Mário de Carvalho

**Mário Costa Martins de Carvalho**, nado en Lisboa o 25 de setembro de 1944, é un novelista, contista, dramaturgo e guionista portugués.

## Biografía 
Mário de Carvalho naceu nunha familia do Sur de Portugal. A reminiscencia do Alentejo está presente  en varios momentos da súa obra, mais Lisboa é o lugar privilexiado dos seus textos. A súa prisión pola PIDE, policía política Salazarista, foi un choque durísimo que o levaría desde moi cedo á resistencia contra o réxime. Xa no Liceu Camões foi alumno de Mário Dionísio e compañeiro de clase de João Aguiar e Eduardo Prado Coello.

A partir das folgas estudantís de 1961-1962, desenvolveu actividade nas asociacións académicas e cine clubs, até á súa licenciatura pola Facultade de Dereito de Lisboa.

En 1971 e debido á resistencia clandestina antifascista (Partido Comunista Portugués) foi prendido pola policía política durante a instrución militar. Sometido a once días de privación do sono, acabou por cumprir catorce meses de prisión nas cadeas políticas de Caxias e Peniche. Esa situación encóntrase dramatizada no filme de José Barahona *Quen é Ricardo?*

Saíu ilegalmente de Portugal en 1973 e exilouse en Lund, na Suecia, onde obtivo asilo político xa nas vésperas da Revolución de Abril. De volta en Portugal, tras un axitado envolvemento político, dedicouse á avogacía en causas, sobre todo sindicais e de arrendamentos.

Integrou a dirección da Asociación Portuguesa de Escritores, durante as presidencias de David Mourão-Ferreira (1984-1986)  e Óscar Lopes (1986-1988). Foi profesor convidado da Escola Superior de Teatro e Cinema e da Escola Superior de Comunicación Social durante varios anos. Orientou posgraos en escrita de teatro na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa e varios talleres de escrita de ficción.

É pai das escritoras Rita Taborda Duarte e Ana Margarida de Carvalho.

## Vida profesional como escritor 
Colaborou en *Mar*, *Peste*, *Eldorado* e *Ruínas*, *O Ponto*, *Diário de Lisboa*, *O Diário*, *O Jornal, Arestas, Vértice, Colóquio/Letras, Signo, Diário de Notícias* (folhetim), *Público, Expresso, Visão*.

Seguíronse os *Casos do Beco das Sardinheiras*, *O Livro Grande de Tebas, Navio e Mariana* e *A Inaudita Guerra da Avenida Gago Coutinho.* *Os Alferes* presenta dunha forma crúa e dura, non exiexenta de ironía, os dilemas dos mozos oficiais milicianos no teatro dunha guerra en que non crían. Un dos contos foi adaptado dúas veces para o cinema por (Luís Filipe Costa e Julio Alves) e unha para teatro (*Il était une fois un souslieutenant*, por Otile Ehret).

*A Paixón do Conde de Fróis*, pronto traducido para a prestixiosa editora Gallimard, decorre no século XVIII, durante a *Guerra dos Sete Anos*. O seu libro máis reeditado, traducido e premiado é a novela *Um Deus Passeando pela Brisa da Tarde*  que ficou como clásico do xénero, aínda que o autor, nunha epígrafe provocadora, garantise non se tratar de novela histórica. Tras o Premio Pégaso de Literatura, a novela foi traducida para inglés, francés, alemán, italiano e outras linguas, en capa dura e edicións de peto, con excelentes críticas.

En 1995 xorde a novela satírica *Era Bom Que Trocássemos Umas Ideias sobre o Assunto* inaugurando o xénero que o autor chamou «cronovelema»  e que asocia o humor á crítica aguda do cotián. O libro obtivo unha boa acollida na Alemaña e na Francia. Mário de Carvalho ten polo menos 21 libros publicados no estranxeiro, en 11 países, incluíndo o Brasil.

A súa escrita é extremamente versátil e é imposíbel incluílo en calquera escola ou corrente literaria. Desde a crónica irónica do cotián á toada máis sombría, ten practicado unha gran diversidade de xéneros, percorrendo varios épocas, e ecoando algúns grandes clásicos da literatura portuguesa e universal.

Todas as súas pezas de teatro foron levadas á escena, en Portugal ou no estranxeiro. Traballou en argumento cos realizadores Luís Filipe Costa, José Fonseca e Costa, Solveig Nordlung, José Carlos Oliveira, Gonçalo Galvão Teles e José Barahona.

Fóronlle atribuídos en Italia os premios Giuseppe Acerbi (*Passegia un dio nella bresa della sera*) e Citá de Cassino (*I sottotenenti*).

O 9 de xuño de 2014 foi feito Grande-Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.

## Libros publicados 
* *Contos da Sétima Esfera* (1981). Vega. 1990 en Caminho.
* *Casos do Beco das Sardinheiras* (1982). Vega. 2ª ed. Rolim, 1985. 3ª ed. Caminho, 1991. Relatos.
* *O Livro Grande de Tebas, Navio e Mariana* (1982). Premio Cidade de Lisboa. Novela.
* *A inaudita guerra da Avenida Gago Coutinho* (1983). Rolim. 3ª e 4ª eds. Caminho, 1992, 1994. 6ª en Porto Editora, 2016. Novela
* *Fabulário* (1984). & ETC. Relatos.
**Era uma vez um Alferes* (1984). Rolim. Adaptado para televisión por Luís Filipe Costa (exhibido na RTP en 1987).
* *Contos Soltos* (1986). Quatro Elementos Editores.
**A Paixão do Conde de Fróis* (1986). Rolim.Círculo de Leitores, 1987. 3ª ed. Caminho, 1991. 5ª en Porto Editora, 2015. Editado porGallimard, París, 1992, como *Le Jeune Homme*, *La Forteresse et la Mort*, tradución de Marie-Hélène Piwnik. Premio D. Dinis. (Novela histórica do século XVIII)
* *E se Tivesse a Bondade de Me Dizer Porquê?* (1986). Con Clara Pinto Correia. 2ª ed., Relógio d' Água, 1996. Folletín.
* *Os Alferes* (1989). Ed. Caminho. Círculo de Leitores, 1990. 5ª en Porto Editora, 2013. Gallimard *Les Sous Lievtenents*, tradución de M.H. Piwnik. (Contos).
* *Quatrocentos Mil Sestércios* seguido de *O Conde Jano* (1991). Caminho. Grande Prémio APE (Conto); Grande Prémio de Conto Camilo Castelo Branco. (Novelas curtas). Un relato na Roma Imperial e outro na Idade Media.
**Um Deus Passeando pela Brisa da Tarde* (1994). Caminho. 3ª Edición Brasileira: Contraponto, Río de Xaneiro 1995. Porto Editora, 2015. Premio de Romance e Novela da APE/IPLB; Premio Fernando Namora Premio Pégaso de Literatura; Premio Literário Giuseppe Acerbi. (Novela). Nos tempos romanos de Marco Aurelio.
**Era Bom que Trocássemos Umas Ideias Sobre o Assunto* (1995). Caminho. Porto Editora, 2015. (Novela)
**Fabulário* (1997). Caminho. Pequenos textos que con perplexidade, espanto, ou a chamada a unha sabedoría antiga.
**Apuros de um Pessimista em Fuga* (1999). Caminho. (Novela curta). Nos tempos de Marcelo Caetano un mozo pasa unha noite en branco.
**Contos Vagabundos.* (2000). Potro Editora.
**Fantasia para dois coronéis e uma piscina* (2003). Caminho. 2ª en Porto Editora, 2015. Prémio PEN Clube Português Ficção, Grande Prémio de Literatura dst. Prémio ITF (Novela). En castelán *Fantasía para dos coroneles y una piscina*, Xordica, 2011. Nun monte alentexano dous coroneis que serviran na Ultramar falan do Portugal contemporáneo.
**O Homem que Engoliu a Lua* (2003). 2ª ed. Porto Editora, 2015. (Infanto-xuvenil)
**A Sala Magenta* (2008). 2ª ed. en Porto Editora, 2015. Premio Fernando Namora, Premio Vergílio Ferreira (polo conxunto da obra). (Novela). En castelán *El salón magenta,* tradución de Antonio Sáez Delgado,  Xordica, 2013. 192 páxs.
**A Arte de Morrer Longe* (2010). Caminho. A historia cun matrimonio novo que se vai divorciar, quen queda coa tartaruga? (Novela)
**O Homem do Turbante Verde* (2011). Caminho. (Contos)
**Quando o Diabo Reza* (2011). Tinta da China. (Novela)
**O Varandim seguido de Ocaso em Carvangel* (2012). Porto Editora. (Novelas curtas)
**A Liberdade De Pátio* (2013). Porto Editora. (7 relatos). Grande Premio De Conto|2012. Grande Premio De Conto|2013.
**Novelas Extravagantes* (2015). Porto Editora (Relatos)
**Ronda das Mil Belas em Frol* (2016). Porto Editora (Relatos sobre sexo)
**Cronovelemas* (2017). Porto Editora.
**Burgueses somos nós todos ou ainda menos* (2018). Porto Editora. Relatos.

### Ensaio 
* *Quem disser o contrário é porque tem razão* (2014). Porto Editora.
* *O que Eu Ouvi na Barrica das Maçãs* (2019). Porto Editora. Crónicas.

### Teatro 
* *Se Perguntarem por Mim, Não Estou* seguido de *Haja Harmonia* (1991). Grande Prémio APE. Caminho.
* *Água em pena de pato. Histórias do quotidiano* (1991). Caminho. *A Rapariga de Varsóvia, O Sentido da Epopeia* e *O Desencontro.*
* *Não Há Vozes, não Há Prantos* (2012). Imprensa Nacional Casa da Moeda.

Pezas de teatro estreadas: *O sentido da Epopeia*, polo grupo "O Bando" co título *Estilhaços*, en abril de 1989 e *A rapariga de Varsóvia* pola compañía "Novo Grupo", xullo de 1991. Estrea en París, polo Théatre du Matin, en outubro de 1996 de *O sentido da Epopeia*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web Mário de Carvalho