Reinos da Commonwealth de Nacións

miniatura|300px|

[miniatura|[Isabel II do Reino Unido|Isabel II é a soberana reinante en cada unha das 15 monarquías da Commonwealth.]]
Un **Reino da Commonwealth** é un estado soberano no cal a Raíña Isabel II é a monarca constitucional reinante e xefa de Estado. Cada reino é independente dos outros. Hai  15 reinos da Commonwealth: Antiga e Barbuda, Australia, as Bahamas, Belize, o Canadá, Granada, Nova Zelandia, Papúa-Nova Guinea, Saint Kitts e Nevis, as Illas Salomón Santa Lucia, San Vicente e as Granadinas, Tuvalu, o Reino Unido e Xamaica. Os  15 reinos da Commonwealth son membros da Commonwealth de Nacións, unha organización intergubernamental de 53 estados membros. Isabel II é a Xefa da Commonwealth.

Na coroación de Isabel II en 1952, usouse o termo *realms* (reinos) para describir os sete estados soberanos dos cales era raíña (o Reino Unido, Canadá, Australia, Nova Zelandia, Suráfrica, Paquistán e Ceilán). Dende entón, os novos reinos foron creados por independencia das antigas colonias e algúns reinos convertéronse en repúblicas.

## Reinos actuais da Commonwealth 
Hai  15 reinos da Commonwealth actualmente cunha extensión combinada (excluíndo reclamacións antárticas) de 18.7&nbsp;millóns de km² e unha poboación duns&nbsp;151 millóns de habitantes, dos cales todos menos uns dous millóns viven nos seis países máis poboados: o Reino Unido, Canadá, Australia, Papúa-Nova Guinea, Nova Zelandia, e Xamaica.

, a sucesión, e a Raíña mesma; a persoa do soberano e a Coroa da que se dixo en 1936 que era "a ligazón máis importante e vital" entre os reinos. O licenciado en ciencias políticas Peter Boyce chamou a esta agrupación de países asociados deste xeito, "unha consecución sen parangón na historia das relacións internacionais ou do dereito constitucional". Termos como *unión persoal*, *unha forma de unión persoal*, e *monarquía compartida*, entre outros, teñen sido usados como definicións desde o comezo mesmo da Commonwealth, aínda así non hai  ningún acordo en que termo é máis preciso, ou mesmo se a unión persoal é aplicábel sequera.

Dende a Declaración Balfour de 1926, os reinos foron considerados "iguais en status, en ningún xeito subordina un a outro en calquera aspecto dos seus asuntos domésticos ou externos, aínda que están unidos por unha alianza común á Coroa". E o monarca é "igualmente, oficialmente, e explicitamente [monarca] de reinos separados e autónomos". Aínda así, Boyce sostén a opinión contraria de que as coroas dos reinos non británicos son "derivadas, se non subordinadas" á coroa do Reino Unido. O Reino Unido xa non posúe ningún poder lexislativo sobre calquera outro país, a pesar de que algúns países continúan a utilizar, pola súa propia vontade, o Comité Xudicial do Consello Privado como parte da súa maxistratura propia; normalmente como o tribunal máis alto de apelación.

Xa que cada reino ten a mesma persoa como monarca, a práctica diplomática de intercambiar embaixadores con cartas credenciais dun xefe de estado a outro é redundante. Así pois as relacións diplomáticas entre os reinos da Commonwealth son só a nivel de goberno e de intercambio de altos comisionados.. O título de *alto comisionado* é así Alto Comisionado para o Goberno da Súa Maxestade en [País]. Para algunhas cerimonias, a orde de precedencia para os altos comisionados das monarquías ou as bandeiras nacionais é posta segundo a orde cronolóxica de, primeiro, cando o país se converteu nun dominio e despois a data na cal o país obtivo a independencia.

Desta relación entre estados independentes  xurdiron conflitos de interese, variando dende asuntos diplomáticos menores (como a monarca expresando no consello dun dos seus gabinetes puntos de vista opostos aos doutros gabinetes) a conflitos máis serios con respecto a asuntos de conflito armado, no cal a monarca, como xefa de estado de dous países diferentes, pode estar simultaneamente en guerra e en paz cun terceiro país, ou mesmo en guerra con ela como xefa de estado de dúas nacións hostís. En tales casos, os vicerreis tenderon a evitar colocar a monarquía directamente no centro do conflito, de xeito que un gobernador-xeral pode ter que tomar accións polémicas enteiramente pola súa propia iniciativa a través do poder moderador.

En anos recentes, algúns avogados veñen defendendo o libre movemento de cidadáns entre un subconxunto dos países da Commonwealth: o Reino Unido, Canadá, Australia, e Nova Zelandia. Para iso argumentan que "comparten xefa de estado, lingua nativa, e o mesmo respecto pola lei común. As opinións sobre a posibilidade de que o plan resulte son diversas. Os británicos euroescépticos (aqueles críticos coa Unión Europea) teñen expresado a súa preferencia por unha relación "similar en natureza e obxectivos á EU" entre os mesmos catro países: a Unión CANZUK sen repetir os "erros de Europa", aínda que esta posibilidade tamén foi definida como "difícil e dalgún modo rebuscada". A pesar disto, enquisas realizadas por organizacións como CANZUK Internacional e YouGov indicaron un apoio xeneralizado para o libre movemento de bens e persoas a través do Canadá, Australia, Nova Zelandia e o Reino Unido, cun apoio para as propostas que varían do 58–64% no Reino Unido, 70–72% en Australia, 75–77% no Canadá e 81–82% en Nova Zelandia.

## A Coroa nos países da Commonwealth 
A evolución das monarquías da Commonwealth resultou na Coroa tendo tanto un carácter compartido como un separado, co individual sendo igualmente monarca de cada estado e actuando en cada un deles como unha persoa legal distinta guiada só polo consello de ministros desa xurisdición. Foi aplicado por primeira vez en 1936 cando o goberno británico fixo concesións aos gobernos dos dominios durante a crise da abdicación de Eduardo VIII. O primeiro ministro do Canadá William Lyon Mackenzie King sinalou que o Estatuto de Westminster requiría a petición e o consentimento do Canadá a calquera lexislación pasada polo parlamento británico antes de que formara parte das leis do Canadá e afectar a liña de sucesión no Canadá. Sir Maurice Gwyer, primeiro conselleiro parlamentario do Reino Unido, reflectiu esta posición, expondo que a Acta de Asentamento era unha parte da lei en cada dominio. Aínda así hoxe o Estatuto de Westminster é lei só no Canadá, Australia, e o Reino Unido, a convención da aprobación dos outros reinos foi reformada polo Acordo de Perth de 2011, no cal os 16 países estiveron de acordo en principio para mudar a regra de sucesión á primoxenitura absoluta, para quitar a restrición de que o monarca non se puidera casar con alguén católico, e para reducir o número de membros da Familia Real que necesitan o permiso do monarca para casar. Estes cambios entraron en vigor o 26 de marzo de 2015. De maneira alternativa, un reino da Commonwealth pode abandonar a unión ou ben designando unha casa real diferente ou converténdose en república, accións sobre as que, aínda que alteran a sucesión real do país, non aplica a convención.

### A función do monarca nos reinos 
O monarca ocupa a posición máis alta en cada monarquía da Commonwealth e pode exercer funcións como emitir ordes executivas, comandar as forzas militares, e crear e administrar leis. Porén, agora cada país funciona baixo o sistema de Westminster de democracia parlamentaria e o concepto de goberno responsábel, o que significa que o monarca por convención exerce os seus poderes aconsellado polos seus ministros da Coroa, quen son normalmente elixidos polo parlamento. 
[miniatura|O rei [Xurxo VI do Reino Unido|Xurxo VI coa Raíña Isabel, concedendo consentimento real a facturas no Senado do Canadá, 1939]]
O soberano reside no seu reino máis antigo, o Reino Unido, e así leva a cabo os seus deberes alí case sempre en persoa. A Raíña nomea vicerreis para asistir á maioría de cerimonias e actos constitucionais dos demais reinos: en cada un, un gobernador-xeral como o seu representante nacional persoal, e ademais un gobernador como o seu representante en cada un dos estados australianos. Estas citas son todas realizadas por consello do primeiro ministro do país correspondente, aínda que este proceso pode ter requisitos adicionais. Noutros casos, dependendo do país, algúns poderes adicionais específicos quedan reservados exclusivamente para o monarca, como nomear senadores adicionais no Senado canadense, a creación de honras, a emisión de patentes reais e, en ocasións de importancia nacional, a Raíña pode ser aconsellada para realizar en persoa as súas funcións constitucionais, como conceder permisos reais ou emitir proclamacións reais. Doutro xeito, todos os poderes reais, incluíndo a Prerrogativas Reais, son levadas a cabo en nome do soberano polo vicerrei, que, ademais dos xa mencionados, inclúen un gobernador de tenente en cada provincia do Canadá (nomeado polo Gobernador Xeral do Canadá). No Reino Unido, a Raíña nomea Asesores de Estado para exercer as súas funcións constitucionais na súa ausencia.

### Función relixiosa do monarca 
A función relixiosa do soberano difire de país a país. En todos os reinos excepto Papúa-Nova Guinea, a Raíña é soberana "pola Graza de Deus", unha frase que forma  parte do seu título oficial dentro deses estados. No Canadá, o Reino Unido e Nova Zelandia, "Defensor da Fe" (en latín: *fidei defensor*), a antiga frase concedida por primeira vez en 1521 polo papa León X a Henry VIII, está tamén incluída no título real e o soberano é referido así na única coroación que ten lugar na Commonwealth, unha cerimonia no contexto dun servizo relixioso imbuído  de simbolismo e significado teolóxico e constitucional, celebrado na Abadía de Westminster en Londres.

Con todo, é só no Reino Unido que a raíña realmente xoga un papel na relixión organizada. En Inglaterra, actúa como a Gobernadora Suprema da Igrexa de Inglaterra e nomea os seus bispos e arcebispos que despois acúan como os seus Señores Espirituais. En Escocia, fai un xuramento de defender e protexer a Igrexa de Escocia e envía a reunións da Asemblea Xeral da Igrexa un *Lord High Commissioner*  como o seu representante, cando non asiste persoalmente.

## Bandeiras 
[miniatura|Estandarte Real do [Guillerme de Cambridge|Príncipe Guillerme, duque de Cambridge, no Reino Unido.]]
A Raíña emprega varios estandartes reais para marcar a súa presenza, dependendo de en que reino estea ou en representación de que reino estea actuando. Ten actualmente bandeiras únicas para Australia, Canadá, Xamaica, Nova Zelandia, e dúas variacións para o Reino Unido, unha para Escocia e outra para o resto do país. Todas son bandeiras heráldicas qu*e* mostran o escudo de armas do soberano para ese estado, e todos excepto as do Reino Unido, teñen no centro a bandeira persoal da Raíña, un "E" coroado, de *Elizabeth,* rodeado por un rosario de rosas que representan os países da Commonwealth. Esta última bandeira é utilizada por si soa para os reinos que non teñen un estandarte persoal único para a monarca, así como para o uso xeral en representación da Raíña como Xefa da Commonwealth. O monarca tiña anteriormente estandartes reais para Serra Leoa, Mauricio, Malta, e Trinidad e Tobago, mais estas pancartas ficaron obsoletas cando os países se converteron en repúblicas.
miniatura|Estandarte Real do Príncipe Guillerme, duque de Cambridge, no Canadá.
Outros membros da Familia Real teñen os seus estándares persoais propios. No Reino Unido, a maioría ten a súa pancarta distintiva propia ou pancartas. O Príncipe de Gales, Duque de Cambridge, a princesa Real, Duque de York, e Conde de Wessex tamén ter un cada un para o Canadá, e os membros restantes do uso Familiar Real un específico ermine-bordered pancarta das armas reais canadenses. Quen non posúe un estándar para un ámbito individual outro que o UK utilizará o seu estándar británico para identificar eles cando visitando outros ámbitos de Commonwealth e países estranxeiros.

Os gobernadores xerais dos reinos da Commonwealth usan tamén cada un unha bandeira persoal, as cales, igual que as do monarca, pasan a cada sucesivo ocupante da oficina. A maioría teñen un león sobre unha coroa de San Eduardo co nome do país debaixo, todo sobre un fondo azul. As dúas excepcións son as do Canadá, dende 1981 e Nova Zelandia dende 2008. Os gobernadores tenentes das provincias canadenses teñen cada un os seus estándares persoais propios, así como os gobernadores dos estados australianos.

## Desenvolvemento histórico 
## Antigos reinos da Commonwealth 
### Lista de estados 
### Referendos republicanos 
Varios reinos da Commonwealth realizaron referendos para decidir se converterse ou non en repúblicas. Dos oito referendos realizados, só tres deron un resultado favorable á república: os de Ghana, Suráfrica e o segundo referendo de Gambia. Os referendos que rexeitaron a proposta foron os de Australia, dúas veces en Tuvalu, e en San Vicente e as Granadinas. 

## Notas 
## Véxase tamén 
* Commonwealth de Nacións
* Monarquía británica

### Bibliografía 
*

*

*

*

*

*

*

*
*
*
*
*

### Ligazóns externas 
*A Commonwealth no sitio web da Familia Real .