Emili Huguet i Serratacó

**Emili Huguet i Serratacó**, coñecido como **Huguet del Villar**, nado en Granollers, Provincia de Barcelona, en 1871 e finado en Rabat, Marrocos, en 1951, foi un naturista e xeógrafo catalán. De marcada personalidade, gran innovador, introdutor na Península Ibérica dos estudos de xeobotánica e edafoloxía. Tivo unha vida axitada, na que destaca que, a pesar da súa influencia en varios campos científicos, nunca tivo unha posición académica.

## Traxectoria 
Huguet del Villar emigrou aos 17 anos a Suramérica, onde se dedicou ao ensino, en niveis elementais, da xeografía. Á súa volta, en 1900, dedicouse ao xornalismo, como un medio de gañarse a vida, pero tamén como forma de difundir as súas alternativas políticas. Defendía a modernización de España, e tamén a súa expansión en Marrocos. Neses primeiros anos do século publicou ademais manuais de xeografía, nos que facía manifesto o seu interese pola influencia do medio físico no desenvolvemento das sociedades.

Como discípulo de Ventura de los Reyes Prósper, estudou a vexetación de Gredos, formándose tamén como sistemático, coa descrición de 15 especies novas.

Con Hugo Obermaier e outros, participou nos traballos da expedición que estudou o glaciarismo na Serra de Gredos. Participou na eleboración dun léxico glaciolóxico encargado pola Real Sociedade Española de Historia Natural.

En 1921 publicou *El valor geográfico de España. Ensayo de Ecética*. Con este termo, da súa invención, referíase a algo parecido ao que agora chamamos capacidade de carga do territorio, do seu medio natural, anticipándose ao tipo de consideracións en que se basea a actual preocupación pola sostibilidade da economía.

En 1925 deu á luz o seu *Avance geobotánico sobre la pretendida estepa central en España*, onde postulou unha orixe antropoxénico para o que desde Willkomm, que a describiu en 1852, viñera sendo tratado como unha formación natural.

Sendo xa un experto recoñecido no campo da xeobotánica, participou no Congreso Edafolóxico Internacional de 1924, en Roma, onde asumiu o encargou de nuclear aos especialistas españois, ata entón uns poucos enxeñeiros agrónomos e de montes. En cumprimento desta tarefa foi fundamental para o nacemento da Comisión de Edafoloxía e Xeobotánica, da que foi Secretario. Este momento marca o nacemento da edafoloxía en España e a consolidación en español deste nome para unha ciencia que recibiu tantos. Os seus esforzos non lograron calar unha fórmula institucional estable para a edafoloxía no marco da investigación agronómica e forestal. Un intento posterior supúxoo a creación, baixo a égida da Generalitat de Cataluña, do Instituto Mediterráneo de Ciencia do Chan, que debía ser parte dunha Asociación Internacional de Ciencia do Chan radicada en Barcelona; Huguet foi o seu presidente mentres durou.

### Guerra e exilio 
En 1937, en plena guerra civil, Huguet publicou *Los suelos de la península Lusoibérica*, complementado polo primeiro mapa publicado dos chans peninsulares.

Como xeógrafo, Huguet promoveu unha comprensión integrada dos aspectos humanos e os físicos no estudo da realidade xeográfica. Como xeobotánico contribuíu á comprensión dos factores edáficos na distribución das formacións, e introduciu os conceptos da escola centroeuropea, fitosociolóxica. Contribucións tan dispares acreditan a Villar como o fundador en España non só da edafoloxía, senón tamén da ecoloxía.

Como consecuencia da guerra civil, e como a maioría dos mellores intelectuais e científicos españois da súa época, Huguet do Villar terminou os seus días no exilio, no seu caso no Marrocos francés.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en www.citologica.org .
* Homenaxe da Sociedade Catalá de Xeografía