Ingeborg Bachmann

**Ingeborg Bachmann**, nada en Klagenfurt o 25 de xuño de 1926 e finada en Roma o 17 de outubro de 1973, foi unha poeta e autora austríaca e unha das máis destacadas escritoras en lingua alemá do século XX.

## Traxectoria 
Filla máis vella dun profesor de educación secundaria, Ingeborg Bachmann pasou a súa infancia e mocidade en Carintia, en Austria. Durante a posguerra, entre 1945 e 1950, e logo de comezar estudos de dereito, dedicouse á filosofía, a psicoloxía e a literatura alemá, pasando polas universidades de Innsbruck, Graz e por último Viena, onde rematou os seus estudos. Doutorouse en filosofía coa tese *Die kritische Aufnahme der Existenzialphilosophie Martin Heideggers* (A recepción crítica da filosofía existencial de Martin Heidegger).

Pronto publicou a súa primeira historia curta. A súa carreira literaria beneficiouse do contacto con Hans Weigel, literato e promotor da literatura nova de posguerra, e o prestixioso círculo literario Gruppe 47, entre cuxos membros tamén se contaban Ilse Aichinger, Paul Celan, Heinrich Böll, Marcel Reich-Ranicki e Günter Grass. Deste grupo recibiu en 1953 un premio pola súa primeira colección de poemas *Die Gestundete Zeit* ("O retardo consentido").

Un emprego na emisora de radio Rot-Weiss-Rot (Vermello-Branco-Vermello, a emisora de radio das forzas de ocupación americanas) facilitou a Bachmann facerse cunha visión ampla da literatura contemporánea, á vez que lle proporcionou un salario decente que lle permitiu un traballo literario serio. Ademais, as súas primeiras obras radiofónicas foron publicadas pola emisora, como *Ein Geschäft mit Träumen* (1952) ("Un negocio cos soños") ou *Die radiofamilie* ("A familia da radio"). Os seus poemas e estas obras obtiveron simultaneamente éxito de crítica e de público, o que lle significou un grande éxito no mundo xermanófono. Cos seus poemas buscaba, de acordo co obxectivo do Grupo 47, renovar a lingua: non se constrúe «un mundo novo sen unha linguaxe nova». Outro tema puramente bachmaniano vai aparecendo: o amor e a violencia inherente ás relacións; a incomunicación na parella; o tráxico da existencia feminina.

A sesión do Grupo 47 de 1958, denominada *Grossholzleute* presenciou a emerxencia dunha facción feminina levada por Bachmann, Ilse Aichinger e outras autoras. O Grupo 47 debía liberar os homes das palabras manchadas polos nazis e axudarlles a escribir un novo mundo. Tamén debía servir, dicían elas, para limpar a lingua daquelas palabras das que se serven os homes para falar das mulleres no seu nome, usurpando o seu sitio e matando as súas paixóns. Foi o comezo dun intento literario orixinal e revolucionario de escribir o Amor, coa representación del que as mulleres fan coas súas palabras, e non aquelas fabricadas por séculos de autores masculinos. Este cambio de obxectivo "político", de temática literaria, así como o paso da poesía á novela, romperon o vínculo entre Bachmann e o público.

Posteriormente o traballo de Bachmann centrouse principalmente en temas como os límites persoais, o establecemento da verdade e a filosofía da linguaxe, esta última seguindo as ideas de Ludwig Wittgenstein. En 1953 marchou a Roma, onde dedicou a maioría dos anos seguintes a escribir poemas, ensaios, libretos de ópera e historias curtas, que pronto lle significaron fama internacional e numerosos premios. Entre 1958 e 1963 tivo como compañeiro ao escritor suízo Max Frisch, con quen viviu en Roma e Frankfurt. Esta relación levouna a Suíza e ofreceulle o papel do segundo protagonista na obra de Frisch *Mein Name sei Gantenbein*.

En 1959 inaugurou, como primeira profesora invitada, un posto relacionado coa poesía creado pola universidade de Frankfurt para permitir a un escritor de lingua alemá expoñer alí a súa "arte poética". Das seis conferencias inicialmente previstas desde novembro de 1959 a decembro de 1960, Bachmann só deu cinco, tituladas *Problemen zeitgenössischer Lyrik* (Cuestións de poesía contemporánea). *Malina*, primeiro tomo da tetraloxía inacabada *Todesarten*, foi o seu último traballo publicado en vida, en 1971.

En 1964 recibiu o prestixioso Premio Büchner polos seus poemas, e compuxo para a recepción deste o seu texto *Berlín, un lugar de azares*. O prestixioso Premio Ingeborg Bachmann, concedido anualmente en Klagenfurt, leva o seu nome.

A súa morte nun hospital de Roma, por un incendio na súa habitación, no ano 1973, deixou a súa obra incompleta. A verdadeira causa da súa morte segue sen dilucidar, aínda que se rumoreou que non foi debido ás queimaduras senón á súa adicción a certos medicamentos que na súa estancia no hospital non continuou.

## Obras 
* *Last Living Words: The Ingeborg Bachmann Reader*
* *Letters to Felician* (cartas a un correspondente imaxinario, escrito en 1945, publicado postumamente).
* *Die gestundete Zeit* (poesía lírica, 1953)
* *Die Zikaden* (obra radiofónica, 1955)
* *Anrufung des Grossen Bären* (poesía lírica, 1956)
* *Der gute Gott von Manhattan* (obra radiofónica, 1958)
* *Die Wahrheit ist dem Menschen zumutbar* (discurso poetolóxico nunha presentación de premios alemá 1959)
* *Frankfurter Vorlesungen* (charla sobre os problemas da literatura contemporánea 1959) 
* *Das dreißigste Jahr* (recompilación de historias, 1961)
* *Malina* (novela, 1971)
* *Simultan* (recompilación de historias, 1972). Premio Anton Wildgans
* *Todesarten* (proxecto de ciclo de novelas, inacabado)