Martín Lasarte

**Martín Bernardo Lasarte Arróspide**, nado en Montevideo o 23 de marzo de 1961, é un exfutbolista uruguaio e adestrador de fútbol. Xogaba de defensa.

## Traxectoria 
Naceu en Montevideo, sendo fillo de María Esther Arróspide, unha uruguaia de ascendencia vasca, e Martín Isidro Lasarte Izaguirre, un emigrante vasco de Andoain que tamén xogara ao fútbol antes de marchar cara ao Uruguai. Seu pai traballaba no negocio da la e o coiro, mentres que súa nai era ama de casa. Criouse xunto ao seu irmán Ignacio na capital uruguaia, onde practicaba pelota vasca e se relacionaba en ambientes da diáspora vasca.

### Como xogador 
#### Comezos 
Comezou a xogar ao fútbol no colexio Talleres Don Bosco e máis tarde ingresou no seu primeiro club, o Rentistas, ao tempo que empezou a estudar a carreira de Arquitectura e que traballaba nun negocio de fotografía. Dous meses despois disputou os seus primeiros partidos co Nacional tanto na Primeira División como na Copa Libertadores, debutando na máxima competición suramericana nun encontro ante o tamén uruguaio Wanderers. Continuou como titular na Libertadores ata a chegada do internacional Hugo de León, que o relegou á suplencia nas semifinais e na final. Con todo, viu dende o banco como o seu equipo se proclamaba campión na final ante o Newell's Old Boys. Debutou co equipo adestrado por Arsenio Iglesias case un mes despois, o 22 de febreiro, nun partido da Copa do Rei ante a Real Sociedad en Atotxa, na Guipúscoa natal de seu pai. Foi titular en todos os restantes partidos da tempada, xogando como central case sempre xunto a Antonio Doncel, e acadou as semifinais da Copa do Rei, onde o equipo caeu ante o Valladolid por mor dun polémico gol de Manolo Peña na prórroga.

Na tempada 1989/90 xogou 40 partidos, todos como titular, e marcou o seu único gol coa camiseta do Deportivo, nun encontro ante o Sestao en Las Llanas. Disputou ademais, sen éxito, a promoción de ascenso, polo que xogou unha campaña máis en Segunda, antes de conseguir finalmente o ascenso en 1991.

Xa como capitán do equipo trala marcha de de José Gil, debutou na Primeira División na segunda xornada da tempada 1991/92, diante do Tenerife en Riazor. Pechou a campaña con 48 partidos xogados, todos saíndo dende o once inicial, e tendo como compañeiro habitual no centro da zaga a Miroslav Đukić. O Deportivo conseguiu a permanencia tras vencer nunha agónica promoción de permanencia ante o Betis. Ao remate do encontro e entre bágoas, o capitán Lasarte abrazou a Arsenio, quen lle manifestou canto sufrira o equipo, protagonizando un dos momentos máis icónicos da historia do club.

Foi a súa cuarta e derradeira tempada no club, O 20 de xuño de 1992 xogou o seu último partido co Deportivo, na volta das semifinais da Copa do Rei contra o Atlético de Madrid en Riazor. A pesar do seu gran rendemento e de ser un dos xogadores máis queridos pola afección, ao remate do seu contrato, o club decidiu non renovalo, o que supuxo unha gran decepción para el.

#### Defensor Sporting 
Despois de non encontrar equipo en España, en outubro de 1992 regresou ao Uruguai. Con todo, o conxunto de Lasarte superou amplamente as expectativas e despois de lograr un oitavo posto no torneo Apertura, pelexou polo título de liga no Clausura. Chegou á derradeira xornada como líder invicto, con dous puntos de vantaxe sobre o Nacional adestrado polo seu excompañeiro Hugo de León. No último encontro, disputado ante Danubio no novo Complexo Rentistas, o dianteiro de Danubio Julio de Souza rompeu a histórica xeira de 947 minutos sen encaixar un gol do equipo de Lasarte. Rentistas perdeu por 0-2 e quedou sen opcións de conquistar o título, debido á vitoria de Nacional no seu partido ante Huracán Buceo. Tras pechar o torneo Clausura do 2000 na novena posición da táboa, obtivo o quinto lugar no Torneo Clasificatorio de 2001 e accedeu á chamada Zona Campeonato, onde só puido sumar 9 puntos en 18 xornadas.

#### Al Wasl 
En 2002 viaxou aos Emiratos Árabes Unidos para dirixir ao Al Wasl de Dubai. No equipo árabe adestrou ao histórico dianteiro dos Emiratos Zuhair Bakheet, así como ao centrocampista iraniano Farhad Majidi. Cando asinou o contrato o equipo estaba penúltimo, con tan só 4 puntos en 7 partidos, e nos 5 meses que o dirixiu levouno ao quinto posto, logo de obter 26 puntos en 15 partidos.

#### RIver Plate 
En 2003 regresou ao Uruguai para asinar como técnico do River Plate de Montevideo, que se atopaba na Segunda División. O equipo estaba nas últimas posicións do Torneo Apertura, con apenas 3 vitorias en 12 partidos e Lasarte levouno a rematar sexto entre 18 equipos no Torneo Clausura. Na tempada 2004 mantivo a River Plate invicto durante as 8 primeiras xornadas do campionato, con 7 vitorias e un empate. Cun ataque liderado por Osvaldo Canobbio, o equipo coroouse campión do Torneo Apertura e subcampión do Torneo Clausura, rematando en primeiro lugar na táboa xeral da temporada con 63 puntos e logrando así o ascenso a Primeira.

#### Nacional 
Para a tempada 2005 asinou como adestrador do Nacional de Montevideo, substituíndo no cargo a Hugo de León. O equipo, no que destacaban xogadores como Luis Suárez ou o Chory Castro, realizou unha mala actuación na Copa Libertadores, quedando eliminado na primeira fase con só tres puntos, pero coroouse campión do Campionato Uruguaio, que ese ano celebrou unha edición curta dunha soa volta. Nacional mantívose invicto durante toda a competición de liga, rematando na primeira posición empatado a 41 puntos con Defensor Sporting. Na última xornada, derrotou ao Rocha grazas a un penalti no tempo engadido, convertido ao "estilo Panenka" por Sebastián Abreu. O título debería terse decidido nun desempate a dobre partido, pero Defensor Sporting decidiu non presentarse, en protesta pola arbitraxe nese partido entre Nacional e Rocha.

En agosto, o Nacional participou na 60ª edición do Trofeo Teresa Herrera na Coruña. No estadio de Riazor no que xogara durante tres anos e medio, dirixiu o Nacional na súa vitoria sobre o seu máximo rival, Peñarol, no que foi o primeiro e único superclásico do fútbol uruguaio disputado en Europa.

Na tempada 2005/06, a primeira na que o campionato uruguaio se disputou cun calendario ao estilo europeo, o Nacional quedou subcampión do torneo Apertura por detrás de Rocha, despois de que lle quitasen 3 puntos polos actos violentos dos seus afeccionaos na tempada pasada. No torneo Clausura, o Nacional obtivo o primeiro posto, polo que se enfrontou ao Rocha polo título de campión anual, conseguindo a vitoria tanto na ida como na volta. Na Copa Libertadores quedou encadrado nun grupo co Inter de Porto Alegre, o UA Maracaibo e os Pumas da UNAM, conseguindo o segundo lugar e o pase ás roldas de eliminatorias. Nos oitavos de final foi eliminado polo propio Inter de Porto Alegre, adestrado por Abel Braga, que finalmente acabou conquistando o título. Na Copa Suramericana eliminou ao Libertad paraguaio e ao Boca Juniors arxentino, antes de caer nos oitavos de final contra o Athletico Paranaense. 

Logo de rematar quinto no Torneo Apertura da temporada 2006/07, non renovou o seu contrato co club.

#### Millonarios 
En 2007, logo de permanecer 3 meses en España coa súa familia, regresou a Montevideo e na segunda metade do ano trasladouse a Colombia, onde foi contratado polo Millonarios, por aquel entón o club máis laureado do país, substituíndo no cargo a Juan Carlos Osorio. Con todo, dirixiu o equipo de Bogotá durante só nove xornadas de liga ata a súa dimisión en setembro, deixando en crise ao club, último clasificado con só dous triunfos, un empate e seis derrotas.

Para a tempada 2008/09 fichou polo Danubio da súa cidade natal, co que conseguiu a primeira posición no Torneo Apertura, empatado co Nacional dirixido por Gerardo Pelusso. Disputouse entón un partido de desempate no estadio Centenario, sendo a vitoria para o Nacional por 1-2. Os bos resultados non tiveron continuidade no Clausura, onde o Danubio só puido ser décimo.

#### Real Sociedad 
En xuño de 2009 foi contratado pola Real Sociedad, que estaba inmersa nunha das maiores crises da súa historia, en concurso de acredores e afrontando a súa terceira tempada consecutiva na Segunda División.

O 24 de maio de 2011 anunciouse que non continuaría na Real Sociedade.

## Palmarés 
### Como xogador 
* Copa Libertadores: 1988
* Copa Intercontinental: 1988

### Como adestrador 
* Clasificación á liguiña Pre-Libertadores: 1998
* Clasificación á Copa Conmebol (1): 1998
* Clasificación á Copa Libertadores (2): 2006 e 2007
* Participación na Copa Conmebol (1): 1999 
* Participación na Copa Libertadores (2): 2005 e 2006
* Campión da Segunda División do Uruguai (1): 2004
* Campión da Primeira División do Uruguai (2): 2005 e 2005-2006

### Premios individuais 
* Premiado como Mellor adestrador uruguaio do ano 1998, na festa anual de condecoración da internacionalmente recoñecida enquisa "América y Europa le responden a El País" do diario *El País de Montevideo*.
* Premiado como Mellor adestrador da Segunda División do Uruguai en 2004.
* Premiado polo Círculo de Xornalistas con mención especial por gañar consecutivamente os Campionatos de Segunda División e Primeira División do Uruguai. 
* Premiado co Premio Mariscal como Mellor adestrador da temporada 2005-2006.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com