Roxelio de Hauteville

**Roxerio de Hauteville**, coñecido como **Roxerio Borsa** (en latín, *Rogerius [cognomento] Bursa*), nado contra 1060, quizais en Melfi, e finado en Salerno o 22 de febreiro de 1111, foi un cabaleiro normando que foi duque de Puglia e Calabria desde 1085 a 1111.

## Traxectoria 
Foi fillo e sucesor de Roberto Guiscardo, o cabaleiro normando que foi duque de Puglia e Calabria e conquistador de Sicilia. A súa nai foi Sichelgaita de Salerno, unha poderosa princesa guerreira de estirpe lombarda. As intelixentes manobras de Sichelgaita que, en 1073, conseguiron convencer aos baróns apulianos para que o recoñeceran como herdeiro en lugar de Boemondo, o fillo máis vello de Roberto nacido do primeiro matrimonio deste con Alberada de Buonalbergo, garantíronlle a sucesión a Guiscardo. O historiador inglés John Julius Norwich escribe del:

A orixe do alcume *Borsa* tamén sinalouno Emily Albu. 

Polo tanto, en 1073, Roxerio foi proclamado herdeiro, mentres que Roberto Guiscardo foi afectado por unha enfermidade durante unha estancia en Trani. O único que se opuxo ao recoñecemento do futuro duque foi Abelardo de Hauteville, curmán de Roxerio, porque era fillo de Umfredo, irmán de Roberto. Reclamou para si o dereito á sucesión, xa que Guiscardo, designado como o seu titor á morte de Umfredo, confiscara arbitrariamente as súas posesións, apartándoo a el e ao seu irmán Ermanno da liña de herdanza.

En 1084 Roxerio participou nunha campaña militar en Grecia xunto ao seu pai que, o 17 de xullo de 1085 morreu de enfermidade durante o asedio de Cefalonia. 

Unha coincidencia singular foi o feito de que Roxerio, herdeiro das posesións italianas, estivese en Grecia no momento da morte de Guiscardo, mentres que Boemondo, herdeiro de Durazzo (hoxe Durrës) e doutros feudos bizantinos, estaba en Italia, precisamente en Salerno.

Roxerio reencontrouse coa súa nai en Cefalonia e, xunto con ela, regresou á súa terra natal, onde en setembro, grazas tamén ao apoio do seu tío Roxerio I de Sicilia, foi recoñecido como duque de Puglia e Calabria. Unha chegada que non deixou de espertar reaccións: Boemondo, o medio irmán descartado da sucesión, respondeu con armas ao ascenso de Roxerio e, co apoio do príncipe Iordán I de Capua, ocupou os castelos de Oria, Otranto e Tarento, chegando a un acordo de paz en marzo de 1086. Bohemondo converteuse en co-rexente de feito xunto co seu irmán, pero xa no verán de 1087 dirixiu unha nova revolta e, co apoio da maioría dos vasalos de Roxerio, conseguiu derrotar a este último en Fragneto, recuperando tamén a posesión de Taranto. Aínda que foi descrito como un guerreiro forte e temíbel, capaz de conquistar as cidades de Benevento, Canosa, Capua e Lucera con hábiles asedios, Roxerio Borsa nunca foi capaz de igualar o poder de Bohemondo, nin de someter a este baixo o seu control. O enfrontamento entre os dous irmáns acabou só coa mediación do papa Urbano II, que recoñeceu en Bohemondo a posesión do Principado de Tarento e outros numerosos castelos, mentres que Roxerio tamén lle garantiu o feudo de Cosenza e a propiedade de feito doutros dominios. En 1089 Urbano II investiu oficialmente a Roxerio Borsa no ducado de Puglia, poñendo fin a calquera controversia.

En maio de 1098, motivado polas peticións do seu curmán Ricardo II de Capua, xunto co seu tío Roxerio de Sicilia, comezou o cerco da cidade de Capua, da que o príncipe fora exiliado sete anos antes como menor. A cambio, o duque recibiu de Ricardo un acto formal de submisión ao seu señorío. Roxerio mantivo o seu compromiso e Capua caeu despois de corenta días de asedio.

## Matrimonio e descendencia 
En 1092, Roxerio Borsa casou con Adela de Flandres, filla de Roberto o Frisón, conde de Flandres, e xove viúva do rei danés Canuto IV o Santo. Desta unión, Roxerio tivo polo menos tres fillos: Luís, que morreu de neno en 1094, Guiscardo, e o seu herdeiro Guillerme de Puglia.

Dunha concubina tivo outro fillo, Guillerme de Xesualdo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bbiolgrafía 
* Albu, Emily (2001): *The Normans in Their Histories: Propaganda, Myth and Subversion*. The Boydell Press.
* Chibnall, Marjorie (2000): *Piety, Power and History in Medieval England and Normandy*. Ashgate.
* Matthew, Donald (1992): *The Norman Kingdom of Sicily*. Cambridge University Press.
* Mosher, Paul Hostetler (1969): *The Abbey of Cava in the Eleventh and Twelfth Centuries: Cava, the Normans and the Greeks in Southern Italy*. University of California Press.
* Norwich, John Julius (1967): *The Normans in the South 1016-1130*. Longmans: Londres.
* Norwich, John Julius (1970): *The Kingdom in the Sun 1130-1194*. Longman: Londres.