Ladislao Mazurkiewicz

**Ladislao Mazurkiewicz Iglesias**, nado en Piriápolis, Maldonado, Uruguai, o 14 de febreiro de 1945 e finado en Montevideo o 2 de xaneiro de 2013, foi un futbolista uruguaio. De orixe polaca e galega, contaba cunha grande axilidade e reflexos, sendo considerado o mellor porteiro uruguaio de todos os tempos e un dos mellores da historia do fútbol.  

Xogou en equipos de cinco países, brillando especialmente no Peñarol, co que gañou catro campionatos uruguaios. Era o porteiro titular do Peñarol de 1966, considerado o mellor equipo da época a nivel mundial e un dos mellores dos anos sesenta, despois de conquistar a Copa Libertadores contra o River Plate e a Copa Intercontinental contra o Real Madrid. 

Foi internacional coa selección uruguaia, coa que disputou tres Copas do Mundo (1966, 1970 e 1974). Destacou a súa actuación na segunda delas, en México, onde os uruguaios foron eliminados en semifinais pola selección brasileira, e onde Mazurkiewicz foi elixido como mellor gardameta do Mundial.  

## Traxectoria 
### Orixe e inicios 
Seu pai era un pescador polaco que deixara o seu país nos inicios da segunda guerra mundial, e súa nai, Josefa Iglesias, unha emigrante galega de Rianxo. Foi o menor de cinco irmáns, catro varóns e unha muller, e aínda que naceu en Piriápolis criouse en Montevideo. Comezou a xogar ao fútbol no equipo do seu barrio e ao baloncesto na Institución Deportiva Mundial, ao tempo que traballaba en diversos oficios. Mentres traballaba nun taller mecánico xogou algúns partidos nas categorías inferiores do Racing de Montevideo, e aos 16 anos os directivos do club foron falar con seu pai para convencelo de que Ladislao deixase o traballo e asinase un contrato profesional con eles, cun salario de 500 pesos mensuais.

### Racing de Montevideo 
Debutou con Racing na Primeira División en 1964 tras a lesión de Roger Bernardico e as súas boas actuacións, especialmente fronte a Peñarol, fixeron que ese club pagase ao ano seguinte 550 000 pesos polo seu traspaso. Ademais gañou os campionatos de Primeira División de 1965, 1967 e 1968.

Ostenta dende outubro de 1968 o récord de 987 minutos sen encaixar un gol no campionato uruguaio, mantendo a portería a cero durante dez partidos completos, nos que incluso parou un penalti.

### Atlético Mineiro 
En xaneiro de 1972 marchou ao Brasil para xogar no Atlético Mineiro, que viña de se proclamar campión do Brasileirão. O seu traspaso custoulle 900.000 cruceiros ao club de Minas Xerais, que contaba nas súas filas tamén co gardameta Renato. Na súa primeira tempada no equipo brasileiro foi subcampión do Campionato Mineiro.

### Granada CF 
Tras dous anos en Belo Horizonte cruzou o océano Atlántico para xogar no Granada CF, equipo polo que fichou en setembro de 1974. No equipo andaluz, asentado dende había uns anos na Primeira División, xogaba o seu compatriota Julio Montero Castillo, que o convenceu para que o acompañase no equipo. Foi o porteiro titular no equipo de Calama, que deu a sorpresa rematando o campionato na segunda posición, só por detrás do Palestino, subcampionato que repetiu ao ano seguinte.

### América de Cali 
En 1980 trasladouse a Colombia para xogar no América de Cali, onde coincidiu con futbolistas como Luis Eduardo Reyes, Juan Manuel Battaglia, Alfonso Cañón ou Aquino. Xogou unha soa tempada no equipo, acadando o cuadrangular final da Primeira división e rematando en terceira posición. Xogou ademais os catro encontros da segunda fase da Copa Libertadores, conseguindo manter a portería a cero nos catro partidos. Con todo, o equipo non foi quen de marcar ningún gol, polo que non se clasificou para a final.

### Peñarol (3ª etapa) 
En 1981 volveu a Peñarol, o mesmo ano que regresou ao club de Montevideo outro dos maiores ídolos da súa historia, Fernando Morena. Gañou con 36 anos o seu cuarto campionato uruguaio esa tempada, e a continuación colgou as luvas. Tras a súa retirada traballou durante anos como adestrador de porteiros no Peñarol.

### Selección uruguaia 
Debutou coa selección uruguaia o 16 de maio de 1965 no Estadio Centenario, substituíndo no minuto 34 ao lesionado Walter Taibo nun partido da Copa Juan Pinto Durán contra a selección de Chile. Fíxose rapidamente coa titularidade e foi o elixido por Ondino Viera para defender a portería uruguaia no Mundial de 1966 en Inglaterra. No partido inaugural, fronte a 110.000 espectadores, converteuse no primeiro porteiro en 28 anos en conseguir manter a portería a cero contra Inglaterra no Estadio de Wembley, dende que o fixera o escocés David Cumming en 1938. Foi elixido terceiro mellor gardameta do Mundial por detrás de Gordon Banks e Lev Iashin.

En 1967 formou parte do combinado uruguaio que gañou a Copa América en Montevideo, compartindo a titularidade con Miguel Bazzano. Xogou os partidos contra a Arxentina e Paraguai, sen encaixar ningún gol.

En 1970 participou na súa segunda Copa do Mundo, en México. Uruguai quedou encadrado no grupo 2, con Italia, Suecia e Israel. Mazurkiewicz mantivo a porta a cero nos partidos contra Italia e Israel e encaixou un só gol na primeira fase, obra do sueco Ove Grahn. Nos cuartos de final enfrontouse á selección soviética, cuxa dianteira formada por Vitalii Khmelnytskyi, Gennadii Evriuzhikhin e Anatolii Byshovets, foi incapaz de superar ao gardameta uruguaio nos 90 minutos regulamentarios nin na prórroga. No minuto 117 Víctor Espárrago fixo o único gol do partido clasificando ao equipo charrúa para as semifinais.

Nas semifinais Uruguai enfrontouse ao Brasil no Estadio Jalisco en Guadalaxara, onde os brasileiros lograron unha contundente vitoria por 3-1 con goles de Clodoaldo, Jairzinho e Rivellino. Dito partido pasou á historia pola xogada realizada por Pelé, cando ao recibir un pase de Tostão, en vez de tentar rematar á portería deixou pasar o balón, para ir logo a recollelo rodeando a Mazurkiewicz e realizar o disparo. Aínda que non acabou en gol, a xogada converteuse nunha das máis icónicas dos Mundiais e do astro brasileiro. Mazurkiewicz foi votado pola prensa como o mellor porteiro do Mundial. Entrou como substituto de Lev Iashin, a Araña Negra, e o encontro rematou con vitoria brasileira por 2-1, con goles de Rivellino e Tostão para o Brasil e de Flórián Albert para o combinado mundial.

En 1971 viaxou á Unión Soviética para participar no partido de homenaxe da FIFA ao propio Lev Iashin no día da súa retirada. Diante dos 103.000 espectadores que ateigaban o Estadio Lenin, defendeu a portería da selección mundial, formada por Beckenbauer, Facchetti, Müller, Bobby Charlton ou Džajić entre outros, e tendo como contrincantes a unha selección de futbolistas dos *Dinamos* soviéticos (Dinamo Moscova, Dynamo de Kíiv, Dinamo Tbilisi, etc). O partido rematou 2-2, con goles de Khmelnytskyi e Sabo para os soviéticos e de Mészöly e Zhekov para o equipo mundial.

### Falecemento 
En decembro de 2012, con 67 anos, empeorou a súa saúde caendo nun coma irreversible. Faleceu na madrugada do 2 de xaneiro de 2013. Os seus restos foron soterrados no cemiterio Parque del Recuerdo.

## Recoñecementos 
Foi elixido pola IFFHS como o 12º mellor porteiro mundial do século XX e o 5º de América do Sur.

## Palmarés 
**Peñarol**

* **Copa Intercontinental (1):** 1966.
* **Copa Libertadores (1):** 1966.
* **Primeira división do Uruguai (4):** 1965, 1967, 1968 e 1981.
**Selección uruguaia**

* **Copa América (1):** 1967.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Datos do xogador no sitio web oficial da Asociación Uruguaia de Fútbol .