open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tesouro Redfield

O **tesouro Rodfield** é como se coñece a acumulación de 407.000 moedas dun dólar de prata de tipo Morgan e de tipo Peace propiedade de LaVere Redfield, que foi achada na súa casa de Reno, Nevada, logo do seu falecemento en 1974. 

Todo o tesouro foi vendido en 1976 por 7,3 millóns de dólares da época á compañía *A-Mark Financial*, que logo comercializou as moedas individualmente. 

## Antecedentes 
LaVere Redfield (1897-1974) era un multimillonario estadounidense orixinario do estado de Utah, que fixera a súa fortuna comprando terreos petrolíferas nos Ánxeles, investindo en accións e comprando propiedades en vendas fiscais durante a Gran Depresión.

Como non confiaba nos bancos, Redfield atesouraba moita riqueza na súa casa, principalmente en moedas de prata. En 1952 sufriu un roubo importante no seu domicilio e na investigación posterior sóubose que daquela tiña acumuladas 270.000 moedas dun dólar de prata e tamén unha gran cantidade de selos postais nunha falsa parede do soto da súa gran casa de pedra. Nunhas declaracións ao xornal *Reno Gazette-Journal*, Redfild afirmou que as autoridades o obrigaron a depositar no banco todas as moedas de prata que tiña daquela. unha cifra que foi cuestionada en 2014 por Jack Harpster no seu libro biográfico sobre Redfield.

A súa desconfianza nos bancos levou a Redfield a seguir acumulando dólares de prata durante o resto da súa vida.

## O tesouro 
[miniatura|LaVere Redfield, o [Millonario|multimillonario estadounidense que acumulou o tesouro.]]
Logo do falecemento de Redfield en 1974, os seus herdeiros atoparon centos de bolsas con dólares de prata no garaxe e na súa casa de Reno, Nevada. Crese que Redfield tardou máis de corenta anos en acumulalos. Redfild desconfiaba do papel moeda e dos bancos, e o diñeiro que gañaba no mercado de valores gardábao en forma de dólares de prata. Redfield non era coleccionista de moedas, polo que non tivo un coidado especial ao manipulalas nin ao gardalas. Angus White, do xornal *Helena Independent Record*, afirmou que o tesouro de Redfield era "a maior cantidade de dólares de prata acumulados nun só lugar da historia".
[miniatura|[Dólar Peace|Dólar *Peace* procedente do tesouro Redfield, no estoxo de presentación da *Paramount International Coin Corporation.*]]
En xaneiro de 1976, o produtor cinematográfico Steven Markoff, con sede nos Ánxeles, adquiriu o tesouro de LaVere Redfield por 7,3 millóns de dólares do momento, a través da súa compañía de investimentos *A-Mark Financial.* O lote estaba composto por máis de 407.000 moedas dun dólar de prata, que pesaban 12 toneladas. Todos os dólares do tesouro eran dos tipos "dólar Morgan" e "dólar *Peace*".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Harpster, J. (2014). ''The curious life of Nevada's LaVere Redfield: The Silver Dollar King*. The History Press. ISBN  978-1626197046

### Outros artigos 
* Tesouro
* Dólar Morgan
* Dólar *Peace*

### Ligazóns externas 
* Vídeo: "Rodney Levingston on the Redfield Hoard at Coin-X 2019"
* Vídeo: "The Redfield Hoard" (*Newman Numismatic Portal'')
Roman de Rou

O ***Roman de Rou*** é unha crónica en verso, escrita en lingua normanda por Wace (s. XII). Conta a historia do ducado de Normandía dende a época de Rollón até a batalla de Tinchebray (1106). Está considerada a épica nacional de Normandía. Comezada en 1160, Wace fíxolle as súas derradeiras revisións cara a mediados da década de 1170.

## Título 
A obra recibe o seu nome do propio líder dos normandos, Rollón, chamado *Rou* na súa lingua.

## Historia 
Tras o éxito da súa obra anterior, o *Roman de Brut*, que narra a historia dos ingleses, Wace recibiu un encargo de Henrique II para elaborar un relato similar sobre as orixes dos normandos e a súa conquista de Inglaterra. Wace comezou o seu traballo arredor do 1160, e realizou as derradeiras revisións a mediados da década de 1170.

## Contidos 
A *Roman de Rou* é a epopea nacional de Normandía. Narra a historia dos normandos e dos viquingos dende os tempos de Rollón. Para alén de recoller os eventos históricos relevantes, Wace engadiu comentarios sobre a vida e o carácter dos personaxes, anécdotas, ou reflexións sobre o antagonismo entre os normandos e os franceses.

## Estrutura 
O *Roman de Rou* consta de tres partes:

* A primeira parte, composta por 315 versos, é unha relación dos duques normandos en orde cronolóxica inversa (chamada *Chronique Ascendante*). Os especialistas consideran que se trata dun engado á obra orixinal de Wace.
* A segunda parte está composta por 4.425 versos alexandrinos.
* A terceira parte consta de 11.400 versos octosílabos.
* Existe unha cuarta parte, de 750 versos, coñecida como *Le Romaunz de Rou et des dus de Normandie*, anexada nalgunhas edicións do texto. Parece ser unha versión primeira descartada, e logo integrada no texto final.

## Fontes 
Para a elaboración do *Roman de Rou*, Wace empregou diversas fontes históricas, entre as que destacan as seguintes:

* A *Gesta Normannorum Ducum*.
* *De moribus et actis primorum Normanniae ducum*, de Dudon de Saint-Quentin.
* A *Gesta Guillelmi*, de Guillaume de Poitiers.
* A *Gesta Regum Anglorum*, de Guillaume de Malmesbury.
* *Brevis relatio de Guillelmo nobilissimo comtie Normannorum*.
* A tradición oral, composta por testemuños oculares, algúns procedentes da súa propia familia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* .
Emilio Quiroga Losada

**Emilio Quiroga Losada**, nado en Pontevedra o 9 de xaneiro de 1894 e finado na mesma cidade o 19 de outubro de 1974, foi un arquitecto galego que traballou na súa vila natal e en Galicia.

## Traxectoria 
Foi fillo de José Quiroga Hermida e de Pilar Losada Vázquez. Tivo catro irmáns, entre os que destacou o famoso violinista Manuel Quiroga Losada.

Estudou arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, na que terminou a carreira en xuño de 1931. Ese ano volveu a Pontevedra, cidade na que obtivo por concurso o posto de arquitecto municipal que estaba sen ocupar e na que formou parte da Comisión Provincial de Monumentos co arquitecto Juan Argenti Navajas. 

Na súa primeira etapa profesional realizou múltiples obras en Pontevedra. En 1932 reformou os antigos aseos públicos subterráneos anexos á Casa consistorial de Pontevedra na Praza de España. En 1934 deseñou o edificio da Xunta de Protección de Menores na estrada de Vigo.

Entre os edificios singulares nos que deixou a súa pegada en Pontevedra, proxectou o edificio da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra inaugurado en 1948 e en 1945 o novo edificio do Mercado de Abastos de Pontevedra no centro histórico da cidade. 

En 1965 construíu xunto cos arquitectos Ramón Vázquez Molezún e José de Mata Gorostiaga o edificio sede do Banco do Noroeste na cidade da Coruña.

Deseñou outros edificios na provincia de Pontevedra como o Cine Lalín en 1960 en Lalín, un dos edificios destacados da arquitectura cinematográfica galega, con estética funcional e racionalista. 

Ademais de arquitecto era un apaixonado do violoncelo, que tocaba na Orquestra de Cámara de Pontevedra e foi membro activo da Sociedade Filharmónica de Pontevedra, cidade na que tamén foi membro do padroado do Museo de Pontevedra.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pontevedra_-_Sede_Afundación_Pontevedra_4.JPG|Sede da antiga Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra
Ficheiro:Mercado_Pontevedra.jpg|Mercado de Abastos de Pontevedra
Ficheiro:Banco_del_Noroeste.JPG|Sede do antigo Banco do Noroeste na Coruña
Ficheiro:Calle General Gutiérrez Mellado, Pontevedra capital.jpg|Rúa Xeneral Gutiérrez Mellado en Pontevedra co edificio de 1943 para Valentín Muiños á esquerda en primeiro plano

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Emilio Quiroga Losada na páxina web de arquitectura Docomomo Ibérico
* Edificio del Banco del Noroeste na páxina web Docomomo Ibérico
Gallica

**Gallica** é a biblioteca dixital da Biblioteca Nacional de Francia e das súas entidades asociadas. En libre acceso dende 1997, agrupa millóns de documentos, entre os que se inclúen libros en formato EPUB, xornais, revistas, imaxes, gravacións, manuscritos e vídeos, entre outros.

## Características 
Cada documento de Gallica ten asociado un identificador numérico para a súa conservación a longo prazo, chamado Archival Resource Key (ARK). Todos os documentos contan cunha nota propia, que pode conter os seguintes descritores:

## Historia 
As primeiras dixitalizacións datan de 1992, como parte dun proxecto de creación de imaxes dixitais iniciado en 1990. O obxectivo fixado na época era dunhas 300.000 imaxes, coa idea de constituír unha colección multimedia, incluíndo arquivos de son, impresos e de imaxe. O servizo web de Gallica habilitouse o 10 de outubro de 1997.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Non sen a miña filla

***Non sen a miña filla*** (en ) é un filme estadounidense de 1991 dirixido por Brian Gilbert. Baséase no libro homónimos, que conta a historia da cidadá estadounidense Betty Mahmoody e a fuxida que fixo coa súa filla do seu marido abusivo en Irán. O filme rodouse nos Estados Unidos, Turquía e Israel, e os personaxes principais de Betty Mahmoody e Sayyed Bozorg "Moody" Mahmoody son interpretado por Sally Field e Alfred Molina, respectivamente. Sheila Rosenthal e Roshan Seth interpretan a Mahtob Mahmoody e Houssein o contrabandista, respectivamente.

## Personaxes 
* Sally Field como Betty Mahmoody
* Alfred Molina como Sayyed Bozorg "Moody" Mahmoody
* Sheila Rosenthal como Mahtob Mahmoody
* Roshan Seth como Houssein the Smuggler
* Sarah Badel como Nicole (diplomática suíza)
* Mony Rey como Ameh Bozorg
* Georges Corraface como Mohsen

## Consecuencias 
Alfred Molina confirmou nunha entrevista con *Time Out* que recibiu unha puñada dun home que aparentemente odiaba a súa brutal interpretación do Dr. Mahmoody no filme.

O documental de 2002 *Without My Daughter* tenta contradicir o libro e a película de Betty Mahmoody.

## Notas
O Vintecatro, Oeste, Catoira

**O Vintecatro** é un lugar da parroquia de Oeste no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Oeste 
### Parroquias de Catoira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Catoira
A Torre, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa

**A Torre** é un lugar na parroquia da Illa de Arousa do concello pontevedrés do mesmo nome, na comarca do Salnés. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 67 habitantes (35 homes e 32 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa de Arousa 
### Parroquias da Illa de Arousa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Illa de Arousa
The Beekeeper (filme de 2024)

***The Beekeeper*** é un filme estadounidense de 2024 dirixido por David Ayer e escrito por Kurt Wimmer. Está protagonizado por Jason Statham, Emmy Raver-Lampman, Josh Hutcherson, Bobby Naderi, Phylicia Rashad, Jemma Redgrave e Jeremy Irons. Cando a súa muller se suicida despois de perder os fondos da súa organización benéfica por unha estafa de phishing, Adam Clay, un antigo axente "Beekeeper", emprende unha brutal campaña de vinganza contra os responsables.

*The Beekeeper* estreouse nos cinemas dos Estados Unidos a través de Amazon MGM Studios baixo o selo Metro-Goldwyn-Mayer o 12 de xaneiro de 2024. O filme recadou 152,7 millóns de dólares en todo o mundo.

Estreouse en galego o 26 de abril de 2024 a través de Amazon Prime Video.

## Personaxes 
* Jason Statham como Adam Clay
* Emmy Raver-Lampman como Axente Verona Parker
* Josh Hutcherson como Derek Danforth
* Bobby Naderi como Axente Matt Wiley
* Minnie Driver como Director Janet Harward
* David Witts como Mickey Garnett
* Michael Epp como Pettis
* Taylor James como Lazarus
* Jemma Redgrave como Presidente Danforth
* Enzo Cilenti como Rico Anzalone
* Phylicia Rashad como Eloise Parker
* Jeremy Irons como Wallace Westwyld

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Fernando Taboada Guntín

**Fernando Taboada Guntín**, é un político do PP.

## Traxectoria 
Fernando Taboada é un mestre que foi escollido polo PP como candidato para as eleccións municipais de 2023 en detrimento do seu candidato tradicional, Senén Pousa, quen se presentou encabezando unha candidatura independente. Unha vez realizadas, conseguiu a maioría simple no concello e converteuse no alcalde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Beade
José Trigo

***José Trigo*** é a primeira novela do escritor mexicano Fernando del Paso. Foi publicada no 1966 por Siglo XXI Editores, gañando o premio Xavier Villaurrutia dese mesmo ano. Foi incluída na lista das 100 mellores novelas en castelán do século XX do xornal español *El Mundo*. A obra narra a historia dun home que vai aos campamentos do ferrocarril de Nonoalco-Tlatelolco na procura dun individuo chamado José Trigo. Durante a súa busca, introdúcense outras historias relacionadas coa guerra dos cristeiros e coa folga do ferrocarril de 1959, contadas por personaxes como Buenaventura, Bernabé, don Pedro o carpinteiro, Anselmo ou Guadalupe.

## Publicación 
Este libro publicouse durante o chamado *boom* latinoamericano, xunto con obras como *La muerte de Artemio Cruz* (1962) de Carlos Fuentes, *Oficio de tinieblas* (1962) de Rosario Castellanos, *Rayuela* (1963) de Julio Cortázar ou *Cien años de soledad* (1967) de Gabriel García Márquez.

Del Paso comezou a escribir a súa novela no 1958, e tardou oito anos en rematala. O autor realizou unha extensa busca en xornais e textos sobre a guerra cristeira, a folga do ferrocarril ou a mitoloxía náhuatl.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
Unión

* En teoría de conxuntos, a **unión** refírese á unión dos elementos dos conxuntos. O símbolo é \cup, en LaTeX \cup.
* En xeral a unión, refírese á xuntar varios obxectos.
Intersección

* En teoría de conxuntos, a **intersección** refírese aos elementos comúns dos conxuntos. O símbolo é \cap, en LaTeX \cap.
* En xeral a intersección, refírese ás partes comúns de varios obxectos.
Complemento

* En teoría de conxuntos, o **complemento** ou **complementario** refírese á diferenza dun subconxunto en relación ao conxunto que o engloba. O símbolo é U \setminus A (elementos de U que non están en A) ou A^c.
* En medicina o **complemento** é un sistema de factores bactericidas presente no soro do sangue dos mamíferos.
Wang Daiyu

**Wang Daiyu** (en chinés simplificado: 王岱舆; en chinés tradicional: 王岱輿; en *pinyin*: Wáng Dàiyú; en Wade-Giles: Wang2 Tai4-yü2; en xiao'erjing: ٔوْا  دَﻰْ ﻳُﻮْ), nado cara ao 1570 e finado contra o 1660, foi un erudito musulmán de etnia hui. Chamábase a si mesmo **Zhenhui laoren** 真回老人 ("O auténtico ancián do islam").

## Traxectoria 
Wang era descendente dun grupo de árabes que chegaran á China a comezos da dinastía Ming (1368-1644), como parte dunha embaixada diplomática. Dominou a astronomía e os cálculos do calendario, polo que foi nomeado Mestre Supervisor do Observatorio Imperial, cunha residencia en Nanjing.

Dende neno, estudou con seu pai, para logo continuar a súa aprendizaxe con Ma Junshi en Nanjing. Aos 20 anos, comezou a estudar o confucianismo, o budismo e mais o daoísmo, así como outras correntes sincréticas. No ano 15 do reinado do emperador Chongzhen, traduciu o *Zhengjiao Zhenquan* 正教真詮 ("O auténtico comentario do correcto ensino"), e comezou a verter outros escritos islámicos ao chinés. Wang defendeu a necesidade de obras musulmás en chinés, evitando a dependencia dos textos árabes. Posteriormente, escribiu o *Qingzhen daxue* 清真大學 ("A grande aprendizaxe do islam") e o *Xizhen zhengda* 希真正答 ("Respostas auténticas e estrañas"). Nos círculos musulmáns da China, é coñecido co título de "Gran Santo do período Qing".

## Obra 
Wang dominaba o chinés, o persa e mais o árabe. Estudou en profundidade o confucianismo, que empregou para explicar o islam. Malia o seu interese polos eruditos confucianos, foi un grande crítico do budismo e mais do daoísmo. A súa intención era difundir a relixión a través do chinés clásico, xa que a meirande parte dos musulmáns da China non dominaban as linguas orixinais dos textos islámicos.

Os seus traballos acabaron formando parte da literatura *han kitab*, xunto con outros eruditos musulmáns como Liu Zhi ou Ma Zhu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Rolls-Royce Turbomeca Adour

O **Rolls-Royce Turbomeca Adour** é un motor de aviación turboventilador de baixa derivación de dous eixos desenvolvido por Rolls-Royce Turbomeca Limited, unha empresa conxunta entre Rolls-Royce (Reino Unido) e Turbomeca (Francia). O motor recibe o nome do Adour, un río do suroeste de Francia.

## Historia 
O Adour é un motor turboventilador desenvolvido principalmente para impulsar ao cazabombardeiro anglo-francés SEPECAT Jaguar, conseguindo a súa primeira proba exitosa en 1968. Prodúcese en versións con ou sen posqueimador.

En xullo de 2009 levábanse fabricados máis de 2 800 motores Adour, para máis de 20 forzas aéreas, chegando as súas horas de voo a 8 millóns en decembro de 2009. A designación militar estadounidense para este motor é **F405-RR-401** (un derivado do Adour Mk 871), e no presente úsase para impulsar a frota de adestradores Boeing/BAE Systems T-45 Goshawk da Armada.

## Notas 
## Bibliografía 
*
Inmunomodulación

A **inmunomodulación** é a modulación (axuste regulador) do sistema inmunitario. As substancias que causan a inmunomodulación denomínanse inmunomoduladores. Pode ser natural ou inducida polo ser humano, de modo que o termo pode referirse ao seguinte:

* Homeostase do sistema inmunitario, na cal o sistema inmunitario se autorregula para axustar as respostas inmunitarias a niveis adaptativos en vez de non adaptativos e prexudiciais (usando células T reguladoras e moléculas de sinalización celular entre outros elementos).
* Inmunomodulación como parte da inmunoterapia, na cal as respostas inmunes se inducen, atenúan ou impiden de acordo cos obxectivos terapéuticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Immunomodulation Science direct
Ácido N-acetiltalosaminurónico

O '*ácido *N*-acetiltalosaminurónico*' é un ácido urónico. É un compoñente do pseudopeptidoglicano, un polímero estrutural que se atopa na parede celular dalgúns tipos de  Archaea.

## Notas
Wolinella

***Wolinella*** é un xénero de bacterias da orde Campylobacterales. A orde Campylobacterales comprende patóxenos humanos como *Helicobacter pylori* e *Campylobacter jejuni*.

## Cepas 
A única cepa publicamente dispoñible de *Wolinella* é ***Wolinella succinogenes*** DSM 1740 (ATCC 29543). O illamento orixinal deste organismo fixérono M. J. Wolin, E. A. Wolin e N. J. Jacobs na Universidade de Illinois, que a illaron do fluído do rume bovino de maneira un tanto casual, xa que os investigadores pretendían illar organismos metanóxenos. Esta bacteria foi clasificada orixinalmente como *Vibrio succinogenes*, pero foi reclasificada en 1981 como *Wolinella succinogenes* por A. C. R. Tanner *et al*.

Illáronse cepas de *Wolinella* das cavidades orais felinas e caninas. Só se poblicou actualmente unha cepa co status de *Candidatus*: *Candidatus Wolinella africanus*. Esta cepa foi illada do tracto dixestivo superior dun voluntario venezolano.

## Metabolismo 
Entre as investigacións realizadas sobre *Wolinella succinogenes* están a súa relación mutualista con organismos produtores de hidróxeno, como *Ruminococcus albus*. A súa relación está baseada na transferencia de hidróxeno interspecífica. *Wolinella succinogenes* consome o hidróxeno molecular producido por *Ruminococcus albus* usando unha fumarato redutase, producindo succinato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Wolinella* en Bac*Dive* -  the Bacterial Diversity Metadatabase
Pablo Xabier López Vidal

**Pablo Xabier López Vidal**, nado en Barbadás en 1968 e un avogado e político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid, exerceu como avogado, asesor xurídico e consultor en empresas privadas e en distintas institucións.

Nas eleccións municipais de 1995 e 1999 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE en Barbadás e foi elixido concelleiro. Foi coordinador provincial do PSdeG-PSOE en Ourense de outubro de 2000 a maio de 2002. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2001 foi elixido deputado, tralo cal renunciou como portavoz e concelleiro en Barbadás. Volveu ser elixido deputado tralas eleccións autonómicas de 2005 e 2009.

En maio de 2012 disputoulle a Secretaría provincial do PSdeG en Ourense a Raúl Fernández, finalmente de forma infructuosa. Non foi incluído na candidatura do PSdeG para as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012, polo cal non continuou como deputado e abandonou a primeira liña política. 

Asumiu a Secretaría de Organización do PSdeG-PSOE na cidade de Ourense entre xuño de 2012 e xaneiro de 2018. Dentro dos procesos orgánicos do partido tidos lugar ao longo de 2017 foi dos principais apoios de Pedro Sánchez na cidade, apoiando posteriormente a Gonzalo Caballero a nivel autonómico e a Rafael Rodríguez Villarino a nivel provincial, resultando os 3 gañadores.

## Notas
Retratos Fantasmas

***Retratos Fantasmas*** é un filme documental brasileiro de 2023 dirixido e escrito por Kleber Mendonça Filho. O filme revisita a cidade natal de Kleber, a cidade brasileira de Recife, a través do prisma histórico dos cinemas que frecuentaba, a partir da súa propia imaxe de arquivo persoal, lembrando o que antes eran lugares idílicos, hoxe pechados, que constituían un importante marcador temporal na evolución da sociedade brasileira.

Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2023, na sección *Special Screenings*. Posteriormente foi proxectado na sección *Main Slate* do Festival de Cinema de Nova York e na sección *Wavelengths* do Festival Internacional de Cinema de Toronto. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Brasil propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Ekskurzija

***Ekskurzija*** é un filme de 2023 escrito e dirixido por Una Gunjak. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Francia, Noruega, Croacia, Serbia e Qatar. Está protagonizado por Asja Zara Lagumdžija, Nađa Spaho, Maja Izetbegović, Mediha Musliović, Izudin Bajrović e Muhamed Hadžović.

*Ekskurzija* estreouse na 76ª edición Festival de Cinema de Locarno o 4 de agosto de 2023, onde competiu polo Leopardo de Ouro – Cineastas do Presente, e onde foi galardoado cunha mención especial. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Iman, unha rapaza de noveno curso, chama a atención dun neno maior. Despois dun xogo de verdades e desafíos, espállase un rumor pola escola de que Iman está embarazada.

## Personaxes 
* Asja Zara Lagumdžija como Iman
* Vedran Tuce como mestre de música
* Nađa Spaho
* Maja Izetbegović
* Mediha Musliović
* Izudin Bajrović
* Muhamed Hadžović

## Produción 
A rodaxe produciuse entre o 22 de abril de 2022 e rematou o 29 de maio dese mesmo ano en Saraxevo, Bosnia e Hercegovina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bosnia e Hercegovina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Lingua uru-eu-wau-wau

O **uru-eu-uau-uau** (*urueuwauwáu*) é unha das nove variedades da lingua kagwahiva, da familia lingüística tupí-guaraní, pertencente ao tronco tupí. É falada polo pobo uru-eu-wau-wau, en Rondonia. Segundo datos de 2023 tiña 152 falantes. O uru-eu-wau-wau está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* SAMPAIO, Wany Bernardete de Araujo. *Estudo comparativo sincronico entre o Parintintin (Tenharim) e o Uru-eu-uau-uau (Amondava): contribuições para uma revisão na classificação das línguas tupi-kawahib*. Campinas: Unicamp, 1977.
* SAMPAIO, Wany e SILVA, Vera. *Estudo morfológico do sistema verbal da língua Uru-euuau-uau*. Porto Velho: PIBIC/UNIR-CNPq. Junho/1996, 29 p. (relatório)
* SAMPAIO, Wany e ASSUNÇÃO, Giselle. *Estudo do sistema pronominal da língua Uru-euuau-uau*. Porto Velho: PIBIC/UNIR-CNPq. Junho/1996, 34 p. (relatório)
* SAMPAIO, Wany e ASSUNÇÃO, Giselle. *Levantamento de dados linguísticos e culturais do povo Amondava*. Porto Velho: PIBIC/UNIR-CNPq. Junho/1995, 81 p. (relatório)
* *ALGUNS vocabulários dos Uru-eu-uau-uau*. Porto Velho: CIMI-RO [s/d] (texto mimeografado)
Pobo uru-eu-wau-wau

Os **uru-eu-wau-wau** ou **jupaú** son un pobo indíxena do Brasil que vive no estado de Rondonia. Os membros deste pobo viven en seis vilas dentro das fronteiras do Territorio Indíxena Uru-Eu-Wau-Wau, que é compartido por outros dous pobos contactados, os amondawa e os uru pa in, estes últimos que falan unha lingua chapacura, así como por pobos non contactados como os jurureí, os parakua e outros dous cuxos nomes non se coñecen.

## Nome 
Os uru-eu-wau-wau chámanse a si mesmos jupaú. Tamén se coñecen (erradamente) como amondauas, bocas-negras, bocas-pretas, cabeça-vermelha, cautários, sotérios, urupain,

## Historia 
Os uru-eu-wau-wau entraron en contacto con non nativos, concretamente a Fundação Nacional dos Povos Indígenas (FUNAI) en 1981, Os misioneiros están activos entre os uru-eu-wau-wau, e unha ONG chamada Kanindé está tentando loitar contra as influencias externas e os asimilacionistas entre os uru-eu-wau-wau.

## Cultura 
Os uru-eu-wau-wau son cazadores-recolectores. Empregan un veleno feito con cortiza de árbores nas súas frechas cando cazan tapires e outras presas. Son coñecidos polas súas distintivas tatuaxes na boca feitas de *genipapo*, un colorante vexetal negro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua uru-eu-wau-wau
O Laverco, Arzúa, Arzúa

**O Laverco** é un lugar da parroquia de Santiago de Arzúa, no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Arzúa
### Parroquias de Arzúa
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Arzúa
TacSat 3

**TacSat 3**, nomeado tamén como **JWS-D2** (*Joint Warfighting Space-Demonstrator 2*) foi un satélite de comunicacións da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 19 de maio de 2009 a bordo dun foguete Minotaur 1 desde as Instalacións de lanzamento de Wallops Island.

## Características 
TacSat 3 foi un demostrador tecnolóxico con 400 kg de masa usando o bus ORSMB. A carga do satélite era o sensor Advanced Responsive Tactically Effective Military Imaging Spectrometer (ARTEMIS), cunha resolución de 4 metros que permitía detectar e identificar obxectivos tácticos. TacSat 3 foi desorbitado o 30 de abril de 2012, case tres anos despois de comezar a súa misión e cumprir cos seus obxectivos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Minotaur 1
*TacSat 2
*TacSat 4
Igrexa dos Mariñeiros de Detroit

A **igrexa dos Mariñeiros** é unha igrexa parroquial da comuñón anglicana no centro urbano de Detroit, no Estado de Míchigan. Foi fundada en 1842 por Julia Ann Anderson, viúva do Coronel John Anderson, oficial do Fort Detroit. A igrexa naceu para dar servizo espiritual á crecente comunidade de mariñeiros dos Grandes Lagos, foi consagrada ao ano seguinte da súa construción . Desde o ano da súa fundación a igrexa, en paralelo á celebración da misa e a atención relixiosa, acolleu a sede da U.S. Topolographical Engineers, unha asociación de enxeñaría que cubría traballos de topoloxía nos Grandes Lagos, mapeando os canais, deseñando obras de enxeñaría de camiños, co destaque das primeiras estradas entre Detroit e Toledo, e ata construíndo faros. As obras públicas saídas do traballos dos enxeñeiros co sede na igrexa a miúdo son asociadas ao crecemento que viviu Detroit nos anos 40, con 8000 habitantes ao comezo de década, e 200.000 a finais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rexistro de construción
Urotsite na Blaga

***Urotsite na Blaga*** (en ) é un filme búlgaro de 2023 dirixido e producido por Stephan Komandarev, quen escribiu o guión xunto con Simeon Ventsislavov. Está protagonizado por Eli Skorcheva como Blaga, unha mestre retirada de Shumen, quen lamenta a recente morte do seu marido e é vítima dunha estafa criminal mentres intenta reunir o diñeiro para pagar a súa lápida.

*Urotsite na Blaga* estreouse na 57ª edición do Festival Internacional de Cinema de Karlovy Vary, onde gañou o Globo de Cristal ao mellor filme. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
*Eli Skorcheva como Blaga
*Stefan Denolyubov
*Ivaylo Hristov
*Ivan Barnev
*Gerasim Gerasimov
*Rozalia Abgarian
*Assen Blatechki
*Irini Zhambonas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bulgaria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Ōoku

é unha serie manga xaponesa escrita e ilustrada por Fumi Yoshinaga. Foi serializada na revista de manga de Hakusensha *Melody* de xuño de 2004 a decembro de 2020, cos seus capítulos recollidos en 19 volumes *tankōbon*. O manga ten licenza en Norteamérica por Viz Media. *Ōoku* segue unha historia alternativa do Xapón moderno temperán na que unha doenza descoñecida mata á maior parte da poboación masculina, o que leva a unha sociedade matriarcal na que o Ōoku se converte nun harén de homes ao servizo da agora feminina *Shogun*.

Adaptouse a dous filmes de acción en directo en 2010 e 2012 e a unha serie de televisión xaponesa de 10 episodios en 2012. Outra serie de drama televisivo estreouse en xaneiro de 2023. Unha animación orixinal en rede (ONA), adaptación da serie de Studio Deen, estreouse en xuño de 2023 en Netflix.

En decembro de 2020, o manga tiña máis de 6 millóns de copias en circulación. *Ōoku* gañou un Premio de Excelencia no 10º Japan Media Arts Festival, un premio especial na quinta edición anual dos Premios Senso de Xénero da Asociación Xaponesa de Ciencia Ficción e Fantasía Feminista en 2005, e o Gran Premio do XIII Premio Cultural Tezuka Osamu en 2009.

## Notas
Hoa Hakananai'a

[miniatura|250px|Hoa Hakananai'a na galería de benvida do [Museo Británico.]]
'''Hoa Hakananai'a''' é un moai, unha estatua xigante orixinaria da Illa de Pascua. Foi levada dende Orongo, na Illa de Pascua (Rapa Nui) en 1868 pola tripulación dun barco británico e atópase exposta no Museo Británico en Londres. Describiuse como unha "obra mestra" e atópase entre os mellores exemplos da escultura da Illa de Pascua. Aínda que é relativamente pequeno, considérase típico entre as estatuas da illa, pero salienta polas inscricións e gravados engadidos na parte traseira, asociadas co culto do home paxaro.

## Etimoloxía 
A estatua foi identificada como Hoa Hakananai'a polos insulares no momento en que foi levada; a tripulación británica rexistrou orixinalmente o nome nas formas 'Hoa-haka-nana-ia' ou 'Hoa-haka-nama-ia'. Foi traducido de varias maneiras dende a lingua rapanui co significado "onda que rompe", 'surf', 'compañeiro de surf', 'mestre rompeondas', "amigo perdido ou roubado", 'amigo roubado', 'amigo escondido' ou 'facendo roubos/brincadeiras amigo'.

## Repatriación 
O pobo rapanui considera que o moai foi levado sen permiso. En novembro de 2018, Laura Alarcón Rapu, a gobernadora da Illa de Pascua, pediu ao Museo Británico que devolvese a estatua. O museo acordou discutir un préstamo da estatua con representantes do pobo. A responsable do Departamento de África, Oceanía e América do Museo Británico, Lissant Bolton, visitou a Illa de Pascua en xuño de 2019. Leonardo Pakarati filmou un documental *Te Kuhane o te tupuna* ou "O espírito dos devanceiros", no que Hoa Hakananai'a é un símbolo roubado a Rapa Nui, cuxo espírito ou *mana* debe ser recuperado para restaurar o benestar da illa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mitoloxía rapanui
* Tangata Manu
### Bibliografía 
* 
*  
*  
* 
*  
*  
*Pitts, M., Miles, J., Pagi, H. e Earl, G. (2013). "Taking flight: the story of Hoa Hakananai’a". British Archaeology 130: 24–31.
* 
* 
* 
*
Belén Outeiriño

**María Belén Outeiriño Rodríguez**, nada en Ourense en 1953, é unha política galega.

## Traxectoria 
[dereita|miniatura|Placa en homenaxe á alcaldesa Ana Belén Outeiriño (sic) na [A Portela de Portomourisco, Portomourisco, Petín|Portela de Portomourisco.]]
Filla de Alejandro Outeiriño Rodríguez e Rocío Rodríguez Fernández. Estudou o bacharelato en Ourense. Instalouse en Petín a mediados da década dos setenta. Nas primeiras eleccións demócraticas presentouse como número tres na candidatura da UCD ao concello de Petín. Foi elixida concelleira e tenente de alcalde e concelleira de Cultura. Logo da dimisión do alcalde Casiano Rodicio Quevedo en xaneiro de 1980 e da renuncia do número dous Emilio Vázquez Díaz, foi elixida alcaldesa de Petín o 15 de febreiro. 

Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Galega que obtivo dous concelleiros, e non puido revalidar a alcaldía a pesar do apoio dos dous concelleiros do PSdeG-PSOE, ao absterse o único concellleiro do PSG-EG. En xaneiro de 1985 dimitiu como concelleira. Nas eleccións autonómicas de 1985 foi a número tres da candidatura do CDS por Ourense, pero non resultou elixida. Foi candidata ao Senado polo CDS nas eleccións xerais de 1986.
## Vida persoal 
Casou en 1970 con León Meana Jiménez, técnico electrónico de Saltos del Sil. É irmá de Maribel e José Luís Outeiriño Rodríguez, presidente de *La Región*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Petín

### Ligazóns externas 
* María Belén Outeiriño Rodríguez
Rojek (filme)

***Rojek*** é un filme documental canadense de 2022 escrito, dirixido e producido por Zaynê Akyol. O filme conta sobre a recuperación do Kurdistán durante o conflito islámico en Rojava, cunha énfase especial en entrevistas con membros encarcerados do Estado Islámico e sobre as súas motivacións. mais finalmente non foi nomeado.

## Estrea 
O filme estreouse o 13 de abril de 2022 no festival de cinema Visions du Réel en Suíza. Tivo a súa estrea canadense no Festival Internacional Canadense de Documentais Hot Docs de 2022.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes do Canadá propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Elgorriaga

**Elgorriaga** é un concello de Navarra, na comarca de Malerreka, dentro do meiriñado de Pamplona.

## Demografía 
No ano 2023 contaba cunha poboación de 205 habitantes.

## Notas
Casiano Rodicio Quevedo

**Casiano Rodicio Quevedo**, nado en San Xoán de Río en 1930 e finado na Rúa o 22 de xullo de 2005, foi un político galego.

## Traxectoria 
Emigrante en Paraguai. Retornou e asentouse coa súa muller farmacéutica en Petín. Nas primeiras eleccións demócraticas encabezou a candidatura da UCD ao concello de Petín. Foi elixido alcalde. Presentou a dimisión en xaneiro de 1980. Finou en Petín en xullo de 2005.

## Vida persoal 
Casou con María Lourdes Rodríguez Pérez e foi pai de Javier Casiano e María Lourdes Rodicio Rodríguez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Petín
Anxos García Fonte

**María dos Anxos García Fonte**, nada en Pontedeume en 1964, é unha activista cultural, docente e filóloga galega.

## Traxectoria 
Veciña da Pena de Irís (Cabanas), estudou Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en Filoloxía na Universidade da Coruña coa tese *A construción da identidade de xénero na narrativa galega da segunda metade do século XX* (2011), dirixida por Francisco Salinas Portugal. Foi profesora de Lingua Galega e Literatura no IES Breamo en Pontedeume até a súa prexubilación en 2024. Traballou como guionista e dobradora, participou en colectivos como o Ateneo Eumés Fernán Martíns e foi a encargada da sección de Cultura e Sociedade no desaparecido *Xornal de Galicia*. 
Ten colaborado en *Nós Diario, Follas novas: Revista de estudos rosalianos, Eduga: Revista galega do ensino, Abriu: Estudos de textualidade do Brasil, Galicia e Portugal, Andaina: Revista do Movemento Feminista Galego, A Trabe de ouro: Publicación galega de pensamento crítico,* *Grial: Revista galega de cultura*, *Viceversa: revista galega de traducción* e *lg3.*

### Política do BNG 
Foi a cabeza de lista do BNG en Cabanas nas eleccións municipais de 1995, e concelleira entre 1995 e 1999. Volveu ser candidata en 2019.

## Obra 
### Álbum ilustrado 
* *A morte nas fragas* (2025). Son Radiodifusión. 120 páxs. ISBN 978-84-09-73741. Texto de Anxos García Fonte, ilustracións e maquetación de Carlos Sardiña. Esta historia nas Fragas do Eume busca afondar nas repercusións culturais&nbsp; e sociais misturando coa narración dos feitos históricos a tradición dos relatos mitolóxicos galegos.
### Obra colectiva 
* *Actas Congreso Castelao. Tomo II: (Santiago de Compostela, 24-29 novembro 1986)* (1989). Ed. liit. Justo G. Beramendi e Ramón Villares Paz.  ISBN 84-7191-569-3. Páxs. 81-104: "Aspectos fonéticos e morfolóxicos na obra de Castelao".

* *Novas achegas ao estudo da cultura galega: enfoques literarios e socio-históricos* (2009). Coord. por Olivia Rodríguez-González, Laura Mariño Sánchez. ISBN 978-84-9749-347-5. Páxs. 263-290: "Aproximación ao campo literario galego a través dos catálogos de Biblos, clube de lectores".
* *Estudos galego-brasileiros 4: lingua, literatura, identidade* (2010). Coord. por Maria do Amparo Tavares Maleval, Laura Tato Fontaíña. ISBN 978-84-9749-394-9. Páxs. 183-210: "Trasalba ou Violeta e o militar morto: a desconstrución do mito a través da complexa alquimia do patriarcado".

### Cinema 
* *A rosa incandescente* (2021). Foi a creadora da idea, guionista, produtora e mesmo actriz nesta curtametraxe sobre Rosalía de Castro.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Cabanas
Cleofé Osorio Otero

**Cleofé Osorio Otero**, nada en Ourense o 9 de marzo de 1901 e finada na mesma cidade o 13 de abril de 2002, foi unha mestra galega.

## Traxectoria 
Filla de Francisco Osorio García e Pilar Otero López e irmá de Delia Osorio Otero. Estudou o bacharelato no Instituto de Ourense. Completou os estudos para ser mestra entre 1925 e 1926. Presentouse as oposición en 1928 e acabou facendo os cursos profesionais de acceso ao maxisterio en 1931. En 1932 foi destinada á escola de nenas de Penavaqueira (Melón). Pertenceu á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. En 1936 foi destinada á escola de Berrande (Vilardevós).

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituída a principios de agosto. Como resultado do expediente de depuración foi separada definitivamente do servizo e baixa na escala en abril de 1940. Revisado o seu expediente en 1942, foi sancionada co traslado dentro da provincia. Readmitida, foi destinada á escola de Alende (A Peroxa).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Cleofé Osorio Otero
El caso Asunta

***El caso Asunta*** é unha miniserie de thriller policial de 2024 creada por Ramón Campos, Gema R. Neira, Jon de la Cuesta e David Orea Arribas, baseada no asasinato de Asunta Basterra. Está protagonizada por Candela Peña e Tristán Ulloa e estreouse en Netflix o 26 de abril de 2024.

## Argumento 
A trama segue a investigación sobre o caso Asunta Basterra despois de que os pais de Asunta, Rosario Porto e Alfonso Basterra, denunciasen a súa desaparición o 21 de setembro de 2013 e posteriormente o seu cadáver fose atopado nunha estrada próxima a Santiago de Compostela. O 17 de maio de 2023 anunciouse que a produtora volvería producir un proxecto sobre o caso, esta vez en forma de serie de ficción, para Netflix, titulado *El caso Asunta*, con Candela Peña e Tristán Ulloa como os actores protagonistas. Pouco despois, Netflix anunciou que Javier Gutiérrez e Alicia Borrachero tamén participarían no proxecto. Candela Peña fora chamada para facer o papel de axente, pero pediu realizar unha proba como Rosario Porto e conseguiu convencer os produtores.

A rodaxe da serie comezou a finais de xuño de 2023 en Santiago de Compostela, onde ocorreron os eventos, e rematou a principios de novembro dese ano. Moitos técnicos do equipo de produción eran galegos e traballaran xa en *Fariña*. O equipo de produción negouse a rodar no propio apartamento de Asunta ou na casa de campo onde a asasinaran.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Caso Asunta Basterra
AC-524

A **AC-524** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Ordes e Lanzá (Mesía); atravesa os concellos de Ordes, Frades e Mesía. Ten unha lonxitude de 19,81 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-550 en Ordes e finaliza nun cruzamento coa N-634 en Lanzá (Mesía).

## Notas
AC-537

A **AC-537** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Mosqueiros e Os Tilos; ambas no concello de Teo. Ten unha lonxitude de 0,69 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa VG-1.6 en Mosqueiros (Teo) e finaliza nos Tilos (Teo).

## Notas
AC-546

A **AC-546** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Negreira e A Pereira (Santa Comba); atravesa os concellos de Negreira, A Baña e Santa Comba. Ten unha lonxitude de 14,58 quilómetros e iníciase en Negreira e finaliza nun cruzamento coa AC-400 na Pereira (Santa Comba).

## Notas
AC-553

A **AC-553** (na provincia da Coruña), é unha estrada de primeiro nivel da Rede Autonómica de Estradas de Galicia. Une a Autovía do Barbanza coa Ponte de Catoira sobre o río Ulla.

## Percorrido 
Transcorre na súa totalidade pola parroquia de Isorna, termo municipal de Rianxo. Iníciase preto do lugar da Vacariza, na rotonda que xestiona o tráfico da estrada AC-306 e a saída 11 da Autovía do Barbanza AG-11. Tras percorrer unha lonxitude de 1,44 quilómetros, finaliza no lugar do Regueiro mediante unha rotonda no cruzamento coas estradas DP-3301 e DP-7206, dando esta última acceso á Ponte de Catoira.

A Xunta de Galicia non publicou datos sobre os aforos de tráfico desta vía nos anos 2023 e 2022.

## Notas
AC-554

A **AC-554** (na provincia da Coruña), coñecida como a **Variante de Outes**, é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Riba de Mar e Catasueiro; ambas no concello de Outes. Ten unha lonxitude de 4,07 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa AC-550 en Riba de Mar (Outes) e finaliza nun cruzamento coa AC-550 en Catasueiro (Outes).

## Notas
Bratři

**Bratři** é un filme checo de 2023 dirixido por Tomáš Mašín a partir dun guión escrito por Marek Epstein. O filme baséase na obra *The Testament* de Barbara Mašín, que á súa vez se basea na historia controvertida de Josef Mašín e Ctirad Mašín. Foi escollido como candidato da República Checa para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Conta a historia dos irmáns Josef e Ctirad Mašín, fillos de Josef Mašín, que resistiron armados contra o réxime comunista en Checoslovaquia durante o período 1951–1953.

## Personaxes 
* Oskar Hes como Josef Mašín
* Jan Nedbal como Ctirad Mašín
* Adam Ernest como Milan Paumer
* Matyáš Řezníček como Václav Švéda
* Tony Mašek como Zbyněk Janata
* Tatiana Dyková como Zdena Mašínová
* Karolína Lea Nováková como Nenda Mašínová
* Václav Neužil como Ctibor Novák
* Stefan Konarske como Capitán Koller
* Saro Emirze como Commissioner Haneke
* Charles Lemming como Oberst Hoffmann
* Matěj Hádek como Zbyněk Roušar
* Karel Dobrý como STB Colonel
* Alžběta Malá como Hanka
* Petr Uhlík como Vladimir Hradec
* Daniela Kolářová como Grandma Ema
* Marián Mitaš como Josef Mašín (voz de Pavel Řezníček)
* David Bowles como Capitñan Clark
* Adam Vacula como ensign Adam
* Fritz Fenne como Major Vopo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da República Checa propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Liú Làng Dì Qiú Èr

***Liú Làng Dì Qiú Èr*** (en ) é un filme chinés de 2023 dirixido e coescrito por Frant Gwo. Está protagonizado por Wu Jing, Andy Lau e Li Xuejian. O filme é unha precuela do filme de 2019 *Liú Làng Dì Qiú*, que á súa vez se basea na historia curta homónima de Liu Cixin, quen tamén é produtor do filme.

Logo do grande éxito do seu predecesor, Guo anunciou unha secuela o 20 de novembro de 2019 antes de que o proxecto fose confirmado o 21 de xullo de 2021. A produción comezou oficialmente o 13 de outubro de 2021. *Liú Làng Dì Qiú Èr* estreouse o 22 de xaneiro de 2023, o día do Ano Novo Chinés. Recadou 604 millóns de dólares, converténdose no noveno filme con maior recadación de 2023.

Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O terceiro título da serie, *The Wandering Earth 3*, estrearase en 2027.

## Personaxes 
* Wu Jing como Liu Peiqiang
* Andy Lau como Tu Hengyu
* Li Xuejian como Zhou Zhezhi
* Sha Yi como Zhang Peng
* Ning Li como Ma Zhao
* Wang Zhi como Han Duoduo
* Zhu Yanmanzi como Hao Xiaoxi
* Khalid Ghanem como comandante da torre
* Andy Friend como Mike, o embaixador estadounidense
* Vitalli Makarychev como Andre Graschnov
* Clara Lee, Tony Nicholson e Vladimir Ershov como os tres secuestradores do ascensor espacial que intentaron facerse pasar por aprendices de astronautas.
* Daniela Dassy como astronatura brasileira.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da China propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 96ª edición dos Óscar
Mercedes Rosón

**Mercedes Rosón Ferreiro**, nada en Lugo en 1961, é unha política galega do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria
Subdirectora da Área de Cultura do Vicerreitorado de Comunicación, Cultura e Servizos da USC, e responsable da Fonoteca universitaria dende finais dos anos oitenta, centrándose a súa actividade fundamentalmente nos ámbitos da xestión e produción de música, de exposicións, artes plásticas e xestión do patrimonio histórico-artístico e a música.

Nas eleccións municipais de 2003 deu o salto á política local de Santiago de Compostela da man do entón alcalde Xosé Sánchez Bugallo, formando parte da candidatura do PSdeG-PSOE (como independente) e resultando elixida concelleira. Dende entón ata o ano 2011 ocupou diversas responsabilidades de goberno, estando á fronte dos departamentos de Cultura, Rehabilitación e Cidade Histórica, Centros Socioculturais, Urbanismo, Vivenda, e Educación. En 2009 afiliouse ó PSdeG. 

Tralo paso dos socialistas á oposición en 2011 continuou como concelleira e retomou o seu traballo na Universidade. En novembro de 2014 presentouse ás primarias encabezala candidatura do PSdeG-PSOE en Santiago nas eleccións municipais de 2015, sendo derrotada por Paco Reyes, tralo cal dimitiu como concelleira. En decembro de 2017 concorreu ás primarias á Secretaría Xeral do PSdeG na provincia da Coruña, sendo derrotada polo presidente da Deputación Valentín González Formoso.

Nas eleccións municipais de 2019 regresou á política municipal compostelá como número 2 da candidatura do PSdeG-PSOE, a cal encabezou o exalcalde Xosé Sánchez Bugallo. Tralo triunfo electoral da formación, os socialistas volveron ostentalo goberno local e pasou a ser a Primeira Tenente de Alcalde da cidade, asumindo as áreas de Urbanismo, Vivenda, Cidade Histórica e Acción Cultural. Ao logno do mandato remataría asumindo, a maiores, as áreas de Igualdade e Centros Socioculturais. Unha das principais actuacións nas súas áreas foi o comezo da implementación de fibra óptica na zona histórica da cidade, servizo demandado dende había moitos anos. Tras perdelo PSdeG o goberno local en 2023 continuou como concelleira na oposición.

En 2025 é expulsada con outros tres edís do PSdeG de Santiago por desobediencia interna.

## Vida persoal 
Está casada e ten dúas fillas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Santiago de Compostela

### Ligazóns externas 
* Biografía
AC-563

A **AC-563** (na provincia da Coruña), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades do Polígono industrial Vilar do Colo e a paraxe de Fonfría; ambas no concello de Cabanas. Ten unha lonxitude de 4,08 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa N-651 no polígono industrial Vilar do Colo (Cabanas) e finaliza nun cruzamento coa AC-564 na paraxe de Fonfría (Cabanas).

## Notas