Yersinia pseudotuberculosis

***Yersinia pseudotuberculosis*** é unha especie de bacteria gramnegativa e urease positiva, que causa a febre escarlatinoide en humanos, os cales poden ocasionalmente ser infectados por vía zoonótica, xeralmente a través de alimentos. Os animais tamén poden ser infectados por esta bacteria.

Foi descrita en 1889 e tivo os nomes *Pasteurella pseudotuberculosis* e *Shigella pseudotuberculosis* e en 1965 estableceuse o nome *Yersinia pseudotuberculosis*.

## Patoxénese 
En animais, *Y. pseudotuberculosis* pode causar síntomas parecidos aos da tuberculose, como necrose localizada de tecidos e granulomas no bazo, fígado, e ganglios linfáticos.

Nos humanos, os síntomas da febre escarlatinoide son similares aos das infeccións producidas por *Yersinia enterocolitica* (febre e dor abdominal no lado dereito), coa excepción do compoñente diarreico, que está xeralmente ausente, o que ás veces fai que a condición resultante sexa difícil de diagnosticar. As infeccións por *Y. pseudotuberculosis* poden semellar unha apendicite, especialmente en nenos e adultos novos, e, en raros casos, a doenza pode causar doenzas da pel (eritema nodoso), rixidez articular e dor (artrite reactiva), ou unha dispersión da bacteria polo sangue (bacteremia).

A febre escarlatinoide xeralmente se fai aparente 10 días despois da exposición e tipicamente dura dunha a tres semanas sen tratamento. En casos complexos ou nos que afectan a pacientes inmunocomprometidos, poden ser necesarios antibióticos para conseguir a resolución; poden ser efectivos a ampicilina, aminoglicósidos, tetraciclina, cloranfenicol, ou unha cefalosporina.

Os síntomas de febre e dor abdominal parecidos aos da apendicite (en realidade dunha linfadenite mesentérica)  asociados coa infección por *Y. pseudotuberculosis* non son típicos dos síntomas de diarrea e vómitos debidos a intoxicacións alimentarias clásicas. Aínda que *Y. pseudotuberculosis* xeralmente só pode colonizar os hóspedes por rutas periféricas e causar enfermidades graves en individuos inmunocomprometidos, no caso de que esta bacteria consiga acceder á corrente sanguínea ten unha LD50 comparable á de *Y. pestis* a só 10 CFU.

## Relación con *Y. pestis* 
Xeneticamente, o patóxeno que causa a peste bibónica, *Y. pestis*, é moi similar a *Y. pseudotuberculosis*. O axente da peste parece que evolucionou a partir de *Y. pseudotuberculosis* hai entre 1.500 e 20.000 anos.

## Factores de virulencia 
Para facilitar a adhesión, invasión, e colonización dos seus hóspedes, esta bacteria posúe moitos factores de virulencia. Os superantíxenos, adhesións bacterianas, e as accións das Yops (que son proteínas bacterianas que antes se pensaba que eran "proteínas da membrana externa de *Yersinia*") que están codificadas no "plásmido para a virulencia de *Yersinia*", normalmente chamado pYV, causan a patoxénese no hóspede e permiten ás bacterias vivir parasiticamente.

### pYV 
O plásmido pYT de 70 kb é fundamental para a patoxenicidade de *Yersinia*, xa que contén moitos xenes que codifican factores de virulencia e a súa perda orixina a ausencia de virulencia en todas as especies de *Yersinia*. Esta rexión central tamén inclúe aos xenes *yopN*, *yopB*, *yopD*, *tyeA*, *lcrG*, e *lcrV*, que tamén regulan a expresión xénica das Yops e axudan a translocar as Yops secretoras na célula diana. A secreción regúlase deste xeito para que as proteínas non sexan expulsadas á matriz extracelular e orixinen unha resposta inmunitaria. Como esta vía proporciona selectividade de secreción, é un factor de virulencia.

### Yops efectoras 
A diferenza dos produtos dos xenes *ysc* e *yop* mencionados antes, as Yops que actúan directamente sobre as células hóspede para causar efectos citopatolóxicos ("Yops efectoras") están codificadas por xenes *pYV* que están fóra da rexión central ou *core*. Ao causaren a despolarización dos filamentos de actina, YopE, YopT, e YpkA resisten a endocitose das células intestinais e a fagocitose mentres producen cambios citotóxicos na célula hóspede. YopT únese á Rho GTPase, normalmente chamada "RhoA", e desacóplaa da membrana, deixándoa nun estado inactivo como RhoA-GDI (undida ao inhibidor da disociación do nucleótido guanina), mentres que YopE e YpkA converten as proteínas Rho ao seu estado inactivo unido a GDP ao expresaren actividade de GTPase. ou minar as fervenzas de sinalización da resposta inmunitaria da célula hóspede, xa que YpkA está destinada ao lado citoplasmático da membrana plasmática do hóspede. YopH actúa sobre os sitios de adhesión focal ao desfosforilar varios residuos de fosfotirosina na quinase de adhesión focal (FAK) e nas proteínas de adhesión focal paxilina e p130. Como a fosforilación de FAK está implicada na captación de yersinias e tamén das respostas de células T e B á unión ao antíxeno, o que leva á apoptose do macrófago. YopM, por medio da secreción a través dunha vía de tipo III e a súa localización no núcleo por un método dependente de microtúbulo e asociado a vesícula, pode alterar o crecemento da célula hóspede ao unirse á RSK (quinase ribosómica S6), que regula os xenes de regulación do ciclo celular. resistencia á opsonización, resistencia á fagocitose, e resistencia ao explosión respiratoria en *Y. pseudotuberculosis* debido a unha mutación de corremento da pauta de lectura causada pola deleción dun só par de bases no xene *yadA* en comparación co *yadA* de *Y. enterocolitica*; non obstante, aínda é segregada por medio dunha secreción de tipo III. Os xenes *yop*, *yadA*, *ylpA*, e o operón *virC* son considerados o "regulón Yop", xa que están corregulados pola proteína VirF, codificada en pYV. Á súa vez o xene *virF* está termorregulado. A 37&nbsp;°C a Ymo codificada no cromosoma, que regula o superenrolamento do ADN arredor do xene *virF*, cambia de conformación, o que permite a expresión da proteína VirF, a cal despois regula á alza o regulón Yop.

### Adhesion 
*Y. pseudotuberculosis* adhírese fortemente ás células intestinais por medio de proteínas codificadas no cromosoma Por medio desta unión, as integrinas agrúpanse, e así activan a FAK, e causan unha reorganización correspondente do citoesqueleto. á vez que interfire coa unión do complemento sobre a superficie bacteriana. Para incrementar a especificidade de unión, o antíxeno fibrilar pH6 serve para unir a bacteria ás células diana intestinais só cando é termoinducido.

### Superantíxenos 
Certas cepas de *Y. pseudotuberculosis* expresan unha exotoxina superantixénica chamada YPM, ou o *mitóxeno derivado de Y. pseudotuberculosis*, no xene cromosómico *ypm*. YPM únese especificamente e causa a proliferación de linfocitos T que expresan as rexións variables Vβ3, Vβ7, Vβ8, Vβ9, Vβ13.1, e Vβ13.2  con preferencia por células T CD4+, aínda que se produce tamén a activación dalgunhas células T CD8+. Como a administración de anticorpos monoclonais anti-TNF-α e anti-IFN-γ neutraliza a toxicidade de YPM *in vivo*, e están correlacionadas coa febre de Izumi e a enfermidade de Kawasaki.
Aínda que o superantíxeno supón a maior ameaza para a saúde do hóspede, todos os factores de virulencia contribúen á viabilidade de *Y. pseudotuberculosis* *in vivo* e definen as características patoxénicas da bacteria. *Y. pseudotuberculosis* pode vivir extracelularmente debido aos seus formidables mecanismos de resistencia á fagocitose e opsonización por medio da expresión de Yops e da vía de tipo III;

#### Función 
Os mitóxenos derivados de *Yersinia pseudotuberculosis* (YpM) son superantíxenos, que poden activar excesivamente as células T ao unirse ao receptor de células T. Como YpM pode activar grandes cantidades de poboacións de células T, isto dá lugar á liberación de citocinas inflamatorias.

#### Estrutura 
Algúns membros da familia dos mitóxenos de *Yersinia pseudotuberculosis* presentan unha estrutura secundaria en sándwich que consiste en 9 febras en dúas follas beta, nunha topoloxía de tipo biscoito enrolado (*jelly-roll*). O peso molecular de YpM é de aproximadamente 14 kDa. Estruturalmente, é diferente a calquera outro superantíxeno, mais é moi similar ao factor de necrose tumoral e a proteínas de cápsides virais. Isto suxire unha posible relación evolutiva.

#### Subfamilias 
Caracterizáronse algunhas variantes altamente homólogas de YPM, como YPMa, YPMb, e YPMc.

## Notas 
*Este artigo contén textos en dominio público de Pfam e InterPro - IPR015227.*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Xenoma de Yersinia pseudotuberculosis
*