Octave Mirbeau

**Octave Mirbeau**, nado o 16 de febreiro de 1848 en Trévières (Calvados) e finado o 16 de febreiro de 1917 en París, foi un escritor francés, xornalista, novelista, dramaturgo, autor de comedias e contos.

Como xornalista, Mirbeau exerceu unha grande influencia na vida social, política e artística do seu tempo. Caracterizado polo seu compromiso coa verdade e a xustiza, foi ademais un novelista e autor de teatro de grande sona a nivel europeo, que conseguiu seducir ás vangardas artísticas e literarias.

## Traxectoria 
miniatura|dereita|150px|Maurice Maeterlinck.
Naceu en Trévières, Normandía, o 16 de febreiro de 1848, e morreu en París o 16 de febreiro de 1917. Tras un período xuvenil en Rémalard (Perche), finalizou uns estudos mediocres no colexio xesuíta de Vannes – de onde foi expulsado aos quince anos -. Grazas ao líder bonapartista Dugué de la Fauconnerie, que o contrata como secretario particular e o introduce no xornal *L’Ordre de Paris*, Mirbeau afástase do estudo notarial no que, por tradición familiar, estaba condenado a traballar.

Tras a súa experiencia xornalística e política ao servizo dos bonapartistas e dun debut literario como “negro” (*ghost writer*) (''L'Écuyère*, 1882 ; *La Belle Madame Le Vassart*, 1884), Mirbeau mergúllase de cheo na literatura ao iniciar unha carreira literaria de seu, combinando literatura e loitas políticas onde priman os seus propios valores éticos e estéticos. As súas obras caracterízanse polo anticlericalismo, o pacifismo e un antimilitarismo exacerbados. Personaxe comprometido coas loitas do seu tempo que adhire ao anarquismo e defende apaixonadamente a causa dreyfusista, Mirbeau encarna ao personaxe comprometido cos asuntos públicos, afastado da rixidez de calquera partido político.

Crítico de arte e de literatura, foi chantre de Auguste Rodin, Claude Monet, Camille Pissarro, Paul Cézanne, Félix Vallotton e Pierre Bonnard, e a súa suspicacia artística, condúceno a descubrir aos artistas que se agochaban tras nomes entón descoñecidos como Vincent Van Gogh, Camille Claudel, Aristide Maillol, Maurice Maeterlinck, Marguerite Audoux e Maurice Utrillo.

## Obra 
### Novelas 
thumb|right|160px|Hermann-Paul, *O Calvario*, Juliette Roux, 1928
Pronto tras escribir dez novelas como "negro", oficialmente estrea co exitoso *Le Calvaire* (*O Calvario*) (1886), novela en que se libera dos traumas dunha paixón devastadora por unha muller non moito santa chamada Judith e rebatizada Juliette Roux na ficción.
thumb|left|180px|Hermann-Paul, *L'Abbé Jules*, 1904
En 1888 publica *L'Abbé Jules* (*O Padre Júlio*) no cal a través de dous personaxes fascinantes - o abade Jules e o padre Pamphile - recorre á psicoloxía de profundidade e so a influencia de Fiódor Dostoievski escribe aquel que sería considerado o primeiro prefreudiano da literatura francesa.

En *Sébastien Roch'', publicado en 1890, Mirbeau busca superar os efectos traumáticos das experiencias como estudante adolescente entre os xesuítas de Vannes. Dando un ton ficcional a traxes verídicos o autor describe a violencia sufrida por el e por outros nenos da súa idade so os 'coidados' dos xesuítas, transgredindo un tabú que perduraría aínda por un centenar de anos ao denunciar a violación de nenos e adolescentes por sacerdotes.

Octave Mirbeau pasa entón por unha gran crise existencial e literaria e no curso desta publica en edición de folletín unha novela preexistencialista extraordinaria chamada *Dans le ciel* (*No ceo*), a cal ten como personaxe central un pintor inspirado directamente na figura de Vincent van Gogh.

Tras a conclusión do caso Dreyfus, Mirbeau publica tres novelas que serían xulgados "escandalosos" polos auto-titulados defensores dos parámetros da virtude. En 1899 publica *Le Jardin des supplices* (*O Xardín dos suplicios*), unha novela constituída de textos distinguidos que escribira anteriormente. En 1900 lanza ''Le Journal d'une femme de chambre* (*Diario dunha camareira*) no cal denuncia a domesticidade como unha forma de escravitude dos tempos modernos e exhibe os segredos repugnantes da burguesía. E por fin en (1901) publica *Les 21 jours d'un neurasthénique* (*(Os 21 días dun neurastênico*), unha compilación intercruzada de contos crueis. Nestas obras, Mirbeau cuestiona as convencións estilísticas das novelas tradicionais, practicando a técnica do collage, transgredindo o código de verosimilitude e credibilidade ficcional, desafiando as conveniencias hipócritas da propiedade.

Nas súas dúas últimas novelas - *La 628-E8* (1907) e *Dingo* (1913), Mirbeau afástase do realismo, dando espazo para elementos de fantasía elixindo o seu coche e o seu propio cachorro como heroes. Debido á intermitencia das súas filiacións de xénero, ambas historias mostran como completamente Mirbeau rompera coas convencións da ficción realista.

### Teatro 
No teatro Mirbeau alcanzou fama cunha traxedia proletaria *Les Mauvais bergers* (*Os malos pastores*) aínda en 1897, e despois en 1903, tornouse coñecido mundialmente cunha comedia clásica de costumes na tradición de Molière: *Les affaires sont les affaires*, na cal aparece o personaxe Isidoro Lechat, o arquetipo do moderno home de negocios, produto dun mundo novo, que en todo busca facer diñeiro e expandir seus tentáculos polo mundo. En 1908, ao fin dunha longa batalla xudicial e dos medios, presenta a comedia francesa *Le Foyer* (*O Lar*), unha obra destinada ao escándalo que transgride outro tabú : a explotación económica e sexual de adolescentes en lugares de suposta caridade...

Mirbeau tamén crea tamén seis pequenas pezas dun acto, innovadoras ao extremo, publicadas en 1904 co nome de *Farces et Moralités*. A través destas pezas Mirbeau anticipa o teatro de Bertold Brecht, Marcel Aymé, Harold Pinter e Eugène Ionesco. Levando a revolta ao seo da linguaxe, desmistifica a lei, a monogamia e as institucións sociais, ridiculariza os discursos de políticos e aínda fai broma coa linguaxe do amor.

## Obras 
### Novelas 
* *Le Calvaire* (1886).
* *L'Abbé Jules* (1888).
* *Sébastien Roch* (1890).
* *Dans le ciel* (1893-1989). Publicada en galego en 2015 co título *No ceo* en Hugin e Munin, traducida por Xavier Senín.
* *Le Jardin des supplices* (1899).
* *Le Journal d'une femme de chambre* (1900).
* *Les 21 jours d'un neurasthénique* (1901).
* *La 628-E8* (1907).
* *Dingo* (1913).
* *Œuvre romanesque*, 3 vols (2000-2001).

### Teatro 
* *Les Mauvais bergers* (1897; trad ao galego: *Os malos pastores*, 2010 –no prelo-).
* *Les affaires sont les affaires* (1903).
* *Farces et moralités* (1904).
* *Le Foyer* (1908).
* *Les Dialogues tristes* (2005).

### Contos 
* *Lettres de ma chaumière* (1885).
* *Contes de la chaumière* (1894).
* *Dans l’antichambre* (1905).
* *Contes cruels*, 2 volumes (1990, 2000 e 2009).
* *Mémoire pour un avocat* (2007).

### Outras obras 
* *Lettres de l'Inde* (1991).
* *Combats esthétiques* (1993).
* *L'Amour de la femme vénale* (1994).
* *Correspondance générale* (2003-2005-2009).
* *Combats littéraires* (2006).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pierre Michel e Jean-François Nivet, *Octave Mirbeau, l'imprécateur au cœur fidèle* (1990).
* *Cahiers Octave Mirbeau*, 20 n° (1994-2013).

### Ligazóns externas 
* Société Octave Mirbeau .
* Portail Octave Mirbeau .
* *Dictionnaire Octave Mirbeau'' .