Árbore do paraíso

miniatura|*Elaeagnus angustifolia*.
miniatura|*Froitos da árbore do paraíso*

A **árbore do paraíso** (*Elaeagnus angustifolia*) é un arbusto ou unha árbore caducifolia da familia Eleagnaceae. Nativa do sueste de Europa e Asia Menor, comezou a se cultivar na Europa Occidental no século XVIII e en América do Norte a fins do século XIX.

## Descrición 
Esta árbore pode acadar ata 10 m de altura. Ten follas estreitas, lanceoladas e abrancazadas e flores aromáticas. O froito é unha drupa amarela avermellada, semellante ao dátil, que serve de alimento a moitas especies de paxaros.

## Etimoloxía 
O nomes comúns de *árbore do paraíso* ou *oliveira do paraíso* débense moi probabelmente a ser citada na Biblia coma unha árbore que se atopaba no Edén. Oliveira, porque as follas aseméllanse ás desta árbore.

Respecto do nome científico, semella que Carl von Linné o escolleu baseándose nas palabras gregas *"eleia"* (oliveira) e *"agnos"* (agnocasto ou árbore da castidade, unha planta que se asemella á árbore). Outras fontes aseguran que o nome deriva da mesma palabra grega *"eleia"* e a tamén grega *"gennao"* (procrear algo semellante), indicando deste xeito á súa semellanza coa oliveira.

## Distribución e hábitat 
É orixinario de zonas secas a aridas de Asia occidental e central, desde o sur de Rusia e Kazakhstán até Turquía.

Unha das poboacións máis senlleiras é a presente en Valdemoro, no parque denominado "Bolitas del Airón", por ser o único arboredo espontáneo da Península Ibérica.

## Propiedades 
A madeira é considerada de má calidade e sen valor comercial.

Empezou a cultivarse en 1736, en Alemaña. Actualmente, o seu cultivo está moi estendido en Europa central e meridional, polo seu uso ornamental e tamén polas súas flores recendentes e o seu froito comestíbel.

## Taxonomía 
*Elaeagnus angustifolia* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Species Plantarum* 1: 121. 1753.
;sinonimia:
* *Elaeagnus argentea* Moench 
* *Elaeagnus caspica* (Sosn.) Grossh.	
* *Elaeagnus dactyliformis* Schltdl.	
* *Elaeagnus erivanensis* Fisch. ex Schltdl.	
* *Elaeagnus hortensis* M.Bieb.	
* *Elaeagnus igda* (Servett.) Tzvelev	
* *Elaeagnus iliensis* (Musch.) Musch.	
* *Elaeagnus incana* Lam.	
* *Elaeagnus inermis* Mill.	
* *Elaeagnus litoralis* (Servett.) Kozlowsk.	
* *Elaeagnus longipes var. hortensis* (M. Bieb.) Maxim.	
* *Elaeagnus moorcroftii* Wall. ex Schltdl.	
* *Elaeagnus orientalis* L.
* *Elaeagnus oxycarpa* Schltdl.	
* *Elaeagnus oxycarpa var. microcarpa* (Servett.) Tzvelev	
* *Elaeagnus songarica var. kozlovskajae* Tzvelev	
* *Elaeagnus songorica* (Bernh. ex Schltdl.) Schltdl.	
* *Elaeagnus spinosa* L.	
* *Elaeagnus tifliensis* Vis.	
* *Elaeagnus tomentosa* Moench 
* *Elaeagnus turcomanica* Kozlowsk.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Flora of China Editorial Committee. 2007. Fl. China 13: 1–548. Science Press & Missouri Botanical Garden Press, Beijing & St. Louis.
* Nasir, E. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.
* Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las Plantas Vasculares del Cono Sur (Argentina, Sur de Brasil, Chile, Paraguay y Uruguay). Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1): i–xcvi, 1–983; 107(2): i–xx, 985–2286; 107(3): i–xxi, 2287–3348.