Albatros viaxeiro

O **albatros viaxeiro** (***Diomedea exulans***) é unha grande ave mariña da familia Diomedeidae, que ten unha distribución habitual circumpolar nos océanos do sur. Foi a primeira especie de albatros que se describiu, e durante longo tempo foi considerada a mesma especie que o *Diomedea dabbenena* (da illa Tristan da Cunha) e o *Diomedea antipodensis*. Porén, algúns autores aínda consideran que son todos subespecies da mesma especie. A SACC xa propuxo a división da especie, e BirdLife International xa a dividiu. Xunto co *Diomedea amsterdamensis* forma o complexo de especies do albatros viaxeiro. O albatros viaxeiro é unha das dúas especies de maior tamaño do xénero *Diomedea*, similar en tamaño a *Diomedea epomophora*. É un dos maiores paxaros do mundo, e unha das aves mellor coñecidas e estudadas. Tamén é a ave cunha área de distribución maior, debido ás súas longas viaxes oceánicas. Algúns individuos desta especie sábese que circunnavegan os océanos do sur tres veces nun ano, cubrindo unha distancia de máis de 120&nbsp;000&nbsp;km.

## Taxonomía 
O albatros viaxeiro foi descrito co nome *Diomedea exulans* por Carl Linnaeus en 1758, baseándose nun espécime de cabo de Boa Esperanza. Hai dúas subespecies:
* *Diomedea exulans exulans*
* *Diomedea exulans gibsoni* (ás veces tratada como especie separada co nome *Diomedea gibsoni* por algunhas autoridades)

A subespecies *gibsoni* aniña nas illas Auckland.
miniatura|upright|En voo.

Algúns expertos consideraron que había catro subespecies de *D. exulans*, que elevaron á categoría de especies, e usan o termo *albatros viaxeiro* ou errante para denominar un complexo de especies que inclúe as especies propostas: *D. antipodensis*, *D. dabbenena*, *D. gibsoni* e *D. exulans*.

## Descrición 
miniatura|esquerda

Ten a envergadura de ás maior de todas as aves vivas, normalmente entre 2,51 a 3,5&nbsp;m, cunha media de 3,1&nbsp;m na colonia da illa dos Paxaros, Xeorxia do Sur e unha media de exactamente 3&nbsp;m en 123 paxaros medidos na costa de Malabar, Nova Gales do Sur. Nas illas Crozet, a media de envergadura alar dos adultos é de 3,05&nbsp;m. Os exemplares con ás máis grandes verificados medían 3,7&nbsp;m. A lonxitude do corpo é de entre 107 e 135&nbsp;cm Na illa Macquarie, tres machos pesaron como  media 8,4&nbsp;kg e tres femias 6,2&nbsp;kg. Na illa Crozet, os machos nun estudo pesaron como media 9,44&nbsp;kg, mentres que as femias tiñan un peso medio de 7,84&nbsp;kg. En Xeorxia do Sur, 52 machos pesaron de media 9,11&nbsp;kg, mentres que 53 femias pesaron 7,27&nbsp;kg. Das aves inmaturas hai informes nos que pesan 16,1&nbsp;kg durante os seus primeiros voos (momento no que poden aínda quedarlles reservas de graxa que irán perdendo a medida que continúen voando). Os albatros que non pertencen ao grupo do albatros viaxeiro (*D. e. exulans*) son máis pequenos pero considérase agora xeralmente que son de especies distintas. A plumaxe varía coa idade; os individuos novos empezan sendo de cor marrón chocolate. A medida que aumenta a súa idade fanse máis brancos.

## Distribución e hábitat 
Reprodúcese na illa de Xeorxia do Sur, illas Crozet, illas Kerguelen, illas Príncipe Eduardo e illa Macquarie, e foi observado alimentándose bastante ao norte, na costa da península de Kaikoura no leste da illa Sur de Nova Zelandia e está distribuído por todos os océanos do sur desde 28° a 60° S. Poden vivir uns 50 anos.

### Reprodución 
Estes albatros emparéllanse para toda a vida e reprodúcense cada dous anos. A reprodución ten lugar nas illas subantárticas e comeza a inicios de novembro. O niño é unha morea de lama e vexetación, e está situado nun saínte exposto preto do mar. Durante os estadios iniciais do desenvolvemento dos pitos, os proxenitores fan quendas nas que alternativamente un incuba e o outro sae a procurar comida. Posteriormente, ambos os adultos van pescar e visitan o pito en intervalos irregulares.

### Alimentación 
Aliméntanse pola noite Como os ósos das ás dos albatros eran lixeiros e á vez moi resistentes os maorí utilizábanos para fabricar diversos obxectos como o *koauau* (frautas), agullas, coitelas dos instrumentos para tatuar, e barbas para os anzós de pesca.

### Conservación 
A IUCN considera este albatros como unha especie vulnerable. A mortalidade dos adultos é do 5% ao 7,8% ao ano. Teñen unha área de distribución de 64&nbsp;700&nbsp;000&nbsp;km2, aínda que a súa zona de reprodución é de só 1&nbsp;900&nbsp;km2.

En 2007, estimábase que había uns 25&nbsp;500 adultos, desglosados en 1&nbsp;553 parellas na illa de Xeorxia do Sur, 1&nbsp;850 parellas na illa de Príncipe Eduardo, 1&nbsp;600 na illa Marion, 2&nbsp;000 nas illas Crozet, 1&nbsp;100 nas illas Kerguelen, e 12 na illa Macquarie cun total de  8&nbsp;114 parellas reprodutoras.
A poboación da illa Xeorxia do Sur está reducíndose un 1,8% ao ano. Os niveis de aves nas illas Príncipe Eduardo e Crozet parecían estar estabilizados, aínda que recentemente parecen estar diminuíndo.

A maior ameaza para a súa supervivencia é a pesca de palangre; porén, a contaminación, principalmente por plásticos e anzós de pesca, tamén se cobran un tributo.
 
A Convención para a Conservación dos Recursos Vivos Mariños Antárticos introduciu medidas para reducir a pesca accidental (*bycatch*) de albatros arredor da illa de Xeorxia do Sur nun 99%, e outras comisións pesqueiras rexionais están tomando medidas similares para reducir a morte destes animais. As illas de Príncipe Eduardo son unha reserva natural, e as illas Macquarie son Patrimonio da Humanidade. Finalmente, grandes parte das illas Crozet e Kerguelen son unha reserva natural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*Rattenborg, Niels, C. (11 de maio de 2006). "Do Birds Sleep in Flight?". *Naturwissenschatten, Vol. 93 Number 9*.
* 
*Richardson, Michael (27 Sep 2002). "Endangered seabirds / New fishing techniques undercut an old talisman : Modern mariners pose rising threat to the albatross." *Herald Tribune*.
* 
* 
*Weimerskirch, Henri (Oct 2004). "Wherever the Wind May Blow." *Natural History Magazine*.
*Lindsey, T.R. 1986. *The Seabirds of Australia*. Angus and Robertson, and the National Photographic Index of Australian Wildlife Sydney.
*Marchant, S. e Higgins, P.J. (eds) 1993. *Handbook of Australian New Zealand And Antarctic Birds* Vol. 2: (Raptors To Lapwings). Oxford University Press, Melbourne.
*Parmelee, D.F. 1980. *Bird Island in Antarctic Waters*. University of Minnesota Press, Minneapolis.

### Ligazóns externas 
*Vídeo, fotos e sons  - Internet Bird Collection
*Fotos do holotipo  - Coleccións on line, Museo de New Zealand Te Papa Tongarewa
*Do albatrosses have personalities? - Video, Museo de New Zealand Te Papa Tongarewa
*