Homofobia

[miniatura|dereita|Membro da [Igrexa Bautista de Westboro portando un letreiro homofóbico. No cartel pode lerse: «Deus odia ós maricas».]]
A **homofobia** é o feito cultural consistente no odio, o medo ou o rexeitamento da homosexualidade dentro dun grupo social. Con frecuencia fálase tamén de **lesbofobia** cando se trata da homofobia exercida contra mulleres lesbianas. É análoga á transfobia para as persoas transexuais e á bifobia para as persoas bisexuais. A homofobia é exercida e padecida tanto por persoas homosexuais como por persoas heterosexuais. Considérase que a homofobia é a principal ferramenta de coacción que un grupo social ten para impoñer unha estrutura heterocéntrica.

## Visión científica 
[miniatura|esquerda|Cartel homófobo en [Polonia*.]]
O termo *homofobia* foi creado nos Estados Unidos polo investigador K.T. Smith e aparece por vez primeira nun artigo na revista *Psychological Reports* en 1971. Anteriormente o activista W. Churchill creara o termo *homoerotofobia* nun libro sobre o comportamento sexual entre machos de diferentes especies. Porén, o termo *homofobia* foi popularizado por Weinberg, quen no seu libro *Society and the healthy homosexual* (1973) o define como o medo de estar cun homosexual nun espazo pechado e, en relación cos propios homosexuais, o odio de si mesmos. A orixe do termo é obxecto de polémicas discusións que son o resultado de posturas non só teóricas, senón tamén ideolóxicas. Canto ao prefixo *homo-*, discútese se se debe entender como apócope de *homosexual* -nunha visión semellante á de Weinberg- ou se designa a quen é semellante -nunha perspectiva máis psicanalítica-. Canto ao radical *fobia*, debátese entre facer del un uso restritivo -medo entendido como patoloxía individual- ou ampliado -comportamentos e ideas negativas do grupo social-.

O certo é que os únicos estudos científicos sobre o tema sinalan que a percepción dunha falta moral na lexitimación da homosexualidade é indicadora dunha posible desorde mental. Profesores da Universidade de California defenden a inclusión da homofobia no DSM (*Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders*), catálogo no que ata 1973 figuraba a homosexualidade mesma. Dende o *Harvard Medical School* advírtese de que as persoas con pensamentos homófobos precisan de tratamento psiquiátrico. Por último, o *California Department of Corrections* elaborou un programa de terapia antipsicótica destinado ás persoas que exhiben homofobia.

## Homofobia e sociedade 
[miniatura|dereita|Vídeo de [1961 dirixido a adolescentes, alertando dos perigos da pedofilia.]]
A homofobia non é un feito natural, nin instintivo nin universal, nin ten o mesmo significado en todas partes. É un feito cultural propio de certas sociedades en certas fases da súa historia. Dentro desta diversidade, en diferentes lugares, hoxe en día, a homofobia cobra formas moi diversas: aplícase só aos homes, ou só aos que son penetrados, ou só aos que se visten de muller. A base da homofobia atópase na confusión de xénero, é dicir, no abandono do rol propio dun xénero para adoptar o do xénero contrario. Así, o home que é penetrado ou a muller que penetra están transgredindo a norma propia do seu xénero, que asigna a cada individuo un papel dentro do binomio activo/pasivo ou o seu equivalente, penetrante/penetrado.
* **Homoxeneidade**. O homosexual ten sempre as mesmas características. 
* **Hipersexualización**. A principal característica do homosexual e a súa homosexualidade. O homosexual está sempre á procura de encontros sexuais.
* **Infelicidade**. A homosexualidade é necesariamente insatisfactoria. O homosexual é un ser solitario e patético.
* **Promiscuidade**. O homosexual orienta a súa atención a homes heterosexuais que sempre o rexeitan. O homosexual non é selectivo.
* **Afeminamento**. O homosexual é invariablemente efeminado. 
* **Sexo anal**. As relacións sexuais homosexuais resólvense sempre a través da penetración anal.

miniatura|esquerda|Percepción da homosexualidade segundo o sentido do voto.
A homofobia maniféstase mediante mecanismos mentais inconsciente que o individuo interioriza como tantas outras ideas que forman parte da súa educación. Nas persoas homosexuais os impulsos homófobos teñen unha función primordial de normalización da heterosexualidade: lexitiman a orientación sexual propia; fanlles sentir que a súa moral e a súa sexualidade son válidos, naturais e superiores; permítelles sentirse orgullosos da súa masculinidade ou feminidade. Este mecanismo converte ao homosexual en bode expiatorio de emocións e pensamentos que non son aceptables polo grupo social en que se proxectan sobre el para afastar o sentimento de culpa, e o resultado desta proxección é a creación dun estereotipo: o home homosexual é efeminado, promiscuo e pedófilo; a muller homosexual é masculina e groseira.
* **Repulsión**. Os actos homosexuais son vistos como contrarios á orde natural. Calquera medio para modificar esta orientación está xustificado.
* **Conmiseración**. Percíbese a heterosexualidade como algo ao que é preferible retornar. Os homosexuais son dignos de compaixón.
* **Tolerancia**. As persoas homosexuais non completaron a súa maduración psicoemocional. Hai que tutelalas e coidalas. 
* **Aceptación**. Implica a existencia de algo que cómpre aceptar.

Dentro desta dinámica é corrente a *patoloxización* da homosexualidade, é dicir, a súa consideración como doenza. Existen clínicas especializadas na aplicación de tratamentos presuntamente terapéuticos encamiñados á *curación* da homosexualidade. A Asociación Americana de Psicoloxía (APA) mostrouse contraria a estes tratamentos por considerar que teñen pouca base científica e poden resultar moi lesivos. Tamén a British Medical Association (BMA), a máis importante das organizacións profesionais médicas do Reino Unido, advertiu aos psiquiatras e psicólogos dese país que abandonen as "terapias reparadoras" debido á súa inutilidade e a súa potencial nocividade. A imitación da dereita estadounidense, sectores conservadores de España intentan popularizar procedementos de manipulación psicolóxica aos que chaman "terapias reparadoras", a través de publicacións, prensa e medios de comunicación de corte católico. Grazas a esta propaganda permanece aínda moi estendida a crenza de que a homosexualidade é unha doenza, crenza que hoxe en día sostén un 15% dos españois.

Os estudos realizados sobre homofobia confirmaron que esta se basea nun rol de xénero masculino, moi forte e moi estereotipado. Isto quere dicir que as actitudes homófobas son máis comúns entre homes que se identifican cun rol tradicional e entre os que viven a relixión dun xeito fundamentalista. Outros autores ven na homofobia a expresión sintomática da inseguridade do individuo homófobo con respecto da súa propia heterosexualidade. É significativo que a porcentaxe de homes con signos de homofobia duplica o de mulleres (do 48 ao 24% no Uruguai), do mesmo xeito que diminúe a medida que aumenta o nivel cultural (63, 29 e 27% dos que cursaron educación primaria, secundaria e universitaria, respectivamente) e diminúe a idade do individuo (44% das persoas entre 30 e 59 anos, 18% entre 18 e 30). O anterior arcebispo de Cidade do Cabo e Premio Nobel da Paz, o surafricano Desmond Tutu, declarou que a homofobia é un *"crime contra a humanidade"* e *"tan inxusta"* como o apartheid. As organizacións máis conservadoras ven na homofobia unha palabra fetiche que impide toda reflexión sobre a *anormalidade'' da homosexualidade e busca estigmatizar a aqueles que pensan que, socialmente, esta constitúe un problema.

Nos anos 90 do século XX creouse en México a Comisión Cidadá contra os Crimes de Odio por Homofobia, que tomou parte activa na redacción da lei nacional contra a discriminación, aprobada no 2003.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Homofobia interiorizada
* Homofobia liberal
* Homosexualidade
* Heterosexualidade obrigatoria
* Heteronacionalismo