open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Plácido Betanzos

**Xosé Plácido Betanzos García**, nado en Ribeira en 1952 e finado no mesmo concello o 2 de xuño de 2018, foi un político, profesor e escritor galego.

## Traxectoria 
Militou sempre no BNG, co que botou máis dunha década como voceiro en Ribeira. Foi concelleiro de 1992 a 2002 e candidato á alcaldía de Ribeira en 1995 e 1999.

Exerceu no antigo Instituto Social de la Marina de Ribeira, un ano na Guarda e tamén no CIFP Coroso e o Leliadoura.

Na escrita tratou temas como o drama da emigración na comarca da Barbanza nos primeiros anos do século XX en Nova York ou sobre a violencia machista en *Bágoas na chuvia*.

## Obra 
* *Coiteladas na alma* (2009), Ed. EraDixital, 104 p., ISBN 9788461326396
* *Paravea no inferno* (2011), Ed. Fervenza, 73 p., ISBN 9788496368514
* *Bágoas na chuvia* (2016), Ed. Fervenza, 125 p., ISBN 9788494537554

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*20x20pxSalseiros Plácido Betanzos  (2016)
Robert Drake

**Robert Eldon "Bob" Drake**, nado en San Francisco (California) o 14 de decembro de 1919 e finado en Woodland Hills o 18 de abril de 1990, foi un piloto de automobilismo estadounidense.

## Traxectoria
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o 20 de novembro de 1960. Non logrou puntos de campionato. Drake foi o último piloto en competir co famoso Maserati 250F nun Gran Premio de Fórmula Un, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1960. O 250F foi un coche Gran Premio con motor de 2.5 litros que foi considerado obsoleto en  debido ás novas regras de motores.
Ademais de ser piloto de coches de carreiras, foi mergullador naval, restaurador e intérprete.

## Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén
Bandeira da Igrexa ortodoxa grega

[miniatura|Bandeira da Igrexa ortodoxa grega, alzada na illa de [Santorini.]]

A **bandeira utilizada pola Igrexa ortodoxa grega**, o Patriarcado ecuménico de Constantinopla e o territorio autónomo do Monte Athos é a representación da pedra de aguia bicéfala con coroa, orbe e espada sobre un campo dourado.

Esta aguia bicéfala é tamén coñecida como “Aguia de Lagash” pola súa descuberta na cidade sumeria de Lagash, no actual Iraq.
Igualmente abunda como emblema na posterior civilización Hitita que floreceu nese mesmo país entre os séculos XX e XIII antes de nosa era, chegando na Idade Media a Europa a través de Bizancio que a usou para representar as dúas herdanzas de oriente e occidente que pretendía como sucesor do imperio romano.
A partir do ano 1250 o Sacro Imperio Romano Xermánico adopta a bandeira ata a súa disolución en 1806. Máis tarde será conservada como emblema polo imperio austríaco ata a súa terminación en 1919, ano no que se instaura a República de Austria.
Actualmente úsaa a Igrexa ortodoxa grega para resaltar o seu carácter descendente de Bizancio.

## Notas
Sílex Ediciones

**Sílex Ediciones** é unha editorial española fundada en Madrid en 1972 por Eleonor Domínguez.

Dedicada nas súas orixes á edición de libros de Arte, ampliou o seu catálogo en diversas liñas dentro do campo das humanidades, como a Historia ou a Museoloxía.

Dirixida por Ramiro Domínguez, a finais do século XX e principios do século XXI manifestouse como unha activa editorial no campo da Historia, prestando grande atención tanto ao campo da divulgación como ao mundo universitario.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sílex
### Ligazóns externas 
* Blog da editorial
Soini

**Soini** (en sueco *Storå*) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 2.164 habitantes. A superficie do termo municipal é de 574,22 km², dos cales 22,27&nbsp;km² son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 3,92 hab./km².

Limita cos municipios de Alajärvi e Ähtäri na súa mesma rexión, e Karstula, Kyyjärvi e Saarijärvi na rexión de Finlandia Central.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello
Historia de Galicia (1991)

Dúas obras temáticas publicadas en 1991 levaron o título de ***Historia de Galicia***. A saber:

****Historia de Galicia***, 1991, *Faro de Vigo*. Dir. Villares, coord. Mato, 4 t., 1.008 p., ISBN 84-404-9520-X *(castelán)*.https://cloud10.todocoleccion.online/libros-segunda-mano/tc/2018/01/02/17/107905928_1514909035.jpg
****Historia de Galicia***, 1991, A Nosa terra. Carballo, Senén, López, Obelleiro e Alonso, ISBN 9788489138650.https://pictures.abebooks.com/JFERNANDEZ/22596353559.jpg

## Véxase tamén 
* Historia de Galicia
*
Charlie Airlines

**Charlie Airlines**, operando como **Cyprus Airways**, é unha aeroliña chipriota baseada no aeroporto de Larnaca. A compañía colleu o seu nome da quebrada Cyprus Airways despois de gañar os dereitos para poder usalo. O logotipo da aeroliña incorpora unha póla de olivo, o principal símbolo de Chipre.

## Historia 
No ano 2016 anunciouse que S7 Airlines planeaba lanzar unha aeroliña chipriota co nome Charlie Airlines. No mes de xullo anunciouse que a compañía gañara unha compatición polos dereitos de uso da marca Cyprus Airways durante unha década.

O 4 de marzo de 2017 a aeroliña realizou o seu voo de proba dende o aeroporto de Larnaca ao aeroporto de Heraclión cun Airbus A319, como parte do procedemento para obter o seu certificado de operador.

O 14 de marzo de 2017 anunciouse que a aeroliña obtivera o seu certificado de operador aéreo do Departamento de Aviación Civil de Chipre.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de Charlie Airlines estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Luísa de Francia (1515-1518)

**Luísa de Francia**, nada o 19 de agosto de 1515 e finada o 21 de setembro de 1518 foi a primeira filla do rei Francisco I de Francia e a súa esposa Claudia de Francia. O seu pai ofreceuna en matrimonio ó seu rival, o emperador Carlos V, levando como dote os dereitos de Francia sobre o reino de Nápoles, pero a súa morte prematura evitou a unión.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Francisco I de Francia
Sofía Leonor de Saxonia

**Sofía Leonor de Saxonia**, nada en Dresden o 23 de novembro de 1609 e finada en Darmstadt o 2 de xuño de 1671, foi unha nobre alemá pertencente á Casa de Wettin. Foi condesa de Hesse-Darmstadt polo seu matrimonio con Xurxo II de Hesse-Darmstadt.

## Traxectoria 
Sofía Leonor era a filla máis vella do elector Xoán Xurxo I de Saxonia (1585-1656) e da súa segunda esposa, a princesa Madalena Sibila de Prusia (1586-1659), filla do duque Alberte Frederico de Prusia e de María Leonor de Cleves (1550-1608).

Casou a comezos da Guerra dos Trinta Anos, o 1 de xullo de 1627, no castelo Hartenfels en Torgau co landgrave Xurxo II de Hesse-Darmstadt (1605-1661), cando tiña dezasete anos. Con motivo da voda foi estreada a primeira ópera alemá, *Traxicomedia de Dafn* por Heinrich Schütz. Esta tradición continuou en Europa.

Tamén por razóns de matrimonio con Sofía Leonor, Xurxo II como xenro do elector de Saxonia logrou que o rei Gustavo II Adolfo de Suecia respectase a neutralidade de Hesse-Darmstadt na Guerra dos Trinta Anos.

A Universidade de Darmstadt debe a Sofía Leonor unha expansión significativa da colección alí gardada, incluíndo o *Thesaurus Picturarum* de Mark Cordero (1544-1606).

## Notas
Lucretia Mott

**Lucretia Mott**, nada en Nantucket, Massachusetts o 3 de xaneiro de 1793 e finada en Cheltenham, Pensilvania o 11 de novembro de 1880, foi unha defensora dos dereitos da muller, pioneira dentro do movemento feminista que pasou á historia, entre outros motivos, por participar na organización da Convención de Seneca Falls que daría como resultado a Declaración de Seneca Falls .

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia cuáquera, sendo a segunda de sete irmáns. Os seus pais eran Thomas Coffin e Anna Folger, o seu pai era capitán dun baleeiro e a súa nai dirixía a explotación agrícola familiar.

O pensamento cuáquero vai ser determinante na formación das súas ideas, especialmente a igualdade ante Deus que predica devandito movemento relixioso. Ós trece anos, ingresou na "Nine Partners Quaker Boarding School", un colexio cuáquero onde recibiu educación e onde máis tarde exerceu como profesora.

O 10 de abril de 1812, contraeu matrimonio con James Mott, outro profesor da súa escola, con quen tivo seis fillos, morrendo o primeiro ós cinco anos. En 1821 o matrimonio trasladouse a Filadelfia e ela foi nomeada predicadora do grupo cuáquero local.

O contexto de loita pola abolición da escravitude nos Estados Unidos e a marxinación da muller en todos os aspectos da vida pública e profesional, marcou o seu pensamento, todo isto, enmarcado na comunidade cuáquera. 

Sufría de dispepsia, cousa que non lle impediu levar a cabo o seu labor como activista. Debido ó activismo pola abolición da escravitude do matrimonio Mott, a súa casa converteuse no centro do movemento anti escravista de Filadelfia e nunha etapa do "Ferrocarril subterráneo", unha ruta de escape dos escravos fuxidos. 

O 11 de novembro de 1880, á idade de 87 anos, morreu na súa casa de Cheltenham (Pennsylvania) vítima dunha pneumonía. Foi enterrada no cemiterio cuáquero Fairhill, no norte de Filadelfia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pobo tupinamba

Os **tupinamba** foron un dos varios grupos étnicos tupís que habitaron no Brasil antés da chegada dos colonizadores portugueses. Por volta do século XVI, habitaban dúas rexións da costa brasileira: a primeira ía dende a marxe dereita do río São Francisco até o Recôncavo Baiano; a segunda ía do cabo de São Tomé, no actual estado do Río de Xaneiro, até São Sebastião, hoxe no estado de São Paulo. Ese segundo grupo tamén era denominado "tamoios". Ámbolos dous grupos compúñanse de 100.000 individuos e eran a nación indíxena máis coñecida de toda a costa brasileira polos navegadores europeos do século XVI.

No presente, o principal grupo tupinamba reside no sur do estado da Baía: son os tupinambas de Olivença. A maior parte da poboación tupinamba vive nos centros urbanos, principalmente nas rexións metropolitanas do sueste, centro-oeste e nordeste. No sueste, São Paulo é a cidade con maior poboación de etnia tupinamba. A súa lingua sobrevive hoxe na forma da lingua nheengatu.

miniatura|dereita|280px|Distribución do pobo tupinamba na costa do Brasil no século XVI, sinalado en verde.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Léry, Jean, e Janet Whatley. *History of a Voyage to the Land of Brazil, Otherwise Called America*. Berkeley: University of California Press, 1990. Print.

### Outros artigos 
* Catarina Paraguaçu
* Manto tupinamba
Himno nacional de Taiwán

O **himno nacional da República da China (Taiwán)**, é o actual himno nacional da República da China (Taiwán). Mostra como a visión e as esperanzas dunha nova nación e do seu pobo poden e deben ser conseguidas e mantidas usando o Tres Principios do Pobo. Informalmente, a canción é coñecida como "San Min Chu-i" ou "Tres Principios do Pobo" debido ao primeiro verso, pero esta denominación nunca é usada en ocasións formais ou oficiais.

## Historia 
miniatura|276x276px|Partitura do Himno Nacional da República da China.
O texto do "Himno Nacional da República da China" foi produto da colaboración entre varios membros do Kuomintang (KMT):

* Hu Hanmin (胡漢民 Hú Hànmín),
* Tai Chi-t'ao (戴季陶; Dài Jìtáo),
* Liao Chung-k'ai (廖仲愷 Liáo Zhōngkǎi)
* Shao Yüan-ch'ung (邵元沖 Shào Yuánchōng).

O texto apareceu por primeira vez o 16 de xullo de 1924 ao comezo dun discurso realizado por Sun Yat-sen na cerimonia inaugural da Academia Militar de Whampoa.

Despois do éxito da Expedición do Norte, o Kuomintang elixiu o texto para que fose o himno do partido e publicamente solicitouse música para acompañalo. Ch'eng Mao-yün (程懋筠; Chéng Màoyún) gañou nun concurso de 139 participantes.

O 24 de marzo de 1930, varios membros do Kuomintang propuxeron usar o discurso de Sun como a letra do himno nacional. Debido á oposición sobre usar un símbolo dun partido político para representar á nación enteira, creouse o Comité para a Investigación e Edición do Himno Nacional (國歌編製研究委員會), o cal aceptou o himno do Kuomintang. O 3 de xullo de 1937, o Comité Central Permanente (中央常務委員會) aprobou a proposta, e en 1943, os "Tres Principios do Pobo" oficialmente converteuse no himno nacional da República da China.

## Letras 
### Chinés 
### Tradución ao galego 
Tres Principios do Pobo,
O fundamento do noso partido,
Co cal, establecemos a República;
Co cal, avanzamos a un estado de paz total.
Oh, vostedes, guerreiros,
Polo pobo, estean á vangarda.
Sen descanso de día ou de noite,
Sigan os Principios.
Xuren ser dilixentes; xuren ser valentes.
Obrigados a ser dignos de confianza; obrigados a ser leais.
Cun corazón e unha virtude,
Levamos a cabo até o final.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Kuomintang
* República da China (1912-1949)
* Taiwán
Mustang (filme)

***Mustang*** é un filme dramático de 2015 dirixido pola turco-francesa Deniz Gamze Ergüven. A historia do filme está ambientada nunha vila turca remota e conta a vida de cinco rapazas orfas e os retos ós que se enfrontan como mulleres novas nunha sociedade fortemente conservadora. O evento da praia que desencadea a reacción da familia contra as cinco irmás ó comezo do filme baséase na vida persoal de Ergüven.

Foi estreado na sección Quincena dos Realizadores do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015 onde gañou o Premio de Cinema Europeo. *Mustang* é o primeiro filme de Deniz Gamze Ergüven. Ela explicou que a súa motivación para facelo era desvelar as dificultades das mulleres de Turquía. O filme tamén gañou o Lux Prize. Foi escollido para a súa presentación especial no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. O filme gañou o premio da Asociación de Directores Polacos no festival Ale Kino!. Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios. Tamén foi nomeado ós Globos de Ouro na categoría de mellor filme en lingua non inglesa. Recibiu nove nomeamentos nos Premios César, e gañou catro, nas categorías de mellor filme, mellor guión orixinal, mellor edición e mellor banda sonora orixinal. *Mustang* recibiu a aclamación da crítica.

Durante a produción do filme, Deniz Gamze Ergüven estaba embarazada e case non puido continuar coa produción logo de que un produtor se retirase no derradeiro minuto. O produtor alegou preocupacións polo embarazo de Ergüven e se ela podería manterse ó día coas esixencias de rodaxe.

## Sinopse 
O filme comeza con Lale, a máis pequena das cinco irmás e a protagonista, despedindo na escola a súa profesora, que se está a mudar a Istambul. As irmás deciden ir á casa en vez de coller unha furgoneta, para gozar do día asollado. No camiño, xogan na auga na praia cos compañeiros. Por un xogo, sentan sobre os ombreiros dos rapaces. Cando chegan á casa, a súa avoa repréndelles e pégalles por ter este tipo de contacto corporal cos nenos e así "darse pracer" con eles. O seu tío Erol está igualmente furioso. A partir de entón prohibe ás nenas saír da casa, mesmo para ir á escola.

## Personaxes 
* Güneş Şensoy como Lale 
* Doğa Doğuşlu como Nur 
* Elit İşcan como Ece
* Tuğba Sunguroğlu como Selma 
* İlayda Akdoğan como Sonay
* Nihal Koldaş como avoa
* Ayberk Pekcan como Erol
* Erol Afşin como Osman

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Francia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
The Revolution (xornal)

dereita|miniatura|Páxina principal do xornal o 15 de xaneiro de 1868.
***The Revolution*** foi un xornal creado polas activistas a prol dos dereitos das mulleres Susan B. Anthony e Elizabeth Cady Stanton na cidade de Nova York. Tivo unha peridicidade semanal entre o 8 de xaneiro de 1868 e o 17 de febreiro de 1872. Cun estilo combativo acorde co seu nome, centrouse principalmente nos dereitos da muller, especialmente o sufraxio feminino. Tamén abranguía outros temas, como a política, o momento dos traballadores e as finanzas. Anthony encargábase dos aspectos económicos do xornal mentres que Stanton era co-editora con Parker Pillsbury, unha abolicionista e activista dos dereitos das mulleres.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barry, Kathleen (1988). *Susan B. Anthony: A Biography of a Singular Feminist*.  Nova York: Ballantine Books.  .
* Bullard, Laura Jane Curtis (author) and Kohn, Denise M. (editor, introduction), 2010.  *Christine: Or Woman’s Trials and Triumphs*. Lincoln, NE: University of Nebraska Press. . O libro completo, que inclúe a introdución de Kohn con información biográfica de Bullard, está dispoñible sen custo.
* Cullen-DuPont, Kathryn (2000). ''The Encyclopedia of Women's History in America'', second edition.  Nova York: Facts on File. .
Victoria Woodhull

**Victoria Claflin Woodhull**, máis tarde coñecida como **Victoria Woodhull Martin**, nada o 23 de setembro de 1838 e finada o 9 de xuño de 1927, foi unha líder do movemento polo sufraxio feminino nos Estados Unidos.

En 1872, Woodhull converteuse na primeira muller en presentar a súa candidatura para a presidencia dos Estados Unidos. Ademais do seu labor como activista a prol dos dereitos das mulleres e das reformas laborais, Woodhull apoiaba o amor libre, que para ela significaba ter liberdade para casar, divorciarse e ter fillos sen a interferencia do goberno.

Woodhull pasou dúas veces da pobreza á riqueza: a primeira vez, cultivou un grande éxito grazas ó seu traballo coa magnetoterapia, e a segunda vez, na década de 1870, logo de unirse ó movemento espiritualista, fixo unha fortuna como corredora de bolsa en Nova York. Aínda que a autoría de varios dos seus artigos está en disputa (algúns dos seus escritos e discursos foron colaboracións entre ela, os seus axudantes e o seu segundo esposo, o coronel James Blood), o seu rol como representante dos movementos sociais polo voto feminino e demais causas a prol dos sectores desfavorecidos foi moi poderoso. Xunto coa súa irmá Tennessee Claflin, foi a primeira muller que operou unha financeira en Wall Street, e ambas foron das primeiras mulleres que fundaron un xornal, ''Woodhull & Claflin's Weekly'', que comezou a publicarse en 1870.

A principios da década de 1870, na súa etapa política máis activa, Woodhull adquiriu notoriedade como a primeira muller que presentou a súa candidatura para a presidencia dos Estados Unidos, como representante do partido Equal Rights, que avogaba polo sufraxio feminino e a igualdade de dereitos. Días antes das eleccións, foi acusada de obscenidade por publicar un artigo sobre o suposto romance adúltero entre o prominente ministro Henry Ward Beecher e Elizabeth Tilton e arrestada, o que sumou unha gran cobertura nos medios á súa candidatura. Non recibiu votos electorais e non se sabe con seguridade se obtivo algún voto popular.

As reformas e os ideais de Woodhull para a clase traballadora, en contraposición ó que ela vía como a elite corrupta e capitalista, eran moi controvertidos e extremistas na súa época. Varias xeracións despois, moitas destas reformas foron implementadas e algunhas das súas ideas e suxestións aínda están en debate.

## Notas
Aliénor da Provenza

**Aliénor da Provenza** ou **Lionor da Provenza**, nada en Aix-en-Provence, cara ao 1223 e finada en&nbsp;Amesbury, Wiltshire, o 24 de xuño de 1291, foi&nbsp;raíña consorte de Inglaterra polo seu matrimonio con Henrique III de Inglaterra, desde 1236 ata 1272. En 1253 foi a rexente de Inglaterra durante a ausencia do seu marido.

## Traxectoria 
Aínda que foi completamente devota ao seu marido e o defendeu incondicionalmente en contra do rebelde Simon de Montfort, 6º conde de Leicester, foi moi odiada polos londinienses. Isto debeuse a que trala súa chegada a Inglaterra, trouxo con ela a un gran número de familiares no seu séquito, coñecidos como os "savoianos". Este grupo gozou de grande influencia no goberno e na corte. Nunha ocasión, a barca na que ía a raíña foi atacada polos cidadáns, quen lle lanzaron pedras, barro, ovos e verduras.

Aliénor tivo cinco fillos, entre os que se inclúe o rei Eduardo I de Inglaterra. Tamén é recordada pola súa intelixencia, habilidade para a poesía e as súas tendencias na moda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

|-
St Andrews

**St Andrews**, (en ; en ; en ) situada na costa leste de Escocia, no condado de Fife, é unha das cidades máis antigas e historicamente importantes de Escocia, malia o seu reducido tamaño. Nela atópase a Catedral de St Andrews, no presente derruída (que no seu tempo foi a máis grande de Escocia), un castelo, igualmente derruído, e unha das universidades máis antigas e prestixiosas do Reino Unido. Ademais, St Andrews é considerado como "o berce do golf", xa que nela atópanse o Royal and Ancient Golf Club of St Andrews -o club de golf máis antigo do mundo- e o Old Course de St Andrews, tamén un dos campos máis antigos.

## Historia 
[esquerda|miniatura|[Catedral de St Andrews.]]
Os primeiros asentamentos que se localizaron no actual St Andrews pertencen ós pictos, quen o denominaban *Kilrymont* ou *Muckross.* A lenda di que San Régulo trouxo até aquí as reliquias de Santo André, patrón de Escocia.

St Andrews recibiu o estatuto de "cidade real" (*royal burgh*) en 1124, e transformouse en arcebispado en 1466. A súa catedral comezou a construírse no século XII, pero non se concluíu até 1318, durante o reinado de Roberto I de Escocia. Naquel momento era o edificio máis grande de Escocia, e St Andrews, con máis de 14.000 habitantes no século XVI, unha das cidades costeiras máis importantes ó norte de Edimburgo.

Porén, durante a violenta Reforma relixiosa do século XVI, a catedral foi saqueada e quedou en ruínas, e a cidade perdeu gran parte do seu poder e influencia, quedando practicamente arruinada.

No presente, a cidade de St Andrews consta dun pequeno núcleo histórico, constituído principalmente por catro rúas (*South Street*, *Market Street*, *North Street* e *The Scores*), e unha ampla extensión de vivendas modernas destinadas principalmente ó persoal e os estudantes da Universidade de St Andrews, así como ós xogadores e afeccionados ó golf.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Sartego de St Andrews
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Josep Borrell

**Josep Borrell Fontelles,** nado en La Pobla de Segur (Lleida), o 24 de abril de 1947, é un político socialista catalán que foi ministro de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente de España de 1991 a 1996 durante o último Goberno de Felipe González e presidente do Parlamento Europeo entre 2004 e 2007, ademais de deputado no Congreso dos Deputados e deputado no Parlamento Europeo, e portavoz do Grupo Socialista no Congreso dos Deputados de 1998 a 1999.

Dende 2018 é ministro de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación do Goberno de España liderado por Pedro Sánchez. O 7 de xuño de 2018 tomou posesión, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy.

## Notas
Herrero

O apelido castelán **Herrero** pode referirse a:

***Yayo Herrero**, antropóloga, enxeñeira, profesora e activista ecofeminista española (n. 1965);
***Miguel Herrero**, futbolista valenciano, coñecido como **Míchel** (n. 1988);
***Mário Herrero**, escritor galego (n. 1968);
***Araceli Herrero Figueroa**, filóloga galega (n. 1948);
***Elisa Herrero Uceda**,  escritora, rapsodo, bióloga e enxeñeira estremeña (n. 1957);
***Carlos Herrero Latorre** químico galego (n. 1961);
***Ignacio Herrero Fuentes**, mestre e político galego (1909-2005);
***Manuel Herrero Galaso**, exfutbolista e actual adestrador andaluz (n. 1970);
***Miguel Blanco Herrero**, xornalista e escritor español;
***Francisco Sáinz Herrero**, militar e político galego (f. 1889);
***Tomás Collado Herrero**, exfutbolista español (n. 1925);
***Paloma Palao Herrero**, poetisa española (1944-1986);
***Álvaro Peña Herrero**, futbolista vasco (n. 1991);
***Jon García Herrero**, futbolista vasco (n. 1991).

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
***Barbadillo de Herreros**
***Villasur de Herreros**
Ilmajoki

**Isojoki** (en sueco *Ilmola*) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 12.163 habitantes. A superficie do termo municipal é de 579,68 km2, dos cales 2,9 km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 21,09 hab./km².

Limita cos municipios de Kurikka, Laihia, Seinäjoki e Isokyrö, este último na rexión de Ostrobotnia.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do concello
Frances Willard

**Frances Elizabeth Caroline Willard**, nada o 28 de setembro de 1839 e finada o 17 de febreiro de 1898 foi un educadora estadounidense, ademais de escritora e activista a prol do Movemento pola Temperanza e o sufraxio feminino. A súa influencia foi fundamental na aprobación de dúas transcendentais emendas da Constitución dos Estados Unidos, a décimo oitava, que estabeleceu a «prohibición» ou «lei seca», e a décimo novena, que permitiu o voto das mulleres. e sobre a teoría da reforma agraria de imposto único de Henry George.

## Obra 
*''Woman and temperance, or the work and workers of the Woman's Christian Temperance Union* (1883)
**How to Win: A Book For Girls* (1886)
**Nineteen beautiful years, or, sketches of a girl's life* (1886)
**Glimpses of fifty years: the autobiography of an American woman* (1889)
**A Classic Town: The Story of Evanston'' (1891)
*Woman's Christian Temperance Union. President. ''President's Annual Address* (1891)
**Do everything: a handbook for the world's white ribboners*. (¿?)
**A Wheel Within a Wheel: How I Learned to Ride the Bicycle'' (1895)

## Notas
Louise Weiss

**Louise Weiss**, nada en Arras o 25 de xaneiro de 1893 e finada en Magny-les-Hameaux o 26 de maio de 1983, foi unha xornalista, escritora, feminista e política francesa.

## Traxectoria 
miniatura|Reconstitución do salón parisiense de Louise Weiss no Museo de Saverne.
Louise Weiss naceu no seo dunha familia cosmopolita de Alsacia. O seu pai, Paul Louis Weiss, enxeñeiro de minas, foi un distinguido protestante alsaciano orixinario de La Petite-Pierre. Os antepasados da súa nai, Jeanne Javal, eran xudeus orixinarios da pequena localidade alsaciana de Seppois-le-Bas.
Creceu en París e converteuse en profesora contra o desexo da súa familia, obtendo igualmente un título da Universidade de Oxford. Entre 1914 e 1918 traballou como enfermeira de guerra e fundou un hospital en Côtes-du-Nord. Entre 1918 e 1934 publicou a revista ''L'Europe nouvelle*; posteriormente, até a segunda guerra mundial, promoveu o sufraxio feminino. En 1936 foi candidata ás eleccións parlamentarias, presentándose no quinto distrito de París.

Durante a guerra participou activamente na Resistencia e foi redactora xefe da revista clandestina "*Nouvelle République''" entre 1942 e 1944. En 1945 fundou o Instituto para a Polemoloxía xunto a Gaston Bouthoul en Londres. Percorreu Oriente Medio, o Xapón, a China, Vietnam, África, Alasca, India, etc., realizou documentais e publicou libros sobre as súas diferentes viaxes. En 1979 converteuse en europarlamentaria representando ó partido gaullista.

## Notas
Dereito de familia

miniatura|Cadro do suízo Albert Anker, "*Die Ziviltrauung*" (1887). A regulación do casamento civil é propio do Dereito de Familia.
O **dereito de familia** ou tamén chamado **dereito familiar** é o conxunto de normas e institucións xurídicas que regulan as relacións persoais e patrimoniais dos membros que integran a familia, entre si e respecto de terceiros.

## Natureza xurídica 
Tradicionalmente considerouse que o dereito de familia é unha póla do dereito civil; porén, posto que este último se estrutura sobre a base da persoa individual e dado que habitualmente estimouse que as relacións de familia non poden quedar rexidas só por criterios de interese individual e a autonomía da vontade, gran parte da doutrina considera que é unha póla autónoma do dereito, con principios propios. Porén, para considerarse autónoma, é preciso que se dean tres supostos: a independencia doutrinal, a independencia lexislativa e a independencia xudicial.

Varios países recolleron lexislativamente este cambio doutrinario ditando un Código de Familia (á parte dun Código Civil). Ese foi o caso de Alxeria, Bolivia, o Canadá, Cuba, Nicaragua, Costa Rica, O Salvador, Filipinas, Venezuela, Honduras, Malí, Marrocos, Panamá, Polonia e Rusia, entre outros.

## Notas
Elizabeth Clarke Wolstenholme Elmy

**Elizabeth Clarke Wolstenholme Elmy**, nada en Cheetham Hill, Manchester o 30 de novembro de 1833 e finada o 12 de marzo de 1918, foi unha muller feminista e sufraxista británica, ensaísta e poeta, quen tamén escribiu baixo os pseudónimos **E** e **Ignota**.

## Traxectoria 
Filla dun pastor metodista, perdeu á súa nai pouco despois de nacer, e ó seu pai ós catorce anos. Foi educada pola súa sogra Mary Lord. Só foi á escola durante dous anos, á Moravian School de Fulneck, preto de Leeds, mais a súa educación na casa foi abondo para permitirlle converterse en mestra nunha escola para nenas en Boothstown, preto de Worsley. Axiña fíxose cargo da administración da institución. A comezos da década de 1860 creou o *Manchester Board of Schoolmistresses* co obxectivo de organizar a educación feminina e de dar un ensino de tipo universitario ás futuras mestras. Foi moi activa na *North of England Council for the Promotion of the Education of Women* que tiña un obxectivo semellante. Participou na redacción de capítulos sobre educación do ''Woman's Work and Woman's Culture'' de Josephine Butler en 1869. Elizabeth Wolstenholme coidaba que a educación das mulleres lles permitiría acadan a independencia económica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Elizabeth Wolstenholme en Spartacus 
* Elizabeth Wolstenholme-Elmy: Manchester’s Free Love Advocate and Secular Feminist — Manchester's Radical History
Europa continental

dereita|miniatura|300px|Europa continental.
A **Europa continental**, tamén chamada **continente europeo**, é o continente de Europa, explicitamente excluíndo as illas europeas, e, ás veces, as penínsulas. Notabelmente, no uso do inglés británico, o termo significa: a Europa excluíndo o Reino Unido, a Illa de Man, Irlanda e Islandia. Unha definición xeral de "Europa continental" é o continente europeo excluíndo o Reino Unido, Irlanda e Islandia. Porén, noutras rexións de Europa prevalecen ideas distintas sobre o que realmente significa a expresión.

Algunhas definicións de Europa continental expanden as fronteiras do continente para os seus límites xeográficos, incluíndo as nacións que están dentro das elevadas fronteiras dos Urais e do Cáucaso.

O que pode parecer ser unha simple cuestión de definición xeográfica, porén, ten profundas implicacións sociais e políticas. Algunhas definicións de Europa continental inclúen as nacións transcaucasianas da Xeorxia e Armenia - que son predominantemente cristiás - mentres que exclúen ao mesmo tempo as nacións predominantemente musulmás como Azerbaidján e Turquía.

## Illas mediterráneas 
No contexto do Mediterráneo, "o continente" pode referirse á parte continental de Italia (en oposición a Sardeña e Sicilia) ou a parte continental da Francia (en oposición a Córsega).

## Illas atlánticas 
No contexto do Atlántico, "o continente" pode referirse á parte continental de Portugal (en oposición a Madeira e os Azores).

* 20px **-** Reino Unido (Gran Bretaña e Irlanda do Norte)
* 20px **-** Irlanda (Eire)
* 20px **-** Islandia 
* 20px **-** A illa de Malta 
* 20px **-** A illa de Chipre
* 20px **-** Illas Feroe (pertencentes a Dinamarca)
* 20px **-** Illas Baleares (pertencentes a España)
* 20px **-** Córsega (pertencente a Francia)
* 20px **-** Sardeña (pertencente a Italia)
* 20px **-** Sicilia (pertencente a Italia)
* 20px **-** Creta (pertencente a Grecia)
* 20px **-** Bornholm (pertencente a Dinamarca)
* 20px **-** Fionia (pertencente a Dinamarca)
* 20px **-** Selandia (pertencente a Dinamarca)

## Notas
Revolución Sandinista

Coñécese como **Revolución popular sandinista** ou simplemente **Revolución sandinista**, ó proceso aberto en Nicaragua entre xullo de 1979 até febreiro de 1990, protagonizado pola Fronte Sandinista de Liberación Nacional (chamado así en memoria de Augusto César Sandino) que puxo fin á ditadura da familia Somoza, derrocando ó terceiro dos Somoza, Anastasio Somoza Debayle, substituíndoa por un goberno democrático de perfil progresista de esquerda.

A loita contra a ditadura dos Somoza, que xa comezara a finais dos anos 50 do século XX intensifícase significativamente en 1978. En marzo de 1979 asínase o acordo de unidade por parte dos representantes das tres fraccións sandinistas e decídese impulsar a loita. En xuño faise o chamamento á "*Ofensiva Final*" e á folga xeral e o 19 de xullo de 1979 as columnas guerrilleiras do FSLN entran en Managua, cun amplo apoio popular, consumando a derrota de Anastasio Somoza Debayle.

O novo goberno, formado por un amplo espectro ideolóxico con presenza socialdemócrata, socialista, marxista-leninista e cunha grande influencia da teoloxía da liberación, tratou de introducir reformas nos aspectos socioeconómicos e políticos do Estado nicaraguano, tratando ademais os problemas relativos á sanidade, a educación e repartición da terra que o país sufría. Ditas reformas lograron avances significativos e recoñecidos internacionalmente.

A oposición armada foi organizada polos Estados Unidos, que formaron a chamada contra e afundiron o país nunha guerra civil e produciron unha presión en tódolos campos posibles. Isto, xunto con diversos erros de goberno atribuíbles á inexperiencia dos sandinistas, levou a Nicaragua a unha posición económica crítica e social inasumible, o que causou que o FSLN perdese as eleccións de febreiro de 1990 fronte á Unión Nacional Opositora (unha coalición que agrupaba á maioría das forzas opositoras ó FSLN) presidida por Violeta Chamorro e apoiada polos Estados Unidos, pondo así fin ó período revolucionario.

## Notas
Castelo de Salvatierra

O nome de **castelo de Salvatierra** pode referirse a tres fortalezas construídas na época de Al-Ándalus:

* **Castelo de Salvatierra**, en Villena (provincia de Alacant);
* **Castelo de Salvatierra**, na Serra Morena, na provincia de Cidade Real;
* **Castelo de Salvatierra**, en Cazorla (provincia de Xaén).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Castelo**
*
***Castelo de Salvaterra**
Jehan Sadat

**Jehan Sadat** (en  *Jīhān as-Sādāt* ou چيهان السادات *Zhīhān as-Sādāt*) nada no Cairo o 29 de agosto de 1933 e finada o 9 de xullo de 2021, foi unha profesora exipcia.

Viúva de Anwar Sadat, foi a Primeira Dama de Exipto dende 1970 até o asasinato de Sadat en 1981.

## Traxectoria 
Jehan Sadat, tamén deletreado Jihan, naceu como Jehan Safwat Raouf (en árabe: جيهان صفوت رؤوف *Jīhān Ṣafwat Raʼūf* ou چيهان صفوت رؤوف *Zhīhān Ṣafwat Raʼūf*) no Cairo, filla dunha familia de clase media alta dun pai cirurxián exipcio (Safwat Raouf), e unha nai profesora de música inglesa (Gladys Cotterill). A súa nai foi a filla de Charles Henry Cotterill, un superintendente de policía da cidade de Sheffield. Foi criada como musulmá de acordo cos desexos do seu pai, pero tamén asistiu a unha escola secundaria cristiá para nenas no Cairo.

Durante a súa festa de décimo quinto aniversario coñeceu ó seu futuro esposo, Anwar el-Sadat, pouco despois da súa saída do cárcere. Ela e Sadat casaron o 29 de maio de 1949, despois de diversas dúbidas e das obxeccións dos seus pais á idea de que a súa filla casase cun revolucionario sen emprego. El tiña 31 anos e Jehan tiña 15 anos e 9 meses de idade. Sadat foi posteriormente parte dos membros principais do Movemento de Oficiais Libres que levaron á revolución exipcia de 1952, a cal derrocou a monarquía de Exipto e Sudán.

Ó longo de 32 anos, Jehan foi unha esposa de apoio para a crecente carreira política do seu marido, que chegaría a converterse en presidente de Exipto. A súa traxectoria como primeira dama de Exipto serviu para cambiar a vida de millóns de persoas no seu país, e serviu como modelo para as mulleres de todo o mundo. Axudou a cambiar a imaxe do mundo das mulleres árabes na década de 1970, mentres que realizaba traballo voluntario e participaba no servizo non gobernamental en axuda ós menos afortunados.

## Notas
SlutWalk

miniatura|SlutWalk en Nova York.
A **SlutWalk** é unha mobilización rueira iniciada no Canadá en abril de 2011 convertida nun movemento de protesta internacional contra as violacións e agresións sexuais ás mulleres. A primeira marcha celebrouse en Toronto o 3 de abril de 2011 e dende entón foi replicada noutros países como os Estados Unidos, o Reino Unido, Australia, a India, México, a Arxentina, Colombia, Costa Rica, o Perú, Ecuador, Honduras e o Uruguai.

Previo ó desencadeamento do movemento, de acordo con, Herriot, as novas locais de outubro a novembro de 2010 revelan non só múltiples asaltos sexuais de alto perfil nos espazos públicos de Toronto, non só matizan ás vítimas, senón que as culpan destes crimes.

## Orixe 
Antes de que a primeira marcha do movemento tivese lugar, este foi ‘viral’, atraendo moita publicidade a través dos blogs feministas, incluídos sitios populares, tales como: Rabble.ca, Jezebel and Feministing.

A marcha iniciouse como resposta ós comentarios machistas dun policía canadense, Michael Sanguinetti, quen, en xaneiro de 2011, nunha conferencia sobre seguridade civil en Osgoode Hall Law School en Toronto, dixo que as mulleres deberían evitar vestirse coma putas para non seren vítimas de violencia sexual.

Un grupo de mulleres canadenses reaccionou con indignación a estas palabras e organizou a primeira marcha á que denominaron «SlutWalk» que se pode traducir ó galego como "Marcha das Putas".

Os desvelos do policía de Toronto pola vestimenta das mulleres saltaron ás redes sociais acompañadas da proposta de aplicarlles un antídoto por aquel entón de curto percorrido: convocar unha Slut Walk ("marcha das putas") en sinal de repulsa. miniatura|Marcha en Nova York en outubro de 2011.|centro
## Notas
Postestruturalismo

O termo **postestruturalismo** describe unha variedade de investigacións, realizadas principalmente en Francia, que emerxeron de mediados a finais dos anos 1960 para pór en cuestión a primacía do estruturalismo nas ciencias humanas: antropoloxía, historia, socioloxía, crítica literaria e filosofía, ademais da psicanálise. O termo non é orixinario das investigacións mesmas, senón dos anglofalantes que as estudaron posteriormente.

O termo é problemático porque as relacións entre os traballos dos académicos xeralmente catalogados como postestruturalistas (quen case por regra xeral non se identifican desa maneira) son debatidas, e non existe un grupo de traballos ó que todos se refiran como doutrina común (a diferenza do estruturalismo, no que o traballo de Claude Lévi-Strauss era unha referencia común). O postestruturalismo quizais atope substancia no feito de que moitos dos seus traballos prominentes foron desenvolvidos por autores próximos ó estruturalismo, e máis substancia aínda no feito de que moitos destes traballos son intentos de recrear posicións estruturalistas cuxas limitacións transformaron a tantos estruturalistas en críticos do mesmo.

Tres dos máis prominentes postestruturalistas eran tamén do "grupo do tres" estruturalistas por excelencia: Jacques Lacan, Roland Barthes e Claude Lévi-Strauss. Jacques Derrida, Gilles Deleuze e Julia Kristeva son tamén considerados como postestruturalistas prominentes.
Buzkashi

miniatura|290x290px|Encontro de *buzkashi*.
O **buzkashi** (en Afganistán, Tadjiikistán e Estados Unidos), **kokpar** (en Kazakhstán) ou **kupkari** (en Uzbekistán) é un deporte ecuestre practicado en varios países centroasiáticos, entre eles Afganistán, onde está considerada deporte nacional. Malia que se practica en Afganistán, orixinouse probablemente en Uzbekistán.

Consiste en dous equipos de chapandoz, ou xinetes, nun campo de aproximadamente dous quilómetros de lonxitude. Os xogadores de cada equipo non se diferencian na cor da súa camiseta, senón que parecen coñecerse. O obxectivo do xogo é conducir o boz, que é unha cabra sen cabeza e sen extremidades, dende un extremo do campo ó outro. Nunha das dúas versións vixentes deste xogo, Tudabarai, os integrantes de ambos os equipos pugnan para levar o corpo da cabra ó centro do terreo de xogo.

É un xogo moi violento, xa que non ten unhas regras definidas e os xinetes terminan envolvidos en verdadeiras batallas sanguentas. Tampouco hai árbitros polo que o resultado depende só dos xogadores. Para o xinete a recompensa é o prestixio que pode ter ante o resto dos xogadores. Os capitáns, denominados "chapandaz", con turbantes e barbas negras, chegan á cancha con fusís Kalashnikov&nbsp;ó ombreiro e gardacostas e danse a man antes de empezar o partido.
miniatura|Representación gráfica do desenvolvemento do *buzkashi*.
Durante a ditadura relixiosa do talibán a práctica deste xogo estivo prohibida, é por esa razón que dende o colapso do réxime volveu a practicarse os venres en Cabul.

## Notas
Gloria Anzaldúa

**Gloria Evangelina Anzaldúa**, nada en Valle del Río Grande o 26 de setembro de 1942 e finada en Santa Cruz (California) o 15 de maio do 2004, foi unha académica, activista política, feminista, escritora e poeta estadounidense.

## Biografía 
Gloria Anzaldúa nace no Valle de Texas, Estados Unidos o 26 de setembro de 1942, filla de Urbano e Amalia Anzaldúa. Ós once anos, a súa familia trasládase a Hargill, Texas. Ós catorce anos, sofre a morte do seu pai. Anzaldúa pode lograr unha educación universitaria a pesar do racismo, sexismo e outras formas de opresión que ela experimenta na súa vida como unha texana de sétima xeración. Recibe o seu grao na Universidade de Texas-Panamericana, e a súa mestría da Universidade de Texas en Austin.

Anzaldúa traballa uns anos como mestra de escola antes de ir a Austin para obter a súa mestría, tamén completa os seus estudos de doutoramento en literatura comparativa na Universidade de Texas en Austin. En 1977 múdase a California onde fai os seus escritos, traballa como catedrática na Universidade Estatal de San Francisco; a Universidade de California en Santa Cruz; a Universidade Atlántica de Florida; e outras. Ela é a máis famosa coautora de *This Bridge* Called My Back: Writings by Radical Women of Color (1981) con Cherríe Moraga, autora de Making Face, Making Soul/Facendo Caras: Creative and Critical Perspectives by Women of Color (1990), e coautora de This Bridge We Call Home: Radical Visions for Transformation (2002). Tamén escribe Borderlands/La Frontera: The New Mestiza en 1987. Entre os seus libros para nenos *Prietita Has a Friend* (1991), *Friends from the Other Side - Amigos del Otro Lado* (1993), *Prietita y la Llorona* (1996). Anzaldúa tamén escribe moitos traballos de ficción e poesía. Os seus traballos móvense entre inglés e español ó mesmo tempo para converxer nunha soa lingua. En Borderlands identifícase con múltiples identidades. A súa autobiografía "La prieta," publícase en inglés na obra *This Bridge Called My Back*.

Anzaldúa contribuíu coa definición de feminismo, así como tamén na área cultural da teoría chicana e queer (lesbianas e gais). Unha contribución moi especial foi a introdución do termo mestizaxe para o público estadounidense, que significa a concepción do estado de estar 'máis aló'. Nos seus traballos teóricos, Anzaldúa invoca unha *nova mestiza* (“new mestiza”), que ela describe como un suxeito consciente dos seus conflitos de identidade e usa o termo *o novo ángulo de visión* (“new angles of vision”) co fin de retar o pensamento binario en Occidente. O modo de pensar da “new mestiza” atópase ilustrado no feminismo post-colonial.

## Obra 
* *This Bridge Called My Back: Writings by Radical Women of Color* (1981)
* *Borderlands/La Frontera: The New Mestiza* (1987)
* *Making Face, Making Soul/Haciendo Caras: Creative and Critical Perspectives by Feminists of Color* (1990)
* *Interviews/Entrevistas* (2000)
* *This Bridge We Call Home: Radical Visions for Transformation* (2002)

### Libros infantís 
* *Prietita Has a Friend* (1991)
* *Friends from the Other Side -Amigos del Otro Lado* (1995)
* *Prietita y La Llorona* (1996)

## Notas
Castelo de Salvatierra (Cidade Real)

O **castelo de Salvatierra** foi unha fortaleza da Serra Morena, no termo municipal actual de Calzada de Calatrava, na provincia de Cidade Real.

## Historia
En 1198 foi ocupado por sorpresa polos cabaleiros da Orde de Calatrava, pouco despois da vitoria musulmá na batalla de Alarcos no ano 1195. Tras isto foi asediado polos almohades que o recuperaron en 1211 e isto, entre outros motivos, foi a causa principal da reacción cristiá que desembocou na batalla das Navas de Tolosa no 1212. Trala batalla das Navas de Tolosa o castelo foi reconquistado pola Orde de Calatrava.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Batalla de Alarcos
* Batalla das Navas de Tolosa
* Orde de Calatrava
Asclepíades de Mirlea

**Asclepíades de Mirlea** foi un gramático, historiador e astrónomo grego nado en Mirlea (Bitinia) e que viviu no século -II e -I. Era fillo de Diótimo e discípulo de  Apolonio de Rodas. En tempos de Pompeio o Grande ensinaba gramática en Roma. Viviu unha tempada na Península Ibérica.

## Traxectoria 
Só se conservan fragmentos do que ao parecer foi unha extensa obra en grego.

Como gramático escribiu varios tratados sobre gramática e gramáticos, tratados exexéticos sobre Homero e unha monografía sobre a Copa de Néstor.

Como astrónomo escribiu varias obras (hoxe perdidas) sobre Arato, Teócrito, e unha monografía sobre as Pléiades.

Segundo Estrabón residiu unha tempada en Hispania e deixou unha relación das súas tribos que utilizou o xeógrafo grego. É mencionado tamén como autor dunha *Historia de Bitinia*, de polo menos 10 libros. Xeralmente é considerado autor dunha historia de Alexandre Magno mencionada por Flavio Arriano. Como Suídas o sitúa cen anos antes, supúxose que podían existir dous **Asclepíades de Mirlea**, un sería o avó, e o outro, o fillo ou o neto. Ateneo de Naucratis cre que Asclepíades, un escritor grego, fillo de Areo, que escribiu unha obra sobre Demetrio de Falero, podería ser o mesmo personaxe.

## Véxase tamén  
### Bibliografía 
*
*
Carol Hanisch

**Carol Hanisch**, nada en 1942, é unha xornalista e activista estadounidense do feminismo radical. O seu slogan máis coñecido é “o persoal é político” (*The Personal is Political*) recollido nun ensaio co mesmo nome, publicado en 1969.

## Traxectoria 
Formada en xornalismo pola Universidade Drake, uniuse en 1965 ó Movemento de Dereito Civil do Mississippi onde entendeu a forza da unión en loitas de minorías contra a opresión.

É fundadora do grupo Mulleres Radicais de Nova York (*New York Radical Women*), tamén editou o libro *Redstockings, Feminist Revolution*, publicado en 1975 e  creou o xornal *Meeting Ground*, un impreso que circulou dende 1978 até 1992.

Unha das súas accións máis importantes foi a protesta contra o concurso Miss América de 1968. Carol foi unha das catro mulleres, que interrompeu o proceso. A tensión creada atraeu moita atención para o Movemento de Liberación da Muller.

Hanisch participou tamén de diversas outras loitas, tales como as contra o racismo, o *apartheid* na Suráfrica, e o imperialismo americano.

## Notas