Batalla de Zalaca

A **batalla de Zalaca** ou **Zallaqah**, tamén **batalla de Sagrajas**, foi unha batalla entre o exército almorábide dirixido por Yusuf ibn Tashfin e o exército cristián dirixido por Afonso VI. Os almorábides responderon á chamada á guerra das taifas que normalmente loitaban entre elas pero que se uniron para facer fronte aos reinos cristiáns do norte. As tropas unidas musulmás acabaron por superar as forzas cristiás. O campo de batalla foi, posteriormente, alcumado **az-Zallaqah** (chan escorregadizo) debido ao mal piso causado polo derramamento de sangue.
## Contexto 
Despois de que Afonso VI capturara Toledo en 1085 e invadira a Taifa de Zaragoza, os emires das taifas máis pequenas déronse conta que non podían resistir sen axuda externa. En 1086, invitaron a Yusuf ibn Tasfin a loitar contra Afonso VI. Nese ano, respondeu á chamada de tres líderes andalusís (Al-Mu´tamid entre eles) e cruzou o estreito de Alxeciras a Sevilla. Dende alí, acompañado dos emires de Sevilla, Granada e Málaga, marchou cara a Badaxoz.

Afonso VI abandonou o cerco de Zaragoza, moveu as súas tropas de Valencia e pediu axuda a Sancho I de Aragón. Finalmente os dous exércitos atopáronse ao nordeste de Badaxoz o 23 de outubro de 1086.

## Batalla 
A batalla comezou o venres de madrugada cun ataque cristián. Yusuf ibn Tashfin dividiu o seu exército en tres divisións. A primeira división estaba dirixida por Abbad III al-Mu'tamid, a segunda estaba dirixida por Yusuf ibn Tashfin, e a terceira estaba formada por guerreiros africanos con talwars e xavelinas longas. Abbad III al-Mu'tamid e a súa división loitaron sós contra Afonso VI ata a tarde, entón Yusuf ibn Tashfin e a súa división uníronse á batalla e rodearon a Afonso VI e as súas tropas. As tropas de Afonso entraron en pánico e comezaron a perder terreo, entón Yusuf ordenou á terceira división do seu exército que atacase e rematase a batalla.

## Consecuencias 
Máis da metade do exército cristián pereceu na batalla. Unha fonte afirma que só 500 cabaleiros volveron, aínda que outras non dan credibilidade a esta cifra, xa que parece que sobreviviu a maior parte da nobreza. Entre os mortos figuraban os condes Rodrigo Muñoz e Vela Ovéquiz. O rei Afonso VI sufriu unha ferida nunha perna que o fixo coxear o resto da súa vida.

As baixas tamén foron importantes no bando almorábide, especialmente para os anfitrións liderados por Dawud ibn Aysa, cuxo campamento foi saqueado nas primeiras horas de batalla, e polo emir de Badaxoz, al-Mutawakkil ibn al-Aftas. O emir de Sevilla al-Mu'tamid fora ferido no primeiro enfrontamento pero o seu exemplo persoal de valor reuniu ás forzas al-Andalus nos difíciles momentos da carga inicial cristiá dirixida por Alvar Fáñez. Entre os mortos figuraba un imán moi popular de Córdoba, Abu-l-Abbas Ahmad ibn Rumayla, e tamén se sabe que os membros da familia de Ibn Khaldun morreron na batalla. 

A batalla foi unha vitoria decisiva para os almorábides pero as súas perdas fixeron que non fose posible seguila, e Yusuf tivo que regresar prematuramente a África debido á morte do seu herdeiro. Os reinos cristiáns non sufriron case perdas de territorio e puideron conservar a cidade de Toledo, ocupada o ano anterior. Non obstante, o avance cristián foi detido durante varias xeracións mentres ámbolos bandos se recuperaban.

## Notas