Goberno provisional ruso

O **Goberno provisional ruso** formouse en Petrogrado despois da abdicación do tsar Nicolao II durante a Revolución de Febreiro de 1917. Consistiu nunha serie de sucesivos gabinetes, principalmente de coalición entre políticos liberais e socialistas moderados, que trataron infrutuosamente de resolver os graves problemas aos que se enfrontaba o país, enfrascado na impopular primeira guerra mundial, ata a toma do poder dos bolxeviques en novembro, ala radical do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, na Revolución de Outubro.

O primeiro goberno estivo formado exclusivamente por políticos burgueses, coa única excepción de Aleksandr Kerenskii, do Partido Social-Revolucionario (SR), que ingresou no goberno a título persoal. Durou apenas dous meses antes de cesar durante a Crise de abril debido ás diferenzas sobre a guerra entre socialistas e os membros máis conservadores do Consello de Ministros. Formouse entón o primeiro dos varios Gobernos de coalición entre liberais e socialistas. O príncipe Georgii Lvov mantívose á fronte do novo Goberno ata despois do fracaso da Ofensiva de Kerenskii, a crise cos membros do Partido Democrático Constitucional, os kadetes, pola tensión cos nacionalistas ucraínos e as Xornadas de Xullo, cando lle sucedeu Kerenskii á fronte dun gabinete temporal de socialistas e liberais independentes. Estes primeiros gobernos realizaron unha ampla labor de reforma política, pero non resolveron os problemas máis importantes da poboación: a fin da guerra, a reforma agraria, os cambios nas condicións dos obreiros urbanos e as aspiracións das minorías.

O novo acordo entre *kadetes* e socialistas xurdido tras semanas de negociacións puxo fin á crise gobernamental do verán, pero non resolveu os desacordos entre eles nin permitiu avanzar nas reformas sociais e económicas esixidas cada vez con máis insistencia pola poboación nin levou a avances no fin da guerra. O verán trouxo a radicalización da situación en Rusia: mentres a dereita tendía a buscar unha figura autoritaria que impuxese orde, acabase coa crise e retomase a guerra con vigor, a esquerda reclamaba cada vez con maior insistencia a aplicación de profundas reformas políticas, sociais e económicas. A falta de resultados das accións do Goberno e o fracaso do intento de golpe de Estado do comandante en xefe do Exército, debilitaron tanto á dereita como ao Goberno, ao que se viu involucrado no mesmo, e reforzaron a posición da esquerda radical, favorable á toma do poder polos soviets.

A mediados do outono, a situación de crise e a debilidade do Goberno levaron á discusión aberta dun cambio de Goberno e a formación dun puramente socialista. Mentres no campo os soviets aceleraban unha reforma agraria oficiosa e se independizaban de feito da administración central, nas cidades crecía o apoio á esquerda radical; cando os bolxeviques decidiron tomar o poder a través dos soviets no Segundo Congreso Nacional dos Soviets, a oposición gobernamental foi mínima. A Revolución de Outubro puxo fin ao período do Goberno provisional e deu paso a un novo bolxevique, o Sovnarkom.

## Creación do Goberno provisional 
[[Georgii Lvov, prestixioso liberal e primeiro presidente do Goberno provisional trala Revolución de Febreiro.|miniatura|200px|esquerda]]
O Comité provisional da Duma Estatal invitou o comité executivo do Soviet de Petrogrado a tratar a situación política o  e reuníronse esa mesma tarde. Para entón o comité executivo provisional do soviet xa decidira non ingresar no novo Goberno; a toma do poder non se formulara. do novo Consello de Ministros. Esta debía elixirse por sufraxio universal, directo, igualitario e secreto, e definiría a Constitución do país e a súa forma de Goberno (proclama do , ao día seguinte da formación do novo Consello de Ministros O soviet da capital ofreceu publicamente o seu apoio ao novo Goberno mentres se ativese ao acordo pactado, Este quedou entón formado por liberais, conservadores moderados e Kerenskii.

O novo Goberno pareceu contar inicialmente cun apoio abafador e contou con moitas das máis brillantes figuras dos liberais rusos, como o novo Primeiro Ministro Georgii Lvov, progresista e respectado veterano do traballo nos *zemtsvos*. A maioría dos seus membros proviñan do Partido Democrático Constitucional encabezado por Pavel Miliukov, quen ocupou a carteira de Exteriores. Os diversos nacionalismos do Imperio, as divisións entre os socialistas e a oposición entre estes e os liberais menoscababan o poder gobernamental. O desexo da poboación de non limitar a revolución a reformas políticas, senón que incluíse medidas sociais e económicas complicou ademais desde o comezo as relacións entre os liberais e os socialistas. A concepción provisional do Goberno, o convencemento de que só aquel que xurdise da Asemblea Constituínte elixida democraticamente por sufraxio universal secreto podería decidir as cuestións fundamentais políticas, sociais e económicas, e os desacordos entre fraccións no Goberno fixeron que este pospuxese continuamente as reformas de importancia.

## A situación política 
A Revolución de Febreiro produciu un profundo cambio político; varreu temporalmente as forzas á dereita dos liberais, transformados repentinamente nos novos *conservadores* da política nacional. Esquerda e dereita dividíronse en fraccións moderadas e radicais. As primeiras forxaron unha colación para cooperar politicamente que caracterizou o período interrevolucionario. A primeira dominou a maioría dos soviets ata outono. A súa posición política caracterizouse por:
* A defensa de amplas reformas sociais e económicas, aínda que se mostraron dispostos a pospoñer as medidas máis controvertidas ata a reunión da Asemblea Constituínte ou ata o final da contenda.
* A súa defensa do proceso democrático como base das decisións políticas. 
* Un constante temor á contrarrevolución, que os levou a non tomar medidas vigorosas para restaurar a orde pública ou a disciplina militar, que temían podían servir para favorecela. Contrarios a que os soviets tomasen o poder, tampouco se mostraron dispostos a someterse incondicionalmente á autoridade formal do Goberno. sobre a caída do tsar, a reacción xeral entre os campesiños foi de alegría. A actitude tras ser expropiada aos terratenentes,

Campesiños rusos durante a época da revolución. Para o campesiñado, os obxectivos da revolución eran a entrega das terras da Coroa, os mosteiros e os terratenentes a aqueles que as traballaban, e unha maior autonomía do campo respecto do Goberno. A falta de acción gobernamental para satisfacer estas aspiracións levou á desilusión dos campesiños co Goberno e á ocupación de terras, a miúdo coa connivencia dos soviets locais.|miniatura

Aínda que o  o Goberno aboliu certos cargos tsaristas como os gobernadores e os vicegobernadores provinciais, recomendou aos substitutos, presidentes dos *zemstvos*, manter a administración anterior, incapaz de substituíla por completo de forma inmediata. indicaba tamén a conveniencia de incluír nestas aos terratenentes e intelectuais locais. A pesar de que estas medidas debían ser provisionais antes de entregar a administración a novas institucións máis democráticas, O Goberno parecía decidido a perpetuar a antiga orde de poder con novos nomes.

A política agraria do Goberno era completamente insatisfactoria para os campesiños. As prioridades do Goberno e dos campesiños non coincidían, o que levou pronto ao conflito entre as dúas partes. Os comités agrarios, nomeados para reunir a información desexada e xestionar as disputas sobre as terras, a miúdo quedaron en mans de elementos non campesiños e foron impopulares no campo. Mal vistos polos campesiños e sen unha estrutura clara, tampouco contaban con forza algunha para impoñer a política gobernamental no agro. Os niveis máis baixos de xerarquía de comités agrarios, pola contra, si quedaron en xeral nas mans dos propios campesiños, que os utilizaron a miúdo para xestionar as tomas de terreos dos terratenentes.— fixeron que un número crecente destes se negase a entregar a prezo fixo as súas colleitas ao Goberno, Os intentos de resistencia dos grandes propietarios consistiron en reclamar o amparo gobernamental, tratar de deter os cultivos, realizar vendas ficticias a cidadáns estranxeiros para evitar a expropiación ou intentar reunir o apoio das antigas administracións. Os comités, de novo non formados por campesiños, non contaban tampouco cos medios para obrigar aos campesiños a ceder as súas colleitas pola forza. Para entón tamén agudizarase a escaseza de produtos manufacturados básicos que utilizaban os campesiños e que tamén afectou a outros traballadores; a enorme demanda do Exército, o transporte deficiente e o propio aumento das necesidades civís contribuían á penuria.

As diferenzas sobre a política agraria entre liberais e socialistas agravou ademais a tendencia gobernamental a pospoñer as medidas á futura reunión da Asemblea Constituínte. A pesar do nomeamento do prestixioso socialrevolucionario Víctor Chernov como ministro de Agricultura do primeiro gabinete de coalición en maio, este resultou incapaz de vencer a oposición dos seus colegas ministros e do seu propio partido a aplicar unha reforma agraria xeral; a pasividade gobernamental favoreceu a ocupación de terras polos campesiños, que o Goberno non podía evitar pola forza. A pesar do crecemento da violencia nestas accións segundo avanzou o ano e dos casos de asasinatos de terratenentes, en xeral a revolución campesiña foi incruenta; os campesiños estaban en xeral máis interesados no repartimento das terras e bens daqueles e en asegurar a imposibilidad do seu regreso.

A finais do verán, o Goberno perdera todo control efectivo sobre o campo ruso, que quedou en mans dos comités locais formados por campesiños que dirixiron a toma das terras. Privado dunha administración e dunha forza capaz de impedilo, o Goberno mostrouse impotente para deter a reorganización do campo.

### O Goberno e a guerra mundial 
#### O Goberno provisional e o control das forzas armadas 
Desde os primeiros días da Revolución de Febreiro, o Goberno fracasou nos seus intentos de tomar o control das forzas armadas, que quedaron na práctica baixo a influencia dos soviets. A elección de representantes militares para os soviets, a aprobación da Orde número 1, que limitaba a autoridade do gabinete á política do Soviet de Petrogrado, e a proximidade do programa de paz deste aos desexos maioritarios dos soldados, reforzaron a autoridade dos soviets e frustraron o control gobernamental das forzas armadas. Os intentos, ilegais, do propio Goberno de frear a propaganda derrotista dos xornais entre as tropas, resultaron inútiles. A finais de xullo, o gabinete restaurou a censura militar na prensa a petición do alto mando, e ante a súa ineficacia, tratou de eliminar a prensa derrotista. A propaganda derrotista, principalmente bolxevique, era moito máis eficaz que a do Goberno, que rara vez chegaba aos soldados, e era moito máis próxima aos sentimentos destes, os máis afectados pola guerra. Foi o propio propio Goberno, porén, o que permitiu a discusión política aos soldados que non estivesen de servizo, por presión da esquerda e contra a opinión dos mandos. A posibilidade de debater, a propaganda derrotista, e a crise de avituallamento da fronte fixeron que o extremismo político de esquerda se estendese rapidamente entre as tropas.

Como no caso doutros grupos, as esixencias dos soldados —uns sete millóns na fronte e outros dous millóns e medio nas guarnicións de retagarda A incapacidade do groso dos mandos para adaptarse á nova situación, o apoio do Goberno aos oficiais, e a fundada sospeita de que as chamadas a recuperar a disciplina militar e a preparación dunha ofensiva tiñan ademais unha segunda intención contrarrevolucionaria levou ao descrédito do Goberno entre os soldados.

Na fronte, as malas condicións das tropas pola falta de recursos fixo crecer as desercións; na súa maioría "campesiños uniformados". Moitos dos desertores regresaron ás súas aldeas levando con eles o radicalismo que xa crecía nas cidades e que se estendeu deste xeito polas provincias do Imperio. As desercións eran numerosas xa incluso na primavera: na fronte suroeste calculábanse uns dous mil soldados desertores nos ferrocarrís aos día a mediados de abril. A chegada dos desertores ás guarnicións da retagarda afectou á moral destas, ademais de influír no campo. No outono, contábanse arredor dos dous millóns deles por todo o país. Dado o desexo de paz da poboación, pero a súa oposición inicial a unha rendición incondicional ou a unha paz separada cos Imperios centrais, ao comezo do período revolucionario a actitude con maior apoio resultou ser a dos *defensistas* revolucionarios, que avogaban por unha paz sen anexións e a defensa de Rusia mentres se alcanzaba. Unha vez controlado o Soviet, os *defensistas* propuxéronse impoñer ao Goberno o seu plan de paz, o que levou á primeira crise de Goberno pola oposición de Miliukov a aceptar os obxectivos dos *defensistas* revolucionarios e a súa defensa da continuación dos combates ata a vitoria. e posteriormente na convocatoria dunha conferencia e dos seus Gobernos. As condicións impostas polos socialistas dos países Aliados negaban na práctica reticente aquiescencia á convocatoria da conferencia socialista proposta polos rusos. O acordo entre o soviet e aqueles resultou imposible, o que imposibilitou o rexurdimento da Internacional e fixo fracasar o plan de paz. e prohibiron a viaxe dos seus cidadáns a Estocolmo (franceses, italianos e estadounidenses a finais de maio e comezos de xuño, máis tarde os británicos Dada a intención do Soviet de Petrogrado de continuar a defensa do país ata a consecución da paz desexada, O temor á hexemonía alemá, a sospeita de que Rusia xa non era considerada un aliado útil polos seus aliados da Tripla Entente e o apego á alianza co Reino Unido e Francia fixeron que o Goberno non planificara presentar un ultimato, ameazando con abandonar o conflito no caso de que non se satisfixesen as súas esixencias de paz.

Tralas crises gobernamentais do verán, a diplomacia rusa, tanto do Goberno como do Soviet de Petrogrado, retomou con nulo éxito os esforzos por lograr a paz, cada vez máis desexada pola poboación segundo se acercaba o inverno. A falta de resultados desprestixiou aos socialistas moderados, incapaces de adoptar un plan alternativo ou de aceptar unha paz separada con Alemaña. e a comezos de setembro os *defensistas* tiveron que admitir que as probabilidades de lograr a paz a curto prazo seguindo o seu plan eran desprezables. A vacilación dos socialistas Aliados, a oposición dos seus Gobernos, a falta de apoio entre a poboación destes países e a aparente falta de apoio do propio Goberno ruso desbarataron os plans dos socialistas moderados, o que reforzou a posición dos bolxeviques, única forza que parecía prometer unha paz inmediata. Poucos días antes do derrocamento do Goberno provisional polos bolxeviques, os Aliados expresaron a súa oposición a aceptar a un delegado do Comité Executivo Central (Skóbelev) na próxima conferencia interaliada que, aclararon, non trataría sobre a paz nin sobre unha posible revisión dos obxectivos dos belixerantes, senón de como revitalizar as operacións militares. O empeño dos Aliados na vitoria militar e o seu convencemento de que esta era posible, especialmente trala entrada en guerra dos Estados Unidos, impediron que frutificasen os intentos dos *defensistas* revolucionarios de lograr unha paz negociada e paralizaron a acción política destes. A actitude Aliada de alargar as conversas cos rusos frustrou os intentos rusos de lograr unha paz que non fose unha vitoria total, pero ao prezo de favorecer aos bolxeviques. O Goberno provisional mostrouse lento nas súas accións a favor da paz e, desde comezos do verán, cada vez menos interesado en tratar a cuestión cos Aliados, considerando que o momento non era propicio para lograr un acordo con estes. A incapacidade dos sucesivos gabinetes de alcanzar a paz desprestixiou intensamente ao Goberno provisional. Estes movementos foron radicalizándose ao longo de 1917,

Socialistas e liberais coincidían en opoñerse a reformar o Imperio de acordo a divisións culturais e relixiosas, a pesar do seu desexo de reforzar os Gobernos locais. que confiaban apoiaría a centralización do país. Rexeitouse tamén a reforma das unidades militares para crear novas formacións de acordo á nacionalidade. O Goberno confiaba ademais que as novas liberdades políticas acabasen coas tensións nacionalistas e consideraban este problema como secundario. Os bolxeviques e o resto da esquerda radical mostráronse máis favorables ás exixencias nacionalistas, pero dunha maneira vaga.

As Cortes finlandesas encontráronse coa desaprobación de socialistas moderados e liberais ao proclamar a autonomía, e estes trataron de atrasar as negociacións cos nacionalistas ucraínos ata que finalizase a guerra. que rogou á Rada que pospuxese calquera medida ata a reunión da Asemblea Constituínte. Só o último gabinete de coalición do outono prestou certa atención aos nacionalismos e realizou algunhas concesións tardías que non satisfixeron aos nacionalistas das minorías e que en última instancia quedaban condicionadas ás decisións da Asemblea Constituínte. e traballo, a miúdo insalubres e perigosas: fin dos abusos da patronal, seguro por enfermidade, descansos para comidas, campamentos para os nenos, En xeral, centrábanse en abandonar a miseria, limitar o horario laboral, e mellorar as condicións de vida e de traballo. O apoio ao Goberno foi desde o comezo morno, ao contrario que aos soviets, aos que os obreiros dirixían a maioría das súas reivindicacións. Entre as peticións políticas, a exixencia dunha inmediata convocatoria da Asemblea Constituínte elixida por sufraxio universal —incluíndo o voto feminino— e segredo era máis habitual que a da implantación do socialismo.

A reacción represora do empresariado radicalizou aos traballadores, a pesar das peticións de moderación do Goberno e do Soviet de Petrogrado. e, en ocasións, tomando o control das mesmas e atacando aos capataces e donos destas. creouse un comité central de maioría bolxevique e avogouse pola creación dunha milicia obreira e o traspaso do poder aos soviets.

Os industriais comezaron por ceder ás exixencias de aumentos salariais dos obreiros —principalmente nas grandes cidades, con máis resistencia nas localidades de tamaño medio e nas pequenas fábricas en parte por razóns políticas e en parte económicas: os beneficios empresariais desapareceran co grande aumento dos custos das materias primas, o combustible, os soldos e a caída na produtividade. Mentres os primeiros desexaban asociar os salarios á produtividade, e esta impresión reforzaba a reivindicación de traspasar o Goberno aos soviets, que debían defender os seus intereses. Algúns destes peches, especialmente no verán, tiñan efectivamente carácter político e estaban organizados polos empresarios para premer ao Goberno e aos traballadores. Os industriais comezaron a clamar por un «Goberno forte» que favoreceu aos conservadores ao final do verán; os obreiros, por unha maior intervención gobernamental na industria, incluso pola socialización das fábricas. A continua inflación, a guerra e a pobreza alimentaron o crecente extremismo obreiro.

### O abastecemento das cidades e da fronte 
O problema do transporte, incapaz de abastecer á vez á fronte e de satisfacer as necesidades dos civís das cidades, trala caída da autocracia, en parte polas accións dos propios ferroviarios. Fronte aos 4272&nbsp;km de liñas construídos o ano anterior, en 1917 só se instalaron 995, o número de vagóns dispoñibles afundiuse de 463.419 a 174.346, e tamén o fixo o número de locomotoras. O transporte por ferrocarril era caótico. O importante transporte fluvial, xestionado por empresas privadas, As condicións dos traballadores deste transporte eran tan malas que creceu o número dos que cambiaban de traballo. O número de barcos dispoñibles tamén decreceu coa guerra e moitos estaban en malas condicións. A falta destes animais complicaba moito o traslado das colleitas ata as estacións de ferrocarril e reducía as zonas que aprovisionaban ao resto do país. e paro por falta de materias primas nas cidades, o desperdicio no campo, a especulación no comercio, O Goberno tratou de atrasar a satisfacción das exixencias destes ata a convocatoria da Asemblea Constituínte e tratou en balde de calmar os ánimos con subidas dalgúns soldos, en parte por non contar cos fondos para máis.

A comezos do período interrevolucionario, ao problema do transporte engadíase a imposibilidade de satisfacer á vez as necesidades do Exército e da poboación civil: calcúlase que o país contaba con gran unicamente para o 50% das necesidades do primeiro e apenas o 41% das da segunda. Os campesiños preferían vender os seus produtos ao Exército, en parte polo carácter campesiño da maioría dos seus recrutas. As cidades mostráronse ademais incapaces de abastecer de produtos manufacturados ao campesiñado e á propia poboación urbana debido ao gran consumo do Exército, as malas comunicacións e o aumento da demanda. As fábricas sufrían ademais de falta de combustible para operar. O enorme aumento do prezo dos produtos manufacturados e a imposición gobernamental pouco despois da revolución dun prezo fixo polo gran acrecentaron o desabastecemento das cidades ao desincentivar a venda deste polos campesiños.

O Exército, que crecera en millóns en 1916, tampouco recibía a cantidade de alimentos necesarios para manter ás tropas, e a recomendación de reducir o número de efectivos para non ter que reducir as racións non foi aceptada polas autoridades. O desabastecemento das tropas fomentaba o descontento e a insubordinación. Os equipos tamén escaseaban, en parte pola crise política que reduciu a produción de armamento, moi concentrada na capital. A falta de recursos foi crucial na decadencia do Exército e no aumento das desercións, que contribuíron a desbaratar aínda máis o sistema de transporte. O aumento do derrotismo, das desercións e a falta de control gobernamental do Exército tiveron importantes consecuencias: os soldados que abandonaban a fronte, na súa maioría campesiños, levaron con eles a propaganda bolxevique, que estendeuse polas provincias e avivou o desexo dunha entrega inmediata das terras; a falta dun instrumento de coerción impediu ao Goberno enfrontarse ao caos crecente. Desaparecida a antiga policía tsarista, as novas milicias non estaban baixo o control do Goberno de Petrogrado e, a miúdo, nin sequera dos Gobernos locais.

O Goberno provisional tratou de solucionar o problema do desabastecemento mediante tres medidas principais: () para tratar de acabar coa especulación Este indispuxo aos comerciantes privados de gran e aos campesiños. Os primeiros declararon que o Estado sería incapaz de substituílos,
* A imposición de cartillas de racionamento.
* A creación de comités de recursos para encargarse da colección das colleitas. A miúdo impotentes para impoñer a súa autoridade ou formados por intereses opostos que complicaban o seu funcionamento.

Incluso o moderado sindicato ferroviario, *Vikzhel*, acabou por apoiar unha folga no outono para lograr o aumento dos salarios dos traballadores que paralizou importantes liñas a comezos de outubro (), aínda que non as da fronte; en total, 39 das 51 liñas de longa distancia seguiron a folga. O Goberno cedeu parcialmente ás exixencias e dous días máis tarde o sindicato acabou coa folga; a calma que seguiu, porén, era máis aparente que real.

Pouco antes da Revolución de Outubro, a competencia entre o Exército e a poboación civil polos alimentos era pública, e en varios lugares os mandos tiveron que ceder parte das escasas vituallas á poboación para evitar revoltas e ataques aos almacéns militares.

A incapacidade do Goberno para acabar co problema da falta de recursos afundiu a Kerenskii, conduciu ao enfrontamento entre o campo e as cidades, que acusábanse mutuamente de ser os culpables do mesmo, e fomentou a especulación. Mentres o Goberno imprimía gran cantidade de moeda, a confianza da poboación nesta diminuía.

O Goberno carecía dunha política financeira ben perfilada; implantou diversos monopolios e tratou de frear a inflación, controlar os gastos e aumentar os ingresos, á vez que garantía aos investidores estranxeiros os seus préstamos, incluídos os subscritos polo antigo réxime tsarista. A finais de xuño, o Goberno aprobou unha lei que gravaba enormemente os beneficios —pero non na capital— obtidos nos últimos anos, aínda que facilitaba á vez evitar os pagos; os industriais e financeiros criticaron duramente a medida.

## Os gabinetes do período interrevolucionario 
### Primeiro gabinete 
Ministros do primeiro gabinete do Goberno provisional.|miniatura|dereita
Os membros máis destacados do primeiro gabinete do Goberno provisional foron políticos dos partidos burgueses, entre eles o profesor de historia Pavel Miliukov (na carteira de Exteriores que infrinxiu a prohibición do Soviet de Petrogrado de que os socialistas participaran no Goberno. alternativo ao Goberno. Os desacordos entre o Goberno, fundamentalmente liberal e decidido a pospoñer a reforma agraria e a continuar a guerra ata lograr a vitoria, e o Soviet de Petrogrado, formado por socialistas desexosos de aplicar reformas sociais, apareceron pronto. e o problema da terra no programa do Goberno publicado o .

Os soviets ata o outono de 1917 non constituíron unha ameaza seria para o Goberno ao estar controlados maioritariamente polos partidos socialistas moderados (menxeviques e Partido Social-Revolucionario), partidarios de manter a coalición cos elementos burgueses e do mantemento do esforzo bélico ata o logro dunha paz negociada. tanto nos soviets como nas simpatías dos soldados, campesiños e traballadores, e contaban entre eles cunha parte moderada (Lev Kamenev) contraria ao enfrontamento co Goberno e a ruptura cos demais socialistas, máis moderados.

A deterioración da situación económica ao longo da primavera supuxo, porén, unha desilusión crecente dunha parte importante da poboación co novo Goberno. Os soviets gañaron prestixio, considerándose as institucións verdadeiramente democráticas, en contraste co Goberno. A lentitude nos traballos preparatorios e o pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte debeuse en gran parte á actitude dos *kadetes*. Para cando finalmente se levaron a cabo as eleccións á Asemblea, o Goberno provisional xa fora substituído polo soviético, o Sovnarkom. actitude que non compartía a maioría da poboación, farta xa para entón da Gran Guerra. O desacordo levou a manifestacións de ambos bandos e a choques violentos con derramamento de sangue. O temor a desencadear unha guerra civil levou ao Goberno e ao Soviet de Petrogrado a pactar unha solución que non acabou, porén, coa dualidade no poder. Miliukov e Guchkov abandonaron o Goberno e algúns destacados socialistas asumiron carteiras, como o notable menxevique Irakli Tsereteli) ou os socialrevolucionarios Viktor Chernov A entrada no executivo de ministros socialistas non foi, porén, inmediata, e supuxo un cambio substancial na anterior postura do Soviet de Petrogrado, no que aínda unha minoría sostivo a anterior postura de permanecer fora do Goberno. As discusións entre liberais e socialistas alongáronse durante días e só a intervención final de Kerenskii fixo posible o acordo, que anunciouse ao día seguinte, o . O III Congreso dos socialrevolucionarios aprobou a entrada dos seus membros na coalición (Perevérzev non recibiu aprobación, o que se considera proba de que en realidade non pertencía á formación).

Os cambios no Goberno non afectaron ao seu carácter: os liberais tiñan como obxectivo entorpecer as reformas ata a convocatoria da Asemblea Constituínte, reforzar o poder gobernamental e manter o esforzo  sen indemnizacións de guerra nin anexións o máis rapidamente posible. O novo gabinete prometeu loitar contra a desorganización da economía, mellorar as condicións de traballo, aumentar os impostos sobre os beneficios excesivos, aumentar o autogoberno e convocar canto antes a Asemblea Constituínte, pero a cuestión da propiedade da terra quedaba posposta ata a reunión da Asemblea. A pesar deste amplo apoio político, a poboación mantiña un intenso rexeitamento á guerra, que desembocou nas Xornadas de Xullo.

O  comezou o Primeiro Congreso Nacional dos Soviets, dominado pola fracción *defensista* revolucionaria encabezada por Tsereteli. a posibilidade, aínda aparentemente viable, de que se lograse a paz a través do plan da dirección do consello dunha conferencia socialista seguida dunha negociación dos contendentes, outorgoulle o apoio maioritario dos delegados, que aprobaron o seu programa. Esta última medida levou á perda do apoio da poboación, que opoñíase á continuación da guerra incluso se se xustificaba como un paso necesario para acadar a paz. A ofensiva militar foi moi impopular e resultou unha catástrofe militar e política. O optimismo da primavera deu paso a un verán de desilusión pola incapacidade do Goberno de resolver os graves problemas do país, e repleto de crises políticas constantes e empeoramento da situación económica. Unicamente o rexeitamento da maioría no Soviet de Petrogrado a tomar o poder como exixían os manifestantes armados, a fidelidade ao Soviet das tropas da fronte, que tiveron que ser despachadas finalmente á capital, e o efecto sobre as unidades indecisas de Petrogrado da acusación do Goberno contra Lenin como axente alemán fixeron fracasar o golpe. O esmagamento das protestas o  non acabou, porén, coa crise gobernamental: ao día seguinte, os Imperios desencadeaban unha contraofensiva que varreu ás unidades rusas, e dous días máis tarde dimitía o Primeiro Ministro Lvov. como esperaban estes e Kerenskii sucedeuno como Primeiro Ministro. Inmediatamente abandonáronse varias medidas do programa que conduciran á renuncia de Lvov (abolición da Duma, proclamación da república e diversas medidas agrarias As relacións entre socialistas e liberais non eran boas e xa o  dimitira o ministro *kadete* de Industria e Comercio A. I. Konoválov, e máis tarde sufrira duras críticas o tamén *kadete* A. A. Manúilov, ministro de Educación.

Ao desacordo en política agraria, sumouse a tensión entre o gabinete e as minorías: aínda que trala revolución a discriminación fora abolida, só no caso de Polonia prometérase a independencia dunha das minorías do Estado. A relación con Finlandia, á que se ofreceron concesións consideradas polos nacionalistas insuficientes, era mala e, co resto, a política gobernamental limitarase a pospoñer calquera cambio á reunión da Asemblea Constituínte Rusa. Catro ministros abandonaron o executivo mentres que Nekrásov, *kadete* pero moi independente, abandonou o partido para permanecer no Goberno.

Tralo fracasado intento de golpe contra o Goberno a comezos de xullo, apoiado pola ala radical do Partido bolxevique, o Goberno tratou de reforzar a súa autoridade e esmagar aos radicais de esquerda, con escaso éxito máis aló das aparencias. O arresto dalgúns dirixentes bolxeviques non impediu a fuga doutros (como o propio Lenin) e o Goberno mostrouse incapaz de sometelos a xuízo a pesar das presións dos conservadores.

A crise política durou ao redor de vinte días, ata que se puido formar un novo gabinete a comezos de agosto. Os *kadetes* opuxéranse ata ese momento a volver ao Consello de Ministros se este quedaba á mercede dunha maioría socialista e tiña como obxectivo a aplicación do programa do Soviet de Petrogrado. Por exixencia dos *kadetes*, os ministros quedaban libres de responder ante os seus partidos ou ante o soviet, que comprometíase a non interferir no labor do Goberno. tralo pacto do  o gabinete tomou posesión dous días máis tarde, ao que non tiña simpatía pero consideraba necesario. O novo Goberno, débil, quedou controlado polo triunvirato formado por Kerenskii, Teréshchenko e Nekrásov. Poucas semanas despois, para satisfacción de Miliukov, o Goberno pospuxo a elección da Asemblea.

Días antes, o , Keresnkii nomeara ao xeral Lavr Kornílov, Comandante en Xefe do Exército ruso; este exixira autonomía para restaurar a disciplina nas Forzas Armadas que seis días máis tarde perderían Riga, tomada por unidades alemás.

[[Lavr Kornílov, Comandante en Xefe do Exército ruso e líder do fracasado golpe de Estado contrarrevolucionario en setembro de 1917.|miniatura|200px|esquerda]]

O terceiro gabinete caracterizouse pola abundancia dos relevos entre os ministros que acentuou o caos administrativo. A situación alimenticia a mediados de agosto na capital volveuse desesperada, o Goberno quedou paralizado. Tralo fracaso da intentona militar a comezos de setembro, o poder real do Goberno desapareceu. Esfumouse definitivamente o espírito de cooperación entre socialistas moderados e liberais nos que se baseaba a súa autoridade.

### O directorio e o quinto gabinete 
Kerenskii creou un directorio de cinco membros o , ao tempo que proclamaba a república. Carente de figuras políticas de relevancia, no fondo supuxo a creación dun Goberno persoal do Primeiro Ministro, que quedou teoricamente reforzado polo nomeamento de Kerenskii como comandante en xefe do Exército; a autoridade civil e militar do país quedou nas súas mans. política, que acusaron aos socialistas moderados que controlaran ata entón o Soviet de Petrogrado de convenza co Goberno e os militares no golpe. A debilidade dos socialistas moderados plasmouse na perda Con grande esforzo, porén, Tsereteli e os seus partidarios lograron manter o apoio socialista á coalición na Conferencia Democrática a comezos de outubro: as confusas votacións aprobaron a continuación da coalición, pero rexeitaron que esta incluíse ao último partido liberal significativo —o Partido Democrático Constitucional— e deron paso ao encargo de Tsereteli de aclarar a situación con Kerenskii. Os ministros eran figuras de segunda fila da política nacional e, a pesar do reforzamento das correntes esquerdistas no país tralo golpe frustrado, máis conservadores que os seus predecesores. A incapacidade do Goberno e do Soviet de Petrogrado para acabar coa guerra, co problema da terra, cos nacionalismos ou coa crise económica que se agudizaba, reforzou a posición bolxevique e a da esquerda radical en xeneral. A imposibilidade de atallar a crise económica, sen acabar antes coa guerra, fixo que o desexo de paz se convertese en abafador. A finais de outubro, Petrogrado contaba con alimento unicamente para uns poucos días e o abastecemento era insuficiente. Os máis pobres volveron enfrontarse á fame. O sentimento de crise nacional viuse reforzado ademais polo grande aumento dos delitos e desordes públicos, moi aireados pola prensa; a percepción popular era a dun Goberno desbordado pola situación, e un corpo policial —a milicia— insuficiente. Os centos de miles de desertores que vagaban polo país no outono favoreceron os desordes e a impresión de crise social e política. Esta situación de crise fomentou os debates sobre a necesidade de que o Goberno actuase, e da posibilidade de que este fose substituído por outro. A pesar de que o plan bolxevique para tomar o poder era coñecido desde varías semanas atrás, o Goberno, moi debilitado, Consciente da importancia de ter o apoio militar, asegurouse de controlar o Comité Militar Revolucionario da capital ao que, á súa vez, obedecía a gornición de Petrogrado.

## Valoración 
O Goberno provisional nunca contara cun poder completo sobre o aparato do Estado, dependendo do acordo coas forzas políticas e do apoio popular a través de organizacións como o Soviet de Petrogrado ante a súa falta de lexitimidade formal. e importantes reformas políticas (amnistía, abolición da discriminación relixiosa ou nacional, extensión dos dereitos civís, abrogación da pena de morte, igualdade de dereitos para as mulleres, separación da Igrexa e do Estado, concesión de autonomía a diversas rexións...) e sociais (aprobación da xornada de oito horas, formación de comités de empresa, instauración dun Ministerio de Traballo, implantación dun monopolio sobre o gran...) o Goberno non puido aplicar moitas delas pola falta de control administrativo do país. Os seus intentos de publicitar as reformas aprobadas foron un fracaso. A antiga administración disolveuse en numerosas ocasións e os delegados gobernamentais, os comisarios, carecían en moitos casos de poder real para aplicar as decisións do Consello de Ministros. Este houbo de compartir autoridade cos soviets que xurdiron por todo o país, ademais de con outras organizacións. Malia contar coa responsabilidade de goberno e a autoridade teórica, o poder residía a miúdo non no Consello de Ministros, senón nestas organizacións. As coalicións formais entre socialistas e liberais non puxeron fin a esta situación de tensión polo poder entre Goberno e Soviet de Petrogrado, que se repetiu por todo o país. Os sucesivos gabinetes, case en continua crise, carecían ademais da lexitimidade de ser elixidos, xa que eran o resultado de acordos entre reducidos grupos de dirixentes políticos da capital.

Os sucesivos gabinetes, inexpertos na xestión do Estado, mostráronse incapaces de formular políticas claras e de aplicalas coa celeridade necesaria pola situación de crise. O empeño dos socialistas moderados en manter a coalición cos liberais a pesar das diferenzas levou ademais á parálise do Goberno e ao desprestixio dos socialistas. Os diversos Gobernos non lograron tampouco acabar coa guerra, un dos principais intereses da poboación, esgotada polo conflito. O programa liberal, constituído fundamentalmente pola promulgación dunha amnistía e da extensión de dereitos e liberdades civís á poboación, cumpriuse practicamente nos dous primeiros meses do período revolucionario, pero os obxectivos máis desexados polas masas (o fin da guerra, a recuperación económica e o repartimento de terras) non foron alcanzados polo Goberno. A maioría da poboación non cifraba as súas esperanzas en cambios políticos, senón noutros, sociais e económicos, que os bolxeviques souberon sintetizar nos seus lemas favorables ao control obreiro das fábricas, o repartimento das leiras dos terratenentes e o fin da guerra mundial. Os liberais entorpeceron en gran medida a súa consecución ao defender a continuación dos combates ata a vitoria, manter os obxectivos de guerra imperialista do antigo réxime, opoñerse á reforma agraria ou rexeitar control obreiro da industria. Lograron ademais pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte. A insistencia gobernamental en pospoñer calquera medida fundamental —a reforma agraria, a situación das minorías…— ata a reunión da Asemblea Constituínte, e o continuo atraso da súa convocatoria minaron a súa posición. Estes atrasos permitiron duras críticas da oposición, causaron o temor da poboación a unha contrarrevolución que terminase por impedir a súa reunión, e favoreceron aos partidarios de que os soviets tomasen o poder como salvagarda da Asemblea.

Os socialistas moderados, convencidos da natureza burguesas da revolución que acabara coa autocracia tsarista, rexeitaron tomar o poder. A moderación da súa posición privounos paulatinamente do apoio das masas, cada vez máis radicais

## Primeiros ministros do Goberno provisional 
* Príncipe Georgii Ievgenievich Lvov (23 de marzo - 21 de xullo)
* Aleksandr Kerenskii (21 de xullo – 8 de novembro)

#Todas as lonxitudes se miden en píxeles
ImageSize = width:630 height:140 #Tamaño da imaxe: ancho, alto 
PlotArea = width:520 height:50 left:10 bottom:50 #Tamaño da gráfica en si dentro da imaxe: ancho, alto, marxe esquerdo, marxe dereito
DateFormat = dd/mm/yyyy #Formato de datas= y-cifra de ano, m-cifra de mes, d-cifra de día.
Period = from:01/01/1917 till:01/02/1918 #Período de tempo representado: desde, ata
TimeAxis = orientation:horizontal #Orientación do eixo de tempos: horizontal ou vertical
ScaleMajor = unit:year increment:1 start:01/01/1917 #Escala
ScaleMinor = unit:month increment:1 start:01/01/1917

Colors=
  id:c1 value:rgb(0.949,0.843,0.523) legend:Acontecimientos
  id:c2 value:rgb(0.69,0.43,0.19) legend:Periodo_Revolucionario

TextData =
  pos:(200,10) textcolor:black fontsize:M
  text:Periodo_interrevolucionario

PlotData=
#barra, color, ancho, ?, aliñamento, tamaño da fonte (XS,S,M,L,XL)
  bar:1 color:c2 width:25 align:left
  
 #desde     ata desprazamento($dx, píxeles) texto e enlace
 from:start till:end
 bar:1 color:c1 from:08/03/1917  till:15/03/1917
 bar:1 color:c1 from:02/05/1917  till:14/05/1917
 bar:1 color:c1 from:01/07/1917  till:19/07/1917
 bar:1 color:c1 from:16/07/1917  till:19/07/1917
 bar:1 color:c1 from:09/09/1917  till:14/09/1917
 bar:1 color:c1 from:06/11/1917  till:08/11/1917
 bar:1 color:c1 from:18/01/1918  till:19/01/1918
 bar:1 at:08/03/1917 text:"Revolución de Febreiro"  shift:(0,20) mark:(line,white)
 bar:1 at:02/05/1917 text:"Crise de abril" shift:(0,40) mark:(line,white)
 bar:1 at:01/07/1917 text:"Ofensiva de Kerenskii"  shift:(0,60) mark:(line,white)
 bar:1 at:16/07/1917 text:"Xornadas de Xullo"  shift:(0,20) mark:(line,white)
 bar:1 at:09/09/1917 text:"Golpe de Kornilov"  shift:(0,40) mark:(line,white)
 bar:1 at:06/11/1917 text:"Revolución de Outubro"  shift:(0,60) mark:(line,white)
 bar:1 at:18/01/1918 text:"Asemblea Constituínte"  shift:(0,20) mark:(line,white)

## Notas 
## Véxase tamén 
dereita|120px
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*