open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antonio Picallo Buela

**Antonio Picallo Buela**, nado na Estrada cara a 1896 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Recibiu unha bolsa da Fundación Figueroa en 1904. Veciño de Pontevedra dende os anos vinte, traballou como obreiro. Foi vendedor de periódicos de propaganda comunista na República. Foi detido en xaneiro de 1935 por agredir a Manuel Argibay Solla. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por soldados de artillaría o 20 de xullo. Foi trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outras dez persoas de Arbo e Lalín, para asasinalo na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade). Foi xulgado na causa 742/36 de Pontevedra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mortos
* Lugares para lembrar
Movemento Me Too

O **movemento Me Too**, cunha gran variedade de nomes relacionados locais e internacionais, é un movemento contra o acoso e as agresións sexuais. O movemento comezou a estenderse viralmente en outubro de 2017 como un cancelo nas redes sociais nun intento de demostrar a ampla prevalencia do acoso sexual, especialmente nos lugares de traballo. Foi seguido polas acusacións de abuso sexual contra Harvey Weinstein. Suxerida por un amigo, a frase foi logo popularizada pola actriz Alyssa Milano en Twitter en 2017. Milano animou as víticas de abuso sexual a chiar sobre iso e "dar á xente a sensación da magnitude do problema". Seguírono numerosas declaracións e respostas de celebridades estadounidenses de perfil alto como Gwyneth Paltrow, Ashley Judd, Jennifer Lawrence, e Uma Thurman entre outras.

## Orixe 
A activista social e organizadora comunitaria Tarana Burke empregara a frase "Me Too" ("Eu tamén") na rede social Myspace en 2006 como parte dunha campaña base para promover o "apoderamento mediante a empatía" entre as mulleres de raza negra que experimentaron abuso sexual, especialmente en comunidades desfavorecidas. Burke explicou que se inspirou en usar a frase despois de non poder responder a unha moza de 13 anos que confiou que sufrira unha agresión sexual. Despois Burke quería dicirlle simplemente á rapaza "Eu tamén".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Efecto Weinstein
Ramiro Granja González

**Ramiro Granja González**, nado en Filgueira (Lalín) en 1889 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un sindicalista galego.

## Traxectoria 
Foi un dos fundadores da Sociedad obrera de Ponte-Nova de Donsión en 1931 e acabou sendo elixido presidente da mesma en 1936. En maio dese ano Luís Frade nomeouno axente executivo para o cobro de impostos municipais. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 acudiu a Lalín con varios compañeiros da sociedade o día 19. Participou na reunión con Manuel Ferreiro do día seguinte. Foi detido o 1 de setembro e internado no Cuartel da Falanxe. Alí foi torturado, obrigado a asinar unha declaración inculpatoria e a entregar os libros da sociedade, que serviron aos falanxistas para practicar novas detencións. Foi trasladado o 4 de novembro á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outros dez de Lalín e Arbo, para asasinalos na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade).

## Vida persoal 
Casou con Balbina Barcala, tivo seis fillos.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Igrexas, Manuel: "A masacre dos líderes obreiros en Tenorio" (30/8/2012) en *Historias de Deza*.
Comunas de Angola

As **comunas** de Angola son as unidades administrativas de terceiro nivel do país, en que se subdividen os municipios que, á súa vez, se agrupan nas 18 provincias angolanas.

Os 163 municipios de Angola están divididos en 619 comunas.

## Lista das comunas de Angola 
Comunas de Angola, por provincia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Provincias de Angola
* Lista de municipios de Angola por poboación

### Ligazóns externas 
* Comunas e municipios por provincia en Angola.
* Quadro da Administração Angolana.
José Montouto Rodríguez

**José María Montouto Rodríguez**, nado en Donsión (Lalín) en 1890 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un obreiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Participou na fundación da sociedade obreira de Ponte-Nova (Donsión), da que foi elixido vicetesoureiro en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 9 de setembro, permanecendo na Prisión de Lalín ata que o 4 de novembro foi trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outros dez de Lalín e Arbo, para asasinalos na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade). A súa muller inscribiu a “desaparición” no Rexistro civil de Lalín en 1943.

## Vida persoal 
Casou con Rosa Abeledo e tivo oito fillos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Igrexas, Manuel: "A masacre dos líderes obreiros en Tenorio" (30/8/2012) en *Historias de Deza*.
Cuanza Norte

**Cuanza Norte** é unha das 18 provincias de Angola, localizada na rexión central do país.

A súa capital é a cidade e comuna de N'dalatando, tamén coñecida como **Nadalatando**, sede do municipio de Cazengo que, segundo as proxeccións de poboación de 2018, elaboradas polo Instituto Nacional de Estatística de Angola, contaba cunha poboación aproximada de 130 000 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 20,56 hab./km².

## Xeografía 
A provincia ten unha superficie de 24 110&nbsp;km². Segundo as proxeccións de poboación de 2018, elaboradas polo Instituto Nacional de Estatística de Angola, conta cunha poboación de 495 810 habitantes, sendo a segunda provincia menos poboada de Angola, superando só á de Bengo.

Ademais, os seus encoros fornecen auga para a irrigación de plantacións de cana de azucre e outros cultivos no val do Cuanza.

## Historia 
A historia administrativa da provincia de Cuanza Norte iníciase no século XVII, co repartimento do antigo reino de Ndongo, para crear o distrito de São Paulo (actual provincia de Luanda) e o distrito do Golungo Alto, este último con sede en Golungo Alto.

En 1810 o distrito do Golungo Alto foi desmembrado para crear o distrito dos Dembos (actual provincia de Bengo) e, en 1857, foi extinguido, sendo integrado ao distrito de Luanda. En 1861 volveu a crearse novamente, porén co nome de distrito de Golungo, existindo soamente até 1866.

A provincia foi gravemente afectada durante a guerra civil angolana (1975–2002). A día de hoxe aínda quedan moitas minas antipersoa da guerra, e otuorgáronse contratos para limpalas a varias organizacións. Durante a guerra civil, os insurxentes fixeron da provincia parte da zona central de operacións. O 5 de abril de 2001, membros da UNITA atacaron a vila de Samba Caju e mataron a 120 membros das Forças Armadas de Angola. O comandante militar da provincia, o xeneral Recordação tamén morreu no ataque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Angola

### Ligazóns externas 
* Infomacións sobre a provincia .
* Infomacións sobre a provincia .
* Datos xeográficos en geoview.info .
Titie Said

**Sitti Raya Kusumowardani**, nada en Bojonegoro (Jawa Timur) en lingua malaia, coñecida co pseudónimo de **Titie Said**.

## Traxectoria
Estudou en Malang e na Universidade de Indonesia.

Faleceu no Hospital Medistra de Iacarta logo dun ictus.

## Notas
Illa Maurelle

**Illa Maurelle** é unha illa da Columbia Británica, Canadá. Forma parte das Illas Discovery entre a illa de Vancouver e o continente, entre o estreito de Xeorxia e o estreito de Johnstone.

A illa Maurelle está situada ao nordés da Illa Quadra, ao sueste da Illa Sonora e ao norte de Illa Read dentro da Área Electoral C do Distrito Rexional Strathcona. A illa está separada do continente pola canle Calm, desde illa Quadra pola canle Okisollo, desde Illa Read pola Pasaxe Whiterock e desde Illa Sonora por un  pequeno estreito chamado Hole in the Wall. O estreito paso entre a illa Quadra e Antonio Point, a punta sur da illa de Maurelle, coñécese como Surge Narrows.

No seu extremo sur atópase o parque provincial Surge Narrows, cunha extensión de 488 hectáreas nunha contorna en que os cambios de mareas e a abundancia de arrecifes favorecen a vida mariña, con abundancia de estrelas de mar, anémonas, ourizos e cogombros de mar, etc. Pola extremada forza das correntes producidas nas canles entre as illas veciñas nos cambios de mareas, o parque é tamén moi apreciado para a práctica de deportes náuticos como o caiac.

## Historia 
esquerda|miniatura|195x195px|Retrato de Mourelle
O nome da illa foi inscrito oficialmente en 1903 no *Geographical Names Board of Canada* (Consello de Nomes Xeográficos do Canadá), en recoñecemento ao navegante galego Francisco Mourelle de la Rúa (1750-1820), que en 1775 explorara estas costas como axudante do oficial Quadra.

En 1779 tivo lugar unha segunda expedición comandada polo militar español Ignacio de Arteaga, con dous navíos, un ao mando del mesmo e o outro capitaneado por Quadra, con Mourelle novamente como segundo de a bordo. A partir dos datos destas viaxes, Maurelle confeccionou e publicou varias cartas destas costas.

## Legado 
A illa Maurelle chámase así en recoñecemento deste mariño galego.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Francisco Mourelle de la Rúa

### Bibliografía 
* Museo Naval (2919). ¿Sabes que unha illa en Canadá leva nome de mariño galego?. En *La Voz de Galicia*. Ed. Ferrol. 14 de setembro de 2019.
* Walbran, John T. (1909). *British Columbia coast names, 1592-1906 : to which are added a few names in adjacent United States territory, their origin and history*. Ottawa Government Printing Bureau.

### Ligazóns externas
*Maurelle Island, BCGNIS
*Base Map Online Store, TRIM 1:20,000 Digital Base Maps, British Columbia Integrated Land Management Bureau, Base Mapping and Geomatic Services
Parque natural de Montesinho

O **Parque Natural de Montesinho** é un espazo natural portugués catalogado como parque natural que acolle ao macizo montañoso de Montesinho e da Coroa no norte do distrito de Bragança, en Trás-os-Montes e Alto Douro. Esta área de conservación ocupa 74.229 ha. do norte dos municipios de Vinhais e Bragança e limita coa Galiza e Zamora.. No parque están presente especies ibéricas e europeas ameazadas, como os lobos europeos e cervos, ou endemismos como os das armerias.

Nas raias galega e zamorana están continuos a este parque as zonas especiais de conservación (ZEC) da Pena Maseira e da serra da Culebra. De feito a Pena Maseira galega foi declarada como ZEC tamén coa finalidade de consolidar este parque portugués.

## Galería

Ficheiro:Aldeia_de_Montesinho_(5729589108).jpg|Aldea de Montesinho, França.
Ficheiro:Parque_de_Montesinho_na_primavera.JPG|
Ficheiro:Parque_Natural_de_Montesinho_Porto_Furado_trail_stitch_(5732612283).jpg|
Ficheiro:Parque_Natural_de_Montesinho_Porto_Furado_trail_(5733160672).jpg|Serra de Montesinho
Ficheiro:Parque_Natural_de_Montesinho_Porto_Furado_trail_(5732592295).jpg|*Cytisus multiflorus* na Serra de Montesinho
Ficheiro:Parque_Natural_de_Montesinho_Porto_Furado_trail_(5732598763).jpg|Serra de Montesinho.
Ficheiro:Serra_Serrada_Reservoir,_Montesinho_Natural_Park,_Portugal.jpg|Serra Serrada.
Ficheiro:Vistas_do_Parque_Natural_de_Montesinho,_Bragança.jpg|Vistas desde Travanca, Bragança.
Ficheiro:Santa_Cruz,_Vinhais_10.JPG|Santa Cruz, Vinhais.
Ficheiro:Santa_Cruz,_Vinhais_0752_05.JPG|Santa Cruz, Vinhais.
Ficheiro:Santa_Cruz,_Vinhais_0663_02.JPG|Santa Cruz, Vinhais.
Ficheiro:Rio_Tuela,_Santa_Cruz_0707_10.JPG|Río Tuela.
Ficheiro:Rio_de_Onor_village_upstream.JPG|Río de Onor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pena Veidosa
### Ligazóns externas 
*
Higinio Carracedo Ruzo

**Higinio Carracedo Ruzo**, coñecido como **O Sereno**, nado na Somoza (A Estrada) cara a 1907 e finado na mesma parroquia o 28 de novembro de 1938, foi un policía e político galego.

## Traxectoria 
Policía municipal da Estrada. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido xunto con Manuel Coto Chan, Manuel Vázquez Otero e Manuel Pereira Rial acusados de cortar os fíos telegráfico e telefónico a noite do 5 ao 6 de outubro, deixando incomunicada a vila da Estrada; xulgados en novembro polo Tribunal de Urxencia, excepto Manuel Pereira que foi absolto, foron condenados a un ano, catro meses e un día de prisión, e en decembro foron trasladados á colonia penitenciaria do Dueso. Logo do triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi indultado.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse, liderando a resistencia local contra o golpe franquista. O xuíz militar de Pontevedra emitiu unha requisitoria para a súa presentación xunto con Manuel Coto Chan, José Vila Carbón, Manuel Sanmartín Constela, Manuel Campos Vázquez, Eduardo Pazo Álvarez, José Torres Bermejo, Luciano Louzao e Manuel Pérez Carracedo o 27 de agosto. O xuíz da Estrada fixo publicar requisitorias na prensa a principios de setembro.O xuíz da Estrada fixo publicar requisitorias na prensa a principios de setembro. Os fuxidos levaban un libro de actas no que anotaron o seu nomeamento como responsábel do comité organizador da resistencia, o Comité Popular Anti-fascista da Estrada. Para darlle caza os fascistas organizaron unha batida con 26 falanxistas e 5 gardas civís despois de descubrir que o seu pai, Antonio Carracedo, tiña agochados no cortello o concelleiro e deputado provincial Manuel Coto Chan e o tamén fuxido José Silva Rey, fillo do cego de Guimarei. Leváronos detidos, torturáronos e confesaron que Hixinio estaba oculto na súa propia casa mais non sabían onde. Foron 31 homes e tampouco o atoparon, así que, decidiron prenderlle lume á casa, obrigándoo a saír do forno que o ocultaba, cunha escopeta que lle ía recargando a súa muller, Isaura Pazos, conseguiu fuxir da casa tras ferir dous dos falanxistas, entre eles o xefe local, Felipe Castro. Alcanzárono moi preto, xunto a un regato, e alí mesmo o mataron o 28 de novembro de 1938.

## Vida persoal 
Casou con Isaura Pazos Campos.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mortos
* Manuel Coto Chan e o socialismo estradense

* A Estrada homenajea a dos vecinos perseguidos en el franquismo
Cándido Tafalla Froiz

**Cándido Tafalla Froiz**, nado en Besexos (Vila de Cruces) en 1898 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Administrador do Hotel Estrella da Estrada. En 1931 foi elixido vogal da directiva do Centro Republicano estradense. Despois militou en Unión Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o 20 de xullo desprazouse a Pontevedra xunto co tenente de alcalde Ramón Fernández Rico. Despois foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión con Jesús Puente Fontanes, Ramón Fernández Rico, José Rodríguez Sangiao, José María Pena López e Manuel Nogueira González, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Pontevedra na subida a Monte Porreiro, no km 1 da Avda. de Buenos Aires.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cándido Tafalla Froiz
### Ligazóns externas 
* Mortos
* Vítimas da represión franquista en Vila de Cruces
José María Pena López

**José María Pena López**, nado en Tabeirós (A Estrada) en 1879 e finado en Pontevedra o 5 de xuño de 1937, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Foi representante da axencia Ford, empregado-cuidador dun surtidor de gasolina de CAMPSA, propietario dun garaxe con accesorios para automóbiles e da fábrica de lixivias e bebidas El Águila Estradense. En 1936 foi elixido presidente da Fronte Popular da Estrada.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Pontevedra por auxilio á rebelión con Jesús Puente Fontanes, Ramón Fernández Rico, José Rodríguez Sangiao, Cándido Tafalla Froiz e Manuel Nogueira González, foi condenado á pena de morte e internado na illa de San Simón. Foi executado en Pontevedra, no km 1 da avenida de Buenos Aires o 5 de xuño de 1937, rexistrándose a morte a causa de hemorraxia interna.

En xaneiro de 1938 a Comisión de Incautación de Bens de Pontevedra mandou instruír expediente de responsabilidade civil contra José María e outros sete veciños de Cuntis, séndolles confiscados todos os bens. A principios da década de 1950 cincoenta os herdeiros de José María vendéronlle os inmobles a un industrial catalán, Salvador Cusidó Franco, quen instalou na fábrica unha manufactura téxtil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* José María Pena, empresario estradense fusilado
### Ligazóns externas 
* Mortos
Simin Behbahani

miniatura|dereita|Simin Behbahani en Washington DC, ca. 1990.

**Simin Behbahani** (, tamén transcrito como **Bihbahani**), nada en Teherán o 20 de xullo de 1927 e finada na mesma cidade o 19 de agosto de 2014, foi unha escritora e activista iraniana. É coñecida pola súa obra poética no estilo ghazal. Foi unha icona da poesía persa moderna, e da intelligentsia e a literatura iraniana, coñecida como "a leoa de Irán". Foi nomeada dúas veces ao Premio Nobel de Literatura, en 1999 e 2002, e recibiu diversos recoñecementos en todo o mundo, como o Premio de Poesía Janus Pannonius do PEN Club de Hungría en 2013

## Traxectoria
Simin Behbahani, nada co nome de **Simin Khalili** () (سيمين خليلی), foi a filla de Abbās Khalili (عباس خلیلی), poeta, escritor e editor do xornal *Eghdām* ("Acción"), e Fakhr-e Ozmā Arghun (فخرعظمی ارغون), poeta e profesora de lingua francesa. Comezou a escribir poesía aos doce anos, e publicou o seu primeiro poema aos catorce. Usou o estilo "Char Pareh" de Nima Yooshij, e despois comezou a escribir *ghazal*. Behbahani contribuíu a un desenvolvemento histórico do xénero engadindo elementos teatrais e eventos e conversas cotiás ao estilo da poesía *ghazal*, expandindo o uso do verso tradicional persa.

## Obra
**Seh-tar-e Shekasteh* ("O laúde roto", 1951)
**Ja-ye Pa* ("A pegada", 1954)
**Chelcheragh* ("Candelabro", 1955)
**Marmar* ("Mármore", 1961)
**Rastakhiz* ("Resurrección", 1971)
*''Khatti ze Sor'at va Atash* ("Unha liña de velocidade e lume", 1980)
**Dasht-e Arzhan* ("Chaira de Arzhan", 1983)
**Kaghazin Jameh* ("Vestido de papel", 1992)
**Yek Daricheh Azadi* ("Unha fiestra de liberdade", 1995)
**Shayad ke Masihast* ("Quizais é o mesías", 2003; escolma bilingüe, traducido ao inglés por Ali Salami)

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Chopra, R. M. (2010): *Eminent Poetesses of Persian''. Kolkata: Iran Society.

### Ligazóns externas
*Biografía de Simin Behbahani, na web Iran Chamber .
*
Chord Overstreet

**Chord Paul Overstreet**, nado o 17 de febreiro de 1989, é un actor e cantante estadounidense. É coñecido polo seu papel como Sam Evans na serie de televisión de Fox *Glee* (2009–2015).

O 26 de agosto de 2016, lanzou o seu primeiro sinxelo, "Homeland", a través dos selos Island Records e Safehouse Records.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
### Vídeos musicais 
## Notas
Lois V de Francia

**Lois V** ou **Luís V**, nado c. 967 e finado o 21 de maio de 987, chamado o **Folgazán** (en francés, *Louis le Fainéant*), foi rei de Francia durante algúns meses do ano 987 antes da súa morte prematura. Fillo do rei Lotario e Emma de Italia, filla do rei Lotario II de Italia, foi o último monarca da dinastía carolinxia.

## Traxectoria 
Luís foi coroado en xuño de 979 pero non tomou o poder ata a morte de Lotario no 986. Luís V foi o último rei de Francia de orixe carolinxia e reinou en Laon desde o 2 de marzo de 986 ata a súa morte, con 20 anos, no 987. Posibelmente debido a que reinou menos dun ano, os biógrafos medievais atribuíronlle o alcume de *qui nihil fecit*, é dicir, "o que non fixo nada".

Casou coa viúva Adelaida de Anjou en 980 en Brioude, onde os coroaron reis de Aquitania. Había unha diferenza de idade importante entre os membros da parella e non tiveron fillos. O matrimonio tivo desavinzas dende o principio, a raíña separouse e o 982 fuxiu a Arles.

O rei herdara unha batalla entre os reis elixidos da súa liña paterna, que fora interrompida dúas veces por membros da dinastía Capeto, e a casa do emperador do Sacro Imperio Romano, Odón I. Como defensor de Roma, Odón tiña o poder de nomear clérigos no territorio carolinxio e os que nomeaba non apoiaban aos carolinxios.

Un inimigo concreto foi Adalberon, arcebispo de Reims, a quen Odón I concedera esta poderosa arquidiocese. En tempos de Lotario, Adalberon intentou negociar unha alianza entre as dúas casas, pero o pacto fracasou e Lotario acabouno xulgando por traizón no 986 (pouco despois, Lotario morrería). Luís V herdou o trono. A viúva de Lotario, Emma, casou cun descendente de Odón I, e Luís V aceptou de novo a Adalberon.

Luís V morreu nos últimos días de maio do 987. Foi o resultado dun accidente ou, quizais, envelenado pola súa nai. No momento da súa morte, estaba a xulgar de novo a Adalberon por traizón. Non deixou ningún herdeiro lexítimo. Por iso, o seu tío Carlos, duque de Baixa Lorena, foi proposto como sucesor do trono. Non obstante, o clero, con Adalberon e Gerbert (que se había converter no papa Silvestre II), defenderon elocuentemente a candidatura de Hugo Capeto, de sangue nobre pero que amosara o que valía en accións militares. Capeto foi elixido para o trono dos francos e Adalberón coroouno (isto sucedeu nos dous meses sucesivos á morte do rei Luís V). Deste xeito rematou a dinastía carolinxia e comezaba a capetiana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Copa do Rei de Rugby 2019-2020

Na tempada 2018-2019 levouse a cabo a **87ª edición da Copa do Rei de rugby**, o torneo nacional máis antigo do rugby español, organizado pola F.E.R..

Disputaron esta competición da Copa do Rei os catro equipos que quedaron en primeiro lugar nos resultados habidos na primeira volta da División de Honra de cada un dos catro grupos de tres equipos que foron creados por sorteo entre os doce equipos que constituían a División de Honra, de xeito que cada equipo xogou dentro do seu grupo un encontro como local e outro como visitante.

As eliminatorias de semifinais disputáronse a partido único, por sorteo entre os catro equipos clasificados. A final disputouse a partido único entre os dous vencedores das semifinais nun campo designado pola federación, que nun principio foi o Estadio Ruta de la Plata de Zamora, pero que tralo adiamento por mor da pandemia da COVID foi o Campo de Rugby de San Amaro en Burgos.

## Clasificación a través do torneo de liga
Os doce equipos da División de Honra foron agrupados por sorteo de tres en tres, resultando catro grupos. Empregando os resultados da primeira volta do campionato de liga quedaron clasificados para as semifinais da Copa do Rei os primeiros clasificados de cada grupo.

Nesta tempada adoptouse o novo sistema de puntos bonus por ensaios. En anteriores edicións o bonus ofensivo acadábase anotando catro ensaios ou máis. Dende a tempada 2019-2020 o bonus ofensivo acádase gañando o encontro anotando tres ensaios ou máis que o equipo rival. Por outra banda os puntos bonus defensivos seguen acadándose cando se perde o encontro por unha diferenza de sete puntos ou inferior.

;Grupo 1

;Grupo 2

;Grupo 3

;Grupo 4

## Torneo da Copa do Rei
O Copa do Rei comezou propiamente coas semifinais, de xeito que nesta edición o torneo contou oficialmente con catro participantes e constou de tres encontros: as dúas semifinais e a final.
* Semifinais: Encontro único (22 de decembro de 2019) 
** VRAC 11-15 Alcobendas
** El Salvador 31-20 Barcelona
* Final: Encontro único (18 de outubro de 2020) 
** Alcobendas 24-18 El Salvador
; Cadro da competición
300px|miniatura|A final estaba prevista para o 26 de abril de 2020 no Estadio Ruta de la Plata de Zamora.

A final da Copa do Rei de rugby tivo lugar en Burgos, cidade que xa acollera unha final de Copa no ano 1984. O encontro rematou co resultado de 24 a 18 a prol do Club Alcobendas Rugby, que deste xeito acadou o seu segundo título consecutivo nesta competición.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
Competencia comunicativa

A **competencia comunicativa** fai referencia á habilidade para falar e entender unha lingua, aínda que non equivale exactamente ó concepto de competencia lingüística.

En lingüística e, en particular, no ensino e aprendizaxe de linguas, refire o coñecemento gramatical (fonolóxico, morfolóxico e sintáctico, i.e. competencia lingüística) ademais do coñecemento social requirido para usar de maneira adecuada as formas dunha lingua en relación coa función que cumpren, isto é, o saber como, onde e cando usar os enunciados apropiados para un determinado propósito.

O termo foi acuñado por Dell Hymes en 1966 en relación á dicotomía de Noam Chomsky's (1965) entre *linguistic competence* (competencia lingüística) e *performance* (realización lingüística/actualización lingüística). A aproximación de Hymes foi coñecida como "etnografía da comunicación".

A noción of competencia comunicative é usada en particular nas abordaxes coñecidas como aproximacións comunicativas ó estudo de linguas estranxeiras. Existen polo menos tres modelos. O primeiro cronoloxicamente é o modelo de Canale e Swain  e o subseguinte de Canale. Nun segundo modelo, o contido sociocultural aparece máis precisamente especificado por Celce-Murcia, Dornyei, e Thurrell en 1995. Entendían que a competencia comunicativa incluía cinco diferentes subtipos de competencia, a saber, a lingüística, a estratéxica, a sociocultural, a de acción e a discursiva. O terceiro modelo usado no Canadá é o de Bachman e Palmer.

A comprensión da denominada "competencia comunicativa" foi influenciada pola pragmática e a filosofía da lingua, incluído o traballo no campo dos actos de fala.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
In Bruges

***In Bruges*** é un filme de 2008 escrito e dirixido por Martin McDonagh. Está protagonizado por Colin Farrell e Brendan Gleeson no papel de dous asasinos irlandeses que se están a agochar, e con Ralph Fiennes que fai o papel do seu xefe. O filme está ambientado e foi rodado na cidade de Bruxas, Bélxica.

*In Bruges* foi o filme que abriu o Festival de Cinema de Sundance de 2008 e tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 8 de febreiro de 2008.

## Personaxes 
* Colin Farrell como Ray
* Brendan Gleeson como Ken Daley
* Ralph Fiennes como Harry Waters
* Clémence Poésy como Chloë Villette
* Jordan Prentice como Jimmy
* Thekla Reuten como Marie
* Jérémie Renier como Eirik
* Anna Madeley como Denise
* Elizabeth Berrington como Natalie Waters
* Eric Godon como Yuri
* Željko Ivanek como o canadense
* Ciarán Hinds como o sacerdote (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho

**Francisco Inocêncio de Sousa Coutinho**, nado en Vila Viçosa (distrito de Évora, Alentexo) o 28 de decembro de 1726, e finado en Madrid o 6 de febreiro de 1780, foi un militar, diplomático e administrador colonial portugués.

## Traxectoria 
Ocupou varios postos militares no Reino de Portugal, e despois exerceu o cargo de Gobernador e de Capitán Xeneral no Reino de Angola entre 1764 e 1772, sucedendo a António de Vasconcelos e sendo sucedido por António de Lencastre.

O 7 de xaneiro de 1768, sendo Gobernador de Angola, Sousa Coutinho ordenou a unha brigada de enxeñeiros que elixise o lugar onde se instalaría unha fortaleza-presidio, a que lle deu o nome de Novo Redondo, o que representou a fundación da cidade hoxe coñecida como Sumbe.

Despois de deixar o Goberno de Angola foi nomeado embaixador en España, falecendo no exercicio das súas funcións.

## Vida familiar 
Era fillo de Rodrigo de Sousa Coutinho, vedor da Casa Real, e de Maria Antónia de São Boaventura e Meneses Paim.

Foi pai de Rodrigo de Sousa Coutinho, primeiro conde de Linhares; de Domingos António de Sousa Coutinho, primeiro conde e marqués do Funchal; de Francisco Maurício de Sousa Coutinho, Gobernador Xeral da Capitanía do Grão-Pará (Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves), e de José António de Meneses e Sousa Coutinho, membro do Consello de Rexencia do Reino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sumbe
Samuel Larsen

**Samuel Peter Acosta Larsen**, nado o 28 de agosto de 1991, é un cantante e actor estadounidense. O 21 de agosto de 2011, Larsen gañou o programa *The Glee Project* da canle Oxygen, o que lle permitiu formar parte do elenco da serie *Glee* de Fox, interpretando o papel de Joe Hart. Larsen tamén foi membro do grupo Bridges I Burn.

## Discografía 
* *Pocket Love* (2012)
* *3 Blind Costumes* (2013)
* *Vices - EP* (2014)
* *Education - Single* (2016)
* *You Should Know* (2016)
* *Blue - Single* (2017)

## Notas
Primo López Rivadulla

**Primo López Rivadulla**, nado en Vila de Cruces en 1910 e finado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Secretario xudicial, era funcionario municipal do concello de Carbia. Promotor e director do grupo teatral Liga de Amigos da Vila de Cruces. Foi secretario de Izquierda Republicana e da Fronte Popular de Carbia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Santiago de Compostela, onde foi localizado e detido pola Garda Civil de Cruces o 15 de agosto. Foi trasladado a illa de San Simón, a espera de xuízo. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra o 9 de xaneiro por rebelión xunto con outros 18 republicanos de Carbia, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Pontevedra o 26 de xaneiro de 1937 ás 17:30 con Manuel Sarmiento Debén, Eduardo Brea Cajide e Antonio Gómez López.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Igrexas, Manuel: "Os fusilados de Vila de Cruces" (29/8/2012) en *Historias de Deza*.

### Ligazóns externas 
* Vítimas da represión franquista en Vila de Cruces
Caios de Prickly Pear

**Caios Prickly Pear** (antigamente en español **Islotes del Perro Chico** e en inglés: *Prickly Pear Cays*) ás veces escrito *Prickley Pear*, son un par de pequenas illas deshabitadas a uns 10 km. da baía Road, en Anguila, un territorio británico no mar Caribe. Están divididas por unha estreita canle entre Prickly Pear Leste e Prickly Pear Oeste. Os Caios Prickly Pear se clasifican como "áreas silvestres" por un Programa do Caribe Oriental para a xestión natural. Ademais, os caios son unha das seis áreas mariñas protexidas de Anguila.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Territorio Británico de Ultramar

### Ligazóns externas
* Páxina oficial
* Mapa de localización dos caios
Illa Sandy

**Illa Sandy** é unha illa de Anguila, un Territorio Británico de Ultramar, e forma parte das Antillas Menores no mar Caribe.

Illa Sandy é unha pequena illa na que se atopa un restaurante local. Desde Sandy Ground pódese chegar a Anguila en 15 minutos. O propietario do restaurante encárgase do transporte gratuíto en barco. A illa é pequena (ca. 250x75 metros), formada por area branca e redonda, no medio hai algo de vexetación con arbustos e palmeiras.

A illa é popular entre os turistas pola riqueza do seu fondo mariño, a praia de area fina e coral pola presenza dun negocio (bar / restaurante) famoso na zona.

En 1995, a illa foi mergullada polo furacán Luís durante algúns días, mentres que as instalacións resultaron gravemente danadas polo paso dos seguintes ciclóns tropicais e, durante unha destas tormentas, o barco quedou encallado na illa. Os edificios reconstruíronse posteriormente.

Incluso a flora foi danada polas tormentas tropicais, as palmeiras e os arbustos foron desarraigados polos fortes ventos dándolle á illa un aspecto aínda máis árido, case sen vexetación.

O restaurante reconstruíuse en 2007, así e todo en 2017, o Furacán Irma destruíu os edificios e a vexetación, deixando unha barra de area espida.

## Notas
## Véxase tamén
Illa Seal

A *Illa Seal* (en inglés: *Seal Island*) é unha pequena illa situada na costa noroeste do territorio británico de Ultramar de Anguilla. Atópase a uns dous quilómetros ao oeste dos Caios de Prickly Pear, e está situado no centro do parque mariño do sistema de arrecifes da illa Seal. A zona é popular para os mergulladores.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Territorio británico de ultramar
Porto Amboim

**Porto Amboim** é unha cidade e municipio da provincia de Cuanza Sul, en Angola.

## Xeografía 
Limita ao norte co municipio de Quiçama, ao leste cos municipios de Quilenda e Amboim, ao sur co municipio do Sumbe, e ao oeste polo océano Atlántico.

O concello ten unha superficie de 3 646&nbsp;km² e, no ano 2006 tiña unha poboación estimada de 136 729 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era duns 37,5 hab./km².

Está constituído polas comunas de Porto Amboim (sede) e Kapolo.

## Historia 
Orixinariamente, Porto Amboim era coñecido como **Kissonde** ou **Quissonde** un pequeno poblo que os portugueses colonizaron en 1587, e lle deron o nome de Benguela, e máis tarde Benguela Velha, debido á creación doutro pobo hoxe coñecido como Benguela, cidade que está situada a 350&nbsp;km ao sur de Benguela Velha.

Tivo un período de estancamento desde finais da Idade Moderna até os anos 20 en que o asentamento foi base para a expansión do cultivo do café. Nesa década, en 1923, o nome foi cambiado a Porto Amboim. fronte á costa de Angola, con Porto Amboim no centro, é unha área de desenvolvemento planificada, con empresas como Paenal, unha empresa conxunta entre Sonangol, SBM & DSME e Heerema Porto Amboim, os dous principais estaleiros de fabricación para buques de mar a fóra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cuanza Sul
* Comunas de Angola
* Lista de municipios de Angola por poboación
Maria Theresa Asmar

**Maria Theresa Asmar**, nada en Tel Keppe en 1804 e finada en Francia na década de 1860, foi unha escritora caldea do imperio Otomán. Foi coñecida en Europa como a Princesa Babilonia.

## Traxectoria
De orixe cristiá caldea, estableceu unha escola feminina en Bagdad. Acolleu misioneiros no colexio, mais estes subornaron o goberno otomán para quedaren coa licenza do centro e para que prohibisen a María seguir co proxecto. Abandonou o proxecto frustrada e anoxada polo modo en que fora tratada polos cristiáns, buscou refuxio cos beduínos árabes. Recolleu información sobre a súa vida diaria, especialmente das vodas e dos asaltos a outras tribos.
Escribiu *Memoirs of a Babylonian Princess*, publicado en inglés en 1844, dous volumes nos que narra as súas viaxes por Turquía, Siria, Líbano e Palestina, así como o sistema de haréns usado en Turquía.
Maria Theresa Asmar morreu en Francia antes da guerra franco-prusiana
## Notas
### Bibliografía
*''Memories of Maria Theresa Asmar An Iraqi Woman's Journey into Victorian London'' (2009), Emily Porter PhD (editor). Fadaat House for Publishing, Distributing and Printing, Amman, Jordan.
Evangelion: Morte e renacemento

é un filme xaponés de 1997 dirixido por Hideaki Anno, Masayuki e Kazuya Tsurumaki. É o primeiro filme baseado na serie *Neon Genesis Evangelion* e consta de dúas partes, *Death* e *Rebirth*, separadas por unha curta pausa. Foi estreado, xunto coa súa continuación, *The End of Evangelion*, en resposta ó éxito da serie de televisión e unha forte demanda dos seareiros por outro final. Dende entón foi reeditado e relanzado numerosas veces.

## Sinopse 
### *Morte*
A primeira parte, *Death*, é unha edición de 67 minutos de duración dos primeiros 24 episodios de *Neon Genesis Evangelion* en forma de clip show, con imaxes nunca vistas na emisión orixinal.

### *Renacemento*
A segunda parte *Rebirth*, é unha animación completamente nova de 27 minutos que posteriormente formarían o primeiro terzo do filme *The End of Evangelion*, estreado catro meses despois. Debido a limitacións de tempo, *Rebirth* só abrangue os preparativos iniciais do Proxecto de Complementación Humana e a invasión do Geofront polo JSSDF, rematando coa chegada dos Evas producidos en masa. (En *The End of Evangelion*, a versión final do episodio 25 conclúe co final da pelexa de Asuka cos Evas de produción en masa).

## Personaxes 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Evangelion: O final de Evangelion

é un filme xaponés de 1997 escrito e codirixido por Hideaki Anno e animado por Gainax e Production I.G. Serve como complemento para o final de *Neon Genesis Evangelion*, debido a que o final do anime foi condicionado debido a problemas económicos. Conta a historia do adolescente Shinji Ikari, que pilota un Evangelion Unidade 01, un dos xigantes biomecánicos que loitan contra entidades hostís chamadas Anxos. O filme retoma o argumento da serie de televisión dende o episodio 24, e está estruturado como unha versión alternativa e máis longa dos episodios 25 e 26.

Malia que gañou premios como o Gran Premio de Animage de 1997, *Evangelion: O final de Evangelion* inicialmente recibiu críticas dispares. Unha enquisa da revista *Time Out* votada por cineastas considerou *Evangelion: O final de Evangelion* un dos 100 mellores filmes animados de tódolos tempos.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Luca Vildoza

**Luca Vildoza**, nado o 11 de agosto de 1995 en Quilmes, Buenos Aires, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano. Cunha estatura de 1,91 metros xoga nas posicións de base e escolta.

## Traxectoria 
O 16 de agosto de 2016, Vildoza asinou un contrato por catro tempadas polo Saski Baskonia da Liga ACB. A primeira tempada quedou cedido no Quilmes.

O 6 de maio de 2021, Vildoza acordou un contrato por catro anos cos New York Knicks da NBA, pero foi cortado o 3 de outubro de 2021 tras participar en dous partidos da Liga de Verán cos Knicks.

O 6 de abril de 2022, Vildoza asinou cos Milwaukee Bucks da [[National Basketball Association] (NBA). O 22 de abril de 2022, Vildoza debutou na NBA contra os Chicago Bulls.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Perfil en Euroleague.net
Ramiro Valdés Menéndez

**Ramiro Valdés Menéndez**, nado en Artemisa, antiga provincia da Habana, o 28 de abril de 1932, é un militar e político cubano, un dos veteranos participantes na Revolución Cubana dende a acción militar que lle deu inicio o 26 de xullo de 1953, o asalto ao Cuartel Moncada.

Ostenta desde 1976 o grao militar honorífico de Comandante da Revolución ademais do título de Heroe da República de Cuba. Foi vicepresidente do Consello de Estado e do Consello de Ministros de Cuba dende 2009 a 2019. No VI Congreso do PCC, foi ratificado como membro do Buró Político.

## Etapa da loita armada 
En 1953, aos 22 anos, uniuse a Fidel Castro no movemento armado que asaltou o cuartel de Moncada en Santiago de Cuba, para comezar a loita que derrocaría ao presidente Fulgencio Batista. Estivo entre os oito atacantes seleccionados para ocupar o posto principal do cuartel de Moncada e foi o primeiro en penetrar no cuartel, tras baixar a cadea que impediu o paso nesa zona, xunto cos seus compañeiros de equipo José Ponce e Jesús Montané. A pesar de ser un dos últimos en abandonar a frustrada acción, sobreviviu aínda que resultou ferido leve.

Foi detido días despois e xulgado polo Tribunal de Urxencia de Santiago de Cuba, encarcerado no presidio nacional da Illa de Pinos até beneficiarse da amnistía en maio de 1955. Durante este ano sufriu novamente prisión polas súas actividades revolucionarias ata que puido trasladarse a México, onde axudou a organizar e adestrar a expedición do Granma, que desembarcaría na provincia de Oriente o 2 de decembro de 1956.

Durante o desembarco foi nomeado xefe dunha das escuadras e segundo ao mando do Pelotón da Retagarda que dirixía Raúl Castro.

Posteriormente foi designado segundo xefe da Columna Nº 8 "Ciro Redondo", encabezada polo comandante Ernesto Che Guevara e participou xunto a este na invasión de oriente a occidente.

É un dos tres xefes históricos da Revolución cubana que participou nas tres acciones decisivas no triunfo revolucionario de xaneiro de 1959: O asalto ao cuartel Moncada, a expedición e desembarco do iate Granma e a Invasión de oriente a occidente.

## Colaboración con países veciños 
En xaneiro de 2010, o Presidente de Venezuela, Hugo Chávez, anunciou que Ramiro Valdés encabezaría a comisión creada polo goberno nacional, a fin de enfrontar a grave crise enerxética que vivía o país suramericano.

## Condecoracións 
Recibiu o título de Heroe da República de Cuba.

En 2003 foi condecorado coa Medalla Conmemorativa 50 Aniversario do 26 de xullo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Fidel Castro
* Raúl Castro
* Camilo Cienfuegos
* Juan Almeida Bosque
* Gallego Fernández

### Ligazóns externas 
* Biografía CIDOB
Manuel Díaz González (guerrilleiro)

**Manuel Díaz González**, nado en Cereixa, A Pobra do Brollón, o 29 de agosto de 1933 é un chofer, guerrilleiro, militar e político galego retirado, que loitou en Sierra Maestra no Movemento do 26 de xullo liderado por Fidel Castro e que, tralo triunfo da Revolución cubana, alcanzou o grao de coronel nas Forzas Armadas Revolucionarias e participou na fundación do Partido Comunista de Cuba, do que formou parte do seu Comité Central durante uns 20 anos.

## Traxectoria 
### Orixes 
Seu pai, José María Díaz Rodríguez, era un campesiño de Cereixa, militante do PCE, que coñecera en Cuba a Flor Marina Fernández Carpio, filla de españois, e volvera con ela a Galicia ao inicio da Segunda República. Aí tiveron tres fillos: Manuel, Faustino e José "Pinín". O pai participou na Fronte Popular como concelleiro e co inicio da guerra foi detido polos falanxistas e logo liberado. En 1951 a familia emigra a Cuba, instalándose primeiro na vila da nai, Dos Palmas, no Oriente, e máis tarde en Santiago de Cuba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Revolución Cubana

### Bibliografía 
*
La Lisa

**La Lisa** é un dos 15 municipios da provincia da Habana, en Cuba.

Xurdiu da división político-administrativa realizada no país en 1976, antes desa data estaba integrado no municipio de Marianao. En 2017 tiña unha poboación de 142 124 habitantes.

## Xeografía 
Sitúase na periferia occidental da capital, limita ao norte co municipio de Playa, ao leste con Marianao, ao sur-suroeste con Boyeros e ao oeste co municipio de Bauta da veciña provincia de Artemisa. A súa extensión é de 37,5&nbsp;km².

## Barrios 
Dende a súa constitución e ata hoxe este municipio está composto por: El Cano, Guatao, Arroyo Arenas, La Lisa e Punta Brava, xunto con numerosos outros *repartos*, barrios ou leiras. Na súa conformación actual ten dúas áreas diferenciadas: a zona nordés do municipio, dende Quibú ata Arroyo Arenas e dende a Estrada Nacional ata a rúa 25, é unha zona moi urbanizada, na que os barrios están ligados consecutivamente cos seus núcleos máis antigos de poboación; e a zona suroeste, con características suburbanas ou semirurais, que inclúe a área de Cano-Valle Grande, La Concepción, parte de Arroyo Arenas, Guatao e Punta Brava.

## Goberno 
O goberno exércese dende a Asemblea Municipal do Poder Popular, que é o maior organismo local do poder do Estado e, por conseguinte, está investida da máxima autoridade para o exercicio das funcións estatais na súa delimitación.

Esta Asemblea está formada por 89 delegados, agrupados en sete Consellos Populares, que son órganos do Poder Popular, local, de carácter representativos: Alturas de La Lisa, Balcón Arimao, El Cano-Bello 26 - Valle Grande, Punta Brava, Arroyo Arenas, San Agustín e Versalles-Coronela .

Todos os delegados, que son nomeados polos veciños nas asembleas dos barrios, son elixidos polo voto directo e secreto dos electores; estes á súa vez elixen ao presidente e vicepresidente da Asemblea Municipal.

## Pobos irmandados 
* Albacete 
* Láncara 
* Mislata

## Notas
The Pacifier

***The Pacifier*** é un filme estadounidense de 2005 de comedia familiar dirixido por Adam Shankman. O guión foi escrito por Thomas Lennon e Robert Ben Garant e está protagonizado por Vin Diesel. O filme estreouse en marzo de 2005 a través de Walt Disney Pictures e recadou máis de 198 millóns de dólares en todo o mundo.

## Personaxes 
* Vin Diesel como Tenente Shane Wolfe
* Brittany Snow como Zoe Plummer
* Max Thieriot como Seth Plummer
* Morgan York como Lulu Plummer
* Kegan e Logan Hoover como Peter Plummer
* Bo e Luke Vink como Baby Tyler Plummer
* Lauren Graham como Claire Fletcher
* Faith Ford como Julie Plummer
* Chris Potter como Capitán Bill Fawcett
* Brad Garrett como Vicedirector Dwayne Murney
* Carol Kane como Helga
* Tate Donovan como Howard Plummer
* Denis Akiyama e Mung-Ling Tsui como Mr. e Mrs. Chun
* Scott Thompson como o director da obra

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Hospital Hermanos Ameijeiras

[miniatura|Hospital Irmáns Ameijeiras visto dende o [A Habana Vella|centro histórico; en fronte da torre do hospital está o Malecón habaneiro]]
O **Hospital Hermanos Ameijeiras**, oficialmente *Hospital Clínico Quirúrgico «Hermanos Ameijeiras»*, é o hospital público líder de Cuba, situado en Centro Habana, sendo a súa torre ben visible desde o Malecón habaneiro entre o centro histórico e o barrio de Vedado.

Inaugurouse o 3 de decembro de 1982 no edificio no cal antes da Revolución cubana destinaríase ao Banco Central de Cuba.

Está situado nas rúas San Lázaro e Belascoaín no Centro Habana . O terreo mide 35.500 m² e o edificio ten unha superficie de 79.500 m². A sala de recepción mide 75 m por 45 m cun teito de 15 m, e murais do artista Sandú Darié Laver.

## Historia 
### Orixe e nome 
O terreo foi ocupado dende 1852 ata a década dos cincuenta pola Casa de Beneficencia e Maternidade da Habana.

Ao triunfo da revolución en 1959, o edificio estaba medio construído, ía ser o Banco Nacional de Cuba e albergar dependencias como a Bolsa de Valores. Finalmente, o novo estado cubano decidiu completar a construción e facer do edificio un hospital, que se abriu 23 anos despois, en 1982.

Co seu nome significativo, o hospital lembra aos irmáns Ameijeiras, mártires da loita revolucionaria que medraron nas proximidades do edificio.

### Aparición na película *Sicko* 
Na película *Sicko de* Michael Moore, Moore levou a Cuba a un grupo de estadounidenses para ensinar como serían tratados alí, para demostrar que un sistema médico socialista como o de Cuba podería prestar un mellor servizo aos pacientes que nos Estados Unidos, onde estes pacientes carecían de cartos para pagar as altas facturas do sistema privado norteamericano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio oficial .