Lord Byron

**George Gordon Byron, 6º barón de Byron** (máis coñecido simplemente como **Lord Byron**), nado en Londres o 22 de xaneiro de 1788 e finado en Missolonghi o 19 de abril de 1824, foi un poeta inglés e un dos escritores máis versátiles e importantes do Romanticismo 
e  considerado un dos grandes poetas británicos, así como un dos máis lidos e influentes. Entre os traballos máis coñecidos de Byron están os poemas narrativos *Don Juan* e ''Childe Harold's Pilgrimage*; moitas das súas letras máis curtas en *Hebrew Melodies* tamén se fixeron populares (exemplo "She Walks in Beauty").

Byron educouse no Trinity College da Universidade de Cambridge. Tras graduarse, viaxou cumpridamente por Europa, vivindo durante sete anos en Italia, en Venecia, Rávena, Pisa e Xénova, e logo viuse obrigado a fuxir a Inglaterra tras recibir ameazas de morte. Durante a súa estadía en Italia, visitaba con frecuencia o seu amigo e tamén poeta Percy Bysshe Shelley. Máis tarde, Byron uniuse á Guerra de Independencia de Grecia para loitar contra o imperio otomán, polo que os gregos o veneran como un heroe popular. Morreu liderando unha campaña en 1824, á idade de 36 anos, por mor dunha febre contraída tras o primeiro e segundo asedio de Mesolongi.

Na súa época, Byron era coñecido polos seus excesos aristocráticos, incluíndo grandes débedas, numerosos namoramentos, murmurios de incesto coa súa medio irmá e o seu exilio autoimposto.

A súa única filla lexítima, Ada Lovelace, foi unha figura fundacional no campo da programación de computadoras, baseándose nos seus apuntamentos para a máquina analítica de Charles Babbage. Os fillos extramatrimoniais de Byron inclúen a Allegra Byron, quen faleceu na infancia, e posiblemente a Elizabeth Medora Leigh, filla da súa media irmá Augusta Leigh.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
George Gordon Byron naceu na rúa Holles, en Londres; A súa familia na rexión inglesa de Midlands remóntase sen interrupción até Ralph de Buran, quen chegou a Inglaterra con Guillerme o Conquistador no século XI. As súas propiedades inmobiliarias figuran no Domesday Book de 1086.
[miniatura|esquerda|Gravado do pai de Byron, o capitán [John «Mad Jack» Byron, data descoñecida.]]
Byron era o único fillo do capitán John «Jack» Byron e a súa segunda esposa, Lady Catherine Gordon (do Clan Gordon), herdeira do predio Gight en Aberdeenshire, Escocia. Os avós paternos de Byron eran o vicealmirante John Byron e Sophia Trevanion. Tras sobrevivir a un naufraxio cando era un mozo gardamariña, o avó de Byron estableceu unha nova marca de velocidade ao dar a volta ao mundo. Despois de verse envolvido nunha tempestuosa viaxe durante a guerra de independencia dos Estados Unidos, a prensa alcumouno "Foul-Weather Jack" Byron (Jack Mal Tempo).
[miniatura|esquerda|Retrato de Catherine Gordon, nai de lord Byron, obra de [Thomas Stewardson]]

O pai de Byron estivera casado anteriormente, de forma algo escandalosa, con Amelia Osborne, marquesa de Carmarthen, con quen mantiña unha relación sentimental. A voda tivo lugar apenas unhas semanas despois de que ela se divorciase do seu marido, estando embarazada duns oito meses. O matrimonio non foi feliz, e os seus dous primeiros fillos, Sophia Georgina e un neno sen nome, morreron na infancia. A propia Amelia morreu en 1784, case exactamente un ano despois do nacemento do seu terceiro fillo, a media irmá do poeta, Augusta Mary. Aínda que Amelia morreu por mor dunha enfermidade dexenerativa, probablemente tuberculose, a prensa informou que o seu corazón rompeu polo remorso de abandonar ao seu marido. As fontes do século XIX culparon ao trato "brutal e cruel" que lle dera Jack.

Jack casou con Catherine Gordon de Gight o 13 de maio de 1785, segundo todas as fontes, só pola súa fortuna. Para reclamar a herdanza da súa segunda esposa en Escocia, o pai de Byron adoptou o apelido adicional "Gordon", pasando a chamarse "John Byron Gordon", e en ocasións facíase chamar "John Byron Gordon de Gight". A nai de Byron tivo que vender as súas terras e o seu título para pagar as débedas do seu novo marido. No espazo de dous anos, a gran leira, valorada nunhas 23 500 libras esterlinas (equivalentes a 3.760.697 £ en 2023), foi malgastada, deixando á antiga herdeira unha renda anual en fideicomiso de só 150 libras (equivalente a 24.076 £ en 2023).

A nai de Byron regresou a Aberdeenshire en 1790, e Byron pasou parte da súa infancia alí. pero a parella separouse rapidamente. Catherine experimentaba regularmente cambios de humor e episodios de melancolía,

Descrita por algúns biógrafos como "unha muller sen xuízo nin autocontrol", Catherine supostamente mimaba e consentia o seu fillo ou o irritaba coa súa caprichosa mania. A el repugnáballe que bebese e a miúdo burlábase dela por ser baixa e corpulenta, polo que lle resultaba difícil atrapalo para disciplinalo. Byron nacera cunha deformidade no pé dereito; a súa nai, nun arrebato de ira, vingouse chamándolle «neno coxo». Con todo, a biógrafa de Byron, Doris Langley Moore, no seu libro de 1974 *Lord Byron Accounts Rendered*, ofrece unha visión máis comprensiva da señora Byron como unha firme defensora do seu fillo, que sacrificou a súa precaria situación financeira para mantelo no luxo en Harrow e Cambridge. Langley-Moore cuestiona a afirmación do biógrafo do século XIX John Galt de que ela abusaba do alcol.

A sogra de Byron, Judith Noel, a honorable Lady Milbanke, faleceu en 1822, e no seu testamento esixía que el cambiase o seu apelido a "Noel" para poder herdar a metade do seu patrimonio. En consecuencia, obtivo unha Real Orde, que lle permitía "tomar e usar unicamente o apelido Noel" e "subscribir devandito apelido Noel antes de todos os títulos de honra". A partir dese momento, asinou como "Noel Byron", xa que a firma habitual dun par era simplemente o nome do título nobiliario, neste caso, simplemente "Byron". Algúns especularon que o fixo para que as súas iniciais fosen «N. B.», imitando as do seu heroe, Napoleón Bonaparte. Anne Isabella Byron (Lady Byron) finalmente sucedeu ao barón de Wentworth, converténdose en "Lady Wentworth".
### Educación
Byron recibiu a súa primeira educación formal na Aberdeen Grammar School desde xaneiro de 1795 ata que regresou a Inglaterra aos 10 anos. En agosto de 1799 ingresou na escola do Dr. William Glennie, en Dulwich. Baixo o coidado do Dr. Bailey, animóuselle a facer exercicio con moderación, pero non puido evitar os episodios "violentos" de actividade nun intento por compensar o seu pé deforme. A súa nai interferiu nos seus estudos, retirándoo a miúdo da escola, o que posiblemente contribuíu á súa falta de autodisciplina e ao seu descoido dos estudos clásicos.

Byron foi enviado á Harrow School en 1801, e permaneceu alí ata xullo de 1805.

A súa falta de moderación non se limitaba ao exercicio físico. Byron namorouse de Mary Chaworth, a quen coñeceu na escola, onde coñeceu e estableceu unha estreita amizade co mozo John Edleston. Sobre o seu "protexido" escribiu: "Foi o meu compañeiro case constante desde outubro de 1805, cando ingresei no Trinity College. A súa voz foi o primeiro que me chamou a atención, o seu aspecto consolidouna e os seus modos uníronme a el para sempre". Tras a morte de Edleston, Byron compuxo *Thyrza'', unha serie de elexías, na súa memoria. 

En anos posteriores, describiu a relación como "un amor e unha paixón violenta, aínda que ». Con todo, esta afirmación debe interpretarse no contexto do endurecemento da actitude pública cara á homosexualidade en Inglaterra e as sancións, incluído o aforcamento público, impostas aos delincuentes condenados ou mesmo sospeitosos. Doutra banda, é moi posible que a relación fose "pura", por respecto á inocencia de Edleston, en contraste coas relacións probablemente máis abertamente sexuais que se vivían na escola Harrow. O poema «The Cornelian» foi escrito sobre a cornalina que Byron recibira de Edleston.

Byron pasou tres anos no Trinity College, dedicándose ao boxeo, a equitación, o xogo e as aventuras sexuais. Mentres estudaba na Universidade de Cambridge, estableceu amizades para toda a vida con homes como John Cam Hobhouse, quen o iniciou no Cambridge Whig Club, que apoiaba a política liberal, e Francis Hodgson, membro do King's College, con quen mantivo correspondencia sobre temas literarios e doutro tipo até o final da súa vida.

### Carreira
#### Inicios da carreira
[miniatura|Burgage Manor a casa de Byron, en [Southwell, Nottinghamshire]]
Cando non estaba na escola ou a universidade, Byron vivía na residencia da súa nai, Burgage Manor, en Southwell, Nottinghamshire. Con todo, foi rapidamente retirado e queimado por consello do seu amigo, o reverendo J. T. Becher, debido aos seus versos máis amorosos, en particular o poema *To Mary*.

*Hours of Idleness* publicado en 1807, cando tiña 19 anos, foi o seu primeiro volume de poesía, este era unha recompilación de moitos dos poemas escritos anteriormente xunto con composicións máis recentes, foi o libro culminante. As críticas salvaxes e anónimas que recibiu (que agora se sabe que foron obra de Henry Peter Brougham) na *Edinburgh Review* levaron a Byron a compor a súa primeira gran sátira, *English Bards and Scotch Reviewers* (1809). Byron entregoullo ao seu parente Robert Charles Dallas e pediulle que "... o publicase sen o seu nome". 

Alexander Dallas suxeriu un gran número de cambios no manuscrito e proporcionou o razoamento para algúns deles. Dallas tamén afirmou que Byron tivera inicialmente a intención de antepor un argumento a este poema, que Dallas citou. Aínda que se publicou anonimamente, April Dallas escribiu que "xa se sabe que vostede é o autor". A obra molestou tanto a algúns dos seus críticos que retaron a Byron a un duelo; co tempo, en edicións posteriores, converterse en branco da pluma de Byron converteuse nun signo de prestixio. En palabras do propio Byron: "Unha mañá esperteime e descubrín que era famoso". A este éxito seguíronlle os dous últimos cantos do poema, así como catro "Contos orientais" igualmente soados: *The Giaour*, *The Bride of Abydos*, *The Corsair* e *Lara*. Por esa mesma época, comezou a súa relación íntima co seu futuro biógrafo, Thomas Moore.
### Primeiras viaxes a Oriente
Byron acumulou numerosas débedas cando era novo, debido ao que a súa nai denominaba "unha imprudente indiferenza polo diñeiro". Byron realizou o Grand Tour, que por entón era unha parte habitual da educación dos mozos nobres. Viaxou con Hobhouse durante o primeiro ano, e entre o seu séquito de serventes atopábase a fiel axuda de cámara de Byron, William Fletcher. Hobhouse e Byron adoitaban tomar a Fletcher como branco das súas bromas. As guerras napoleónicas obrigaron a Byron a evitar viaxar pola maior parte de Europa, polo que se dirixiu ao mar Mediterráneo. A súa viaxe permitiulle evitar aos seus acredores e reencontrarse cun antigo amor, Mary Chaworth, protagonista do seu poema "A unha dama: cando me preguntaron por que abandonaba Inglaterra na primavera".
[miniatura|Pedra de Byron en [Tepelenë, Albania.]]
Byron comezou a súa viaxe en Portugal, desde onde escribiu unha carta ao seu amigo Hodgson na que describe o que aprendera do idioma portugués: principalmente palabrotas e insultos. Byron gozou especialmente da súa estancia en Sintra, que máis tarde describiu en ''Childe Harold's Pilgrimage*  (*As peregrinacións de Childe Harold'') como "o glorioso Edén". Desde Lisboa viaxou por terra a Sevilla, Xerez da Fronteira, Cádiz e Xibraltar, e desde alí por mar a Sardeña, Malta, Albania e Grecia. O propósito da viaxe de Byron e Hobhouse a Albania era reunirse con Alí Paxá de Ioanina e coñecer o país que, até entón, era practicamente descoñecido en Gran Bretaña.

### Inglaterra 1811–1816
[miniatura|Retrato de Byron por [Richard Westall]]
Tras a publicación dos dous primeiros cantos de “”Childe Harold's Pilgrimage“” (1812), Byron converteuse nunha celebridade. "Rapidamente converteuse na estrela máis brillante do cegador mundo da Rexencia londiniense. Era moi solicitado en todos os eventos sociais, foi elixido membro de varios clubs exclusivos e frecuentaba os salóns máis elegantes de Londres". Con todo, en 1813 reuniuse por primeira vez en catro anos coa súa media irmá, Augusta Leigh. Os rumores de incesto rodeaban á parella; sospeitábase que Medora (nada en 1814), a filla de Augusta, era filla de Byron. e outras fixeron da súa vida matrimonial un inferno.
Annabella consideraba que Byron estaba tolo, e en xaneiro de 1816 abandonouno, levándose á súa filla, e comezou os trámites para a separación legal. A súa separación fíxose legal mediante un acordo privado en marzo de 1816. O escándalo da separación, os rumores sobre Augusta e as débedas cada vez maiores obrigárono a abandonar Inglaterra en abril de 1816, para non volver xamais.

Alí Byron estableceu amizade co poeta Percy Bysshe Shelley e a escritora Mary Godwin, futura esposa de Shelley. Tamén se uniu a eles a media irmá de Mary, Claire Clairmont, con quen tivera unha aventura en Londres, que posteriormente deu lugar ao nacemento da súa filla ilexítima Allegra, que morreu con 5 anos de vida, de tifo ou malaria, encontrandose nese momento baixo o coidado de Byron. En varias ocasións, Byron foi visitar a Germaine de Staël e o seu grupo de Coppet, o que resultou ser un valioso apoio intelectual e emocional para Byron naquel momento.

[miniatura|[Frontispicio (libro)|Frontispicio dunha edición de  de ''Childe Harold's Pilgrimage*]]
Atrapados no interior da Villa Diodati pola "choiva incesante" de "ese verán húmido e desagradable" durante tres días en xuño, os cinco dedicáronse a ler historias fantásticas, entre elas *Fantasmagoriana*, e logo inventando as súas propias historias. Mary Shelley creou a que se convertería en *Frankenstein ou o moderno Prometeo*, e Polidori produciu *The Vampyre*, proxenitor do  xénero romántico de vampiros. *The Vampyre* inspirouse en *Fragment of a Novel* unha historia fragmentaria de Byron.

O fragmento da historia de Byron publicouse como epílogo de *Mazeppa*; tamén escribiu o terceiro canto de *Childe Harold*.
### Italia
Byron pasou o inverno en Venecia, interrompendo as súas viaxes cando se namorou de Marianna Segati, en cuxa casa veneciana aloxábase, e que pronto foi substituída por Margherita Cogni, de 22 anos; ambas as mulleres estaban casadas. Cogni non sabía ler nin escribir, e deixou ao seu marido para irse a vivir con Byron. As súas pelexas a miúdo facían que Byron pasase a noite na súa góndola; cando el pediulle que se marchase da casa, ela arroxouse á canle veneciana.
[miniatura|A visita de Byron a [San Lazzaro degli Armeni tal e como a representa o retrato de Ivan Aivazovskii de 1899.]]
En 1816, Byron visitou San Lazzaro degli Armeni en Venecia, onde se familiarizou coa cultura armenia coa axuda dos monxes pertencentes á Orde Mechitarista. Coa axuda do pai Pascal Aucher (Harutiun Avkerian), aprendeu a lingua armenia e asistiu a numerosos seminarios sobre lingua e historia. En 1817, foi coautor de *Grammar English and Armenian* (Gramática inglesa e armenia), un libro de texto de inglés escrito por Aucher e corrixido por Byron, e en 1819, *A Grammar Armenian and English*, un proxecto que el mesmo iniciou sobre a gramática do armenio clásico para angloparlantes, no que incluíu citas do armenio clásico e do armenio moderno.

En 1817, viaxou a Roma. Ao regresar a Venecia, escribiu o cuarto canto de *Childe Harold*. Por esa mesma época, vendeu a abadía de Newstead e publicou *Manfred*, *Cain* e *The Deformed Transformed*. O cinco primeiros cantos de Don Juan escribíronse entre 1818 e 1820. Durante este período coñeceu á condesa Guiccioli, de 21 anos, quen atopou en Byron o seu primeiro amor; el pediulle que fuxise con el. Despois de considerar emigrar a Venezuela ou á Colonia do Cabo, Byron finalmente decidiu abandonar Venecia para irse a Rávena.

Debido ao seu amor pola nova aristócrata local Teresa Guiccioli, recentemente casada, Byron viviu en Rávena entre 1819 e 1821. Alí continuou escribindo *Don Juan* e redactou o *Diario de Rávena* e *O meu dicionario e os meus recordos*. Por aquela época recibiu a visita de Percy Bysshe Shelley e de Thomas Moore, a quen confiou a súa autobiografía ou "vida e aventuras", que Moore, Hobhouse e o editor de Byron, John Murray,

Shelley e Williams alugaron unha casa na costa e mandaron construír unha goleta. Byron decidiu ter o seu propio iate e contratou ao amigo de Trelawny, o capitán Daniel Roberts, para que deseñase e construíse o barco. Bautizado como *Bolívar*, foi vendido posteriormente a Charles John Gardiner, primeiro conde de Blessington e Marguerite, condesa de Blessington cando Byron partiu cara a Grecia en 1823.
miniatura|upright|Vila Saluzzo Bombrini, a residencia xenovesa de Lord Byron
Byron asistiu á cremación de Shelley na praia, organizada por Trelawny despois de que Williams e Shelley afogásense nun accidente de barco o 8 de xullo de 1822. A súa última residencia en Italia foi en Xénova, onde se aloxou na Vila Saluzzo Bombrini. O 29 de setembro retou a Edward John Trelawny a nadar desde *Bolívar* até San Terenzo e volver. O poeta perdeu, en parte debido a unha enfermidade, e viuse obrigado a permanecer catro días nunha choza en Lerici, sufrindo todo tipo de dores. Mentres vivía en Xénova, acompañábanlle a condesa Guiccioli, e os Blessington. Lady Blessington baseou gran parte do material do seu libro Conversacións con Lord Byron no tempo que pasaron xuntos alí. Este libro converteuse nun importante texto biográfico sobre a vida de Byron xusto antes da súa morte.
[miniatura|upright|Unha composición escultórica do século XIX de [Henri Chapu|Henri-Michel Chapu e Alexandre Falguière que representa a Grecia en forma de figura feminina coroando a Lord Byron no Parque Nacional de Atenas. (Άγαλμα Λόρδου Βύρωνος)]]

### Grecia otomá 
[miniatura|upright|*[Lord Byron con traxe albanés* por Thomas Phillips, 1813. Mansión Venizelos, Atenas (residencia do embaixador británico).]]
Byron vivía en Xénova en 1823, cando, aburrido da súa vida alí, aceptou as propostas de apoio dos representantes do movemento independentista grego do imperio otomán. Ao principio, Byron non quería abandonar a súa amante de 22 anos, a condesa Teresa Guiccioli, que abandonara ao seu marido para vivir con el. Pero finalmente, ao pai de Guiccioli, o conde Gamba, permitíuselle abandonar o seu exilio en Romaña coa condición de que a súa filla regresase con el, sen Byron. Ao mesmo tempo que o filélico Edward Blaquiere tentaba recrutalo, Byron estaba confundido sobre o que se supuña que debía facer en Grecia, e escribiu: "Blaquiere parecía pensar que eu podería ser dalgunha utilidade, mesmo «aquí», aínda que non especificou exactamente «en que»". 

Coa axuda do seu banqueiro e do capitán Daniel Roberts, Byron fretou o bergantín *Hércules* para que o levase a Grecia. Cando Byron partiu de Xénova, provocou unha "dor apaixonada" en Guiccioli, que chorou abertamente mentres el afastábase navegando. O *Hércules* viuse obrigado a regresar ao porto pouco despois. Cando partiu por última vez, Guiccioli xa abandonara Xénova. O 16 de xullo, Byron partiu de Xénova e chegou a Cefalonia nas Illas Xónicas o 4 de agosto.

A súa viaxe está descrita en detalle na obra de Donald Prell *Sailing with Byron from Genoa to Cephalonia* (*Navegando con Byron de Xénova a Cefalonia*). Prell tamén escribiu sobre unha coincidencia no fretamento do *Hércules* por parte de Byron. O barco foi botado a só unhas millas ao sur de Seaham Hall, onde Byron casou con Annabella Milbanke en 1815. Entre 1815 e 1823, o barco prestou servizo entre Inglaterra e Canadá. De súpeto, en 1823, o capitán do barco decidiu navegar até Xénova e ofrecer o *Hércules* para o seu fretamento. Despois de levar a Byron a Grecia, o barco regresou a Inglaterra, para non volver aventurarse nunca máis no Mediterráneo.

Byron quedou inicialmente na illa de Cefalonia, onde foi asediado por axentes das faccións gregas rivais, que querían recrutalo para a súa propia causa. As illas Xónicas, entre as que se atopa Cefalonia, estiveron baixo dominio británico até 1864. Byron gastou 4000 libras esterlinas (equivalentes a 403 865 libras esterlinas en 2023) do seu propio peto para reacondicionar a frota grega. Cando Byron viaxou á Grecia continental a noite do 28 de decembro de 1823, o seu barco foi sorprendido por un buque de guerra otomán, que non o atacou porque o capitán otomán confundiu o barco de Byron cun barco incendiario. Para evitar á Armada otomá, coa que se atopou varias veces durante a súa viaxe, Byron viuse obrigado a tomar unha ruta indirecta e non chegou a Mesolongi até o 5 de xaneiro de 1824.

En 1824, foi a Grecia a loitar contra os turcos. Alí contraeu malaria. Os médicos preescribíronlle unhas sangrías, ao que el se negou. Días despois, extenuado pola enfermidade e chamándolles carniceiros, permitiu aos médicos sacarlle todo o sangue que desexasen, o dezaseis de abril practicaron a primeira sen bo resultado. Ao día seguinte realizaron outras dúas. Testemuñas presenciais aseguraron que, en total, lle extraeron uns dous litros de sangue.*

Na España absolutista de Fernando VII e nunha América hispana que loitaba pola súa emancipación, a vida e obra de Byron tiveron unha grande influencia e serviron de inspiración aos poetas do Romanticismo.

## Obra 
miniatura|Byron, 1830
### Obras maiores 
* *Hours of Idleness* (1807)
* *English Bards and Scotch Reviewers* (1809)
* *Childe Harold's Pilgrimage, Cantos I & II* (1812)
* *The Giaour* (1813) 
* *The Bride of Abydos* (1813)
* *The Corsair* (1814) 
* *Lara, A Tale* (1814) 
* *Hebrew Melodies* (1815)
* *The Siege of Corinth* (1816) 
* *Parisina* (1816) 
* *The Prisoner of Chillon* (1816) 
* *The Dream* (1816) 
* *Prometheus* (1816)
* *Darkness* (1816)
* *Manfred* (1817)
* *The Lament of Tasso* (1817)
* *Beppo* (1818)
* *Childe Harold's Pilgrimage* (1818)
* *Don Juan* (1819–1824; incompleto pola súa morte en 1824)
* *Mazeppa* (1819)
* *The Prophecy of Dante* (1819)
* *Marino Faliero* (1820)
* *Sardanapalus* (1821)
* *The Two Foscari* (1821)
* *Cain* (1821)
* *The Vision of Judgment* (1821)
* *Heaven and Earth* (1821)
* *Werner* (1822)
* *The Age of Bronze* (1823)
* *The Island* (1823)
* *The Deformed Transformed* (1824)

### Poemas maiores 
* *The First Kiss of Love* (1806) 
* *Thoughts Suggested by a College Examination* (1806)
* *To a Beautiful Quaker* (1807) 
* *The Cornelian* (1807) 
* *Lines Addressed to a Young Lady* (1807) 
* *Lachin y Garr* (1807)
* *Epitaph to a Dog* (1808)
* *Maid of Athens, ere we part* (1810)
* *She Walks in Beauty* (1814)
* *My Soul is Dark* (1815)
* *Monody on the Death of the Right Hon. R. B. Sheridan* (1816)
* *When We Two Parted* (1817)
* *Ode on Venice* (1819)
* *Love's Last Adieu* 
* *So, we'll go no more a roving* (1830)
* *Damaetas*

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* (capítulo un online at *The New York Times'')
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* Volume 1 of Poetic drama & poetic theory in "Salzburg studies in English literature"
*

;Lecturas adicionais

* Accardo, Peter X. Let Satire Be My Song: Byron’s English Bards and Scotch Reviewers. Web exhibit, Houghton Library, Harvard University, 2011.
* Blackstone, Byron: 'Byron and Islam: the triple Eros' (Journal of European Studies vol. 4 no. 4, Dec. 1974, 325–63).
*
* Crompton, Louis. *Byron and Greek Love: Homophobia in 19th-Century England*. Faber and Faber, 1985.
* Drucker, Peter. 'Byron and Ottoman love: Orientalism, Europeanization and same sex sexualities in the early nineteenth-century Levant' (Journal of European Studies vol. 42, número 2, xuño de 2012, 140–57).
* Garrett, Martin: *George Gordon, Lord Byron*. (British Library Writers' Lives). Londres: British Library, 2000. ISBN 0-7123-4657-0.
* Garrett, Martin. 'Palgrave Literary Dictionary of Byron'. Palgrave, 2010. ISBN 978-0-230-00897-7
* Guiccioli, Teresa, contessa di, ''Lord Byron's Life in Italy*, transl. Michael Rees, ed. Peter Cochran, 2005, ISBN 0-87413-716-0.
* Grosskurth, Phyllis: *Byron: The Flawed Angel*. Hodder, 1997. ISBN 0-340-60753-X
* MacCarthy, Fiona: *Byron: Life and Legend''. John Murray, 2002. ISBN 0-7195-5621-X.
* Marchand, Leslie A., editor, Edition of Byron's Letters, Harvard University Press:
** ''Byron's Letters and Journals, Volume I, 'In my hot youth', 1798–1810*, (1973)
** *Byron's Letters and Journals, Volume II, 'Famous in my time', 1810–1812*, (1973)
** *Byron's Letters and Journals, Volume III, 'Alas! the love of women', 1813–1814*, (1974)
** *Byron's Letters and Journals, Volume IV, 'Wedlock's the devil', 1814–1815*, (1975)
** *Byron's Letters and Journals, Volume V, 'So late into the night', 1816–1817*, (1976)
** *Byron's Letters and Journals, Volume VI, 'The flesh is frail', 1818–1819*, (1976)
** *Byron's Letters and Journals, Volume VII, 'Between two worlds', 1820*, (1978)
** *Byron's Letters and Journals, Volume VIII, 'Born for opposition', 1821*, (1978)
** *Byron's Letters and Journals, Volume IX, 'In the wind's eye', 1821–1822*, (1978)
** *Byron's Letters and Journals, Volume X, 'A heart for every fate', 1822–1823*, (1980)
** *Byron's Letters and Journals, Volume XI, 'For freedom's battle', 1823–1824*, (1981)
** *Byron's Letters and Journals, Volume XII, 'The trouble of an index', index*, (1982)
** *Lord Byron: Selected Letters and Journals* , (1982)
* McGann, Jerome: *Byron and Romanticism*. Cambridge: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-00722-4.
* Oueijan, Naji B. *A Compendium of Eastern Elements in Byron's Oriental Tales*. Nova York: Peter Lang Publishing, 1999.
* Prell, Donald: *Sailing with Byron from Genoa to Cephalonia*. Strand Publishing, 2009, ISBN 0-9741975-5-6.
* Prell, Donald: *Lord Byron Coincidence or Destiny*. Strand Publishing, 2009, https://web.archive.org/web/20131208090557/http://strand-publishing.com/page6/page6.html
* Rosen, Fred: *Bentham, Byron and Greece*. Clarendon Press, Oxford, 1992. ISBN 0-19-820078-1.
* Thiollet, Jean-Pierre: *Carré d'Art: Barbey d'Aurevilly, lord Byron, Salvador Dalí, Jean-Edern Hallier'', Anagramme éditions, 2008. ISBN 978-2-35035-189-6

### Ligazón externas
* Obras de Lord Byron na biblioteca en liña ARHEVE.org e no sitio libre ARHEVE app
* Poemas de Lord Byron en PoetryFoundation.org
* A Sociedade Byron
* The Messolonghi Byron Society
* Colección George Gordon Byron en Harry Ransom Center
* Colección George Gordon Byron en Biblioteca Pública de Nova York
* Colección George Gordon Byron en Universidade de Leeds
* Cartas de Byron de 1816–1824 a Murray e Moore sobre estudos e traducións armenias
* Biografía en British Library
* A vida e a obra de Lord Byron en EnglishHistory.net