Blas de Otero

**Blas de Otero Muñoz**, nado en Bilbao o 15 de marzo de 1916 e finado en Majadahonda, Madrid o 29 de xuño de 1979, foi un poeta en lingua castelá. Dúas son as súas obras principais, cada unha representativa dos seus dous ciclos poéticos principais: o desarraigado existencialismo de *Ángel fieramente humano* (1950) e a crítica social de *Pido la paz y la palabra* (1955).

## Biografía 
Realizou os seus primeiros estudos nunha institución relixiosa da súa cidade natal para logo comezar Dereito en Madrid e rematala en Valladolid. Trala guerra civil exerceu brevemente de avogado nunha industria biscaíña e no 1952 tivo unha experiencia laboral nunha mina de ferro xunto cos pintores Agustín Ibarrola e Ismael Fidalgo.

Dende o punto de vista ideolóxico pasou dun cristianismo dramático a un marxismo militante.

## Traxectoria poética 
Distínguense dúas etapas principais e unha xa terminal na evolución poética de Blas de Otero:

### Etapa existencialista 
Crea nesta época unha poesía desarraigada, expresión do "eu" coas súas angurias existenciais. É, sobre todo, unha poesía metafísica, orientada a preguntarse polo sentido do home e do mundo. Escribe, así, poemas relixiosos dirixidos a un Deus arelado pero incomprensible, e tamén poemas amorosos, impregnados da mesma sede do Absoluto.

Predominan nesta etapa as formas clásicas, principalmente o soneto. A linguaxe é violenta, dramática e cunha forte densidade estilística.

### Etapa de poesía social 
O poeta abandona o seu "eu" e pásase ao "nós". Os versos expresan agora arelas de paz, liberdade e xustiza social. Dirixe a súa poesía á "inmensa maioría" (en contraste con Juan Ramón Jiménez, que adicaba a súa obra á "minoría, sempre"). Deste xeito, procura unha linguaxe máis sinxela, máis accesible. Concibe a poesía como loita e construción; efectivamente, xunto a esa actitude crítica (ata onde a censura lle deixou) aparece a chamada á esperanza, o desexo de transformar o mundo a través da poesía.

Emprega neste período o verso libre e as formas dos cantares populares.

### Derradeira etapa 
Inicia esta etapa en 1965. Sen rexeitar a loita política, Otero desbota a poesía como medio para cambiar o mundo. Sabe que esa "inmensa maioría" non le os seus versos, polo que decide ser revolucionario na súa obra doutro xeito: na linguaxe poética e o enriquecemento formal das súas creacións, a través de imaxes insólitas, ritmos novos e mesmo toques surrealistas. Na temática, sen renunciar de todo aos problemas sociais e políticos, volve a cobrar presenza o íntimo.

Prefire no seu derradeiro ciclo poético as formas métricas moi libres, de considerable amplitude.

## Significación 
Blas de Otero resume á perfección a evolución da poesía en lingua castelá a partir de 1939, da anguria vital á poesía social para rematar coa procura de novas formas. A súa obra conseguiu unir conciencia ética e rigor estético, converténdoo en figura clave da literatura do seu tempo.

## Obras 
### Etapa existencialista 
* *Ángel fieramente humano* (1950).
* *Redoble de conciencia* (1951).
* *Ancia* (1958) (Fusión nun só volume dos dous anteriores, con algúns poemas novos).

### Etapa de poesía social 
* *Pido la paz y la palabra* (1955).
* *En castellano* (1959).
* *Esto no es un libro* (1963).
* *Que trata de España* (1964).

### Derradeira etapa 
* *Mientras* (1970).
* *Historias fingidas y verdaderas* (1970).
* *Poesía con nombres* (1977).
* *Viejo camarada* (1978).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lázaro, F. e Tusón, V. (1982). *Literatura Española*. Ed. Anaya.

### Ligazóns externas 
* Fundación Blas de Otero