open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Microsoft Excel

**Microsoft Excel** é un programa de folla de cálculo integrado no paquete informático Microsoft Office. Xunto co resto dos programas do paquete, está traducido ó galego. Presentado ó longo do tempo en varias versións, ten un paralelo no programa Calc de LibreOffice, tamén traducido ó galego pero baixo licenza de software libre.

Por defecto, os novos documentos en branco presentan tres follas, pero poden ampliarse teoricamente ata un número indefinido mentres o soporte a memoria do ordenador. Para eliminar, engadir, copiar ou mover de posición as follas abonda con premer as pestanas co botón secundario (esquerdo en ratos para destros e dereito en ratos configurados para xergos) e escoller a opción no menú contextual. Dentro de cada folla, existe unha estrutura de dobre entrada onde cada cela referénciase coa combinación da letra correspondente á columna onde está localizada e o número da súa ringleira. Existe tamén un método de denominación independente onde á cela ou rango de celas que se especifiquen se lles pode asignar un nome definido polo usuario e remitirse a el para codificar as funcións e operadores. O alto das follas abrangue 65536 ringleiras e ten un ancho de 256 columnas, que chega ata a columna denominada IV (cando se rematan as letras simples para designar as columnas pásase a utilizar combinacións de dúas letras: *X, Y, Z, AA, AB, ...*)

O programa permite realizar cálculos de gran complexidade debido ás enormes virtudes destas referencias e ó aniñamento de funcións, aínda que hai dous obstáculos fundamentais:
* non se poden facer referencias circulares, é dicir se se establece unha cadea de dependencias A1 depende de A2 e A2 de A3 etc., en ningún caso unha cela da serie pode depender do valor doutra cela anterior na cadea (isto impide a recursividade);
* existe un máximo de aniñamento de sete aniñamentos, que se pode solucionar facendo referencias a outras celas;

Excel permite tamén representar en gráficos (segundo os modelos incorporados nunha biblioteca predefinida) en base os datos que aparecen nas súas celas, dende diagramas de sectores circulares, barras ou liñas ata dispersións estatísticas, correlacións, tridimensionais, evolucións temporais ou variacións en tolerancia ou de máximos e mínimos bolsista.

## Versións 
* Excel 2.0 para Windows (1987)
* Excel 3.0 (1990)
* Excel 4.0 (1992)
* Excel 5.0 (1993)
* Excel 95 (v7.0)
* Excel 97 (v8.0)
* Excel 2000 (v9.0)
* Excel 2002 (v10.0)
* Excel 2003 (v11.0)
* Excel 2007 (v12.0)
* Excel 2010 (v14.0)
* Excel 2013 (v15.0)
* 365, versión na nube
* 2016 (v16.0)
*2019
Hadrián II, papa

**Hadrián II** (792 — 872), foi, xa con avanzada idade, papa da Igrexa católica a partir do 867 a 872, era membro dunha familia romana nobre.
Hadrián III, papa

miniatura|Hadrián III
**Hadrián III**, nado en Roma e finado en San Cesario sul Panaro, Módena o 17 de setembro de 885, foi Papa da Igrexa católica do 884 ao 885.
## Traxectoria 
Durante o seu breve pontificado, e seguindo a liña da súa predecesor, Mariño I, renovou a excomuñón do antigo patriarca de Constantinopla Focio.

Manifestou que a consagración do Papa non precisaba do consentimento imperial, pero respondeu á petición do emperador Carlos III o Gordo para que acudise á Dieta, que co obxectivo de resolver a sucesión do trono imperial, se celebraría en Worms. Cando o Papa se dirixía ao encontro, morreu preto de Módena, o 7 de setembro do 885 e foi enterrado no mosteiro de Nonantula.

## Veneración 
Ao pouco da súa morte foi proclamado santo, sen que se coñezan os motivos. Parece que durante unha carestía o seu auxilio á poboación de Roma o fixo moi popular. Venerado, a súa canonización foi impugnada, e non foi confirmada, pero si tolerada, ata que León XIII, o 2 de decembro do 1891, decretou o culto oficial.
Sucesos de Casas Viejas

Os **sucesos de Casas Viejas**, tamén coñecidos como o **masacre de Casas Viejas**, consistiron nun intento de levantamento labrego contra o Cuartel da Garda Civil, que tiveron lugar entre o 10 e o 12 de xaneiro de 1933 na pequena localidade de Casas Viejas, na provincia de Cádiz, e constitúen un dos feitos máis tráxicos da Segunda República Española. Abriu unha enorme crise política no primeiro bienio da República e foi o comezo da perda de apoios políticos e sociais que conduciría meses despois á caída do goberno republicano-socialista de Manuel Azaña e ao triunfo das dereitas nas eleccións de novembro de 1933.

Se se contabilizan os feridos falecidos posteriormente, resultaron mortos veinte e oito labregos, dous gardas civís e un de asalto. Segundo o historiador Ricardo Robledo, «hai moitas facetas na traxedia de Casas Viejas» mais «aqueles sucesos significaron tamén a cristalización do desencontro entre o campesiñado máis pobre e os ideais da República coa súa promesa de reforma agraria e de mellora das condicións de traballo».

## Historia e características
O 11 de xaneiro de 1933 tivo lugar na localidade gaditana de Casas Viejas (hoxe coñecida como Benalup-Casas Viejas) unha revolta protagonizada por un grupo de anarquistas da CNT que decidiu facer a revolución pola súa propia conta e impor o comunismo libertario, destituíndo ao alcalde e intentando tomar o cuartel da Garda Civil onde se atopaban un sarxento e tres números. Feren de morte ao sarxento e a un dos números, pero non conseguen os seus propósitos.

Inmediatamente, decatado o goberno, enviou forzas da Garda Civil e da Garda de Asalto que entraron a tiros na vila, incendiaron a casa na que se refuxiaban algúns dirixentes da insurrección, entre eles o coñecido como "Seisdedos" (de nome real Francisco Cruz Gutiérrez, carboeiro de 72 anos), e logo procederon cunha serie de xuízos sumarísimos, fusilando a participantes e sospeitosos de participar nos feitos. O balance definitivo foi de dezanove homes, dúas mulleres e un neno, así como tres gardas mortos.

Coñecidos os feitos en toda España, produciuse un grande escándalo parlamentario e periodístico que produciu a caída do goberno de Azaña e favoreceu a chegada da dereita ao goberno.

O periódico da CNT describiu os feitos como:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 
*
*Gutiérrez Baena, Salustiano (2017). *Los sucesos de Casas Viejas: Crónica de una derrota*. Editorial Beceuve.
*
* Luengo Camacho, José; Antequera, Juan José (introd. y notas): *Informe inédito de Casas Viejas. Testimonio de un guardia de Asalto acerca de los sucesos que cambiaron la Historia de España*; Sevilla, Facediciones, 2008. 2ª ed. 2010.
* 
* 
*
* (2016): *Viaje a la aldea del crimen. Documental de Casas Viejas*. Libros del Asteroide. ISBN 978-84-16213-63-4
*
Acoso

**Acoso** pódese referir a:
*Acoso escolar
*Acoso laboral
*Acoso sexual
*Acoso inmobiliario
*Acoso psicolóxico
*Acoso físico ou *stalking*
*Ciberacoso, tamén coñecido como ciberstalking ou cyberstalking
*Ciberacoso escolar, tamén coñecido como ciberbullying ou cyberbullying
* *Acoso y derribo*, competición ecuestre que se realiza en parella, consistente en voltear un touro
* *Acoso*, filme de 1994
Maximino Daia

[240 px|miniatura|*[Follis* acuñado por Maximino Daia na ceca de Antioquía]]
**Caius Galerius Valerius Maximinus** (Iliria, arredor do 270 - Tarso, agosto de 313) foi un emperador romano.

## Traxectoria 
Maximino Daia era fillo dunha irmá do emperador Galerio, quen o adoptou. O seu nomeamento como césar tivo lugar despois da abdicación de Diocleciano no 305, encarregándose das provincias de Siria e as provincias orientais. Os acontecementos de occidente, coa Conferencia de Carnutum, onde saíu Licinio elixido coma Augustus, non ían resolver a situación, pero Maximino Daia non trocou a súa política nin a súa lealdade a Galerio. No ano 310, estando xa Galerio moi enfermo, declarouse augustus, pero nada trocou até a morte do seu tío no 311.

No 312, Maxencio, que usurpara o trono en Italia, fíxose o seu aliado, xa que estaba enfrontado con Constantino. Pero este era aliado de Licinio, o que converteu a Maximino Daia no seu inimigo.

Maxencio foi derrotado e Constantino quedou coma augustus da parte occidental do Imperio. O acordo ao que chegaran Maximino Daia e Licinio pola repartición das terras quedou rachado e o enfrontamento de ambos os dous era claro. Con motivo dunha xuntanza en Milán no 313 entre Licinio e Constantino o grande, Maximino viu a oportunidade para atacar a Licinio. Pero este, cun pequeno pero organizado exército, venceu na batalla de Campus Ergenus, e Maximino fuxiu disfrazado de escravo.

Chegou a Nicomedia e tratou de fortificar as portas de Cilicia, pero non aguantou a presión de Licinio, quen o perseguiu até Tarso, onde o venceu e lle dá morte en agosto do 313.

Toda a súa familia foi condenada a morte e executada. A súa esposa foi tirada viva ao río Orontes, ao igual que outras moitas mulleres cristiás que fixera tirar Maximino Daia.
Eudocia Makrembolitissa

[miniatura|300px|Díptico representando a [Romano IV Dióxenes|Romano IV e Eudoxia.]]

**Eudocia Makrembolitissa** ou **Eudoxia Macrembolitissa** (en grego: Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα), foi unha emperatriz bizantina. Morta en 1096, era sobriña do patriarca Miguel Cerulario
## Traxectoria 
Casa de primeiras en 1050 con Constantino X Ducas († 1067), emperador bizantino. Á morte deste último, exerceu a rexencia no nome dos seus tres fillos Miguel VII, Andrónico e Constantino. Volveu casar con Romano IV Dióxenes.

Eudocia asegurou a canonización de Cerulario pouco tempo despois da súa morte, facendo del o campión da independencia espiritual dos gregos despois do Gran Cisma de Oriente de 1054.

Foi apartada do poder polo seu fillo máis vello Miguel VII en 1071, e mandada ao exilio nun mosteiro do Bósforo. Nicéforo III Botaniates, que derrocou a Miguel VII en 1078, fíxoa volver á capital e colmouna de favores.
Severo II

**Flavio Valerio Severo**, en latín ***Flavius Valerius Severus***, falecido o 16 de setembro do ano 307, foi un emperador romano de Occidente. Foi un militar romano de orixe iliria, nacido no seo dunha familia humilde.

## Traxectoria 
Baixo o nome de Severo II, foi un militar brillante, pero de escasa mentalidade política. Cando no 305, Diocleciano abdica e Maximiano, augustus de Occidente tamén o fai obrigado. Galerio nomea a Flavio Severo césar de Occidente, pasando por riba das intencións de Constancio I Cloro, que quería nomear o seu fillo Constantino. Ademais, Maxencio, o fillo do emperador Maximiano, tamén consideraba que tiña dereitos sobre o trono, e como tal, rebélase, faise proclamar augustus en Roma, e chama o seu pai para o seu carón co fin de gobernar ámbolos dous como augustus.

Galerio, augustus de Oriente, atópase de súpeto con catro augustus en occidente. Constancio I Cloro, Severo II, Maxencio e Maximiano. Constancio I Cloro morre en Britania nunha expedición contra os pictos, pero as lexións nomean o seu fillo Constantino augustus.

Galerio envía a Severo II a Italia para rematar coas intencións de Maxencio e Maximiano, nomeados despois da rebelión do pobo de Roma en contra da designación de Severo II como césar. Pero as tropas abandonan a Severo II que ten que fuxir cara a Rávena. Aló é convencido por Maximiano de que se lle respectara a súa vida a cambio da súa abdicación, cousa que fai, entregándose ós seus persecutores.

Pero Galerio, emperador en Oriente, non acepta esta situación e prepara a invasión de Italia. Cando chega para se enfrontar ós seus "augustus" rivais, Maxencio manda asasinar a Severo II, que se atopaba prisioneiro en Roma no ano 307.
Agapito II, papa

**Agapito II**, nado en Roma e finado en outubro de 955, foi o papa n.º 129 da Igrexa católica de 946 a 955.

## Traxectoria 
Foi elixido papa, ao igual có seu predecesor, por disposición do príncipe e senador romano Alberico II, que ao igual cá súa nai Marozia, someteu durante décadas aos pontífices á súa vontade.

Durante o seu pontificado, en 947 faleceu Hugo de Arlés cando xa abdicara como rei de Italia a favor do seu fillo Lotario. Este morreu no 950 envelenado por Berengario II de Ivrea, quen se fixo coroar rei de Italia xunto ao seu fillo Adalberto, e para afianzar a súa posición, quixo casar a este coa viúva de Lotario, Adelaida de Borgoña

Adelaida pediu auxilio ao rei xermano Otón I, que no 951 entrou en Italia, e en Pavia se fixo proclamar rei dos francos e os lombardos e casou con Adelaida. Ante isto, Berengario cedeu e aceptou rendirlle vasalaxe, polo que foi recoñecido como rei de Italia.

Con esta intervención, Otón I perseguía ser coroado emperador polo papa Agapito II, pero Alberico opúxose e obrigou ao papa a enviar unha embaixada ao rei xermano na que lle comunicaba a súa negativa á coroación imperial.

Esta non foi a última proba de forza por parte de Alberico II, pois antes de morrer no 954, fixo xurar ao pobo romano e ao papa Agapito que ao falecer este sería elixido como pontífice o seu propio fillo Octaviano.

## Véxase tamén
Alexandre VII, papa

**Alexandre VII**, nado en Siena (Gran Ducado de Toscana) o 13 de febreiro de 1599 e finado en Roma o 22 de maio de 1667, foi o 237º papa da Igrexa católica e bispo de Roma dende 1655 até a súa morte.

## Traxectoria 
### Primeiros anos, sacerdocio e episcopado 
Naceu en Siena como **Fabio Chigi**. Foi ordenado sacerdote en decembro de 1634, e ao ano seguinte foi nomeado bispo de Nardò. Recibiu a consagración episcopal o 1 de xullo de 1635, de mans do bispo de Malta Miguel Juan Balaguer Camarasa. No consistorio do 19 de febreiro de 1652, o papa Inocencio X creouno cardeal.

### Papado 
Inicialmente contrario ao nepotismo, durante o seu primeiro ano do seu papado prohibiu aos seus parentes mesmo visitar Roma. Non obstante, durante o consistorio do 2 de abril de 1656, anunciou que o seu irmán e os seus sobriños acudirían a asistirlle quedando a partir de entón en mans dos seus parentes a administración eclesiástica. Esta medida, que supuxo un novo florecemento do nepotismo, complementouna proporcionando aos membros da súa familia que residía na súa cidade natal os postos civís e eclesiásticos mellor pagados así como magníficos pazos e facendas.

Favoreceu os españois nas súas reclamacións sobre Portugal, que restablecera a súa independencia en 1640.

Mantivo a condena contra o xansenismo ao defender este a maldade da natureza humana. Favoreceu aos xesuítas, conseguindo a súa readmisión en Venecia.

Foi inimigo do sucesor do Cardeal Richelieu o tamén poderoso no Reino de Francia, cardeal Mazarino. Este realizou unha política a prol do seu Estado en contra dos intereses da Igrexa católica en Europa.

Fomentou así mesmo a arquitectura e o embelecemento xeral de Roma, onde se derrubaron casas para realizar un novo trazado das rúas romanas, converténdose ademais nun gran mecenas, especialmente de Bernini, a quen encargou a construción da bela columnata da praza da Basílica de San Pedro e confiou obras como a ornamentación da igrexa de Santa María del Popolo.

Canonizou a Francisco de Sales, Ramón Nonato e Tomé de Villanueva.
Manuel María Manso Quijano

**Manuel María Manso Quijano**, nado en Ferrol o 5 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 4 de agosto de 2006, foi un militar da Mariña almirante da Armada, Capitán xeneral da zona marítima do Mediterráneo e xefe do Cuarto Militar del-Rei.

## Carreira profesional
Aos 18 anos, ao comezar a guerra civil, incorporouse á Armada como mariñeiro voluntario no lado nacional; estivo embarcado no Almirante Cervera desde setembro de 1936 a xuño de 1938.

Obtivo os graos de gardamariña de segunda (1938), de primeira (1940) e alférez de navío (1942). Destinado, como alumno en prácticas, no buque escola Juan Sebastián Elcano e no minador Neptuno, formou parte da dotación de oficiais dos buques Escano, Minador Eolo, Almirante Cervera, Vulcano e Juan Sebastián Elcano. Foi segundo comandante do destrutor Melilla (1945). Ascendeu a capitán de corveta en 1950.

Neste tempo estivo destinado no Alto Estado Maior (1951), no Estado Maior da Escuadra e no Estado Maior da Frota como xefe de operacións (1952-1953). Exerceu o mando do cazasubmariños Audaz e asumiu a xefatura de operacións do Estado Maior da Frota entre os anos 1961 e 1962. En 1960, como capitán de fragata, foi comandante do destrutor Jorge Juan (1962-1964), logo xefe de operacións e segundo xefe do Estado Maior da Frota (1964-1965), e segundo comandante da Escola Naval Militar de Marín (1965-1968).

A bordo do Galicia, escribiu unhas reflexións sobre *Camaradería, compañeirismo e amizade*. En marzo de 1975 foi ascendido a contraalmirante e a vicealmirante o 24 de novembro de 1977. Destinado ao Estado Maior da Armada, primeiro como xefe da división de Estratexia e, un ano despois, como segundo xefe do EMA (1978). O 3 de marzo de 1982 ascende a almirante e cesa na Frota para desempeñar a capitanía xeneral da zona marítima do Mediterráneo en Cartagena.

O 14 de xaneiro de 1983 asumiu a xefatura do Cuarto Militar da Casa del Rei, sendo o primeiro almirante da Armada que ocupa este destino, substituíndo o tenente xeneral do Exército Joaquín de Valenzuela.

## Condecoracións
* Gran Cruz do Mérito Militar.

## Datos persoais
Era fillo de María do Carme Quijano Gómez e de Xosé Manso Díaz, terceiro xeneral do Corpo de Maquinistas da Armada, que á súa vez foi o primeiro maquinista que acadou o grao de xeneral de división. Manuel María Manso cursou estudos de bacharelato no instituto de ensino medio de Ferrol.
Fiz V, antipapa

**Amadeu VIII de Savoia**, nado en Chambéry o 4 de setembro de 1383 e finado en Thonon-les-Bains o 6 de xaneiro de 1451, foi conde (1391-1416) e duque (1416-1440) de Savoia. De 1439 ao 1449 foi antipapa co nome de **Fiz V** ou **Félix V**.

## Traxectoria 
Ao morrer o seu pai, Amadeu VII de Savoia, o novo conde era moi novo polo que a súa nai Bona de Berry asumiu a rexencia pero foi apartada do poder por intrigas palacianas. Arredor de 1400 asumiu o poder, incrementou os seus dominios e casou con María de Borgoña en 1401. Despois da morte da súa dona retirouse á vida monástica en 1434 e fundou a orde de San Mauricio e. En 1439 o Concilio de Basilea contrario a Uxío IV elixiuno papa. En 1449 ao morrer Uxío IV, Amadeo abdicou deseguido.
A igrexa católica teno polo último dos antipapas históricos e xa no seu tempo tivo poucos seguidores.

## Notas 
## Véxase tamén
Xoán XXIII, antipapa

**Baldassarre Cossa**, nado en Procida, provincia de Nápoles, cara ao ano 1360 e finado en Florencia o 22 de decembro de 1419, elixido papa polo concilio de Pisa en 1410 baixo o nome de **Xoán XXIII**, depositado polo concilio de Constanza en 1415, é considerado como un antipapa pola Igrexa católica. En consecuencia, o cardeal Roncalli escolleu o nome de Xoán XXIII no momento da súa elección como papa varios séculos despois, en 1958.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*  Páxina web sobre Xoán XXIII, antipapa
Clemente VIII, antipapa

**Clemente VIII**, nado co nome de **Gil Sánchez Muñoz y Carbón** en Teruel entre 1369-1370 e finado en Mallorca o 28 de decembro de 1446, foi un relixioso aragonés.

## Traxectoria 
Arcipreste de Teruel e antigo cóengo de Barcelona, foi un antipapa non recoñecido oficialmente da Igrexa católica, que substituíu a Bieito XIII o 10 de xuño de 1424, mantendo as súas pretensións pontificias ata o 26 de xullo de 1429.

A súa elección foi unha farsa de só tres cardeais, pero Muñoz aceptou e tomou o nome de Clemente VIII. Martiño V ordenou aos bispos de Barcelona e Tortosa que interviñesen para resolver este cisma. A situación perdurou, non obstante, uns anos máis, pois o enfrontamento político entre o papa e o rei aragonés Afonso V polo reino de Nápoles fixo que se mantivese de forma artificial o cisma. O papa enviou como legado a Alfonso de Borja (o futuro papa Calisto III) para negociar co rei o fin do seu apoio ao antipapa. Así, cando o rei Afonso conseguiu que Martiño V fixese tamén concesións (entre as que se incluían as relativas á súa posesión do reino de Nápoles) obrigou a abdicar a Clemente VIII. O último acto desta farsa foi o recoñecemento no castelo de Peñíscola de Martiño V por Clemente VIII, os seus tres cardeais e dignatarios, abandonando o seu nome pontificio e volvendo a tomar o seu nome de bautismo.

Martín V nomeouno entón bispo de Mallorca.
Clemente VII, antipapa

miniatura|O antipapa Clemente VII.

**Roberto de Xenebra**, nado en Genève 1342 e finado o 16 de setembro de 1394, foi un nobre e relixioso da casa de Savoia, elixido papa da Igrexa católica polos cardeais franceses que se opuñan a Urbano VI, converténdose no primeiro antipapa do Cisma Occidental, co nome de **papa Clemente VII**.

## Traxectoria 
Era fillo de Amadeu III, conde de Xenebra. Foi ordenado bispo de Thérouanne en 1361, arcebispo de Cambray en 1368, e cardeal en 1371.

En 1377, mentres servía como legado papal, dirixiu persoalmente as tropas prestadas ao papado por John Hawkswood para reducir a pequena cidade de Cesena no territorio de Forlì, que obtivera recentemente a súa independencia dos territorios pontificios; alí supervisou o masacre de 4.000 civís, unha atrocidade dadas as regras de guerra do momento, polo que foi coñecido co alcume de *carniceiro de Cesena*.

Entre 1305 e 1377 os papas residiron en Avignon. En 1378, o papa Gregorio XI decidiu intentar o regreso do papado a Roma a instancias de Catarina de Siena. Aínda que prognosticou que o experimento sería un fracaso, morreu pouco despois da súa chegada. O dereito canónico indicaba que o novo papa debía ser elixido no lugar onde morrera o antigo papa, polo que debía ser elixido na cidade de Roma. A poboación romana reuniuse e ameazou con reaccionar de modo violento ante os cardeais se non se elixía un italiano como Pontífice. O 8 de abril de 1378, Roberto de Xenebra votou a prol do arcebispo Bartolomeu Prignano de Bar (que non era cardeal) como papa Urbano VI.

Urbano VI, pola súa banda, estivo en desacordo co colexio cardinalicio dende o inicio do seu pontificado. Roberto e trece cardeais franceses formaron unha coalición que buscaba substituír a Urbano ao declarar que a súa elección fora inválida, xa que o conclave fora celebrado baixo a ameaza de violencia por parte do pobo romano, polo que realizaron outra elección, na que Roberto foi elixido papa en Fondi o 20 de setembro de 1378. Os reinos de Francia, Escocia, Castela, Aragón, Navarra, Portugal, Dinamarca, algúns estados alemáns, Noruega, e os territorios dos Savoia, recoñecérono como papa, pero os italianos non, apoiando o papado oposto de Urbano VI. Roberto consecuentemente fixou a súa sé en Avignon, como Clemente VII, e cedeu a maior parte dos Estados Pontificios a Lois II de Anjou.

Con Roberto de Xenebra iniciouse o Gran Cisma de Occidente, a segunda das grandes escisións dentro da Igrexa Católica, que durou até 1417. A lexitimidade do papado de Avignon foi grande, mesmo entre teólogos e relixiosos de renome; Pierre d'Ailly, Philippe de Maizieres, Jean Gerson, Nicolao de Clemanges, san Vicente Ferrer, o beato Pedro de Luxemburgo e santa Colette de Corbie, entre outros, defenderon o dereito de Clemente.

Coa reunificación do papado en Roma polo Concilio de Constanza, fixouse *a posteriori* que a liña de Avignon se consideraría non canónica.

## Véxase tamén
Nicolao V, antipapa

**Pietro Rainalduccio**, nado en Corvara (Abruzos) en 1260 e finado en Aviñón en 1333, foi un relixioso italiano, considerado antipapa pola igrexa católica.

## Traxectoria 
En 1328 foi coroado papa co nome de **Nicolao V** a instancias do emperador alemán Luís IV da Baviera, en oposición a Xoán XXII, que o excomungara, acusandoo de bruxería. O seu pontificado durou dous anos, durante os cales se someteu ao seu rival, pasando a vivir na cidade en que este reinaba, Aviñón, onde veu a falecer pouco tempo despois.
Miguel Cerulario

**Miguel I Cerulario**, en grego medieval ''' Μιχαήλ Α' Κηρουλάριος**, e en latín **Michael I Cerularius''', nado en Constantinopla contra o ano 1000 e finado o 21 de xaneiro de 1059, foi patriarca de Constantinopla do 25 de marzo de 1043 ao 2 de novembro de 1058.

## Traxectoria 
Foi un dos axentes da ruptura entre as Igrexas de Constantinopla e de Roma en 1054 (Gran Cisma de Oriente). Foi excomungado por León IX.

En 1056, rexeitou aliarse con Teodosio, curmán do emperador Constantino IX Monómaco na súa loita polo poder contra Miguel VI. Sábese, con todo, que se opuña á facción que estaba no poder en Constantinopla. Foi enviado ao exilio, pois o emperador sospeitaba que quería ocupar o seu posto. Unha vez morto, fíxose regresar o seu corpo a Constantinopla para o enterrar con grande pompa. Miguel Psellos, un dos seus máis vivos opositores, escribe unha oración fúnebre e un panexírico. Cerulario era extraordinariamente popular e o poder vixente quería aproveitarse do fervor do pobo con vistas aos seus propósitos. A súa sobriña, Eudocia Makrembolitissa, muller do emperador Constantino X, fará del o portaestandarte da independencia da Igrexa Ortodoxa con respecto á romana despois do cisma de 1054.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Igrexa Ortodoxa de Constantinopla.
* Patriarca de Constantinopla.
* Gran Cisma de Oriente.
Bieito XIV Garnier, antipapa

**Bernard Garnier**, nado cara a 1370 e finado cara a 1450, foi un clérigo francés, proclamado como Papa da Igrexa católica como sucesor do antipapa Bieito XIII. Actuou como *papa en segredo* aproximadamente desde 1425, aínda que a súa elección para o cargo resultou extremadamente absurda.

## Traxectoria 
Pouco antes de morrer o antipapa Bieito XIII designou no castelo de Peñíscola a catro cardeais entre os seus clérigos leais de maior confianza, encargándolles a elección do seu sucesor. Trala súa morte, tres deles constituíronse en conclave e designaron como sucesor do *Papa Luna* a un clérigo español co título de Clemente VIII, derradeiro pontífice sucesor da antiga sé papal de Avignon.

Non obstante, un deses catro cardeais seguidores de Bieito XIII era o arquidecano de Rodez, un clérigo francés chamado Jean Carrier, que se opuxo totalmente á elección dos seus colegas, e para rexeitala autoproclamouse como equivalente ao colexio cardenalicio, convocou un conclave formado só por el mesmo, e deste xeito en 1425 elixiu grotescamente a Bernard Garnier como pontífice, sendo este un clérigo en funcións que traballara con el anteriormente na diocese de Rodez e que tamén fora un decidido partidario de Bieito XIII.

A designación non foi comunicada a Clemente VIII nin aos seus seguidores, e Jean Carrier mantívoa en segredo, ocultándoa ao propio Bernard Garnier, que executaba as súas funcións clericais no sur de Francia como sancristán. Non obstante, unha carta do Conde de Armagnac a Xoana de Arco revelou que "*o arquidecano de Rodez*" (o propio Jean Carrier) coñecía o paradoiro de Bieito XIV e "*que o aceptaba como papa*", pois en xaneiro de 1427 o propio Jean Carrier revelara esta designación secreta ao conde Jean IV de Armagnac, o seu protector. Ao saír á luz o escándalo, Bernard Garnier, que por entón estaba ao servizo dos Condes de Foix, negou toda relación vixente con Carrier e rexeitou intentar sequera revivir o cisma dentro da Igrexa católica. Absolto de toda culpa, Garnier continuou a súa carreira eclesiástica durante varios anos máis, aínda que se conservan rexistros segundo os cales continuamente sufriu molestias e ataques como resultado de ser nomeado antipapa por un cardeal cismático.

## Literatura 
Dous novelistas franceses, Jean Raspail e Gerard Bavoux, escribiron obras de ficción seguindo esta liña sucesoria, chegando ao punto de imaxinar un actual Bieito XL.
Anastasio IV, papa

**﻿Anastasio IV** (nome de bautizo **Conrado di Suburra**), nado en Roma, sobre 1073 e finado o 3 de decembro de 1154, foi Papa do Igrexa católica do 1153 ao 1154.
## Traxectoria 
Antes da súa elección como papa ocupou o cargo de cardeal abade de Santa Prudencia, o de bispo cardeal de Sabina e, cando o papa Inocencio II se viu obrigado a se exiliar a Francia, quedou como o seu vicario en Italia.

Foi coroado o 12 de xullo de 1153 e durante o seu breve pontificado, no cal tivo como conselleiro a Nicolau Breakspeare, futuro Hadrián IV, ordenou restaurar o panteón romano, outorgou privilexios á Orde dos Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén e dedicouse a solucionar os conflitos internos da Igrexa.

## San Malaquías 
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como *Abbas suburranus* (O abade de Suburra), citación que fai referencia ao seu apelido e ao feito que foi abade antes de ser elixido pontífice.
## Anastasio IV e Galicia 
En relación con Galicia o papa **Anastasio IV** fixo no ano 1154 unha confirmación dos mosteiros que formaban parte da diocese de Santiago, constituíndo unha fonte histórica de gran valor para coñecer a extensión dos dominios da sé compostelá no século XII.
Alexandre IV, papa

**Alexandre IV**, nado coma **Rinaldo Conti** en Anagni (Italia) cara a 1199 e finado en Viterbo o 25 de maio de 1261, foi o 181º Papa da Igrexa católica dende 1254 ata 1261, referido coma *Signum ostiense* nas profecías de San Malaquías.

## Traxectoria 
Foi sobriño por parte de nai do papa Gregorio IX, e tamén familiar do papa Inocencio III. O seu tío Gregorio IX faino cardeal en 1227, despois cardeal-bispo de Ostia en 1231. Á morte de Inocencio IV, elixírono papa en Nápoles o 12 de decembro de 1254.

O seu pontificado é marcado polos esforzos de unificación entre as igrexas ortodoxa e católica, a protección das universidades, os favores concedidos as ordes mendicantes e aos seus intentos de organizar cruzadas contra os Tártaros. Cando as autoridades académicas e relixiosas tentaron excluír a franciscanos e dominicos do ensino universitario, Alexandre IV mediou no conflito propiciando o doutoramento de Boaventura de Bagnoregio e de Tomé de Aquino que terán unha grande influencia na filosofía medieval.

En 1255 aprobou a creación da Universidade de Salamanca por Afonso X, concedeulle selo propio e a licenza *ubique docendi*.

En 1256 promulgou a bula *Liceo Ecclesiae Catholicae*, pola que organizou os diversos grupos de ermitáns de inspiración agustiniana, nunha soa e única Orde.
Alexandre V, antipapa

miniatura|Alexandre V
**Pietro Philargi de Candia** ou *Pietro de Candia*, nado en 1340 e finado o 3 de maio de 1410, foi elixido papa en Pisa baixo o nome de **Alexandre V** durante o Gran Cisma de Occidente. Como todos os papas de Avignon e os papas de Pisa desta época, é considerado hoxe pola Igrexa católica como un antipapa, aínda que a devandita postura non foi historicamente uniforme como o demostra o feito de que o seguinte papa que adoptou o nome de Alexandre, Roderic Borja y Borja, utilizou o numeral VI.
Calisto III, antipapa

**Calisto III** (Giovanni de Struma), do quen non se sabe se naceu en Arezzo (Italia) ou en Hungría), foi antipapa entre 1168 e 1178.

Feito cardeal polo papa Vítor IV, foi elixido á súa vez papa en Roma, á morte de Pascual III, en setembro de 1168, por algúns cardeais nomeados polo último, a fin de oporse a Alexandre III.

Frederigo Barbarroxa retiroulle o seu apoio despois da batalla de Legnano e mais do tratatado da Paz de Venecia, en 1177. Foi expulsado entón de Roma, polo que determinou abdicar o 29 de agosto de 1178 a prol de Alexandre III. Foi entón nomeado reitor das posesións papais de Benevento, onde faleceu en 1184.
Alberte, antipapa

**Alberte**, nado en Atella e finado en Aversa en 1102, foi un bispo e cardeal italiano da diocese de Santa Rufina que foi elixido antipapa en xaneiro de 1101 pola facción imperial de Roma deseguido do arresto e encadeamento do antipapa Teodorico en contraposición ao papa Pascual II.
## Traxectoria 
Pouco despois da súa elección unha multitude de xente entrou na igrexa na que se realizara a asemblea que o elixira, Alberte tentou refuxiarse na Basílica de San Marcelo pero foi feito prisioneiro e conducido xunta Pascual II quen o recluíu nunha torre e posteriormente no mosteiro de San Lourenzo de Aversa onde permaneceu como freire ata a súa morte.
Silvestre IV, antipapa

**Silvestre IV**, chamado **Maginulfo** de nacemento, nado en Roma cara ao 1050, foi elevado a antipapa pola aristocracia romana en novembro de 1105.

## Traxectoria 
Substituíu nese posto a Alberte, en oposición ó papa lexítimo Pascual II. Renunciou en 1111 unha vez que Pascual II lle outorgou ó Emperador Henrique V o privilexio das investiduras.
Gregorio VIII, antipapa

**Gregorio VIII**, nado no Lemosín e finado en Salerno en agosto de 1137, foi antipapa durante un breve período de tempo na primeira metade do século XII, do 10 de marzo de 1118 ao 22 de abril de 1121.

## Traxectoria 
O seu nome verdadeiro era Maurice Bourdin e era natural de Aquitania. Educado en Cluny, Limoges e finalmente en Castela, facéndose diácono da Sede de Toledo.

Debido á súa conexión coa Orde de Cluny, fíxose un legado papal perfecto para a Península Ibérica, que recentemente adoptara o rito romano como versión oficial do catolicismo, en vez do vello rito mozárabe, que foi considerado como herético. Así, fíxose bispo de Coímbra en 1099, aínda que a súa actividade non o deixara permanecer moito tempo na súa diocese, vello foco da cultura mozárabe.

Foi en peregrinación a Terra Santa durante catro anos, e foi nomeado arcebispo de Braga no seu regreso (1109). Nesa situación, próximo ao conde Henrique de Borgoña, foi un dos principais axentes da reorganización eclesiástica do Condado Portucalense.

En 1114, Maurice envolveuse nunha disputa co arcebispo primado de Toledo, Bernardo (que era ao mesmo tempo legado papal igual que el), clamando ambos pola primacía entre as dioceses de Hispania, polo que foi chamado á Santa Sé onde foi reprendido polo Papa Pascual II.

Pero a súa posición tivo algúns partidarios entre a Curia Romana, e en 1116, cando o emperador Henrique V do Sacro Imperio Romano Xermánico invadiu Italia para opoñerse ao Papa na Querela das Investiduras, o Papa enviou a Maurice á fronte dunha delegación dirixida ao emperador, mentres Pascual e a Curia desprazábanse para Benevento, no Sur de Italia.

Maurice acabaría por traizoar a súa posición e abrazar a causa do emperador. Henrique entrou en Roma un domingo de Pascua (23 de marzo de 1117) facéndose coroar solemnemente por Maurice. Con isto, o Papa Pascual II excomungou a Henrique e quitou a Maurice dos cargos que ocupaba, incluíndo o de arcebispo de Braga.

Pascual II morreu o 24 de xaneiro de 1118, sendo sucedido despois da reunión do conclave, polo Papa Xelasio II, en marzo dese mesmo ano. Henrique, sabendo que o novo papa estaba tamén contra a súa política, dirixiuse a Roma, pero Xelasio, avisado, fuxiu cara Gaeta e rexeitou atoparse co emperador para discutir calquera asunto relacionado coa reforma gregoriana.

Como reacción, os cardeais afectos ao emperador (os xibelinos) declararon nula a elección de Xelasio, e proclamaron ao contrario Maurice como Papa, co nome de Gregorio VIII (10 de marzo). Celasio, en Capua, excomungou tanto a Henrique como ao antipapa Gregorio o 7 de abril.

Despois da morte de Xelasio, Calisto III foi elixido Papa o 8 de maio de 1118, o novo Papa tentou facer un acordo co emperador, o chamado Concordato de Worms ou Pacto Calixtino (1122).

Calisto regresou a Roma e Gregorio fuxiu, refuxiándose en Sutri; aí fórono buscar as tropas papais, tendo cercada a cidade durante oito días, ata que os seus cidadáns entregaron ao Antipapa (abril de 1121). Este foi despois levado a Roma e feito prisioneiro e encadeado en sucesivos mosteiros. Nesa situación morrería nun mosteiro en Salerno, en agosto de 1137.
Anacleto II, antipapa

**Anacleto II**, o seu nome de nacemento foi Pietro Pierleoni, (?-25 de xaneiro de 1138) foi un antipapa que reinou do 1131 ata á a súa morte. Foi elixido papa por unha parte dos cardeais e, sostido polos Normandos de Sicilia, oponse ao papa Inocencio II. É excomungado non obstante en 1134 polo concilio de Pisa.
Américo

**Américo** é un nome propio masculino galego. Esta forma escrita tamén é común co portugués e co castelán. A súa orixe é o xermánico "haims" ‘vila, país natal’ e *"rikaz" ‘poderoso.

## Américo noutras linguas 
* Castelán: Américo
* Catalán: Amèric
* Italiano: Americo / Amerigo
* Portugués: Américo

## Personaxes
*Américo Castro, historiador español
*Amerigo Vespucci: explorador italiano que deu nome ó continente americano
*Américo, Domingo Jonhy Vega Urzúa, máis coñecido polo seu nome artístico Américo, cantante chileno de música tropical.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Matías Alonso Vallejo

**Matías Alonso Vallejo** é un futbolista uruguaio, nado o 16 de abril de 1985 en Montevideo.

Ten dobre nacionalidade, española e uruguaia. Opera na demarcación de dianteiro. Xogador do CA Peñarol de Montevideo, fichou en agosto de 2006 polo Celta de Vigo B.
Julio Rodríguez Martínez

**Julio Rodríguez Martínez**, nado en Madrid o 18 de abril de 1984, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o RSD Alcalá.

## Traxectoria 
Xoga na demarcación de lateral esquerdo. Procedente da Unión Deportiva Marbella, fichou o 11 de agosto de 2006 polo Celta B.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
* Datos do xogador en Incondicionales Alcalá
Carnota - Monte Pindo

**Carnota-Monte Pindo** é un espazo natural declarado como zona especial de conservación (ZEC) que ocupa unha área de 4674 ha. dos Carnota, Cee, Corcubión, Dumbría e Mazaricos.

Nel están as praias de Carnota e Caldebarcos entre as cales hai un sistema  de marisma-*lagoon*, a lagoa de Caldebarcos. Na súa parte posterior existe un sistema de dunas móbiles e semimóbiles. Ao fondo do litoral están as penedas do macizo granítico que é o Monte Pindo. As marismas teñen especies como as xunqueiras *Juncus maritimus* e a *Scirpus maritimus* e son un lugar onde se crían aves como *Charadrius alexandrinus*, dándolle valor de conservación. Ademais do sistema costeiro e vexetación holítica, ou as dunas, destacan especialmente as turbeiras altas e activas que ten este espazo natural. No espazo están a a fervenza do Ézaro e as illas de Lobeira grande e Lobeira chica e as augas que as rodean.:

### Flora
### Fauna
#### Invertebrados
#### Peixes
#### Anfibios
#### Réptiles
#### Aves
#### Mamíferos
## Notas
Óscar Alzaga

**Óscar Alzaga Villaamil**, nado en 1942 en Madrid, é un político español.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito, avogado mercantilista e catedrático de dereito político, pola súa actividade política foi confinado no concello de Cuevas de Ágreda (Soria) no ano 1969.

Foi un dos fundadores da UCD, deputado no Congreso dos Deputados (1978-1982), e un dos responsables do afundimento da UCD ó fundar o Partido Demócrata Popular no ano 1982, aliado de Alianza Popular co que formou Coalición Democrática. Foi deputado con ela entre os anos 1982 e 1986, ano no que o PDP rompeu os seus acordos con AP e Alzaga renunciou ó seu escano, e tralos malos resultados do seu partido retirouse da política.
Devasa (silvicultura)

[miniatura|Devasa no monte Eretza en [Biscaia.]]
Unha **devasa** é unha franxa cumprida sen vexetación que se deixa entre as sementeiras e os bosques, ou por en medio dos bosques, para evitar a propagación dos incendios forestais.

Nas rexións poboadas de especies pirófitas, coma os eucaliptos ou os piñeiros, os bosques deben estar provistos dunha rede de devasas que comprende:
* unha devasa perimétrica, que illa o macizo forestal das masas contiguas,
* unha devasa diametral, que se estende dun ao outro extremo seguindo o eixo maior.
* unha serie de devasas secundarias, habitualmente trazadas de xeito perpendicular aos ventos máis frecuentes durante a estación seca.

Nas rexións accidentadas, as devasas adoitan situarse nas cristas, entendendo que dado que a propagación monte arriba é moi rápida o esforzo debe concentrarse en que non se estenda o lume polo outro lado da montaña.

As devasas necesitan rozas e limpezas periódicas e é aconsellábel escoltalos de especies caducifolias, máis resistentes á acción do lume.
O Morrazo

O topónimo **O Morrazo** pode referirse a:

;En Galiza
***Península do Morrazo**, rexión xeográfica nas rías Baixas;
***Comarca do Morrazo**, comarca da provincia de Pontevedra.

;Comunicacións
***Autovía do Morrazo**, que une Domaio (Moaña) con Cangas;
***Corredor do Morrazo** **(CG-4.1)**, vía de alta capacidade que une Cangas coa Portela (Bueu);
***Corredor do Morrazo** **(VG-4.6)**, vía de alta capacidade que une A Portela (Bueu) con Menduíña (Cangas).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Morrazón**, lugar da parroquia do Couto, no concello da Cañiza.
****Morrazo***, semanario editado en Marín en 1916;
****El Morrazo***, periódico editado en Cangas en 1914.
Acrídido

miniatura|dereita|Saltón (*Aiolopus thalassinus*).
Os **acrídidos** (***Acrididae***) é unha familia de insectos ortópteros saltadores, comprende entre 10&nbsp;000 e 11&nbsp;000 especies, que se denominan **lagostas**.

## Xéneros 
## Notas
Cruceiro Almirante Cervera

O '*Cruceiro *Almirante Cervera''''' foi un buque lixeiro da Armada Española, botado en Ferrol en 1928 e retirado en 1965.

O cruceiro tiña 172,62 metros de eslora, 16,61 m de babor a estribor e 5,03 m de calado. Fornecido con distintos tipos de canóns e con capacidade para unha tripulación de 566 mariñeiros, o Almirante Cervera era moi semellante a dous buques do seu tempo, o Galicia e o Miguel de Cervantes.

Participou nos bombardeos de Xixón na guerra civil.

Nel estivo enrolado o escritor galego Enrique Vigo Teijeiro. Durante a guerra civil o Almirante Cervera situouse no bando nacional. Levaba o nome do almirante español Pascual Cervera y Topete, militar que participou na guerra de Cuba.

## Notas
Vitorino Núñez

:*Para o escultor véxase Victorino Núñez Díaz*

**Victorino Núñez Rodríguez**, nado en Quiroga o 20 de maio de 1936 e finado o 19 de xuño de 2010, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Dereito, aprobou as oposicións a secretario municipal e foi destinado ao concello da Rúa na década dos sesenta. Nese posto coincidiu co empresario e político Euloxio Gómez Franqueira, que o introduciu na Caixa Rural de Ourense e como colaborador del na empresa Coren-Uteco.

Sería con Gómez-Franqueira con quen tamén daría os primeiros pasos políticos ao fundar canda Xosé Quiroga Suárez Acción Política Orensana nos albores da transición democrática, que, despois de negociar co Partido Popular de Pío Cabanillas, acabaría integrándose directamente en UCD.

Faleceu como consecuencia dun cancro e foi incinerado e soterrado en Quiroga.

## Galardóns 
Foi nomeado fillo predilecto do concello de Quiroga en novembro de 2008.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
Giovanni Schiaparelli

**Giovanni Virginio Schiaparelli**, nado en Savigliano, preto de Cúneo, o 14 de marzo de 1835 e finado en Milán o 4 de xullo de 1910, foi un astrónomo italiano.

## Traxectoria 
Schiaparelli, nas súas clásicas investigacións sobre a teoría das estrelas fugaces, descubriu en 1866 a relación entre as Perseidas e o cometa 1862 III. Grande observador de Marte e verdadeiro fundador da topografía do mesmo, cuxas "canles" descubriu en 1877. O 5 de setembro dese ano comezou a deseñar o primeiro mapa deste planeta.

Medíu numerosas estrelas dobres entre 1875 e 1900. Foi director do Observatorio de Brera en Milán. O seu nome figura tamén en cráteres da Lúa e Marte.

descubriu o asteroide (69) Hesperia (26 de abril de 1861). Bautizouse na súa honra ao asteroide (4062) Schiaparelli.
Cruceiro Miguel de Cervantes

O '*cruceiro *Miguel de Cervantes'''* foi un buque lixeiro da Armada Española, botado en Ferrol en 1930 e retirado en 1964. Recibiu o seu nome do escritor Miguel de Cervantes Saavedra.

## Características 
O cruceiro tiña 172,62 metros de eslora, 16,61 m de babor a estribor e 5,03 m de calado. Fornecido con distintos tipos de canóns e con capacidade para unha tripulación de 566 mariñeiros, o *Miguel de Cervantes'' era moi semellante a dous buques do seu tempo, o Almirante Cervera e o Galicia.

### Propaganda franquista 
Foi un dos barcos utilizados para desembarcar soldados españois nas costas africanas durante a guerra de Ifni. Nos medios de comunicación correron noticias que participara en bombardeos da costa africana e que sufrira estragos, pero iso foron falsidades creadas polo réxime franquista. Neses momentos o cruceiro Miguel de Cervantes tiña a súa base en Cartagena.
Brant Bjork

**Brant Bjork**, nado en Palm Springs (California), o 19 de marzo de 1973, é un batería, produtor, cantante, compositor e guitarrista estadounidense, considerado dunha das figuras máis notables na escena do stoner rock. É coñecido principalmente por ter sido o batería e fundador da influente banda californiana de stoner rock Kyuss.

## Traxectoria 
### Kyuss 
Mentres estaba no instituto, uniuse con Josh Homme, Chris Cockrell e John Garcia para a fundación dunha banda chamada Katzenjammer. A petición de Bjork o grupo pasou a chamarse Sons of Kyuss, o nome duns monstros do xogo de rol Dungeons & Dragons, para a edición dun EP, e posteriormente o nome foi acurtado a Kyuss. 

A banda mudiuse aos Ánxeles en 1990 e fichou por Chameleon Records, editando o seu álbum de estrea, *Wretch*, en setembro de 1991. Despois asinou un contrato con Elektra Records e converteuse no primeiro grupo de desert rock en acadar é xito internacional. Bjork axudou a publicar o álbum de 1992 *Blues for the Red Sun*, que axudou a crear o movemento do stoner rock, e despois de da edición de *Welcome to Sky Valley*, en 1993, deixou Kyuss.

### Despois de Kyuss 
Ese mesmo ano produciu o álbum de estrea de Fu Manchu, *No One Rides for Free*. En 1997 volveu coller as baquetas no álbum *The Action is Go*, tamén de Fu Manchu e uniuse ao grupo. Estivo con eles ata antes de comezar a xira do seu álbum *California Crossing*, no ano 2002.

Durante ese tempo tamén gravou varios discos en solitario: *Jalamanta* (1999), *Brant Bjork & the Operators* (2002), *Keep Your Cool* (2003) e *Local Angel* (2004).

No mes de outubro do 2003, Brant Bjork xirou por Europa co nome "Brant Bjork and the Bros." Estivo acompañado por Dylan Roche no baixo, Michael Peffer na batería e Mike Pygmie na guitarra. Pygmie deixou a banda despois da xira e foi substituído por Scott Cortez para unha nova serie de concertos polos Estados Unidos e Europa no ano 2004. En 2005, The Bros entraron no estudio e gravaron o quinto álbum de Bjork, *Saved by Magic*, que foi editado o 1 de agosto dese ano.

O 27 de febreiro do 2007 apareceu un novo álbum en solitario titulado *Tres Dias*, ao que lle seguiu no mes de maio *Somera Sól*. En setembro, o tema "The Native Tongue", do álbum *Tres Dias*, foi incluído nun recompilatorio de Poison Tree Records chamado *Road To Nowhere*. Durante o 2007, o seu selo Duna Records fracasou e cambiouse a Low Desert Punk Recordings. A primeira edición coa nova discográfica sería *Punk Rock Guilt*, en maio de 2008.

En novembro do 2010, anunciouse que Bjork formaría parte da reformada Kyuss (coñecida agora como Kyuss Lives!), composta por Bjork, Bruno Fevery (substituíndo a Josh Homme) na guitarra, Nick Oliveri no baixo e John Garcia nas voces. No mes de marzo do 2011 comezaron unha xira por Europa e tamén están a traballar nun novo álbum de estudio.

## Discografía 
### Brant Bjork 
### Brant Bjork and the Bros 
### Brant Bjork and the Low Desert Punk Band 
## Notas
Gustau Biosca

**Gustau Biosca Pagés**, nado en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) o 29 de febreiro de 1928 e finado en Barcelona o 1 de novembro de 2014, foi un futbolista catalán. Xogaba de defensa e xogou a práctica totalidade da súa carreira no FC Barcelona.

## Traxectoria 
Foi defensa do FC Barcelona entre 1950 e 1958, debutou o 8 de outubro de 1950 fronte ó Valencia CF. Até a tempada 57-58, ano no que deixou o fútbol, completou 139 encontros en primeira división, sempre coa camisola azulgrana, nos que anotou tres goles, e 11 encontros internacionais coa selección española. Coma adestrador, liderou a equipos coma o Pontevedra CF, ou o Real Valladolid e foi axudante de Ladislao Kubala en varios clubs e na selección de Romanía.

Porén, Biosca, que participou coma actor nalgunhas películas ao longo dos anos 50, acadou sona polo seu romance coa diva flamenca Lola Flores.

No libro de Vizcaíno Casas *Las anécdotas del cine español* (2000) aparece no seguinte relato:

.

## Notas