open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tove Lo

**Ebba Tove Elsa Nilsson**, nada en Estocolmo o 29 de setembro de 1987, é unha cantante sueca máis coñecida polo seu nome artístico **Tove Lo**. Naceu e medrou en Djursholm, un suburbio de Estocolmo, onde se graduou na escola de música Rytmus Musikergymnasiet. Lo formou o grupo de rock Tremblebee en 2006. Despois da disolución de Tremblebee, Lo comezou a súa carreira como letrista conseguindo un contrato con Warner/Chappell Music no 2011. Traballando cos produtores Alexander Kronlund, Max Martin e Xenomania, Lo converteuse nunha exitosa letrista mentres compoñía e interpretaba as súas propias composicións. No 2014, asinou co colectivo de Martin, Wolf Cousins, e conseguiu un acordo de gravación con Island e Polydor Records.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Myron Shekelle

**Myron Shekelle** é un biólogo evolutivo, ecólogo e taxónomo da Western Washington University, de Bellingham, nos Estados Unidos de América.

## Traxectoria 
En 2010, xunto con Colin Groves, zoólogo e antropólogo, profesor de antropoloxía biolóxica da Australian National University de Canberra, Australia. describiu o novo xénero de primate tarsíido *Carlito*.

Os seus intereses académicos céntranse no estudo dos primates, a ecoloxía, a evolución, a taxonomía e a conservación dos primates.

## Algunhas publicacións 
* Myron Shekelle, Colin Groves, Stefan Merker & Jatna Supriatna (2008): "*Tarsius tumpara*: A New Tarsier Species from Siau Island, North Sulawesi". Resumo
* Yi-Chen Wang, Amrita Srivathsan, Chen-Chieh Feng, Agus Salim & Myron Shekelle (2013): "Asian Primate Species Richness Correlates with Rainfall" *PLOS ONE* **8** (1): e54995, 1-8 (texto completo).
* Rafe M. Brown, Jennifer A. Weghorst, Karen V. Olson, Mariano R. M. Duya, Anthony J. Barley, Melizar V. Duya, Myron Shekelle, Irene Neri-Arboleda, Jacob A. Esselstyn, Nathaniel J. Dominy, Perry S. Ong, Gillian L. Moritz, Adrian Luczon, Mae Lowe L. Diesmos, Arvin C. Diesmos & Cameron D. Siler (2014): "Conservation Genetics of the Philippine Tarsier: Cryptic Genetic Variation Restructures Conservation Priorities for an Island Archipelago Primate". *PLOS ONE* **9** (8): e104340, 1-10 (texto completo).

## Abreviatura 
A abreviatura **Shekelle** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Recoñecementos 
* Premio de fin de carreira da *National Science Foundation* (1991)
* Premio de doutoramento da *National Science Foundation* (2003)

## Notas
Isabel de Saavedra

**Isabel de Saavedra**, nada no ano 1584 en Madrid e finada en 1652, foi unha filla natural de Miguel de Cervantes, a súa única descendente recoñecida, agás polo seu outro suposto fillo napolitano, Promontorio.

## Traxectoria 
Foi filla de Miguel de Cervantes e da súa amante Ana de Villafranca (1563-1598), unha muller casada a quen o escritor coñeceu pouco despois de volver do seu cativerio en Alxer en 1580. Cando naceu Isabel, o escritor desentendeuse dela e da súa nai ao coincidir o evento co éxito da súa primeira novela, *La Galatea* e o seu compromiso matrimonial con Catalina de Salazar, que acabou en divorcio. En 1598 morreu Ana de Villafranca e ao ano seguinte Cervantes asumiu a súa responsabilidade como pai, recoñecendo a nena cando xa tiña catorce anos e reclamándoa a través da súa irmá Magdalena, que a puxo ao seu servizo e lle deu o seu segundo apelido, Saavedra, razóns que poden explicar en parte o tenso vínculo que houbo entre os dous; segundo Maganto:

:*O que semella evidente é que Cervantes non a reclamou cando morreu o pai putativo de Isabel, Alonso Rodríguez, en 1590. Despois, esperou máis dun ano para reclamala e non quixo estar presente en tan honroso acontecemento. Por outra banda, recoñeceuna de xeito implícito, é dicir, non lle deu o seu primeiro apelido, senón o de Saavedra, e sempre por intermedio da súa irmá Magdalena. Todo isto sabíao a súa filla e nunca llo perdoou. Para min, son demasiadas contradicións que non poden expicarse só polo medo a que a súa dona Catalina se enterase*.

Isabel foi bautizada, segundo a partida que descubriu Emilio Maganto Pavón, o 9 de abril de 1584 na igrexa dos Santos Xusto e Pastor, o que permite desbotar a especulación anterior de que fose acaso filla de Magdalena de Cervantes e de Juan de Urbina. Maganto Pavón aporta 31 documentos novos e inéditos sobre a filla de Cervantes que o desminten. En opinión de Maganto, Isabel foi, con Catalina de Salazar, a esposa de Cervantes, a muller que máis influíu na vida do autor.

## Vida persoal 
O seu primeiro home, Diego Sanz del Águila, faleceu inesperadamente; o segundo, Luis de Molina, foi un arranxo mal desexado. Sostivo unha relación adúltera con Juan de Urbina, con quen tivo unha filla, Isabel Sanz de Saavedra, finada aos dous anos de idade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Hija y nieta de Miguel de Cervantes, por Krzysztof Sliwa
Saco gular

[250px|miniatura|dereita|A fragata *[Fregata magnificens* ten unha bolsa gular que pode inflar para atraer a unha parella.]]
[miniatura|dereita|[Iguana con bolsa gular.]]
O **saco gular** ou **bolsa gular** é unha bolsa de pel inflable presente na rexión cervical nalgunhas especies de aves, mamíferos, réptiles utilizada para amplificar sons, almacenar alimentos ou o cortexo.

Esta bolsa é particularmente prominente nalgunhas aves mariñas como os corvos mariños e os pelicanos, nos cales forman un saco utilizado para almacenar alimento temporalmente. Nos corvos mariños esta bolsa é coloreada, o cal posiblemente teña unha función nas interaccións sociais e o cortexo. Isto é evidente nas fragatas, as cales ínflana durante os rituais de apareamento durante uns 20 minutos, lucindo como un gran globo vermello.

Como os corvos mariños son parentes máis próximos dos mascatos e *Anhinga* (que non teñen unha bolsa gular prominente) que de fragatas ou pelicanos, pode deducirse que neles a bolsa gular pode ser plesiomórfica ou adquirida por evolución paralela.

En mamíferos como as morsas, algunhas especies de xibóns e o siamang, os orangutáns machos e moitos anfibios (saco vocal), e réptiles (pregamento gular) esta bolsa pode inflarse para producir e amplificar os sons, advertir aos seus rivais e atraer ás femias. No dragón de Komodo funciona facilitando a respiración mientres corre.

## Notas
Adréi

***Adréi. Revista de lliteratura*** foi unha revista literaria en lingua asturiana publicada en Oviedo e fundada polos escritores Xuan Bello, Berta Piñán e Antón García. O seu primeiro número publicouse en 1986 e o sétimo e derradeiro en 1992.

## Características 
Na revista *Adréi* conviviron dúas tendencias. Por unha banda, serviu como revista xeracional da literatura asturiana e de punto de encontro dos escritores máis significativos da segunda xeración do Surdimientu. Nela viron a luz traballos de autores como Antón García, Concha Quintana ou Xilbertu Llano. Por outra banda, tamén foron publicadas obras de autores xa consagrados na literatura asturiana como Xuan Xosé Sánchez Vicente, ou autores vinculados co Conceyu d'Asturies de Madrid como Alfonso Velázquez ou Xosé Álvarez, *Pin*.

## Notas
Le Journal d'une femme de chambre

dereita|miniatura|Octave Mirbeau, Célestine.
'''''Le Journal d'une femme de chambre'''* (*Diario dunha camareira*) é unha novela francesa de Octave Mirbeau, publicada en 1900. Foi traducida a trinta idiomas, mais aínda non conta cunha versión en galego.

## Trama
Célestine narra en primeira persoa algúns dos acontecementos da súa vida de empregada como camareira ou criada. No texto a autora denuncia a domesticidade como unha forma de escravitude dos tempos modernos  e exhibe os segredos repugnantes da burguesía. Mirbeau escandalizou os contemporáneos.

## Adaptacións
A obra foi levada ao cinema en catro ocasións:

**Дневник горничной* (Mikhail Martov, 1916)
**Diary of a Chambermaid* (Jean Renoir, 1946)
**Le Journal d'une femme de chambre* (Luis Buñuel, 1964)
**Journal d'une femme de chambre* (Benoît Jacquot, 2015)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Octave Mirbeau, *Le Journal d’une femme de chambre'', Éditions du Boucher, 2003 .
* Pierre Michel, Introdución  .
María Goyri

**María Amalia Goyri y Goyri**, nada en Madrid o 29 de agosto de 1874 e finada na mesma cidade o 28 de novembro de 1954, foi unha escritora, investigadora, profesora, filóloga, pedagoga e feminista española. Foi tamén a primeira estudante oficial de Filosofía e Letras da universidade española (1896) e formou parte da vangarda de defensores dos dereitos da muller. Os seus estudos sobre o romanceiro español, xunto co seu home Ramón Menéndez Pidal, sentaron as bases da investigación neste campo.

## Obras 
* "Romance de la muerte del Príncipe D. Juan," en *The Bulletin Hispanique*, volume iv, (1902).
* "Romances que deben buscarse en la tradición oral," en *Revista de Archivos, Bibliotecas, y Museos*, (1907).
* Varios artigos en "El Conde Lucano," en *Revue Hispanique* (1899).
* *Romania* (1900).
* *Revista de Archivos, etc*, (1902)
* *La difunta pleiteada en la literatura española: estudio de literatura comparada*, en *Revista de Archivos*, (1909).
* *La difunta pleiteada*, Madrid: T. Fortanet, 1909. Ensaio.
* *Fábulas y cuentos en verso*, Madrid: Sucesores de Hernando, (1933).
* *Don Juan Manuel y los cuentos medievales*, Madrid: Instituto Escuela, (1936)
* *De Lope de Vega y del Romancero*, Zaragoza: Librería General, (1953)
* *Romancero tradicional de los lenguas hispánicas*, 7 vols. Madrid: Gredos, (1957–1970)
* "Lo que piensan las mujeres de su educación. Una información", Escuela Moderna, III (1893), núm. 23, 82-86. 
* "Crónicas femeninas", Revista Popular, I, 16-XII (1898), e 30-XII (1898).
* "El próximo Congreso Feminista", Boletín de la Institución Libre de Enseñanza, XXIII (1899), núm. 470 (31 de maio), 131-133.

## Premios María Goyri 
A Universidade do País Vasco estabeleceu o "Premio María Goyri á inclusión de perspectiva de xénero nos traballos de fin de máster" que outorga dende o ano 2012 en marzo co gallo do Día Internacional das Mulleres.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mariano Pérez Galán. *La enseñanza en la Segunda República española*. Madrid, Edicusa, 1979.
* Germán Somolinos. *El Instituto-Escuela*. Boletín de la Corporación de Antiguos Alumnos de la Institución Libre de Enseñanza, del Instituto-Escuela y de la Residencia de Madrid; Grupo de México. Circular nº 37; 7 de xuño de 1961.
* José Manuel Sánchez Ron. *Miguel Catalán, su obra y su mundo*. Madrid. Consejo Superior de Investigaciones Científicas, Fundación Ramón Menéndez Pidal, 1994.
* Diego Catalán. *El archivo del romancero: historia documentada de un siglo de historia*. Madrid. Fundación Ramón Menéndez Pidal, 2001.
Lakua

**Lakua** é un distrito da cidade de Vitoria, situado ao norte da mesma. Cunha poboación de máis de 50.000 habitantes é o distrito máis poboado da cidade.

Limita ao norte co río Zadorra, límite norte da cidade, e co barrio de Abetxuko; ao sur co centro da cidade, ao leste coa localidade de Arriaga e o polígono industrial do mesmo nome, e ao oeste co distrito de Ali.

Trátase dunha gran cuadrícula que comezou a construírse na década de 1960 como consecuencia do boom industrial na cidade. Posteriormente instalaríase nel a sede do Goberno Vasco.

Está formado polos barrios de Arriaga-Lakua, Lakuabizkarra e Lakua céntrica.
Harper Lee

[miniatura|dereita|A escritora Harper Lee da man do expresidente dos Estados Unidos [George W. Bush.]]

**Nelle Harper Lee**, nada en Monroeville (Alabama) o 28 de abril de 1926 e finada na mesma cidade o 19 de febreiro de 2016, foi unha escritora estadounidense coñecida pola súa novela *To Kill a Mockingbird* (1960), obra gañadora do premio Pulitzer, e que supuxo a súa única obra publicada durante 55 anos, até a publicación en 2015 de *Go, Set a Watchman*.

A primeira novela mencionada, *To Kill a Mockinbird* foi levada ao cinema en 1962 e galardoada con tres premios Oscar: actor, guión adaptado e dirección artística.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía da autora
Arato

**Arato** é un antropónimo de orixe grega que pode referirse a:
*Arato de Solos (-310--240), escritor e astrónomo grego.
*Arato de Sición (-271--213), tirano de Sición e estratego da Liga Aquea.
Ribadeva

**Ribadeva** (en castelán: *Ribadedeva*) é un concello do Principado de Asturias. Atópase na costa do mar Cantábrico e limita ao oeste con Llanes, ao sur con El Valle Baju de Peñamellera e ao leste con Cantabria, da que está separada polo río Deva.

Está formado por tres parroquias: Colombres, Noriega e Villanueva, formadas polas localidades de Boquerizu, Noriega, Villanueva, Andines, Videl, Bustio, Colombres, El Peral, Pimiango, La Franca e Bojes. A capital do concello é Colombres.

En 2008 tiña 1875 habitantes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Txurrumurru

**Txurrumurru** é unha montaña do macizo Aiako Harria, en Guipúscoa. Con 821 m é o segundo cumio máis alto de Aiako Harria. Os outros son Hirumugarrieta (806 m) e Erroilbide (837 m). Todos eles forman parte do parque natural Aiako Harria e debido á presenza de especies protexidas a escalada na zona está restrinxida.

## Etimoloxía 
O nome Txurrumurru porvén do manancial que abrolla na paraxe de Zulu Muru, o "buraco de Muru".

## Características 
Trátase dun batólito granítico que culmina en tres puntas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Aiako Harria en euskal-herria.org
José Pascual López Cortón

**José Pascual López Cortón**, nado en Cedeira en 1817 e finado na Coruña o 15 de xaneiro de 1878, foi un comerciante, escritor e mecenas galego.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|*Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861*.
Era neto de Manuel Cortón y Neira, militar que participara na guerra de independencia contra os franceses. Ao finarlle o pai, José Luis López, con doce anos de idade marchou a Porto Rico, onde viviu na casa dun tío e fixo fortuna, probablemente coa compra-venda de escravos negros. De volta, casou coa compostelá Julia Viqueira e reedificou un pazo en San Fiz de Vixoi, Bergondo.

A pedimento de Benito Vicetto, organizou os primeiros xogos florais de Galicia, o 2 de xullo de 1861 na Coruña, e encargou a Antonio de la Iglesia a elaboración do *Álbum de la Caridad*, que recolleu os traballos deses xogos así como outros doutros autores galegos do momento e seis composicións do propio López Cortón. Os beneficios da venda dos exemplares desta publicación destináronse ao hospicio provincial, por mediación da súa presidenta, Juana de Vega.

López Cortón foi un dos primeiros promotores da Institución Libre de Enseñanza en Galicia.

Tivo tes fillos: Carmen (que casaría en 1893 con Manuel Bartolomé Cossío), Luisa (que sería nai de Xoán Vicente Viqueira) e José (enxeñeiro).
* *A la señorita doña María de Jesús Natividad Blume y Othon en sus días*, asinado "*Puerto-Rico 25 de Diciembre de 1846 *". A Coruña, imp. de Puga, 1860.
* "A mi prima la señorita Doña Carolina Corton y Abreu, en su convalecencia de una grave enfermedad", A Coruña, imp. de Puga, 1861.
* *Álbum de la Caridad. Juegos florales de la Coruña en 1861 seguido de un mosaico poético de nuestros vates gallegos contemporáneos*, 1862.

## Recoñecementos 
A Real Academia Galega fíxolle unha homenaxe no camposanto de Santo Amaro no centenario do pasamento

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "López Cortón, José Pascual" en *Diciopedia do século 21*, tomo 2, páxina 1248.
* "López Cortón, Xosé Pascual" en *Diccionario enciclopédico galego universal*, t. 38, pp.&nbsp;122 (artigo) e 123 (retrato).
* "López Cortón, Xosé Pascual" en *Dicionario biográfico de Galicia*, t. 2, p.&nbsp;236.
### Outros artigos 
* Xogos Florais da Coruña
* Literatura galega do Prerrexurdimento
### Ligazóns externas 
* : «El creador de los juegos florales» *La Voz de Galicia*, 23/3/2004 .
El Valle Baju de Peñamellera

**El Valle Baju de Peñamellera** (en castelán: *Peñamellera Baja*) é un concello do Principado de Asturias. En 2008 tiña unha poboación de 1.410 habitantes.

Limita ao norte con Llanes e Ribadeva, ao oeste con El Valle Altu de Peñamellera e ao leste e sur con Cantabria. Parte do seu territorio forma parte da Paisaxe Protexida da Serra do Cuera.

Está formado polas parroquias de Abándames, Alevia, Buelles, Cuñaba, Merodio, Narganes, Panes, Siejo e Tobes. A capital do concello é Panes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Alberto Abalde

**Alberto Abalde Díaz**, nado o 15 de decembro de 1995 en Ferrol, é un xogador profesional galego de baloncesto que xoga no Real Madrid da Liga ACB. Xoga nas posicións de ala ou escolta cunha altura de 2,02 metros. É fillo do ex xogador Alberto Abalde Rodríguez e irmán da xogadora Tamara Abalde.

## Traxectoria profesional 
Aprendeu a xogar ao baloncesto con seu pai Alberto e súa irmá Tamara e o seu primeiro equipo foi o Compañía de María de Vigo. Pasou logo polos Salesianos e os Maristas, chamando a atención de varios equipos e en 2010 entrou na canteira do Joventut de Badalona, no segundo ano de cadete. Foi unha das pezas claves no equipo, que acabou logrando o ascenso á LEB Ouro e gañando a Copa LEB Prata. Esa mesma tempada fixo o seu debut co primeiro equipo do Joventut na ACB. Foi o 2 de marzo do 2014 contra o Valladolid no Polideportivo Pisuerga, partido no que fixo cinco puntos. 

Na tempada 2014/15 compaxinou o filial co primeiro equipo, co que xogou 23 partidos de liga, e na seguinte subiu xa definitivamente ao equipo da ACB, facendo unha media de 7 puntos e 2,3 rebotes en 17 minutos. Foi a súa segunda tempada completa co primeiro equipo da *Penya* e obtivo unha media de 10,1 puntos por partido e 9,7 de valoración. Ao ano seguinte estreouse co Valencia, co que xogou tres tempadas, gañando na primeira delas a Eurocup e debutando na segunda delas na Euroliga fronte ao CSKA de Moscova.

O 21 de xullo de 2020, o club laranxa anunciou a marcha do xogador galego, que fichou por cinco tempadas polo Real Madrid. Aínda lle quedaba un ano de contrato co equipo Valencia, polo que o club madrileño pagou a súa cláusula de rescisión, cun valor de 1,5 millóns de euros.

### Selección española 
Foi internacional nas categorías inferiores da selección española dende 2012. Ese mesmo ano disputou o Mundial sub-17 en Kaunas e ao ano seguinte gañou o bronce europeo coa sub-18 en Letonia. En 2014 e 2015 gañou dúas pratas europeas coa sub-20 en Grecia e Italia respectivamente.

Debutou coa selección absoluta en tres partidos amigables en xullo de 2016 e en xuño de 2018 xogou o seu primeiro partido oficial contra Eslovenia en Liubliana. En 2021 disputou o seu primeiro gran torneo internacional, nos Xogos Olímpicos de Toquio 2020, nos que participou tamén súa irmá Tamara. O seu equipo logrou clasificarse para as eliminatorias, despois de ter derrotado na fase de grupos á Arxentina e ao Xapón e de perder contra a Eslovenia de Dončić. Xa nos cuartos de final, non puideron cos Estados Unidos liderados por Kevin Durant, quedando eliminados cun marcador de 81-95.

## Palmarés 
### CB Prat 
* **LEB Prata (1):** 2013/14.
* **Copa LEB Prata (1):** 2013/14.

### Valencia Basket 
* **Eurocup (1):** 2018/19.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en ACB.com
René Laënnec

**René Théophile Hyacinthe Laënnec**, nado en Quimper o 17 de febreiro de 1781, e finado en Douarnenez o 13 de agosto de 1827, foi un médico bretón, inventor do estetoscopio. En 1816, por mor do pudor que o médico sentía ó achegar o seu oído ó peito das pacientes e tamén pola dificultade para escoitar ruídos en pacientes con sobrepeso, creou un cilindro de 30&nbsp;cm de longo, orixe do instrumento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* René Théophile Hyacinthe Laennec bio-bibliografía en *Biu Santé*
* René Théophile Hyacinthe Laennec no Banco de imaxes e retratos da *Biu Santé*
* René-Théophile-Hyacinthe Laennec en Europeana
Lingua tuva

O **tuva** (tyva dyl), (en cirílico тыва дыл), é unha lingua turca falada na República de Tuva no sur de Siberia, en Rusia. A lingua contén gran número de raíces provenientes da lingua mongol, do tibetano e da lingua rusa. Hai unha pequena diáspora do pobo tuva que fala distintos dialectos de tuva na República Popular da China e en Mongolia. O tuva está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

miniatura|Unha falante de tuva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en tuva
Universidade Nacional Australiana

A **Universidade Nacional Autraliana** (en inglés **Australian National University**) é unha universidade pública radicada en Camberra, Territorio da Capital Australiana. Situada no suburbio de Acton, o campus principal abarca sete colexios de ensinanza e investigación, ademais de varios institutos nacionais.
Fundada en 1946, é a única universidade creada polo Parlamento de Australia. Orixinariamente era un centro de investigación de posgrao que comezou a educación de grao en 1960, cando se integrou na Univesidade de Camberra, que fora establecida en 1929 como un campus da Universidade de Melbourne.

A Universidade Nacional Australiana en 2013 contaba con 10 052 estudantes de grao, 10 840 de posgrao e 3 753 empregados de adminiatración e servizos. O orzamento da universidade en 2012 era de 1,13 miles de millóns de dólares australianos.

## Notas
Lingua siríaca

O **siríaco** (en alfabeto siríaco: ܠܫܢܐ ܣܘܪܝܝܐ, *Leššānā Suryāyā*), tamén coñecido como **arameo siríaco**, é un dialecto do arameo medio que outrora foi falado no Crecente Fértil e en Arabia oriental. Aparecendo arredor do século I en Edesa, o siríaco clásico converteuse na meirande lingua literaria de Oriente Medio dende o século IV ata o século VIII, preservada nunha gran literatura. Ademais, a literatura siríaca comprende arredor do 90% da literatura aramea existente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo asirio
Maurice White

**Maurice White**, nado en Memphis, Tennessee o 19 de decembro de 1941, e finado nos Ánxeles o 3 de febreiro de 2016, foi un cantante, músico e produtor musical estadounidense. Foi o fundador do grupo musical Earth, Wind & Fire. Tamén foi irmán doutro membro de Earth, Wind & Fire, Verdine White, e formou parte de Fred White. Serviu como principal letrista e produtor, e foi a voz principal xunto con Philip Bailey. Gañou sete premios Grammys, e foi nomeado a un total de vinte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ferrari SF16-H

O **Ferrari SF16-H** é un coche de competición de fórmula 1, que Ferrari utilizará para competir na tempada  de Fórmula Un. os pilotos titulares son Sebastian Vettel e Kimi Räikkönen. O SF16-H presentouse o 19 de febreiro de 2016.

## Características 
O coche, nado da pluma de James Allison, Rory Byrne e Simone Resta, difiere profundamente do antecesor como parte da filosofía de deseño. A diferenza do SF15-T, o SF16-H, a letra "H" no nome do coche significa "híbrido", mostra un morro moito máis curto e alto coa intención de asegurar un maior fluxo de aire á parte traseira (e especialmente á zona do difusor). Logo de catro tempadas retornase a unha suspensión de tipo push rod, co fin de simplificar a configuración do coche e facilitar o quecemento dos pneumáticos (verdadeiro talón de Aquiles dos coches do Cavallino nos últimos anos). Un importante traballo sobre a disposición dos compoñentes da unidade de potencia permitiron un gran estreitamento dos lados, especialmente na área da "Coca Cola", mentres que as entradas de aire laterais e o airscope mantivéronse sen cambios no tamaño, aínda que revisadas na súa xeometría.

## Librea 
A librea difiere da de tempadas anteriores pola presenza de grandes sectores de branco, que lembra aos coches de Ferrari da década de 1970 - en particular, o T 312 de Niki Lauda campión do mundo na tempada  -, que abarca o capó do motor, o eixe dianteiro e parte do á traseira e dianteira. A tricolor italiana vese claramente na toma de aire superior e, en menor medida, no nariz e na parte inferior dos paneis laterais.

De acordo co seu costume de dar aos seus coches nomes femininos, Vettel chamou ao seu SF16-H "Margarita", en referencia a Margarita Aldobrandini.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

 Tempada en curso.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Scuderia Ferrari 
* Sebastian Vettel 
* Kimi Räikkönen 
* Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2016

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
Páxina Web oficial da Scuderia Ferrari
Rumex pulcher

***Rumex pulcher*** L., coñecida como **labaza** ou **lampaza**, é unha especie da familia das poligonáceas.

## Distribución e hábitat 
miniatura|Inflorescencia.
Orixinaria da rexión mediterránea. Estendida como maleza por todo o mundo en bosque baixo caducifolio, ás veces de bosque de piñeiro-aciñeira.
miniatura|Vista da planta

## Descrición 
É unha herba perenne, erguida, delgada, sen pelos. Chega a alcanzar un tamaño de 30 a 60&nbsp;cm de alto.
O talo con ramificacóns estendidas. Onde nace cada folla e rodeando o talo e ás veces a base do pecíolo, encóntrase a ócrea, que é un tubo membranoso, translúcido, que se rompe e desaparece pronto. As follas son alternas, as basais son oblongas, ás veces estreitándos preto da base (como a forma dun violín), de até 12&nbsp;cm de longo, coa base xeralmente acorazonada e a marxe algo ondulada, sobre longos pecíolos, as follas superiores máis miúdas e coa base redondeada. As flores dispóñense en grupiños compactos, algo afastados uns doutros, ao longo de acios que en conxunto forman unha panícula grande na que se presentan unhas poucas follas reducidas. Tamén se presentan estes grupiños de flores nas axilas das follas superiores. As flores son verdosas ou arroibadas, moi pequenas. O froito é seco (un aquenio) e dunha soa semente, con 3 costelas, liso, envolto por 3 folliñas (son os 3 tépalos internos das flores que se modificaron), triangular, ás veces longamente triangular, reticulado, con longos dentes na beira e cun tecido groso, prominente, esbrancuxado, moi evidente; en conxunto dá a aparencia dun froito alado.

## Taxonomía 
*Rumex pulcher* foi descrita por Nikolaus Joseph von Jacquin e publicado en *Enum. Stirp. Vindob.* 62 1762. 
;Etimoloxía:
***Rumex***: nome xenérico que deriva do latín *rŭmex, rumǐcis*, xa recollido en Plinio o Vello para designar o xénero na súa época (*quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum* - que nós (os latinos) chamamos *rumex*, e outros *lapathum canterinum*) (*XX, 85*).

***pulcher***: epíteto latíno que significa "preciosa".
;Variedades aceptadas:
* *Rumex pulcher subsp. anodontus* (Hausskn.) Rech.f.
* *Rumex pulcher subsp. cassius* (Boiss.) Rech.f.	
* *Rumex pulcher subsp. raulinii* (Boiss.) Rech.f.	
* *Rumex pulcher subsp. woodsii* (De Not.) Arcang.
;Sinonimia:
* *Lapathum pulchrum* (L.) Moench
* *Lapathum sinuatum* Lam.
* *Rumex denticulatus* K.Koch
* *Rumex divaricatus* auct.
* *Rumex lyratus* L. in Loefl.
* *Rumex tuberculatus* K. Koch
* *Rumex woodsii* De Not.

## Nome común 
* Galego: carvesa, carvés, herba alabarza, labarza, labaza, lampaza, llabasa, llabasar, llabasas, llabaza, llampaza, llampazas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.conabio.gob.mx/malezasdemexico/polygonaceae/rumex-pulcher/fichas/pagina1.htm
Urko

**Jose Antonio Larrañaga Etxabe**, máis coñecido como **Urko**, nado en Donostia o 12 de marzo de 1948, é un cantante vasco.

Pertence á xeración posterior a Ez Dok Amairu, xunto con Iñaki Eizmendi, Gorka Knörr, Antton Valverde, Gontzal Mendibil, Pantxoa eta Peio ou Hibai Rekondo.

## Discografía
**Sakonki maite zaitut Euskal-Herria* (1976)
**Hemen gaude* (1977)
**Gabriel Aresti* (1978)
**Goiherri* (1979)
**Biltzen* (1980)
**Donosti maitia* (1982)
**Kaioen amodioa* (1984)
**Bihotz bihotzez* (1986)
**Sagardoa: betiko kantak* (1991)
**Urko canta a José Bergamín* (1996)
**Hemen gaude!!* (2003)
**Urko zuzenean: La Trini, Donostia* (2005)
Referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia de 2015-2016

**No 2015 e 2016 realizaranse dous referendos sobre a bandeira de Nova Zelandia**. O proceso de votación terá dúas etapas que determinarán se se troca a bandeira e, en caso afirmativo, a cal.

A primeira votación tivo lugar entre o 20 de novembro e o 11 de decembro de 2015, e preguntou «Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría?». O segundo referendo, que se realizará entre o 3 e o 24 de marzo de 2016, preguntará ós votantes se prefiren manter a bandeira actual ou a versión alternativa elixida na primeira fase.

Os catro deseños coa folla de fento e o *koru* —un símbolo da arte maorí con forma de espiral— foron escollidos polo Comité de Estudo da Bandeira, mentres que a bandeira co chevrón —unha forma de «V» invertida— foi incluída por iniciativa popular logo de recoller 50&nbsp;000 sinaturas por mor do desencanto coas opcións restantes.

## Resultados 
### Primeiro referendo 
**«Se a bandeira de Nova Zelandia cambia, que bandeira preferiría?»**

Ficheiro:NZ flag design Silver Fern (Black, White & Blue) by Kyle Lockwood.svg|Opción A
Ficheiro:NZ flag design Red Peak by Aaron Dustin.svg|Opción B
Ficheiro:NZ flag design Koru (Black) by Andrew Fyfe.svg|Opción C
Ficheiro:NZ flag design Silver Fern (Black & White) by Alofi Kanter.svg|Opción D
Ficheiro:NZ flag design Silver Fern (Red, White & Blue) by Kyle Lockwood.svg|Opción E

O primeiro referendo comezou o 20 de novembro de 2015 e rematou tres semanas despois, o 11 de decembro de 2015. Os resultados preliminares foron anunciados esa mesma noite, mentres que os resultados oficiais presentáronse o 15 de decembro. Usando un sistema preferencial, pediuse aos votantes clasificar as cinco alternativas para o deseño da bandeira por orde de preferencia. O deseño máis votado enfrontouse á bandeira xa existente no segundo referendo.

Os opositores ao cambio de bandeira animaron aos cidadáns a absterse, votar nulo ou votar estratexicamente á peor alternativa como protesta.

### Segundo referendo 
miniatura|right|300px|Resultados do segundo referendo por circunscrición electoral.
**«Cal é a súa elección para a bandeira de Nova Zelandia?»** Os resultados amosaron que a bandeira existente se impuxo cun 56,7&nbsp;% dos votos, fronte ó 43,3&nbsp;% do novo deseño.

Os votos informais inclúen as papeletas nas que o votante non indicou claramente a súa primeira preferencia.
Os votos nulos inclúen as papeletas ilexibles.

## Notas
Igrexas de San Pedro de Terrasa

As **igrexas de San Pedro de Terrasa** (en ) son un conxunto monumental formado polas igrexas románicas de San Pedro, San Miguel e Santa María, situadas na confluencia dos torrentes de Vallparadís e Monner, no antigo núcleo visigodo de Ègara, orixe da vila de Sant Pere de Terrassa, hoxe un barrio da cidade.

Son testemuñas da sé episcopal do bispado de Ègara, constituído contra o ano 450. Sobre unha basílica paleocristiá construíuse a antiga Catedral de Ègara. Cando o bispado desapareceu no século VIII, o conxunto foi perdendo poder e a antiga catedral foi reconstruída cunhas dimensións moito máis cativas, xa de factura románica. O espazo é ocupado pola igrexa de Santa María, do século XII, onde se instalou unha canónica augustiniana proveniente da abadía de Ruf de Aviñón, en Francia, que ficaría até o 1592. 
 
A igrexa de San Pedro, parroquia de Terrasa, perdeu a condición parroquial no ano 1601, cando o priorado e a parroquialidade foron trasladadas ó Santo Espírito de Terrassa, malia que a recuperou no século XIX. No primeiro terzo do século XX as tres igrexas foron obxecto de estudo e restauración por parte de Josep Puig i Cadafalch, que tamén fixo escavacións en Santa María e San Miguel. O conxunto foi declarado monumento nacional en 1931 e ben de interese historicoartístico en 1985.

## Notas
Castelo cartuxa de Vallparadís

O **castelo cartuxa de Vallparadís** (en ) é unha antiga edificación de Terrasa que se atopa a carón do torrente de Vallparadís. Dende 1959 é a sección principal das seis que conforman o Museo de Terrasa. Accédese a el polo parque de Vallparadís e pola rúa Salmerón.

## Historia 
O primeiro rexistro dunha fortificación a carón do torrente de Vallparadís atópase nun documento de 1110, cando Berenguer de Sanlà e a súa muller Ermessendis compran ó conde de Barcelona, Ramon Berenguer III, unhas terras para construír a súa residencia señorial. O **castelo de Vallparadís** pertenceu dende entón a esta familia, que adoptou o apelido de Terrasa, até 1344, no que Blanca de Centelles, filla de Bernat de Centelles e de Saurina de Terrassa, cede o castelo a monxes cartuxos de Escaladei e da súa filial de Sant Pol de Mar, que para a súa nova función de mosteiro, introduciron reformas importantes, como a creación do claustro no antigo patio de armas, a sala capitular e a capela.

Como **cartuxa de Sant Jaume de Vallparadís** subsistirá até 1413, intre no que a comunidade se traslada a Tiana, na nova cartuxa de Montalegre. Ese ano pasa a mans dos carmelitas do Hospital de la Santa Creu de Barcelona e, máis adiante, é adquirida por Jofre de Sentmenat en 1432. Os Sentmenat foron os señores de Vallparadís até 1830, ano no que este territorio pasou a estar baixo a xurisdición do concello de Terrasa. O antigo castelo, daquela convertido en masía, sería adquirido en 1852 pola familia Maurí. En 1944, foi declarado monumento histórico, e en 1947, os Maurí cedéronllo ó Concello da cidade, que, despois dunha intensa camapaña de restauración e reconstrución do arquitecto Alexandre Ferrant, o converteu en parte do Museo de Terrassa en 1959.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Terrasa – Castelo cartuxa de Vallparadís
El Valle Altu de Peñamellera

**El Valle Altu de Peñamellera** (en castelán: *Peñamellera Alta*) é un concello do Principado de Asturias. En 2008 tiña unha poboación de 643 habitantes.

Limita ao norte con Llanes, ao oeste con Cabrales e ao leste con El Valle Baju de Peñamellera e ao sur con Cantabria. Atópase entre a serra do Cuera e os Picos de Europa.

Está formado polas parroquias de Alles, Cáraves, Llonín, Mier, Oceño, Rozagás, Ruenes e Trescares. A capital do concello é Alles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Igrexa de San Pedro de Plecín
### Ligazóns externas 
*Páxina web do concello
Congreso Internacional da Lingua Española

[dereita|miniatura|[Teatro El Círculo, sede do III Congreso en Rosario, na Arxentina.]]
O **Congreso Internacional da Lingua Española** é un foro de reflexión sobre a lingua castelá no que se discute sobre a situación, problemas e retos da lingua. Realízase cada tres anos nalgunha cidade de España ou Hispanoamérica, e a súa organización está a cargo do Instituto Cervantes, que cumpre as funcións de secretaría xeral permanente dos Congresos, a Real Academia Española e a Asociación de Academias de la Lengua Española, así como o país organizador de cada edición.

O seu obxectivo é avivar a conciencia de corresponsabilidade de gobernos, institucións e persoas na promoción e na unidade da lingua, entendida como instrumento vertebrador da comunidade iberoamericana, no diálogo con outras linguas que son vivo patrimonio común dela. Os participantes son escritores, académicos, intelectuais, profesionais e expertos relacionados coa lingüística, as comunicacións e a lingua castelá.

## Congresos realizados 
## Controversias 
miniatura|Cartel do "Congreso de laS LenguaS".
No primeiro Congreso, o relatorio de Gabriel García Márquez, titulado *Botella al mar para el dios de las palabras*, abogou pola "xubilación da ortografía".
De xeito simultáneo á realización do terceiro Congreso en Rosario, o arxentino Adolfo Pérez Esquivel, Premio Nobel da Paz, inaugurou o 1º "Congreso de laS lenguaS" (*sic*) para reivindicar a recuperación da memoria e a identidade das linguas dos pobos indíxenas de América. Por outra banda, cancelouse a participación da lingüista Nélida Donni de Mirande, acusada pola Universidade de Rosario de colaborar coa última ditadura militar na Arxentina (1976-1983).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Actas dos Congresos realizados
* Páxina oficial do IV Congreso da Lingua Española (Cartexena de Indias, Colombia)
* Páxina oficial do VI Congreso da Lingua Española (Panamá)
Ḷḷena

**Ḷḷena** (en castelán: *Lena*) é un concello do Principado de Asturias. En 2020 tiña unha poboación de 10&nbsp;701 habitantes.

Atópase no sur da comunidade en plena cordilleira Cantábrica. Limita ao norte con Mieres, ao oeste con Riosa e Quirós, ao leste con Ayer e ao sur coa provincia de León. No límite con esta provincia atópase o Peña Ubiña, de 2.417 metros de altitude.

## Toponimia 
En virtude do Decreto 74/2005 de 7 de xullo de 2005, publicado no BOPA do 26 do mesmo mes, foron aprobadas as formas oficiais dos topónimos das parroquias e lugares do concello de Ḷḷena, pasando a ser oficiais en todos os casos as denominacións en lingua asturiana.

## Demografía 
## Parroquias 
miniatura|esquerda|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena.
Está formado polas parroquias de Cabezón, Campumanes, Carabanzo, Casorvía, Castieḷḷo, Chanos de Somerón, Columbieḷḷo, Congostinas, Erías, Felgueras, La Pola, Las Puentes, Muñón Cimiru, Muñón Fondiru, Parana, Payares, Piñera, Samiguel del Río, Sotieḷḷo, Teyeo, Tuíza, Viḷḷayana, Xomezana e Zurea. A capital do concello é La Pola.

## Turismo 
[miniatura|Estación de Esquí de [Valgrande-Pajares.]]
### Cultura 
Destaca como monumento histórico a igrexa de Santa Cristina de Ḷḷena (do século IX) de estilo prerrománico, declarada Patrimonio da Humanidade. A igrexa conta, na antiga estción de tren de La Cobertoria, cun centro de interpretación do prerrománico asturiano.

### Deporte 
O concello de Ḷḷena destaca pola práctica de deportes de montaña. Sendo considerado o macizo de Ubiña como unha das mellores zonas de montaña da cordilleira Cantábrica. O macizo é unha paisaxe protexida e forma parte do parque natural de Les Ubiñes-La Mesa.

No porto de Payares atópase a estación de esquí Valgrande-Pajares. Con máis de 50 anos de historia, é unha das estacións pioneiras en España. Ofrece todo tipo de servizos para a práctica de deportes de inverno.

### Festas 
O primeiro domingo de xullo celébrase conxuntamente co concello de Quirós a Festa do año ao espeto no  *«Prau Ḷḷagüezos»*, declarada de interese turístico en 1984. Nela outórganse os galardóns *«Güelos del Aramo»* (Avós do Aramo) á parella máis idosa da zona.

Na capital do concello, La Pola, hai dúas festas de interese. En abril as festas da flor no val de Naredo, cun mercado artesán con anos de tradición e en outubro a festa da Nosa Señora do Rosario, tamén coñecida como "Les Feries".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Gozón

**Gozón** é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña 10.675 habitantes. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste con Avilés, ao leste con Carreño e ao sur con Corvera. No seu termo municipal atópase o Cabo de Peñas, extremo setentrional de Asturias.
Está formado polas parroquias de Bañugues, Bocines, Cardo, Eres, Llaviana, Lluanco, Mazaneda, Samartín de Podes, Santiao d'Ambiedes, Santolaya, Verdicio, Viodo e Vioño. A capital do concello é Lluanco.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Lista de concellos de Asturias

### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Casu

**Casu** (en castelán: *Caso*) é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña 1.704 habitantes.

Limita ao norte con Piloña, ao oeste con Aller e Sobrescobio, ao leste con Ponga e ao sur coa provincia de León. Forma parte, practicamente na súa totalidade, do Parque Natural de Redes. Nel nace o río Nalón.

Está formado polas parroquias de Bueres, Caliao, El Campu, Coballes, La Felguerina, Orllé, Sobrecastiellu, Tañes, Tarna e El Tozu. A capital do concello é El Campu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Tarsius pumilus

***Tarsius pumilus*** é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero *Tarsius*, coñecido na bibliografía internacional como **tarsio anano**, endémica das selvas da illa Célebes.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Groves, Colin P. (2001): *Primate Taxonomy*. Washington, USA e Londres, Reino Unido: Smithsonian Institution Press. ISBN 1-5609-8872-X.
* Gursky-Doyen, Sharon & Jatna Suprinata, eds. (2010): *Indonesian Primates*. Nova York / Dordrecht / Heidelberg / Londres: Springler. ISBN 978-1-4419-1559-3 / ISBN 978-1-4419-1559-7.
* Nowak, Ronald M. (1999): ''Walker's Primates of the World*. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-6251-5.
* Parker, Sybil P. (1990): *Grzimek's Encyclopedia of Mammals. Volume 2*. Nova York, NY, USA: McGraw-Hill Publishing Company. ISBN 0-0790-9508-9.
* Vaughan, T. A. (1986): *Mammalogy*. Third Edition. Fort Worth, Texas, USA: Saunders College Publishing.
* Walker, Ernest P. (1975): *Mammals of the World*, Third Edition, Volumes I & II. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-1657-2. 
* Wilson, D. E. & Reeder, D. M., eds. (2005): *Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference*, 3ª ed. Baltimore, Maryland, USA: The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.
* Wright, P. (2003): "Are Tarsiers Silently Leaping into Extinction?". pp.&nbsp;296–308 en P. Wright, E. Simons & S. Gursky, eds. *Tarsiers: The Past, Present, and Future''. New Brunswick, New Jersey, USA: Rutgers University Press.

### Outros artigos 
* Primates
* Haplorrinos
* Tarsiiformes
Museo de Terrasa

O **Museo de Terrasa** é unha entidade museístico que acolle todos os museos de titularidade municipal da cidade de Terrasa. Quedan fóra da entidade o Museo da Ciencia e da Técnica de Cataluña, dependente da Generalitat de Cataluña; o Centro de Documentación e Museo Téxtil, xestionado por un consorcio entre o Concello de Terrasa e a Deputación de Barcelona, e o Museo Parroquial do Santo Espírito, que depende do bispado. Pertence á Rede de Museos de Historia e monumentos de Cataluña e á Rede de Museos Locais da Deputación de Barcelona.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Caravia

**Caravia** é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña 506 habitantes.

Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste con Colunga, ao leste con Ribeseya e ao sur con Parres. A zona sur do concello forma, xunto aos concellos anteriores e o de Piloña, a Paraxe Natural da Serra do Sueve. Dende 2006, xunto cos municipios de Parres e Piloña forma a Mancomunidade da Comarca do Sueve.

Está formado polas parroquias de Caravia La Baxa (formada polas entidades de Carrales, Los Duesos, Duyos, La Espasa, Valle) e Caravia l'Alta (formada polas entidades de La Cantiella, Cerracín, Caravia l'Alta, Pumarín, La Rotella e Bandalisque). A capital do concello é Caravia l'Alta.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Ronda de Nelle

A **rolda de Nelle** é unha das principais vías urbanas da Coruña. Vai dende Catro Camiños ata a rúa de Gregorio Hernández, un tramo do paseo de Rolda.

Partindo da igrexa de San Pedro de Mezonzo, a rolda de Nelle rodea ou atravesa algúns dos barrios máis poboados da cidade, como a Agra do Orzán, o paseo das Pontes, os Mallos e a Falperra.

## Historia 
A rolda de Nelle aparece ideada tal como se construíu no Plan de 1948 de Jacobo Rodríguez-Losada e Pablo Iglesias Atocha. Este plan supuxo a modificación do proxecto de ordenamento encargado polo concello a César Cort en 1945, no que se recollían algunhas vías de circunvalación para a cidade, incluídos algúns tramos da rolda de Nelle. Unha parte da rolda construíuse sobre a fábrica de mistos La Vasco-Galaica.

O nome de Nelle deullo o pequeno núcleo rural que existía nas proximidades do parque de Santa Margarida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Avenida de Arteixo (A Coruña)

A **avenida de Arteixo** é unha das principais vías de saída da Coruña. Vai dende a rúa de Juan Flórez ata a rotonda de Eduardo Diz, no polígono da Agrela. A partir de aí continúa baixo a denominación de estrada de Baños de Arteixo ata o comezo da AC-552 e a AG-55. Ata o ano 2009 recibiu oficialmente o nome de Avenida de Arteijo, mais as placas co topónimo castelanizado non se cambiaron ata xuño de 2017.

## Historia 
miniatura|esquerda|Placa co nome deturpado
A avenida de Arteixo aparece recollida por primeira vez no plan presentado por César Cort en 1945 co nome de Avenida do Parque, por arrodear o Parque de Santa Margarida e concibiuse como alternativa á Avenida de Fisterra. A vía rematouse a principios da década de 1990.

En 2017, a avenida recuperou o nome galego.

## Lugares de interese 
Na avenida de Arteixo atópanse algúns lugares de interese, como o parque de Santa Margarida, co mural de Leopoldo Nóvoa, o Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa e o centro comercial Marineda City.

O edificio no número 10, de Ramón Vázquez Molezún (1956) ten *fenêtres en longueur*, ao estilo Le Corbusier. O centro de saúde dos Mallos, de Noguerol e Díez (1998) está situado no número 96.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Arcadi Espada

**Arcadi Espada Enériz**, nado en Barcelona en 1957, é un escritor e xornalista español. Coñecido nos seus primeiros anos como Arcadio Espada, licenciouse en Ciencias da Información na Universidade Autónoma de Barcelona en 1981.

## Traxectoria 
### Actividade profesional 
Dende 1977 colaborou en diversos medios xornais como *Mundo Diario*, *El Noticiero Universal*, *La Vanguardia*, *Diario de Barcelona*, *El País* ou *El Mundo*. Dende novembro de 2010 até febreiro de 2011 foi director do Instituto Ibercrea. Escribe diariamente no blog *El Mundo por dentro*. Colabora no programa de Onda Cero *Más de Uno*. É Premio Francisco Cerecedo (2000) e premio Cidade de Barcelona de Literatura (por *Contra Catalunya*) e Espasa de Ensayo 2002 (por *Diarios*). Entre os seus mestres máis queridos atópase Josep Pla, ó cal dedicou diversas investigacións sobre a súa vida e obra, incluído un ensaio sobre o diario que escribiu entre 1965 e 1968 e que foi publicado de xeito póstumo co título *Notes per a un diari*.

### O proxecto *Factual* 
Dende 2009 e até o 27 de xaneiro de 2010, día no que presentou a súa dimisión, foi director do xornal dixital *Factual*. A súa saída debeuse, segundo as súas palabras, «ó recorte que pretende aplicar a empresa ó orzamento de funcionamento e ás súas discrepancias co modelo e a orientación do xornal». «O único que me comunicou a empresa é que o xornal que eu facía lle parecía moderno de máis, demasiado intelectual e demasiado educado e eu funme do xornal porque eu quería facer iso». Coa saída de Espada, un bo número de redactores e colaboradores, entre eles a directora adxunta, Cristina Fallarás, saíron tamén.

### Actividade política 
Na súa mocidade, durante a transición, foi militante do PSUC. Máis tarde, definiuse a si mesmo como «socialdemócrata».

É un dos promotores da plataforma cívica Ciutadans de Catalunya, que promoveu a creación dun partido político, Cidadáns-Partido da Cidadanía (C's), no que non se integrou. Foi moi crítico co líder de C's, Albert Rivera, de cuxa reelección chegou a dicir que era unha «mala nova». Ó longo de 2007, dende que se tivo noticia da creación da Plataforma Pro, Espada apoiou activamente a creación do partido Unión Progreso e Democracia (UPyD), a cuxo acto de presentación en Madrid asistiu o 29 de setembro de 2007. Durante o verán de 2014 promoveu a creación do movemento Libres e Iguales, a cuxo manifesto se presentou o 15 de xullo na escalinata do Congreso dos Deputados.

En agosto de 2018 foi identificado polos Mossos d'Esquadra xunto a outras sete persoas por pintar con spray vermello un lazo amarelo colocado nunha rotonda da localidade de L'Ametlla de Mar.

## Premios 
* 1997: Premio Ciutat de Barcelona de Literatura en lingua castelá, por *Contra Catalunya.*
* 2000: Premio de periodismo Francisco Cerecedo.
* 2002: Premio Espasa de Ensaio, por *Diarios*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diarios de Arcadi Espada.
* El Mundo por dentro y por fuera. Blog de Arcadi Espada en *El Mundo*.
* Diario del Año de la Peste. Blog sobre o proceso secesionista catalán.