Mary Margaret O'Reilly

'''Mary Margaret O'Reilly''', nada en Springfield, Massachusetts, o 14 de outubro de 1865 e finada na cidade de Washington o 6 de decembro de 1949, foi unha alta funcionaria estadounidense que ocupou o cargo de subdirectora da Casa da Moeda dos Estados Unidos desde 1924 ata 1938. Durante eses 34 anos tivo que exercer con frecuencia como directora en funcións da institución.

## Traxectoria   
### Primeiros anos e formación 
Mary Margaret O'Reilly naceu en Springfield, Massachusetts, o 14 de outubro de 1865, unha dos cinco fillos de James A. e de Joanna O'Reilly, unha familia de inmigrantes irlandeses.

A familia viviu en Springfield e na vila próxima de Chicopee, no estado de Massachusetts, onde o seu pai era comerciante por xunto de licores. Logo do falecemento deste  en 1873 por mor dunha grave doenza, empregado do negocio de O'Reilly, logo do seu pechamento, intentou liquidar a herdanza vendendo o alcohol restante, malia carecer da licenza para o facer. Joanna O'Reilly negou ter coñecemento dos asuntos do negocio. A condena de Austin por transportar licor sen licenza foi confirmada polo Tribunal Supremo de Massachusetts.

Mary Margaret O'Reilly deixou a escola despois do noveno curso, aos 14 anos ou pouco despois, xa que cumpría a súa axuda para manter a familia. Probablemente traballase para unha das fábricas téxtiles locais e asistiu á escola nocturna para se formar como oficinista e taquígrafa. De 1885 a 1903 traballou como oficinista, mentres vivía en Worcester cun irmán nunha pensión propiedade da súa nai.]]

O'Reilly foi contratada na sede central de Washington da Casa da Moeda dos Estados Unidos como empregada temporal de clase D en 1904, cando tiña 38 anos, máis que a maioría dos novos empregados. Segundo Teva J. Scheer, biógrafa de Nellie Tayloe Ross —a derradeira directora da Casa da Moeda antes da xubilación de O'Reilly—:

Durante a década de 1910 O'Reilly seguiu acadando ascensos; desempeñou tanto o cargo de examinadora como o de ordenadora de lingotes. Con frecuencia foi chamada a declarar ante o Congreso dos Estados Unidos. En 1915, Robert W. Woolley foi nomeado director da Casa da Moeda, probablemente o favorito de O'Reilly entre os que ocuparon ese cargo durante o seu terzo de século nesa institución. Ela adoitaba concluír os seus informes con bos desexos persoais, e Woolley correspondíalle. Logo da dimisión de Woolley en agosto de 1916, O'Reilly exerceu como directora en funcións durante parte do tempo ata que o sucesor de Woolley, Friedrich Johannes Hugo von Engelken, tomou posesión do cargo o mes seguinte, aínda que o axustador da Casa da Moeda, Fred H. Chafflin, tamén ocupou o cargo en funcións durante gran parte dese período.

A maioría dos directores da *US Mint* de principios do século XX eran nomeamentos políticos, sen experiencia previa no labor. Von Engelken, durante o seu mandato de seis meses como director entre 1916 e 1917, deixou case toda a supervisión das cecas e das oficinas de ensaio nas mans de O'Reilly. A Casa da Moeda eliminou a produción de moedas con acabamento *proof*, moi populares entre os coleccionistas, en 1916. Aínda que a suxestión de que a *US Mint* eliminase estas emisións especiais, coas que estaba a perder diñeiro, partira do superintendente da Ceca de Filadelfia, Adam M. Joyce, e foi aprobada por von Engelken, foi O'Reilly a que asinou moitas das cartas dirixidas aos numismáticos, polo que acabou sendo ela a culpada deste polémico cambio de política.

Cando von Engelken dimitiu en febreiro de 1917, o seu sucesor na dirección foi Raymond T. Baker. En decembro de 1921 estoupou unha crise de relacións públicas en torno ao deseño do novo dólar da Paz, entanto que o daquela director Baker realizaba unha viaxe de tres días en tren pola costa oeste. Anthony de Francisci, deseñador da moeda, incluíra unha espada rota no reverso, o que pretendía ser un signo da fin da primeira guerra mundial, pero que moitos interpretaron como un símbolo de deshonra. O'Reilly decatouse de que cumpriría eliminar a espada e dirixiuse ao subsecretario do Tesouro, Seymour Parker Gilbert, quen, en condición de secretario en funcións, aprobou un deseño revisado. O gravador xefe da Casa da Moeda, George T. Morgan, retirou habilmente a espada dos cuños da moeda xa preparados, mesmo antes de que Baker enviase por cable a súa aprobación formal do deseño revisado, que non puidera ver.

#### Ascenso á subdirección 
[miniatura|[Raymond T. Baker|Raymond Baker, director da *US Mint* (1917-1922), partidario do nomeamento de O'Reilly como subdirectora.]]
O director Baker prevía que as mulleres ocuparían cargos cada vez máis altos na Administración. Baker deulle a O'Reilly un papel máis público; cada ano, el comparecía ante o Congreso para defender as solicitudes de créditos da *US Mint*, e O'Reilly sentaba detrás del nestas comparecencias. En 1920 e 1921, Baker intentou que o Congreso designase formalmente a O'Reilly —que daquela tiña o cargo de secretaria executiva— como subdirectora ou directora adxunta, aínda que sen éxito. Logo da toma de posesión do Goberno do presidente Warren G. Harding, Baker foi substituído en 1922 por Frank E. Scobey, un dos membros da "cuadrillade Ohio" de Harding. O novo director tiña pouco interese nos asuntos da Casa da Moeda, e O'Reilly non só pasou a supervisar as operacións da entidade, senón que foi a testemuña principal ante o Congreso en 1922, para defender tanto a solicitude de créditos como a continua campaña para que fose designada como subdirectora. Desa volta, o Congreso amosouse máis favorable e Reilly acadou formalmente ese cargo a partir de 1924.

A xa subdirectora O'Reilly dirixiu a maioría das operacións da Casa da Moeda no período de Scobey e do seu sucesor na dirección, Robert J. Grant.

Aínda que a *US Mint* estaba moi ocupada na florecente economía da década de 1920, o historiador numismático Roger Burdette sinala que había fallos nas operacións; por exemplo, os traballadores da Ceca de Filadelfia, no canto de separaren as moedas de ouro de cada lote entregado para seren inspeccionadas e probadas pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa xuntanza anual, collían todos os espécimes para o ensaio dunha única bolsa que xa reservaban a principios do ano, o que aumentaba a probabilidade de que as moedas que non cumprisen os estándares pasasen desapercibidas. A Comisión de Ensaios tamén detectara que algunhas moedas dun cuarto de dólar de 1920 producidas na Ceca de Denver estaban cuñadas con prata demasiado pura, algo que a propia ceca pasara por alto nas súas comprobacións internas.

O'Reilly vixiou de preto as operacións de cuñaxe e en novembro de 1931 advertiu á Ceca de San Francisco de que producira menos de 200.000 moedas de cinco centavos, unha cantidade que, de manterse, tería provocado o acaparamento da emisión por parte dos coleccionistas. Como consecuencia, ordenou ao superintendente desa ceca que non cuñase máis que moedas de cinco centavos durante o resto do ano,

#### Administración de Roosevelt e retiro 
[miniatura|A directora da *US Mint* [Nellie Tayloe Ross.]]
Cando a administración demócrata de Roosevelt tomou posesión en 1933, O'Reilly exercía como directora en funcións, logo da dimisión de Grant. O presidente Franklin D. Roosevelt nomeou como nova directora da Casa da Moeda a ex gobernadora de Wyoming Nellie Tayloe Ross, a primeira muller que ocupaba ese cargo.

Ross e O'Reilly tiñan reticencias mutuas que superar. Ross, que pouco antes mantivera malas relacións con Eleanor Roosevelt e outros membros da campaña de Roosevelt, non confiaba no persoal de carreira. Pola súa banda, O'Reilly vía entrar outro político sen experiencia na dirección da Casa da Moeda en substitución de Grant, que fora superintendente da Ceca de Denver antes de ser director. Naquela época, a Casa da Moeda dos Estados Unidos era unha das ramas de menor rango do Departamento do Tesouro, moito menos valorada que o Servizo Secreto e outras axencias relacionadas co cumprimento da lei que dependían do secretario do Tesouro. O investigador Burdette sinala que as regulacións sobre o ouro amosaban unha falta de coñecementos básicos sobre a Casa da Moeda, tanto por parte dos altos funcionarios nomeados por Roosevelt como por parte dos que se mantiñan desde a administración de Herbert Hoover.|301x301px]]

Ross e O'Reilly chegaron de camiño á división habitual do traballo entre a dirección e a subdirección: a directora ocuparíase dos asuntos públicos e tomaría as decisións políticas necesarias, entanto que a subdirectora tramitaría os asuntos cotiáns da institución. Ross emprendeu un intenso programa de viaxes ás diversas instalacións da *US Mint*, pronunciando discursos de apoio a Roosevelt e facendo campaña polos candidatos demócratas en Wyoming. Isto deixou a O'Reilly á fronte da sede de Washington como directora en funcións. As dúas mulleres mantiveron unha correspondencia profesional e ao mesmo tempo cordial durante ese tempo; O'Reilly escribiulle a Ross —durante unha xira da directora polas cecas— nestes termos:

Scheer suxire que O'Reilly considerara valiosos os informes feitos por Ross logo da súa visita ás cecas, xa que amosaban como se recuperara a *US Mint* desde os primeiros anos da Gran Depresión, cando se producían relativamente poucas moedas, ata mediados da década de 1930, cando a forte demanda de moeda levou a *US Mint* a xerstionar as súas cecas con dúas ou mesmo tres quendas.

En 1935, O'Reilly acadou a idade de xubilación federal obrigatoria de 70 anos, mais os seus coñecementos dos asuntos da oficina eran tan amplos e tan necesarios que o presidente Roosevelt a eximiu da xubilación obrigatoria por unha orde especial, por petición de Ross, e concedeulle un ano máis ao servizo da Casa da Moeda. Malia o apoio de Ross a esta prórroga, non podía considerarse incapaz de desenvolver o seu labor sen a axuda de O'Reilly, polo que contratou a Frank Leland Howard, da Universidade de Virxinia, que tiña formación en contabilidade, como posible substituto de O'Reilly. O *New York Times* publicou a noticia da súa xubilación, mais non unha entrevista, e unha semana máis tarde publicou un editorial no que afirmaba:

#### Etapa final e morte 
Logo da súa xubilación, O'Reilly seguiu vivindo no luxoso hotel Hay-Adams de Washington. Non se involucrou nos asuntos da Casa da Moeda; aínda que Morgenthau lle enviou algunhas cartas, nelas non se mencionaban asuntos profesionais. O'Reilly mantívose ocupada organizando recadacións de fondos para organizacións benéficas católicas. Tampouco foi chamada a declarar cando a Casa da Moeda investigou en 1944 como puideron chegar ao mercado varias moedas de 20 dólares de 1933 que nunca emitidas oficialmente, unha omisión que Burdette considera pouco esperable.

O'Reilly morreu en Washington o 6 de decembro de 1949. O seu obituario no *New York Times* lembraba que cando Roosevelt lle concedera a primeira prórroga, os xornalistas intentaran entrevistala, mais o que atoparan fora a seguinte declaración:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Burdette, R. W. (2005). ''*. Seneca Mill Press. ISBN 978-0-9768986-0-3
* Burdette, R. W. (2014). "The Women Who Ran the Mint". En *Journal of Numismatic Research*. Nº 5. 15 de xaneiro. Páxinas 4-56. ISBN  9780989959520
* Greenbaum, G. M. (2013). "The Other Side of the Oregon Trail Half Dollar". En *The Numismatist*. American Numismatic Association. Outubro. Páxinas 42-49.
* Mellon, A. W. (1922). *Annual Report of the Secretary of the Treasury, 1922*. United States Government Printing Office. Washington.
* Scheer, T. J. (2005). *Governor Lady: The Life and Times of Nellie Tayloe Ross*. University of Missouri Press. ISBN 978-0-8262-1626-7
* Yeoman, R. S. (2014). *A Guide Book of United States Coins'' (68ª ed.). Whitman Publishing. ISBN 978-0-7948-4215-4

### Outros artigos 
* Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos