Bianca e Falliero

***Bianca e Falliero, o sia Il Consiglio dei Tre*** (en galego, *Bianca e Falliero, ou o Consello dos Tres*) é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Felice Romani baseado na obra de Antoine-Vincent Arnault *Les Vénitiens ou Blanche et Montcassin*. Foi estreada o 26 de decembro de 1819 no Teatro alla Scala de Milán.	

*Bianca e Falliero* é a ópera número 30 do catálogo rossiniano, ocupa unha posición particular, de fronteira ou punto intermedio na traxectoria do compositor: é a quinta e última do compositor para o Teatro alla Scala de Milán, teatro no que Rossini trabaxara, de xeito intermitente mais con notables resultados, dende *La pietra del paragone* de 1812 a *La gazza ladra* de 1817, pasando por *Aureliano in Palmira* e *Il turco in Italia*. A súa última achega ao repertorio do teatro milanés clausura unha etapa de oito anos (1812-1819) frenéticos, vertixinosos, de auténtica galera, durante os cales compuxo nada menos que 27 óperas dos xéneros máis diversos, innovando e experimentando coas formas, e creando un paradigma operístico que gravitou sobre a creación lírica italiana e europea ata ben avanzado o Romanticismo. Logo de *Bianca e Falliero*, composta para a inauguración da tempada milanesa do Carnaval de 1819-1820, a nova década será testemuña dunha diminución radical do esforzo creativo de Rossini, que ata a súa retirada dos escenarios con *Guillaume Tell* (1829) compuxo nada máis que nove óperas (e varias delas son en realidade óperas anteriores reformadas), a unha por ano, primeiro en Italia e, logo da paréntese viaxeira de 1824, finalmente en París.

Esquecida durante século e medio, a súa recuperación en Pésaro en 1986, nunha produción de Pizzi con Horne, Ricciarelli e Merritt, gravada en disco, non supuxo un paralelo relanzamento nos escenarios internacionais similar ao que tiveron outras obras rossinianas (aínda que en Pésaro foi reposta no ano 1989), a pesar de gozar dunha edición nova discográfica por parte de Opera Rara no ano 2000. Porén, aínda poden escoitarse algúns fragmentos de cando en vez, como o cuarteto do momento cume da obra *Cielo, il mio labbro ispira*, e se cadra a aria de soprano *Della rosa il bel Vermiglio*.

Esta ópera case non se representa na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase cunha soa representación no período 2005-2010.

## Personaxes 
## Argumento 
Bianca ama a Falliero, un xove xeneral veneciano, mais seu pai prometeuna a Capellio. Bianca négase a asinar o contrato de voda, mais Falliero, que a apoiou, refúxiase na Embaixada Española, rompendo a lei de Venecia. Falliero debe ser xulgado polo consello de tres que figuran no título da ópera. Capellio, pai de Falliero e outro oficiall, percibe a sinceridade de Bianca, liberando a Falliero e rematando a ópera cun final feliz.

## Orquestración 
A partitura de Rossini prevé a utilización de:
* 2 frautas (tamén piccolos), 2 óboes, 2 clarinetes, 2 fagots.
* 4 trompas, 3 trompetas, 3 trombóns.
* timbais, bombo e pratos, ferriños.
* Archi.

Para os recitativos:
* piano (violonchelo e contrabaixo *ad libitum*).

## Estrutura 
* Sinfonía.
### Acto I 
* 1 Introduzione *Dalle lagune adriatiche* (Coro, Contareno, Capellio).
* 2 Coro e Cavatina *Viva Fallier* - ''Se per l'Adria il ferro strinsi* (Falliero).
* 3 Coro e Cavatina *Negli orti di Flora* - *Della rosa il bel vermiglio* (Bianca).
* 4 Cavatina *Pensa che omai resistere* (Contareno).
* 5 Duetto *Sappi che un dio crudele* (Bianca, Falliero).
* 6 Finale *Fausto Imene e di gioia cagione* (Coro, Contareno, Capellio, Bianca, Falliero).
### Acto II 
* 7 Duetto *Và, crudel* (Falliero, Bianca).
* 8 Duetto *Non profferir tal nome* (Contareno, Bianca).
* 9 Coro e Aria *Qual notte di squallore* - *Alma, ben mio, sì pura* (Falliero).
* 10 Cavatina *Tu non sai qual colpo atroce* (Falliero).
* 11 Quartetto *Cielo, il mio labbro inspira* (Bianca, Falliero, Contareno, Capellio).
* 12 Coro *Vieni, per te tremante.*
* 13 Cavatina *Teco resto'' (Bianca).

## Notas 
## Véxase tamén