Convenio de Bergara

Denomínase **Convenio de Bergara** (en castelán, *Abrazo de Vergara*) a un convenio que se asinou en Oñati (Guipúscoa) o 29 de agosto de 1839 entre o xeneral isabelino Espartero e trece representantes do xeneral carlista Maroto e que deu fin á Primeira Guerra Carlista no norte de España. O convenio quedou confirmado co abrazo que se deron Espartero e máis Maroto dous días máis tarde, o día 31, A inclusión no convenio, por parte de Espartero, de que se asinarían "*sen prexuízo da unidade constitucional da monarquía*", dará pé posteriormente para un certo incumprimento ou eliminación como no caso de Navarra, que coa Lei de Modificación dos Foros de Navarra (16 de agosto de 1841) perdeu as súas particularidades e quedou convertida en provincia. 
  
Nos campos de Bergara reuníronse os dous exércitos formados para realizar o acto final da guerra no norte. Polo bando carlista, estaban presentes batallóns de Biscaia, Guipúscoa. Conta Maroto: 

## O acordado 
miniatura|Pasquín co texto do Convenio de Bergara.

Resumo:
* Artigo 1º — Espartero recomendaría ao goberno propor ás Cortes a concesión ou modificación dos foros.
* Arts. 2º, 3º, 4º, 5º e 6º — Os empregos, graos e condecoracións carlistas serían recoñecidos, podendo seguir servindo os oficiais a Isabel II acatando a Constitución de 1837 ou ben solicitar o retiro ou a licenza temporal. Recibirían os soldos que correspondían por regulamento. Os que marchaban a vivir ao estranxeiro, recibirían 4 pagas por adiantado e as restantes ao volver a España. Todo isto facíase igualmente extensivo aos empregados civís do exército carlista.
* Art. 7º — O acordado aplicaríase aos integrantes das divisións de Navarra e Áraba se estaban dispostos a aceptar o convido.
* Art. 8º — Os carlistas debían entregar armas, vestiarios e víveres a Espartero.
* Art. 9º — Os prisioneiros dos corpos de Biscaia e Guipúscoa, así como os da división castelá que aceptasen o convenio, quedarían en liberdade, recoñecéndolles todo o acordado nos artigos citados.
* Art. 10º — Espartero comprometíase a solicitar ao goberno —para que este fixéseo extensivo ás Cortes— atender ás viúvas e orfos de carlistas mortos na guerra.

## Descontento carlista 
[miniatura|[Baldomero Espartero|Xeneral Espartero.]]
No acordo rendéronse os batallóns biscaíños e guipuscoanos e 3 batallóns casteláns mais os batallóns navarros, os alaveses, un de Cantabria e outro de Castela non se presentaron o día do acordo. Igualmente, unha parte importante da oficialidade e do clero carlista non aceptou o convenio e marchou xunto co pretendente ao exilio a Francia. Para estes sectores, o acordo entre Maroto e Espartero sería coñecido como a *Traizón de Bergara*; resolveu a guerra pero non serviu para recoñecer os dereitos do Pretendente.

Ao mesmo tempo, o xeneral carlista Cabrera, tampouco recoñeceu o acordo e continuou a guerra no Maestrazgo durante un ano máis até ser derrotado.

## Espartero 
Polo seu labor na finalización da guerra, Espartero recibiu o título de Conde de Bergara (antes recibira o de conde de Luchana e duque da Vitoria, polas súas vitorias na batalla da ponte de Luchana, que puxo fin ao cerco de Bilbao, e na batalla de Ramales). O seu secretario particular, o xeneral Francisco Linage, foi quen redactou a case totalidade do convenio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*Pirala, Antonio: *Historia do Convenio de Vergara.* Enciclopedia Moderna de Mellado. Madrid, 1852.
* Pirala, Antonio: *Historia da guerra civil e dos partidos liberal e carlista.* Madrid. Mellado, 1858–56. Cinco tomos.
* *Vindicación do xeneral Maroto.* Madrid, 1846. Imprenta do Colexio de xordo-mudos.
*

### Outros artigos 
* Primeira guerra carlista
* Baldomero Espartero
* Carlos María Isidro de Borbón 
* Ramón Cabrera