despois da guerra, os acaparados centavos *Flying Eagle* volveron a entrar en circulación. Moitos permaneceron só uns poucos anos, xa que foron retirados de entre os novos centavos de bronce nos programas de troco do Departamento do Tesouro nas décadas de 1860 e 1870 —retiráronse por esta vía trece millóns de centavos de cuproníquel—. Na década de 1880, o centavo *Flying Eagle* era xa unha rareza na circulación. 

Na edición de 2018 de *A Guide Book of United States Coins*, de Richard S. Yeoman, atribúenselles á emisión de 1857 e á de 1858 un prezo de 30 dólares nun estado de conservación mínimo para seren coleccionadas. Pola súa parte, para a emisión de 1856 indícanse 6.500 dólares nesa mesma condición, e 20.000 dólares para os exemplares novos, sen sinais de teren circulado. A variedade 1858/7 (de 1858 sobre a data de 1857) comeza en 75 dólares e sobe ata os 11.000 dólares, nos estados de conservación antes citados. Un espécime de 1856 nun estado de conservación extraordinario acadou nunha poxa en xaneiro de 2004 o prezo de 172.500 dólares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Breen, W. (1988). *Walter Breen's Complete Encyclopedia of U.S. and Colonial Coins*. Doubleday, Nova York. ISBN 978-0-385-14207-6
* Bureau of the Mint (1904). *Laws of the United States Relating to the Coinage*. United States Government Printing Office, Washington.
* Carothers, N. (1930). **. John Wiley & Sons, Nova York [represo en 1988 por Bowers and Merena Galleries ISBN 0-943161-12-6]
* Guth, R.; Garrett, J. (2005). *United States Coinage: A Study by Type*. Whitman Pub., Atlanta. ISBN 978-0-7948-1782-4
* Julian, R. W. (2008). "First small cent bears Flying Eagle obverse". En *Numismatic News*. 16 de outubro.
* Lange, D. W. (2006). *History of the United States Mint and its Coinage*. Whitman Pub., Atlanta ISBN 978-0-7948-1972-9
* Snow, R. (2009). *A Guide Book of Flying Eagle and Indian Heade Cents*. Whitman Pub.,Atlanta. ISBN 978-0-7948-2831-8
* Taxay, D. (1983) [1966]. *The U.S. Mint and Coinage*. Sanford J. Durst Numismatic Pub., Nova York. ISBN 978-0-915262-68-7
* Vermeule, C. (1971). *Numismatic Art in America*. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-62840-3
* Yeoman, R. S. (2017). *A Guide Book of United States Coins (The Official Red Book)*. 71ª ed. Whitman Pub., Atlanta. ISBN 978-0-7948-4506-3

### Outros artigos 
* Moedas do dólar estadounidense
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Ligazóns externas 
* Guide to U.S. Flying Eagle Cents
* One Cent, Flying Eagle, Coin Type from United States - detailed information *(Online coin.club)''