open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gallegos

Como topónimo **Gallegos** indica un lugar repoboado por xente chegada desde Galiza. Pode referirse a:

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Gallegos**, parroquia asturiana do concello de Mieres.

;En Castela e León
***Gallegos**, concello castelán da provincia de Segovia;
***Gallegos de Altamiros**, concello castelán da provincia de Ávila;
***Gallegos de Argañán**, concello leonés da provincia de Salamanca;
***Gallegos de Hornija**, concello castelán da provincia de Valladolid;
***Gallegos de San Vicente**, aldea castelá do concello de Tolbaños, na provincia de Ávila;
***Gallegos de Sobrinos**, concello castelán da provincia de Ávila;
***Gallegos de Solmirón**, concello leonés da provincia de Salamanca;
***Gallegos del Campo**, concello leonés da provincia de Zamora;
***Gallegos del Pan**, concello leonés da provincia de Zamora;
***Gallegos del Río**, concello leonés da provincia de Zamora;
***San Felices de los Gallegos**, concello leonés da provincia de Zamora.

;Nas Illas Canarias
***Gallegos**, barrio do concello de Barlovento, na illa canaria de La Palma.

;Na Arxentina
***Río Gallegos**, curso fluvial arxentino da provincia de Santa Cruz.

;Obras de referencia
***Gallegos : Quién es quién en la Galicia del siglo XXI**, dicionario biográfico de personalidades de Galicia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lanciano

**Lanciano** é unha pequena cidade italiana de orixe medieval, da provincia de Chieti. Está situada nos Abruzos, preto da costa do mar Adriático. O concello (en italiano *comune*) ten unha superficie de 66,94&nbsp;km² e, segundo o censo do 31 de marzo de 2016 a súa poboación é de 35&nbsp;312 habitantes, o que dá unha densidade de poboación de 529,51 hab./km².

O centro da cidade está situado a 265 m sobre o nivel do mar, pero a altitude do concello varía desde os 33 m da "contrada" Serre, cerca do río Sangro, aos 410 m de San Nicolino, no límite con Castel Frentano.

O territorio de Lanciano sitúase onde as abas da Majella van caendo cara ao mar. No sur chega a limitar co río Sangro. A cidade está atravesada polo torrente Feltrino, que pasa un pouco ao norte do centro histórico. Este último encóntrase sobre tres outeiros (Erminio, Petroso e Selva), mentres que o desenvolvemento posterior tivo lugar sobre terreos máis planos ao sur deste.

Nesta cidade naceu en 1958 o músico Massimo Spadano, violín concertino da Orquestra Sinfónica de Galicia.
 
## Notas
Carson Wentz

**Carson James Wentz**, nado o 30 de decembro de 1992 en Raleigh, Carolina do Norte, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en North Dakota State (NDSU) foi seleccionado no segundo posto do Draft polos Philadelphia Eagles.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na web da NDSU 
* Perfil na web dos Washington Commanders
Karl Kling

**Karl Kling**, nado en Gießen o 16 de setembro de 1910 e finado en Gaienhofen (lago Constanza) o 18 de marzo de 2003, foi un piloto de automobilismo alemán. Participou en 11 Grandes Premios de Fórmula 1, debutando o 4 de xullo de 1954. Logrou 2 podios e anotou un total de 17 puntos de campionato.
## Traxectoria
Dise que naceu demasiado tarde e demasiado pronto. Demasiado tarde para estar no exitoso equipo de Mercedes dos anos 30 e demasiado pronto para ter unha oportunidade real en  e . Infrecuentemente, Kling atopou o seu xeito no automobilismo a través do seu primeiro traballo como empregado na recepción en Daimler-Benz a mediados dos anos 1930, competiu en hillclimbs e carreiras de probas en coches de produción no seu tempo libre. Durante a segunda guerra mundial gañou a experiencia mecánica prestando servizo ás aeronaves da Luftwaffe, e logo da cesación de hostilidades retomou a súa implicación no automobilismo nun BMW 328.

Kling foi básico no desenvolvemento para o regreso de Mercedes á competencia internacional a principios dos anos 1950, e a súa vitoria na Carreira Panamericana de 1952, pilotando o entón experimental Mercedes-Benz 300SL, foi o punto definitorio que asegurou á xerencia de Daimler-Benz que o automobilismo tiña un lugar no futuro de Mercedes. Chamado para reanimar a escuadra de Mercedes Grand Prix en , terminou menos dun segundo detrás do lendario Juan Manuel Fangio no seu debut na Fórmula Un. Logrando o segundo lugar no Gran Premio de Francia de 1954 no rápido circuíto de Reims-Gueux. Este comezo prometedor non durou, e coa chegada de Stirling Moss en Mercedes en 1955 Kling foi degradado efectivamente como terceiro piloto. Lonxe do Campionato Mundial, Kling obtivo vitorias impresionantes tanto no Gran Premio de Berlín (en AVUS, outro circuíto de alta velocidade), e no Gran Premio de Suecia. Deixou o equipo de Fórmula Un ao final da tempada, para suceder a Alfred Neubauer como o xefe do automobilismo de Mercedes. Estaba neste cargo durante as súas exitosas campañas nos rallys dos anos 60, tomando ocasionalmente o volante dos mesmos. Nunha ocasión levou un Mercedes-Benz 220SE á vitoria no gran mitin trans-africano de 1961 Alxer - Cape Town.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

 Compartido con Stirling Moss e Hans Herrmann.

## Véxase tamén
### Bibliografía
* Karl Kling, G. Molter, *Pursuit of Victory*. Bodley Head. Londres, 1956.
### Ligazóns externas 
*
*
Wenceslao Orbea

**Wenceslao Orbea Alberdi**, nado en Éibar, e finado o 6 de marzo de 1919, foi un avogado e político vasco.

Wenceslao Orbea foi letrado oficial da Deputación Foral de Guipúscoa e participou activamente na fundación da Caixa de Aforros Provincial de Guipúscoa, ó cabo, xunto coa Caixa de Aforros Municipal de San Sebastián formaría a Kutxa e a presente Kutxabank. Tamén participou na refundación da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País que tivo unha relevancia moi notoria na cultura e a arte así como nos estudos históricos vinculados co País Vasco.

Impulsou a industria guipuscoana e propuxo, en Oñate en 1918, a creación da Cámara de Industrias en Guipúscoa.

## Biografía 
Wenceslao Orbea naceu na poboación guipuscoana de Éibar no País Vasco. Estudou dereito e incorporouse como letrado na Deputación Foral guipuscoana. Experto en foros e en tradicións do pobo vasco. Foi presidente do Consello de Administració da Caixa Provincial de Guipúscoa e da Industrial Orbea. Foi deputado provincial e a Cortes polo partido de Antonio Maura dende o 22 de abril de 1916 até o 10 de xaneiro de 1918. Finalmente, foi un dos impulsores do renacemento da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País.

Casou con Felisa Biardeau e tiveron catro fillos, Adelaida, Isabel, Manuel e Elisa. Morreu o 6 de marzo de 1919.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Egoibarra. Wenceslao Orbea Alberdi
* Mediana y pequeña empresa (1918)
* en Auñamendi, enciclopedia vasca
Mestre de capela

[miniatura|[Antonio Salieri (1750-1825) foi mestre de capela]]
O **mestre de capela** (en francés: *maître de chapelle*, en italiano: *mestre dei cappella* e en alemán: *Kapellmeister*) é un músico de experiencia e prestixio, sempre compositor, que forma, xestiona e dirixe ó grupo de cantores e instrumentistas responsable da música sacra nos oficios das igrexas, ou da música profana nas festas cortesás. Tanto ó grupo musical mesmo como ó lugar onde o grupo ensaiaba e recibía clase do mestre, denominábaselle en séculos pasados, sobre todo durante o Renacemento e o Barroco, *capela de música*, tanto se o grupo era relixioso coma se era cortesán, aínda que o primeiro foi moito máis adoito, particularmente no Renacemento. Nalgunhas catedrais e palacios, a capela de cantores podía diferenciarse da de menestreis. Esta última, a capela de menestreis, chegaba en ocasións a ter o seu propio mestre.

Durante a Idade Media e o Renacemento, a organización gremial do traballo artístico e a súa posición na sociedade (que era a de artesán) determinaban a vida dos músicos: ingresaban de nenos como cantores (chamados *seises* en España, por ser ese un número frecuente de cantores infantís), quedando dende entón a disposición do mestre, co que vivían. Del aprendían canto chan, contrapunto, a tañer un instrumento (frecuentemente órgano) e quizais composición. De adultos, a súa carreira era de cantores se non perdían a voz, de organistas ou menestreis (músicos de vento) se adquiriran dominio de instrumentos, e de mestres de capela se eran os máis dotados, quen de gañar os concursos que convocaban as igrexas cando había vacantes, ou de ter suficiente prestixio como para ser reclamados por catedrais e capelas cortesás.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Chantre
Aporofobia

[miniatura|Barrio de [chabolas en Soweto, Suráfrica.]]
A **aporofobia** (do grego *άπορος* (*á-poros*), sen recursos, indixente, pobre; e *φόβος*, (-fobos), medo) é unha fobia que representa o medo á pobreza ou aos pobres. Aínda que tamén pode interpretarse como a repugnancia ou hostilidade ante o pobre, o sen recursos ou o desamparado.

## Características 
O neoloxismo foi acuñado pola filósofa Adela Cortina nunha serie de publicacións nos anos 90 para poder diferenciar esta actitude da xenofobia, que só se refire ao rexeitamento ao estranxeiro, e do racismo, que é a discriminación por grupos étnicos.

A diferenza clave entre aporofobia e xenofobia ou racismo segundo algúns autores, está no feito de que hai sociedades que non lles importa aceptar a inmigrantes ou a membros doutras etnias a condición de que estas conten con bos recursos económicos, fama ou outros bens.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenofobia
* Racismo
* Clase social
* Centro de Internamento de Estranxeiros
Marcelino Oreja Elósegui

**Marcelino Oreja Elósegui**, nado en Ibarrangelu o 6 de abril de 1891 e finado en Mondragón o 5 de outubro de 1934, foi un político tradicionalista e empresario español, pai de Marcelino Oreja Aguirre e avó de Jaime Mayor Oreja.

## Traxectoria 
Enxeñeiro de camiños, foi xerente da Unión Cerrajera de Mondragón. Membro de Acción Católica e da Asociación Católica Nacional de Propagandistas, foi elixido deputado tradicionalista por Biscaia nas eleccións xerais de 1931, dentro da candidatura católica a prol do estatuto vasco que promovían carlistas, nacionalistas vascos e católicos independentes, integrándose na Minoría Vasco-Navarra.

Durante a Revolución de outubro de 1934, instigada en Guipúscoa por Ricardo Ceciaga foi acusado de non contratar traballadores socialistas e sindicalistas, motivo polo que foi detido e conducido á Casa do Pobo de Mondragón, sendo asasinado xunto a Dagoberto Resusta.

Anos máis tarde, Celestino Uriarte, dirixente da insurrección, que fora condenado á morte en 1946 polo crime, declarou que Orella nalgunha ocasión afirmara que na súa empresa non ía traballar ningún socialista e que antes de pisar a súa fábrica terían que comer herba.

## Notas
Victorino Gutiérrez

**Victorino Gutiérrez Aller**, nado en Lalín o 3 de abril de 1937 e finado no mesmo concello o 18 de xullo de 2024, foi un notario e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo do avogado Román Gutiérrez Rodríguez e sobriño de Ramón María Aller. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Fíxose notario en 1969. Empezou a súa carreira profesional en Forcarei, e despois pasou por Celanova e Arzúa; dende 1983 foi notario de Lalín ata a súa xubilación en abril de 2007.

Foi socio fundador da Asociación Cultural Deza. Distinguiuse polo impulso ao emprego do galego no ámbito xurídico, sendo autor do *Formulario notarial* publicado en 1998 pola Real Academia Galega, e de *Réxime económico-familiar e sucesorio na Lei de dereito civil de Galicia*. Membro da Asociación de Funcionarios pola Normalización Lingüística dende 1984, participou na Comisión Redactora da Lei do Dereito Civil de Galicia.

Finou en Lalín o 18 de xullo de 2024.
## Obras 
### Ensaio 
* *Réxime económico-familiar e sucesorio na Lei de dereito civil de Galicia*, 1997.
* *Formulario notarial*, 1998.

### Narrativa 
**Acta de vítimas*, 2016.

### Obras colectivas 
* *Contos da xustiza*, 1992.

## Recoñecementos 
* Premio San Martiño de normalización lingüística (1993)
* Premio Lois Peña Novo (1998)
* Foi nomeado Fillo ilustre de Lalín en 2016.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
*
Ramón Ormazábal

**Ramón Ormazábal Tife**, nado en Irún en 1910, e finado en Bilbao o 5 de xullo de 1982, foi un político comunista vasco, fundador e dirixente do Partido Comunista de Euskadi (*Euskadiko Partidu Komunista*, EPK).

## Primeiros anos: 1910–1936 
Ramón Ormazábal naceu en Irún, Guipúscoa, en 1910. Empeza traballar en Hendaia ós doce anos, uníndose axiña a círculos comunistas. Milita no Partido Comunista en Irún e tras a insurrección errada de 1934  ten que fuxir a Pamplona. Cando o Partido Comunista de Euskadi (PCE-EPK) constitúese como organización nacional na primavera de 1935, Ormazábal fíncase en Biscaia, onde é un dos fundadores manténdose contrario á autonomía do EPK do Partido Comunista de España proposta por Juan Astigarrabía, quen é expulsado do partido por "desviación nacionalista".

## A guerra civil: 1936–1945 
En 1936, ó comezo da guerra civil española Ormazábal participa na Xunta de Defensa de Biscaia, até a constitución do Goberno Provisional do País Vasco. Dirixe a revista *Euskadi Roja*, do órgano en Euskadi do Partido Comunista (SEIC). Ó final da guerra civil, en abril de 1939,  é apresado en Alacante polas tropas italianas do bando sublevado, e recluído no campo de concentración de Albatera, Valencia. Posteriormente é trasladado ó cárcere de Valencia, de onde foxe en maio de 1940, exiliándose primeiro nos Estados Unidos e despois en América do Sur, onde é un organizador comunista.. Ormazábal é sentenciado coa maior condena, 20 anos de prisión.

Ormazábal cumpre oito anos de condena en Burgos e é excarcerado en xullo de 1969, facéndose cargo da secretaría xeral do Partido dende Francia. É candidato por Biscaia ó Congreso dos Deputados nas eleccións xerais de 1977, participando xunto a Dolores Ibarruri e Santiago Carrillo nun masivo mitin na Feira de Mostras de Bilbao, en cuxa intervención Ormazábal realizou unha contundente condena do terrorismo de ETA. No III Congreso do Partido Comunista do País Vasco desenvolvido na primavera de 1977 en Bilbao, Ormazábal é substituído como secretario xeral do PCE-EPK por Roberto Lertxundi. O congreso ten lugar despois duns malos resultados do PCE-EPK nas eleccións no País Vasco e pensábase que Lertxundi, ex-membro do grupo terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA), sería máis próximo co electorado. Ormazábal é elixido presidente neste congreso, e reelixido no cargo no congreso de 1981.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Teo Uriarte. «La historia enterrada». *El País*, 8 de marzo de 2006.
Josu Ortuondo Larrea

**Josu Ortuondo Larrea**, nado en Bilbao o 13 de febreiro de 1948, é un economista e político vasco do Partido Nacionalista Vasco.

## Traxectoria 
Licenciado en Ciencias Económicas en 1975 pola Universidade de Deusto, mestrado en dirección de empresas, en 1982 fixo un posgrao na Universidade Complutense de Madrid. De 1969 a 1987 traballou como directivo bancario. Foi presidente da empresa *Bilbogas*, S.A. e *Bilbao Ría 2000*, S.A. (1993-1999). Foi xefe da Xunta das Caixas de Aforros (1995-1999) e presidente da Feira Internacional de Bilbao (1991-1999).

Membro do Partido Nacionalista Vasco dende moi novo, formou parte do Bizkai Buru Batzar (1980-1982), e de 1987 a 1991 foi Director Xeral de Euskal Irrati Telebista (EITB). De 1991 a 1999 foi alcalde do concello de Bilbao e presidente do Consello Municipal do País Vasco. De 1994 a 1999 foi membro do Comité Executivo do Consello de Municipios e Rexións Europeas e presidente de Eurocities de 1998 a 1999.

Foi elixido deputado pola Coalición Nacionalista nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1999 e pola coalición Galeusca-Pobos de Europa nas eleccións europeas de 2004. Durante o seu mandato foi membro dos grupos parlamentarios Verdes-Alianza Libre Europea (1999-2004) e Alianza dos Liberais e Demócratas por Europa (2004-2009). Entre outros cargos, foi membro da Comisión de Transportes e Turismo. Participou nas delegacións para as relacións cos países de América Central e a Delegación na Asemblea Parlamentaria Unión Europea-América Latina.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Parlamento Europeo.
* Josu Ortuondo, na Enciclopedia Auñamendi.
Felix Ormazabal

**Felix Ormazabal Askasibar**, nado en Araia, Asparrena, Áraba, en 1940 e finado en Vitoria o 15 de xaneiro de 2022, foi un político vasco de ideoloxía nacionalista vasca.

## Traxectoria 
Licenciado en Teoloxía e Dereito, formou parte do segundo Consello Xeral Vasco como Conselleiro de Agricultura e Pesca. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde da súa localidade natal e Deputado foral de Áraba nas listas do Partido Nacionalista Vasco.

Elixido deputado nas eleccións ó Parlamento Vasco de 1980, renunciou ós poucos meses para seguir ocupando a Consellería de Agricultura e Pesca no Goberno Vasco, que mantivo até 1988. Foi reelixido deputado sucesivamente nas eleccións vascas dende 1984 até 1994. En 1995 foi elixido Deputado xeral de Áraba e no 2000, director de Portos Deportivos da Consellería de Transportes, cargo que ocupou até a vitoria do socialista Patxi López nas eleccións de 2009.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha nas Xuntas Xerais de Áraba
* Ficha no Parlamento Vasco.
Angel Otaegi

[miniatura|Carteis en homenaxe a Angel Otaegi (dereita) e [Jon Paredes Manot *Txiki* (esquerda).]]
**Angel Otaegi Etxeberria**, nado en Nuarbe, Azpeitia, Guipúscoa en xaneiro de 1942, e finado en Burgos o 27 de setembro de 1975, foi un militante de ETA coñecido por ser un dos últimos cinco fusilados polo franquismo.

De familia obreira, estudou en Zestoa e con 14 anos empezou a traballar no sector da metalurxia (empresa de Irimo de Zumarraga), e, a continuación, na pesca. Inicialmente un militar de Euzko Gaztedi, en 1970 ingresou en ETA, primeiro na fronte obreira e a continuación na fronte militar. El traballou na área de infraestruturas da organización e na súa casa había unha imprenta na que se facían os folletos.

O 18 de novembro de 1974 é detido na súa casa, acusado da morte do xefe da Garda Civil Gregorio Posadas Zurrón o día 3 de abril do mesmo ano en Azpeitia. Foi trasladado ó cárcere de Martutene e, a continuación, a Burgos.

Foi condenado á pena de morte nun consello de guerra realizado no Rexemento de Artillaría de Campaña número 63 no Castelo de Val (Burgos) o 29 de agosto de 1975, xunto con outro membro de ETA, José Antonio Garmendia Artola, quen foi posteriormente indultado. Foi executado en Burgos a mañá do 27 de setembro de 1975, xunto con outros catro prisioneiros en diferentes partes do Estado, Xosé Humberto Baena Alonso, Ramón García Sanz e José Luis Sánchez Bravo (pertencentes á FRAP) e Jon Paredes Manot *Txiki* de ETA, converténdose nos cinco últimos executado do réxime de Franco. A data de execución múltiple, o 27 de setembro, foi reclamado pola esquerda nacionalista e outros grupos de extrema esquerda como o Gudari Eguna (*día do soldado* en éuscaro).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
* Blog sobre Angel Otaegi
Festa da Maruxaina

A** festa da maruxaina** é unha festa de interese turístico que se celebra cada verán na localidade galega de San Cibrao, en Lugo.
miniatura|346x346px|Escultura *A Maruxaina* feita por Ánxel Cao, inmaugurada en 2006.
A festa da **Maruxaina**, que se celebra o segundo sábado de agosto, é un agradecemento popular a canto significa e produce o mar. Para iso, conta a lenda, que na costa lucense, en fronte de **San Cibrao**, existe un castelo baixo a auga onde habita unha serea. Uns din que a serea é boa e que emprega a súa sabedoría para avisar e librar ós mariñeiros das inclemencias do mar. Porén, outros coidan que a serea é mala e que emprega os seus encantos para enfeitizar e encandear ós mariñeiros, e que estes se perdan no mar e pasen o resto dos seus días na súa compañía.

Portada polos mariñeiros, terá o seu xuízo na praia do Torno. É unha comitiva na que todos participan con candeas e farois para axustizar e posteriormente dependendo de se é inocente ou non, impartirlle o seu destino. Se é declarada inocente, o pobo concédelle o indulto á difamada serea e a festa continúa cunha gran queimada, se é culpable, préndenlle lume mentres berran entre músicas e cánticos.

Isto pon punto final a este encontro na praza da vila. 

## Actividades 
A vila acolle multitude de actividades para todas as idades, dende un concurso previo para elixir o cartel oficial, até o canonazo inaugural, pasarrúas, charangas, degustacións gastronómicas, o recoñecemento ao "Maruxaino de Honra" que honra a quen promove a festa ou contribúe ao seu coñecemento, xogos populares e infantís, feira de artesanía  o "Gran Xuízo Popular" á Maruxaina.

## Véxase tamén 
* Maruxaina
* Mitoloxía galega
* Ninfa
* Serea

### Ligazóns externas 
* Información en Amigos da Maruxaina
* Información en Galicia en Festas
* Festa da Maruxaina (páxina web do Concello de Cervo)
O Turrieiro

**O Turrieiro** é un cumio da Serra da Enciña da Lastra, entre a comarca de Valdeorras (provincia de Ourense) e o Bierzo (provincia de León). Cunha altura de 1612 msnm, é a cuarta montaña máis alta de Galicia. Serve de fronteira entre os concellos de Vilamartín de Valdeorras (ao suroeste), Rubiá (ao sueste) e Oencia (ao norte, xa en León).

## Punto de partida 
* A Garbanceira

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Montes de Galicia

### Ligazóns externas 
*Ruta das fervenzas do río Xares
Tapani Salminen

**Tapani Salminen**, nado en Kangasala, Finlandia en 1962, é un filólogo finés. 
## Traxectoria
Licenciouse en filosofía e filoloxía, e é o lector de linguas ugrofinesas da Universidade de Helsinqui. Foi xefe do Departamento de Linguas Ugrofineses e foi membro do Comité Consultivo para a Pluralismo Lingüístico e a Educación Multilingüe da UNESCO.

É autor de varios estudos sobre lingüística e ornitoloxía. É famoso polo seu Libro Vermello das Linguas Ameazadas, publicado en liña pola UNESCO e de consulta para os interesados en linguas minoritarias de todo o mundo. Porén, parece ser un seguidor da tese secesionista de Philippe Blanchet que considera que hai varias linguas de oc e non unha lingua occitana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Salminen
Jon Paredes Manot

[miniatura|Carteis en homenaxe a [Angel Otaegi (dereita) e Jon Paredes Manot&nbsp;*Txiki* (esquerda).]]
**Jon Paredes Manot**, alcumado ***Txiki***, nado en Zalamea de la Serena o 20 de febreiro de 1954 e finado en Cerdanyola del Vallès o 27 de setembro de 1975, foi un militante de ETA (pm), considerado o último condenado a morte polo franquismo.

## Traxectoria 
A execución foi presenciada polo seu irmán e os avogados Magda Oranich e Marc Palmés i Giró. Esta execución, xunto coa dos militantes do FRAP Xosé Humberto Baena, Ramón García Sanz e José Luis Sánchez Bravo (Jon Paredes Manot e Angel Otaegi Etxeberria eran de ETA) en Madrid e Burgos, formou parte da estratexia de Franco para escarmentar o movemento de oposición que esixiu liberdade e a democracia. Como resultado da súa execución e a de Angel Otaegui, organizacións da esquerda nacionalista e outros movementos comezaron a reivindicar o 27 de setembro como o Gudari Eguna.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Blog co Testamento de Jon Paredes (en castelán)
* O sitio web do catalán Asociación para a defensa dos Dereitos Humanos 
* O Memorial Democrático. Institución que promove o coñecemento histórico da loita pola democracia en Cataluña, co obxectivo de garantir o dereito civil de memoria *(en catalán)*
* Sitio web da revista que o Aumento Cultura de Mallorca. Os últimos asasinatos do ditadura franquista (27 de setembro de 1975) *(en catalán)*
* Vilaweb - Noticias de a entrega de vagens de balas a partir de tiro para a familia (17 de setembro de 2010) *(en catalán)*
Memorial Cholo Armada

miniatura|dereita
O **Memorial Cholo Armada** é unha competición de vela para embarcacións da clase internacional snipe que se disputa en Vigo, Galicia dende 2007, organizada polo Real Club Náutico de Vigo.

## Historia 
O Real Club Náutico de Vigo celebra anualmente esta competición en homenaxe a Ángel Armada, coñecido como "Cholo Armada", destacado regatista do club, que tamén foi directivo da entidade e presidente da federación galega de vela. A súa traxectoria deportiva, con tres campionatos de España da clase snipe (1960, 1966 e 1968), un subcampionato de Europa (1960), catro copas de S.A.R. o Príncipe de Asturias (1969, 1971, 1975 e 1979), ademais de infinidade de vitorias noutras competicións, convertérono no deportista máis destacado da historia do club vigués. Despois do seu falecemento, en outubro de 2006, creouse este trofeo memorial, facendo coincidir a súa primeira edición coa celebración do VII Trofeo Luso-Galaico, en marzo de 2007.

## Formato de competición 
Dispútase en dous días e consta de catro probas.

O trofeo para o patrón vencedor foi doado pola familia Armada, e entrégase en interinidade. Adxudicarase en propiedade a quen que o gañe en tres edicións consecutivas ou cinco alternas.

## Palmarés 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Recensión na web oficial do Real Club Náutico de Vigo
* Crónica 2010
* Clasificación final V Memorial (2011)
* Clasificación final VI Memorial (2012)
* Clasificación final VIII Memorial (2014)
O Campo do Cristo

O topónimo **O Campo do Cristo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Campo do Cristo**, lugar da parroquia de Rinlo, no concello de Ribadeo;
***O Campo do Cristo**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Campo do Monte

Como topónimo **O Campo do Monte** pode referirse a:

;En Galiza
***O Campo do Monte**, lugar da parroquia de Montouto, no concello de Abegondo;
***O Campo do Monte**, lugar da parroquia da Pedra, no concello de Cariño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
La Coma i la Pedra

**La Coma i la Pedra** é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña, pertencente á comarca do Solsonès. Esténdese pola zona norte do val de Lord, na cabeceira do río Cardener.

Tiña en 2014 unha poboación de 269 habitantes repartidos en 3 entidades de poboación: La Coma (capital do concello), La Pedra e El Port del Comte.

A principal actividade económica do concello é o turismo. Nel atópase a estación de esquí Port del Comte.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do concello
Campo do Outeiro

Como topónimo **Campo do Outeiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Campo do Outeiro**, lugar da parroquia da Azúmara, no concello de Castro de Rei;
***O Campo do Outeiro**, lugar da parroquia da Ponte do Porto, no concello de Camariñas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
María José Moreno

**María José Moreno**, nada o 30 de marzo de 1967 en Castilléjar, provincia de Granada (España), é unha soprano lírica lixeira española.

## Biografía 
María José Moreno estudou na Escuela Superior de Canto de Madrid.

En 1996 debutou en Pamplona interpretando o personaxe de Dido na ópera *Dido e Eneas* de Henry Purcell, co grupo Vaghi Concerti, montaxe coa que viaxou por varias cidades españolas.

En 1997 produciuse o grande ano de María José Moreno: gañou o concurso Francisco Viñas en xaneiro e debutou no Teatro de la Zarzuela coa ópera de Donizetti *A filla do rexemento*.

Un ano despois, debutou no Teatro Real de Madrid na súa primeira temporada tras a súa reapertura coa ópera de Giuseppe Verdi *Un baile de máscaras*.

Os seus éxitos en España permitírolle realizar un salto internacional actuando en teatros tan importantes como La Scala de Milán, facendo o papel de  Gilda en *Rigoletto* de Verdi, ou a Ópera de Viena, na que fixo Rosina en *O barbeiro de Sevilla* de Rossini.

María José Moreno é especialista en *bel canto*, con predilección sobre todo por Rossini e Donizetti, pero tamén por Mozart. Ademais, Moreno interpreta con frecuencia zarzuelas.

A soprano está casada con Massimo Spadano, violinista e director de orquestra italiano que desde 1994 é o concertino da Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) da Coruña. O matrimonio ten a súa residencia en Oleiros e ten dous fillos que falan castelán e italiano, e aprenden galego e inglés.

## Notas
O Campo do Prado

Como topónimo **O Campo do Prado** pode referirse a:

;En Galiza
***O Campo do Prado**, lugar da parroquia de Torneiros, Pol, no concello de Pol;
***O Campo do Prado**, lugar da parroquia de Nebra, no concello de Porto do Son.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Campo do Souto

Como topónimo **O Campo do Souto** pode referirse a:

;En Galiza
***O Campo do Souto**, lugar da parroquia de Iñás, no concello de Oleiros;
***O Campo do Souto**, lugar da parroquia de San Claudio, no concello de Ortigueira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
O Campo do Río

Como topónimo **O Campo do Río** pode referirse a:

;En Galiza
***O Campo do Río**, lugar da parroquia de Franza, no concello de Mugardos;
***O Campo do Río**, lugar da parroquia de Arabexo, no concello de Val do Dubra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
1357 Khama

**1357 Khama** é un asteroide do cinto principal cun diámetro de 50,16 quilómetros, situado a 2,6665896 UA. Posúe unha excentricidade de 0,1611942 e un período orbital de 2 070,33 días (5,67 anos). A súa velocidade orbital media é de 16,70495712&nbsp;km/s e ten unha inclinación de 14,00038º.

Descubriuno o 2 de xullo de 1935 Cyril Jackson e ao primeiro levou a designación de 1935 ND e posteriormente recibiu o nome de Khama polo rei da tribo mangwato dos tswana Khama III (h.1837-1923).

## Notas
Castilléjar

**Castilléjar** é unha localidade e concello español da provincia de Granada. Está situado no extremo nororiental da provincia, na comarca de Huéscar que, xunto coa de Baza, conforman unha rexión denominada o Altiplano Granadino.

Limita cos municipios de Huéscar, Galera, Cúllar, Benamaurel e Castril. Outras localidades próximas son El Cura e San Marcos.

Dista 136&nbsp;km de Granada e 175&nbsp;km de Murcia.

## Xeografía 
O concello está formado polos núcleos de Castilléjar, Los Carriones e Los Olivos.

Situado a 792 msnm, ten unha superficie de 131,33&nbsp;km². Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 1&nbsp;289 habitantes.

O seu termo municipal está nunha fértil veiga que se estende ás beiras dos ríos Galera e Guardal, con algunhas das paisaxes de *badlands* máis espectaculares do Altiplano Granadino.

Conta, ademais, con numerosas *casas-cova*, tradicionais das rexións de Andalucía Oriental e Murcia.

Aínda que a Igrexa de Nosa Señora da Inmaculada Concepción, as Covas da Mourería e sitios arqueolóxicos como os da Balunca ou da Sacristía posúen un valor innegábel, o patrimonio monumental de Castilléjar non é tan importante como o doutras cidades e localidades históricas. Iso si, o municipio conta cun moi valioso patrimonio ambiental e etnográfico. A verdadeira riqueza patrimonial de Castilléjar está constituída polo tesouro medioambiental que representa a extensa zona esteparia dos *badlands*, a cultura troglodítica resultante do hábitat en covas, e no aínda hoxe palpábel modo de vida tradicional, froito das singularidades desta localidade.

## Historia 
A zona onde se asenta Castilléjar serviu de hábitat humano desde a Prehistoria, como o demostran os sitios arqueolóxicos das covas de Guardal. Hai vestixios dun poboado ibero, chamado *Castro de la Balunca* que data dos séculos VI e V a.C.. Posteriormente albergou tribos bastetanas. Os árabes ocuparon o seu territorio ao que chamaban ***al-Qulayat*** (*alcalá* ou *"castilleja"*), até que en 1488 foi reconquistado polos Reis Católicos e pasou a depender da casa de Alba.

Tras a expulsión dos mouriscos, decretada polo rei Filipe III e efectuada entre 1609 e 1613 (os de Andalucía, en 1610), toda a zona foi repoboada por xentes vindas do norte da península, principalmente do País Vasco, Navarra e Aragón. Por iso son frecuentes apelidos como *Abellán*, *Barea*, *Carricondo*, *Ibar*, *Iriarte*, *Lizarte*, *Mañas*, *Navarro*, *Uribe* ou *Vegara*.

O nome da localidade foi nun principio o de "*Castillexa*", e como tal permaneceu até finais do século XVIII, para pasar a denominarse *Castilléjar de los Ríos* do que quedou só o seu actual topónimo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Castrilléjar na *Granadapedia*.  
* Castrilléjar en Turismo de Granada. Deputación Provincial. 
* Web oficial do Concello.
ESSEC Business School

A **ESSEC Business School** é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Cergy, La Défense, Singapur, Rabat e Mauricio.

## Descrición 
Esta institución foi fundada en 1907. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores *business school* do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times.

A escola, cunha rede de 46.000 antigos alumnos en 150 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe, recibe anualmente ao redor de 5.500 estudantes procedentes de 100 nacionalidades.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Stay Together

***Stay Together*** é o sexto álbum da banda inglesa de indie rock Kaiser Chiefs, publicado o 7 de outubro de 2016 a través do selo Fiction Records. O disco foi co-escrito e producido por Brian Higgins e o seu nome é unha referencia á canción "We Stay Together" e ás letras de "Hole in My Soul".

## Listaxe de cancións
Campo Novo

Como topónimo **Campo Novo** pode referirse a:

;En Galiza
***Campo Novo**, lugar da parroquia de Palmés, no concello de Ourense;
***O Campo Novo**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha.

## Véxase tamén
### Outros artigos
J. J. Watt

**Justin James "J. J." Watt**, nado o 22 de marzo de 1989 en Waukesha, Wisconsin, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en Wisconsin foi seleccionado no décimo primeiro posto do Draft polos Houston Texans, onde actualmente xoga como defensive end.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na web de Wisconsin Badgers 
* Perfil na web dos Houston Texans
As fabas na cultura popular galega

miniatura|

## Refraneiro
* *Chuvia na semana da Ascensión, nin boa faba, nin bo melón* .
* *En cada casa cocen fabas, e na miña caldeiradas* 
* *Nena, viña, pereira e fabal son malos de gardar .
* *Polo san Sebastián coida o teu fabal*.
* *Por San Martiño, nin faba, nin liño*. 
* *Por san Martiño, nin fabas nin viño*. 
* *Por San Martiño, non sementes fabas nin liño* .
* *Por Santa Erea, toma os bois e semea; por San Martiño, nin fabas nin liño* .
* *Viña, pereira, e fabal, malos son de gardar* .

## Cantigueiro 
* *Ai, miña nai, que caldo me ten./ Ai, miña filla, sábeche ben;/ verciñas poucas, fabiñas catro,/ carniña tanta coma a lengoa dun gato* .
* *Do outro lado do río/ sementei unhas fabiñas;/ vivan os amores novos/ i os vellos torzan as liñas* .
* *Dúrmete, meu neno, durme,/ que eu teño que faguere:/ ir por unha ola de auga,/ pór as fabas a cocere* .
* *Maruxiña, Maruxiña,/ cariña de repinaldo,/ o día que te non vexo/ non boto fabas ó caldo* .
* *No alto de aquile monte/ deille a volta ao meu capote;/ acordáronseme as mozas/ e mailas fabas do pote* .
* *Pasei a Ponte de Ourense,/ queridiña, por te ver,/ o día que te non vexo/ non boto fabas ao pote* .
* *Sementei tirabeques,/ nacéronme fabas;/ as meniñas desta terra andan todas preñadas* .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* LORENZO FERNÁNDEZ, Xaquín: *Cantigueiro popular da Limia Baixa*, Galaxia, Vigo 1973.
* RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Eladio: *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*, Galaxia, Vigo 1958-1961.
* VALLADARES NÚÑEZ, Marcial: *Diccionario gallego-castellano'', Santiago, Imp. Seminario Conciliar 1884.
Biblioteca Real dos Países Baixos

A **Biblioteca Nacional dos Países Baixos** (en neerlandés: *Koninklijke Bibliotheek*, tamén coñecida como **KB**), con sede na Haia, foi fundada en 1798. O rei Lois Bonaparte deulle o seu nome actual en 1806. A institución independizouse do Estado en 1996, aínda que está financiada polo Departamento de Educación, Cultura e Ciencia.
## Colección 
esquerda|miniatura|100x100px| Logo
A misión da KB, tal como se amosa no sitio web da biblioteca, «é proporcionar acceso ó coñecemento e a cultura do pasado e o presente, proporcionando servizos de alta calidade para a investigación, o estudo e a experiencia cultural». Con ese fin, en 2012 comezouse un proxecto de colaboración con Google para o escaneo e difusión de fondos libres de dereitos de autor, téndose escaneado uns 160.000 documentos pertencentes ós séculos XVIII e XIX.

O KB contén 3.300.000 artigos (2004), o que equivale a 67 quilómetros de andeis. A maioría deles (2.500.000 ou 48&nbsp;km) son libros. A colección contén case toda a literatura dos Países Baixos, desde os manuscritos medievais ás modernas publicacións científicas. A colección é accesible para os membros. Calquera persoa maior de 16 anos pode converterse en membro da biblioteca.

Entre as súas xoias posúe os Evanxeos de Egmond, elaborados en 975 e  manuscritos en español con poesías do Século de Ouro.
miniatura|Interior da Biblioteca

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Libro Vermello das Linguas Ameazadas

O **Libro Vermello das Linguas en Perigo de extinción** foi recollido por Tapani Salminen, publicado pola UNESCO, e recolle unha ampla lista de linguas de todo o mundo en perigo de extinción. Pódese consultar en liña e aparecen a maioría das linguas faladas por pobos indíxenas de todo o mundo. Aínda que foi actualizada por última vez no ano 2003, a UNESCO tamén publicou un atlas das linguas do mundo en perigo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lingua minorizada
* Lingua minoritaria

### Ligazóns externas 
* *Protexendo as linguas en perigo de extinción*na páxina web da UNESCO (en inglés)
* Libro vermello das Linguas en Perigo de extinción en liña (en inglés)
Notable Names Database

**Notable Names Database** ou **NNDB**, é un banco de datos en liña con detalles biográficos de persoas famosas destacadas dentro da sociedade mundial. Producido pola Soylent Communications, o NNDB contén tamén ligazóns entre as persoas, como ten tamén estatísticas vitais, emprego de determinada persoa, relixión, orientación sexual e unha biografía (consta tamén se determinada persoa ten ou non antecedentes criminais).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial 
* Artigo na  *Village Voice* , datado de 7 de outubro de 2005
Metacritic

***Metacritic*** é un sitio web que recompila críticas de discos de música, xogos, filmes, programas de televisión, DVD e libros. En cada avaliación para un produto asígnaselle unha cualificación numérica, e a continuación obtense unha media. Un extracto de cada unha das probas inclúese xunto cunha ligazón para a fonte. Para levar a cabo a recomendación da crítica, empréganse tres códigos de cor: verde, amarelo e vermello. Isto dá unha idea xeral da avaliación do produto entre os críticos e, en menor medida, o público.

A puntuación dos resultados ás veces varían dramaticamente, dependendo do que a avaliación é marcada. Por exemplo, Rotten Tomatoes dá unha clasificación xeral desfavorable para Kenneth Branagh na versión cinematográfica de *As You Like It* citando a maioría dos críticos británicos, que, ó parecer, teñen rexeitou firmemente o filme Branagh de Shakespeare.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Metacritic
Borja Sémper

**Francisco de Borja Sémper Pascual**, nado en Irún (Guipúscoa) o 10 de xaneiro de 1976, coñecido como **Borja Sémper**, é un político e escritor español. Foi voceiro do Partido Popular no Parlamento Vasco e, dende 2009, presidente do Partido Popular de Guipúscoa.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito pola Universidade do País Vasco e experto en Xestión Pública polo IESE, Borja Sémper ingresou nas Novas Xeracións de Guipúscoa en 1993, ós 17 anos, onde formou parte dun equipo que, tras o secuestro e asasinato dun dos seus compañeiros en 1997 a mans da banda terrorista ETA, sería denominado a xeración Miguel Ángel Branco e cuxos máximos representantes (Antonio Basagoiti e Iñaki Oyarzábal, entre outros) dirixen hoxe o Partido Popular do País Vasco.

## Concello de Irún 
Dous anos despois de afiliarse a Novas Xeracións de Guipúscoa, nas eleccións municipais de 1995, incorporouse no Concello de Irún como concelleiro do PP.

Catro anos máis tarde, en 1999, ó ver incrementada a súa popularidade no concello, presentouse como candidato á alcaldía. A composición política do concello por mor deses comicios deu lugar a un acordo de goberno entre socialistas e populares. En consecuencia, Borja Sémper foi nomeado primeiro tenente de alcalde asumindo o cargo de concelleiro delegado de urbanismo.

Nas eleccións municipais de 2003 volveu ser candidato a alcalde. Esta vez, os socialistas iniciaron a lexislatura gobernando en solitario e priorizando pechar acordos co apoio do PNV, pero no verán de 2005, o PSE retomou o pacto co PP e Borja Sémper volveu á súa función como primeiro tenente de alcalde e concelleiro delegado de urbanismo.

En 2007 repetiu candidatura. Pero a metade de lexislatura abandonou a súa acta de concelleira ao ser elixido presidente do seu partido en Guipúscoa. A súa nova responsabilidade e a función de parlamentario vasco que levaba tempo desempeñando foi o que desencadeou a súa renuncia. O 27 de xaneiro de 2010, tras máis de 15 anos no cargo, presentou a súa renuncia como concelleira no Concello irunés.

## Parlamento Vasco 
Borja Sémper tamén é parlamentario vasco e presentouse nas últimas dúas convocatorias de eleccións polo territorio histórico de Guipúscoa, no 2005 e no 2009. Foi o director da campaña electoral guipuscoana para as eleccións ao Parlamento Vasco en 2009, e protagonizou xunto con Arantza Quiroga e Ramón Gómez Ugalde unha aposta pola renovación na maneira de comunicarse cos cidadáns, participando por exemplo nun baño na praia da Concha de Donostia en pleno inverno e co slogan «Mollámonos por ti».

No seu labor parlamentario destacou o seu incondicional apoio á infraestrutura do Tren de Alta velocidade no País Vasco. Foi presidente da Comisión de Industria, Innovación, Comercio e Turismo, así como vogal na de Transporte.

Foi parte no descubrimento do caso Balenciaga, demostrando coa súa investigación que varios membros do PNV recibiron de maneira fraudulenta pezas do modisto Cristóbal Balenciaga.

## Notas
Necrofilia homosexual en lavancos

miniatura|Un lavanco macho. Un de cada dez lavancos son homosexuais.
A **necrofilia homosexual en lavancos** fai referencia a un comportamento documentado por primeira vez en 1995 nos Países Baixos. A necrofilia en animais sucede cando un animal vivo copula cun animal morto. O caso máis coñecido é o que presenciou Kees Moeliker do Museo de Historia Natural de Rotterdam ó observar actividades sexuais fóra da súa oficina entre un lavanco vivo e outro morto. Dous lavancos (un de cada dez lavancos é homosexual) estaban a executar un voo de violación, típico comportamento na conduta sexual dos lavancos, cando chocaron contra a súa xanela. «Cando un deles morreu, o outro foi a por el e non recibiu ningunha resposta negativa (máis ben non recibiu ningunha resposta)». Moeliker describiu o caso como «necrofilia homosexual». Informouse cientificamente do mesmo en *Deinsea* 8-2001, xunto a unhas fotos, e por el Moeliker obtivo o premio Ig Nobel en bioloxía, outorgado á investigación divertida.

Adicionalmente, observouse un comportamento parecido noutras especies. Por exemplo, os *Rhinella marina* machos copulan con outros *Rhinella marina* mortos, e mesmo con obxectos inanimados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Homosexualidade en animais
* Macaca fuscata
A silva na cultura popular galega

## Locucións
* *Avogado das silveiras*: aplícase a quen, sen ter o título de avogado, presume de saber de leis. Tamén, a quen adoita actuar de mala fe para provocar disputas e preitos dos que tirar algún proveito.
* *Fillo de tralas silveiras*: fillo de solteira.
* *Ser coma unha ovella atada a unha silva*: mostrar pouca disposición.

## Refraneiro 
* *Ano de amoras, ano de choras*.
* *Pouca lá e polas silveiras*.
* *Se San Xoán chora, a silveira non dá mora*.
* *Se San Xoan chora, a silveira non dá moras*.

## Cantigueiro 
* *A silva que me picou/ ela no camiño queda,/ inda me non picou silva/ que me non vingase dela*.
* *A silveira prendediza/ prende no aro da poza;/ tamén os amores prenden/ no curazón dunha moza*.
* *Antes quero á miña porta/ unha silva que me pique/ que non unha mala lengoa/ que a miña honra me quite.
* *Arriba raposo,/que estás tras do toxo,/non comas o año/a Pedro Castaño/que vai na ribeira/catar a manteiga/pra a vella parida/que está na silveira/con feixe de estelas/queimando as canelas*.
* *Dices que non pode ser/ silva verde dar un cravo,/ védelo eiquí ben bonita/ criado no monte bravo*.
* *Foi a merla onde a formiga/ e pedíulle un pan prestado;/ a formiga lle repuxo:/ Mentras andas na silveira,/ chirlo merlo, chirlo merlo,/ traballa de vrau/ pra comer de inverno*.
* *Moreniña, moreniña,/ morena coma unha mora;/ non sei que ten o moreno/ que a todo o mundo namora*.
* *O crego da miña aldea/ ten as cirolas rachadas/ que llas rachou a silveira/ por correr tras das criadas*.
* *O paxaro cando canta/ mete o rabo na silveira,/ esí fai a boa moza/ cando non hai quen a queira*.
* *O paxaro, cando canta,/ mete o rabo nas silveiras;/ tamén o meten as mozas/ cando non ten quen os queira*.
* *O reiseñol cando canta/ mete o pico na silveira,/ tamén eu me adivertía/ cunha meniña solteira*.
* *Quen me dera miña nai/ anque fora dunha silva,/ que anque me a silva picara/ eu sempre era a súa filla.
* *Teño unha flor de silveira/ que me deu o meu amor/ cando viñamos da festa,/ da festa da Conceición.
* *Teño unha silveira á porta/ que de contado me prende,/ teño unha mala veciña/ que sen diñeiro me vende.
* ''Tu disme que non me queres,/ non me dá pena maldita,/ que a mancha dunha mora/ con outra verde se quita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
*
*
*
*
*
*
Carlos Iturgaiz

**Carlos José Iturgaiz Angulo**, nado en Santurtzi (Biscaia) o 20 de outubro de 1965, é un político do Partido Popular do País Vasco.

## Traxectoria 
Con familia de orixes carlistas, Iturgaiz criouse entre Santurtzi e Portugalete, onde estudou no Colexio Santa María. Nun principio foi considerado mal estudante e encamiñado á formación profesional. Con todo, na súa adolescencia, unha vez cambiou de instituto, endereitou a súa carreira académica. Posteriormente iniciou estudos de linguas clásicas, que abandonaría para titularse como profesor de acordeón.

A súa traxectoria política iníciase como apoderado das Xuntas Xerais de Biscaia e como concelleiro do Concello de Bilbao no ano 1991. No primeiro cargo estaría até 1993, mentres que no segundo estaría até 1995. En 1994 comezou o seu labor de deputado no Parlamento Vasco, cargo que non deixaría até a súa elección como deputado para o Parlamento Europeo.

Dentro do Partido Popular no País Vasco foi designado secretario xeral en 1993, cargo dende o que pasaría a ser presidente en 1996 e no que estivo até 2004.

Encabezou a lista deste partido nas Eleccións ao Parlamento Vasco de 1998, mentres Mayor era ministro de Interior e conseguiu un grande éxito electoral, ó situar ó PP en segunda posición. Esta era a primeira vez que o PP quedaba nesa posición. O resultado repetiríase en 2001 con Mayor Oreja, pasando o PP a ser a terceira forza en 2005 con María San Gil.

Entre 2004 e 2014 foi eurodeputado, pero non conseguiu revalidar o cargo nas eleccións europarlamentarias do 2014. Tras a elección de Miguel Arias Cañete como comisario europeo, accedeu ao Parlamento Europeo como seguinte da lista do PP.

## Notas
A Casavella, Montemaior, A Laracha

**A Casavella** é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Montemaior 
### Parroquias da Laracha 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares da Laracha