open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Igrexa de Hamra

A **igrexa de Hamra** (sueco: *Hamra kyrka*) é unha igrexa medieval luterana en Hamra, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.

## Historia e arquitectura 
A historia arquitectónica da igrexa é suxerida polo seu aspecto pouco común, coa torre asimetricamente situada na esquina suroeste da nave. O edificio planeouse como unha basílica de tres naves, pero só se completou a parte oriental, formada polo coro, a nave transversal e a torre sobre o centro da estrutura planeada. Na presente igrexa consérvanse a torre e as partes máis grandes do transepto, construídas a mediados do século XIII. Por razóns descoñecidas a nave prevista só se executou nunha forma provisional. O plan orixinal está marcado con lousas no céspede do oeste da igrexa. No seu lugar levouse a cabo unha reconstrución radical a principios do século XIV, na que se retiraron o coro e a parte sur do transepto. A conversión recibiu o deseño típico das igrexas de Gotland cunha nave e un coro máis estreito. No coro atopáronse marcos das fiestras, o portal e material de pedra reciclado da anterior igrexa. Na nave colocouse un novo portal gótico na antiga abertura entre a praza central e o brazo do transepto sur abortado. Na antiga zona do coro a única bóveda que se conserva da vella igrexa contrasta co resto das bóvedas. A fiestra da parede norte é como o simple portal apuntado que hai debaixo da primeira igrexa. Na parede oeste hai un grande arco abovedado cara a nave nunca construída e tras o órgano está o arco inferior cara ao corredor norte.

No interior a súa pía bautismal é do século XII e foi realizada polo artista anónimo coñecido como Sigraf. Nela represéntase a infancia de Xesús e a San Miguel. A súa cor é do século XVIII. Na parede norte hai un friso do século XV que representa a Paixón de Cristo. As pinturas na bóveda son de principios do XVIII.

O retablo de arenito en forma de frontón foi realizado no ano 1792. Anteriormente era a representación dun cordeiro cunha bandeira cruzada. No ano 1953 foi substituído por un gran grupo do Calvario de ao redor do ano 1280, cuxa imaxe de Cristo se asemella ao da famosa cruz triunfal da igrexa de Öja. Probablemente o grupo colocouse orixinalmente no arco de triunfo máis antigo da igrexa. A presente cruz triunfal, así como as figuras laterais, son de mediados ou da segunda metade do século XIV. Hai tamén outras esculturas medievais de madeira, como unha que representa a San Xurxo de ao redor do ano 1400 sobre a porta da sancristía, e partes dun retablo alado coa Coroación de María no centro (tamén de ao redor de 1400) e un Cristo de mediados do século XV.

## Galería de imaxes 

Hamra - KMB - 16000300024414.jpg|Vista dende o aire
Hamra kyrka - KMB - 16000200020732.jpg|Portal da nave
Hamra-kyrka-Gotland-2010 04-dopfunt.jpg|Pía bautismal
Hamra kyrka triumfkrucifix Gotland.jpg|Cruz triunfal

## Notas
María de Courtenay

**María de Courtenay**, nada sobre 1204 e finada en setembro de 1228, foi a filla de Pedro II de Courtenay e Iolanda de Flandres. casou con Teodoro I de Nicea. María serviu como rexente do seu irmán máis novo Balduíno II de Courtenay e nomeouse a si mesma como emperatriz de Constantinopla.

## Traxectoria  
### Familia e antecedentes 
Os seus pais foron os sucesivos gobernantes do Imperio latino de Constantinopla. O seu pai foi elixido como emperador en 1216. En 1217, ao tentar chegar a Constantinopla por terra, Pedro foi tomado prisioneiro por Teodoro Comneno Ducas, gobernante de Epiro. Pasou o resto da súa vida en cativerio. Iolanda chegou a Constantinopla no seu lugar e fíxose cargo do Imperio. A nai de María, Iolanda foi por dereito a rexente en nome do seu esposo pero gobernou só desde 1217 até 1219. Entre as alianzas negociadas por Iolanda unha foi con Teodoro I Láscaris do Imperio de Nicea. A alianza foi selada co matrimonio de Teodoro e María despois que Teodoro repudiase á súa segunda esposa Filipa de Armenia.

### Emperatriz de Nicea 
María foi emperatriz de Nicea desde 1219 até novembro de 1222, cando Teodoro morreu. Non tiveron fillos coñecidos. Unha das súas fillastras, María Lascarina, foi a esposa do rei Bela IV de Hungría, e a outra, Irene Lascarina, casou con Xoán III Ducas Vatatzés quen sucedeu a Teodoro I no trono do Imperio de Nicea. María serviu brevemente como rexente de Nicea en 1222.

### Rexente e emperatriz de Constantinopla 
O seu irmán Roberto de Courtenay sucedera á súa nai en 1219. A finais de xaneiro de 1228, o mesmo Roberto morreu. O seu irmán máis novo Balduíno II de Courtenay ascendeu ao trono. Tiña só once anos de idade e por tanto era menor de idade. Os baróns de Constantinopla elixiron a María como rexente. Segundo o historiador Patrick van Kerrebrouck María nomeouse a si mesma emperatriz. A súa rexencia só durou até a súa morte oito meses despois.

## Notas
Narjot de Toucy

**Narjot de Toucy**, finado en 1241, señor de Bazarnes, foi o fillo de Narjot II de Toucy (Francia) e da súa esposa Inés de Dampierre.

## Traxectoria 
Xunto ao seu sogro Teodoro Branas e Godofredo de Merry, Narjot de Toucy formou parte do consello que brevemente gobernou Constantinopla desde o 17 de decembro de 1219 (tras a morte de Conon de Béthune até a chegada do emperador designado, Roberto de Courtenay, en 1220). Serviu como rexente do Imperio latino en 1228-1231, durante a minoría de Balduíno II de Constantinopla, e en 1238-1239 na recadación de fondos para a viaxe do emperador a Europa occidental. Faleceu en 1241.

A primeira esposa de Narjot de Toucy foi a filla de Teodoro Branas e a emperatriz viúva Ana (Inés de Francia). Tiveron catro fillos:

*Filipe de Toucy, que foi rexente do Imperio latino desde 1245 até 1247 e almirante de Sicilia en 1271.
*Anselin de Toucy, señor de Mottola.
* Unha filla non identificada, que en 1239 casou con Guillerme II de Villehardouin, príncipe de Acaia.
*Margarida de Toucy, que casou con Leonardo de Veruli, chanceler do Principado de Acaia.

En 1239 ou 1240, probabelmente despois da morte da súa primeira esposa, Narjot de Toucy casou coa filla de Xonás, o rei dos cumanos. Ela fíxose monxa despois da súa morte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* René Grousset, L'Empire du Levant : Histoire da Question d'Orient, París, Payot, coll. « Bibliothèque historique », 1949 (réimpr. 1979), 648 p. (ISBN 2-228-12530-X)
Bárbara Rey

**Bárbara Rey**, nome artístico de **María Margarita García García**, nada en Totana (Murcia) en 1949, é unha vedete, actriz e presentadora de televisión española.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira en 1970 cando se presentou ao concurso de Miss España, no que non gañou pero acabou representando o país en Miss Mundo porque tanto a gañadora como a primeira dama de honra estaban casadas e o regulamento non permitía que se presentaran ao certame internacional. A partir dese momento participou en máis de trinta películas nunha década, a maior parte pertencentes ao xénero do “destape”.

Traballou tamén en televisión presentando galas e o programa de variedades *Palmarés*. Traballou como vedete de revista nos espectáculos *Barcelona és Bárbara* e *Una Noche de Bárbara*, entre outros. Entre 1978 i 1995 foi amante do rei Xoán Carlos. En 1996 o Centro Nacional de Intelixencia depositou máis de 25 millóns de pesetas en Luxemburgo para comprar o seu silencio. En 1980 casou con Ángel Cristo, un domador de leóns que traballaba no circo, e ela acompañouno como domadora de elefantes durante nove anos. En 1989 separáronse e ela volveu á televisión para presentar programas de variedades, ademais de *En casa de Bárbara*, un programa de cociña que se emitiu por Canal 9 entre 2000 e 2005.
Filipe de Toucy

**Filipe de Toucy**, finado o 12 de xaneiro de 1277, foi rexente (bailío) do Imperio latino de Constantinopla.
## Traxectoria
Foi fillo de Narjot de Toucy e unha filla de Teodoro Branas. A través da súa avoa materna, Inés de Francia, estaba relacionado coa dinastía real francesa dos Capetos. Durante a segunda ausencia do emperador Balduíno II de 1243 en Europa Toucy asumiu a rexencia en Constantinopla. En outubro de 1248, o emperador regresou, pero foi no verán de 1249 desde a cidade exipcia de Damietta, que acaba de ser tomada polo rei Lois IX de Francia.

En 1251 Toucy viaxou a Cesarea, onde se reuniu co rei Lois IX. As súas historias sobre os peculiares xestos rituais de amizade e enterramento dos cumanos foron posteriormente detalladas novamente por Jean de Joinville. O pai de Toucy casou en segundas nupcias cunha princesa cumana cos que o pobo quería que se unise o emperador Balduíno II contra Nicea. O xefe cumano Köten foi asasinado en 1241, Toucy posibelmente foi testemuña ocular do seu funeral en persoa.

Despois da caída do Imperio latino en 1261 Toucy fuxiu co emperador Balduíno II a Francia, onde foi ao parecer un partidario de Carlos de Anjou. Na crónica de Saba Malaspina (*Rerum sicularum*) é coñecido para o 6 de abril de 1273 como Almirante do rei anjou de Sicilia.

Filipe de Toucy casou con Portia de Roye. Os seus fillos foron:

* Narjot de Toucy (morto en 1293), Señor de Laterza, Capitán Xeneral de Durazzo e almirante de Sicilia; casou coa condesa Lucía de Trípoli.
* Otón de Toucy (morto despois de 1300), conselleiro en Sicilia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Die Herren von Toucy, 1228–31, 1238–39 und 1245–47 Rexenten deas lateinischen Kaiserreiches, In: Detlev Schwennicke (Hrsg.): Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band III, Teil 4, Dás feudale Frankreich und sein Einfluß auf die Welt deas Mittelalters, Tafel 114, Verlag von J. A. Stargardt, Marburg/Berlin, 1989.
Sesshū Tōyō

, nado na provincia de Bitchū en 1420 e finado o 26 de agosto de 1506, tamén coñecido como **Tōyō**, **Unkoku** ou **Bikeisai**, foi un pintor xaponés, un dos principais expoñentes do *suibokuga* (pintura con tinta), e un monxe budista zen. Está considerado un dos mestres da pintura xaponesa.

## Traxectoria 
Naceu dentro do clan Oda, na provincia de Bitchū (actual prefectura de Okayama). Converteuse en monxe zen en 1431 e estudou no templo Hōfuku-ji, na cidade de Sōja. En 1440 trasladouse ao templo Shōkoku-ji en Kyoto, onde continuou os seus estudos zen e aprendeu pintura co monxe Shūbun. Nesta etapa imitou as técnicas dos pintores paisaxistas da China da dinastía Sung, como Ma Yuan e Xia Gui.

Durante a década de 1460, trasladouse a un templo budista zen en Yamaguchi e en 1467 realizou unha misión de dous anos á China, acudindo á corte imperial en Pequín, onde logrou pintur un mural no palacio. Durante a súa estadían na China acudiu a varios mosteiros zen chineses.

Ao seu regreso ao Xapón en 1469, conseguiu mellorar as súas composicións baseadas no estilo chinés, que eran máis racionais e tiñan maior intensidade e solidez nas súas pinturas cás do seu mestre, consideradas máis incoherentes e poéticas. Con Sesshū substituíuse o tema do baleiro na pintura zen xaponesa, incorporándose montañas, árbores, ríos, templos e persoas nas pinturas, elementos da dinastía Ming. Nesta etapa pintou biombos, pergamiños, paisaxes e figuras zen.

En 1476, fundou un estudio preto da prefectura de Ōita chamado , onde ensinou pintura. Durante os seus últimos anos viaxou arredor do Xapón.

## Pinturas 
Existen seis obras que están debidamente acreditados a Sesshū, todas designadas como Tesouros Nacionais. Existen outras obras atribuídas a el, mais non están corroboradas. Entre as súas pinturas están o *Rolo da longa paisaxe*, a *Vista de Ama-no-Hashidate*, os biombos *Flores e cimbro* e *Falcóns e garzas*.

Os traballos de Sesshū atópanse no Museo Nacional de Tokyo, a Galería Freer de Arte en Washington, D.C. e o Museo de Belas Artes de Boston.

## Continuadores 
A técnica de Sesshū foi continuada por Bunsei, Shengon e Soga Rasoku, fundador da escola Soga de pintura.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sesshu - Haboku-Sansui.jpg|, 1495
Ficheiro:Bodhidharma.and.Huike-Sesshu.Toyo.jpg|*Huike ofrecendo a súa arma a Bodhidharma*, 1496
Ficheiro:Sesshu - View of Ama-no-Hashidate.jpg|*Vista de Ama-no-Hashidate*, ca. 1502&ndash;1505

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sesshu – MSN Encarta
*Arte Japonés – Joan Stanley-Baker. Páxinas 42 e 43
* Toyo Sesshu
Luciano García Rodríguez

**Luciano García Rodríguez**, nado en Santa Lucía de Gordón, La Pola de Gordón, Provincia de León, en 1865, e finado en Madrid o 18 de xaneiro de 1935, foi cóengo arquiveiro e maxistral da Catedral de Santiago de Compostela, orador e poeta, profesor da Universidade Pontificia de Compostela.

## Traxectoria 
miniatura|*…Como los pájaros cantan…*
Estudou no seminario de Oviedo e obtivo o doutoramento en teoloxía en 1892 na Universidade Pontificia de Salamanca. Foi profesor nos seminarios de Valdediós, Astorga e Santiago de Compostela. Colaborou na presa escrita de Santiago de Compostela, Oviedo e León.

## Obras 
* *El modernismo teológico*, 1908, Astorga.
* *La ciencia cristiana y los sistemas filosóficos y científicos ante la unidad*, 1917, Santiago de Compostela.
* *María, madre y reina*, 1919, Oviedo.
* *De procesione rerum a Deo. Notiones fundamentales de creatione suis alumnis in ha Pontificia Universitate tradita*, 1925, Santiago.
* *…Como los pájaros cantan…*, verso español, 1931, Santiago de Compostela.
* *Páginas divinas de la redención*, 1934, Santiago de Compostela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
María Álvarez de la Granja

**María Álvarez de la Granja**, nada en Vigo o 17 de agosto de 1971, é unha lingüista galega.

## Traxectoria 
Profesora Titular do Departamento de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago de Compostela e Licenciada en Filoloxía Galega con grao en 1994. Ten título de doutora dende 2002. É coordinadora do Grao en Lingua e Literatura Galega e secretaria da revista *Estudos de Lingüística Galega* (ILG).
## Obra escrita publicada 
## Notas
Buñol

**Buñol** (en valenciano: *Bunyol*) é un concello da provincia de Valencia, no País Valenciano. Pertence á comarca da Foia de Bunyol. Tiña unha poboación de 9.596 habitantes en 2017.

Aínda que xa existían poboados na zona durante o Paleolítico, o núcleo urbano data da época musulmá e xurdiu arredor do castelo.​ Buñol e a súa comarca incorporouse ao Reino de Valencia a mediados do século XIII durante a conquista de Valencia.​ A expulsión dos musulmáns (1609) supuxo un grave quebranto demográfico e económico.​ A chegada do ferrocarril en 1887 fortaleceu a industria papeleira, que no último terzo do XIX chegaba a doce fábricas.​ A industrialización seguiu sendo forte en Buñol; na década de 1970 do século XX, o sector primario apenas supoñía un 5% da poboación activa, fronte ao 75% da industria.​ Actualmente, esa porcentaxe diminuíu pero continúa a ser forte a industria no concello.

Entre o seu patrimonio destacan o castelo, a igrexa de San Pedro, a ermida de San Luis Beltrán e varias vendas do século XVII en adiante.​ O evento máis coñecido é a tomatina, festa declarada de interese turístico internacional en 2002. Celébranse tamén varios actos musicais e, como en moitas outras localidades valencianas, fallas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Elza Medeiros

**Elza Cansanção Medeiros**, militar (comandante de exército) nada o 21 de outubro de 1921 e finada o 8 de decembro de 2009 foi a primeira voluntaria brasileira que participou como enfermeira e oficial militar xunto á Forza Expedicionaria Brasileira en Italia, durante a segunda guerra mundial. Das 67 mulleres militares que participaron na guerra, foi a que continuou máis tempo en activo no campo militar.

## Traxectoria 
Elza Medeiros era filla do médico de saúde pública Tadeu de Araújo Medeiros, amigo de Alberto Santos Dumont e auxiliar directo de Oswaldo Cruz na campaña contra a febre amarela. A decisión de participar da guerra chegou cando Elza aínda era menor de idade. A única posibilidade, pola limitación activa no país do acceso das mulleres ao exército, foi como enfermeira, parte da súa formación, diante da recusa do pai recorreu á nai para ingresar, en 1942, na turma das Samaritanas, como parte dun curso ofrecido pola Escola de Enfermaría da Cruz Vermella. 
Ao termo do curso en 1943, dirixiuse ao Ministerio do Exército e manifestou o seu desexo de servir ao seu país. Obtivo entón do Director de Saúde, o xeneral Souza Ferreira, a promesa de que sería avisada en caso de deslocalización das tropas. Neste primeiro contacto recibiu unha carta de recomendación, a mesma que presentou ao Comandante do 7ª Distrito Militar, no Recife, para onde se mudou despois de organizar o socorro aos feridos do navío Itapagé, en Alagoas, bombardeado polos alemáns.

En 1944 é recrutada polas forzas de guerra enviadas a Italia, como parte dun continxente de cinco mil brasileiros da FEB que viaxaban a bordo do navío General Mann. Polo seu dominio da lingua inglesa, alemá, francesa e italiana actuou como intérprete, xunto ao equipo de médicos e enfermeiras que atendían aos máis de trescentos feridos brasileiros no 45th Field Hospital, en Nápoles.

Dirixíndose ao Comandante da Forza Expedicionaria Brasileira- FEB, relatou a forma humillante como as enfermeiras brasileiras- que non tiñan patente militar- eran tratadas polas colegas americanas- todas oficiais. Grazas a Elza, as profesionais brasileiras, após análise realizada polas forzas militares, pasaron a ocupar o posto de 2º Tenente. Ademais de Elza Medeiros, Antonieta Ferreira, Carmem Bebiano, Ignácia de Melo Braga e Virginia Portocarreiro recibiron a promoción.

Entre as moitas homenaxes recibidas pola Comandante en referencia a súa loita antifascista, Elza Medeiros recibiu as medallas de campaña e a de Meritorius Service United Plaque, concedida polo exército americano.

## Notas
Coñac

miniatura|Cognac Braastad XO
O **coñac** (en francés: *cognac*) é un tipo de brandy que se elabora a partir do viño de uva branca das cepas cultivadas nos arredores da cidade de Cognac, zona relativamente cálida do departamento francés de Charente, cun proceso específico de destilación e selección das uvas.

A calcaria do chan contribúe á calidade do coñac, debendo o seu sabor e fragrancia aos métodos de destilación e maduración de polo menos dous anos en cubas de carballo. A cidade de Cognac é unha das tres rexións con denominación de orixe europeo para elaborar brandy. As outras dúas son Armagnac e Jerez de la Frontera.
Manuel Álvarez Tardío

**Manuel Álvarez Tardío**, nado en Madrid en 1972, é un historiador español.

## Traxectoria 
Doutorado pola Universidade Complutense de Madrid, é profesor na Universidade​ Rey Juan Carlos. É autor de estudos sobre o anticlericalismo,​ a Segunda República Española​ e a transición democrática en España.

Ten publicado artigos de investigación en revistas como *Journal of Contemporary History*, *Historia e Política*, *Revista de Estudios Políticos*, *Ayer*, *Historia Contemporánea*, *Bulletin for Hispanic and Portuguese Historical Studies* e *Hispania Sacra*. Ten escrito artigos de ensaios, divulgación e análise política en revistas como *Revista de Libros*, *La Aventura de la Historia*, *Cuadernos de Pensamiento Político*, *Revista Hispano-Cubana* ou *El Noticiero de las Ideas*.

## Obras 
**Anticlericalismo y libertad de conciencia. Política y religión en la Segunda República Española* (2002, baseada na súa tese doutoral)
**El camino a la democracia en España (1931-1978)* (Gota a Gota, 2005)
**El precio de la exclusión. La política durante la Segunda República* (Ediciones Encuentro, 2010)
**1936 Fraude y violencia en las elecciones del Frente Popular* (Espasa, 2017)
**The Spanish Second Republic Revisited: From Democratic Hopes to the Civil War (1931-1936)* (2011)
**La democracia española y sus enemigos (1931-1936)* (2012)''
Rafael Rivelles

**Rafael Rivelles Guillén**, nado en Valencia o 23 de decembro de 1897 e finado en Madrid o 3 de decembro de 1971, foi un actor español.

## Traxectoria 
Naceu en Valencia, pero pronto a súa familia se trasladou ao Cabanyal, municipio de Valencia que en 1897 foi anexionado ao da capital, e onde pasou toda a súa infancia. Membro dunha familia de artistas, os seus pais foron os prestixiosos actores de teatro Jaime Rivelles e Amparo Guillem Minguet. Moi pronto comezou a traballar no teatro no que lograría rotundos éxitos; aínda que tamén traballou no cine ao longo da súa vida, pero de forma máis esporádica. Nos anos 30 traballou durante un tempo en Hollywood, pero pronto regresou a España, onde fundou a súa propia compañía de teatro xunto á súa esposa, a actriz María Fernanda Ladrón de Guevara coa que contraeu matrimonio o 15 de marzo de 1922, na Igrexa de San José de Madrid.

En 1925 naceu a súa filla, a actriz Amparo Rivelles, que continuou a saga artística xunto a unha nova xeración familiar de actores, entre eles Amparo Larrañaga e Luis Merlo.

No cine é lembrado como Don Quixote na película de 1947, *Don Quijote de la Mancha* xunto a un espléndido Juan Calvo, no papel de Sancho Panza.

En 1954 interpretou a Xudas Iscariote na película *El beso de Judas* dirixida por Rafael Gil.

Faleceu en Madrid o 3 de decembro de 1971 e de acordo cos seus desexos foi enterrado en Valencia, no cemiterio do Cabanyal, xunto aos seus pais.

## Filmografía 
## Teatro (selección) 
* *Reinar después de morir* (1964)
* *Ardèle o la Margarita* (1964)
* *Cuidado con las personas formales* (1960)
* *Papá se enfada por todo* (1959)
* *La herencia* (1957)
* *Pepa Doncel* (1956)
* *La herida luminosa* (1955)
* *La muralla* (1954)
* *La mariposa y el ingeniero* (1953)
* *Señora ama* (1953)
* *Callados como muertos* (1952)
* *Criminal de guerra* (1951).
* *Al amor hay que mandarlo al colegio* (1950)
* *La visita que no llamó al timbre* (1949)
* *Carlo Monte en Monte Carlo* (1939)
* *El bandido de la Sierra* (1926)
* *El nido ajeno* (1923)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Homenaxe ao actor
* Ficha de Rafael Rivelles en IMDb (en inglés).
* Lápida de Rafael Rivelles.
Filipe de Courtenay

**Filipe de Courtenay**, nado en Constantinopla en 1243 e finado en Viterbo en 1283, foi Emperador Titular de Constantinopla desde 1273 até a súa morte en 1283. Foi fillo de Balduíno II de Constantinopla e de María de Brienne.

## Traxectoria
Na súa mocidade, o seu pai viuse forzado a «empeñalo» aos mercadores venecianos para poder axudar ao seu Imperio que estaba a ser atacado por Nicea; porén este caeu en 1261.

En 1267 e de acordo ao Tratado de Viterbo casou coa filla do rei de Sicilia e Nápoles e da duquesa da Provenza, Beatriz de Anjou. O matrimonio de feito realizouse en 1273 e aos meses 'Filipe herdaría os dereitos do Imperio e sería recoñecido polas súas posesións en Grecia e grazas ao apoio dos seus sogros.

O matrimonio só tivo unha filla, a que sería Catarina de Courtenay, esposa de Carlos de Valois. Filipe de Courtenay morreu en 1283.

## Devanceiros 

**Devanceiros de Filipe de Courtenay**
Catarina de Courtenay

**Catarina de Courtenay**, nada en 1274 e finada o 13 de outubro de 1307, foi a emperatriz titular de Constantinopla desde 1283 até a súa morte.

## Traxectoria 
Foi filla de Filipe de Courtenay, emperador titular de Constantinopla, e de Beatriz de Anjou, filla de Carlos I de Sicilia e Beatriz da Provenza. 

Á morte do seu pai, herdou os dereitos do trono e foi recoñecida como emperatriz dos Estados Latinos en Grecia. O 8 de febreiro de 1301 contraeu matrimonio co conde Carlos de Valois, fillo segundo de Filipe III de Francia e Sabela de Aragón, transformándose así o seu esposo en emperador titular.

Do matrimonio nacerían catro fillos:

* Xoán de Valois, Conde de Chartres (1302–1308).
* Catarina de Valois (1303-1346), Emperatriz Titular de Constantinopla e Princesa Consorte de Acaia polo seu matrimonio con Filipe I de Tarento.
* Xoana de Valois (1304–1363), Condesa de Beaumont-le-Roger polo seu matrimonio con Roberto III de Artois.
* Isabel de Valois (1305–1349), Abadesa de Fontevrault.
Museo Nacional de Colombia

O **Museo Nacional de Colombia** é o museo máis antigo de Colombia. O seu acervo divídese en catro coleccións: arte, historia, arqueoloxía e etnografía. A súa colección de arte colombiana, latinoamericano e europeo inclúe pinturas, debuxos, gravados, esculturas, instalacións e artes decorativas dende o período colonial até o presente. O seu inmoble foi orixinalmente a penitenciaría do panoptico, sendo o seu arquitecto o danés Thomas Reed. Fronte ó museo atópase a estación subterránea de TransMilenio que leva o nome de "Museo Nacional".

## Historia 
Fundado por Lei do primeiro Congreso da República o 28 de xullo de 1823, o Museo Nacional de Colombia é o máis antigo dos museos do país e un dos máis antigos de América. Durante case dous séculos consagrouse á conservación e divulgación de testemuños representativos dos valores culturais da nación colombiana.

Abriu as súas portas ó público o 4 de xullo de 1824, data en que o vicepresidente, xeral Francisco de Paula Santander declarouno oficialmente creado, sendo o seu primeiro director o científico e anticuario  peruano Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz. Rivero fora contratado en maio de 1822 en París por Francisco Antonio Zea, Ministro Plenipotenciario de Colombia, a fin de constituír unha Escola de Minaría e un Museo de Historia Natural na capital da nova república. O Museo Nacional de Colombia instalouse inicialmente na Casa Botánica, a cal albergaba a colección de historia natural reunida por José Celestino Mutis e que coidaban os seus discípulos. Co tempo, a estas pezas sumáronse outras de carácter arqueolóxico, histórico e artístico.

A devandita penitenciaría, deseñada por Thomas Reed na década de 1850 e construída a partir do 1 de outubro de 1874, foi a prisión máis importante do país durante case 72 anos. Porén, en 1946 os reclusos foron trasladados ó novo cárcere La Picota e o Goberno destinou o edificio para albergar o Museo Nacional.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Sabela de Cambados

***Sabela de Cambados*** é un filme galego de 1949 dirixido por Ramón Torrado.

## Argumento 
No pazo de Armental, en Cambados, os marqueses de Soñeira viven un matrimonio infeliz. A marquesa Sabela (María Fernanda Ladrón de Guevara) sente que o seu marido Jaime (Rafael Bardem) non a quere. Jaime marcha a Madrid, onde vive unha vida de luxos xunto á súa curmá e amante Julia (Margarita Sandra). Un día regresa de América Juan de Mourente (Fernando Fernández de Córdoba), un indiano que fora un amor de mocidade de Sabela antes de marchar el, e do que nunca se esqueceu.

Por outra banda, o fillo de Sabela, Eduardo (Jorge Mistral), marcha estudar a Santiago e deixa soa a súa namorada Tonucha (Amparo Rivelles), quen vive no pazo como afillada de Sabela, dende que seus pais morreran.

## Elenco 
* María Fernanda Ladrón de Guevara como Sabela.
* Rafael Bardem como Don Jaime.
* Amparo Rivelles como Tonucha.
* Jorge Mistral como Eduardo Armental.
* Fernando Fernández de Córdoba como Juan de Mourente.
* Xan das Bolas como Benito.
* Rosario Royo como Pecaditos.
* Carolina Giménez como Mercedes.
* Margarita Sandra como Julia.
* Félix Fernández como Don Antonio.
* Juana Mansó como Dona Remedios.
* Mario Bustos como Ernesto Mirandas.
* María Teresa Galiana como Carola.
* Arturo Marín como Martín.
* Fernando Aguirre como Don Pepiño Moncada.
* José Riesgo como Amigo de Eduardo.
* Domingo Rivas como Arcebispo.
* Rina Celi como Charito.
* María Luisa D. de Velasco.
* José de Caparrós.
* Fernando Rey (Voz en off).

## Produción 
O filme foi producido por Suevia FIlms, do vigués Cesáreo González e está baseado nunha obra de teatro homónima de Adolfo Torrado. A pesar do título,  non foi rodado en Cambados, o que causou indignación nos cambadeses emigrados na Arxentina que asistiron á proxección esperando ver imaxes da súa terra. A rodaxe realizouse en Santiago de Compostela, A Coruña, Betanzos, Guísamo, Sada e San Pantaleón.

No filme soan varias cancións populares galegas interpretadas pola agrupación Anaquiños d'a Terra. Tamén inclúe varias escenas da romaría dos Caneiros de Betanzos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do filme en Filmaffinity (en castelán).
* Ficha do filme en IMDb (en inglés).
Playlife

**Playlife** é unha empresa de moda con sede en Treviso, Italia. A empresa é propiedade da familia Benetton e é a marca deportiva do fabricante de roupa.

Playlife puxo o seu nome á subministración de motores dos automóbiles Benetton de Fórmula 1 de  a . Osmotores de Playlife foron unha serie de motores producidos polo fabricante francés Mecachrome, quen asumira no ano  a responsabilidade de prover de impulsores, ás escuderías de Fórmula 1 que ata o ano 1997 foran motorizadas por Renault Sport.

Este termo, aplicouse a partir do ano 1998 na desaparecida escudería Benetton Formula, para rebautizar aos impulsores entregados por Mecachrome, a fin de diferenciar os impulsores desta escuadra, con respecto ás demais que comezaban a ser motorizadas por Mecachrome. O termo Playlife, xurdiu a partir do nome dunha subsidiaria do Grupo Benetton, propietaria da escudería e o mesmo sería proposto polo director de equipo de Benetton, Flavio Briatore.

A provisión directa de motores por parte da Mecachrome suspenderíase no ano 1999, cando grazas a un acordo celebrado entre esta e a firma Super Performance Engineering, propiedade de Briatore, comezarían a producirse e desenvolverse os motores que levarían o nome de Supertec, cos cales comezaría a proverse de impulsores ás escuadras Williams F1, Benetton Formula e Arrows, asumindo a empresa de Briatore a exclusividade na provisión dos motores, en substitución de Mecachrome. No caso de Benetton, os motores novamente recibirían a redenominación Playlife.

Existiron dous modelos de motores que levaron o nome de Playlife, sendo o primeiro deles o Mecachrome GC37-01, que foi utilizado en , mentres que desde  ao , foi rebautizado como Supertec FB01, tendo un versión potenciada chamada FB02. Todos estes impulsores, estaban baseados no antigo motor V10 Renault RS9, que había equipado ás escuderías Williams F1 e Benetton Formula ata o ano .

Malia non gañar ningunha carreira, con estes motores Benetton alcanzaría unha boa cantidade de podios, situándose case sempre como a cuarta escudaría en potencial, por detrás de Ferrari, McLaren e Williams F1.

A produción e provisión destes motores finalizou no ano , logo do retorno de Renault Sport como fornecedor oficial de motores de Benetton, preparando o seu regreso como escudaría a partir de .

## Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Rebautízote co nome de... (Historia das redenominacións de motores máis históricas da Fórmula 1) *Diario Motor - 16-08-2015*
Fávila (duque)

**Fávila**, tamén chamado **Fáfila**, foi un duque (*dux*) e pai de Don Paio.

## Orixes 
A orixe goda do seu fillo Paio menciónaa o cronista árabe Ibn Khaldun citando a Ibn Hayyan. Xa contra o século VIII a fusión entre os galaicorromanos e xermanos (suevos e visigodos) era unha realidade e «a raza deixara de ser un dato relevante», por tanto, é de supor que «o máis probábel é que polas súas veas [as de Paio] correse sangue de ámbolos pobos». Esta posibilidade refórzase polas orixes dos nomes, sendo *Fávila* ou *Fáfila* de orixe xermánica mentres Paio era un nome de «vello raizame romano» e así é mencionado polo autor árabe do ''Aljab machmu'a*, quen o describe como «romano».

Christian Settipani conxectura —baseándose na onomástica, na cronoloxía, en elementos biográficos e no testemuño das crónicas—, que Fávila descendía (por varonía) de Leovixildo e Recaredo I (*ex semine Leuvigildi et Reccaredi progenitus*) e era fillo do conde visigodo Axila e da súa muller Divigra e, por tanto, tío paterno e curmán-tío materno de Pedro de Cantabria. As crónicas declaran que os reis ástures son descendentes de Leovixildo e Recaredo e tratan de crear unha falsa continuidade institucional entrámbalas realidades políticas. A moderna historiografía coincide en que a causa final deste fenómeno radica no que se denomina «neogoticismo», que respondía a unha rede de intereses políticos e ó reforzamento do prestixio persoal de Afonso III.

## Fontes históricas 
Segundo a copia da *Crónica albeldense* (ano 883) realizada no século IX no mosteiro de San Millán de la Cogolla que conserva a Real Academia da Historia (*Códice emilianense nº 39*), Fávila foi un *dux* visigodo e o pai de Don Paio:

Que Fávila fose duque e pai de Paio é un dato que recolle tamén a *Crónica sebastianense*:

Este dato resulta, así mesmo, coincidente co ofrecido por unha fonte musulmá anónima do século IX, *Fath al-Andalus*:

## Historiografía sobre Fávila 
A antiga historiografía atribuíu a Fávila o ducado de Cantabria baseándose unicamente en cronicóns casteláns, máis de medio milenio posteriores a aquela época e contraditorios en moitos aspectos coas crónicas asturianas do século IX. Esta falla de xustificación metodolóxica é salientada por Barrau-Dihigo malia non ser quen de achegar ningunha outra.

Claudio Sánchez-Albornoz admite que Paio era fillo dun duque, mais sinala, perante a falla de información da *Crónica albeldense*: «ignoramos de onde era duque Fávila». Gonzalo Martínez Díez concorda coa opinión de Sánchez-Albornoz xa que en fonte ningunha se menciona o ducado que gobernou e, de feito, non consta que chegase a estar á fronte de ducado ningún. Opina que «o máis probábel é que se tratase dun dos varios duques integrados na *Curia rexia* ou *Palatium'', que acompañaban e asesoraban o rei visigodo».

## Notas 
;Referencias

## Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Vanessa Valdiglesias

**Vanessa Valdiglesias García**, nada na Coruña en 1980, é unha biológa galega. En 2015 foi recoñecida como Mellor Investigadora Xove de Europa pola Sociedade Europea de Xenómica e Mutaxénese Ambiental.

## Traxectoria 
Licenciouse en 2002 pola Universidade da Coruña.. Posteriormente realizou un máster en Biotecnoloxía na Universidade de Granada. En 2005 comezou o doutoramento no Departamento de Bioloxía Celular e Molecular da Universidade da Coruña  que finalizou en 2010 con Premio Extraordinario. En 2016 formou parte da selección de científicas galegas da axenda feminista  do Observatorio da Mariña pola Igualdade.

## Recoñecementos 
Ao longo da súa traxectoria recibiu varios premios como o  Premio da Real Academia Galega de Ciencias ao Investigador Xove (2007), Premio Galega Destacada 2016  e, recentemente, o premio Emergent Scholar 2019 polo seu traballo na investigación do envellecemento.​En 2021 é elixida como unha das dez científicas máis relevantes de España pola Fundación Aquae.

## Notas
Gran Premio da Arxentina de 1998

O **Gran Premio Marlboro da Arxentina de 1998** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un celebrada o 12 de abril de 1998 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Bos Aires, Arxentina. A carreira é (ata a data) o último Gran Premio da Arxentina. Foi a terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de . A carreira de 72 voltas gañouna Michael Schumacher para o equipo Ferrari, desde o a segunda posición de inicio. Mika Häkkinen terminou segundo nun McLaren, Eddie Irvine terceiro no outro Ferrari.

## Resumo da carreira 
## Resumo 
Ao comezo da carreira, Michael Schumacher foi alcanzado por Mika Häkkinen, mentres que David Coulthard mantivo o seu primeiro lugar. Schumacher pasou a Häkkinen ao comezo da segunda volta. Na mesma volta, Eddie Irvine superou Heinz-Harald Frentzen. Na volta 4, Schumacher atrapou a Coulthard, e na seguinte volta o escocés tomou a trazada equivocada e Schumacher pasouno. Os dous coches tocáronse, e Coulthard saíuse fóra da pista e volveu entrar no sexto lugar. A carreira entón converteuse nunha batalla entre Schumacher, que parou dúas veces e Häkkinen, nunha estratexia de parada única. O plan de Schumacher demostrou ser correcto, xa que saíu diante logo da súa segunda parada, despois de que Häkkinen perdera tempo detrás de Heinz-Harald Frentzen. Detrás de Häkkinen e os dous Ferraris, Jacques Villeneuve foi atacado por Jean Alesi e Coulthard. Cando Esteban Tuero entrou nos boxes, faltáballe un dos seus pneumáticos. Finalmente, unha dos mecánicos atopouno no garaxe. Coulthard viuse freado por problemas na caixa de cambios e perdeu máis terreo cando se enganchou con Jacques Villeneuve, deixando ao canadense fóra, mentres que o escocés logrou un único punto no sexto lugar detrás de Häkkinen, Eddie Irvine, Alexander Wurz e o Sauber de Jean Alesi. No liderado, Schumacher logrou a vitoria.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira
## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas
*volta rápida: Alexander Wurz 1m 28.179s
*Única volta rápida de Alexander Wurz
*Este foi o último Gran Premio da Arxentina ata a data.
*Os dous Saubers chocaron camiño da grella.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Valerii Bykovskii

**Valerii Fedorovich Bykovskii** (en ) é un cosmonauta ruso retirado que participou nas misións Vostok 5, Soiuz 22, Soiuz 29 e Soiuz 31. Pasou un total de 20,74 días no espazo.

## Traxectoria
Bikovski naceu o 2 de agosto de 1934 en Pavlovski Posad, óblast de Moscova. Gradouse na Escola de Aviación Kachinsk Miasnikov en 1955 e pasou a formar parte da Forza Aérea da Unión Soviética. Entrou a formar parte do corpo de cosmonautas en 1960, sendo parte da tripulación de reserva en agosto de 1962 para a misión Vostok 3. Comandou a Vostok 5 en agosto de 1963. Pasou logo a adestrar para o programa lunar soviético e en abril de 1967 foi designado comandante da tripulación de reserva para a misión Soiuz 2, máis tarde cancelada despois da traxedia da Soiuz 11 na que morreu Vladimir Komarov. Posteriormente formou parte das misións Soiuz 22, Soiuz 29 e Soiuz 31. Retirouse do corpo de cosmonautas en 1988.

Entre 1989 e 1991 foi director da Casa Soviética de Ciencia e Cultura en Berlín. Actualmente está retirado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Vostok 5
*Soiuz 22
*Soiuz 29
*Soiuz 31
Cetimina

Unha **cetimina** é unha imina que é estruturalmente análoga a unha cetona.

As cetiminas teñen a fórmula xeral '''''' (onde R' é un grupo distinto de hidróxeno). As cetiminas son similares ás aldiminas, as cales son análogas de aldehidos.

Un importante subgrupo de cetiminas son as bases de Schiff, nas cales o substituínte no átomo de nitróxeno (R') é un grupo alquilo ou arilo, non un átomo de hidróxeno.

Ficheiro:Imine-(primary)-skeletal.svg|Cetimina primaria
Ficheiro:Imine-(secondary)-skeletal.svg|Cetimina secundaria
Ficheiro:Ketone-general.svg|Cetona

## Nomenclatura 
As cetiminas poden nomearse substitutivamente como derivados "-ilideno" do azano do hidruro parental, substituíndo o "-o" polo sufixo "-imina". Compostos coa estrutura xeral '''''' poden ser tamén nomeados como iminas N-sbustituidas ou como derivados -ilideno dunha amina:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Imina
* Aldimina
Fernando Fernández de Córdoba

**Fernando Fernández de Córdoba**, nado en Madrid o 28 de novembro de 1897 e finado no mesmo lugar o 28 de febreiro de 1982, foi un actor español.

## Traxectoria 
Comezou na carreira militar pero deixouna para dedicarse ao teatro. Debutou en 1919 na compañía de Manuel González e Carmen Muñoz e durante anos representou diversas obras até dar o paso ao cine. O primeiro filme no que participou foi *Las de Méndez*, un filme mudo de Fernando Delgado realizado en 1927. Deuse a coñecer durante a Segunda República con filmes como *Odio*, *Vidas rotas* ou *El genio alegre*, cuxa rodaxe tivo que ser interrompida debido ao inicio da guerra civil española. E foi precisamente durante a contenda onde Fernández de Córdoba coñeceu a fama, pois era el o encargado de ler os partes de guerra que o bando nacional emitía por RNE, incluído o famoso último parte de guerra, emitido o 1 de abril de 1939 ás 22:30, que daba por rematada a guerra civil.

Despois da guerra continuou co cine, converténdose nun dos actores secundarios máis habituais do cine de posguerra, aínda que tamén foi o protagonista dalgunhas producións como *El famoso Carballeira*, *Sangre en la nieve* ou *El frente de los suspiros*.
A finais da década de 1950 deixa definitivamente a actuación para dedicarse á ensinanza e formación interpretativa. Dirixiu a Real Escuela Superior de Arte Dramático e logo viviu os seus últimos anos apartado de toda actividade profesional até a súa morte en 1982.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Fernando Fernández de Córdoba en IMDb (en inglés).
Gran Premio de San Marino de 1998

O **Gran Premio de San Marino de 1998** foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 25 de abril de 1998 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari, Imola, Emilia-Romagna, Italia. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de . A carreira de 62 voltas gañouna David Coulthard pilotando un McLaren - Mercedes.

## Resumo da carreira 
McLaren volveu a liderar na cualificación, con Coulthard superando a Häkkinen pola pole, Schumacher e Eddie Irvine de Ferrari, clasificaron terceiro e cuarto. Non obstante, os homes do equipo vermello esperaban algo mellor e probaron unhas ás laterais en forma de x aparafusadas encima dos laterais. Pero estes apéndices non producían unha ganancia suficiente para derrocar aos McLarens e, con Jordan e Sauber, que tamén montaran estas peculiares ás laterais, o órgano de goberno do deporte decidiu prohibirllas o día seguinte na carreira, xa que consideraban que non estarían seguros se un piloto sufrise un impacto indirecto.

Foi unha carreira sinxela para Coulthard que controlouna por diante de Mika Häkkinen, con Schumacher separado de Irvine polo Williams de Jacques Villeneuve. Pero na volta 17 Häkkinen retirouse aos boxes, a porta do garaxe pechouse inmediatamente para ocultar o seu problema. Posteriormente resultou ser un fallo na caixa de cambios.

Sen decatarse do problema do seu compañeiro, Coulthard avanzou por diante de Schumacher ata que o alemán xurdiu a partir da súa segunda parada e comezou a voar e reducir a vantaxe de 20 segundos do escocés a un ritmo de segundo por volta. Os restos do pontón da carrozaría elevaron a temperatura do refrixerador de aceite de Coulthard e o xefe do equipo Ron Dennis correu desee o muro dos boxes ata o garaxe de McLaren para comprobar a telemetría, de modo que puidese instruír a Coulthard de cando podía levantar o pé para salvar o seu motor. Polo tanto, o escocés podería adaptarse con frecuencia ao ritmo de Schumacher, e debía acadar a vitoria. Irvine mandou felices a casa aos seareiros de Ferrari tomando o último posto do podio, que xunto co dúo Williams de Villeneuve e Frentzen foron os únicos corredores que non foron dobradoss.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Notas 
*Volta rápida: Michael Schumacher 1m 29.345s
*Esta foi a única vitoria de Coulthard de 1998.

## Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Stanley G. Payne

**Stanley George Payne**, nado o 9 de setembro de 1934 en Denton (Texas), é un historiador, escritor e hispanista estadounidense.

## Traxectoria 
É doutor en historia pola Universidade de Columbia e profesor emérito de historia na Universidade de Wisconsin-Madison, onde é catedrático Hilldale-Jaume Vicens Vives.​ Tamén é codirector de *Journal of Contemporary History*,​ membro da Academia Americana de Artes e Ciencias (American Academy of Arts and Sciences) e, dende 1987, académico correspondente da Real Academia Española da Historia.

Payne escribe con certa frecuencia artigos de opinión nos xornais españois *ABC* e *El Mundo* sobre actualidade hispana. Tamén na *Revista de Libros* colabora asiduamente cos seus ensaios bibliográficos. Ten colaborado con varias universidades en España en temas ligados co franquismo e a II República Española.

En 2009 foi nomeado cabaleiro da gran cruz da Orde de Isabel a Católica.

## Obra 
* *Falange: A History of Spanish Fascism*, 1961
* *Politics and the Military in Modern Spain*, 1967
* ''Franco's Spain*, 1967
* *The Spanish Revolution*, 1970
* *A History of Spain and Portugal* (2 vol 1973) 
* *Basque Nationalism*, 1975
* *La revolución y la guerra civil española*, 1976
* *Fascism: Comparison and Definition*, 1980
* *Spanish Catholicism: An Historical Overview*, 1984
* *The Franco Regime 1936-1975*, 1988
* *Franco: El perfil de la historia*, 1992
* *Spain's First Democracy: The Second Republic, 1931-1936*, 1993
* *A History of Fascism 1914-1945*, 1996
* *El primer franquismo, 1939-1959: Los años de la autarquía*, 1998
* *Fascism in Spain 1923-1977*, 2000
* *The Spanish Civil War, the Soviet Union, and Communism 1931-1939*, 2004
* *The Collapse of the Spanish Republic, 1933-1936, 2006*
* *Franco and Hitler: Spain, Germany, and World War II*, 2008
* *Spain: A Unique History, *2011*
* *The Spanish Civil War*, 2012
* *Franco: A Personal and Political Biography*, 2014

## Notas
Ángel Viñas

**Ángel Viñas Martín**, nado en Madrid o 2 de marzo de 1941, é un economista, historiador, catedrático e diplomático español, especializado na guerra civil española e o franquismo.

## Traxectoria 
Doutor en Ciencias Económicas pola Universidade de Hamburgo, Glasgow e na Libre de Berlín. Foi catedrático de Economía Aplicada e de Historia en distintas universidades (Valencia, Alcalá de Henares, UNED e Complutense), así como profesor da Escola Diplomática e membro da xunta de goberno da mesma.​ Foi premio extraordinario na licenciatura e no doutoramento en Ciencias Económicas na Universidade de Madrid e accésit ao Premio Nacional Fin de Carreira.

## Obra (selección) 
### Como escritor 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Triloxía sobre a Segunda República Española:
:* 
:* 
:* 
* 
* 
*  Houbo unha segunda edición revisada e actualizada en 2012.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Como editor literario 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  CDU 94, máis a *Presentación: libros sobre la guerra civil: un chorro que no cesa*, páxinas 39-56.
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Ángel Viñas na base de datos de libros do Ministerio de Cultura e Deporte de España
* Ángel Viñas en Google Books
Punta Europa

miniatura|260px|Vista aérea de Punta Europa.
A **Punta Europa** ou **Punta de Europa** (en inglés: *Europa Point*) é o punto máis meridional de territorio británico de ultramar de Xibraltar, limitando polo leste a baía de Alxeciras, non así o máis meridional da Península Ibérica que é a Punta de Tarifa, que constitúe ademais o punto máis meridional da Europa continental.

Situada no extremo da rocha de Xibraltar, a área é chaira e está ocupada por un campo de xogo e algúns edificios. Nun día claro hai unha boa vista do estreito de Xibraltar; África, incluíndo as montañas do Rif; e a baía de Alxeciras, así como as cidades españolas da súa beira.

Os edificios inclúen a mesquita de Ibrahim-al-Ibrahim, o santuario da nosa Señora de Europa e un faro.

Recibe ese nome debido a que durante a época medieval pensábase que, efectivamente, tratábase do punto máis meridional do continente europeo (realmente, este punto atópase na punta de Tarifa). O topónimo inglés traduce a voz xeográfica ("punta" transfórmase en *point*) en tanto que a parte distintiva permanece invariante (sen utilizar o topónimo en inglés, *Europe*). A razón diso é que a forma en castelán domina na fala xibraltareña.

## Notas
Jamonas

**Jamonas** é un grupo musical madrileño, creado en 2016.

## Traxectoria
Está formado por Elena Rosillo (voz e guitarra) Arantxa Llano (baixo, tamén na banda Alberto Azul) e Su Carbajales (teclado). Definen o seu estilo como *ironi-pop*, con influencias de bandas como L-Kan o Los Fresones Rebeldes, así como do pop de Nosoträsh ou o punk de Vulpes.

En 2018 autoeditaron o seu primeiro disco, *Jamonas*. Gravado e producido no local El Desguace por Raúl García, inclúe seis cancións.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*We Are Jamonas, en Bandcamp.