open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Transmisor

[dereita|miniatura|403x403px| Torre da antena de transmisor en [Londres.]]

: *Para transmisores biolóxicos, consulte Sistema endócrino.*

Un **transmisor** é un dispositivo electrónico que, coa axuda dunha antena, propaga un sinal electromagnético, que pode ser de radio, televisión ou outras telecomunicacións.

O **transmisor** de radio está composto por un circuíto amplificador e un circuíto de saída. Usando un transmisor de radio, é posible comunicarse con outra persoa que teña un receptor de radio e cuxo receptor de radio estea sintonizado coa mesma frecuencia de transmisión. A voz e os datos pódense transmitir a través dun transmisor de radio.

O transmisor tamén pode transmitir vídeo, pero a súa enxeñaría é lixeiramente diferente do transmisor de radio, o que lle permite transmitir imaxes.

O **transceptor** é o acrónimo de transmisor e receptor e na súa enxeñaría está composto por ambos elementos, posibilitando a recepción e transmisión de sinais de radio.

## Elementos dun transmisor 
* Amplificador de radiofrecuencia (RF)
* Oscilador de RF e
* Antena
## Notas
Supermarine Nighthawk

O **Supermarine P.B.31E Nighthawk** foi un avión británico da primeira guerra mundial deseñado pola Pemberton-Billing antes de converterse en Supermarine Aviation Works Ltd. Tratábase dun caza nocturno anticepelíns operado por unha tripulación de tres a cinco homes cunha autonomía planeada de entre 9 e 18 horas. O prototipo voou en febreiro de 1917 con Clifford Prodger aos controis. Probou que non cumpría coa especificación prometida e non se construíron máis.

## Deseño e desenvolvemento 
O Nighthawk tiña ás de cuadriplano de seis vans e unha cola biplana con dúas derivas e dous temóns. A fuselaxe enchía o espazo entre a segunda e terceira ás; a cabina, que tamén tiña unha torreta á altura da á superior, estaba pechada e tiña calefacción.

Xunto coa longa autonomía prevista, suxeríuse que debería ser capaz de patrullar a baixas velocidades e agardar aos cepelíns. De armamento tiña un reflector montado no morro, un canón Davis de 37 mm sobre a á superior con 20 cartuchos, e dúas metralladoras Lewis de 7,7 mm. A potencia para o reflector era proporcionada por un grupo electróxeno independente accionado por motor de gasolina fabricado por ABC Motors, posiblemente a primeira instancia dunha unidade de potencia auxiliar aerotransportada recoñecible.

## Historial operacional 
Aínda que se promoveu como capaz de alcanzar 121 km/h, o prototipo P.B.31E só logrou voar a 97 km/h a 2 000 m, tardando unha hora en subir ata os 3 000 m, algo totalmente inaxeitado para cazar cepelíns. Os dirixibles alemáns, como os cepelíns militares de clase P ou R era xa capaces de voar a 97 km/h.

Ademais, dada a reputación do motor Anzani por falta de fiabilidade e sobrequecemento, é improbable que a aeronave ofrecese o rendemento anunciado.

## Reliquias conservadas 
miniatura|272x272px|Hélice do Nighthawk no museo Solent Sky
Unha das dúas hélices do Nighthawk está conservada en Solent Sky, un museo de aviación situado en Southampton, Inglaterra.

## Especificacións 
*Datos de* The British Fighter since 1912

### Características xerais 
* **Tripulación:** 4 (2 pilotos e 2 artilleiros)
* **Lonxitude:** 11,28 m
* **Envergadura:** 18,29 m
* **Altura:** 5,398 m
* **Superficie alar:** 89,4 m2
* **Peso baleiro:** 1 668 kg
* **Peso bruto:** 2 788 kg
* **Planta motriz:** 2 motores de pistón refrixerados por aire Anzani de 10 cilindros, con 100 hp (75 kW) cada un
* **Propellers:** hélices de paso fixo de 4 pas

### Rendemento 
* **Velocidade máxima:** 121 km/h
* **Autonomía:** 9 horas normal e 18 horas máximo
* **Tempo a altitude:** 3 048 m en 60 minutos

### Armamento 
* **Armas:** un canón Davis de 37 mm e unha metralladora Lewis sobre a á superior, e unha Lewis no morro

## Notas 
## Bibliografía 
* Andrews, C.F. and E.B. Morgan. *Supermarine Aircraft since 1914.* London: Putnam, 1987. . 
* Bruce, J.M. *Warplanes of the First World War, Volume Three: Fighters.* London: Macdonald, 1969. . 
* Mason, Francis K. *The British Fighter since 1912.* Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1992. .
Teletipo

[miniatura|**Teletipo** (modelo Teletype 33 ASR de Data Dinamics) no [National Museum of Computing.]]
Un **teletipo** (TTY; tamén chamado **teleprinter**, **teleimpresora** ou **télex** en linguas como o portugués, francés e inglés) é un dispositivo electrónico que envía unha mensaxe escrita a outro lugar. Un teletipo de escribir ten un teclado de máquina de escribir, unha impresora local (para que o usuario poida ver o que se escribiu) e un transmisor. As mensaxes pódense enviar por cables ou ondas de radio.  

## Uso histórico 
Os teletipos usáronse principalmente a principios e mediados do século XX. Desenvolvéronse para mellorar os telégrafos, algúns dos cales tamén usaban teclados, aínda que distintos aos das máquinas de escribir.

### Dispositivos para xordos 
Aínda que as teleimpresoras foron substituídas por outras tecnoloxías, os **TDD** (Telecommunications Devices for the Deaf, Dispositivos de Telecomunicacións para Xordos), que se basean na idea e deseño de teletipos, aínda se utilizan hoxe en día. Non todas as persoas xordas, con discapacidade auditiva ou con discapacidade da fala pasaron a utilizar a mensaxería instantánea ou os mensaxes de texto ou outros servizos modernos. Moitos aínda escriben mensaxes entre si por TDD.

## Véxase tamén 
* Radio
* Televisión
* Vídeo
* Video Relay Service

### Ligazóns externas 
* Sobre o TTY (en inglés)
Ciencia de datos

A **ciencia dos datos**, tamén coñecida como **ciencia de datos** ou ***data science*** en inglés, é un campo interdisciplinar de métodos, procesos e sistemas científicos para extraer información e coñecemento dos datos. Usando datos estruturados ou non estruturados (véxase *minaría de datos*), a ciencia de datos é un campo da ciencia que une a estatística, a informática e outros campos do coñecemento co obxectivo final de comprender e modelar un fenómeno. Dentro desta área podemos atopar outros subcampos como a aprendizaxe automática, a aprendizaxe profunda, a clasificación, a análise de clúster, a minaría de datos, as bases de datos ou a visualización de datos.

A ciencia de datos é unha nova metodoloxía enfocada a converter os datos en accións. Así, en lugar de basear as decisións na intuición, este campo ofrece ferramentas para optimizar a toma de decisións mediante o coñecemento e a análise de resultados. A ciencia de datos é unha ferramenta para informar, non para explicar.

Polo xeral, os pasos a seguir nestes procesos son: facerse unha pregunta, obter os datos, procesalos (límpalos, agrupalos, seleccionalos...), analizalos e, finalmente, tomar unha decisión e actuar.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Aprendizaxe automática
* *Big data*
* Dato
* Estatística
* Información
* Informática
* Intelixencia artificial
Sonda

----

* Sonda espacial
** sonda Viking
** Sonda Cassini-Huygens
** Sonda solar Parker 
** Sonda interestelar 
** Sonda Hayabusa
** Sonda de Anisotropía de Microondas Wilkinsononda 
* Sonda (medicina) - véxase catéter
** sonda nasogástrica (introducida polas fosas nasais para chegar ao estómago)
** sonda vesical ou sonda de Foley (para a drenaxe da vexiga)
** sonda rectal
* Sonda mariña (véxase tamén Ecobatímetro e Sonar)
* Sonda de perforación (véxase torre de perforación)
* Sonda (xenética)
* Sondaxe (enquisa de opinión ou preelectoral)
* Sondaxe (empresa da Corporación Voz de Galicia)

## Lugares 
* Sonda, Estonia
* Illas da Sonda
* Reino de Sonda

## Outros 
* Sonda (empresa de Santiago de Chile) - Sociedad Nacional de Procesamiento de Datos
* Sonda Supermercados
* Sonda Futebol Clube
* Foguete sonda
* Sonda
Francisco Rodríguez Fernández (O Barco de Valdeorras)

**Francisco Rodríguez Fernández**, nado no Barco de Valdeorras cara a 1910 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 9 de setembro de 1941, foi un xornaleiro e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Vilanova de Valdeorras. Militante do PCE, era presidente do grupo comunista de Vilanova. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido. Foi detido o 27 de febreiro de 1937. Foi xulgado en consello de guerra por rebelión o 5 de agosto de 1937 co seu irmán Gerardo Rodríguez Fernández, e condenado á pena de morte, conmutada a cadea perpetua. Finou no campo de traballo da Carretera del Centro das Palmas de Gran Canaria o 9 de setembro de 1941. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi sancionado co pago de 100 pesetas en 1941.

## Vida persoal 
Casou con Pilar Álvarez Fernández, con quen tivo unha filla.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Francisco Rodríguez Fernández e Gerardo Rodríguez Fernández.
Illa de San Mac Dara

A **illa de San Macdara** ou **illa de San Mac Dara** (oficialmente en inglés *St. Mac Dara’s Island* e en gaélico irlandés *Oileán Mhic Dara*) é unha pequena illa na que se atopa un mosteiro cristián medieval e Monumento Nacional (National Monument). Está situada fronte á costa do condado de Galway, Irlanda.  A miúdo chámase *St. Macdara’s Island*.

## Descrición 
Na illa de substrato granítico hai unha igrexa ou oratorio de pedra, probablemente un santuario dos restos de MacDara. Non hai peirao na illa. Nove persoas morreron afogadas nunha peregrinación á illa nunha tormenta en 1907. O tellado da igrexa da illa foi restaurado en 1977. Ademais da igrexa, hai tres estacións penitenciais formadas por lousas cruzadas, e un 'pozo sagrado' e un *enclosure* (cerramento, sitio arqueolóxico). Tamén están as ruínas dun *bothy* (tipo de alpendre aberto) moi posterior ao redor do cal se criaban animais. A igrexa da illa figuraba no selo de 29 peniques na década de 1980. 

### Localización 
A illa de San Macdara está situada nunha illa de montaña de granito de 60 acres (24,5 ha) fronte á costa de Connemara,  ao oeste-suroeste de Carna.

## Historia 
[miniatura|[Galway hooker|Galway hookers camiño de St. Mac Dara.|esquerda]]
San Sinach Macdara, patrón da xente do mar e das patacas novas, crese que construíu unha igrexa de madeira na illa no século VI. Foi substituído polo actual edificio de pedra no século X. As pedras do tellado foron cortadas para imitar as tellas de madeira.

Tradicionalmente, os pescadores locais mergullaron as súas velas tres veces ao pasar a illa.

Unha talla de madeira do santo recibiu unha especial reverencia polos veciños; nun acto de iconoclastia o arcebispo de Tuam mandou soterrala.

Cada 16 de xullo, os habitantes locais peregrinan á illa para unha misa e unha bendición de barcos (incluíndo as famosas *Galway hookers*). As devocións tamén se celebraban antigamente o 28 de setembro.

O 16 de xullo, centos de peregrinos soben a unha *flotilla* de *currachs*, embarcacións de recreo e barcos de pesca nas varias enseadas e peiraos de Mace Head en Connemara para percorrer uns 2 km de mar para honrar a memoria dun santo do século VI. Non se sabe moito de San Macdara, pero o seu legado durou máis de 1 500 anos desde que elixiu esta illa árida para establecer a súa igrexa.

## Notas 
## Véxase tamén 
* San Mac Dara
* Galway hooker
Catéter

En medicina, un **catéter** é un tubo que se pode introducir nun vaso sanguíneo para tratar doenzas ou realizar un procedemento médico cunha finalidade diagnóstica ou terapéutica, que permite a drenaxe ou a inxección de líquidos ou mesmo o acceso de instrumentos cirúrxicos. O primeiro catéter foi inventado nos Estados Unidos en 1752 por Benjamin Franklin, ao deseñar un catéter urinario para o seu irmán.

## Descrición 
Un catéter é un tubo que se pode introducir nun corpo. Poden permitir a drenaxe, a administración de fluídos, o acceso por instrumentos cirúrxicos, e unha ampla variedade doutros usos, dependendo do tipo de catéter.

Os catéteres adoitan ser feitos de materiais flexibles como o plástico médico, o látex, ou a silicona. O tipo e tamaño do catéter a usar pode variar dependendo da natureza específica do procedemento ou tratamento. Para a maioría dos usos, o catéter é un tubo fino, suave e flexible, pero tamén pode ser de maior diámetro e consistencia máis dura. O catéter metálico chámase agulla.
## Introdución e usos 
Os catéteres poden introducirse no corpo de varias maneiras. Por exemplo, un catéter venoso central, introducido a través dunha vea grande, pode usarse para administrar medicacións ou nutrición a un paciente, ou para recoller mostras de sangue para análises.miniatura|200x200px| Catéteres|esquerdaOutros catéteres son chamados *liña* ou *line* en inglés (por exemplo catéter Hickman ou catéter de liña ou da liña Hickman tamén se chama liña Hickman).

O proceso de inserción dun catéter chámase **cateterismo**.

Os catéteres tamén se usan frecuentemente en medicina de diagnóstico. Por exemplo, un catéter cardíaco pode usarse para realizar un cateterismo cardíaco, no que se introducen contraste e un catéter no corazón dun paciente para visualizar as arterias coronarias e detectar bloqueos.

## Riscos 
A seguridade e os riscos relacionados co uso de catéteres dependen do tipo específico de catéter e do procedemento concreto. Algunhas complicacións potenciais inclúen infeccións, danos aos vasos sanguíneos, e reaccións alérxicas ao material do catéter.
## Termo 
O termo "**catéter**" é un neoloxismo que deriva do latín *cathĕter*, e este do grego καθετήρa, *katheter* que significa "algo que se envía abaixo ou dentro".

Na terminoloxía médica portuguesa existe unha distinción entre "catéter" e "sonda", tamén recollida en galego. O termo "***sonda***" empregase preferentemente cando o catéter se introduce a través dun orificio ou canle corporal natural, por exemplo sonda nasogástrica (introducida polas fosas nasais para chegar ao estómago), sonda vesical ou sonda de Foley (para a drenaxe da vexiga), ou sonda rectal.

Noutras linguas, os termos utilizados para "catéter" teñen a mesma orixem pero tamén poden variar. Por exemplo, en inglés, o termo "catheter" tamén se emprega de maneira xeral; en francés, utilízase o termo "cathéter" e en alemán "Katheter". 

## Notas 

## Véxase tamén 
* Catéter Hickman
* Catéter venoso central
* Páxina de homónimos sonda
Belén López Rodríguez

**Belén López Rodríguez**, coñecida como **Belén López**, nada en Recemunde (A Pobra do Brollón) en 1978, é unha xornalista galega.

## Traxectoria 
É licenciada en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela.

Participou no congreso da Real Academia Galega dedicado a Xela Arias no ano 2021, cunha palestra sobre o interese da autora en conectar a súa poesía con outras artes. Participou nas xornadas *As mulleres que opinan son perigosas* de 2021, cun relatorio sobre o tratamento da cultura no xornalismo local.  Colaborou en *Abride a Fiestra 2023*, da Casa Museo de Rosalía conversando con Moncha Fuentes e Olga Novo.

Traballa na sección de cultura e sociedade do *Diario de Pontevedra* onde leva entrevistado a moitos personaxes relevantes (Manuel Jabois, César Portela...). Destaca polo uso da lingua galega nas súas colaboracións que tamén aparecen moitas veces en *El Progreso*. Tamén ten colaborado na revista *Luzes.*

Formou parte da Xunta de Goberno do Colexio de Xornalistas de Galicia de 2020 a 2024.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Intervención no simposio da RAG sobre Xela Arias
Eduardo Cifuentes Las Catalinas

**Eduardo Cifuentes Las Catalinas**, nado en Chaguazoso (A Mezquita) o 9 de xaneiro de 1883, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1907. Foi nomeado mestre interino da Vilavella en 1913. Despois foi mestre de Membrillar (Saldaña, provincia de Palencia). Mestre de Chaguazoso dende os anos vinte, na República era militante de Acción Republicana.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado. Foi destituído como mestre. En marzo de 1937 pasou a Portugal onde foi detido e devolto ás autoridades franquistas. Xulgado en consello de guerra na causa 1082/37 por adhesión á rebelión o 10 de decembro de 1937, foi condenado a cadea perpetua. Cumpriu condena na prisión da Coruña e despois na de Ourense, de onde saíu en liberdade provisional o 12 de marzo de 1941.. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xaneiro de 1938, e foi condenado a pagar unha multa de 250 pesetas en 1939. Depurado do maxisterio foi sancionado en 1940 con suspensión de emprego e soldo por dous anos e traslado forzoso fora da provincia. Foi trasladado a Quecedo (Merindad de Valdivielso, na provincia de Burgos) en decembro de 1940, posesionandose da escola en xuño de 1941.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Eduardo Cifuentes y las Catalinas.
Bugatti Type 51

A serie **Bugatti Type 51** sucedeu ao famoso Type 35 como o principal coche de carreiras de Bugatti durante a década de 1930. A principal distinción é que usaba un motor de árbore de levas dobre. A diferenza dos Tipo 35 dominantes da década anterior, o Tipo 51 (e posteriormente o Tipo 53, o Tipo 54 e o Tipo 59) non puideron competir cos equipos alemás e italianos apoiados polos seus gobernos.

## Tipo 51
O primeiro Type 51 entrou en produción en 1931 e o fillo de Ettore Bugatti, Jean Bugatti, asumiu máis responsabilidade. O seu motor tiña un dobre árbore de levas de 160&nbsp;cv (119&nbsp;kW) evolución do motor sobrealimentado 2.3&nbsp;L (2262&nbsp;cc) de árbore de levas simpleve 8 cilindros en liña atopado no Tipo 35B. A inspiración para este novo pensamento de deseño veu de dous coches de carreiras Miller que Jean Bugatti estaba probando para determinar a potencia de saída. O Bugatti Type 51 chámase ás veces "o Millerhead".

Unha vitoria no Gran Premio de Francia de 1931 foi un bo comezo para o modelo, e en particular gañou o Gran Premio de Mónaco de 1933 con Achille Varzi vencendo a Tazio Nuvolari nunha homérica loita contra o novo desafío do Alfa Romeo 8C.

Producíronse uns 40 exemplos do Tipo 51 e 51A. O Tipo 51 é visualmente moi semellante ao Tipo 35. As diferenzas externas obvias dun Tipo 51 son: a saída de descarga do sobrealimentador está máis baixo do capó na sección de celosias, rodas fundidas dunha peza en lugar de pinas aparafusadas, tapas de combustible xemelgas detrás do piloto e, finalmente, o magneto está desviado cara á esquerda no tableiro. Non obstante, moitos coches Tipo 35 foron equipados con rodas posteriores, polo que non é un sinal fiable.

Un Tipo 51 modificaríase para ser un coche deportivo coñecido como Bugatti Type 51 Dubos Cupé.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Bugatti
* Club Bugatti France
* Colección Schlumpf de Bugatti a Mulhouse en Alsacia
Bugatti Type 53

O **Bugatti Type 53** foi un coche de carreiras de catro rodas motrices construído por Bugatti en 1932. O Tipo 53 foi un dos primeiros coches de carreiras que intentou correr con tración as catro rodas, aínda que o propio Ettore Bugatti deseñara vehículos multimotores con tración total ao comezo da súa carreira.

O Tipo 53 utilizaba o motor de 4972 cc do coche de estrada Type 50 instalado no chasis do Type 51 de carreiras. Concibíuse orixinalmente por Giulio Cappa, quen creou un coche de Gran Premio con tracción dianteira en 1926. Asociado de Cappa, Antonio Pichetto, encargouse do desenvolvemento do coche mentres traballaba en Bugatti, a partir de 1930. A potencia do motor era de aproximadamente . Como resultado da elaborada transmisión dianteira, o Tipo 53 utilizou o único sistema de suspensión dianteira independente xamais aprobado por Ettore Bugatti..

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* bugatti

### Ligazóns externas
Bugatti Type 52

O **Bugatti Type 52** era un Bugatti Type 35 eléctrico de carreiras de media escala para nenos. Producironse uns 500 exemplares en total. Aproximadamente 150 destes eran a variante de morro curto mentres que a maioría da produción comprendía a variante de morro longo que era 10 cm máis longa para que a usasen os nenos maiores.

A produción tivo lugar na fábrica de Molsheim entre 1927 e 1936, e os coches usáronse con frecuencia tanto como xoguetes como para carreiras máis serias entre os nenos da elite europea.

O primeiro exemplar dun Tipo 52 construíuse para o fillo do fundador de Bugatti Ettore Bugatti, Roland, de catro anos, e mostrouse por primeira vez nunha exposición en Milán. O número 52 probablemente foi dado polo falecido Hugh Conway e
nunca utilizouse pola fábrica. A fábrica sempre se refería ao coche como Bebe.

O Tipo 52 estaba alimentado por un único motor eléctrico de 12 voltios con marcha adiante e marcha atrás. A freada realizouse mediante zapatas de madeira expandidas nos freos de tambor dianteiros e traseiros.

O coche tiña orixinalmente só 1200&nbsp;mm entre as rodas, pero este aumentou a 1350&nbsp;mm cando se descubriu que ata os nenos tiñan dificultades para ter espazo para as pernas. O coche tiña uns 1800 milímetros de longo en total cunha anchura de vía de 625 milímetros.

Ademais, en 2019, The Little Car Company, con sede en Launton, Inglaterra, recibiu unha licenza completa de Bugatti para reproducir o Type-52 nun vehículo totalmente eléctrico a escala 75 % para nenos.

O *Baby II* como se lle coñece, ten unha distancia entre eixes de 1800 mm e unha lonxitude total de 2.760 mm. Está situado a 800 mm de alto e 1.060 mm de ancho.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas
View-Master

O **View-Master** é un dispositivo de visualización 3-D que permite ver 7 vistas estereoscópicas montadas nun soporte de disco de cartón. Aínda que actualmente se considera un xoguete para nenos, orixinalmente non estaba pensado como tal.

## Historia 
O sistema View-Master foi inventado por William Gruber, un fabricante de órganos e fotógrafo entusiasta, que residía en Portland, Oregón. Tivo a idea de actualizar o antigo estereoscopio utilizando a nova película fotográfica en cor dispoñible naquel momento, a película Kodachrome de Kodak, que aparecera no mercado en 1935. 

Aínda que o View-Master contén 14 imaxes, en realidade só hai 7 vistas estereoscópicas, visualízanse 2 imaxes simultaneamente -unha para cada ollo- simulando así a sensación de profundidade da percepción estereoscópica.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Microfotografía
* Lente Stanhope
* Columbograma
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Fisher-Price View-Master en inglés
Supermarine Scylla

O **Supermarine Scylla** foi un hidroavión triplano bimotor británico de recoñecemento dos anos 1920 construído por Supermarine. 

## Deseño e desenvolvemento 
O Scylla foi deseñado por R. J. Mitchell, deseñador xefe de Supermarine, como un avión biplano anfibio bimotor de madeira experimental en paralelo co deseño do Supermarine Swan para desenvolver un substituto para o exitoso avión de recoñecemento Felixstowe F5 da Royal Air Force.

O deseño tiña dous motores principais e un auxiliar, máis pequeno, que accionaba unha hélice marítima.​ Só chegou a completarse o casco, que se utilizou para  realizar probas de navegación, dotado cunha estrutura na que se instalaron os dous motores principais Rolls Royce Eagle IX de 268 kW (360 hp). O casco tiña a cola elevada, con dous estabilizadores en biplano e dúas empenaxes xemelgas con dous temóns.​ Había espazo para cinco tripulantes, coa cabina no morro del avión.​ Felixstowe realizou probas co único exemplar a principios de 1924, pero só chegou a facer probas de rodaxe.​

## Notas
Supermarine Sea Urchin

O **Supermarine Sea Urchin** foi un hidroavión biplano de carreira británico non construído deseñado por Supermarine Aviation Works para competir no trofeo Schneider de 1924. Ía ser un biplano monopraza equipado cun motor refrixerado por auga Rolls-Royce Condor V-12 encerrado na fuselaxe, que impulsaba unha hélice pusher montada na á superior mediante eixos engrenados. O proxecto foi abandonado sen ser construído debido a problemas co motor e a transmisión necesaria para impulsar a hélice.

## Notas 
## Bibliografía 
*
Les songes drolatiques de Pantagruel

***Les songes drolatiques de Pantagruel*** (*Os soños droláticos de Pantagruel*) é un libro ilustrado xilográfico publicado en 1565 polo ilustrador francés Richard Breton. Aínda que Breton publicou o libro, non foi el quen o ilustrou. Descoñécese o seu ilustrador orixinal, pero especúlase que é o gravador François Desprez.

## Fondo 
Publicado aproximadamente unha década despois da morte de François Rabelais, un destacado escritor e humanista en Francia, *Les songes drolatiques* foi atribuída a Rabelais polo seu editor. O seu título refírese ao personaxe principal da obra máis famosa de Rabelais, *Pantagruel*, e Breton afirma no prefacio que as imaxes representan as últimas obras de Rabelais antes de morrer. A palabra "drolatic" é un termo arcaico procedente do francés "drolatique", que significa "humor" ou "divertido". No título funciona como un adxectivo para "soño", o que suxire que se supón que as imaxes foron tomadas dos soños do xigante Pantagruel.

## Contidos 
*Les songes drolatiques* consiste en 120 imaxes en xilografía de criaturas monstruosas vestidas con roupa contemporánea en situacións fantásticas. O estilo das xilografías reflicte o estilo estrambótico de artistas anteriores como Bruegel o Vello ou Hieronymus Bosch. Alén do prefacio de Breton, non hai texto no libro; cada páxina está ocupada unicamente por unha única imaxe en xilografía.

## Galería de ilustracións 

File:Songes pantagruéliques 2-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 3-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 4-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 5-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 6-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 7-restaured.png
File:Songes pantagruéliques 8-restaured.png
File:Songes drolatiques de Pantagruel, pl. LXXV.jpg
File:Songes drolatiques de Pantagruel, pl. CVI.jpg

## Impacto 
O libro ilustrado tivo unha acollida positiva e tivo un papel importante na introdución das obras de Rabelais en Inglaterra. *Les songes drolatiques* foi referenciado en inglés nas mascaradas, ou obras de teatro, pero o libro xa era coñecido antes de ser incorporado ás mascaradas. Edward Dyer foi o primeiro en mencionar explicitamente *Les songes* no seu libro *The prayse of nothing*, e a primeira máscara en incluír unha referencia ás imaxes foi *Vision of Delight* de Ben Jonson en 1617.

## Notas 
## Véxase tamén 
* *Charge*
* Gravado
* Hieronymus Bosch
* Pieter Brueghel, o Vello 
* Surrealismo
* Teatro isabelino
* Xilografía
Cystopteris fragilis

***Cystopteris fragilis*** é unha planta pertencente á familia Cystopteridaceae, o nome do xénero provén do grego “cystis” (vexiga) e “pteris” (fento), mentres que o nome da especie está dado pola súa aparente delicadeza.

## Descrición 
Rizoma: rastrero, curto, non se estende máis aló dos brotes novos;  frondes: de até 47 cm de longo, con arranxo cespitoso; pecíolo: de 1/3 a 1/2 do tamaño total do fronde, de cor café avermellado, con escamas na base, glabro ou con pelos glandulares dispersos; lámina: de 9-20 x 4-8 cm, bipinnada a tripinnada pinnatífida de forma ovado lanceolada; raque: glabros a pubescentes con pelos glandulares; pinnas: de 7-15 pares, de 1-4 cm de longo, delgadas, pero de máis de 2 células de ancho; soros: redondeados; indusio: con forma de capucha, glabro.

## Distribución 
Case todo México, con excepción de Sonora, Baixa California Norte e a península de Iucatán; a súa distribución abarca outros continentes como África, Asia e Europa, e en Suramérica (na Patagonia).

## Hábitat 
Habita en bosques diversos e selvas húmidas.

## Estado de conservación 
Non se atopa suxeita a ningún status de conservación.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* http://plants.usda.gov/core/profile?symbol=cyfr2
* http://www.efloras.org/florataxon.aspx?flora_ide=1&taxon_ide=200003869(http://www.efloras.org/florataxon.aspx?flora_id=1&taxon_id=200003869)
* http://www.ct-botanical-society.org/ferns/cystopterisfrag.html 
* *Cystopteris fragilis*
* Naturalista.
Asplenium septentrionale

***Asplenium septentrionale*** é unha especie de fento da familia das aspleniáceas.
miniatura|Litografía da planta.

## Descrición 
É un fento, aínda que o seu aspecto non sexa o típico. É unha planta pequena, de 5-15 cm, cuxas láminas verde escura, brillantes, medran agrupadas, indivisas ou bifurcándose 1-3 veces sucesivamente de dúas en dúas. Os soros en que se agrupan as esporas, que se dispersan durante o verán, son alongados, marrón moi escuro e situados por baixo das láminas.

## Distribución e hábitat 
En Europa e Gran Bretaña.

No centro da Península Ibérica aparece nas fisuras temporalmente húmidas das rochas graníticas.

## Taxonomía 
*Asplenium septentrionale* foi descrita por (Carl von Linné) Hoffm.  e publicada en *Deutschland Flora* 2: 12–13. 1795. 

; Citoloxía
:

Número de cromosomas de *Asplenium septentrionale* (Fam. Aspleniaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=144

; Etimoloxía
:

Ver: *Asplenium*

*septentrionale*: epíteto latino que significa que pertence ao norte.

; Sinonimia
:

* *Acrostichum septentrionale* L. basónimo
* *Amesium sasaki* Hayata
* *Asplenium bifurcatum* Opiz
* *Asplenium septentrionale subsp. septentrionale* (L.) Hoffm.
* *Scolopendrium septentrionale* (L.) Roth
* *Trichomanes petraeum* Bubani

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* CONABIO. 2009. Catálogo taxonómico de especies de México. 1. In Capital Nat. México. CONABIO, Mexico City
* Correll, D. S. & M. C. Johnston. 1970. Man. Vasc. Pl. Texas i–xv, 1–1881. The University of Texas at Dallas, Richardson
* Cronquist, A. J., A. H. Holmgren, N. H. Holmgren & Reveal. 1972. Vascular Plants of the Intermountain West, Ou.S.A. 1: 1–271. In A. J. Cronquist, A. H. Holmgren, N. H. Holmgren, J. L. Reveal & P. K. Holmgren (eds.) Intermount. Fl.. Hafner Pub. Co., New York
* Flora of Chinesa Editorial Committee. 1988-2013. Fl. China Unpaginated. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
* Flora of North America Editorial Committee, e. 1993. Pteridophytes and Gymnosperms. 2: i–xvi, 1–475. In Fl. N. Amer. Oxford University Press, New York
* Great Plains Flora Association. 1986. Fl. Great Plains i–vii, 1–1392. University Press of Kansas, Lawrence
* Lellinger, D. B. 1985. A Field Manual of the Ferns and Fern Allies of the United States and Canada. 389 pp.
* Mickel, J. T. & A. R. Smith. 2004. The Pteridophytes of Mexico. Mem. New York Bot. Gard. 88: 1–1054
* Munz, P. A. 1968. Suppl. Calif. Fl. 1–224. University of California Press, Berkeley
* Taylor, T. M. C. 1970. Pacific Northwest Ferns and Their Allies. 247 pp.
Bugatti Type 54

O **Bugatti Type 54** é un coche deportivo de Grand Prix do fabricante de automóbiles Bugatti, deseñado por Ettore Bugatti e Jean Bugatti (pai e fillo) de 12 exemplares entre 1932 e 1934, variante do Bugatti Type 50, 51, 53 e 59

## Historia 
Este Automóbil de Grand Prix de 5 litros é unha variante do Bugatti Type 51 (categoría de 1,5 a 2,3 litros) e do Bugatti Type 50 de 200 CV, do que toma o chasis-motor Tipo 50B de 8 cilindros en liña DOHC 16 válvulas, sobrealimentado con Compresor Roots e dobre carburador Zénith de 300 CV (ou 450 CV con etanol)

O primeiro dos dez **Tipo 54** construíuse en 1931 en só unhas dúas semanas de traballo. Os outros nove producíronse entre 1932 e 1934. Desde o punto de vista do motor era idéntico ao *Tipo 53*, do que se diferenciaba na caixa de cambios de tres velocidades, o eixe dianteiro con eixe ríxido e sobre todo na tracción só nas rodas traseiras. O rendemento era aproximadamente o mesmo, así como as dificultades de manexo. O mellor resultado acadado foi o segundo posto obtido por Varzi no Gran Premio de Monza, a carreira de estrea do *Tipo 54*. En 1933, aínda en Monza, un accidente custoulle a vida ao piloto Stanislas Czaykowski, que pouco antes, nun Bugatti *Tipo 54*, conseguira un récord de velocidade no AVUS, récord igual a 221,7&nbsp;km/h. O accidente mortal no que Czaykowski perdeu a vida supuxo o final da carreira deportiva do *Tipo 54*, un destino tamén subliñado pola modificación dalgúns regulamentos de carreiras, que excluían efectivamente os coches con características similares ás do *Tipo 54*, que aínda se utilizaba nalgún outro tipo de competición, tras o que foi retirado definitivamente. Sábese que polo menos dous dos dez exemplares do *Tipo 54* foron convertidos para uso na estrada, incluíndo un exemplo redeseñado como roadster para Lord Bachelier.

1932 Bugatti Type 54 Bachelier Roadster 5 litre 8 cylinder supercharged 300hp pic6.JPG|Versión roadster (1932)
1932 Bugatti Type 54 Bachelier Roadster 5 litre 8 cylinder supercharged 300hp pic5.JPG
Bugatti 54 GP Sachs Franken Classic 2018 P5201149.jpg

Comezou a súa carreira no Gran Premio do Automóbil de Monza 1931, onde acadou a 3ª e 7ª prazas con Achille Varzi e Louis Chiron, con Maserati 8C, Alfa Romeo Tipo A e Bugatti Type 51 como principais rivais.

O Bugatti Type 53 é unha variante experimental de tracción total do hill climb.

O Bugatti Type 59 sucedeuno en 1933.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Bugatti

### Ligazóns externas
Esther Cooper Jackson

**Esther Victoria Cooper Jackson**, nada o 21 de agosto de 1917 e finada o 23 de agosto de 2022, foi unha activista polos dereitos civís e traballadora social estadounidense. Traballou con Shirley Graham Du Bois, W. E. B. Du Bois, Edward Strong e Louis E. Burnham, e foi unha das editoras fundadoras da revista *Freedomways*, unha revista política, teórica e literaria publicada dende 1961 a 1985. Tamén foi secretaria executiva e de organización do Southern Negro Youth Congress.

## Traxectoria 
Jackson naceu o 21 de agosto de 1917, in Arlington, Virxinia, filla de George Posea Cooper e Esther Georgia Irving Cooper, quen foi a presidenta da filial de Arlington da Asociación Nacional para o Progreso da Xente de Cor. Asistiu a unha escola segregada sendo nena. Posteriormente graduouse no Oberlin College en 1938 e fixo un mestrado en socioloxía na Universidade Fisk en 1940. A súa tese de 1940 foi "The Negro Woman Domestic Worker in Relation to Trade Unionism". Ao graduarse, recibiu unha Rosenwald Fellowship para apoiar un estudo sobre as actitudes da mocidade negra ante a segunda guerra mundial. Ela tiña planeado realizar o estudo como parte dos seus estudos de doutoramento en socioloxía na Universidade de Chicago.

Sobre a súa crianza e familia, Jackson contou:

En 1945 foi delegada no *World Youth Congress* en Londres e exerceu como presidenta do Subcomité Americano de Problemas dos Pobos Dependentes.

Despois de graduarse, Jackson converteuse nun membro do Proxecto Votación en Birmingham, Alabama, para o Congreso da Xuventude Negro do Sur (SNYC). Mentres traballaba con SNYC coñeceu ao seu futuro marido James E. Jackson, un teórico marxista que traballaría como organizador laboral e funcionario do Partido Comunista dos Estados Unidos.

Aínda que só tiña intención de quedar un verán, Jackson permaneceu en Alabama durante sete anos, envolta na loita para derrubar a segregación de Jim Crow. Durante sete anos como líder destacada de SNYC, Esther Cooper Jackson traballou co seu marido, Louis e Dorothy Burnham, Ed Strong, Sallye e Frank Davis —pais das irmás Davis, Angela e Fania—e numerosos outros, realizando moitas campañas de promoción dos dereitos dos negros e dos brancos pobres. A axitación da SNYC pola integración dos sistemas de transporte público foi importante na preparación para as loitas posteriores nos anos 50 e 60.

## Vida persoal 
Jackson e o seu marido, James E. Jackson, casaron en 1941 e tiveron dous fillos. Mudáronse a Brooklyn en 1951, e seguiron casados até a morte del en 2007.

## Obras 
* *The Negro Woman Domestic Worker in Relation to Trade Unionism*, M.A. thesis, Fisk University, 1940, excerpts reprinted in *Viewpoint Magazine* 5 (outubro de 2015). .
* 
* Esther Cooper Jackson e Constance Pohl (2000). *Freedomways Reader: Prophets in Their Own Country: Interventions—Theory and Contemporary Politics*. Boulder: Westview Press.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Lente Stanhope

[dereita|miniatura| Lente Stanhope con estoxo, principios de [1800]]
Unha **lente Stanhope** é un microscopio sinxelo e dunha peza inventado por Charles, terceiro conde de Stanhope. É un cilindro de vidro con cada extremo curvado cara a fóra, sendo un máis convexo que o outro. A distancia focal do aparello atópase no dispositivo ou dentro do dispositivo, polo que os obxectos a estudar colócanse preto ou en contacto co extremo menos curvo. Debido a que a súa construción é sinxela e económica, foi popular no século XIX. Foi útil na práctica médica para examinar materiais transparentes como cristais e fluídos.

René Dagron modificou a lente mantendo un extremo curvo para refractar a luz mentres seccionaba o outro extremo plano e situándoo no plano focal do lado curvo. Dagron utilizou a lente Stanhope modificada para montar as súas imaxes microscópicas en xoias fotográficas coñecidas como Stanhopes.

Unha lente rival é a lupa Coddington. Esta era considerada superior como lupa pero era máis cara.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Óptica
* Visor Stanhope

### Ligazóns externas 
* americanhistory.si.edu
Ben Jonson (escritor)

**Ben Jonson**, nado en 1572 e finado en 1637, foi un dramaturgo e poeta inglés de gran prestixio. Coñecido polo seu gusto polémico e a súa crítica artística, destacou sobre todo na sátira. Foi rival de William Shakespeare no teatro e de John Donne na poesía (el mesmo provocou as comparacións nos seus prólogos). Era amigo íntimo do compositor Alfonso Ferrabosco (fillo) que puxo música a algunhas das súas obras.

## Obra 
As súas obras máis coñecidas atópanse no ámbito da comedia e a poesía lírica, entre as que destacan:

### Teatro 
* *"The Isle of Dogs"* é unha obra de teatro que Ben Jonson coescribiu con Thomas Nashe en 1597. A obra é unha sátira política que creou un escándalo no seu lanzamento. Por desgraza, a peza non sobreviviu en forma completa. Foi prohibida pola súa crítica incisiva, e ambos os escritores foron encarcerados por un curto período de tempo debido ao seu contido provocativo. Como resultado deste escándalo, non hai copias coñecidas desta obra, e o seu contido exacto e a natureza da sátira que contiña son obxecto de especulación entre os eruditos. Porén, a repercusión de *"The Isle of Dogs"* e o castigo que recibiron Jonson e Nashe son un testemuño do poder do teatro e da sátira en particular para desafiar e criticar o poder e a autoridade.
* *"Volpone, or The Fox"* (1606): Ambientada en Venecia, esta obra é unha sátira sobre a avidez e a corrupción. 
* *"The Alchemist"* (1610): Oportunismo e enredo son os temas principais desta comedia, que desenrola no Londres contemporáneo de Johnson.
* *"Bartholomew Fair"* (1614): A obra retrata unha feira anual que se celebraba en Londres, resaltando a diversidade e a riqueza do carácter londiniense. Non existe tradución galega desta obra, mais o título podería ser traducido como "A Feira de Bartholomew".

### Poesía 
* *"Epigramas"* (1616): Unha colección de poesías breves e agudos que retratan diversos asuntos, desde a vida urbana até os costumes sociais da época.  
* *"The Forest"* (1616): Esta colección de poemas inclúe algunhas das pezas líricas máis coñecidas de Johnson, entre elas "To Celia" e "Song to Diana". Non foi publicado en galego, o título podería ser "A foresta", "A fraga" ou "O bosque".

### Prosa 
* *"Timber, or Discoveries"* (1641): Esta obra é unha compilación de notas e pensamentos de Johnson sobre diversos temas, como a literatura, a historia e a filosofía. Tampouco hai tradución oficial ao galego; o título podería ser traducido como "Madeira, ou Descubrimentos".  A obra de Ben Johnson tivo un impacto significativo na literatura inglesa e segue sendo relevante na actualidade. As súas obras proporcionan unha visión valiosa sobre a sociedade inglesa durante a época isabelina, mostrando a profundidade e a complexidade dos seus pensamentos sobre a humanidade e a sociedade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Renacemento
* Teatro isabelino
Büyükçekmece Basketbol

O **Büyükçekmece Basketbol**, coñecido por motivos de patrocinio como **ONVO Büyükçekmece** é un club profesional de baloncesto turco con sede no distrito de Büyükçekmece en Istanbul. Actualmente xoga na Basketbol Süper Ligi (BSL), a máxima categoría do baloncesto turco. Fundado en 2011, o equipo xoga os seus partidos como local no Gazanfer Bilge Spor Salonu, recinto con capacidade para 2&nbsp;500 espectadores.

## Historia 
O club foi fundado en 2011 baixo o nome de Tüyap Büyükçekmece. O equipo comezou a xogar na TB3L na temporada 2011−12. Na campaña 2012−13, o equipo gañou a TB3L e ascendeu á TB2L. Na súa primeira tempada na TB2L, o equipo finalizou en 9ª posición, permanecendo así un ano máis na liga. Na tempada 2014-15, o equipo rematou en 4ª posición da temporada regular e venceu ao Akhisar Belediyespor nos cuartos de final dos playoffs de ascenso. A continuación, o equipo venceu nas semifinais ao Denizli Basket Spor Kulübü, chegando o Tüyap Büyükçekmece á final da TB2L. Na final, o equipo perdeu contra o Yeşilgiresun Belediyespor Kulübü, pero aínda así ascenderon á Basketbol Süper Ligi, máxima categoría do baloncesto do país.

Desde ese ascenso o club permaneceu sempre na elite turca, sendo os seus mellores resultados os obtidos en 2015−16 e 2022−23 co décimo lugar na táboa clasificatoria. Tamén xogaron dúas temporadas competicións europeas, concretamente nas edicións de 2017 e 2018 da FIBA Europe Cup.

### Patrocinadores 
Por motivos de patrocinio o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
* **Tüyap Büyükçekmece** (2011−2015)
* **Demir İnşaat Büyükçekmece** (2015−2018)
* **Arel Üniversitesi Büyükçekmece** (2018−2021)
* **Büyükçekmece Basketbol** (2021−2022)
* **ONVO Büyükçekmece** (2022−presente)

### Temporadas 
## Xogadores 
### Destacados 
*  İlkan Karaman
*  Deniz Kılıçlı
*  Burak Can Yıldızlı
*  Milan Milošević
*  Andrew Andrews
*  Hilton Armstrong
*  Angelo Caloiaro
*  Danny Gibson
*  Kenny Hayes
*  Jerry Johnson
*  Saulius Kulvietis
*  Martynas Sajus
*  Clevin Hannah
*  Michael Roll
*  Volodymyr Gerun

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil oficial do club en Instagram *(en turco)*
* Perfil do club en Eurobasket
Imaxe dixital

Unha **imaxe dixital** é unha imaxe composta de píxeles, cada un con cantidades finitas e discretas de representación numérica para a súa intensidade ou escala de grises que é unha saída das súas funcións bidimensionais alimentadas como entrada polas súas coordenadas espaciais indicadas con *X* e *Y*, no eixe X e no eixe Y, respectivamente. Dependendo de se a resolución de imaxe é fixa, pode ser de tipo vectorial ou rasterizada.

## Formatos de ficheiro de imaxe 
Os formatos de imaxe dixital máis usados son:

* JPEG (*Joint Photographic Experts Group*): é o formato máis utilizado e coñecido na actualidade. Case todas as cámaras dan esta opción para gardar as imaxes. Ficheiro moi utilizado en Internet e en multimedia  pola súa excelente compresión e por soportar ata 16.777.216 cores diferentes.
* TIFF (*Tagged Image File Format*): ficheiro estándar para impresión industrial, tamén moi utilizado como opción en cámaras fotográficas. É un formato de ficheiro que aceptan practicamente todos os programas de imaxe. Foi desenvolvido en 1986 por Aldus e Microsoft nun intento de crear un estándar para as imaxes xeradas por equipos dixitais. TIFF é capaz de almacenar imaxes en cores verdadeiras (24 ou 32 bits).
* GIF (*Graphics Interchange Format*): creado para ser utilizado amplamente en Internet. Admite imaxes animadas e 256 cores por fotograma. Substituíuse polo PNG.
* BMP (*Windows Bitmap*) Normalmente usados polos programas de Microsoft Windows. Non utiliza ningún algoritmo de compresión, polo que este formato presenta as fotos de maior tamaño.
* SVG (*Scalable Vector Graphics*): é un formato vectorial, creado e desenvolvido polo World Wide Web Consortium.
* PNG (*Portable Network Graphics*): é un formato libre de datos utilizado para imaxes, que apareceu en 1996 como substituto do formato GIF, debido a que este último inclúe algoritmos patentados. Admite canle alfa, sen limitación de profundidade de cor, alta compresión (axustable). Permite comprimir imaxes sen perder calidade, a diferenza doutros formatos como JPG.
* PCD (*Kodak Photo CD*): este é un formato pechado lanzado por Kodak en 1992 como parte dun sistema de dixitalización e almacenamento de imaxes para satisfacer a demanda no inicio da popularización das imaxes dixitais. O produto non alcanzou o éxito suficiente para establecerse no mercado e foi descontinuado por Kodak. O formato, con todo, aínda é lido e aceptado polos principais programas de edición de imaxes.
* DWG (*AutoCAD drawing*): ficheiros de texto ASCII utilizados para almacenar datos de programas CAD.
* RAW (Familia de formatos de arquivo *RAW*): RAW refírese á familia de formatos de imaxe RAW que proveñen a maioría das cámaras dixitais profesionais. O formato RAW non está nin estandarizado nin documentado e difire dun fabricante a outro.

## Notas
O país dos soños

***O país dos soños*** (en ) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Francis Lawrence e escrito por David Guion e Michael Handelman. Baséase na tira cómica *Little Nemo in Slumberland* de Winsor McCay, e está protagonizado por Jason Momoa, Chris O'Dowd, Kyle Chandler, Weruche Opia e Marlow Barkley como Nemo. Conta a historia dunha nena que marcha vivir co seu tío logo de que o seu pai desaparecese no mar. A nena entra en Slumberland onde se fai amiga dun personaxe renegado que está involucrado nun complot para chegar ao Mar dos Pesadelos e conseguir unha perla especial que pode ter o poder de reunila co seu pai.

*O país dos soños* estreouse o 18 de novembro de 2022 a través de Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica.

## Personaxes 
* Marlow Barkley como Nemo
** Abigail White works como dobre de Nemo
* Jason Momoa como Flip
* Chris O'Dowd como Philip
** Cameron Nicoll como Phillip de neno
* Kyle Chandler como Peter
** Antonio Rane Pastore como Peter de neno
* Weruche Opia como Axente Green
* India de Beaufort como Ms. Arya
* Yanna McIntosh como Carla
* Izaak Smith como canadense
* Michael Blake como contable
* Humberly González como Graciela
* Ava Cheung como Ho-Sook
* Leslie Adlam como Axente Brown
* Jamillah Ross como Axente Orange
* Tonya Cornelisse como Axente Red
* Katerina Taxia como Janice

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming