open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vuvuzela

miniatura|dereita|200px|Un seareiro surafricano sopra unha vuvuzela de plástico.
A **vuvuzela** ou **vuvucela**, tamén chamada *lepetata* en lingua tsuana, é unha corneta de aproximadamente un metro de lonxitude, moi empregada no recintos deportivos de Suráfrica.

## Orixe 
Orixinalmente estaban feitas de estaño e popularizáronse en Suráfrica durante os anos 90, ata que en 2001 unha empresa comezou a comercializalas en material plástico.

A orixe do termo *vuvuzela* é discutido, existindo a teoría de que o termo provén do zulú "facer ruído", mentres que outra teoría sostén que deriva dun termo coloquial surafricano que significa "baño", xa que as vuvuzelas producen un "baño de son". Numerosos comentaristas deportivos, así como adestradores e xogadores pediron a súa prohibición, ó que se negaron os organizadores da Copa do Mundo. A propia FIFA pensara, despois da Copa das Confederacións de 2009, prohibilas.

Un estudo determinou que pode ocasionar serios danos ó aparato auditivo das persoas debido ó elevado nivel da intensidade do son que emite. A modo de comparación, o motor dun avión en marcha xera 120 decibelios (dB), e no momento de engalar 130&nbsp;dB. Unha vuvuzela alcanza 127&nbsp;dB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O twitter da vuvuzela.
* Toca virtualmente a vuvuzela.
Veintegenarios en Alburquerque

***Veintegenarios en Alburquerque*** é o sexto álbum de estudio do cantautor catalán Albert Pla, publicado en 1997.

O álbum, publicado por BMG como un falso directo, contou coas colaboracións de Fermin Muguruza, Manolo Kabezabolo e Robe Iniesta, entre outros.

O disco tardou varios anos en ver a luz desde que o gravou o artista catalán debido a que no mesmo se incluía un tema, "La dejo o no la dejo", que relataba a historia de amor dun mozo atormentado pola relación sentimental que mantiña cunha terrorista e que, segundo entendía a discográfica, podía ser acusada pola xustiza de apoloxía do terrorismo.

## Lista de cancións 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información do álbum
Photobucket

**Photobucket** é un sitio web que recibe imaxes, vídeo, *slideshows* e fotografías. Foi fundado en 2003 por Alex Welch e Darren Crystal e recibiu o financiamento de Trinity Ventures. Foi adquirido pola Fox Broadcasting Company no 2007.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Photobucket
Primitivo Iglesias

**Primitivo Iglesias Sierra**, nado en Santo André de Loboso (A Pastoriza) o 18 de xullo de 1950, é un escritor, tradutor, mestre e político galeguista ligado ao PSdeG.

## Traxectoria 
É licenciado en Filosofía e Letras, pola rama de filoloxía moderna, na Universidade de Santiago de Compostela. Foi, até a súa xubilación en 2010, catedrático de Lingua e Literatura Galega no IES A Nosa Señora dos Ollos Grandes de Lugo. Pasara antes por Sarria, entre 1977 e 1979, e mais por Ourense, entre 1979 e 1989.

Participou no XIX Congreso Internacional de Lingüística e Filoloxía Románica en Santiago de Compostela en 1989, así como tamén no Congreso Internacional de Lingüística organizado en Lugo no ano 2000. 

Dende 2007 é alcalde da Pastoriza polo PSdeG, co apoio do BNG. Reelixido alcalde en 2011, 2015 e 2019.

Dende 2009 pertence a asociación cívica a prol da lingua galega ProLingua.

## Obras
**Vocabulario Gallego-Castellano* (Argos-Vergara, 1984)
**Diccionario Xerais da Lingua* (Xerais, 1986)
**Pequeno Diccionario Xerais da Lingua* (Xerais, 1989)
**Diccionario Castelán-Galego* (Xerais, 1990)
**Literatura Galega, 3º BUP* (Anaya, 1991)
**Gran Diccionario Xerais da Lingua* (Xerais, 2000)
**Novo Diccionario Xerais da Lingua (Xerais, 2002)
**Gran Dicionario Xerais da Lingua Galega (Xerais, 2009)

Publicou artigos nas revistas *Grial*, *A Trabe de Ouro*, *Irimia*, *Encrucillada* ou *Verba*, e tamén columnas no diario lugués *El Progreso*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais na Pastoriza

### Ligazóns externas 
*Pregón a cargo de P. Iglesias na romaría organizada pola asociación cultural *Pena de Rodas* en 1995. 
*Perfil de Primitivo Iglesias en galegos.info
Baixo alemánico

O **baixo alemánico** é un idioma clasificado por Karl Bohnenberger no 1924 en dous subgrupos, o baixo alemánico do lago Constanza e o baixo alemánico do Rin superior. As súas variedades só son parcialmente intelixíbeis cos falantes non alemánicos.

## Subdivisións 
*Baixo alemánico do lago Constanza
**Norte de Vorarlberg 
**Dialecto de Allgäu
**Dialecto de Baar
**Sur de Württemberg
*Baixo alemánico do Rin superior
**Dialecto de Basilea
**Dialectos de Baden ao norte de Markgräflerland
**Alsaciano, falado en Alsacia e por algúns amish en Indiana
**Dialectos de baixo alemánico da Selva Negra 
**Dialecto de Colonia Tovar, en Venezuela
**Colonia Tovar dialect, Venezuela

## Dispersión 
Os dialectos **baixo alemánicos** fálanse principalmente nas zonas ao norte da isoglosa k/ch AFI [k] e [kx] en vez do fricativo [x] en alto alemánico.

Outro xeito que pode ser usado para establecer a isoglosa (k/ch) e separar o baixo do alto alemánico é a diferenza de ii/üü AFI [iː]/[yː], por exemplo a palabra casas *Hiiser/Hüüser*, tamén ratos *Miis/Müüs* e piollos *Liis/Lüüs*, pero esta isoglosa *ii/üü* tamén chamada **barreira-Sundgau-lago Constanza** é unha liña problemática porque ten excepcións, por exemplo en Sundgau (alto alemánico) dise ao lume *Fiir* en vez de *Füür*, en Vorarlberg (baixo alemánico) dise *Füür* como en alto alemánico, isto, para que se entenda, *ii* é normal en baixo alemánico e *üü* normal en alto alemánico.

Ao norte da isoglosa atópanse en Francia, Alsacia (menos o sueste do Sundgau que pertence ao alto alemánico), en Alemaña Ortenau, Baar, a maoiría do Brisgau, o territorio posterior ao lago Constanza, Constanza, Algoia, en Austria a maior parte de Vorarlberg, e case todo Liechtenstein, en todos estes sitios chámaselle *Kind* ao neno ou nena agás de *Chind*.

En Suíza o dialecto de Basilea é unha illa baixo alemánica nun ámbito alto alemánico. Fálase tamén baixo alemánico nuns anaquiños ao nordés de Sankt Gallen e Appenzell, tamén nuns 4 concellos no cantón Grisóns, entre os que se atopa a capital (Coira).

En Venezuela fálase en Colonia Tovar (con mesturas do castelán) unha variante do dialecto de Baden de Kaiserstuhl.

## Fonoloxía 
(Todo o recollido nas táboas inferiores é específico para os dialectos falados preto de Friburgo).

**Vogais:**

**Consoantes:**
Son como as do alemán estándar agás polas seguintes aclaracións:
* kh é aspirado e pronúnciase 
* ng é velar nasal e pronúnciase 
* ngg é velar nasal seguido dun son velar implosivo e pronúnciase 
* ph é aspirado e pronúnciase  
* th é aspirado e pronúnciase 
* z representa o son , en oposición do estándar alemán que é 

## Aspectos gramaticais 
### Pronomes 
**Pronomes persoais**

### Artigos 
**Artigo determinado**

**Artigo indeterminado**

### Números 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Alemannische Sprache
Satanás

**Satanás** ou **Satán** é o termo polo que as relixións abrahámicas designan unha entidade suprasensible que representa a encarnación suprema do Mal.

O termo procede do latín *satāna*, e este á súa vez do arameo שטנא *shatán* 'adversario', 'inimigo', 'acusador'; árabe شيطان *shaitan*, co significado de 'descarreirado', 'distante', ou ás veces 'diaño'.

## Condición de existencia 
Despois de varias comparacións no que se refire ás traducións sobre a orixe das palabras Satanás e Diabo, actualmente é consensual entre relixiosos o seu significado: 'acusador' ou 'calumniador' para Diabo; e 'opositor' ou 'adversario' para Satanás. Inda hai diverxencias sobre a súa literal existencia; algúns sinxelamente ignórana, outros fan demostracións lóxicas da súa existencia dentro dos parámetros bíblicos, partindo do feito de que a Biblia o menciona coma un ser espiritual, un "anxo de luz" que se tornou un rebelde ao oporse ao Creador. A Apocalipse 12:07 presenta a Satanás coma un líder dunha rebelión; no versículo seguinte, denótase a necesidade de que haxa represalias para que tal rebelde sexa expulsado do seu lugar de orixe; no versículo 9, é evidenciado que o rebelde xunto cos seus compañeiros son vencidos e lanzados ao noso planeta. Na Apocalipse 12:12, é mostrada a alegría do ceo (plano espiritual onde vivía Satanás), e a tristura para seres humanos influenciados por el na Terra (onde actúa intensamente Satanás).

### Satanismo espiritual 
No satanismo espiritual, Satán non é visto coma un ser maligno e mentireiro de ollos vermellos flamexantes ou con cornos. El é o deus sumerio, coñecido como Enki, cuxo significado é 'Señor da Terra'.

## Interpretacións 
A maioría dos cristiáns consideran que todas as ocorrencias de Satanás na Biblia son literais.

Moitos xudeus e algúns cristiáns consideran que Satanás é unha alegoría. Os estudosos identifican a Satanás en Zacarías cos acontecementos políticos no tempo de Nehemías. Os autenticistas e christadelphians entenden que o propio Cristo tería contado as súas tentacións, en forma de parábola.

Ao longo das obras *The Theosophical Glossary* e *The Secret Doctrine* de Helena Blavatsky ofrécense diversas interpretacións sobre a figura de Satanás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Demo
* Diaño
* Lucifer
* Satanismo
Decorado

miniatura|dereita|Decorado preparado para a gravación dun filme histórico.
O **decorado**, ademais da decoración en arquitectura ou interiorismo, é a parte dunha obra escénica (teatral, operística, de danza etc.) ou cinematográfica, que serve, xunto coa iluminación e os efectos de son, para ambientar as escenas e complementar desa maneira o traballo dos actores: mobles, telóns pintados e distintos tipos de accesorios, agás os que se inclúen no vestiario.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hollywood
* Cinema
* Teatro
Cienfuegos, Cuba

**Cienfuegos** é unha cidade de Cuba, capital da provincia homónima, coñecida como *la Perla del Sur*. En 2012 tiña 164.924 habitantes. Está situada a 245&nbsp;km da Habana e a 658 de Santiago de Cuba.

## Historia 
Debe a súa orixe ao interese das autoridades coloniais españolas por desenvolver novas cidades na illa. Foi fundada o 22 de abril de 1819 por colonos franceses e españois (baixo o mando de Luis De Clouet y Favrot) nunha excepcional baía, que serviu de refuxio a piratas. As rúas foron trazadas formando cuadrículas. A arquitectura ecléctica da cidade conserva abundante decoración neoclásica, xunto a antigos e modernos rañaceos e fermosos paseos e parques (o máis deles o "José Martí"). En xulio de 2005 o centro histórico urbano foi declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO.

## Xeografía 
Está localizada na chamada península da Majagua, á beira da baía de Jagua, de 88&nbsp;km², ao fondo da mesma. Esta baía de nome aborixe (significa orixe, fonte, manancial, riqueza) está aberta ao mar Caribe por un estreito canal que serve de acceso ás embarcacións que usan o porto de Cienfuegos.

A diocese de Cienfuegos ten unha superficie de 5.360&nbsp;km² e unha poboación de 485.000, dos cales 293.600 son católicos. Son 23 sacerdotes e 37 relixiosos que serven na diocese.

## Deporte 
Na cidade compite o equipo de fútbol FC Cienfuegos, fundado en 1978.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Guía de Cienfuegos
* Photo collections with most of the city's landmarks on Flickr
Luís Quinteiro Fiúza

**Luís Quinteiro Fiúza**, nado en Sabrexo (Vila de Cruces) o 26 de xuño de 1947, é un relixioso católico galego, dende o ano 2010 bispo da diocese de Tui-Vigo.

## Traxectoria 
Luís Quinteiro Fiúza naceu en Sabrexo (Vila de Cruces) o 26 de xuño de 1947.

Realizou os seus estudos eclesiásticos no seminario de Santiago de Compostela, a Universidade Pontificia de Comillas, a Universidade Pontificia Gregoriana de Roma e o Instituto de Teoloxía de Múnic. Licenciouse en Teoloxía e Filosofía, e doutorouse en Filosofía pola Universidade Pontificia Gregoriana de Roma.

Foi formador do seminario menor de Santiago, coadxutor da parroquia de San Xoán Apóstolo de Santiago, capelán das Rvdas. Relixiosas Calasancias de Santiago e profesor do Instituto Teolóxico Compostelán.

Ocupou os cargos de director do Burgo das Nacións (da USC), director do Instituto Teolóxico Compostelán, reitor do seminario maior de Santiago de Compostela, deán da S.A.M.I. Catedral de Santiago de Compostela, vigairo xeral do arcebispado de Santiago de Compostela e bispo auxiliar de Santiago de Compostela (1999-2002).

Foi nomeado bispo da diocese de Ourense o 22 de setembro de 2002, e bispo da diocese de Tui-Vigo o 28 de xaneiro de 2010.

## Obra 
* 
* 
* 
* 
### Cartas pastorais 
* 
* 

## Sucesión apostólica 
* **Luís Quinteiro Fiúza** (1999)
* Julián Barrio (1993)
* Antonio María Rouco Varela (1976)
* Ángel Suquía (1966)
* Antonio Riberi (1934)
* Pietro Fumasoni (1916)
* Domenico Serafini (1900)
* Serafino Vannutelli (1869)
* Constantino Patrizi Naro (1828)
* Carlo Odescalchi (1823)
* Giulio Maria della Somaglia (1788)
* Hyacinthe-Sigismond Gerdil (1777)
* Marcantonio Colonna (1762)
* Carlo della Torre Rezzonico (1743)
* Prospero Lorenzo Lambertini (1724)
* Pietro Francesco Orsini (1675)
* Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (1666)
* Ulderico Carpegna (1630)
* Luigi Caetani (1622)
* Ludivico Ludovisi (1621)
* Galeazzo Sanvitale (1604)
* Girolamo Bernerio (1586)
* Giulio Antonio Santorio (1566)
* Scipione Rebiba (1541)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía do bispo de Tui-Vigo
Xosé López Guntín

**Xosé López Guntín**, nado en Vilalba en 1929 e finado en Lugo en 1996, foi un pintor galego.

## Traxectoria 
Dedidiu dedicarse á pintura artística malia a oposición da súa familia. En 1946 recibiu unha bolsa da Deputación de Lugo para ingresar na Escola de Belas Artes de San Fernando en Madrid, onde se licenciou. Nesa mesma cidade fixo a súa primeira exposición, na galería Ferreres.

Nos seus inicios adoptou un estilo realista a través de retratos e composicións figurativas, acercándose ao neo-impresionismo. Máis tarde a súa obra achegouse á nova figuración, xeometrizando os elementos e a figura humana.

A comezos da década de 1960 regresou a Galiza, onde fundou o grupo Seis Urogallos xunto a Jesús Blas Lourés, Manuel Cancio Varela, Tino Prados López, Antonio Estrada e Luis Gómez Pacios. Adoitaban expor a súa obra no local Ferreirós.

Obtivo a praza de profesor de debuxo en secundaria, exercendo no Instituto Masculino de Lugo, actual IES Lucus Augusti, entre 1968 e 1971. Neste centro consérvanse dous óleos da súa autoría, de temática escolar. Tamén deu clase, até a súa xubilación, no Instituto Mixto I.

A súa última exposición en vida foi en 1992 na sala Laxeiro de Vigo.

## Notas
Fundación Penzol

A **Fundación Penzol** é unha institución viguesa creada o 5 de maio de 1963, cando Fermín Penzol (1901-1981) decidiu doar a súa biblioteca e crear un centro de estudos e documentación acerca da lingua e a literatura galega. O seu presidente é Manuel Puga Pereira e o director é Francisco Domínguez Martínez.

## Descrición 
Esta colección foi iniciada na época de estudante de Fermín Penzol, cando militou no movemento nacionalista na Mocidade Céltiga e coñeceu a Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, Ramón Cabanillas e Vicente Risco. O fondo inicial da fundación, que consistiu en 7&nbsp;751 libros, 6&nbsp;012 folletos e moitas revistas periódicas, manuscritos e documentos, foise ampliando e agora ten unha das maiores coleccións de folletos, máis de 45&nbsp;000 libros, documentos, periódicos, revistas, cartas e 160 manuscritos da historia recente de Galiza. 
miniatura|Placa.
Pouco antes da súa morte fixo depositaria do seu legado á Editorial Galaxia, que asumiu o mantemento. Na creación da fundación participaron Francisco Fernández del Riego, Ramón Piñeiro e outros galeguistas ilustres, amais de empresarios coma Antonio Fernández López e Álvaro Gil Varela.

A primeira sede da biblioteca instalouse na rúa Policarpo Sanz de Vigo, para despois trasladarse á Casa Galega da Cultura, na praza da Princesa.

Obtivo o Premio Francisco Fernández del Riego da Asociación Galega de Editores á difusión do ámbito editorial e cultural no 2012.

En 2020 foi Premio da Cultura Galega.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* , Henrique (coord.) (2010). *Fermín Penzol. Unha obra para un país* Galaxia. ISBN 978-84-9865-312-0.
* Fermín Penzol in memoriam xulio-agosto-setembro 1981. *Grial* n.º 73. . Inclúe:
:* "Penzol e a súa obra" por Ramón Lorenzo.
:* "O meu Fermín, o noso Penzol, a "Penzol" de todos" por Xesús Alonso Montero.
:* "Protagonistas do galeguismo no Arquivo da Fundación Penzol" por Olga Gallego e Pedro López Gómez.
:* "Os fondos bibliográficos da Biblioteca Penzol".
* "Fundación, Fondos e Labor divulgativo" Fundación Penzol. Concello de Vigo.

### Outros artigos 
* Fermín Penzol
* Fundación Carlos Casares
### Ligazóns externas
* Fundación Penzol na páxina web do Concello de Vigo.
* Fundación Penzol na páxina web de Editorial Galaxia.
* O. de 4/3/1982 por la que se reconoce clasifica e inscribe como Fundación Cultural Privada la denominada «Fundación Penzol»  «BOE» 77, de 31/3/1982, p.&nbsp;8&nbsp;458. MCU .
Pittsburgh Steelers

Os **Pittsburgh Steelers** son un equipo profesional de fútbol americano da cidade de Pittsburgh, no estado de Pensilvania (Estados Unidos) que compite na American Football Conference da National Football League (NFL).

Os Steelers chegaron á Super Bowl en sete ocasións, proclamándose campións en seis delas: as tempadas 1974, 1975, 1978, 1979, 2005 e 2008. Coa sexta copa, os Steelers superaran aos Dallas Cowboys e aos San Francisco 49ers e convertéronse nos maiores dominadores do trofeo. Apareceu en 13 Finais de Conferencia e xogou máis partidos da Final de Conferencia na casa que ningunha outra franquía. Tamén son o único equipo que conseguiu gañar a Super Bowl clasificándose no sexto lugar nos play-offs, logo de gañar tres partidos como visitante na XL Super Bowl, disputada o 5 de febreiro de 2006 no estadio Ford Field de Detroit (Míchigan), na que derrotou por 10-21 aos Seattle Seahawks.

## Traxectoria 
Orixinalmente nomeábanse **Pittsburgh Pirates** uníronse á NFL en 1933, cando o seu propietario, Art Rooney pagou 2.500 dólares para inscribir a franquía. Foi o primeiro equipo en contar cun xogador profesional.

A franquía vaise reformar e renomear como Steelers (traballadores do aceiro) como sinal da importante posición da cidade de Pittsburgh no campo da siderurxia. Un seareiro propuxo este nome nun concurso organizado por un diario da cidade e a franquía.

O ascenso dos Steelers nos anos 1970, ocorreu na mesma tempada na que a cidade pasou a adoptar o equipo, a causa da crise que pechou boa parte das siderurxias da cidade. Nesa mesma época, foi creada a *"Terrible Towel"* (1975) polo finado locutor de radio Myron Cope, ao principio para ser usada apenas nos playoffs. Toda amarela, con letras negras, é empregada ata hoxe pola afección para "coloraren" as bancadas. Os directores da radio que retransmitían os partidos dos Steelers pediran a Cope que inventase algunha xogada de mercadotecnia para promover os seus partidos. Cope protestou, dicindo que non era un home de xogadas de mercadotecnia, mais foi forzado a facelo porque o seu contrato vencía ao final da tempada. Nacía así o que é considerado o símbolo máis coñecido de calquera afección nos deportes norteamericanos.

## Xogadores 
### Cadro actual 
## Presidentes 
* Art Rooney (1933–1975) 
* Dan Rooney (1975–2002) 
* Art Rooney II (2002–presente)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Site oficial dos Pittsburgh Steelers
Tower Hamlets

[miniatura|Mercado nocturno de [Whitechapel.]]
**Tower Hamlets** é un distrito (*borough*) do Gran Londres situado ao leste do distrito da Cidade de Londres e ao norte do río Támese. Ocupa boa parte do tradicionalmente coñecido como East End. Inclúe tamén unha ampla extensión da vella zona industrial dos Docklands, reconvertida hoxe en zona comercial e financeira. Moitos dos edificios máis altos de Londres están situados na Isle of Dogs e Canary Wharf, no sur do distrito.

Tower Hamlets foi un dos cinco distritos de Londres designados para acoller os Xogos Olímpicos de verán que se celebraron na cidade en 2012.

## Barrios 

* Bethnal Green
* Blackwall
* Bow
* Bromley-by-Bow
* Cambridge Heath
* Cubitt Town
* Canary Wharf
* Docklands
* East Smithfield
* Fish Island
* Globe Town
* Isle of Dogs
* Limehouse
* Mile End
* Millwall
* Old Ford
* Poplar
* Ratcliff
* Shadwell
* Spitalfields
* Stepney
* Wapping
* Whitechapel

## Museos 
* Island History Trust
* Museum in Docklands
* Ragged School Museum
* V&A Museum of Childhood

## Notas
Letzigrund

'''''' é un estadio de fútbol da cidade de Zürich (Suíza) e serve de localía para o FC Zürich. Temporalmente tamén o é para o Grasshopper-Club Zürich xa que o seu campo (Stadion Zürich) está en construción. Para partidos de fútbol ten capacidade para 25.000 espectadores.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial
Espindo

O topónimo **Espindo** pode referirse a:

;En Galiza
***Espindo**, lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello de Forcarei;
***Espindo**, lugar da parroquia de Forcarei, no concello de Forcarei.
Cave

"**Cave**" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, que aparece no seu álbum de estrea do ano 1999 *Showbiz*. Foi editado o 6 de setembro de 1999 coma segundo sinxelo do disco en vinilo de 7" e en dobre CD. " Cave" acadaría o número 52 na lista británica de sinxelos, mellorando en 21 postos ao seu antecesor "Uno".

## Listaxes de cancións 
### CD 1 
# "Cave" - 4:46
# "Twin" - 3:17
# "Cave Remix" - 5:09

### CD 2 
# "Cave" - 4:46
# "Host" - 4:19
# "Coma" - 3:35

### 7" vinyl 
# "Cave" - 4:46
# "Cave (Instrumental Remix)" - 5:04

## Notas
Espiñeiros, Louredo, Maside

**Espiñeiros** é un lugar da parroquia de Louredo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres. 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Louredo 
### Parroquias de Maside 
## Notas
Bernardino González Vázquez

**Bernardino González Vázquez**, nado en Frankfurt (Alemaña) o 29 de marzo de 1966, é un ex-árbitro de fútbol galego. Pertence ao Comité Galego de Árbitros de Fútbol, e arbitrou na Primeira División Española entre o 2001 e o 2010. Amais de árbitro é axente comercial, e reside en Ourense.

## Traxectoria 
Logo de arbitrar en categorías inferiores, debutou na Primeira División de España o 16 de setembro de 2001 no Estadio Manuel Ruiz de Lopera, nun encontro entre o Real Betis e o Real Madrid. En 2005 acadou a escarapela FIFA, e nese mesmo ano arbitrou a final do Campionato Europeo de Fútbol sub-17 de 2005 celebrado en Italia, entre Turquía e Holanda.

A súa última tempada na Primeira División foi a 2009–10.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do árbitro en weltfussball.de
Suso Soliño

**Jesús Soliño García**, máis coñecido como **Suso Soliño**, nado en Cangas o 20 de xullo de 1975, é un ex xogador de balonmán galego. Xogaba na posición de extremo dereito e militou durante 28 tempadas no primeiro equipo do BM Cangas, 20 delas na Liga ASOBAL. É o único xogador que conseguiu tres ascensos a máxima categoría do balonmán español coa camisola do Balonmán Cangas. No Cangas coincidiu durante anos co seu irmán menor, Rubén Soliño.

## Equipos 
* BM Cangas (1992 - 2020)

## Palmarés 
* 3 ascensos a Divisor de honor, Liga ASOBAL.
* Convocado co combinado galego.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Suso Soliño na páxina do BM Cangas
Escola de Imaxe e Son de Vigo

A **Escola de Imaxe e Son de Vigo** (EISV), pertencente ao Colexio Marcote, é un centro creado en 1990, autorizado polo Ministerio de Educación para impartir as titulacións da familia profesional da comunicación, Imaxe e Son.

Está situada na avenida da Ponte nº 80, en Vigo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web
William Alfred Fowler

**William Alfred "Willie" Fowler**, nado en Pittsburgh, EUA o 9 de agosto de 1911, finado en Pasadena o 14 de marzo de 1995, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física en 1983.

## Traxectoria 
Estudou física na Universidade Estatal de Ohio e conseguiu o doutoramento en física nuclear no Instituto Tecnolóxico de California.

A publicación en 1957 do seu artigo *Synthesis of the Elements in Stars*, realizado con Margaret Burbidge, Geoffrey Burbidge e Fred Hoyle, conseguiu explicar como a abundancia de todos os elementos químicos nas estrelas podían ser explicados polo proceso de nucleosíntese.

Fowler gañou o Henry Norris Russell Lectureship da Sociedade Astronómica Americana en 1963, a medalla Eddington en 1978, a medalla Bruce en 1979 e, finalmente en 1983, foi recoñecido co Premio Nobel de Física *polos seus estudos sobre os procesos importantes na estrutura e evolución das estrelas*, premio que compartillou co físico indio Subrahmanyan Chandrasekhar.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Georgeanne R. Caughlan
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1983
Toni Ugalde

**Antonio Ugalde García**, nado en Esplugues de Llobregat o 13 de maio de 1976, é un xogador do balonmán catalán. Xoga na posición de extremo esquerdo no BM Cangas da Liga ASOBAL. Foi 96 veces internacional da selección española de balonmán e con 150 goles. O seu debut nun campionato oficial coa selección absoluta foi con 21 anos e proclamouse subcampión no Campionato de Europa de Italia 1998, e bronce nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000, entre outros torneos. Mide 1.87 metros e ten un peso de 82&nbsp;kg.

## Equipos 
* Balonmán Granollers (1994 - 2003).
* BM Cangas (2003 - 2005).
* BM Valladolid (2005 - 2007).
* Keymare Almeria (2007 - 2008).
* BM At Boadilla (2008 - 2009).
* BM Cangas (2009 - ).

## Palmarés 
* 2 veces campión da Copa EHF: 1994-1995, 1995-1996.
* 1 vez campión da Copa do Rei: 2005-2006.

### Combinado español 
* Medalla de prata no Campionato de Europa de Italia 1998.
* 4º posto en Campionato do Mundo de Exipto de 1999.
* Medalla de bronce no Campionato de Europa de Croacia 2000.
* Medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 2000.
* Medalla de ouro no Campionato de Europa Xuvenil de Israel de 1994.
* Medalla de prata no Campionato do Mundo Júnior da Arxentina 1995.
* Medalla de prata no Campionato de Europa Júnior de Romanía 1996.

### Galardóns individuais 
* Mellor xogador júnior na Liga ASOBAL 96/97.
* Medalla de Prata concedida pola Real Orde do Mérito Deportivo do Consello Superior de Deportes 2007.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Antonio Ugalde na páxina do BM Valladolid .
* Antonio Ugalde na páxina da Federación Española de Balonmán .
* Balonmán Valladolid na páxina de ASOBAL .
Rochela

Como topónimo **A Rochela** pode referirse a:

;En Galiza
***Rochela**, lugar da parroquia de Nogueira, no concello de Meis;
***A Rochela**, lugar da parroquia de Filgueira, no concello de Crecente;
***A Rochela**, lugar da parroquia de Aciveiro, no concello de Forcarei;
***A Rochela**, lugar da parroquia de Vilaza, no concello de Gondomar;
***A Rochela**, lugar da parroquia de Dexo, no concello de Oleiros;
***A Rochela**, lugar da parroquia da Devesa, no concello de Ribadeo;
***A Rochela**, lugar da parroquia de Palmeira, no concello de Ribeira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Mámoa

O topónimo **A Mámoa** pode referirse a:

;En Galiza
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Tapia, no concello de Ames;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Castrelo, no concello de Forcarei;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Ousá, no concello de Friol;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de San Salvador de Parga, no concello de Guitiriz;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Priegue, no concello de Nigrán;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Ferreira de Negral, no concello de Palas de Rei;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Castro de Rei de Lemos, no concello de Paradela;
***A Mámoa**, lugar da parroquia da Torre, no concello do Páramo;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Asados, no concello de Rianxo;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Carreira, no concello de Ribeira;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Fornelos, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Mámoa**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba;
***Mámoa Alba**, lugar da parroquia de Quireza, no concello de Cerdedo-Cotobade.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Club Deportivo Dénia

O **Club Deportivo Dénia** (en valenciano: *Club Esportiu Dénia*) é un club de fútbol de España, da cidade de Dénia na provincia de Alacant. Foi fundado en 1927 e xoga na Terceira División Española.

## Historia 
O **Club Deportivo Dénia** fundouse en 1927. Debutou en Segunda División B na tempada 2007-08.

## Uniforme 
* **Uniforme titular**: Camiseta amarela, pantalón amarelo e medias amarelas. 
* **Uniforme suplente**: Camiseta laranxa pantalón laranxa medias laranxa.

## Estadio 
Camp Nou de Dénia, con capacidade para 3.000 persoas.

## Datos do club 
* **Tempadas en 1ª**: 0
* **Tempadas en 2ª**: 0
* **Tempadas en 2ªB**: 5
* **Tempadas en 3ª**: 18 (Incluída a 2012/13)
* **Mellor posto na liga**: 5º (Segunda División B, tempada 2009-10)

## Palmarés 
* **Terceira División de España (1)**: 2006-07
* Subcampión da Terceira División (1): 1990-91

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Erika Lust

**Erika Lust**, nada en Estocolmo en 1977, é unha produtora de filmes pornográficos sueca. É a cofundadora da *Lust Films*. Dende o ano 2000 reside en Barcelona.

## Traxectoria 
Formouse en Estocolmo en ciencias políticas e feminismo pola Universidade de Lund. Os seus filmes adoptan unha óptica feminina, é dicir, están destinados a excitar as mulleres, mostrando como a parella fai o amor, a forma de se bicaren e tiraren a roupa etc.

En 2004 dirixiu *The good girl*, unha curta de 25 minutos de duración que foi premiada como a mellor curtametraxe do ano no Festival Internacional de Cinema Erótico de Barcelona (FICEB 2005). En 2007 dirixiu *Five Hot Stories for Her*, unha compilación de cinco curtas coa que gañou o premio ao Mellor Guión no Festival de Cinema Erótico de Barcelona en 2007, Mellor Filme para Mulleres no *E-Erotic Awards Line* (Berlín, 2007), obtivo unha unha mención honrosa no Festival CineKink (Nova York, 2008) e recibiu o premio de Mellor Filme do Ano no Feminist Porn Awards, celebrado en Toronto en 2008. Nese ano, 2008, escribiu e dirixiu *Barcelona Sex Project*, un filme experimental independente adulto cun ollar máis atento para as vidas de tres homes e tres mulleres.

É tamén a autora do libro ''Good Porn: A Woman's Guide''.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pornografía
* Cinema porno
* Feminismo

### Ligazóns externas 
* Blog de Erika Lust 
* Páxina web da directora
Estadio Martínez Valero

O **Estadio Martínez Valero** é un estadio de fútbol da cidade de Elx, na provincia de Alacant, España. É un recinto deportivo que alberga os partidos do Elche Club de Fútbol, equipo que milita actualmente na Segunda División.

O seu nome rende homenaxe ao que fose presidente do club ilicitano, Manuel Martínez Valero. Foi sede da maior goleada na fase final dun mundial, así como sede da final da Copa do Rei de fútbol de 2003. A Selección Española de fútbol disputou varios encontros amigables e oficiais. Foi candidato a albergar a final da Copa da UEFA de 2009.

## Historia 
O Estadio Martínez Valero, foi inaugurado o 8 de setembro de 1976, substituíndo ao antigo campo de Altabix (1926). Obra do arquitecto Juan Boix Matarredona, é na actualidade o maior recinto deportivo da provincia de Alacant. O partido inaugural foi entre o Elche CF e a Selección de México, onde empataron a tres. Os goles do Elche nese partido conseguíronos Finarolli, Orellana e Gómez Voglino. Ademais, nel xogouse a final da Copa do Rei de fútbol da tempada 2002-03. Formou parte dos estadios onde levaron a cabo os partidos do Mundial de 1982.

## Medidas e aforamento 
Conta cun aforamento de 36.017 localidades, divididas en dúas graderías, con 20.653 prazas a inferior e 15.364 a superior. Ten unha altura de 18 metros e un peso de 100 millóns de quilos. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 108 metros de longo por 70 de ancho, e o aparcadoiro pode albergar 2.184 vehículos.

## Instalacións Deportivas 
miniatura|Visión do Martínez Valero antes dun partido. 
* 1 campo anexo con medidas regulamentarias 
* 1 campo anexo de adestramento 
* 4 vestiarios 
* 1 ximnasio 
* 1 bañeira hidromasaxe 
* Duchas de presión-hidromasaxe 
* Sala de vídeo 
* Enfermería 
* Sala de masaxes 
* Está adaptado para usuarios de cadeira de rodas con prazas reservadas para as cadeiras 
* Aseos adaptados e os aparcadoiros dos socios con discapacidade están preto das portas de entrada.

[miniatura|250px|Visión do estadio Martínez Valero, nun partido da [liga Adelante entre o Elche e o CD Tenerife, cun resultado final de 2-4 a favor dos visitantes e tras quedar con 9 os ilicitanos.]]

### Outras instalacións 
* Aparcadoiro con 2.184 prazas 
* 8 Cantinas 
* Unidade de Control operativo 
* Sala de Prensa 
* Salga de Xuntas 
* 8 cabinas de televisión 
* 26 cabinas de prensa e radios

O estadio conta ademais nos seus baixos cunha serie de comercios diversos como pubs, discotecas, restarurantes, unha axencia de seguros e a tenda oficial do Elche CF.

## Partidos disputados 
### Pola selección española 
A Seleccón Española disputou un total de 5 partidos no Martínez Valero, 3 deles oficiais e 2 de carácter amigable, nos que marcou un total de 11 goles e só encaixou 1, habendo gañado todos os encontros. O primeiro en disputarse foi en 1986, contra a selección belga.

### Grupo C do Mundial de 1982 

## Notas 
## Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Elche CF
* Vista 360 grados da contorna do Estadio Martínez Valero 
* O estadio Martínez Valero cumpre 32 anos da súa inauguración (Diario Información)
Gonzalo de Castro

**Gonzalo de Castro**, nado o 2 de febreiro de 1963 en Madrid, é un actor español que alcanzou notable popularidade grazas ao seu papel de *Gonzalo* na serie de televisión *Siete Vidas*, ou a serie *Doctor Mateo*. En 2014 protagoniza xunto a Belén Rueda a serie *B&b, de boca en boca*.

## Traxectoria 
Terminou a carreira de Dereito con 23 anos, pero finalmente consagrou a súa vida ao mundo da interpretación. En *Siete Vidas* foi, en principio, figurante e inclusive axudante de dirección, ata que o produtor brindoulle a oportunidade de actuar.

O lugar onde se sente máis cómodo é no teatro, onde realizou unha cantidade considerable de traballos, entre os que se encontran a obra *Las últimas palabras de copito de nieve*, coa compañía "Animalario".
As Mámoas

O topónimo **As Mámoas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Mámoas**, lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle, no concello de Guitiriz;
***As Mámoas**, lugar da parroquia das Maroñas, no concello de Mazaricos;
***As Mámoas**, lugar da parroquia de Ardemil, no concello de Ordes.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Notro Films

Fundada en outubro de 2004 como unha empresa distribuidora de películas de cine empresa, **Notro Films** participa principalmente na administración integral de dereitos audiovisuais. As súas actividades van dende a adquisición dos dereitos das películas estranxeiras e, á produción e o desenvolvemento de novos proxectos para o cine, a televisión e o teatro. Coa súa sede en Cataluña e Madrid, Notro Films céntrase na produción de televisión. No ámbito teatral, Notro Films producira o coñecido musical internacional *Grease*, xunto con Filmax e Stromboli, e tamén con Filmax, Pérez, O Ratonciño dos teus Soños.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Notro Films
Vieiro

Como topónimo **Vieiro** é un hodónimo que fai referencia a un camiño de paso. Pode referirse a:

;En Galiza
***Vieiro**, parroquia do concello da Fonsagrada;
****Vieiro**, lugar de dita parroquia;
***Vieiro**, parroquia do concello de Viveiro;
***Vieiro**, lugar da parroquia de Brates, no concello de Boimorto;
***Vieiro**, lugar da parroquia de Pedrafita, no concello de Guitiriz;
***Vieiro**, lugar da parroquia de Reis, no concello de Teo;
***Vieiro**, lugar da parroquia de Portela, no concello de Verea;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Meangos, no concello de Abegondo;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Vilacova, no concello de Abegondo;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Mourentán, no concello de Arbo;
***O Vieiro**, lugar da parroquia da Cañiza, no concello da Cañiza;
***O Vieiro**, lugar da parroquia das Marabillas, no concello de Cartelle;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Rúa, no concello de Cervo;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de San Martín de Suarna, no concello da Fonsagrada;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Castrelo, no concello de Forcarei;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Pasarelos, no concello de Oroso;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Bragade, no concello de Oza-Cesuras;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Carres, no concello de Oza-Cesuras;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Sar, no concello de Santiago de Compostela;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Parada de Outeiro, no concello de Vilar de Santos;
***O Vieiro**, lugar da parroquia de Lousada, no concello de Xermade;
***O Camiño de Vieiro**, lugar da parroquia de Liáns, no concello de Oleiros.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aegukka

**Aegukka** (do coreano: *Canción do País Amado*, 애국가) é o himno nacional da República Popular Democrática de Corea. Antes da división da península coreana, o himno era o que utiliza actualmente Corea do Sur.

## Letra 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Corea do Norte.
* Corea.

### Ligazóns externas 
* Arquivo MIDI
* Cantado polo Benemérito Coro do Exército Popular de Corea
Stockholm Syndrome

"**Stockholm Syndrome**" é unha sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado o 14 de xullo de 2003 dixitalmente (só dispoñible deste xeito) como parte do seu terceiro álbum de estudio *Absolution*.

O solo interpretado por Matthew Bellamy nesta canción foi elixido pola revista *NME* como 19 mellor solo de todos os tempos.

## Notas
Muscle Museum

***Muscle Museum*** é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado o 22 de novembro de 1999 como parte do seu álbum de estrea *Showbiz*. O tema foi bautizado coma "Muscle Museum" vendo nun dicionario as palabras que estaban antes e despois de Muse. A canción acadou o posto 43 na lista británica de sinxelos.

## Listaxes de cancións 
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
### CD1 
# "Muscle Museum" – 4:22
# "Do We Need This?" – 4:17
# "Muscle Museum" (Live Acoustic) – 4:45

### CD2 
# "Muscle Museum" (Full Length Version) – 5:23
# "Pink Ego Box" – 3:30
# "Con-Science" – 4:51

### Vinilo 7" 
# "Muscle Museum" – 4:22
# "Minimum" – 2:42

### CD (Alemaña) 
# "Muscle Museum" (Radio Edit) – 3:58
# "Overdue" – 2:26
# "Jimmy Kane" – 3:28
# "Muscle Museum" (Full Length Version) – 5:23

## Notas
Nosa Señora da Candeloria

A **Virxe da Candeloria** é a advocación da Virxe María que é a patroa das Illas Canarias. Coñecida como ***La Morenita***, é unha das sete patroas das comunidades autónomas de España.

## Lenda e características 
O seu santuario é a Basílica de Nosa Señora da Candelaria, no municipio de Candelaria, ao sueste de Tenerife. A lenda conta que a imaxe da Virxe foi atopada por dous pastores guanches en 1390, antes da conquista das Canarias. Despois de cristianización, a imaxe da Virxe foi movida polos propios guanches á cova de San Blas, situada detrás da basílica actual. Máis tarde, en 1599, o papa Clemente VIII declarouna patroa das Illas Canarias.

A construción do primeiro santuario para a virxe morena foi conducida polo bispo das illas Canarias, Bartolomé García Jiménez en 1668 e rematada en 1672. Era un grande edificio con tres naves e unha torre alta, que desapareceu como resultado dun incendio que tivo lugar o 15 de febreiro de 1789.

O 12 de decembro de 1867, a Virxe foi declarada Patroa Principal das Illas Canarias polo Papa Pío IX. A Virxe da Candelaria foi canonicamente coroada o 13 de outubro de 1889, sendo a quinta imaxe mariana en España en selo.

Finalmente, o 1 de febreiro de 1959 a basílica actual foi consagrada nunha cerimonia relixiosa polo nuncio apostólico en España, Monseñor Hildebrando Antoniutti e polo Bispo de Tenerife, Don Domingo Pérez Cáceres.

Todos os anos, o 2 de febreiro e 15 de agosto, miles de persoas de todas as Illas Canarias e os puntos de España de peregrinacións a Candelaria para celebrar a festa da Virxe.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patroas das comunidades autónomas de España

### Ligazóns externas 
* Página web oficial de la Basílica de Nuestra Señora de Candelaria
EPROM

miniatura|250px|EPROM na que se aprecia a ventá que permite o borrado.
**EPROM** (*Erasable Programable Read-Only Memory*, en galego *Memoria reprogramable borrable de só lectura*), é un tipo de memoria regravable (reprogramable) de acceso aleatorio inventada polo enxeñeiro Dov Frohman. As EPROM son memorias non volátiles, é dicir, manteñen a información almacenada cando se lles retira a alimentación.

Para gravar nunha EPROM, o usuario aplica impulsos eléctricos (envía unha corrente eléctrica equivalente a un 1 ou un 0 lóxicos) na porta dos transistores. En cambio, o borrado é máis complexo, xa que é necesario aplicarlle radiación ultravioleta.
De feito, as EPROM teñen unha pequena ventá de cuarzo na parte superior do seu encapsulado que a protexe de radiación non desexada (evitando o borrado accidental) e a través da cal se pode ver o chip de silicio.

## Usos 
Algúns microcontroladores anteriores á aparición das EEPROM e das memorias flash usan unha EPROM para o almacenamento do programa. Tamén a BIOS dos antigos ordenadores persoais era unha memoria deste tipo. Ademais, utilízase en prototipos xa que a produción a pequena escala usando EPROMs é rendible economicamente.
Sunburn

"**Sunburn**" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado o 21 de febreiro de 2000 como cuarto sinxelo do seu álbum de estrea *Showbiz*. O tema acadou o número 22 na lista británica de sinxelos.

## Listaxes de cancións 
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.

### CD 1 
# "Sunburn" - 3:54
# "Ashamed" - 3:47
# "Sunburn (Live)" - 3:49

### CD 2 
# "Sunburn" - 3:54
# "Yes Please" - 3:06
# "Uno" (Live)" - 3:49

### Vinilo de 7" 
# "Sunburn" - 3:54
# "Sunburn (Live Acoustic)" - 4:15

### Muse Remix vinilo de 12" 
# "Sunburn (Timo Maas Sunstroke Remix)" - 6:44
# "Sunburn (Timo Maas Breakz Again Remix)" - 5:27
# "Sunburn (Steven McCreery Remix)" - 7:49
Aída

***Aída*** é unha serie de televisión, do xénero da comedia de situación (*sitcom*), producida por Globomedia para a cadea española Telecinco, que a estreou o 16 de xaneiro de 2005.

Orixinalmente protagonizada por Carmen Machi no papel de Aída García, xurdiu como un *spin-off* da serie *Siete Vidas*, na que Aída era unha «chacha» que traballaba para Sole (Amparo Baró) e que despois comezou a traballar tamén no "Kasi ké no", o bar de Gonzalo (Gonzalo de Castro). A serie comeza cando o pai de Aída morre deixándolle a casa familiar, á que Aída decide regresar cos seus dous fillos menores ás costas, desatando así unha manchea de enredos cómicos que se desenvolven entre reencontros casuais con antigos veciños e amigos e bromas sen sentido. Porén, durante a sexta temporada da serie, Carmen Machi abandona a serie e entra no seu lugar Miren Ibarguren, interpretando o papel de Soraya, a filla máis vella de Aída, que vai vivir con toda a familia, facéndose cargo dela. Na novena temporada, Carmen Machi volve á serie.

## Elenco 
miniatura|Pepe Viyuela interpreta a Chema.
miniatura|Mariano Peña interpreta a Mauricio.
;Personaxes principais
* Paco León como Luisma García
* Melani Olivares como Paz Bermejo
* Mariano Peña como Mauricio Colmenero
* Pepe Viyuela como Chema Martínez
* Miren Ibarguren como Soraya García
* Eduardo Casanova como Fidel Martínez
* David Castillo como Jonathan García
* Secun de la Rosa como Toni Colmenero
* Pepa Rus como Macu Colmenero
* Canco Rodríguez como "Barajas"
* Sanseverina Lazar como Aídita Padilla
* Óscar Reyes como "Machupichu"
* Marisol Ayuso como Eugenia García
* Adrián Gordillo como Mecos Jaurrieta
* Manuela Velasco como Ainhoa Díaz
* Dani Martínez

; Personaxes recorrentes
* Néstor Gutiérrez como Néstor Aconcagua
* Rafael Ramos como Germán Roncero
* Mariano Peña como Eulalia Sánchez
* Concha Hidalgo como Emilia Gorrochategui
* María la Vikinga como "la Junca"
* Sergi Martínez como Miguel Rico

; Personaxes antigos 
* Carmen Machi como Aída García
* Ana María Polvorosa como Lorena García
* Bernabé Fernández como Marcial
* María León como "José"
* Lola Dueñas como Marisa
* Eloy Azorín como Eduardo Sastre

## Capítulos e audiencias 

## Premios 
### Premio Ondas 
### Premios ATV 
### Festival de Televisión de Montecarlo 
### TP de Ouro 
### Fotogramas de Prata 
### Premios da Unión de Actores 
## Emisión noutros países 
A serie que se emite noutros países, é a mesma pero dobrada ao idioma orixinal.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de *Aída* en Telecinco.es
Codesás

Como topónimo **Os Codesás** é un fitónimo que indica a presenza de codesos. Pode referirse a:

;En Galiza
***Codesás**, lugar da parroquia de Quins, no concello do Melón;
***Codesás**, lugar da parroquia de Salvaterra, no concello de Salvaterra de Miño;
***Os Codesás**, lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei;
***Os Codesás**, lugar da parroquia de Espiñaredo, no concello das Pontes de García Rodríguez;
***Os Codesás**, lugar da parroquia de Ordes, no concello de Toques.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Ameixeiras

O topónimo **Ameixeiras** fai referencia á árbore ameixeira. Pode referirse a:

;En Galiza
***Ameixeiras**, lugar da parroquia da Madanela de Montes, no concello de Forcarei;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Petán, no concello da Cañiza;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Paleo, no concello de Carral;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Guitiriz;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Ambosores, no concello de Muras;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Campelo, no concello de Negreira;
***As Ameixeiras**, lugar da parroquia de Insua, no concello de Ortigueira.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***Diego Ameixeiras**, xornalista e escritor galego (n. 1976).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Ameixeiros**, lugar da parroquia de Segán, no concello do Saviñao.
Primeira división española 1966/67

A tempada **1966/67** da **Primeira división española** de fútbol, que foi a 36ª edición do campionato, disputouse entre o 10 de setembro de 1966 e o 23 de abril de 1967.
O Real Madrid sumou o seu 12º título de liga.

## Clasificación final 
## Trofeo Pichichi 
Waldo logrou o Trofeo Pichichi ao máximo goleador do campionato.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial da LFP, que inclúe resultados e aliñacións
* Sitio oficial da *Real Federación Española*
Chronicon Iriense

O ***Chronicon Iriense*** é unha curta crónica medieval en latín sobre a historia da diocese de Iria Flavia (predecesora da arquidiocese de Santiago de Compostela), entre os anos 561 e 982.

## Historia e características
Nos manuscritos medievais adoita aparecer unida á *Historia Compostellana*, se ben tamén aparece en solitario nalgúns manuscritos do século XII. Quizais foi escrita para completar a parte da fundación da diocese anterior ao narrado na *Historia*, pero unha parte do persoal que o investiga, como Justo Pérez de Urbel e Rubén García Álvarez, defende que foi creada xusto despois dos últimos eventos narrados, cara ao ano 982, polo daquela recentemente deposto bispo Paio Rodríguez.

O *Chronicon* comeza no ano 561, con Andrés, bispo durante o Primeiro Concilio de Braga, e continúa até o episcopado de Pedro Martínez de Monsoncio. Menciona o descubrimento do presunto corpo do Apóstolo Santiago durante o bispado de Teodomiro, no reinado de Afonso o Casto, pero non se di o lugar onde se atopou o corpo. Segundo o *Chronicon*, Teodomiro foi o primeiro bispo da nova diocese en Santiago de Compostela, durante o reinado de Carlomagno.

## Edicións
*En Juan de Ferreras, ed. *Historia de España*, XVI (Madrid: 1727)
*En Enrique Flórez, ed. *España Sagrada*, XX (Madrid: 1765), 598–608. 
*En Rubén García Álvarez, ed. "El Cronicón Iriense" (Madrid: 1963).

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Barton Sholod. 1966. *Charlemagne in Spain: The Cultural Legacy of Roncesvalles* (Geneva: Librairie Droz), p.&nbsp;129. 
* José-Luis Martín. 1965. "Pelayo Rodríguez, obispo de Santiago (977–985)", *Anuario de los estudios medievales*, 2, 474.