open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gran Premio de Francia de 1980

O **Gran Premio de Francia** de fórmula 1 de  celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 29 de xuño de 1980. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de , o 58º Gran Premio de Francia, ou o 66º Gran Prix de l'ACF e o sexto, que se celebrou en Paul Ricard. A carreira levouse sobre 54 voltas ao circuíto de 5.809 quilómetros para unha distancia total de carreira de 314 quilómetros.

## Resumo da carreira 
Orixinalmente, a carreira era a oitava proba da tempada, pero mudou a orde logo da retirada do Gran Premio Español da programación, como consecuencia da primeira gran confrontación entre a FISA e a FOCA. A controversia ameazaba con estenderse ao Gran Premio de Francia, os equipos aliñados da FISA, principalmente Ferrari, Renault e Alfa Romeo, boicotearan a carreira española, da que posteriormente elimináronse os resultados de cara ó campionato. Os dous bandos chegaron a un acordo a tempo para que o Gran Premio de Francia non se verá afectado.

## Resultados 
A carreira foi gañada por Alan Jones pilotando un Williams FW07B. A vitoria foi a sétima vitoria de Jones nun Gran premio de Fórmula Un e a súa terceira do ano. Jones entraba nun período de boa forma logo de gañar o Gran Premio Español catro semanas antes. Jones gañou por catro segundos sobre o francés Didier Pironi que pilotaba un Ligier JS11 / 15. Terceiro foi o francés Jacques Laffite compañeiro de equipo de Pironi. Laffite liderara durante gran parte da carreira ata que os seus pneumáticos perderon agarre. O gran continxente francés dominara a previa cos equipos todo franceses Renault e Ligier ocupando catro das seis primeiras posicións na grella con só Jones 4º e o seu compañeiro do equipo Williams Carlos Reutemann 5º en medio.

O Renault RE20 de Jean-Pierre Jabouille rompeu a súa transmisión e Jones pasou a Pironi, logo ao Renault de René Arnoux e finalmente a Laffite na volta 34.

Arnoux caeu á quinta posición detrás de Nelson Piquet (Brabham BT49) con problemas co acelerador e Reutemann logrou o último punto no sexto lugar. A vitoria deu a Jones o liderado do campionato pasando a Arnoux e Piquet. Jones avantaxaba a Piquet por tres puntos e Arnoux por cinco. Pironi empatou con Arnoux.

Williams avantaxaba a Ligier por cinco puntos, sen cambios desde Mónaco grazas aos esforzos dos catro pilotos e Brabham aumentou a brecha sobre Renault entre o terceiro e cuarto posto.

## Shadow Racing Cars 
Esta carreira tamén viu a última carreira de Shadow Racing Cars. Geoff Lees e David Kennedy foron 25 e 27 na cualificación no Shadow DN12 que significou que os dous pilotos non puideran participar na carreira. O equipo venderase só dous meses antes ao empresario e propietario dun equipo automobilístico con sede en Macau Teddy Yip. O equipo de carreiras de Yip Theodore Racing participaría como un equipo de Fórmula Un na tempada .

## Clasificación 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
La Última Hora

***La Última Hora*** foi un semanario publicado en Vigo entre 1924 e 1925.

## Historia e características 
Apareceu o 8 de decembro de 1924. Dirixido por José Gómez Posada-Curros, Amado Villar era o xefe de redacción e Carlos Maside o redactor artístico. En xaneiro de 1925 foi multado con 500 pesetas pola publicación de artigos contra Benito Mussolini e as persecucións sobre a prensa italiana.

## Notas
Victoriano Ballesteros Reboreda

**Victoriano Ballesteros Reboreda**, nado en Chapela (Redondela) o 20 de marzo de 1894 e finado en Vigo o 8 de agosto de 1960, foi un político e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi concelleiro de Vigo e vogal da Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Promotor dos sindicatos católicos e doutras organizacións na órbita da Igrexa católica. Dirixiu o semanario *Galicia Social* dende 1922, foi correspondente da axencia Logos e colaborou con *Faro de Vigo*, *El Pueblo Gallego*, *Ya* e *Hoja del Lunes*. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 deu "charlas patrióticas" en Radio Vigo. Finou en Vigo o 8 de agosto de 1960 aos 65 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Amador Villar Amor

**Amador Leopoldo Villar Amor**, nado en Ribadavia en 1866 e finado en Vigo o 20 de abril de 1944, foi un escritor galego.
## Traxectoria 
Xunto co seu irmán Secundino fundou o Colexio Villar de Ourense (1885-1935), do que foi profesor. Foi secretario do Partido Republicano de Ourense e colaborou en *La República*. Poeta do século XIX, en ocasións utilizaba o pseudónimo Roque Pelico d'Ovella; publicou algúns poemas en galego na revista *Nós*. A cidade de Ourense dedicoulles aos irmáns Villar unha rúa en 1934.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
*
In the Closet

"**In the Closet**" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson. É o terceiro sinxelo do seu oitavo álbum, *Dangerous*. A canción converteuse no terceiro top ten consecutivo do álbum, acadando o número 6 en *Billboard* Hot 100. Tamén se converteu no seu segundo sinxelo número un do xénero R&B.

## Notas
Liga Galega de Wáter-polo 2013/14

A **Liga Galega de Wáter-polo 2013/14** foi a 12ª edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o Club Waterpolo Galaico Pontevedra.

## Categoría masculina 
### Equipos
### Táboa clasificatoria
## Notas
Fernando Sebastián

**Fernando Sebastián Aguilar**, nado o 14 de decembro de 1929 en Calatayud (provincia de Zaragoza) e finado o 24 de xaneiro de 2019 en Málaga, foi un relixioso católico latino, cardeal da Igrexa católica, bispo de León entre 1979 e 1988, e arcebispo de Pamplona e Tudela entre 1993 e 2007.
## Traxectoria 
Fernando Sebastián naceu o 14 de decembro de 1929 en Calatayud, na diocese de Tarazona. En 1945 entrou na congregación dos claretianos en Vic, e fixo a profesión o 8 de setembro de 1946. Posteriormente estudou Filosofía e Teoloxía nos seminarios da congregación en Solsona e Valls.

O 28 de xuño de 1953 foi ordenado sacerdote dos Misioneiros Fillos do Inmaculado Corazón de María (claretianos).

En 1957 doutorouse en Teoloxía pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino coa tese *"Maternitatis Divinae diversa ratio apud Didacum Alvarez et Franciscum Suarez"*.

O 22 de agosto de 1979 foi nomeado bispo de León. Recibiu a consagración episcopal o 29 de setembro de 1979 de mans do arcebispo de Madrid, Vicente Enrique y Tarancón.

O 8 de abril de 1988 o papa nomeouno arcebispo coadxutor de Granada. O 26 de marzo de 1993 foi trasladado á arquidiocese de Pamplona e Tudela, sé na que permaneceu até se retirar o 31 de xullo de 2007, á idade de 77 anos.
 
No consistorio do 22 de febreiro de 2014 o papa Francisco creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Sant’Angela Merici.

Finou o 24 de xaneiro de 2019 en Málaga.
## Obra 
### Libros 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* 
* 
*
Liga Galega de Wáter-polo 2014/15

A **Liga Galega de Wáter-polo 2014/15** foi a 13ª edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, proclamándose gañador o CN Coruña.
## Categoría masculina 
### Fase regular
A clasificación na fase regular foi a seguinte:

## Notas
Repeticións da familia da calponina

As **repeticións da familia da calponina** son un dominio proteico de 26 aminoácidos que se encontra en varias proteínas, como a calponina. A calponina-1 (CNN1) contén tres copias destas repeticións no seu dominio Click-23. As repeticións de calponina tamén se encontran na proteína do músculo liso 22 de vertebrados (SM22 ou transxelina), e noutras proteínas cuxa función fisiolóxica aínda non foi establecida, como a proteína muscular do voo sincrónico mp20 de *Drosophila*, a proteína unc-87 do verme nematodo *Caenorhabditis elegans*, a proteína NP25 neuronal da rata, e un antíxeno do nematodo *Onchocerca volvulus*.

## Notas 
*Este artigo contén textos en dominio público de InterPro IPR000557*.
As Cadeiras, Baredo, Baiona

**As Cadeiras** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).

As súas escasas casas están illadas e construídos sobre terras de cultivo. A maioría non manteñen tipoloxías tradicionais.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Baredo
### Parroquias de Baiona
## Notas
Transxelina

A **transxelina** (**TAGLN**) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene *TAGLN* do cromosoma 11.

A proteína transxelina é unha proteína xelificante/creadora de pontes cruzadas coa actina sensible aos cambios de forma celulares e ás transformacións (como as producidas nas células mesenquimais por virus ou por cambiar a condicións de cultivo non adherentes), que se encontra nos fibroblastos e no músculo liso. A súa expresión está regulada á baixa en moitas liñas celulares, e está regulación á baixa pode ser un marcador sensible e temperán para o comezo da transformación. Ao feito de que produza xeles e sexa sensible ás transformacións débese o seu nome (trans-xel-ina). O papel funcional desta proteína non está claro. Neste xene atopáronse dous transcritos variantes que codifican a mesma proteína. A transxelina ten un peso molecular de 22 kDa e ten unha similitude estrutural coa calponina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Repeticións de calponina

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
O Cancelo, Baredo, Baiona

**O Cancelo** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 104 habitantes (49 homes e 55 mulleres).

Nel atópase a igrexa parroquial, o cemiterio e o centro cultural de Baredo. Polo que constitúe a cabeceira parroquial.
miniatura|Cancelo e mais A Cachada
É un pequeno asentamento rural orixinado polo cruzamento de antigos camiños, polo que está sinalizado cun cruceiro de pedra. As vivendas manteñen tipoloxías tradicionais, pero están alteradas por reformas e engadidos. A contorna conforma un lugar chan, con parcelas fechadas con muros de cachotería de granito. 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Baredo
### Parroquias de Baiona
## Notas
O Caneiro, Baredo, Baiona

**O Caneiro** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 109 habitantes (61 homes e 48 mulleres).

O asentamento inicial está disposto nunha chaira dedicada á agricultura. As vivendas son de tipoloxía diversa.

O seu nome posiblemente se deba a un antigo caneiro de auga que baixaba polo barrio, agora desaparecido.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baredo 
### Parroquias de Baiona 
## Notas
O Carballo, Baredo, Baiona

**O Carballo** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 45 habitantes (23 homes e 22 mulleres).

É un pequeno asentamento rural orixinado en función de antigos camiños. As vivendas manteñen características típicas, aínda que reformadas ou alteradas. Sitúase nunha leve pendente cara ao regato das Tres Regueiras.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baredo 
### Parroquias de Baiona 
## Notas
A Ponte, Baredo, Baiona

**A Ponte** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 176 habitantes (100 homes e 76 mulleres).

É un asentamento lineal asociado á antiga rede viaria. Consérvanse algunhas casas tradicionais, aínda que bastante alteradas.

Debe o seu nome á ponte que cruza o regato das Tres Regueiras.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baredo 
### Parroquias de Baiona 
## Notas
Rocamar, Baredo, Baiona

**Rocamar** é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 156 habitantes (80 homes e 76mulleres). Está atravesado pola estrada PO-552.

É considerada como o único lugar urbano da parroquia de Baredo, xa que embrangue a Urbanización "Villa Azul" e o edificio de Rocamar. 

## Lugares e parroquias
### Lugares de Baredo
### Parroquias de Baiona
## Notas
Baiona, Baiona, Baiona

**Baiona** é unha vila da parroquia de Baiona no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2858 habitantes (1390 homes e 1468 mulleres).

A vila é a capital do concello, ao que dá nome. Nela atópase a zona antiga.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baiona 
### Parroquias de Baiona 
## Notas
Liga Galega de Wáter-polo 2008/09

A **Liga Galega de Wáter-polo 2008/09** foi a sétima edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron sete equipos, e proclamouse vencedor o Club Natación Coruña-Banco Gallego.

## Categoría masculina 
### Equipos
### Táboa clasificatoria
## Notas
Nord

O termo francés **nord** ("norte" en galego) pode referirse a:

***Nord**, departamento de Francia;
****Nord***, novela de Louis-Ferdinand Céline (1960).
Calponina

A **calponina** é unha proteína que se une ao calcio. A calponina inhibe tonicamente a actividade de ATPase da miosina no músculo liso, o que impide a contracción muscular, polo que ten un papel na regulación de dita contracción. Únese á actina, tropomiosina e calmodulina e a outras proteínas que se unen á actina e a fosfolípidos. A fosforilación da calponina por unha proteína quinase, ou a unión ao Ca2+/calmodulina, liberan a inbibición exercida pola calponina sobre a actividade de ATPase do músculo liso. Tamén se expresa en células non musculares, xa que hai varias isoformas.

## Estrutura e función 
A calponina está constituída principalmente por hélices α con xiros con pontes de hidróxeno. Consta de tres dominios. Estes dominios son o dominio Calponina Homoloxía (CH), dominio regulador (RD), e o Click-23, que é un dominio que contén as chamadas repeticións de calponina. Polo dominio CH é por onde a calponina se une á Ca2+/calmodulina, ERK (quinases reguladas por sinais extracelulares) e tropomiosina, mentres que polo dominio RD se une á actina (outras proteínas da familia da calponina, que teñen dous dominios CH poden unirse por eles á actina) A calponina únese a moitas proteínas que se unen á actina, e a fosfolípidos, e regula a interacción actina/miosina. A calponina crese que afecta negativamente ao proceso de formación de tecido óseo porque se expresa en grandes cantidades nos osteoblastos.

## Notas 
### Ligazóns externas 
*
Carolina Bescansa

**Carolina Bescansa Hernández**, nada en Santiago de Compostela o 13 de febreiro de 1971, é unha política e politicóloga galega. Desde o 20 de decembro de 2015 é deputada electa de Podemos por Madrid.

## Traxectoria 
Carolina Bescansa é neta do farmacéutico e fundador dos Laboratorios Bescansa Ricardo Bescansa Castilla, e filla do anestesista Fermín Bescansa  e Adelina Hernández. Comezou os seus estudos de Socioloxía e Ciencias Políticas na Universidade de Granada en 1989, mais licenciouse na Universidade Complutense de Madrid e doutorouse na mesma universidade.

Especialista en Metodoloxía da Investigación en Ciencias Sociais, é profesora na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense. En 2014 no seo desa facultade naceu a iniciativa Podemos, que logo se converteu en partido político. Carolina Bescansa foi unha das tres fundadoras e unha das cabezas visibles da formación ao longo de 2014.

Tras as eleccións europeas de 2014, Carolina Bescansa —que non foi nas listas— aumentou as súas aparicións en actos do partido e en tertulias televisivas.​ O 15 de novembro de 2014, foi elixida membro do Consello Cidadán (dirección do partido) con preto do 85% dos votos, converténdose así na muller coa maior responsabilidade na representación do partido.

En 2015 ocupou o segundo posto na listaxe de Podemos ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Madrid nas eleccións xerais e logrou o escano.. Obtivo o apoio de 71 deputados (os 69 de Podemos mais os 2 de Unidad Popular), que non foron suficientes para superar os 130 conseguidos por López.

En abril de 2016, Bescansa presentou unha demanda contra o xornalista radiofónico Federico Jiménez Losantos por insinuar que o seu fillo ía drogado e en setembro de 2017 gaña esta demanda. Federico Jiménez Losantos e o seu medio *Libertad Digital S. A.* son condenados a indemnizar con 10 000 euros a Carolina Bescansa *"por intromisión ilexítima no dereito ao honor"*.

O 1 de febreiro de 2017, abandonou o seu posto como secretaria de Análise Política e Social de Podemos días antes da II Asemblea Cidadá Estatal.

En outubro de 2018 competiu con Antón Gómez-Reino para  presidir a secretaría xeral de Podemos en Galicia. Perdeu a votación ao obter 1 400 puntos (45,02% dos votos) fronte aos 1 710 (54,98%) de Antón Gómez-Reino Varela.

Nas eleccións xerais de novembro de 2019 foi a cabeza de lista na provincia da Coruña de Más País

Ten unha filla e un fillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carolina Bescansa Hernández, na páxina oficial de Transparencia de Podemos .
* Perfil de Carolina Bescansa na páxina do Congreso dos Deputados .
Cetartiodáctilos

Os **cetartiodáctilos** (*Cetartiodactyla*) son un clado de mamíferos placentarios que reúne as antigas ordes dos cetáceos (*Cetacea*) e dos artiodáctilos (*Artiodactyla*). 

Os cetáceos son os golfiños, baleas e semellantes. Os artiodáctilos identifícanse cos animais ungulados de pezuños fendidos, como os camelos, as vacas, os cervos, o porcos e os hipopótamos, entre outros.

## Taxonomía 
### Clasificación 
O clado contén os seguientes taxons, que figuran aquí coa categoría que recibiron clasicamente:
* '*Orde *Cetacea'''*
** Suborde *Mysticeti*
** Suborde *Odontoceti*
* *'Orde *Artiodactyla*'*
** Suborde *Suina*
** Suborde *Tylopoda*
** Suborden *Ruminantia*

### Notas taxonómicas 
* O *World Register of Marine Species* dálle aos *Cetartiodactyla* a categoría de orde, polo que habería que considerar aos cetáceos e aos artiodáctilos como subordes.
* Pola súa parte, a *Animal Diversity Web* outorga a este grupo a categoría de superorde, incluído as ordes de cetáceos e artiodáctilos.

## Filoxenia 
Durante moito tempo, a hipótese dominante sobre a orixe dos cetáceos situábaos nos mesoniquios (*Mesonychia*), unha orde extinta de ungulados carnívoros estreitamente emparentados cos artiodáctilos.

Fósiles recentes encontrados en Paquistán e asignados aos xéneros *Pakicetus* e *Ambulocetus*, viñeron a confirmar que os cetáceos evolucionaron a partir de artiodáctilos, cando estes xa se diferenciatan dos seus antepasados mesoniquios.

Os primeiros indicios desta relación xurdiron contra 1990, pola comparación de moléculas e xenes entre mamíferos actuais. As probas dun parentesco específico cos hipopótamos, que son artiodáctilos, non son, porén, concluíntes. En calquera caso, os hipopótamos ofrecen unha imaxe aproximada de como deberon ser as primeiras formas dos cetáceos. O cladograma seguinte mostra estas supostas relacións:
[miniatura|300px|[Cladograma mostrando as relacións entre os *Cetartiodactyla*.]]

O seguinte cladograma baséase na análise de Gatesy *et al.* de 2013, e tan só difire do anterior no seguinte:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Montgelard, C; F. M. Catzeflis & E. Douzery (1997): "Phylogenetic Relationships of Artiodactyls and Cetaceans as Deduced from the Comparison of Cytochrome b and 12s rRNA Mitochondrial Sequences" *Mol. Biol. Evol.* **14** (5):‎ 550-559. Resumo.
* Price, S. A.; O. R. P. Bininda-Emonds & J. L. Gittleman (2005): "A complete phylogeny of the whales, dolphins and even-toed hoofed mammals (Cetartiodactyla)". *Biological Review* **80** (3): 445-473. Resumo.

### Outros artigos 
* Euungulata
*Artiodáctilos
* Cetáceos

### Ligazóns externas 
* Order Cetartiodactyla. Even-toed ungulates... and whales! en ultimateungulate 
* Explore the Family Tree. Uncovering ungulate taxonomy en ultimateungulate 
* Darren Naish (13 de xuño de 2010): A ‘consensus cladogram’ for artiodactyls 
* *Cetartiodactyla* no WoRMS.
* *Cetartiodactyla'' en ADW
Derek Daly

**Derek Daly**, nado o 11 de marzo de 1953 en Ballinteer (Dublín), é un ex piloto de carreiras de Irlanda, que competiu na Fórmula 1, CART, as 24 Horas de Le Mans e as 12 Horas de Sebring. Daly nacionalizouse cidadán estadounidense e agora reside en Noblesville, Indiana coa súa terceira esposa, Rhonda, e tres fillos do seu segundo matrimonio.

## Historial nas carreiras 
Gañou o Campionato británico de Fórmula 3 de 1977, e competiu como piloto de carreiras profesional participando en 64 Grandes Premios de Fórmula 1 do Campionato do Mundo, debutou o 2 de abril de 1978. Logrou un total de 15 puntos no campionato. Tamén participou en varias carreiras de fórmula 1 fora do campionato.

En 1982, Daly comezou a pilotar nas CART series e continuou ata 1989. Comezou 66 carreiras da CART, incluíndo todas as Indianapolis 500 entre 1983-1989, con excepción de 1986. Rematou no top dez un total de 21 veces, incluíndo un lugar no podio, a 3ª posición, en Milwaukee en 1987.

En 1990, Daly logrou un resultado infrecuente acabando á vez primeiro e segundo nas 12 Horas de Sebring, pilotando un Nissan.

Daly é coñecido nos círculos dos deportes de motor en todo o mundo como piloto, escritor, comentarista, consultor, e empresario. Dirixe unha empresa de servizos profesionais chamada Motorvation, e foi comentarista nas transmisións americanas da Champ Car series, así como conferenciante. Unha das axencias que o representa é o National Speakers Bureau.

Formaba parte da cobertura da ESPN Speedworld no Gran Premio de San Marino de 1994, e polo tanto, retransmitiu a carreira na que Ayrton Senna morreu.

O fillo de Daly, Conor Daly, tamén é piloto de carreiras, comezou pilotando na GP3 para o equipo Lotus GP en 2012, e, a continuación, na GP2 en 2014 pilotando para Venezuela GP Lazarus.

## Resultados nas carreiras 
### Resultados completos no Campionato Europeo de fórmula 2 
### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados na CART 
### Resultados nas 24 Horas de Le Mans 
## Notas 
### Ligazóns externas 
* Official site
* Derek Daly Designs (course design business)
* Profile at grandprix.com
For Respect

***For Respect*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 10 de outubro de 1993 a través do selo Touch and Go Records.

Aínda que Ian Williams está acreditado na guitarra neste traballo, realmente uniuse á banda pouco antes da gravación do disco e tivo pouca influencia creativa no mesmo. Como resultado, este álbum e moito menos complexo que os traballos posteriores de Don Caballero. Nunha entrevista do 2006 para o e-zine *Space City Rock*, Damon Che revelou que tocou a guitarra nalgunhas cancións de Don Caballero, incluída "Well Built Road".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Don Caballero 2

***Don Caballero 2*** é o segundo álbum da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 19 de setembro de 1995 a través do selo Touch and Go Records. Trátase do disco máis longo do grupo, durando preto dunha hora.

## Listaxe de cancións 
## Notas
What Burns Never Returns

***What Burns Never Returns*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de math rock Don Caballero, publicado o 9 de xuño de 1998 a través do selo Touch and Go Records. Foi o seu primeiro traballo tras un parón de dous anos e marcou o regreso do baixista orixinal Pat Morris.

O disco destaca polas primeiras experimentacións significativas do guitarrista Ian Williams con pedais e efectos electrónicos. Este estilo prevalecería nos traballos posteriores tanto de Williams como do grupo.

## Listaxe de cancións
As Abas, Chenlo, O Porriño

**As Abas** é un lugar da parroquia de Chenlo no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (27 homes e 24 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Chenlo
### Parroquias do Porriño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Porriño
Beka Burjanadze

**Beka Burjanadze** (en ), nado o 3 de xaneiro de 1994 en Tbilisi, é un xogador profesional de baloncesto xeorxiano que xoga no Leyma Coruña da Liga ACB. Cunha estatura de 2,01 metros xoga na posición de ala.

## Traxectoria profesional 
En setembro de 2014, rescindiu o seu contrato co CB Sevilla e fichou polo Básquet Coruña. Tras dúas tempadas na Coruña, Burjanadze deu o salto á Liga ACB tras fichar polo BC Andorra.

O 17 de agosto de 2018, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Gipuzkoa Basket da Liga ACB.

O 17 de xuño de 2019, anunciouse a súa fichaxe por dúas tempadas co CB Gran Canaria da Liga ACB.

O 18 de agosto de 2023, Burjanadze regresou ó Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Perfil en Euroleague.net
Abedín, Toubes, A Peroxa

**Abedín** é un lugar da parroquia de Toubes no concello ourensán da Peroxa, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2023 tiña 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Toubes 
### Parroquias da Peroxa 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Peroxa
Tribuna (arquitectura)

[miniatura|Interior da [Catedral de Santiago de Compostela. A tribuna é a solaina do primeiro andar.]]

A **tribuna** é a galería, solaina ou balcón elevado que hai nalgunhas igrexas desde a cal se pode asistir ós actos relixiosos. Adoita situarse no primeiro andar, por riba das naves laterais dos templos, coa súa mesma lonxitude e largura e aberta á nave central, onde só poden situarse os fieis. As tribunas servían para que personalidades ilustres asistisen ao culto sen entraren en contacto coa plebe. O lugar elevado de onde falan os oradores, chámase tamén tribuna ou púlpito.

Utilizouse profusamente, especialmente nas grandes construcións de arquitectura bizantina, románica e gótica.

## Significados derivados 
Nun estadio, a tribuna ou estrado é unha plataforma formada por chanzos para que se instalen nela os espectadores dun acto ou espectáculo (bancada), en especial as autoridades. Posibilita unha mellor visión dos espectadores para o espectáculo.

Na Antigüidade, a tribuna ou estrado era unha plataforma elevada, xeralmente con asentos reservados, onde asistían ós espectáculos as persoas con maiores responsabilidades, e onde falaban os oradores en debates parlamentarios, cerimonias, conferencias etc.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Hagia-Sofia-Int-01s.jpg|Interior da Igrexa de Hagia Sophia. A tribuna é a solaina do primeiro andar, por baixo do claristorio.
Ficheiro:WM-Vorbereitungen 2006.JPG|Tribunas do estadio RheinEnergieStadion.
Ficheiro:Bundesarchiv Bild 183-M1114-0036, Berlin, VII. Schriftstellerkongress, Eröffnung.jpg|Tribuna con líderes durante a abertura do VIIº congreso de escritores de Alemaña Oriental (1973). No palanque, o escritor Hermann Kant.
File:AscensoCelta2012.JPG|Bancadas do Estadio de Balaídos.

## Notas
Refectorio

[dereita|230px|thumb|[Bóveda de cruzaría do refectorio no Mosteiro de Oseira.]]

**Refectorio** é o cuarto que nas comunidades relixiosas e nalgúns colexios se emprega como comedor. Todos os mosteiros adoitan ter un refectorio onde os freires fan o xantar, e xeralmente ten forma rectangular, e se acha situado na galería oposta á igrexa.

## Disposición 
As mesas están aliñadas ao longo das paredes. Os monxes instálanse segundo o seu rango de antigüidade; a mesa do prior, na cabeceira, presida ás demais. Os xantares desenvólvense en silencio, roto tan só polas lecturas da Biblia que realizan, xeralmente desde un púlpito, por un dos freires. Adóitase acceder a esta sala polo claustro ou dende a cociña.

É unha sala bastante importante xa que os monxes pasan moito tempo nela a comer, cear ou almorzar. É crucial o silencio durante os xantares para non interromper a lectura da Biblia, de xeito que mentres os freires congregados alimentan os seus corpos coa comida, alimentan así mesmo a súa alma coa palabra de Deus.

## Usos 
Todos os relixiosos encóntranse nesta gran sala para as dúas (ou tres) comidas do día. Antes de pasar ao refectorio os monxes lavan as mans e entran en silencio, pregan en voz alta antes de tomar asento e mentres comen escoitan as lecturas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Claustro
* Sala capitular
Pinche

:*Este artigo trata sobre un elemento arquitectónico, para o aprendiz véxase **Pinche de cociña**.*

[miniatura|Vivenda indiana en [Estás, Tomiño|Estás (Tomiño), cos catro muros penais rematados en pinche]]
[miniatura|Casa nas [As Eiras, O Rosal|Eiras (O Rosal). Apréciase a solaina e o muro pinche.]]

O **pinche** é un elemento arquitectónico de forma triangular da parte superior da parede dun edificio (a fachada ou o muro penal ou lateral) encima do cal descansan as dúas augas da cuberta. Recibe en galego tamén os nomes de **pinche do penal**, **pinchón**, **espigo** ou **pipal**.

Por extensión denomínase tamén "pinche" ou "parede de pinche" a toda a fachada do edificio cando se configura de tal xeito; que nas igrexas con planta de cruz latina son tres: a dos pés (que adoita ser a portada principal) e as dúas laterais que rematan o cruceiro. A diferenza dos frontóns, que cumpren a mesma función estrutural, os pinches non delimitan o seu bordo inferior cunha cornixa horizontal, e polo tanto quedan integrados no resto da fachada (se esta presenta cornixas ou outro tipo de delimitacións horizontais, márcanse nunha liña distinta á da base do triángulo do pinche). Cómpre tamén diferenciar os pinches dos gabletes, un elemento esencialmente decorativo da arquitectura gótica, tamén de forma triangular.

Chámase **pinche graduado** ao que presenta as vertentes con chanzos.

## Galería de imaxes 

File:A Pobra de Trives, vivenda, 1886.JPG|Vivenda de finais do século XIX na Pobra de Trives, o muro lateral penal remata en pinche.
File:Firenze - San Miniato al Monte 2.jpg|San Miniato al Monte (a similitude cos frontóns clásicos grecorromanos é moi achegada, mais non hai cornixa que delimite a liña inferior do triángulo de remate).
File:3927ParigiNotreDame.JPG|Transepto sur de Notre Dame de París.
File:Oldchurch.jpg|*Stavkirke* propia da arquitectura nórdica.
File:Gildehuizen Antwerpen.jpg|Edificios do *Grote Markt* con pinches graduados de Anveres.

## Notas
Peitoril

[dereita|miniatura|200px|Fiestra con [parladoiro nunha casa en Padrón onde se olla o peitoril.]]
[dereita|miniatura|200px|Apartadoiro con asento e peitorís na [ponte de Bermaña en Caldas de Reis (Pontevedra).]]
miniatura|200px|dereita|Antepeito do tipo *Super-Rail* (esquerda) nunha estrada.
[miniatura|200px|dereita|Pozo con peitorís de pedra no Convento de San Francisco, na [A Coruña|Coruña.]]
O **peitoril** ou **antepeito**, como elemento arquitectónico, é a parede que pecha a parte inferior dunha fiestra. Tamén adoita designar o **parapeto** ou muro, á altura do peito, que se coloca como protección en balcóns, terrazas, pozos, beiras das pontes etc. Sendo designada normalmente de **varanda** cando está formada por unha armazón de madeira, ferro, ou outro material Por extensión a repisa que forma o oco dunha ventá na parte inferior onde se apoian as persoas recibe os nomes de peitoril, antepeito ou soleira.

Ademais antepeito ou peitoril é o elemento de protección que se coloca nun lugar perigoso, normalmente por estar na beira dun desnivel, formando unha barreira que ofrece unha seguranza tanto psicolóxica como real.

## Tipos de peitoril 
Entre os diversos tipos de peitoril, poden diferenciarse, segundo os materiais:

* Peitorís arquitectónicos de pedra natural, cantaría ou cachotaría.
* Peitorís de formigón armado, moi frecuentes nas pontes e viadutos de autovías e autoestradas. Poden ser de cara exterior recta ou curva.
* Peitorís de metal, tamén habituais no trazado das estradas de circulación interurbanas.
* Peitorís mixtos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Valado
* Muro
* Soleira
* Varanda
* Balaústre
* Lintel
Liga Galega de Wáter-polo 2011/12

A **Liga Galega de Wáter-polo 2011/12** foi a décima edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o CW Santiago.

## Categoría masculina 
### Equipos
### Táboa clasificatoria
## Notas
Liga Euskal Herria de wáter-polo masculino

A **Liga Euskal Herria de waterpolo masculino** é a competición de liga territorial que da acceso á terceira divisións da Liga española de wáter-polo masculino que se disputa entre equipos da zona de Euskadi e Navarra.

## Palmarés 
Palmarés desde 1997, ano no que comeza o acordo éuscaro-navarro:
* 6 títulos: Deportiva Naútica Portugalete
* 3 títulos: Larraina
* 3 títulos: Waterpolo Navarra
* 3 títulos: UPNA'98 02
* 1 título:  Club Askartza
* 1 título:  Club Deportivo Bilbao

## Historial 
O títulos desde 1997, ano no que se empeza o acordo vasco-navarro:

## Notas
Jesús Castro Yáñez

**Jesús Castro Yáñez**, nado en Baltar (A Pastoriza), o 2 de abril de 1992, é un poeta e odontólogo galego.

## Traxectoria
Comezou a súa traxectoria literia moi mozo e con só 17 anos gañou o premio Minerva de poesía. Tres anos despois gañou o II Premio de poesía Díaz Jácome (2012) e, a partir de aí, obtivo mencións noutros certames coma o Xela Arias ou o Ánxel Casal. En 2015 acadou o I Premio de Relato Breve Nélida Piñón e o Premio nacional de poesía Pérez Parallé con *Os nomes e os himnos*.

Ten publicado poemas en revistas como *Dorna ou Obituario Magazine. *É autor da plaquette bilingüe *Spike-and-wave* (Nanoediciones, 2014). No 2017 publicou en inglés */\/\/\* dentro do proxecto Poetry Will be Made by All, en formato dixital e impreso, e *Ultramarino* (Chan da Pólvora). En 2018 colaborou na revista *Ligeia*.

Formou parte da diversos obradoiros de tradución poética internacionais e ten participado en abondosos festivais e ciclos de poesía, como é o caso de Marpoética, Poetas Di(n)versos, VERSUD, Živa književnost, Alguén que respira! ou Bray Lit Fest.

## Obras 
### Poesía 
**Os nomes e os himnos* (2016). Espiral Maior. 72 páxs. ISBN 978-84-92646-96-8.

**/\/\/\* (2017). 89Plus and LUMA Foundation.

* *Ultramarino* (2017). Chan da Pólvora. ISBN 9788494769849.

* *Os límites da miña lingua son os límites do meu mundo – The limits of my language, are the limits of my World*, con Grace Wells e traducións de Andrés Catalán, Isaac Xubín e Keith Payne.
* [miniatura|Presentando *Outroutro* con [Branca Trigo Cabaleiro|Branca Trigo na Libraría Paz de Pontevedra]]*Outroutro* (2025). Chan da Pólvora. ISBN 978-84-129324-1-6.

#### Obras colectivas 
**Obituario* (Fundación Málaga, 2015). 
**No seu despregar* (Apiario, 2016). Poesía. 

* *13. Antoloxía da poesía galega próxima*&nbsp;(ed. bilingüe, Chan da Pólvora / papeles mínimos, 2017). Poesía.
* *Ανθολογία Νέων Γαλικιανών Ποιητών/Antoloxía De Poesía Galega Nova* (Vakxikon, 2019). Poesía.
* *Nós, xs inadaptadxs. Representações, desejos e histórias LGBTIQ na Galiza* (Através Editora, 2020). 
* *Árboles frutales* (Editorial Dieciséis, 2021). Poesía.

### Narrativa 
* *O vello e o minotauro* (2015). Deputación de Pontevedra. Relato curto.
### Infanto-xuvenil 
* *O meu amigo Federico* (2023). Triqueta editora. Ilustracións de Iván R. Tradución castelá: *Mi amigo Federico*; tradución catalá de Eduard Velasco: *El meu amic Federico*. Narrativa.
### Tradución 
* *Campo de plumas. Poemas LGBT+ para a mocidade dende a Antigüidade ata hoxe* (2021). Sushi Books. Escolma e tradución de poesía.
* *Tan puro*, de Sor Juana Inés de la Cruz (2021). Chan da Pólvora, colección Rabo de Egua.
* *Antropoloxía da auga*, de Anne Carson (2023). Chan da Pólvora.
* *Autobiografía do vermello*, de Anne Carson (2025). Noudelo e Ribón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do autor
Fedor Stravinskii

**Fedor Ignatievich Stravinskii** (en ), nado o 20 de xuño (8 de xuño no calendario xuliano) de 1843 en Novy Dvor (Gobernación de Minsk, Imperio Ruso) e finado o 4 de decembro (21 de novembro no calendario xuliano) de 1902 en San Petersburgo (Imperio Ruso), foi un baixo de ópera e actor ruso. Foi o pai de Igor Stravinskii e o avó de Soulima Stravinsky.

## Traxectoria 
[miniatura|Tumba de Fedor Stravinskii no [Cemiterio Tikhvin de San Petersburgo.]]
O seu pai, Ignatii, era un católico procedente da familia nobre polaca dos Stravinskii-Sulima; súa nai, Aleksandra Ivanovna Skorokhodova, era a filla dun pequeno terratenente ruso. Fedor foi bautizado na Igrexa Ortodoxa, xa que a lei imperial establecía que os nenos nados de matrimonios mixtos de católicos e ortodoxos tiñan que ser educados na fe ortodoxa rusa.

En 1869 finalizou os seus estudos no Liceo de Nizhyn, onde cantaba no coro da igrexa. Estudou canto no Conservatorio de San Petersburgo entre 1869 e 1873. Posteriormente estudaría con Camille Everardi en Kíiv.

Stravinskii comezou a súa carreira solística en Kíiv (1873–76) antes de trasladarse a San Petersburgo, onde cantou no Teatro Mariinskii durante 26 anos, de 1876 a 1902. Foi aclamado como sucesor de Osip Petrov, recoñecido polo seu excepcional talento dramático como actor, e foi considerado o baixo principal da Ópera Imperial. Foi admirado pola profundidade dos seus coñecementos psicolóxicos e o seu dominio da técnica teatral.

Stravinskii interpretou moitos papeis nas estreas das óperas de Chaikovskii:

* A Súa Alteza Real en *Kouznets Vakoula* en 1876.
* Dunois en *Orleanskaja deva* en 1881.
* Mamirov en *Charodéyka* en 1887.

Tamén participou na estrea de *Cordelia* de Nikolai Soloviev o 24 de novembro de 1880 en San Petersburgo, e interpretou o papel de Moroz (King Frost) na ópera de Rimskii-Korsakov *Snegúrochka* en 1882, cando seu fillo Igor estudaba con Rimskii-Korsakov).

Stravinskii foi tamén coñecido como un activo defensor da música de Mykola Lysenko, representando frecuentemente o papel de Mykola na ópera *Natalka Poltavka*.

Entre os seus grandes sucesores estaban Among Feodor Chaliapin e Lev Sibiriakov. Fedor Stravinskii morreu en 1902 e foi enterrado no cemiterio de artistas do mosteiro Alexandre Nevski de San Petersburgo.

Dise que as súas memorias son de valor incalculable. Tamén tiña unha biblioteca única que era moi popular entre os bibliógrafos.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lysenko, I. A, *Dictionary of Ukrainian singers*. Kiev, 1997
CW Redondela

O **Club Waterpolo Redondela** (usualmente **CW Redondela**) foi un equipo de wáter-polo de Redondela, activo entre 1999 e 2009.

## Historia 
Fundouse en 1999 e participou en varias edicións na primeira división da Liga Galega de Wáter-polo. En 2008 deixou de participar na liga galega absoluta, xa que a Piscina Municipal de Redondela, onde o CW xogaba como local, non cumpría as condicións requiridas pola Federación Galega de Natación. Malia a desaparición do equipo absoluto masculino, o club continuou competindo en categorías inferiores. En 2009 o club desfíxose de xeito definitivo, cando o equipo xuvenil, o único que participaba na liga galega ese ano, non se inscribiu na competición.

## Logros 
O CW Redondela non posúe ningún título na categoría absoluta da Liga Galega de Wáter-polo. Porén, na tempada 2004/2005 alcanzou o seu teito histórico no baremo de clubs galegos. Nese ano, obtivo o quinto posto no baremo por equipos, isto é, converteuse no quinto mellor equipo de Galicia. Nesa tempada obtivo unha cualificación de 3925 puntos, só superado polo CN Coruña (18.050), o Club Marina Ferrol (16.250), CW Galaico (13.100) e CW Santiago (11.975).

Na tempada 2004/2005, o CW Redondela quedou en terceira posición no Campionato Galego de Waterpolo Infantil de Inverno, ao se impor ao CW Santiago por dous tantos a un.

## Nota 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* CN Redondela
* Federación Galega de Natación
### Ligazóns externas 
* Federación Galega de Natación
Lingua minangkabau

A **lingua minangkabau** (*autónimo*: *Baso Minang(kabau)*; ) é unha lingua austronesia falada polo pobo Minangkabau de Sumatra Occidental, a parte occidental de Riau, Jambi e Bengkulu. Tamén é falada en varias cidades de Indonesia por migrantes minangkabau. Tamén é unha *lingua franca* ó longo da rexión costeira occidental da provincia de Sumatra Setentrional, e mesmo é empregada en partes de Aceh, onde é chamada *Aneuk Jamee*. Por outra banda, é falada nalgunhas partes de Malaisia, especialmente en Negeri Sembilan.

Debido ás grandes semellanzas entre a lingua minangkabau e o malaio, existe controversia sobre da relación entre ambas. Algúns consideran o minangkabau como un dialecto do malaio, mentres que outros consíderana como unha lingua de seu.

## Malaisia 
Ademais de Indonesia, o minangkabau é falado tamén en Malaisia por algúns descendentes de inmigrantes das rexións que falan esta lingua en Sumatra (*Ranah Minang*, *Tanah Minang*, o a Terra do Minang). Un significativo número dos primeiros inmigrantes establecéronse no que hoxe é o estado malaio de Negeri Sembilan; este dialecto de Negeri Sembilan é coñecido como *Bahaso Nogori* ou *Baso Nogoghi*. Os inmigrantes máis recentes son coñecidos como *minang*.

## Dialectos 
A lingua minangkabau ten varios dialectos, que algunhas veces difiren entre localidades achegadas (por exemplo, separadas por un río). Os dialectos son: Rao Mapat Tunggul, Muaro Sungai Lolo, Payakumbuh, Pangkalan-Lubuk Alai, Agam-Tanah Datar, Pancungsoal, Kotobaru, Sungai Bendung Air e Karanganyar. Na comunicación diaria entre os minangkabau de diferentes rexioóns, o dialecto Agam-Tanah Datar (*Baso Padang* ou *Baso Urang Awak*, «a lingua do noso pobo») é empregada acotío e converteuse nunha sorte de lingua estándar.

A lingua tapan, falada na vila de Tapan, no sur da provincia de Sumatra Occidental, é unha lingua malaia recentemente descuberta que foi proposta como relacionada co minangkabau. Xuntas, o tapan e o minangkabau poderían formar o gran subgrupo minangkabau.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en minangkabau
### Bibliografía 
* [Nurlela Adnan, Ermitati, Rosnida M. Nur, Pusat Bahasa (Indonesia), Balai Pustaka(https://gl.wikipedia.org/wiki/Balai_Pustaka) (Persero), PT. 2001 - **Indonesian-Minangkabau dictionary** (*Kamus bahasa Indonesia-Minangkabau*), 841 pages.]
* *Tata Bahasa Minangkabau*, Gerard Moussay (título orixinal *La Langue Minangkabau*, traducido do Rahayu S. Hidayat), ISBN 979-9023-16-5.
Costámero

[miniatura|Cuadríceps de rato marcado con [anticorpos policlonais para a distrofina, sinalando a posición dos costámeros.]]
O **costámero** é un compoñente estrutural e funcional das células do músculo estriado que conecta o sarcómero do interior da célula coa membrana plasmática e coa matriz extracelular.

Os costámeros son ensamblaxes de proteínas subsarcolemais aliñadas circunferencialmente en correspondencia co disco Z (ou liña Z) das miofibrilas periféricas, ao que están ancorados. Acoplan fisicamente a forza xerada nos sarcómeros co sarcolema (membrana da célula muscular) nas fibras musculares estriadas, polo que son considerados un dos compoñentes fundamentais da morfoloxía do músculo estriado, e cando están alterados crese que contribúen directamente ao desenvolvemento de varias miopatías. Os costámeros manteñen a integridade mecánica do sarcolema e envían sinais relacionados co estrés mecánico no sarcómero e na matriz extracelular. A proteína desmina pode tamén unirse ao complexo DAG, e algunhas rexións del están implicadas na sinalización celular.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sarcómero
* Distrofina
Balaústre

[dereita|miniatura|230px|[Solaina da casa de Concepción Arenal, actualmente atópase no Parque de Castrelos, en Vigo.]]
miniatura|Diferentes tipos de balaústres.

Un **balaústre** é cada unha das pequenas columnas que sosteñen o peitoril ou a varanda dos balcóns, corredores, solainas, escaleiras etc. Forman no seu conxunto, unidas co traveseiro superior ou pasamáns, a **balaustrada**.

Son un paso máis na evolución dunha simple varanda de esteos de madeira ou ferro, son pois elementos de ornamentación moi usados na arquitectura que ten como base unha tendencia estética, por exemplo romana, francesa, grega ou outra. Consecuentemente a súa forma pode ser en pilastra abaulada, en estilo ou estampa grega panhelénico, xónico con entalles romanos ou unha forma ecléctica contemporánea cun toque gótico etc. Tamén existe a tipoloxía formal composta por pilastra recta, sen entalles ou só abaulada lisa, ou sexa, sen referencia a un estilo estético específico.

En Galicia forman parte da evolución das varandas sinxelas de madeira dos patíns e corredores da casa tradicional, cara ás solainas de pedra traballada que aparecen en pazos e casas grandes. Tamén aparecen balaustradas traballadas nos balcóns de diferentes edificios en vilas e cidades, así coma en escaleiras públicas e elementos de igrexas e catedrais.

Ademais das balaustradas de pedra, o proceso moderno consiste en crear unha balaustrada de formigón, cun molde de plástico ríxido, dividido en dúas partes ou único, premoldado, onde se adiciona unha mestura de cemento, area e grixo de pequeno tamaño, ás veces enxertando no seu interior unha armazón de ferro a fin de dar estabilidade ao conxunto. Despois de vinte e catro horas desenmóldase con coidado.

Os balaústres non só teñen un uso práctico como parapetos, varandas ou peitorís, senón que son elementos ornamentais, reflectindo o estilodo conxunto arquitectónico onde se insere.

## Galería de imaxes 

File:Spain.Santiago.de.Compostela.Catedral.Portico.01.jpg|Balaustradas na Catedral de Santiago de Compostela (Praza da Quintana de Mortos).
File:Pazo de Trasariz, Vimianzo.jpg|Solainas con balaústres no Pazo de Trasariz, en Vimianzo.
File:Pontevedra-Alameda-Balaustrada e esmaltes.jpg|Balaustrada na Alameda de Pontevedra.
File:Pazo de Mariñán, balaustrada.jpg|Balaústres do Pazo de Mariñán.
File:Obeliscos.TIF|Pináculos nunha balaustrada en Lisboa.
File:Terraza en lado noroeste.JPG|Balaustrada traballada.
File:Burgos - San Esteban, interior 10.JPG|Balaustrada plateresca do coro da igrexa de Santo Estevo (*Museo del Retablo*) de Burgos, España.
File:Fachada Estanislao Durán.jpg|Balcóns con balaustrada na Casa de Estanislao Durán, na Rúa do Príncipe de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rudolf Wittkower, «The Renaissance baluster and Palladio» en *Palladio and English Palladianism* (Londres, ed. Thames and Hudson, 1974.)
### Outros artigos 
* Varanda
* Balcón
* Solaina