Hughes H-1 Racer

O **Hughes H-1 Racer** é un avión de carreiras construído por Hughes Aircraft en 1935. Utilizando distintas ás, estableceu tanto un récord mundial de velocidade aérea como un récord de velocidade transcontinental nos Estados Unidos. O H-1 Racer foi o derradeiro avión construído por un particular en establecer o récord mundial de velocidade; a maioría dos avións que ostentaron o récord desde entón foron deseños militares.

## Desenvolvemento 
Durante o seu traballo na súa película de 1930 ''Hell's Angels'', Howard Hughes contratou a Glenn Odekirk para que mantivese a frota de máis de 100 avións usados na produción. Os dous homes compartían un interese común na aviación e idearon un plan para construír un avión para bater récords. O aparello recibiu varios nomes, pero é coñecido normalmente como H-1. Foi o primeiro tipo de avión producido pola compañía Hughes Aircraft.

Os estudos de deseño comezaron en 1934 cun modelo a escala exacto (de máis de dous pés de lonxitude) que foi probado no túnel de vento do Instituto Tecnolóxico de California, revelando unha velocidade potencial de 587 km/h.

## Deseño 
A aerodinámica foi un criterio de deseño primordial, dando como resultado o que se describiu retroactivamente como "un dos deseños de avións máis limpos e elegantes xamais construídos". Durante o proceso de construción desenvolvéronse moitas tecnoloxías innovadoras, incluíndo remaches enrasados ​​mecanizados individualmente que deixaban a pel de aluminio do avión extremadamente suave. O H-1 tiña un tren de aterraxe principal retráctil (naquel momento unha característica novidosa), e unha roda de cola totalmente retractable hidraulicamente para reducir a resistencia dunha roda convencional e maximizar a velocidade. Cando os seus compañeiros chegaron ao lugar do accidente Hughes dixo: "Podemós arranxalo; irá máis rápido".

Hughes realizou posteriormente cambios menores no H-1 Racer para facelo máis axeitado para o intento de récord de velocidade transcontinental. O cambio máis significativo foi a instalación de novas ás con maior envergadura, dándolle unha menor carga alar. O 19 de xaneiro de 1937, un ano e medio despois de establecer o récord de velocidade de avións terrestres co H-1, Hughes bateu o seu propio récord de velocidade transcontinental voando sen paradas dende Os Ánxeles ata Nova York en 7 horas, 28 minutos e 25 segundos, esmagando o tempo anterior de 9 horas, 27 minutos en dúas horas. A súa velocidade media durante o voo foi de 518 km/h.

Tendo en conta que os avións en servizo contemporáneos aínda eran biplanos, Hughes esperaba plenamente que o Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos (USAAC) adoptase o novo deseño da súa aeronave e convertese o H-1 na base dunha nova xeración de avións de combate dos Estados Unidos. Os seus esforzos por persuadir ao Corpo Aéreo non tiveron éxito. Nun testemuño de posguerra ante o Senado, Hughes indicou que a resistencia ao deseño innovador foi a base para o rexeitamento da USAAC ao H-1: "Intentei venderlle ese avión ao Exército, pero rexeitárono porque nese momento o Exército non pensaba que un monoplano en voladizo fose adecuado para un avión de persecución..."

O escritor de aviación William Wraga afirma que o H-1 Racer inspirou posteriores cazas con motor radial como o Republic P-47 Thunderbolt, o Mitsubishi A6M Zero e o Focke-Wulf Fw 190, sen ofrecer ningún argumento máis que "Hughes mostroulles como debería facerse". Tras a guerra, Hughes afirmou que "era bastante evidente para todos que o caza Zero xaponés fora copiado do Hughes H-1 Racer". Afirmou que a forma das ás, o deseño da cola e a semellanza xeral do Zero derivaban do seu avión. Jiro Horikoshi, deseñador do Mitsubishi Zero negou rotundamente a acusación de que o Hughes H-1 influíse no deseño do avión de combate xaponés.

## Notas 
## Bibliografía 
*