Literatura taiwanesa

[alt=Entrada do Museo Nacional de Literatura de Taiwán|miniatura|Entrada do [Museo Nacional de Literatura de Taiwán, situado na cidade de Tainan]]

A **literatura taiwanesa** é a literatura escrita polas persoas de Taiwán en calquera das linguas da illa, como o xaponés, o chinés (hokkien, hakka ou mandarín) ou os idiomas austronesios.

## Literatura oral dos pobos nativos 
En xeral, o termo "literatura oral" engloba mitos, lendas e contos populares transmitidos dunha xeración á seguinte. Antes do século XIX, non existían versións fixadas destas historias, xa que non había escritura. Polo tanto, a forma e mais o contido das narracións a miúdo mudaban segundo a persoa, o grupo ou o lugar, o que favoreceu a existencia de diferentes variantes. Secasí, os mitos e lendas relacionados coas crenzas dunha tribo, a súa orixe e migracións, adoitaban ter versións orais máis estables. A meirande parte destas obras conservouse mediante cantos asociados a festas importantes ou aos ritos dos xamáns.

A literatura oral dos pobos nativos de Taiwán comezou a recompilarse por escrito durante as dinastías Ming e Qing. Os primeiros han que se asentaron na illa centráronse en rexistrar os costumes, sen abordar as narrativas autóctonas. Exemplos destas obras son *Dongfan ji* ("Rexistro dos bárbaros do leste"), de Chen Di, ou *Taihai shi cha lu* ("Diarios do estreito de Taiwán"), de Huang Shujing.

No que respecta aos occidentais, o primeiro en facer referencia á literatura taiwanesa foi George Leslie Mackay (1844-1901). No seu libro *From Far Formosa* (1895), incluíu historias dos pobos nativos, ademais de rexistrar os seus trazos culturais e etnográficos. Secasí, a primeira escolma de literatura oral taiwanesa foi a do inglés George Taylor, publicada en 1887. Taylor foi administrador do arquipélago Penghu e do faro de Eluanbi, no sur da illa, o que lle permitiu manter un contacto frecuente cos poboadores da rexión.

En 1895, co remate da primeira guerra sino-xaponesa, Taiwán pasou a ser unha colonia do imperio nipón. Para mellorar o seu control sobre a illa, o goberno colonial comezou a investigar aos pobos nativos, incluíndo os seus recursos naturais, estruturas sociais, linguas e cultura. No eido da literatura oral, destaca o libro *Gengo ni yoru Taiwan takasagozoku densetsu* ("Lendas do pobo takasago de Taiwán"), publicado por Ogawa Naoyoshi e Asai Eren en 1935. Nesta obra rexístranse doce tribos nativas e duascentas sesenta e nove lendas.

A partir da década dos 50, os antropólogos taiwaneses publicaron esporadicamente varias coleccións. Non obstante, non foi até mediados dos 80, cos movementos de democratización da sociedade taiwanesa e de revitalización cultural dos pobos nativos, cando se normalizou a publicación de estudos e recompilacións da literatura oral.

## Literatura tradicional en chinés 
O primeiro autor taiwanés en lingua chinesa foi Shen Guangwen (1612-1688), quen chegou á illa con anterioridade á invasión militar de Zheng Chengong. Shen fundou a primeira sociedade de poesía de Taiwán, e foi pioneiro do estilo *haidong*. A comezos da dinastía Qing, publicáronse *Pi hai ji you* ("Viaxe ao mar"), de Yu Yonghe, e *Tai hai shi cha lu* ("Diarios do estreito de Taiwán"), de Huang Shujing, ambos adscritos ao xénero da literatura de viaxes.

Entre os literatos taiwaneses da dinastía Qing, destacaron Wang Kejie, Cai Tinglan (1801-1859), Chen Zhaoxing (1831-1866), Huang Jing, Zheng Yongxi (1788-1858) e Lin Zhanmei (1821-1868).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*