Modistae

Os ***modistae***, tamén coñecidos como **gramáticos especulativos**, foron unha escola de filosofía da linguaxe centrada na gramática activa no norte de Francia, Alemaña, Inglaterra e Dinamarca durante os séculos XIII e XIV. A súa influencia foi menor no sur de Europa, onde predominaba unha tradición oposta, coñecida como "gramática pedagóxica".

## Historia 
Entre os predecesores do modismo destacan William de Conches, Peter Helias e Ralph de Beauvais. Estes tres autores tamén recibiron o apelativo de gramáticos especulativos.

A filosofía dos *modistae* foi desenvolvida pola primeira vez por Martín de Dacia (finado contra 1304) e os seus colaboradores a mediados do século XIII. Porén, só acadaría preeminencia tras a súa sistematización por parte de Thomas de Erfurt, décadas máis tarde, coa súa *De modis significandi seu grammatica speculativa*, probablemente escrita na primeira década do século XIV. Secasí, esta obra foi atribuída a Duns Scoto até comezos do século XX, debido á afinidade da teoría de Thomas de Erfurt coa metafísica escotista. Moi reproducida e comentada durante a Idade Media, é o manual máis completo da gramática modista.

## Filosofía 
Tal e como indica o seu nome, o pensamento dos *modistae* baséase nunha teoría dos "modos" do significado na linguaxe. Este divídese en tres modos: os do ser (*modi essendi*), os do entendemento (*modi intelligendi*) e mais os da significación (*modi significandi*). Para estes autores, as diferentes categorías gramaticais representaban a realidade a través destes modos. O *modi essendi* refírese ás calidades obxectivas que existen nos obxectos do entendemento; á súa vez, os *modi intelligendi* son as distintas maneiras en que a nosa comprensión representa os *modi essendi*; por último, os *modi significandi* son as vías que a gramática ten de expresar os *modi intelligendi* na linguaxe. Esta distinción correspóndese coa semántica tripartita de Aristóteles, na que as palabras representaban uns conceptos que referían a uns obxectos. 

A teoría dos modos oponse ó nominalismo, xa que asume que a análise da gramática da linguaxe ordinaria é a chave da metafísica. Para os *modistae*, as formas gramaticais, os *modi significandi* dos verbos, nomes e adxectivos constitúen a estrutura ontolóxica profunda da linguaxe, a cal representa obxectivamente a realidade. Os seus traballos preludiaron a idea da gramática universal ó suxerir a existencia dunhas regras únicas que poden extraerse de todas as linguas naturais.

O movemento podería terse inspirado na observación de Roger Bacon de que todas as linguas comparten unha gramática común, un fundamento que ancora ontoloxicamente todas as estruturas lingüísticas.

## Recepción 
Existen paralelismos entre a gramática especulativa e a fenomenoloxía, tal e como se decatou Martin Heidegger na súa tese de doutoramento, dedicada ó tratado de Thomas de Erfurt (aínda atribuída, erroneamente, a Duns Scoto): *Die Kategorien- und Bedeutungslehre des Duns Scotus* (en ).

## Obras destacadas 
* Martin de Dacia, *De modis significandi* (after 1255)
* Boecio de Dacia, *De modis significandi sive Quaestiones super Priscianum majorem* (c. 1270)
* Xoán de Dacia, *Summa Grammatica* ()
* Simón de Dacia, *Domus gramaticae* (1255–1270)
* Radulphus Brito, *Quaestiones super Priscianum minore* ()
* Michel de Marbais (d. )
* Thomas de Erfurt, *Tractatus de modis significandi seu grammatica speculativa* (before 1310)
* Sixerio de Courtrai, *Summa modorum significandi* (1320).
* Johannes Josse de Marvilla, *Expositiones modorum significandi*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filosofía medieval
* Nominalismo