open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Igrexa de Santo André de Aguilar de Campos

A** igrexa de Santo André** é un templo católico que se atopa na localidade de Aguilar de Campos (provincia de Valladolid).

## Descrición 
De estilo gótico mudéxar, foi construído en pedra de cachotaría e ladrillo a mediados do século XIV por Fadrique Enríquez, almirante de Castela e conde de Benavente, cuxo escudo adorna o capitel dos piares dun antigo pórtico que enmarcan a porta do templo.

A planta consta de tres naves separadas por piares cruciformes que soportan arcos apuntados.

Unha bóveda de cruceiro cobre a cabeceira poligonal, outra de canón con lunetos a nave central mentres que bóvedas de aresta fan o propio coas naves laterais, cuxos albeiros descansan sobre modillóns decorados de estilo románico.

O presbiterio conta cun retablo maior de estilo neoclásico. O altar data de 1820 e foi costeado polo arcebispo de Burgos Manuel Cid Monroy.

## Características 
A igrexa parroquial de Santo André é un edificio gótico mudéxar de mediados do século XIV. Está realizada con pedra de cachotaría e ladrillo sobre unha planta de tres naves separadas por piares cruciformes que soportan arcos apuntados. A porta principal está escoltada por dous piares dun antigo pórtico. Os seus capiteis mostran escudos dos Enríquez, fundadores do templo. Comezando polo presbiterio, o retablo maior é unha obra neoclásica, ó igual que dúas esculturas que mostran e que representan o Pai Eterno e Santo André, a quen está consagrado o templo. A decoración do altar se complementa con dous escudos e dúas pinturas. Foi costeado en 1820 por Manuel Cid Monroy, arcebispo de Burgos. O chan do presbiterio acolle varias lápidas sepulcrais. A pila bautismal, po-la súa parte, está decorada a base de flores de lis en relevo. O rolo é dos mais interesantes da provincia. Tratase dunha obra gótica, de finais do século XV e ornamentado, con varias bolas de pedra.

## Notas
Castelo de Alaejos

O **castelo de Alaejos** é unha fortaleza de orixe medieval situada na poboación de Alaejos (provincia de Valladolid). Na actualidade aínda se poden visitar as ruínas do castelo, que se converteron nun depósito arqueolóxico.

## Historia 
A fortaleza foi construída en 1453 por orde do bispo de Ávila, Alonso de Fonseca, quen tamén mandou levantar o castelo de Coca. Entre os seus muros estivo encerrada a raíña de Castela Xoana de Portugal, nai de Xoana de Castela e muller de Henrique IV de Castela. En 1673 atopábase xa en ruínas. Na primavera do ano 2011 realizouse a escavación de sondaxes arqueolóxicas na fortaleza.
Rustrido

[thumb|right|Rustrido catalán (*sofregida*) para unha [paella.]]
Un **rustrido** ou **refrito** é un preparado tipo mollo feito principalmente con cebola, allo e pemento, frixidos en aceite, manteiga ou touciño, que se utiliza como condimento. Pódeselle engadir ademais sal, coandro e ceboliño, todo en anaquiños e fritido até quedaren desfeitos pola auga que van ceibando. A operación de sofrito realízase sobre unha tixola de ferro a pouco lume.

## Emprego 
Na cociña galega fanse rustridos de cebola e pementos para reencher as empanadas principalmente. Tamén se bota por riba dalgunhas carnes e peixes como salsa. ás veces leva pirixel. Por extensión, emprégase o termo rustrido para calquera fritura na que se bota cicuta, ruda e outras herbas medicinais, que se empregan coma menciñas caseiras en fregas e outras aplicacións. O verbo galego **rustrir** (fritir) está emparentado co francés antigo *rost*, *rostir* (asar), de onde vén *roti* (asado).

Na cociña castelá, o rustrido adoita facerse aromatizado con pemento (doce ou picante) ou no seu defecto uns anacos de chourizo. Emprégase na elaboración de moitos pratos como o *pisto manchego*, ou na simple preparación de cocidos que inclúen legumes (o cocido galego non leva rustridos).

O rustrido emprégase tamén a miúdo, con lixeiras variante, nas distintas cociñas mediterráneas, como a portuguesa (*refogado*, sen chourizo nin pemento en po), a catalá (*sofregit*, sen chourizo nin pemento, nin coandro, con aceite de oliva, a miúdo con pemento vermello, cun chile ou especias como o sasafrán, o pirixel, o romeu, ou o tomiño), a italiana (*soffritto*, sen chourizo nin pemento en po, con aceite de oliva, cebola, cenoria e apio) ou a grega, na que se adoita comer con arroz.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Salsa de tomate
* *Ratatouille*
* *Samfaina*
Igrexa de San Pedro Apóstolo de Alaejos

A **igrexa de San Pedro Apóstolo** é un templo católico que se atopa na localidade de Alaejos (provincia de Valladolid).

## Características
A igrexa de San Pedro Apóstolo, de Alaejos, é unha obra do terceiro cuarto do século XVI, en cuxa construción conflúen reminiscencias góticas, xunto a elementos estruturais e decorativos, renacentistas e mudéxares. Destaca pola súa esvelta torre, obra barroca de finais do século XVII. Un balcón de forxa castelá ábrese á praza para actos públicos.
 
A Dirección Xeral de Belas Artes, Arquivos e Bibliotecas, por Resolución de 11 de novembro de 1981, incoou expedinte de declaración de monumento. O 30 de abril de 1984 a Real Academia de Belas Artes de San Fernando informou favorablemente desta declaración, así como a Universidade de Valladolid o 16 de outubro de 1996.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Declaración de BIC publicado no *BOE* número 285 do 28 de novembro de 1997.
Igrexa de Santa María de Alaejos

A **igrexa de Santa María ** é un templo católico que se atopa na localidade de Alaejos (provincia de Valladolid). Foi declarado Ben de Interese Cultural o 3 de xuño de 1931.

## Descrición 
Construída no século XVI en ladrillo unido con argamasa de cal e xeso, a Igrexa de Santa María une estilos renacentistas, mudéxares e barrocos.

Conta con tres naves cubertas con bóvedas de cruceiro decoradas en ouro e policromía por Francisco Martínez. Dúas armaduras mudéxares cobren o centro do cruceiro e a capela maior.

A torre campanario, tamén construída en ladrillo no século XVIII, ten catro corpos. De estilo barroco alcanza os 64 metros de altura e no último piso existe unha construción similar a un minarete.

Ademais conta cun coro plateresco tallado en madeira sen policromía e un retablo maior dedicado á asunción de María que foi realizado polo escultor Esteban Jordán.

O interior da igrexa alberga o Museo Interparroquial de Arte Sacra con ourivaría, esculturas e pinturas da comarca, entre as que se destacan dous cadros de Luca Giordano.

## Notas
Leite frito

miniatura|Leite frito galego.
O **leite frito** (ou leite fritido) é un doce elaborado con fariña e azucre cocidos en leite até formaren unha masa homoxénea que, ao arrefriar, córtase en porcións cuadrangulares, rebozase con fariña e ovo e fríxese en aceite.

Adoita servirse coma sobremesa, cuberta con azucre e canela en po. É tipico da gastronomía de Galicia.

## Na literatura galega 
Xaquín Lorenzo Fernández fala dalgúns doces de Galicia entre os que nomea o leite frito na súa obra *Etnografía, cultura material* de 1962:
:''...conta dos moitos doces que na Galiza se fan prós días de festa. Esí remataremos coa fórmula doutro prato que tamén se cociña d'abondo, o leite fritido, non sen adevertir denantes que tamén os nosos campesiños saben faguer outros moitos que son correntes en todas partes, coma ocorre coas cremas de ovo, os flans, os biscoitos, as cremas, as chulas doces, as empanadillas, os merengues, as tortas, os doces de froitas etc. Veleiquí agora o **leite fritido**. Misturan-se xemas de ovo, leite, fariña triga, zucre e limón. Remexe-se todo ben e pón-se ó lume deica estar ben espeso; logo, pón-se a arrefriar nunha fonte e cando está frío, corta-se en anacos que se van untando en ovo...''.

## Preparación 
Por mor a que segue a ser tradicional elaborar o leite frito de xeito caseiro e artesanal, existen moitas variantes tanto na receita como na forma de preparación e a presentación final. Todas elas teñen en común a cocedura do leite con azucre, canela en rama e opcionalmente pela de limón. Nun cunco mestúranse azucre, fariña e xema de ovo, incorporando despois o leite morno para mesturar ben e cocer a pouco lume (lume maino). Obtense así unha masa mesta que se dispón nunha fonte untada con manteiga (que obviamente debe estar fundida), cun espesor de 1 a 2&nbsp;cm, e se deixa arrefriar para despois cortala en porcións alongadas, cadradas, rectangulares ou romboidais. Rebózanse estas en fariña e ovo batido e frítense, servindo empoadas con azucre e canela. Poden facerse con outro sabor, como é o chocolate, engadindo unha ou dúas culleradas de cacao en po á mestura da fariña.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Torrada
Igrexa de Santiago Apóstolo de Alcazarén

A **igrexa de Santiago Apóstolo** é un templo católico situado na localidade de Alcazarén (provincia de Valladolid). Está situada na Praza Maior, e foi reaberta tras máis dunha década cerrada ó público o 12 de maio de 2013. Foi declarada Ben de Interese Cultural.

## Características
Ten orixe no século XIV, de estilo románico-mudéxar, e foi profundamente transformada nos séculos XVII e XVIII. A súa ábsida presenta no exterior tres arcadas apuntadas de ladrillo con aliñación vertical.

## Valor artístico 
A igrexa é de tres naves de case a mesma altura, entre piares e arcos de medio punto. A central cóbrese con bóvedas de canón con lunetos e aresta, as laterais tamén con bóvedas de aresta. A sacristía e a nave do evanxeo cóbrense con xeseiras barrocas. A torre de ladrillo e formigón, sitúase xunto á cabeceira, no lado da Epístola. O seu campanario adórnase con bolas e remata en chapitel. A portada principal ábrese no lado do Evanxeo, a outra é mais sinxela e de arco de medio punto, sitúase no lado da epístola.

O retablo maior está dedicado a Santiago Apóstolo, representado na fornela central como "Santiago Matamoros" na batalla de Clavijo (s. IX en Astorga, Ramiro I de Oviedo contra Abderramán II). Nas antigas pinturas góticas ó fresco recentemente atopadas tamén aparece esta representación. No coro hai un órgano rococó de madeira en branco do s. XVIII.
 
No Presbiterio resaltan catro sepulturas das varias que existen. Por orde dende o lado do Evanxeo ó da Epístola, na primeira lápida funeraria lese a seguinte inscrición: "Esta sepultura é de Francisco Gómez notario e da súa muller Ana Sanz e dos seus herdeiros, vendeuse esta igrexa con licenza do ordinario ano de 1605". A segunda lápida leva gravada esta outra: "Dotou esta sepultura María de Aldevela muller que foi de Juan de Villanueba en cincocentos marabedís de renda cada ano. 1600". O texto da terceira di: "Esta lauda é de Luis do Barrio e da súa muller María García e dos seus fillos. Ano 1591". A última decórase con inscrición e escudo heráldico: "Esta sepultura douna a igrexa a Juan Pastor e a súa muller Catalina de Niebas con licenza que deron o retablo do Crucifixo. Ano 1600".
Glándula cardíaca

miniatura|dereita|Sección da mucosa gástrica. mm. Membrana mucosa. c. Glándulas cardíacas. d. Ductos das glándulas cardíacas.
As **glándulas cardíacas** son glándulas produtoras de moco que se encontran na mucosa gástrica na zona do cardia do estómago humano e doutros animais, arredor da unión gastroesofáxica. A área que ocupan no seu humano é moi pequena en comparación con outros animais, xa que no porco, por exemplo, ocupan case un terzo do seu estómago, mentres que no ser humano só ocupan unha área de entre 5 e 30&nbsp;mm de largo desde o orificio do cardia. Son glándulas tubulares xeralmente retortas e pouco profundas, que desembocan nas fosiñas gástricas, que nesa zona son bastante planas. Están formada por células produtoras de moco protector, e pode haber algunha célula endócrina produtora de gastrina ou indiferenciada, mais non hai células produtoras de ácido clorhídrico ou de pepsinóxeno, como as das glándulas fúndicas do estómago.

## Notas
## Véxase támén
### Outros artigos
* Glándula gástrica
* Glándula pilórica
* Mucosa gástrica

### Ligazóns externas
* Histology image: 11103loa na Universidade de Boston Diapositiva dunha sección da mucosa gástrica na que se observan glándulas cardíacas.
Glándula pilórica

As **glándulas pilóricas** son glándulas produtoras de moco que se encontran na mucosa gástrica humana na zona do píloro do estómago, nos 4 ou 5&nbsp;cm finais do estómago. As glándulas pilóricas desembocan nas fosiñas gástricas, que na zona do píloro son as máis profundas do estómago. As glándulas pilóricas son tubulares retortas e ramificadas, máis ramificadas e anchas que as glándulas fúndicas. A célula predominante da glándula é unha célula produtora de moco protector, e segundo algúns autores é idéntica á célula mucosa do colo da glándula fúndica. Máis raramente pode haber células endócrinas produtoras de gastrina e algunhas células parietais produtoras de ácido (observadas na zona do esfínter pilórico).

O adenoma de glándula pilórica é un raro neoplasma con características distintas ao adenoma gástrico de tipo foveolar.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Glándula gástrica
* Glándula cardíaca
Igrexa de San Martiño de Aldeamayor de San Martín

A **Igrexa de San Martiño de Tours** é un templo católico que se atopa na localidade de Aldeamayor de San Martín (provincia de Valladolid). Está declarada Ben de Interese Cultural.

## Características
Na súa construción distínguense varias etapas e distintos estilos arquitectónicos. A finais do século XV construíronse a cabeceira e a capela contigua, de Santa Catalina, fundada en 1497 polo bacharel Juan Fernández, cura do municipio e arcipreste de Fuentidueña.

A segunda etapa emprendeuse durante a segunda metade do século XVI, pero as obras avanzaban lentamente, xa que a comezos do século XVII aínda se estaban construíndo as naves, e en 1623 estaba por terminar o corpo da igrexa. Durante este período traballaron na súa construción varios mestres, documentándose en 1598 varios pagos a Francisco del Bado; en 1610, o mestre canteiro Pedro de la Vega substitúe a de los Corrales.

Nunha terceira etapa levouse a cabo a construción da torre, de boa cantería, levantada no último tramo da nave da Epístola. Consta de dous corpos sobre zócolo, o inferior é liso, e o superior perforado con arcos de medio punto nas frontes. Está rematada con antepeitos balaustrados e pináculos. Nun dos seus peitorís está inscrito o ano 1566 como data de conclusión. Segundo a información dos libros de fábrica desta igrexa, a torre é obra do canteiro Diego de Cubillas quen nomea como "mestre da torre". Cubillas morreu antes de recibir tódolos pagos e foi o seu xenro e herdeiro, o canteiro Lope de Matienzo, quen se encargou de cobrar o total.

Xa no século XVII, dentro do estilo purista postherreriano, traballou na obra Diego de Praves, encargado de examinar o proxecto, e dar trazas e condicións para a súa conclusión. Máis tarde, en 1636, terminou de construír a portada, aberta con arco sinxelo, encadrado por pilastras e entallamento, sobre o que se colocou unha fornela que alberga unha imaxe de pedra de San Martiño Bispo, labrada en 1736.

A igrexa ten coro alto ós pés cun órgano rococó de madeira sen pintar, do século XVIII.

## Galería de imaxes
Ponte e calzada romana de Becilla de Valderaduey

A **ponte e calzada romana de Becilla de Valderaduey** é un conxunto formado por unha calzada romana e unha ponte sobre o río Valderaduey, no municipio de Becilla de Valderaduey (provincia de Valladolid). O conxunto foi declarado Ben de Interese Cultural o 31 de agosto de 1995.
[miniatura|Principais calzada da [Hispania romana. A ponte e a calzada comunicaban Asturica Augusta (Astorga) con Cesaraugusta (Zaragoza).]]

## Características 
A ponte de orixe romana é unha construción de pedra con tres arcadas de medio punto, maior o central e tres aliviadoiros para as crecidas cos seus tallamares, e polo que cruza a calzada romana que logo discorre a beira do río Valderaduey. Por aquí transcorreu a Canellón Real Leonés Occidental da Mesta.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Calzada romana
### Bibliografía 
*  p.&nbsp;83
Tratado de Albeitaria

O ***Tratado de Albeitaria*** é un texto medieval sobre veterinaria, dedicado á cría de cabalos e á cura das súas doenzas e feridas.

## Contido
O texto vai precedido dun prólogo asinado polo propio autor, Giordano Ruffo (*Jurdan Ruvio de Calabria*), que serve de introdución. Neste prólogo o autor divide o texto en seis partes: sobre a xestación e nacemento do cabalo, a cría e alimentación do poldro, a domesticación e ensinanza (como ferralo e como montalo), sobre a súa anatomía, as súas enfermidades (parasitos, inflamacións, fístulas...) e sobre os remedios para estas.

## Características
O texto orixinal é unha obra escrita en latín a mediados do século XIII por Giordano Ruffo na corte italiana de Frederico II Hohenstaufen. O texto en lingua galego-portuguesa apareceu nun manuscrito heteroxéneo do notario de Baiona Álvaro Eans das Eiras, e foi copiado cara a 1420, dunha tradución realizada posiblemente a partir da edición de 1318 feita polo Mestre Giraldo na corte do rei Dinís de Portugal.

O texto ten carácter pragmático, sen motivación literaria, e a copia en galego-portugués ten unha ortografía moi descoidada con vacilacións no uso de maiúsculas e caracteres. Con todo, a versión en galego-portugués conta cun léxico máis popular e menos eufemístico cá versión portuguesa: así, úsase *cu* fronte a *fundo* ou *sesso*, e *colloõs* fronte a *natura*, *rraizes* e *companhoes*.

A copia en galego-portugués consta de vinte e seis folios escritos por ambas as dúas caras. En 1801 o manuscrito pasou a José Vicente Fontela Avalle, e foi publicado polo seu neto Juan Domínguez Fontela nos números XI e XII do *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos de Orense* (1936-1939). O profesor José Luis Pensado levou a cabo unha introdución, unha edición paleográfica e un glosario do texto, que foron editados en 2004 polo CIRP canda unha proposta de edición crítica de Gerardo Pérez Barcala.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Pensado Tomé, J. L. (ed.) (2004): *Tratado de Albeitaria*. Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades, Santiago de Compostela. ISBN 978-84-453-3859-5
*"Tratado de Albeitaria", reportaxe no programa *Ben falado!*
*Ficha da obra na web do CIRP.
Markus Persson

**Markus Alexej "Notch" Persson**, nado o 1 de xuño de 1979, é un deseñador e programador de videoxogos sueco. Persson é coñecido por ser o dono de Mojang, a compañía de videoxogos que fundou xunto con Carl Manneh e Jakob Porser a finais de 2010. En setembro de 2014 anunciou publicamente que abandonaría Mojang despois de que esta fose mercada por Microsoft. A súa principal motivación para fundar Mojang foi *Minecraft*, un xogo de tipo "mundo aberto" en primeira persoa que gañou popularidade e apoio dende que apareceu a súa demo en 2009. Dende o lanzamento de *Minecraft*, Persson gañou unha significante notoriedade na industria do videoxogo, conseguindo varios premios e estableendo relacións coas principais figuras deste mundo. Persson retivo a súa posición como principal deseñador do *Minecraft* ata o lanzamento oficial do xogo en 2011, cando Jens Bergensten converteuse na principal autoridade creativa.

## Notas
Tenerife (homónimos)

O topónimo **Tenerife** pode referirse a:

***Tenerife**, illa que forma parte das Illas Canarias;
****Provincia de Santa Cruz de Tenerife**, que inclúe amais de dita illa as de La Palma, El Hierro e La Gomera;
****Santa Cruz de Tenerife**, cidade e capital da illa, da provincia e das Illas Canarias;
***Tenerife**, municipio colombiano do departamento de Magdalena.

## Véxase tamén
***Aeroporto de Tenerife Norte** e **Aeroporto de Tenerife Sur**, aeroportos da illa de Tenerife.
***Club Deportivo Tenerife**, club de fútbol da cidade de Santa Cruz de Tenerife.
***Tenerife Club de Baloncesto**, club de baloncesto de cidade de Santa Cruz de Tenerife.
***Club Voleibol Tenerife**, club feminino de balonvolea de cidade de Santa Cruz de Tenerife.
Aeroporto de Tenerife

***Aeroporto de Tenerife Norte** (TFN), coñecido tamén como **Aeroporto Los Rodeos**, un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado en San Cristóbal de la Laguna, no nordés de Tenerife.
***Aeroporto de Tenerife Sur** (TFS), coñecido tamén como **Aeroporto Reina Sofía**, un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado nos municipios nos municipios de Granadilla de Abona e San Miguel, no sur de Tenerife.
Igrexa da Asunción de Castrillo de Duero

A **igrexa de Nosa Señora da Asunción** é un templo de culto católico que se atopa na parte máis alta de Castrillo de Duero (Valladolid).

## Descrición 
miniatura|Altar maior da igrexa da Asunción, coas pinturas ó fresco.
Trátase dunha edificación construída na segunda metade do século XII, aínda que soamente conserva deste período a cabeceira románica, pertencendo o resto do templo ó barroco. Dita cabeceira, rectangular no exterior e semicircular no interior, conta con dúas fiestras. As tres naves que compoñen o templo atópanse divididas por piares que sosteñen arcos de medio punto.

Súa fábrica é de pedra, posúe bóvedas de canón e destaca o cruceiro con cúpula e lanterna, proxectada ó exterior cun chapitel.

O retablo maior, de estilo rococó, foi realizado polo escultor Roque Muñoz entre 1602 e 1605. Desmontándoo do seu lugar orixinal tras unha restauración na que apareceron pinturas ó fresco no altar maior, albergando na súa fornela central unha imaxe da Asunción da Virxe de finais do século XVIII.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Castrillo de Duero: Igrexa da Asunción, consultado o 4 de novembro de 2012.
Igrexa da Asunción de Benafarces

A **igrexa da Asunción de Benafarces** é un templo católico que se atopa na localidade de Benafarces (provincia de Valladolid). Foi declarado Ben de Interese Cultural.

## Características
A igrexa de Santa María a Nova, igrexa parroquial dedicada á Nosa Señora da Asunción, foi construída en pedra no século XVI. De arquitectura renacentista con elementos góticos, conta cunha única e ancha nave cuberta cunha bóveda de canón apuntado do século XVIII apoiado en arcos faixóns.

Ó costado do lado da epístola atópase na portada, gardada por un pórtico con arco de medio punto e franqueada por columnas corintias que soportan un arco mixtilíneo cunha fornela.

A capela maior está cuberta por unha bóveda de cruceiro de terceletes. O retablo maior, obra barroca do século XVIII, conta cun só corpo tetrástilo e un ático-casca apuntado. Destaca entre tódalas imaxes a dunha Virxe co Neno.

Pese á sólida construción, a finais da década de 1990 e debido ás fortes choivas cederon parte dos cimentos derrubándose a torre e parte dos muros, recubríndose a parede fártante por unha enorme vidreira.

Fundación Joaquín Díaz - Iglesia parroquial de la Asunción - Benafarces (Valladolid) (1).jpg
Fundación Joaquín Díaz - Iglesia parroquial de la Asunción - Benafarces (Valladolid) (4).jpg
Fundación Joaquín Díaz - Iglesia parroquial de la Asunción - Benafarces (Valladolid) (3).jpg

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ficha do templo, en *provinciadevalladolid.com*.
* Concello de Benafarces
* Benafarces, en *inforural.com*
* Benafarces , en *clubrural.com*
* Benafarces, en *pueblos.elnortedecastilla.es*
*Igrexa parroquial da Asunción (Colección de Fotografías)
Proba do indol

A **proba do indol** é unha proba bioquímica utilizada en microbioloxía que se realiza con especies bacterianas para determinar a capacidade do microorganismo de converter o aminoácido triptófano en indol. Esta conversión realízana un conxunto de encimas intracelulares, que se denominan triptofanase.

## Bioquímica
O indol xérase por desaminación redutora do triptófano por medio da molécula intermediaria ácido indolpirúvico. A trioptofanase cataliza a reacción de desaminación, durante a cal se retira o grupo amino (-NH2) do triptófano. Os produtos finais da reacción son indol, ácido pirúvico, amonio (NH4+) e enerxía. Requírese como coencima o fosfato de piridoxal. 
:Ficheiro:Indole gl.png

## Realización da proba
miniatura|Proba do indol positiva: aparece unha capa rosa ou vermella na parte superior (por exemplo, en *Escherichia coli*).
Igual que en moitas probas bioquímicas realizadas en bacterias, os resultados da proba do indol quedan indicados por un cambio de cor despois de realizar a reacción engadindo un reactivo.

Os cultivos bacterianos puros deben cultivarse nun caldo de peptona ou triptófano estéril durante 24–48 horas antes de realizar a proba. Despois da incubación, engádense 5 pingas do reactivo de Kovac (formado por alcohol isoamilíco, para-dimetilaminobenzaldehido, ácido clorhídrico concentrado) ao caldo de cultivo.

Unha variante desta proba utiliza o reactivo de Ehrlich (que usa alcohol etílico en vez de alcohol isoamílico, e foi desenvolvido por Paul Ehrlich), e utilízase cando se está a realizar a proba a bacterias anaerobias e non fermentativas.

O resultado positivo vén indicado pola aparición dunha cor vermella ou vermella violeta na capa de alcohol superficial do caldo. Cando o resultado é negativo a cor é amarela. Tamén poden darse resultados variables, nos que se produce unha cor laranxa. Isto débese á presenza de escatol, tamén chamado metil indol ou indol metilado, que é outro posible produto da degradación do triptófano.

### Bacterias indol positivas
Entre as bacterias que dan positivo na proba do indol están: *Aeromonas hydrophila*, *Aeromonas punctata*, *Bacillus alvei*, *Edwardsiella* sp., *Escherichia coli*, *Flavobacterium* sp., *Haemophilus influenzae*, *Klebsiella oxytoca*, *Proteus* sp. (pero non *P. mirabilis* e *P. penneri*), *Plesiomonas shigelloides*, *Pasteurella multocida*, *Pasteurella pneumotropica*, *Streptococcus faecalis*, e *Vibrio* sp.

### Bacterias indol negativas
Entre as bacterias que dan negativo na proba do indol están: *Actinobacillus* spp., *Aeromonas salmonicida*, *Alcaligenes* sp., a maioría dos *Bacillus* sp., *Bordetella* sp., *Enterobacter* sp., *Lactobacillus* spp., a maioría dos *Haemophilus* sp., a maioría das *Klebsiella* sp., *Neisseria* sp., *Pasteurella haemolytica*, *Pasteurella ureae*, *Proteus mirabilis*, *Proteus penneri*, *Pseudomonas* sp., *Salmonella* sp., *Serratia* sp., e *Yersinia* sp.

## Notas
* MacFaddin, Jean F. "Biochemical Tests for Identification of Medical Bacteria." Williams & Wilkins, 1980, pp 173 – 183.
* Exemplo de reaccións típicas do indol
Igrexa de Santa María do Castelo de Castronuño

A **Igrexa de Santa María do Castelo** é un templo católico situado na localidade de Castronuño (provincia de Valladolid), declarado Ben de Interese Cultural. Está moi preto do encoro de Castronuño.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castronuño
Andrei Sheptytskyi

**Andrei Sheptytskyi** (en ), nado o 29 de xullo de 1865 en Prylbychi (entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, actual Ucraína) e finado o 1 de novembro de 1944 en Lviv, foi arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia, e primado da Igrexa católica bizantina ucraína entre 1900 e 1944.
## Traxectoria 
**Roman Mariia Aleksandr Sheptytskyi** naceu o 29 de xullo de 1865 en Prylbychi, unha vila do distrito de Yavoriv, entón parte do Reino de Galicia e Lodomeria, no Imperio Austríaco. A súa familia era da nobreza católica polaca, aínda que tamén con ascendencia ortodoxa ucraína.

Sheptytskyi estudou Leis en Cracovia e Wrocław, doutorándose en 1888, e posteriormente entrou nun mosteiro basiliano, tomando o nome monástico de Andrei. O 28 de agosto de 1892 foi ordenado sacerdote da Orde de San Basilio Magno, e continuou a estudar Teoloxía cos xesuítas en Cracovia, doutorándose en 1894.

O 19 de xuño de 1899 foi nomeado bispo de Ivano-Frankivsk. Recibiu a consagración episcopal o 17 de setembro de mans do arcebispo de Lviv Yulian Sas-Kuilovskyi, sendo os co-consagradores principais Kostiantyn Chekhovych, bispo de Przemyśl, e Joseph Weber, bispo auxiliar de Lviv.

O 31 de outubro de 1900 foi elixido para dirixir a Igrexa Católica Bizantina Ucraína, sendo confirmado o 17 de decembro de 1900 como arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia.

Durante a primeira guerra mundial foi arrestado polos rusos por mor da súa nacionalidade austro-húngara, até que foi liberado en 1918 como consecuencia da revolución soviética.

Finou en Lviv o 4 de novembro de 1944.
## Proceso de canonización 
O proceso informativo para a posible canonización de Sheptytskyi comezou en 1958 e rematou en 1968. O 16 de xullo de 2015 foi declarado venerable polo papa Francisco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Perfil en Catholic-Hierarchy.org 
* Artigo en *Internet Encyclopedia of Ukraine*
Isidro Liarte Lausín

**Isidro Liarte Lausín**, nado en Arándiga (Provincia de Zaragoza) en 1892 e finado en Oviedo o 26 de decembro de 1936, foi un político español.
## Traxectoria 
Membro de Alianza Republicana. Na Segunda República foi nomeado gobernador civil de Almería o 12 de xuño de 1932, permanecendo no cargo até novembro, cando foi nomeado gobernador de Xaén o 6 de novembro, permanecendo no cargo até o 19 de febreiro de 1933 cando foi nomeado gobernador de Toledo até o 13 de setembro en que foi nomeado gobernador de Valladolid. Despois foi gobernador de Pontevedra o 13 de outubro de 1933, permanecendo no cargo até o 12 de decembro dese ano. Afiliado a Izquierda Republicana, foi nomeado gobernador de Baleares o 22 de febreiro de 1936 permanecendo no cargo até o 5 de xullo, cando foi nomeado gobernador de Asturias. Foi asasinado o 26 de decembro de 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Isidro Liarte Lausín, gobernador civil de Asturias diez días de Julio de 1936
Víctor Becerra Herráiz

**Víctor Manuel Becerra Herráiz**, finado en Madrid o 13 de maio de 1981, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Becerra Fernández. Avogado. Foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 20 de decembro de 1933, permanecendo no cargo até o 28 de maio de 1934. O 21 de decembro de 1935 foi nomeado gobernador civil de Cáceres, permanecendo no cargo até o 4 de febreiro de 1936. Nas eleccións de febreiro de 1936 participou na candidatura de Centro pola provincia da Coruña que encabezaba Manuel Iglesias Corral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pecoros

A dos **pecoros** (**Pecora**) é unha infraorde de mamíferos artiodáctilos que comprende a maioría dos ruminantes. A maioría dos membros da infraorde teñen apéndices craniais proxectados desde o óso frontal; só dous xéneros existentes na actualidade carecen deles, *Hydropotes* e *Moschus*.

Aínda que a maioría dos pecoros teñen apéndices craniais, só algúns destes apéndices son cualificados como "cornos", e moitos científicos coinciden en que os apéndices non xurdiron dun antepasado común, senón que evolucionaron independentemente.

## Características diferenciais 
[miniatura|180px|Dedos dunha [xirafa.]]
[miniatura|180px|Cornos "verdadeiros" dun búfalo africano (*[Syncerus caffer*).]]
[miniatura|180px|Cornos caducos dun [cervo.]]
[miniatura|180px|Osiconos dunha [xirafa.]] 
[miniatura|180px|Cornos do antílope americano (*[Antilocapra americana*).]]

Os *Pecora* comparten características con outros artiodáctilos, incluíndo un estómago de catro cavidades e uns pés paraxónicos, é dicir, que os eixes de simetría en cada extremidade pasan entre os dedos III e IV, o que significa que soportam o peso do corpo nestes dedo. Janis e Scott (1987) recoñecen varios caracteres que distinguen aos *Pecora* dos membros do seu taxon irmán, o dos *Tragulina*: un astrágalo con caras paralelas, perda do trapecio e diferenzas en diversas partes do cranio, como na rexión petrosa do óso temporal.

O nome *Pecora* provén da palabra latina *pecus, -oris* que significa "gando".

### Familias 
Usualmente para determinar as relacións entre as familias dos pecoros (así como de todos os artiodáctilos) baséanse en estudos moleculares, xa que hai pouco consenso en estudos morfolóxicos.

* **Orde Artiodactyla**
** Suborde Suina (porcos e pecarís)
** Suborde Tylopoda (camélidos)
** Suborde Cetruminantia (hipopotámidos e cetáceos)
*** **Infraorde Pecora** 
**** Familia Cervidae (cervos)
**** Familia Giraffidae (xirafa e ocapi)
**** Familia Antilocapridae (antílope americano)
**** Familia Moschidae (cervos almiscreiros)
**** Familia Bovidae (touros, cabras, ovellas e antílopes)
**** Familia †Gelocidae
**** Familia †Palaeomerycidae
**** Familia †Hoplitomerycidae
**** Familia †Climacoceratidae
**** Familia †Leptomerycidae

## Historia evolutiva 
Os primeiros fósiles de ruminantes apareceron no eoceno medio. Estes animais eran pequenos, probabelmente omnívoros e que vivían nos bosques.

## Notas
Def Leppard

**Def Leppard** é unha banda inglesa de hard rock formada no ano 1977 en Sheffieldcomo parte do movemento New Wave of British Heavy Metal. Dende 1992 o grupo está composto por Rick Savage (baixo e coros), Joe Elliott (voz), Rick Allen (batería e coros), Phil Collen (guitarra e coros) e Vivian Campbell (guitarra e coros).

## Traxectoria 
A súa etapa máis exitosa comercialmente foi durante a década dos 80. O seu álbum de 1981 ''High 'n' Dry'' foi producido por Robert John "Mutt" Lange, que axudounos a definir o seu estilo, destacando del o tema "Bringin' On the Heartbreak" que foi un dos primeiros vídeos de metal emitidos na MTV en 1982. O seguinte álbum de estudio, *Pyromania*, editado en 1983 e que contiña como sinxelo principal o tema "Photograph", converteu a Def Leppard nun nome familiar. En 2003 o disco foi colocado no porto 384 na lista da *Rolling Stone* dos "500 mellores álbums de todos os tempos".

O cuarto álbum de Def Leppard, *Hysteria*, publicado en 1987, chegou ao primeiro posto das listas estadounidenses e británicas. Cara ao ano 2009 fora platino 12 veces nos Estados Unidos, e vendera uns 20 millóns de copias en todo o mundo. Do disco sacáronse sete sinxelos, entre eles o número 1 na lista *Billboard Hot 100* "Love Bites", xunto con "Pour Some Sugar on Me", "Hysteria", "Armageddon It", "Animal", "Rocket" e "Women".

O seu seguinte traballo de estudio, *Adrenalize* (o primeiro tras a morte do guitarrista Steve Clark), acadou o número 1 da lista estadounidense *Billboard 200* e da lista británica de álbums en 1992. Este disco contén varios éxitos como "Let's Get Rocked" e "Have You Ever Needed Someone So Bad". O seu álbum de 1993 *Retro Active* contén o *hit* acústico "Two Steps Behind", e no seu álbum de grandes éxitos *Vault*, puclicado en 1995, aparece o novo tema "When Love & Hate Collide".

Como uns dos artistas musicais con máis vendas en todo o mundo, Def Leppard leva despachados máis de 100 millóns de álbums en todo o globo, e ten dous discos certificados diamante pola RIAA, *Pyromania* e *Hysteria*. É un dos únicos cinco grupos de rock con dous álbums de estudio con máis de 10 millóns de vendas nos Estados Unidos. A banda foi olocada no posto 31 da lista de VH1 dos "100 mellores artistas de hard rock" e están no número 70 da lista dos "100 mellores artistas de todos os tempos".

## Discografía 
### Álbums de estudio 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ramón Sánchez-Pizjuán

**Ramón Sánchez-Pizjuán Muñoz**, nado en Sevilla o 21 de decembro de 1900 e finado na mesma cidade o 28 de outubro de 1956, foi un avogado andaluz, coñecido por ser o presidente do Sevilla Fútbol Club durante 17 anos, en 2 etapas distintas: 1932-1942 e 1948-1956.

Chegou ao Sevilla FC en 1918 como porteiro, pero non tivo moito éxito como futbolista. Con 23 anos entrou a formar parte da directiva presidida por Manuel Blasco Garzón no posto de secretario, cargo que mantivo co seguinte presidente, Juan Domínguez Osborne. En 1932 asumiu a presidencia do equipo, nun mandato que duraría unha década. En 1942 dimitiu ao ser nomeado vicepresidente da Federación Española de Fútbol e trasladar polo tanto a súa residencia a Madrid, pero retomou a presidencia en 1948.

Durante o seu mandato, o Sevilla FC conseguiu tres Copas de España (1935, 1939 e 1948).

Proxectou a construción dun novo estadio para o Sevilla FC nuns terreos que comprou en 1937 aínda que morreu antes do inicio das obras. O estadio, que comezou a construírse pouco despois da súa morte, foi bautizado co seu nome: Estadio Ramón Sánchez Pizjuán.

## Véxase tamén 
* Estadio Ramón Sánchez Pizjuán

### Ligazóns externas 
* Información sobre Ramón Sánchez-Pizjuán en Sevillanos Ilustres
Dead Rising

é un videoxogo de acción e supervivencia en mundo aberto que foi lanzado no 2006. Foi desenvolvido e distribuído por Capcom, e producido por Keiji Inafune. Foi lanzado o 8 de agosto de 2006 exclusivamente para a consola Xbox 360.

A historia de *Dead Rising* céntrase na personaxe de Frank West, un fotoxornalista que queda atrapado no centro comercial da vila ficticia de Willamette, Colorado, infestado de zombis. Frank debe defenderse a si mesmo dos ataques dos zombis, recatar outros superviventes, facer fronte a psicópatas, e seguir vivo mentres trata de descubrir a verdade oculta do incidente. O xogador controla a Frank na súa exploración do centro comercial, empregando calquera obxecto como unha arma. O xogador pode completar as misións principais e misións opcionais para obter Puntos de Prestixio ("Prestige Points") e gañar habilidades especiais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial americana 
*Páxina oficial europea
Alien: Isolation

***Alien: Isolation*** é un videoxogo de 2014 de supervivencia e horror en primeira persoa desenvolvido por The Creative Assembly e distribuído por Sega. Ten unha resolución de Motor In-house.

O xogo está ambientado no ano 2137, 15 anos despois dos eventos de *Alien* e 42 anos antes de *Aliens*. A historia céntrase na personaxe de Amanda, que está a investigar a desaparición da súa nai Ellen Ripley. Amanda foi enviada á estación espacial *Sevastopol* para atopar información do voo da nave *Nostromo*. Porén, un alien xa devastou toda a estación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Século -XI

300px|miniatura|Estado social e tecnolóxico do mundo, cara o século XI a,C.[miniatura| Pedra de Michaux, un ronsel con inscricións en [lingua acadia|acadio atopada preto de Bagdad datada de principios do século XI a.C.]]O **século XI a. C.** comezou o 1 de xaneiro do ano 1100 a. C. e terminou o 31 de decembro de 1001 a. C.

O século XI a. C. en Europa forma parte do período da Idade de Ferro onde continúan os cambios postos en marcha no século anterior, de modo que as antigas civilizacións da Idade de Bronce ceden o control a novos pobos.

## Acontecementos 
### Galicia
O pobo celta dos saefes invaden Galicia, someterá os oestrimnios, pero este influirá sobre todo no eido da relixión, da organización política e das relacións marítimas coa Bretaña e Inglaterra.

### España
* Ca. 1100 a. C.: en Cataluña penetra a Cultura dos Campos de Urnas.
*1100 a. C.: na illa de Mallorca fundase a aldea talaiotica de Ses Païsses de Artà.
* Anos 1050 a. C.: na Península Ibérica, os fenicios introducen a oliveira.

### Europa
* 1089 a. C.: en Grecia, Melanto ―lendario rei de Atenas― morre tras un reinado de 37&nbsp;anos; sucédelle o seu fillo Codro.
* 1068 a. C.: o lendario rei ateniense Codro, morre en batalla contra os invasores dorios logo dun reinado de 21&nbsp;anos. A tradición ateniense considérao o último monarca que tivo poder absoluto sobre Atenas. Os historiadores modernos considérano o último rei cuxa biografía forma parte da mitoloxía grega. Foi sucedido polo seu fillo Medonte.
*1000 a. C.: na actual cidade de Amersfoort (Países Baixos) suceden os primeiros asentamentos.

### Asia
* Anos 1090 a. C.: en Exipto, baixo o reinado de Ramsés XI, a crise nese país fai que aumente o número de ladróns de tumbas, o cal provocará que se abandone o Val dos Reis como lugar de enterramento de faraóns.
*1076 a. C.: os arameos (do país de Aram) conquistan Asiria.
*1027 a. C.: data tradicional do final da dinastía Shang.

### Política 
*Prodúcese a fundación do Estado Jin da antiga China, coa chegada da Dinastía Chou. 
*O reinado de Codro en Atenas é o último do período absolutista (e mítico) da historia da rexión. 
*Israel comeza o seu período monárquico con Saúl e logo David. 
*O Imperio Novo de Exipto chega ao seu fin. 
*Prodúcese o auxe de Tartessos.

## Notas 
## Ligazóns externas
Ivo Mozart

**Ivo Mozart**, (São Paulo, 10 de xaneiro) é un cantor e compositor de Pop brasileiro. Foi coñecido pola canción *Vagalumes* xunto coa banda Pollo, a cal se converteu na banda sonora da telenovela Sangue Bom. Ivo Mozart tivo outras cancións de éxito como *Mocinho do Cinema* e *Anjos de Pantão*. Na actualidade lanzou 2 álbums, "Ivo Mozart" no 2011 lanzado de forma independente e "Ivo Mozart" no 2013 lanzado polo selo Radar Records.

## Discografía
### Álbums
* Ivo Mozart (2011)
* Ivo Mozart (2013)

### Sinxelos
* Vagalumes
* Mocinho do Cinema
* Anjos de Plantão
* Quer um Beijo Meu?

## Referencias
Bush (grupo musical)

**Bush** é unha banda inglesa de rock alternativo formada en Londres en 1992 pouco despois de que o guitarrista e vocalista Gavin Rossdale e o guitarrista Nigel Pulsford se coñecesen. Ao pouco tempo recrutaron ao baixista Dave Parsons, posteriormente ao batería Robin Goodridge, e comezaron a compoñer. Dave Parsons uniuse a Bush pouco despois de deixar Transvision Vamp. Baterías como Sacha Gervasi, Amir e Spencer Cobrin ocupáronse das baquetas antes de que Robin Goodridge quedase como membro permanente completando a formación.

O grupo atopouse co éxito tras a edición do seu álbum de estrea *Sixteen Stone* en 1994, que foi certificado 6 veces platino pola RIAA. Bush sería unha das bandas de rock máis exitosas comercialmente dos 90, vendendo máis de 10 millóns de discos nos Estados Unidos. A pesar do seu éxito nos Estados Unidos, a banda foi menos coñecida no seu propio país e conseguiu só un éxito marxinal alí. Bush tivo numerosos sinxelos no *top ten* das listas da *Billboard*, e un número 1 con *Razorblade Suitcase* en 1996. O grupo separouse en 2002, pero reuniuse en 2010 e comezou a traballar nun novo álbum, *The Sea of Memories*, que foi editado en setembro de 2011.

O grupo elixiu o nome "Bush" porque vivían na área londiniense de Shepherd's Bush.

No Canadá chegou a ser coñecida como Bushx, xa que a banda dos 70 Bush, liderada por Domenic Troiano, posuía os dereitos do nome nese país. En abril de 1997, anunciouse que Troiano aceptara permitirlles usar o nome de Bush no Canadá sen o x, a cambio dunha doazón de 20.000 dólares tanto á Starlight Children's Foundation como á Canadian Music Therapy Trust Fund.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Mósquidos

A dos **mósquidos** (*Moschidae*) é unha familia de mamíferos artiodáctilos ruminantes coñecidos vulgarmente como **cervos almiscreiros**.

A familia está conformada por un só xénero, ***Moschus***, que á súa vez integra a sete especies.

## Características 
miniatura|esquerda|260px|Cranio de *Moschus moschiferus*.
Os mósquidos son parentes primitivos dos cérvidos (*Cervidae*), dos que se diferencian por careceren de hastas e por posuíren, os machos, unha glándula caudal que segrega almiscre.

Esta substancia odorífera, segregada no período de celo, acumúlase nunha bolsa situada no abdome.

Cada macho de máis de tres anos produce uns 30 g de almiscre.

Os dentes cairos superiores dos machos son moi grandes e curvados, e están dirixidos cara a abaixo e cara ao exterior da boca.

## Hábitat e distribución 
Os cervos almiscreiros, todos asiáticos vivem principalmente en hábitats boscosos e matogueiras alpinas nas montañas do sur de Asia. Antigamente distribuíanse pola India, Paquistán, Tíbet, Siberia, Mongolia e a China.

Pero na actualidade estes animais encóntranse tan só en Siberia, no Himalaia e no Tíbet.

## Clasificación 
A familia foi descrita en 1821 polo naturalista británico John Edward Gray (1800-1865).

Está integrada por varias especies, todas do xénero ***Moschus***. A taxonomía á variábel segundo os autores.

### Especies 
A maioría dos autores recoñecen as seguintes sete especies:
* *Moschus anhuiensis*
* *Moschus berezovskii*
* *Moschus chrysogaster*
* *Moschus cupreus*
* *Moschus fuscus*
* *Moschus leucogaster*
* *Moschus moschiferus*

## Ao bordo da extinción 
Os cervos almiscreiros están ameazados de extinción porque os machos foron cazados (e aínda son hixe) para beneficiar o almiscre, substancia que se usa en perfumaría e, ademais, moi empregado na medicina tradicional chinesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ellis, Richard (2005): *Tiger Bone & Rhino Horn: The Destruction of Wildlife for Traditional Chinese Medicine*. Washington, D.C.: Island Press. ISBN 978-1-55963-532-5. Resumo 
* Guha S.; Goyal, S. P, & Kashyap, V. K. (2007): Molecular phylogeny of musk deer: a genomic view with mitochondrial 16S rRNA and cytochrome b gene. *Mol Phylogenet Evol* **42** (3): 585-97. 
* Hassanin A. & Douzery, E. J. (2003): Molecular and morphological phylogenies of ruminantia and the alternative position of the moschidae. *Syst Biol.* **52** (2): 206-28.
* Jang, K. H. & Hwang, U. W. (2010): Mitochondrial genome of the Korean musk deer Moschus moschiferus (Artiodactyla, Ruminantia, Moschidae). *Mitochondrial DNA* **21** (3-4): 65-7.
* Qisen Yang, Xiuxiang Meng, Lin Xia & Zuojian Feng (2003): Conservation status and causes of decline of musk deer (Moschus spp.) in China. *Biological Conservation* **109**: 333-342. 
* Wilson, D. E. & D. M. Reeder, editors (2005): *Mammal species of the world: a taxonomic and geographic reference*. Third edition. The Johns Hopkins University Press. Baltimore, Maryland, USA. ISBN 0-8018-8221-4.

### Outros artigos 
* Artiodáctilos
* Ruminantes
* Pecoros
* Almiscre

### Ligazóns externas 
* *Moschidae* no SIIT.
* *Moschus* no SIIT.
Eduardo Andicoberry

**Eduardo Andicoberry Ruiz**, nado en Erandio (Biscaia) en 1888 e finado en Tetuán o 5 de xaneiro de 1948, foi un xornalista, escritor e político español.

## Traxectoria 
Criado e educado entre Sevilla e Cádiz, onde o seu pai xestionaba unha compañía comercial dedicada á exportación, principalmente de viños de Xerez. Pertenceu á Juventud do Partido Republicano Radical en Cádiz e foi redactor de *El Radical Gaditano* en 1908. Traballou en *España Nueva*, *El Radical* de Madrid, *El Mundo*, *Semanario El Momento* e dende 1919 foi redactor de *El Imparcial* até a súa desaparición definitiva en 1933 (do que foi o seu último director).

Coa proclamación da Segunda República foi candidato do Partido Radical pola provincia de Xaén nas eleccións a deputados de 1931, non resultando elixido. En 1932 foi nomeado secretario do Comité Nacional do Partido Radical. Logo do triunfo da coalición antimarxista, na que estaba integrado o PRR nas eleccións de decembro de 1933, foi nomeado gobernador civil de Lugo o 20 de decembro de 1933, permanecendo no cargo até o 28 de xuño de 1934, cando foi cesado por diferenzas co seu partido. Abandonou a política, o xornalismo e a literatura. En 1936 traballaba como operario nunha fábrica de gasosas.

Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido en Madrid e posto a disposición dos Tribunales Populares de Urgencia por presunta desafección á República. Pasou un tempo na prisión de Porlier e foi finalmente posto en liberdade grazas ás testemuñas exculpatorias de significados dirixentes republicanos. No franquismo foi xefe de redacción na Xefatura de prensa do Protectorado Español de Marrocos.

## Obras 
* *Lo que queda*.
* *Más que hembras*, 1913.
* *La felicidad*, 1915.
* *No son tan complejas*, 1916.
* *El horror del silencio*, 1916.
* *Tragedia sin sangre*, 1917.
* *El crimen de ser padre*, 1918.
* *La verdad de las cosas*, 1923.
* *Tartarín en Madrid*, 1930.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Biografía de Eduardo Andicoberry Ruiz
RDGLDGRN

**RDGLDGRN** (pronunciado Red Gold Green) é un grupo de música estadounidense orixinario de Reston, Virxinia (un suburbio de Washington, D.C.) que se formou no 2011. A banda gravou o seu primeiro álbum con Sound City Studios no 2012, coa colaboración do produtor Kevin Augunas e enxeñeiro Clif Norrell. Teñen traballado con músicos notables como Dave Grohl ou Pharrell Williams. RDGLDGRN estreou o seu álbum do mesmo nome en setembro de 2013.

## Membros 
*RED: Marcus Parham – guitarra
*GOLD: Andrei Busuioceanu – baixo, voz
*GREEN: Pierre Desrosiers – voz, guitarra

## Discografía 
**Red Gold Green EP* (2013)

**Red Gold Green 2 - EP* (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial