open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Julio Balboa López

**Julio Balboa López**, nado en Muxía en setembro de 1905 e finado en Santiago de Compostela o 7 de febreiro de 1993, foi un avogado, xuíz e maxistrado galego. 

## Traxectoria 
Fillo de Francisco Manuel Balboa Lagoa e de Fe López Avente (curmá de Eduardo Pondal Abente). Membro numerario do Seminario de Estudos Galegos, realizou o seu ingreso o 17 de xaneiro de 1924 co traballo "Muxía e o Santuario da Barca". Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, con premio extraordinario de licenciatura, en 1927. Accedeu, por oposición, a carreira xudicial en 1931, e foi xuíz de primeira instancia de Aliaga, O Carballiño (1931-1936) e Noia (1936-1947). Ascendeu a maxistrado en 1947 e foi destinado á Audiencia de Pontevedra. Xubilouse como maxistrado da Audiencia Provincial de Donostia.

## Vida persoal 
Casou con Maruja Durán Puertas en 1931, e tivo tres fillos: María de la Concepción, María del Carmen e Julio Balboa Durán. 

## Notas
Costa Concordia

***Costa Concordia*** foi un buque de cruceiros do grupo turístico Costa Crociere. O 13 de xaneiro de 2012 o buque varou na Illa do Giglio (Italia). Foi resurdido para ser despezado en Xénova.
Paloma Palao

**Paloma Palao Herrero**, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española.

## Traxectoria
Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como *La Estafeta Literaria* e a revista *Litoral*.  Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.

Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en *Poesía Española* en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, *La piel del miedo*, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, *A fondo perdido* e *Al margen del silencio*. Presentou o seu poema *Raíces cuadradas* ao premio de poesía Provincia de León.

## Obra 
* *La piel del miedo* (1970; segundo posto no Premio Adonáis)
* *El gato junto al auga* (1971, editorial Rialp; accésit do Premio Adonáis 1970)
* *Resurrección de l memoria* (1978; finalista no premio Boscán)
* *Contemplación del destierro* (1982, editorial Ayuso)
* *Retablo profano* (1985, editorial Papeles de Invierno)
* *Hortus conclusus* 1986.
* *Música o nieve* (1986)
* *Hiél* (1997)

Poemas seus aparecen na *Terceira Antoloxía de Adonáis* (1971), *Del Ccorazón de mi pueblo* (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en *Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre* (1979).

## Notas
Pobo huaorani

Os **huaorani**, tamén chamados **waorani**, **waodani** ou **aucas** (termo quechua para «salvaxe») son un pobo indíxena da Amazonia de Ecuador. O seu territorio abrangue o espazo entre os ríos Curaray e Napo, nunha área duns 30.000&nbsp;km² nas provincias de Orellana e de Pastaza. A poboación está dividida en diversas comunidades e conxuntamente representan uns 2.500 individuos.

Os huaorani falan a lingua huaorani, unha lingua illada. Tradicionalmente, os huaorani mantivéronse á marxe dos contactos con outros pobos e dos colonizadores (chamados *cowode* en huaorani, literalmente «caníbales non humanos»). Porén, nos últimos corenta anos, e especialmente por mor da penetración na selva de equipos de extracción petroleira, convertéronse en comunidades sedentarias estabelecidas en poboados na selva. Malia isto, cinco comunidades (os tagaeri, huiñatare, oñamenane e dous grupos de taromenane) rexeitaron calquera contacto con non-huaorani e desprazáonse a zonas máis illadas, cara á fronteira peruana.

miniatura|Localización do Yasuní e territorio huaorani en Ecuador.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**End of the Spear*
### Bibliografía 
* 
* .
* .
* .
* .
* Lawrence Ziegler-Otero: *Resistance in an Amazonian Community; Huaorani Organizing against the Global Economy*. Berghahn Books, Nova York, NY 2004,
Lingua huaorani

A **lingua huaorani** (tamén coñecida como *sabela*, *wao, huao, auishiri, aushiri, ssabela* ou **wao terero**) é unha lingua illada falada polo pobo huaorani, un pobo indíxena que vive na selva amazónica entre os ríos Napo e Curaray, en Ecuador. Un pequeno número de falantes de grupos non contactados vive preto da fronteira co Perú. Segundo datos de 2004 tiña 1&nbsp;700 falantes. O huaorani está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Campbell, Lyle. (1997). *American Indian Languages: The Historical Linguistics of Native America*. Nova York: Oxford University Press. .
* Greenberg, Joseph H. (1987). *Language in the Americas*. Stanford: Stanford University Press.
* Kaufman, Terrence. (1990). Language History in South America: What We Know and How to Know More. In D. L. Payne (Ed.), *Amazonian Linguistics: Studies in Lowland South American languages* (pp.&nbsp;13–67). Austin: University of Texas Press. .
* Kaufman, Terrence. (1994). The Native Languages of South America. In C. Mosley & R. E. Asher (Eds.), ''Atlas of the World's Languages* (pp.&nbsp;46–76). Londres: Routledge.
* Peeke, M. Catherine. (2003). *A Bibliography of the Waorani of Ecuador*. SIL International. Consultado o 26 de decembro de 2007 en https://web.archive.org/web/20121002142511/http://www.sil.org/silewp/2003/silewp2003-006.pdf
*Pike, Evelyn G and Rachel Saint. 1988. Workpapers Concerning Waorani discourse features. Dallas, TX: SIL.
* Rival, Laura. *Trekking through History: The Huaorani of Amazonian Ecuador'', Columbia University Press, 2002.
Dúas mulleres

***Dúas mulleres*** (en ) é un filme italiano de 1960 baseada na novela de 1957 *La ciociara*, escrita por Alberto Moravia. Narra a historia dunha muller que intenta protexer a súa filla dos horrores da segunda guerra mundial; foi dirixida por Vittorio De Sica e protagonizada por Sophia Loren, Jean-Paul Belmondo, Raf Vallone, Eleonora Brown, Carlo Ninchi e Andrea Checchi.

Foi emitido na TVG o 21 de febreiro de 1992.

## Argumento 
A historia xira arredor de Cesira (Sophia Loren) e a súa filla Rosetta (Eleonora Brown) durante o avance das tropas aliadas pola Península Itálica. Michele (Jean-Paul Belmondo), intelectual comunista co que establecen relación, é capturado polos alemáns. No seu intento por volver a Roma, refuxiadas nunha igrexa, madre e filla son violadas por *goumiers* das tropas coloniais francesas durante as chamadas *Marocchinate*.

## Elenco 
* Sophia Loren .... Cesira
* Jean-Paul Belmondo .... Michele Di Libero
* Eleonora Brown .... Rosetta
* Carlo Ninchi .... Filippo
* Raf Vallone…Giovanni
* Andrea Checchi .... un fascista
* Pupella Maggio
* Emma Baron .... Maria
* Bruna Cealti
* Antonella Della Porta

## Premios 
*Sophia Loren recibiu o Oscar á mellor actriz. Foi a primeira vez que se entregou o premio a unha actuación en lingua diferente da inglesa.
*Festival de Cannes: Sophia Loren, premio á mellor interpretación feminina.
*David di Donatello: Mellor actriz protagonista.
*BAFTA á mellor actriz protagonista.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Dúas mulleres* en TCMDB
*Crítica en New York Times
*Páxina do filme  en Le Film Guide
Europa (filme)

***Europa*** é un filme do ano 1991 dirixido por Lars von Trier. É a terceira película teatral deste director e a última da súa triloxía europea, despois de *Forbrydelsens element* (1984) e *Epidemic* (1987). En América do Norte o filme foi renomeado como ***Zentropa*** para evitar confusións con *Europa Europa* (1990) de Agnieszka Holland. Está influída pola novela de Franz Kafka *Amerika*.

## Sinopse 
Despois da segunda guerra mundial, Leo Kessler, un mozo estadounidense de orixe alemá, trasládase a Alemaña para traballar co seu tío nunha empresa de trens. O seu traballo permitiralle viaxar, fascinado, por un país destruído pola guerra; pero tamén terá que enfrontarse paseniñanmente aos horrores do holocausto nazi.

## Personaxes 
* Jean-Marc Barr como Leopold Kessler
* Barbara Sukowa como Katharina Hartmann
* Udo Kier como Lawrence Hartmann
* Ernst-Hugo Järegård como Uncle Kessler
* Henning Jensen como Siggy
* Erik Mørk como Pater
* Eddie Constantine como Colonel Harris
* Max von Sydow como Narrador
* Jørgen Reenberg como Max Hartmann
* Benny Poulsen como Steleman
* Erno Müller como Seifert
* Dietrich Kuhlbrodt como Inspector
* Michael Phillip Simpson como Robins
* Holger Perfort como Mr. Ravenstein
* Anne Werner Thomsen como Mrs. Ravenstein
* Lars von Trier como Xudeu
* Baard Owe como Home con papeis

## Galardóns e nomeamentos 
* 1991: Festival de Cannes: Premio do Xurado (ex aequo), Gran Premio Técnico
* 1991: Festival de Sitges: Mellor filme, mellor fotografía
* 1992: Un nomeamento nos Premios do Cinema Europeo, mellor actriz (Barbara Sukowa)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Europa en FilmAffinity (*en castelán*)
* Zentropa (Europa) en Rotten Tomatoes (*en inglés*)
Castelo de Monforte de Lemos

O **Castelo de Monforte de Lemos** é un castelo situado no Monte de San Vicente, na cidade de Monforte de Lemos. As murallas, datadas entre os séculos XIII e XV, defendían a cidade. A muralla contaba cunha serie de torres defensivas e varias portas, das que tan só se conservan dúas, a Porta da Alcazaba ou da Pescadería (a máis antiga, datada no século XIII), e a Porta Nova (século XV). O castelo sufriu importantes danos durante a Gran Guerra Irmandiña (1467-1469), logo da cal foi reconstruída.

A estrutura mellor conservada da fortaleza é a torre da homenaxe, unha estrutura de 30 m de altura, 13 m de lado, e muros de 3 m de grosor. Nela celebrábanse as Cerimonias da Homenaxe, nas que se unía ao señor co seu vasalo, o que convertía a esta edificación no lugar máis importante do castelo. Na actualidade a torre da homenaxe encóntrase restaurada tanto no seu exterior como no interior, que é un museo.

[miniatura|A [torre da homenaxe.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Mosteiro de San Vicente do Pino
* Pazo dos Condes de Lemos
* Condado de Lemos

### Ligazóns externas 
*
Xabier Míguez Santos

**Francisco Xabier Míguez Santos**, nado en Paredes (Vilaboa) o 4 de decembro de 1965,  é un profesor e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Filoloxía Galega, é mestre de secundaria no IES Mendiño de Redondela. Entre 1999 foi elixido alcalde de Vilaboa polo BNG, e ocupou o cargo até 2003. En 2012 era presidente da comunidade de montes da parroquia de Vilaboa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Vilaboa
Armando López Salinas

**Armando López Salinas**, nado en Madrid o 31 de outubro de 1925 e finado na mesma cidade o 25 de marzo de 2014 foi un escritor e político español, dirixente do Partido Comunista de España (PCE).

## Traxectoria 
Militante do Partido Comunista de España, durante a clandestinidade do partido na ditadura franquista foi membro do seu Comité Central e do Secretariado, o máximo órgano de dirección do PCE. Foi subdirector do diario *Mundo Obrero*, o periódico do PCE, e correspondente en Madrid de *Radio España Independiente* (máis coñecida como *"Radio Pirenaica"*), a emisora clandestina que máis tempo estivo en antena (40 anos). En marzo de 1968 pronunciou unha conferencia sobre os dereitos humanos ante os estudantes pechados na Facultade de Filosofía e Letras de USC, canda Xesús Alonso Montero, Enrique Barón e Enrique Miret Magdalena. Durante o franquismo colaborou habitualmente na revista cultural *Cuadernos para el Diálogo*.

## Obras 
* *La mina*, finalista do Premio Nadal (1959).
* *Caminando por las Hurdes* (1960), con Antonio Ferres.
* *Año tras año* (1962). Premio Machado de Novela.
* *Por el río abajo* (1966) con A. Grosso.
* *Viaje al país gallego* (1967) con Javier Alfaya.
* *Crónica de un viaje y otros relatos* (2007).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Aeroporto Sir Seewoosagur Ramgoolam

O **aeroporto internacional Sir Seewoosagur Ramgoolam**  é o principal aeroporto internacional de Mauricio. Está situado a 48 quilómetros de Port Louis, a capital do país. Anteriormente foi coñecido como *aeroporto de Plaisance * e ten voos directos a varios destinos en África, Asia e Europa. Tamén é o fogar da aeroliña nacional de Mauricio, Air Mauritius. Airports of Mauritius Co. Ltd (AML) é o propietario e operador do aeroporto; o goberno do país é o maior accionista de AML.

## Aeroliñas e destinos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto
Aeroporto de Seattle-Tacoma

O **aeroporto internacional de Seattle-Tacoma** , tamén coñecido como **aeroporto Sea-Tac**, é o principal aeroporto comercial que serve a área metropolitana de Seattle, no estado de Washington. Está situado na cidade de SeaTac, a uns 21 quilómetros ao sur do centro de Seattle. É o aeroporto máis grande da rexión do Noroeste do Pacífico de Norteamérica e é propiedade e está operado polo Porto de Seattle.

O aeroporto ten servizos a cidades de Norteamérica, Europa, Oriente Medio e Asia. É o principal centro de conexións para Alaska Airlines e a súa subsidiaria rexional Horizon Air, que teñen a súa sede preto do aeroporto. Tamén é un centro de conexións e porta de entrada internacinal a Asia e Europa para Delta Air Lines. É o 28º aeroporto máis concorrido do mundo en termos de pasaxe, con máis de 45 millóns de pasaxeiros en 2016.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto 

## Notas
Pobo powhatan

Os **powhatan** son un pobo indíxena do estado de Virxinia. Os powhatan tamén eran coñecidos como **algonquinos de Virxinia**, xa que a lingua powhatan era unha algonquina tamén coñecida como algonquino de Virxinia. Estímase que entre 14&nbsp;000 e 21&nbsp;000 powhatan vivían no leste de Virxinia cando os ingleses colonizaron Jamestown en 1607.

A finais do século XVI e comezos do XVII, un *mamanatowick* (xefe tribal) chamado Wahunsunacawh creou unha poderosa organización que abranguían máis de 30 pobos tributarios, e cuxo territorio ocupaba máis que o leste de Virxinia. Esa área era chamada *Tsenacommacah* ("terra densamente poboada"). Wahunsunacawh foi coñecido polos ingleses como "Xefe Powhatan". Cada unha das tribos dentro desta organización contaba co seu propio *weroance* (líder, comandante), mais pagaban tributo ós powhatan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gleach, Frederic W. (1997) ''Powhatan's World and Colonial Virginia: A Conflict of Cultures.*  Lincoln: University of Nebraska Press.
* Gleach, Frederic W. (2006) "Pocahontas: An Exercise in Mythmaking and Marketing", In *New Perspectives on Native North America: Cultures, Histories, and Representations*, ed. by Sergei A. Kan and Pauline Turner Strong, pp.&nbsp;433–455.  Lincoln: University of Nebraska Press.
* Karen Kupperman, *Settling With the Indians: The Meeting of English and Indian Cultures in America, 1580–1640*, 1980
* A. Bryant Nichols Jr., *Captain Christopher Newport: Admiral of Virginia*, Sea Venture, 2007
* James Rice, *Nature and History in the Potomac Country: From Hunter-Gatherers to the Age of Jefferson*, 2009.
* Helen C. Rountree, *Pocahontas's People: The Powhatan Indians of Virginia Through Four Centuries'', 1990
Jesús López Castiñeira

**Jesús López Castiñeira**, nado en Lugo en 28 de marzo de 1889 e finado na Coruña o 10 de setembro de 1964, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi un dos dez fillos de Santiago López e Nemesia Castiñeira. Traballou na fundición de Julio Wonenburger e despois na Sociedad Española de Construcciones Metálicas. Emigrou aos Estados Unidos, e en Nova York traballou na Mapos Central Sugar Co., empresa coa que estivo destinado un tempo en Cuba. Foi secretario do Centro Andaluz de Nova York, onde exerceu tamén de animador cultural e participou como actor en diversas representacións.

Como xornalista colaborou na revista semanal barcelonesa *La Tribuna*, cos pseudónimos de El Terrible López e Santón de la Puntilla. Escribiu unha obra teatral, o xoguete cómico *Misticismo y Flamenquismo* (1919) e os artigos "Brujerías" (1913), "El Gobernador de la Tierra" (1914), "El Paraíso Perdido" (1915) e "Los náufragos del *Potomac*" (1915), así como os poemas "La Niña de los ojos de color del cielo" (1914), "A S.M. Julia I" (1914) e a canción "¡Se la llevaron!" (1916).

Entrou en bancarrota, e logrou regresar a Galicia.

## Vida persoal
Casou coa súa moza Josefina González Canosa o 3 de xullo de 1921. Foi pai das escritoras Josefina López de Serantes e María Teresa López González, que asinaba co pseudónimo de Águeda de Vianney. Tivo outra filla chamada Carmen, morta con sete meses.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*"Reconstruyen la saga literaria iniciada por El Terrible López", artigo de Jaureguizar en *El Progreso* de Lugo, 6 de maio de 2015 .
Manuel Varela González

**Manuel Varela González**, nado en Vilarmaior e finado no mesmo concello o 11 de setembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Secretario dunha confederación agraria. Foi elixido concelleiro de Vilarmaior en 1931. Co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado. Regresou á casa para celebrar o aniversario da súa filla pequena e ao amencer gardas civís e falanxistas estabábano esperando fora da casa; Manuel intentou fuxir por unha fiestra, pero os falanxistas e gardas civís pegáronlle dous tiros diante da propia filla. Enterrárono nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El último viaje de los fusilados de Vilarmaior 
* Memoria histórica sobre os fusilados.
Tomás Espiñeira Blanco

**Tomás Espiñeira Blanco**, nado en Monfero e finado en Vilarmaior o 29 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Afiliado á Sociedade de Labregos de Monfero. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na estrada de Pontedeume a Monfero. Foi soterrado nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* El último viaje de los fusilados de Vilarmaior
José María Varela Salido

**José María Varela Salido**, nado en Monfero e finado en Ares o 19 de agosto de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Ferreiro. Secretario da Sociedade agraria de Grandal. Co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936 e elixido tenente de alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Caamouco (Ares).

## Notas
José Varela Puentes

**José Varela Puentes**, finado en Vilamateo (Vilarmaior) o 26 de xullo de 1980, foi un político galego.

## Traxectoria 
Militante do Partido Galeguista. Co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado presidente da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado até 1941. Nese ano conseguiu reintegrarse á vida normal. Despois foi enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, sendo o número tres da organización estruturada por Francisco Rey Balbís "Moncho", e dedicándose a conseguir armas a través de compañeiros empregados na Fábrica de Armas da Coruña. Foi detido en 1951, e saíu da cadea en 1967. Finou en Vilamateo con 88 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Joaquín Rodríguez Rodríguez

**Joaquín Rodríguez Rodríguez**, finado en Vilarmaior en 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Comerciante, representante de máquinas de escribir e dono dunha estafeta de correos en Lavandeira. Foi concelleiro de Cabanas pola ORGA. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado. Foi soterrado nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Gonzalo Gómez Caridad

**Gonzalo Gómez Caridad**, nado na Coruña en 1919 e finado na mesma cidade o 15 de novembro de 2007, foi un antifranquista galego.

## Traxectoria 
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado e participou na guerra no bando franquista. Funcionario do Concello da Coruña. Embarcou en 1948 coa súa muller no “Marques de Comillas” rumbo a Venezuela. Fixeron unha parada na Habana para visitar a familia de Jesús Vázquez Gayoso. En Caracas entrou en contacto cos exiliados galegos Xosé Velo Mosquera e Xoán Noya. Participou na fundación do Lar Gallego en 1948 e foi secretario da xunta directiva que presidiu Xosé Velo. Fixo viaxes constantes a Galicia, algún que durou dous anos (entre 1956 e 1959). Na súa derradeira etapa estivo no interior de Venezuela, no estado Barinas e na cidade de Valencia, capital do estado Carabobo. En Barinas tivo unha ferraxería, foi secretario de Cultura da Irmandade Galega de Valencia e editou a revista *Aturuxo*. Colaborou co periódico *A Nosa Terra* e no xornal electrónico venezolano *Aporrea*. Pouco antes de morrer escribiu e editou electronicamente as súas memorias da guerra civil co título *Renacer de esperanzas*, nas que o protagonista, Antón Dopazo (heterónimo de Gonzalo), describe a súa participación na guerra no lado faccioso en oposición aos seus ideais progresistas e democráticos. Finou na Coruña o 15 de novembro de 2007.

## Obras 
* *Renacer de esperanzas. Memoria de Antón Dopazo en la Guerra Civil Española*, 2004.

## Vida persoal 
Casou con Josefa Freire Patiño, e foi pai de Gonzalo Gómez Freire.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gonzalo Gómez Caridad (1919-2007), in memoriam na Enciclopedia da emigración galega.
Águeda de Vianney

**María Teresa López González**, nada na Coruña o 2 de outubro de 1928 e finada o 16 de agosto de 2003, foi unha escritora galega en lingua castelá, máis coñecida co pseudónimo de **Águeda de Vianney**.

## Traxectoria 
Foi filla do escritor e xornalista lugués Jesús López Castiñeira e irmá da tamén escritora Josefina López de Serantes. Comezou a escribir moi nova novelas rosas. Publicou máis de 25 en once anos, e deixou de escribir logo de casar con José Lage González en xuño de 1958.

## Obra 

**El secreto de una vida* (1947)
**Ilusiones muertas* (1948)
**El enigma de un hombre* (1949)
**Esclavo de la ambición* (1949)
**La intrusa* (1949)
**Perdida en la noche* (1949)
**Un idilio en el Japón* (1949)
**Cuando el amor llega* (1950)
**El error de Mónica* (1950)
**La pequeña salvaje* (1950)
**La sombra de Amy* (1950)
**Luchando por la felicidad* (1950)
**El castellano de Rockmount* (1951)
**El secreto de Lord Wayntton* (1952)
**Marido comprado* (1953)
**Pasiones ardientes* (1954)
**Aquel último día* (1955)
**Atormentada* (1955)
**El precio del pecado* (1955)
**No soy una aventurera* (1955)
**Aventura en Niza* (1956)
**Viaje hacia el amor* (1956)
**Eternamente sola* (1957)
**Granja feliz* (1958)
**Las niñas crecen* (1958)
**Nace el amor* (1958)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Gonzalo Carré Alvarellos

**Gonzalo Carré Alvarellos**, nado na Coruña o 24 de xaneiro de 1891  finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1983, foi un deportista e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Uxío Carré Aldao e de Purificación Alvarellos Pena, foi irmán de Xosé, Uxío, Leandro e Lois Carré Alvarellos. Foi pai das escritoras María del Pilar Carré e May Carré.

Comezou a xogar como futbolista no Reina Victoria en 1905, e xogou tamén no FC Galicia e no María Pita. Desde 1908 foi comentarista deportivo no diario *El Noroeste*, e foi nomeado vicesecretario da Federación Galega de Fútbol. Foi un dos organizadores da primeira Volta ciclista a Galicia en 1933, e entre 1955 e 1972 estivo na directiva da Federación Galega de Atletismo.
[miniatura|300px|[Uxío Carré Aldao cos seus fillos, de esquerda a dereita Gonzalo, Leandro, Uxío, Lois e Carlos.]]
Recibiu a medalla de ouro ao mérito atlético da Federación Galega de Atletismo, a medalla de prata da Federación Española de Atletismo (1960) e a de bronce da Delegación Nacional de Educación Física y Deportes (1965). Foi xuíz nacional e honorario da Real Federación Española Atlética.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
*Gonzalo Carré Alvarellos en *Galegos.info*.
José María Rodríguez Braxe

**José María Rodríguez Braxe**, coñecido como **Luxo**, nado en Cabanas e finado en Vilarmaior o 15 de setembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Traballou como ebanista en Cabanas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado e rexistrado no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).

## Vida persoal 
É avó de Francisco Rodríguez Sánchez.

## Notas
Millán Astray

Os apelidos **Millán Astray** poden referirse a:

***José Millán Astray**, avogado, político e xornalista galego (f. 1923);
***José Millán-Astray**, militar galego (1879-1954);
***Pilar Millán Astray**, escritora galega en lingua castelá (1879-1949).
Dolores O'Riordan

'''Dolores Mary Eileen O'Riordan'*, nada en Ballybricken, preto de Limerick o 6 de setembro de 1971 e finada en Londres o 15 de xaneiro de 2018 foi unha cantante e compositora irlandesa. Liderou a banda de rock The Cranberries durante 13 anos antes da ruptura do grupo en 2003, reuníndose de novo en 2009.

O seu primeiro álbum en solitario *Are You Listening?*, publicouse en maio de 2007 e foi seguido por *No Baggage'' en 2009. O'Riordan era coñecida pola súa voz de mezzosoprano e *lilting*, polo canto á tirolesa  e o seu marcado acento de Limerick. Apareceu como xuíza en *The Voice of Ireland*, de RTÉ durante a temporada 2013–14. En abril de 2014, O'Riordan uniuse a Jetlag (logo renomeada D.A.R.K.) e comezou a gravar material novo.

En maio de 2017, informou que lle diagnosticaran desorde bipolar.

## Notas 
## Véxase tamén
Ricardo Dorado Janeiro

**Ricardo Dorado Janeiro**, nado na Coruña o 7 de febreiro de 1907, e finado en Madrid o 28 de outubro de 1988, foi un compositor galego. Estudou con mestres do talle de Joaquín Turina e Manuel de Falla. Nos últimos anos da súa carreira adicouse principalmente á ensinanza a a composición.

## Obra 
A súa obra é profusa e variada. Cultivou principalmente a música para banda creando numerosos pasodobres, marchas militares e marchas procesionais. Amén realizou varias bandas sonoras e revistas. É principalmente recordado pola súa marcha lenta *Mater Mea* que se interpreta con asiduidade en España en Semana Santa.

### Óperas 
* La Gitanilla
### Sainetes 
* Los ases del barrio
### Marchas Militares 
* San Marcial
* San Quintín
* Regimiento Inmemorial
* Proa a la Mar
* La Legión del Aire (Los Paracaidistas)
* Himno del Ejército del Aire
* El Coronel

### Marchas Procesionais 
* La Piedad (1929)
* Getsemaní (1960)
* Mater Mea (1962) 
* Cordero de Dios(1964)
* Altare Dei (1969)
* Hosanna (1969)
* Dominus Tecum
* Pax vobis
* Marcha fúnebre de Sors
* Chopín
* Dona Nobis Pacen
* El Buen Pastor
* Gloria al Señor
* Ora pro Nobis
* Oremos 
* Tras el Calvario
* Santos Lugares

### Pasodobres 
* Lucerito de Triana
* Fiesta en Sevilla
* El Tío Caniyitas
* Festa na aldea (pasodobre galego)

### Revistas 
* Todo para las mujeres
* Los celos de la Sole
### Bandas sonoras 
* Historia de la Fiesta (Mariano Ozores, 1965)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web Patrimonio Musical
Linea nigra

[miniatura|*Linea nigra* nunha muller [Embarazo|embarazada]]
***Linea nigra*** (Latín para "liña negra") é unha liña vertical de cor escura que aparece no abdome durante cerca de tres cuartos de todos os embarazos. A parte escurecida ten xeralmente cerca dun centímetro de largura. A liña corre verticalmente ao longo do medio do abdome, desde a pube até ao embigo ou até ao cume do abdome. Esta liña fórmase debido ao aumento da hormona estimulante dos melanocitos, producida pola placenta e que tamén provoca melasma e o escurecemento das mamilas.

## Notas
Lago Poopó

O **lago Poopó** é un lago de auga salgada, o segundo meirande de Bolivia despois do lago lago Titicaca. mais&nbsp;coas choivas que se rexistraron os meses de decembro de 2016 e os primeiros meses de 2017, puido recuperar unha terzo da auga perdida.

## Xeografía 
Atópase no departamento de Oruro, dependendo do achegue do río Desaguadero e o río Márquez. Atópase a unha altitude de 3686&nbsp;msnm. Dos grandes lagos de Suramérica é o segundo con maior altitude.

## Notas
Sigrid (cantante)

**Sigrid Solbakk Raabe**, nada o 5 de setembro de 1996, coñecida profesionalmente como **Sigrid**, é unha cantante e compositora norueguesa. En 2017, conseguiu éxito internacional co só "Don't Kill My Vibe". En xaneiro de 2018, Sigrid gañou o premio BBC Music Sound de 2018.

## Traxectoria 
Sigrid naceu en Ålesund, Noruega. Durante a súa nenez, inspirouse musicalmente por Joni Mitchell e Neil Young.

## Discografía 
### EPs 
## Notas
Bindi

dereita|miniatura|263x263px|Muller hindú levando un bindi.

Un **bindi** (en , do sánscrito *bindu*, que quere dicir "punto, pinga ou partícula pequena") é un punto vermello que se leva na fronte, xeralmente entre os hindús e as mulleres xainistas. A palabra *bindu* procede do *himno da creación* coñecido como Nasadiya Sukta no Rigveda. *Bindu* é considerado o punto no que comeza a creación e pode converterse en unidade. Tamén é descrito como "o símbolo sagrado do cosmos no seu estado non manifestado". Un bindi é un punto de cor vermella aplicada no centro da fronte preto das cellas que é común no subcontinente indio (particularmente entre os hindús da India, Paquistán, Bangladesh, o Nepal e Sri Lanka) e é coñecido como o terceiro ollo do chakra. O Bindu tamén é punto arredor do cal se crean os mandalas, representando o universo. O bindi ten unha gran presenza histórica e cultura na rexión de Grande India.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bindi and its significance
Polígono industrial de Coirós

O **polígono industrial de Coirós**, **Parque Empresarial de Coirós** ou tamén chamado **Polígono de Pena Partida** é unha área loxística e industrial situada no concello de Coirós.

Ten unha superficie duns 600&nbsp;000 metros cadrados repartidos en 24 parcelas. Nel teñen a súa sede empresas como EMESA, Disashop e as xa pechadas Prefabricados Castelo e Cementos Estrella.

O polígono está encaixado entre a A-6 e a N-VI.

## Notas
Proxecto S-50

O **proxecto S-50** foi a parte do Proxecto Manhattan destinada á produción de uranio enriquecido mediante difusión térmica líquida durante a segunda guerra mundial, unha das tres tecnoloxías para a produción de uranio enriquecido procuradas no proxecto.

O proceso de |difusión térmica líquida non era unha das tecnoloxías seleccionadas inicialmente para o seu uso no proxecto, e foi desenvolvida de forma independente por Philip H. Abelson e outros científicos no Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos. Isto debeuse principalmente ás dúbidas existentes sobre a factibilidade técnica do proceso, malia que as rivalidades entre servizos do Exército dos Estados Unidos e da Armada dos Estados Unidos tamén xogou un certo papel.

Construíronse plantas piloto na Estación Aérea Naval Anacostia e no Estaleiro da Armada de Filadelfia, e unha planta de produción na localización de Clinton Engineer Works en Oak Ridge, Tennessee, a única planta de difusión térmica líquida a escala de produción construída na historia. Non era capaz de enriquecer o uranio o suficiente como para utilizalo nunha bomba atómica, pero proporcionaba unha entrada lixeiramente enriquecida para os calutróns Y-12 e as plantas K-25 de difusión gasosa. Varias estimacións indicaron que a planta S-50 acelerou unha semana a produción de uranio enriquecido usado na bomba Little Boy detonada sobre Hiroshima.

A planta S-50 cesou a súa produción en setembro de 1945, malia que foi reaberta en maio de 194 e utilizada para o proxecto NEPA das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. A planta foi finalmente demolida a finais dos anos 1940.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Ángeles Blancas Gulín

**Ángeles Blancas Gulín**, nada en Múnic (Alemaña) en 1966, é unha soprano española.

## Traxectoria 
Ángeles Blancas naceu na cidade alemá de Múnic, filla da soprano galega Ángeles Gulín e o barítono Antonio Blancas Laplaza. Completou os seus estudos de canto na Escola Superior de Canto de Madrid. En 1994 fixo o seu debut operístico interpretando o papel de Königin der Nacht (A Raíña da Noite) da ópera de Wolfgang Amadeus Mozart *Die Zauberflöte* no Teatro de la Zarzuela de Madrid. O seu repertorio operístico inclúe as seguintes personaxes:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Ángeles Blancas Gulín
Cofares

**Cofares** (**Cooperativa Farmacéutica Española**) é unha asociación de distribución de medicamentos e produtos sanitarios, de capital 100% farmacéutico fundada en 1944. A organización está formada por 10&nbsp;244 socios farmacéuticos e máis de 4500 farmacias clientes. A empresa controla a cuarta parte do mercado farmacéutico en España.

Conta con máis de 1.800 profesionais e presenza en 30 países. 

## Polémicas
En 2017 Cofares destituíu dos seus cargos dous conselleiros por sospeitas de se beneficiar no repartimento da vacina da meninxite B Bexsero.

## Notas
Gaidropsarus

***Gaidropsarus*** é un xénero de peixes lótidos, no se que recoñecen as seguintes especies:
* *Gaidropsarus argentatus* (J. C. H. Reinhardt, 1837)
* *Gaidropsarus biscayensis* (Collett, 1890)
* *Gaidropsarus capensis* (Kaup, 1858)
* *Gaidropsarus ensis* (J. C. H. Reinhardt, 1837)
* *Gaidropsarus granti* (Regan, 1903)
* *Gaidropsarus guttatus* (Collett, 1890)
* *Gaidropsarus insularum* (Sivertsen, 1945)
* *Gaidropsarus macrophthalmus* (Günther, 1867)
* *Gaidropsarus mediterraneus* (Linnaeus, 1758) (barbada da pedra, barbada de area) 
* *Gaidropsarus novaezealandiae* (Hector, 1874)
* *Gaidropsarus pacificus* (Temminck & Schlegel, 1846)
* *Gaidropsarus pakhorukovi* (Shcherbachev, 1995)
* *Gaidropsarus parini* (Svetovidov, 1986)
* *Gaidropsarus vulgaris* (Cloquet, 1824) (barbada de tres barbelas)

## Notas
## Véxase tamén
Carpintería Cerqueiro

**Carpintería Cerqueiro** é unha empresa galega dedicada ao deseño, construción e instalación de mobiliario. Creouse en 1997, e ten a súa sede no polígono industrial Os Capelos (Tabeaio, Carral). Cerqueiro é unha das empresas que traballa para Inditex na construción das súas tendas.

A empresa ten Certificado de Xestión Forestal Sostible PEFC.

## Notas
Barbada

A **barbada** ou **barbada de tres barbelas** (***Gaidropsarus vulgaris***) atópase en augas europeas desde a costa central norueguesa e as Illas Feroe, polo Mar do Norte, arredor das illas británicas, até a rexión do Mediterráneo occidental. Pode chegar a medir uns 60&nbsp;cm de lonxitude. A súa coloración varía do escuro ao pálido, con grandes manchas marróns na cabeza e no corpo, e a coloración da aleta varía segundo a súa localización. As tres barbelas, unha na mandíbula inferior e dúas no fociño, danlle ao peixe o seu nome común.
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Polígono industrial de Ledoño

O **polígono industrial de Ledoño** tamén chamado **Centro Loxístico de Transportes de Ledoño**, é unha área loxística situada no concello de Culleredo.

Está situado paralelo á A-6. Ten unha superficie de 602.479 metros cadrados e foi construído no 2007. O polígono é privado e ten control de acceso.

## Notas
Monoecia

[miniatura|[Flor de tulipán, especie monoclino-monoica (hermafrodita).]]

En bioloxía, especialmente en botánica, denomínase **monoica** ou **monoclina** a unha especie en que as gónadas e, con elas, os gametos masculinos e femininos, son portados por todos os individuos da mesma especie.

Este fenómeno coñécese como **monoecia**,

Tamén se di que isto pode estar relacionado coas ximnospermas, as cales teñen un cono masculino e tamén un cono feminino, que teñen a función xuntar os gametos na polinización e dar así lugar a unha semente que dará paso a un novo individuo.

Nalgunhas especies de plantas monoicas existen barreiras fisiolóxicas (por exemplo, que as estruturas reprodutoras maduren en tempos diferentes) que impiden a autofecundación ou que non permiten o desenvolvemento dun embrión orixinado desa forma.

## Nos animais 
Nos animais, como os vermes ou caracois terrestres, esta característica coñécese usualmente como hermafroditismo.

En xeral, os animais monoicos non se autofecundan, facendo fecundación cruzada. Como excepción, temos os vermes platihelmintos, como a *Taenia solium* e a *Taenia saginata*, que se autofecundan por teren en cada anel (proglote) gametos dos dous sexos. Cando unha persoa ten unha tenia no intestino, este animal hermafrodita autofecúndse.

Nos mamíferos, o hermafroditismo é un caso teratolóxico, é dicir, unha mala formación embrionaria. A pesar de que o mesmo individuo produce gametos dos dous sexos, a reprodución sexual exixe a unión de dous individuos de sexos diferentes, a fin de que se poida dar o intercambio de material xenético.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Peter R. Bell & Alan R. Hemsley (2000): *Green Plants. Their Origin and Diversity*. 2nd Edition. Cambridge, RU.: Cambridge University Press. ISBN 978-0-5216-4673-4.

### Outros artigos 
* Dioecia
* Hermafroditismo
* Reprodución sexual

### Ligazóns externas 
* *Plant Reproductive Systems* .
Lingua powhatan

A **lingua powhatan** ou **lingua algonquina de Virxinia** (cuxo autónimo é *kikitowämak*) é unha lingua morta pertencente á pola oriental da familia algonquina. Foi falada polos powhatan de Virxinia. Extinguiuse arredor de 1790 despois de que os seus falantes foran forzados baixo coacción a falar inglés. 

As únicas probas documentais desta lingua son dúas listas de palabras rexistradas no tempo do primeiro contacto cos europeos. William Strachey rexistrou arredor de 500 palabras e o capitán John Smith rexistrou outras 50. Smith tamén rexistrou a existencia dun pidgin do powhatan, pero non se coñece nada sobre el. 

Ó igual que outras linguas algonquinas, o powhatan non tiña un sistema de escrita, polo que todo o que se sabe da lingua son estes rexistros do século XVII e a investigación que se pode facer con comparacións doutras linguas algonquinas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* Feest, Christian. 1978. "Virginia Algonquin." Bruce Trigger, ed., *Handbook of North American Indians. Volume 15. Northeast,* pp.&nbsp;253–271. Washington: Smithsonian Institution.
* Frank T. Siebert Jr., *Resurrecting Virginia Algonquian from the dead: The Reconstituted and Historical Phonology of powhatan* in Studies in Southeastern Indian Languages, Athens, The University of Georgia press, 1975  
* Lovgren, Stefan. 2006. "'New World' Film Revives Extinct Native American Tongue", *National Geographic News*, 20 de xaneiro de 2006.
* Mithun, Marianne. 1999. *The Languages of Native North America*. Cambridge Language Family Surveys.  Cambridge:  Cambridge University Press.
* Siebert, Frank. 1975. "Resurrecting Virginia Algonquian from the dead: The reconstituted and historical phonology of Powhatan," *Studies in Southeastern Indian Languages*.  Ed. James Crawford. Athens: University of Georgia Press, pp.&nbsp;285–453.
* Wilford, John Noble. "Linguists Find the Words, and Pocahontas Speaks Again ." New York Times 6 Mar. 2006: n. pag. Print.
Barbada da pedra

A **barbada da pedra** ou **barbada de area** (***Gaidropsarus mediterraneus***) é un peixe de pequeno talle, alongado, con manchas marróns. Lembra a unha anguía con tres barbelas na cabeza, coa segunda aleta dorsal e a aleta anal percorrendo o seu corpo. Estas aletas están en continuo movemento de onda.

A barbada da pedra é a miúdo confundida coa mariola, ou bacallau de cinco barbelas (*Ciliata mustela*) ou a barbada de tres barbelas (*Gaidropsarus vulgaris*), debido ás súas cores semellantes, así como a forma e o hábitat. Como o seu nome indica, as principiais diferenzas visuais son que o bacalllau de cinco barbelas ten cinco barbelas arredor da boca, e a barbada de tres barbelas ten un marrón máis avermellado comparado coa barbada da pedra.
 
As barbadas da pedra viven entre e preto de zonas rochososas, alimentándose de vermes e crustáceos. Atópanse polo Atlántico europeo e o Mediterráneo.

## Notas
Efervesciencia

***Efervesciencia*** é un programa de ciencia da Radio Galega nado en 2006. *Efervesciencia* está producido pola Universidade de Santiago de Compostela e financiado pola Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (FECyT).

Presentado por Manuel Vicente, en 2017 celebrou os seus primeiros 10 anos en antena.

## Premios 
*Efervesciencia* recibiu en dúas ocasións o Premio de Xornalismo Científico Galicia Innovación da Xunta de Galicia (segundo premio na edición de 2008, e o primeiro en 2009), e o Prisma da Casa das Ciencias de divulgación científica en 2013. 

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
**Aquelando*
### Ligazóns externas
*Podcasts de Efervesciencia.
Ana Santiso

**Ana Santiso** é unha ilustradora galega, licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo.

## Obra 
### Como ilustradora 
**Cormarín* de Xoán Babarro en 2009
**No me crucifica ni Dios* de Manos Vourakis en 2009
**Os poderes máxicos de Aitema* de Concha Blanco en 2010
**Alicia no País das Marabillas* adaptación do texto de Lewis Carroll en 2010
**Brais e os demais* de Manuel Darriba en 2010
**Filiberto e Sofonisba* de Xavier Seoane en 2010
**La joven de la foto* de Jordi Sevilla en 2010
**Rebelión na charca* de Miro Villar

### Como autora 
**Xan o das Fabas Máxicas* en 2010
**Tucho Despistes* en 2011

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog da autora: http://anasantiso.blogspot.com.es/
Federico Trillo-Figueroa y Vázquez

**Federico Trillo-Figueroa Vázquez**, nado en Santiago de Compostela o 10 de maio de 1920 e finado en Cartaxena o 12 de setembro de 2002, foi un político e militar galego, auditor do Corpo Xurídico da Armada, alcalde de Cartaxena e gobernador civil durante a ditadura franquista.

## Traxectoria
Combateu como alférez provisional durante a guerra civil. En 1960 foi nomeado alcalde de Cartaxena, cargo que ocupou até 1966. Durante a súa alcaldía inaugurou o busto de Asdrúbal o Belo. Posteriormente foi gobernador civil das provincias de Teruel, Cáceres, Burgos e Zaragoza. Doutor en dereito, chegou a ser ministro togado do Corpo Xurídico da Armada.

Faleceu no Hospital Naval Mediterráneo.

## Vida persoal
Casado con Eloísa Martínez-Conde y Muñoz, é pai do tamén político Federico Trillo-Figueroa Martínez-Conde.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Lingua de vaca avermellada

A **lingua de vaca avermellada**, (***Hydnum rufescens***) é un basidiomiceto comestible da familia Hydnaceae. Pertence ao pequeno grupo de cogomelos de fungos hidnoides que producen corpos frutíferos onde a parte inferior do sombreiro está cuberta dun himenóforo con forma de espiñas ou dentes, e non de poros nin lamelas.

É moi similar á lingua de vaca (*Hydnum repandum*), e foi anteriormente ás veces considerada variedade desta especie.  Non obstante, existen as seguintes diferenzas:

*o sombreiro da *H. rufescens* é arroibado en vez de beis,
*as dimensións xerais son menores e de formas máis regulares, cun estipe central,
*as espiñas non son decorrentes, e
*as esporas son lixeiramente máis grandes.

Ambas especies medran nos solos dos montes coníferos e caducifolios europeos. Ectomicorriza con *Picea abies*, *Pinus sylvestris*, *Fagus sylvatica* e *Quercus robur*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
**Hydnum rufescens* at Northern Ireland Fungus Group.
Selección feminina de voleibol do Canadá

A **selección feminina de voleibol do Canadá** é o equipo de voleibol que representa ao Canadá nas competicións de seleccións nacionais femininas. O equipo é administrado pola Federación Canadense de Voleibol. O conxunto de xogadoras poden participar nos torneos organizados pola NORCECA, e tamén nos da Federación Internacional de Voleibol (FIVB). A clasificación actual da FIVB é a 19° posición.

## Palmarés 
### Xogos Olímpicos 
* 1964 ata 1972 - Non participou
* 1976 - 8° lugar
* 1980 - Non clasificou
* 1984 - 8° lugar
* 1988 ata 2012 - Non clasificou

### Campionato Mundial 
* 1974 - 11° lugar
* 1978 - 14° lugar
* 1982 - 11° lugar
* 1986 - 15° lugar
* 1990 - 14° lugar
* 2002 - 17° lugar
* 2010 - 21° lugar
* 2014 - 17° lugar

### Copa do Mundo 
* 1973 - 7° lugar
* 1977 ata 1985 - Non clasificou
* 1989 - 8° lugar
* 1991 - 10° lugar
* 1995 - 9° lugar
* 1999 ata 2011 - Non clasificou

### Grand Prix 
* 1993 ata 2002 - Non participou
* 2003 - 12° lugar
* 2004 ata 2013 - Non clasificou

### Xogos Panamericanos 
* 1955 - Non participou 
* 1959 - Non participou
* 1963 - Non participou
* 1967 — 6° lugar 
* 1971 — 5° lugar 
* 1975 — 4° lugar 
* 1979 — 6° lugar 
* 1983 — 5° lugar 
* 1987 — 5° lugar 
* 1991 — 4° lugar
* 1995 — 3° lugar 15px
* 1999 — 5° lugar 
* 2003 - Non clasificou
* 2007 - Non clasificou
* 2011 — 7° lugar

### Copa Panamericana 
* 2002 — 3° lugar 15px
* 2003 — 6° lugar
* 2004 — 5° lugar
* 2005 — 6° lugar
* 2006 — 7° lugar
* 2007 — 9° lugar
* 2008 — 8° lugar
* 2009 — 7° lugar
* 2010 — 7° lugar
* 2011 — 7° lugar
* 2012 — 8° lugar
* 2013 — 7° lugar

### Campionato Continental NORCECA 
* 1969 — 4° lugar
* 1971 - Non clasificou 
* 1973 — 2° lugar 
* 1975 — 4° lugar 
* 1977 — 3° lugar 
* 1979 — 4° lugar 
* 1981 — 4° lugar 
* 1983 — 3° lugar 
* 1985 — 3° lugar 
* 1987 — 3° lugar 
* 1989 — 2° lugar
* 1991 — 3° lugar 
* 1993 — 3° lugar
* 1995 — 3° lugar 
* 1997 — 4° lugar 
* 1999 — 3° lugar 
* 2001 - Non clasificou
* 2003 — 4° lugar 
* 2005 — 5° lugar 
* 2007 — 4° lugar
* 2009 — 5° lugar 
* 2011 — 6° lugar 
* 2013 — 4° lugar 
* 2015 — 4° lugar

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Voleibol no Canadá

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da selección feminina de voleibol do Canadá 
* Selección feminina de voleibol do Canadá - fivb.org
The Darjeeling Limited

***The Darjeeling Limited*** é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Wes Anderson que se estreou en 2007. Foi coproducido por Anderson xunto con Scott Rudin, Roman Coppola e Lydia Dean Pilcher e coescrito xunto con Coppola e Jason Schwartzman. Está protagonizado por Owen Wilson, Adrien Brody e Schwartzman. Natalie Portman, Camilla Rutherford, Irrfan Khan e Bill Murray aparecen no filme facendo cameos.

## Personaxes 
* Owen Wilson como Francis
* Adrien Brody como Peter
* Jason Schwartzman como Jack
* Amara Karan como Rita
* Wallace Wolodarsky como Brendan 
* Waris Ahluwalia como The Chief Steward
* Irrfan Khan como o pai
* Barbet Schroeder como o mecánico
* Camilla Rutherford como Alice
* Bill Murray como o home de negocios
* Anjelica Huston como Patricia
* A.P. Singh como condutor de taxi
* Kumar Pallana como home vello
* Dalpat Singh como camareira
* Trudy Matthys como muller alemá 1
* Gurdeep Singh como Chief Steward - Bengal Lancer
* Natalie Portman como exmoza de Jack

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en BoxOfficeMojo
It's a Free World...

'''''It's a Free World...''''' é un filme británico dramático dirixido por Ken Loach e escrito por Paul Laverty que se estreou en 2007. Laverty gañou o premio Golden Osella ó mellor guión no at the Festival Internacional de Cine de Venecia. Unha ambiciosa muller traballadora, intepretada por Kierston Wareing, trata de mellorar creando o seu propio negocio a costa dos inmigrantes sen traballo.

## Personaxes 
* Kierston Wareing como Angie
* Juliet Ellis como Rose
* Leslaw Zurek como Karol
* Colin Caughlin como Geoff
* Joe Siffleet como Jamie

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Pobo islandés

Os **islandeses** (en ) son un grupo étnico e nacional nativo de Islandia, falantes da lingua islandesa, unha lingua xermánica. O 17 de xuño de 1944, cando a República de Islandia foi fundada, os islandeses independizáronse da Monarquía Dinamarquesa. A súa lingua propia é o islandés, unha lingua nórdica, e o luteranismo é a relixión predominante. Os rexistros de ADN e históricos sinalan que arredor do 60 ou 80% dos colonos eran de orixe nórdica (principalmente do oeste de Noruega) e o resto son de orixe celta, de Irlanda e Escocia.

## Notas