open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Monte de Nenos

[300px|miniatura|dereita|Vista da ría de Xuvia dende o Monte de Nenos, [Sedes, Narón|Sedes.]]

O **monte de Nenos** é un monte de 367 m de altitude, situado na comarca de Ferrolterra, entre os concellos de Narón (o lugar de maior altitude do municipio, na parroquia de Sedes), San Sadurniño e Valdoviño.

## Descrición 
[dereita|miniatura|300px|[Vértice xeodésico no cumio do Monte de Nenos cuberto de lixo industrial.]]

No monte de Nenos nacen varios ríos que fornecen o encoro das Forcadas, a lagoa da Frouxeira e o río Grande de Xuvia. No seu cume hai un conxunto de dezaseis mámoas de distintos tamaños coñecidas como Os Montiños da Moura. Polo monte de Nenos tamén pasa o camiño a Santo André de Teixido.

## Aproveitamento 
Nos últimos anos instalouse no seu cumio un parque eólico e antenas de telecomunicacións. En 2012 a empresa Xilo Galicia verteu 2.500 toneladas de lixo industrial no cumio.

Ademais do parque eólico construído no monte, entre os concellos de Narón e Valdoviño, e o uso como localización de telecomunicacións tanto no monte como nas zonas máis próximas, existen explotacións agrarias e gandeiras así como plantacións forestais de piñeiros e eucaliptos. Na ladeira do monte está o parque Aldea Nova do concello de Narón.

## Notas
Walter Norman Haworth

Sir **Walter Norman Haworth**, nado o 19 de marzo de 1883 en Chorley, Lancashire, (Inglaterra) e finado o 19 de marzo de 1950 en Barnt Green, Worcestershire, (Inglaterra) foi un químico e profesor universitario británico galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1937.

## Traxectoria 
Decidiu asistir á universidade e estudar química logo de traballar durante algún tempo na factoría de linóleo do seu pai e en contra da vontade dos seus pais. En 1903 entrou na Universidade de Manchester, onde se graduó con honras en 1906. Tras tres anos de traballo de investigación, obtivo unha bolsa e acudiu á Universidade de Göttingen, onde se doutorou en 1910.

Entre 1920 e 1925 foi lector de química na Universidade de St Andrews e entre 1920 e 1925, profesor de química orgánica na Universidade de Durham. Dirixiu, a partir de 1925, o departamento de química da Universidade de Birmingham.

Entre 1944 e 1946 foi presidente da Sociedade Británica de Química, e vicepresidente da Royal Society de Londres entre 1947 e 1948.

En 1947 foi nobrado cabaleiro do Imperio Británico (sir) polo rei Xurxo VI do Reino Unido polas súas investigacións acerca da obtención de enerxía nuclear.

## Investigacións científicas 
As súas primeiras investigacións trataron sobre a estrutura dos terpenos, conseguindo sintetizar o silvestreno en 1912. A partir de 1915 comezou a investigar a estrutura dos hidratos de carbono dos polisacáridos. En 1933 conseguiu determinar a estrutura química da vitamina C, denominando ácido ascórbico ao produto sintético que identificou con esta vitamina.

En 1937 foi galardoado co premio Nobel de Química, compartido con Paul Karrer, "polas súas investigacións sobre os hidratos de carbono e a vitamina C".

A súa principal obra foi *The Constitution of Sugars* (1929).
## Véxase tamén 
* Premio Nobel de Química

## Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1937 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 
* Perfil de Walter Norman Haworth en NNDB
Ibrahim Ferrer

**Ibrahim Ferrer Planas**, nado en Santiago de Cuba o 20 de febreiro de 1927 e finado na Habana o 6 de agosto de 2005, foi un cantante de son cubano, de voz pura e suave.

## Traxectoria 
Viviu na zona antiga da Habana. Era un home tímido e sinxelo, imbuído nunha intensa fe. Acadou sona mundial no 1998 co éxito do proxecto musical *Buena Vista Social Club*, onde gravou doce dos catorce temas do disco e tivo o pracer de colaborar con moitos dos intérpretes que sempre admirara, como Omara Portuondo, Rubén González, Compay Segundo, Eliades Ochoa, Barbarito Torres e Guajiro Mirabal. Este disco obtería un Grammy e un ano máis tarde gravaría o seu primeiro álbum en solitario, *Buena Vista Social Club Presents Ibrahim Ferrer*. O seu segundo disco en solitario, *Buenos Hermanos*, obtivo no 2004 outro Grammy.
Voodoo Glow Skulls

**Voodoo Glow Skulls** é unha banda californiana de third-wave ska, mesturando o ska co punk e o metal.

## Traxectoria 
A banda formouse en 1988 en Riverside, polos irmáns Frank, Eddie e Jorge Casillas, e o seu vello amigo Jerry O'Neill. Os Voodoo Glow Skulls ensaiaron durante dous anos nun dormitorio traseiro, ata que lograron un conxunto ben formado, con intensidade infernal e un sentido do humor demente. Comezaron tocando en festas pequenas. Coa inauguración do Spanky's Café comezaron a tocar con grupos como Angry Samoans, Mighty Mighty Bosstones, Firehose, Murphy's Law ou The Dickies.

En 1991 o selo Signal Sound Systems Records descubriunos, e suxeriulles a integración dunha sección de vento. Así, entrou un mozo saxofonista, Joey Hernandez, dándolle o toque de vento que define á banda. Posteriormente uníronse Joe McNally na trompeta e Brodie Johnson no trombón. Isto cimentou a súa mestura de hardcore e ska.

O primeiro lanzamento da banda foi o EP de 1992 *Rasta Mis Huevos*, un 7" con Signal Sound Systems Records. Nese mesmo ano lanzaron o seu primeiro LP, ''We're Coloring Fun*. Comezaron como abreconcertos de bandas como The Offspring, No Doubt, Reverend Horton Heat ou 311.

Voodoo Glow Skulls gravaron o *Who Is, This Is?'' con Dr. Strange Records en 1993, do que venderían 200.000 copias. Isto permitiulles asinar con Epitaph Records, cos que gravarían catro cd's, dos que venderon 750.000 copias.

Axiña comezaron a recibir boas críticas e o apoio de radios comerciais e mesmo da MTV. Participaron no Warped Tour en 1998. Os seus dous últimos álbums foron editados por Victory Records.

Nas súas letras alternan o inglés co castelán. Un dos seus álbums, *Firme*, está dispoñible nos dous idiomas. Ademais fixeron unha compilación de cancións en castelán, o *Exitos Al Cabron*.

## Membros 
* Frank Casillas (voz)
* Eddie Casillas (guitarra)
* Jorge Casillas (baixo)
* Jerry O'Neill (batería)
* Brodie Johnson (trombón)
* Eric Fazzini (saxofón)

antigos membros:
* Joey Hernández (saxofón)
* Joe McNally (trompeta)
* Gabriel Dunn (trompeta)

## Discografía 
### Álbums 
### Recompilacións 
* *Exitos Al Cabron* (1999)
* *Welcome to Califucknia* (1992, Signal Sound Systems Records)
* *Misfits of Ska* (1995, Asian Man Records)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* páxina oficial 
* concerto (parte 1)
* concerto (parte 2)
* concerto (parte 3)
* entrevista
Carlos Javier Márquez González

**Carlos Javier Márquez González**, alcumado **Chenlli**, nado en Pontevedra o 9 de decembro de 1973, é un ex xogador de fútbol sala.

## Traxectoria 
Deuse a coñecer ó gañar o título de Campionato de España de Seleccións Autonómicas Sub-21 cos seus compañeiros da Selección Galega. Pouco despois fichou polo equipo da súa cidade, o Forum Filatélico Rías Baixas, na tempada 1995-96, onde estivo ata a campaña 1999-00, cando o equipo descendeu. Para evitar xogar nunha categoría inferior fichou polo O'Parrulo de Ferrol, onde estivo dúas tempadas.

No ano 2002 fichou polo Azkar de Lugo, acabado de ascender da División de Prata. Lograron manter a categoría e obtiveron a Copa Xunta de Galicia, así como o premio ó equipo máis deportivo da División de Honra. Na tempada seguinte o equipo xogou por vez primeira os play-offs polo título, caendo en cuartos de final ante El Pozo de Murcia. Volveu gañar a Copa Xunta de Galicia.

Na tempada 2004-05 o Azkar clasificouse para a Copa de España por vez primeira, dando a sorpresa ó chegar á final onde caeron ante o Interviú Fadesa.

En novembro de 2005 logrou o seu título máis importante a nivel de clubs, a Recopa de Europa de Fútbol Sala. Ó ano seguinte logrou de novo a Copa Xunta de Galicia. Na final, disputada ante o Autos Lobelle de Compostela, o partido decidiuse nos penaltis, marcando Chenlli o gol definitivo.

Ó finalizar a tempada 2006-07 decidiu volver á súa cidade natal para lograr a permanencia co acabado de ascender Leis 26 Pontevedra, onde compite pola titularidade con Marimón, porteiro ó que marcara o gol na Copa Xunta de Galicia.

## Clubs
*Rias Baixas FS (División de Honra): 1995-2000
*O'Parrulo Ferrol (División de Honra): 2000-2002
*Azkar Lugo FS (División de Honra): 2002-2007
*Leis 26 Pontevedra (División de Honra): 2007-

## Palmarés
*Copa de España de Seleccións Autonómicas Sub-21 (Campión)
*Copa Xunta de Galicia (Campión nos anos 2002, 2003 e 2006; Subcampión no 2005)
*Recopa de Europa (Campión no ano 2005)
*Copa de España (Subcampión no ano 2005)
*Supercopa de España (Subcampión no ano 2005)
Jacobus Henricus van 't Hoff

'''Jacobus Henricus van 't Hoff''', nado en Rotterdam o 30 de agosto de 1852 e finado en Berlín o 1 de marzo de 1911, foi un químico neerlandés que recibiu o primeiro Premio Nobel de Química da Historia, o 1901. Os seus estudos concentráronse na cinética química, no equilibrio químico, na presión osmótica e na cristalografía.

## Traxectoria 
Fillo dun médico, desde mozo interesouse pola ciencia e, en contra dos desexos do seu pai, estudou química no entón Instituto Politécnico de Delft, posteriormente na Universidade de Leiden, na de Bonn (onde coincidiu con Friedrich Kekulé), na de París onde estudou con Charles Adolphe Wurtz, recibindo o doutoramento na Universidade de Utrecht en 1874. En 1878 van 't Hoff casa con Johanna Francina Mees coa que tivo dúas fillas, Johanna Francina (n. 1880) e Aleida Jacoba (n. 1882), e dous fillos, Jacobus Hendricus (n. 1883) e Govert Jacob (n. 1889).

Posteriormente foi profesor nas universidades de Ámsterdan e Berlín, onde faleceu o 1 de marzo de 1911.

## Investigacións científicas 
Considerado un dos precursores da estereoquímica, a fin de explicar as dúas formas isómeras do ácido tartárico e outros casos de isomería óptica, propuxo en 1874, ao mesmo tempo que o francés Joseph A. Le Bel, a hipótese do carbono tetraédrico asimétrico.

Posteriormente levou a cabo estudos sobre afinidade química e sobre cinética das reaccións. Mediante a aplicación de conceptos termodinámicos ao estudo dos equilibrios químicos, determinou a relación entre constante de equilibrio e temperatura absoluta (ecuación ou isocora de Van’t Hoff).

Fixo ademais investigacións sobre o comportamento de disolucións diluídas, evidenciando certas analoxías cos gases, e introduciu o concepto de presión osmótica.

## Recoñecementos 
En 1901 foi galardoado co Premio Nobel de Química *polo descubrimento das leis da dinámica química e da presión osmótica nas solucións químicas*, converténdose no primeiro premiado nesta categoría dos Premios Nobel instaurados aquel ano.

Na súa honra bautizouse o cráter Van' t Hoff sobre a superficie da Lúa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1901 
* Autobiografía na páxina do Instituto Nobel 1901 
* Perfil de Jacobus Henricus van 't Hoff en NNDB
Club Universitario de Deportes

O **Universitario de Deportes** (tamén coñecido como **La «U»**) é un club deportivo con sede en Lima (Perú) con diferentes seccións deportivas, se ben a súa actividade principal é o fútbol profesional.

## Historia 
### Fundación e primeiros anos 
José Rubio Galindo, estudante da Facultade de Letras, e Luis Málaga Arenas, estudante da Facultade de Medicina, dedicaron o seu tempo libre a intercambiar ideas con vistas a lograr un desexo común: "formar unha gran institución". Plácido Galindo, Eduardo Astengo, Rafael Quirós, Mario de las Casas, Alberto Denegri, Luis de Souza Ferreira (que marcou o primeiro gol peruano nun Mundial), Andrés Rotta, Carlos Galindo, Francisco Sabroso, Jorge Góngora, Pablo Pacheco e Carlos Cillóniz entre outros. Foi así que o 7 de agosto de 1924 os universitarios reuníronse na sede da Federación de Estudantes do Perú, na rúa Juan de la Coba 106, da cidade de Lima, dando lugar á Federación Universitaria de Fútbol; como asociación dos equipos representativos das Facultades da Universidade de San Marcos e das Escolas Especiais de Enxeñaría, Agronomía e Central Normal.

O Comité Nacional de Deportes, máximo órgano do deporte peruano daquela, recoñeceu á Federación Universitaria como se dunha Liga se tratase. De aí que xunto coa Liga Peruana de Fútbol, ​​a Asociación de Afeccionados, a Liga Chalaca, o Circolo Sportivo Italiano e o Lima Cricket and Football Club, constituíron a Federación de Fútbol.

## Datos 
* **Tempadas en 1ª**: 95 (1928 - 2023).
* **Tempadas en 2ª**: Ningunha.
* **Maior número de goles marcados nunha tempada**: 94 goles, 2000
* **Máximo goleador**: Teodoro Fernández con 156 goles

## Estadio 
O estadio máis importante do Universitario é o estadio Monumental, coñecido como o *Monumental de Ate* ou *Monumental de la U*, do que é titular o propio club, situado no distrito do Ate, cidade de Lima. Ten unha capacidade de 80.093 espectadores inaugurouse en 2000. As dimensións do terreo de xogo son 105×70 m.

## Títulos 
### Torneos nacionais 
* **Primeira División Peruana (28):** 
** 1929, 1934, 1939, 1941, 1945, 1946, 1949, 1959, 1960, 1964, 1966, 1967, 1969, 1971, 1974, 1982, 1985, 1987, 1990, 1992, 1993, 1998, 1999, 2000, 2009, 2013, 2020, 2024.
* **Torneo Apertura (6):**
** 1998, 1999, 2000, 2002, 2008, 2020.
* **Torneo Clausura (1):**
** 2000.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club

## Notas
Wilhelm Steinitz

**Wilhelm Steinitz**, nado en Praga o 17 de maio de 1836 e finado en Nova York o 12 de agosto de 1900, foi un xogador de xadrez austríaco. Está considerado o primeiro campión mundial deste deporte.

## Traxectoria 
miniatura|esquerda|Steinitz en 1866

Na primeira parte da súa carreira, o xogo de Steinitz era similar ao dos seus contemporáneos Adolf Anderssen ou Paul Morphy, caracterizado por rápidos ataques ao rei e preferencia por aperturas de gambito. Pero gradualmente Steinitz foi desenvolvendo un estilo propio, que é a fundación do estilo posicional, sen o cal seria imposible comprender o xadrez moderno. Trazos distintivos do estilo maduro de Steinitz son a fe na defensa, o uso do rei como peza activa ata en etapas temperás do xogo e un estudo profundo da estrutura de peóns.

Tras declararse a si mesmo campión mundial de xadrez en 1866 tras a súa vitoria sobre Anderssen, defendeu o seu título con éxito en catro ocasións: contra Johannes Zukertort en 1886, Mikhail Chigorin en 1889 e 1892 e Gunsberg en 1891. O seu reinado concluíu cando caeu ante Emanuel Lasker en 1894. O encontro celebrouse en Nova York, Filadelfia e Montreal. Terminou co triunfo de Lasker (+10 -5 =4). En 1896-7 en Moscova xogou o encontro de desquite contra Lasker, volvendo a perder (+10 -2 =5).

Na última etapa da súa vida perdeu a razón, cando xa o seu nivel de xogo decaera notablemente. Foi recluído nun sanatorio mental. Nesta época pronunciou a súa famosa frase: "Podo xogar con Deus e darlle un peón de vantaxe".

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
Encontros polo campionato do mundo de xadrez

### Ligazóns externas 
* 

* 50 posicións críticas nas súas partidas.
Castro do Porto de Baixo

O **castro do Porto de Baixo** é un poboado castrexo situado no lugar de Anquieiro na parroquia de Carreira, no concello de Ribeira. Está a carón dunha pequena cala na parte sur do Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán.

## Morfoloxía 
O castro consta dunhas pequenas construcións totalmente soterradas, e rodeadas dunha muralla que as protexe aproveitándose da morfoloxía do terreo. Mide uns 90 x 40 m e ten forma ovalada. Pola súa cara oeste, o mar faille de defensa natural a este recinto. Segundo os expertos, este poboado posiblemente estivo habitado entre os séculos IV ou II antes da nosa era. En decembro do 2004 fixéronse nel unhas pequenas escavacións para sacar á luz a súa gran muralla defensiva.

## Estado 
Este castro foi descuberto por casualidade no ano 1978, cando se facían sobre el unhas tarefas ilegais de extracción de area. Poucos anos despois extraéronse pedras da súa muralla para ornamentar as paredes de vivendas particulares.

A mediados do ano 2004 o seu estado era lamentable, e podíase ver o cacho de muro descuberto totalmente desfeito. Ningunha administración local nin central puxo interese en sacar á luz este antigo poboado, que estaba a carón dun camiño de pés desfacéndose paseniñamente.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Castro Porto de Baixo 1.JPG|Muralla do castro de Porto de Baixo
Ficheiro:Castro Porto de Baixo 2.JPG|Muralla do castro de Porto de Baixo
Ficheiro:Castro do Porto de Baixo.jpg|Vista do castro

## Véxase tamén
Castro do Monte da Cidá

O **castro do Monte da Cidá** é un poboado castrexo situado no monte da Cidá, entre as parroquias de Carreira e Artes, no concello coruñés de Ribeira.

## Morfoloxía 
Os restos do castro do monte da Cidá atópanse no cumio do monte, a carón do vértice xeodésico. Estrutúrase arredor dun pequeno adro de forma oval duns 98 x 65 m. Está moi ben protexido de ataques externos, xa que nas súas caras norte e oeste hai uns terrapléns que fan moi difícil a ascensión á acrópole. Polas ladeiras este e sur está protexido por rochas naturais a xeito de muralla defensiva.

No ano 1927, segundo escribiron Florentino López Cuevillas e Fermín Bouza Brey na súa obra *Prehistoria e folklore da Barbanza*, un veciño de Carreira chamado Lampón contaba a seguinte historia: «*Aiquí houbo casas, unha avoa do meu veciño inda se lembraba de ver algunha en pé. Dende aiquí vixiábase antigamente a mar cando os mouros vivían no monte. Despois os mouros foron botados para África e atrás de iles viñeron os godos e despois nós*».

## Estado 
En 1915 acháronse restos cerámicos logo dunha escavación. A comezos da década de 1980, logo doutra prospección, o corte de árbores e a extracción ilegal e incontrolada de pedra fixeron que se derrubaran moitos dos restos do castro, incluíndo a magnífica escaleira de aceso.

A falta dunha escavación arqueolóxica axeitada que os desenterrase por completo, os restos do castro permaneceron case por completo tapados polas toxeiras, agás unha pequena construción circular que se pode ver libre de maleza. Foi escavado en 2014 e en 2015 baixo a dirección de Miguel A. Vidal. Na intervención de 2014 exhumáronse un total de 14 estruturas, trece delas da idade de ferro e unha de comezos da idade contemporánea.

Nas ladeiras deste monte tamén pódense achar varios restos de mámoas espoliadas polas escavacións incontroladas de séculos pasados, así como polas cortas de árbores logo dos incendios de agosto de 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Castro A Cida 2.JPG|Restos dunha vivenda do castro da Cidá
Ficheiro:Castro A Cida 3.jpg|Subida ó castro da Cidá
Ficheiro:Castro A Cida 4.JPG|Vivendas do castro, 2014
Ficheiro:Castro A Cida 5.JPG|Vivendas do castro, 2014
Ficheiro:Castro A Cida 6.JPG|Vivendas do castro, 2014
Ficheiro:Castro do Monte da Cidá.jpg|Ao fondo, o lugar de Corrubedo e parte do complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia

### Ligazóns externas 
* Páxina de San Paio de Carreira
Misandria

, 1854]]
A **misandria** é un sentimento sexista de aversión polos homes en xeral ou a doutrina que defende a inferioridade dos homes en relación ás mulleres. Non se debe confundir coa androfobia que é unha fobia caracterizada polo medo aos homes.

## Pensadoras misandrias
*Céline Renooz: Publicou en 1897 ''Psychologie comparée de l'homme et de la femme*, onde afirma a superioridade natural e social da muller ao considerar que o principio feminino como espiritual mentres que o masculino é sensual. Durante a primeira guerra mundial creou *Action des femmes* que reivindicaba a primacia do dereito maternal nos nenos, a creación dunha cámara segunda parlamentaria exclusivamente feminina e dun Tribunal Supermo das Nais. Pódese considerar a inauguradora do separatismo de sexos. 
*Madeleine Pelletier: Publicou en 1933 a súa autobiografía novelada, *La Femme vierge*, maniféstase en contra do matrimonio, contra da unión libre e a favor dunha virxindade militante ao considerar a sexualidade unha obsesión masculina. 
*Valerie Solanas: Publicou en 1967 o *Manifesto SCUM* (de *Society for Cutting Up Men*, "Sociedade para cortar/criticar os homes", que fai un elaborado xogo de palabras con *scum'', que significa tanto "seme" como "escoria, inmundicia") no cal preconiza unha revolución para crear unha sociedade sen homes, considerados os responsables de todos os males da humanidade.
*Aline d'Arbrant: Publicou en 1997 *La Gynarchie* no cal pon as bases dunha sociedade feminina onde os homes serían educados ao servizo do sexo feminino, superior a eles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenofobia
* Androfobia
* Misoxinia
* Misantropía
Écfrase

A **écfrase** é unha figura retórica de pensamento na que se describe unha obra artística por medio da linguaxe.

## Exemplos
Na *Ilíada* (XVIII, 403-608), hai unha écfrase do escudo de Aquiles; na Égloga II de Garcilaso de la Vega, aparece a écfrase dunha urna e o que representan os seus relevos. No libro *Un home só na néboa* (1989) Miguel González Garcés xuntou case cincuenta poemas que fan referencia explícita no seu título a algunha obra artística das tradicións oriental ou occidental, orixinando así cadansúa écfrase, non todas equiparables na súa respectiva organización interna nin na funcionalidade promovida. Dominan os textos vinculados coa pintura pero hai outros asociados a esculturas, debuxos, miniaturas ou baixorrelevos.
Supervixens

***Supervixens*** é unha película estadounidense de 1975, dirixida, escrita e producida por Russ Meyer.

É unha historia dun triángulo amoroso convertido nun cuadrángulo. Nela aparecen os actores usuais de Meyer, como Charles Napier, Uschi Digard e Haji. Ademais, aparece Shari Eubank (que só filmou outra película co director), e Christy Hartburg, na súa única aparición con Meyer.

## Sinopse 
miniatura|O director da película Russ Meyer.

Clint Ramsey, empregado dunha gosolineira nunha vila do deserto, é irresistible para as mulleres, levando todas elas o prefixo "Super" nos seus nomes. Convive con SuperAngel (Shari Eubank), unha ninfómana que o chama decotío ó traballo. Amenázao con queimarlle a casa se non aparece alí inmediatamente, e el vai, enfadado. Rexeita as súas propostas sexuais, e discuten. Un veciño avisa á policía, crendo que el a maltrataba, e un axente os separa.

Clint vai a relaxarse a un club de alterne, onde o atende SuperHaji (Haji). Ela ofrécella a chave da súa habitación para que a espere alí, pero el, novamente, rexeita a súa proposta. Namentres, SuperAngel leva á cama ó axente da policía que a atendera, Harry Sledge, atractivo pero impotente. Despechado polos insultos de SuperAngel mofándose del, acaba asasinándoa e prendendo lume á casa. Ao saber o xefe de Clint do asunto, e pensando que fora o seu empregado quen a matara, vai falar con el, pero este dille que non sabe nada, e deciden que debe escapar.

Fai dedo para dirixirse ó oeste. Recólleno unha parella nova, e ela, SuperCherry (Sharon Kelly), faille propostas sexuais. Clint rexéitaas, e solicita baixar. O mozo, enfadado porque rexeitou á súa moza, dálle unha malleira. Tras roubarlle os cartos que lle deixara o xefe, déixano tirado na beiravía.

Clint é salvado por un vello granxeiro, que vive coa súa muller, unha moza ninfómana austríaca que muxe as vacas, SuperSoul (Uschi Digard). Logo de deixar extenuado ó seu marido, peta na porta de Clint á noite. Espida, ponse sobre el na cama, coa intención de violalo. Desiste, pero outro día conségueo na palleira, onde os descobre o marido. Clint ten que escapar correndo, e chega a un motel.

O motel é propiedade dun vello viúvo e caucásico cunha filla negra e sordomuda, SuperEula (Deborah McGuire). Super Eula convénceo para iren dar unha volta polo deserto, pois o seu pai marchara á cidade, pero este, sospeitándoo, regresa co sheriff e se inicia unha persecución polo deserto. Clint logra escapar de novo, e chega a unha gasoliñeira.

Alí traballa SuperVixen. Ela e Clint convértense en parella, traballando felices na gasoliñeira. Pero chega o policía que matara a SuperAngel, que o recoñece, e decide matalos ós dous.

## Comentarios 
A película está chea de homenaxes.

A batalla final é unha recreación das pelexas do Correcamiños co Coiote na serie de debuxos animados.

Meyer incluíu moitas bromas habituais entre os veteranos da segunda guerra mundial, con referencias á Alemaña nazi.
Rocks Cluster

**Rocks Cluster** (orixinalmente chamado NPACI Rocks) e unha distribución de Linux para clusters de computadores de alto rendemento. Foi iniciada pola NPACI e a SDSC in 2000, e financiada inicialmente por unha subvención da NSF (2000-2007)  e actualmente realiza o seu labor con fondos da NSF. 
Rocks baseouse inicialmente sobre a distribución Red Hat Linux, no entanto as versións máis modernas de Rocks baséanse en CentOS, cun instalador "anaconda" modificado, o cal simplifica a instalación *en masa* en moitos computadores. Rocks contén moitas ferramentas tales como MPI) que non forman parte de CentOS, pero que son de compoñentes integrais que fan un grupo de ordenadores nun custer.

As instalacions poden ser personalizadas con software adicional empregando CD's denominados Roll CD's que estenden o sistema integrando automaticamente os mecanismos de xestión e almacenaxe usados polo software base, o que simplifica a ardua tarefa de instalación e configuración dun gran número de computadores. Creáronse máis dunha ducia de Rolls, incluíndo o SGE roll, o Condor roll, o Lustre roll, o Java roll, e máis o ganglia roll.

E unha das distribucións máis empregadas hoxe en día no ámbito dos clusters, pola súa facilidade de instalación e incorporación de novos nodos. Outra das súas facilidades é que incorpora gran cantidade de software para o mantemento e monitorización do cluster, o que en certos casos podería supor unha limitación.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Web oficial
* Lista de correo de Rocks
Friedrich Bergius

**Friedrich Karl Rudolf Bergius** nado o 11 de outubro de 1884 en Breslau (actual Wrocław) (Alemaña) e finado o 31 de marzo de 1949 en Buenos Aires (Arxentina), foi un químico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química en 1931 polas súas investigacións sobre a influencia das altas presións sobre reaccións químicas.

## Biografía 
Naceu en Breslau, cidade que naqueles momentos formaba parte de Alemaña, pero que hoxe en día forma parte de Polonia co nome de Wrocław.

En 1903 iniciou os seus estudos de química na Universidade de Breslau onde se licenciou o 1905, e o 1907 se doutoró na Universidade de Leipzig.

Por mor da derrota alemá na segunda guerra mundial estableceuse en Madrid e logo en Buenos Aires.

## Investigacións científicas 
Contribuíu de xeito moi importante ao desenvolvemento no seu país da industria química de síntese. Creou un procedemento para producir carburantes por hidroxenación do carbón a elevadas temperaturas e presións. Máis tarde desenvolveu, tamén con éxito, un método de obtención de alimentos hidrocarbonados baseado no tratamento da serradura con ácido clorhídrico; o produto foi moi utilizado como forraxe nas granxas alemás en épocas de escaseza e para alimentar a prisioneiros humanos nos campos de concentración nazis.

O seu labor investigador sobre a influencia das altas presións nas reaccións químicas foi recoñecida en 1931 coa concesión do premio Nobel de Química, que compartiu con Carl Bosch

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio Nobel de Química

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1931 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 
* Perfil de Friedrich Bergius en NNDB
Galería de imaxes de Rábade

**Galería de imaxes** de Rábade na provincia de Lugo.

## Rábade 

Ficheiro:Casa do Concello de Rábade.JPG|Casa consistorial
Ficheiro:Rábade, placa altimétrica.JPG|Placa altimétrica
Ficheiro:Rábade, Unidade Atención Primaria.JPG|Unidade de Atención Primaria
Ficheiro:Estación de Rábade Lugo.jpg|Estación de ferrocarril
Ficheiro:Ara aos Lugoves.jpg|Ara aos Lugoves
Ficheiro:Ara aos Lugoves (detalle do triple focus).jpg|Ara aos Lugoves (detalle)
Ficheiro:Ponte Vella de Rábade.jpg|Ponte Vella sobre o río Miño
Ficheiro:Polbo á feira en Rábade.jpg|Polbo á feira en Rábade
Ficheiro:Bandera rabade.JPG|Bandeira
Ficheiro:Situacion Rábade.PNG|Mapa coa localización
Ficheiro:Flag of Rábade.svg|Bandeira
Ficheiro:Escudo de Rábade.svg|Escudo

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Galería de imaxes da comarca de Lugo
*Lugares de Rábade
*Eleccións municipais en Rábade
Richard Johann Kuhn

**Richard Johann Kuhn**, nado o 3 de decembro de 1900 en Viena (Imperio Austrohúngaro) e finado o 1 de agosto de 1967 en Heidelberg (Alemaña), foi un bioquímico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química de 1938 polas súas experiencias con compostos aromáticos e hidrocarburos alifáticos, así como traballos con carotenoides e vitaminas, especialmente a vitamina B2 e a B6.

## Traxectoria 
Naceu na cidade de Viena, naqueles momentos capital do Imperio Austrohúngaro e que hoxe o é de Austria.

Foi fillo do enxeñeiro Richard C. Kuhn e da profesora Angelika Rodler. Estudou na Universidade de Viena onde se licenciou en 1921, e na Universidade de Múnic, onde obtivo o seu doutoramento en 1922 cunha tese titulada "Sobre a especifidade dos encimas" baixo a dirección do premio Nobel de Química de 1915, Richard Martin Willstätter. Desde 1925 impartiu clases nesta universidade. En 1930 foi nomeado xefe do departamento de química do Instituto de Investigación Médica Emperador Guillermo, da Universidade de Heidelberg, sendo director do mesmo desde 1937. Durante anos colaborou co Instituto Max Planck e a Universidade de Pensilvania.

## Investigacións científicas 
Investigou acerca da constitución do caroteno, o que lle permitiu chegar a sintetizar a vitamina A. Formou parte dun grupo de científicos alemáns que conseguiron illar e posteriormente sintetizar a riboflavina ou vitamina B2. Así mesmo traballou acerca da estereoquímica e os encimas.

En 1938 foille outorgado o premio Nobel de Química por estas investigacións. Recibiuno en 1949, pois o réxime nacional socialista impediulle recibilo no seu momento.

## Véxase tamén 
* Premio Nobel de Química

### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1938 
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 
* Perfil de Richard Johann Kuhn en NNDB
Hermann Emil Fischer

**Hermann Emil Fischer**, nado en Euskirchen o 9 de outubro de 1852 e finado en Berlín o 15 de xullo de 1919, foi un químico alemán gañador do Premio Nobel de Química de 1902.

## Traxectoria 
Fischer licenciouse na Universidade de Estrasburgo en 1872 e doutorouse en 1874. Os seus estudos concentráronse na química orgánica, especialmente nos principios activos do café, do cacao, do té, da cafeína e da teobromina. Estableceu a constitución dunha serie de compostos neste campo e tamén os sintetizou.

Os seus traballos máis famosos, porén, foron coas purinas e os azucres. Entre 1882 e 1906 os seus traballos mostraron que diversas substancias pouco coñecidas na época, como a adenina, a xantina, a cafeína, o ácido úrico e a guanina todas pertencían a unha mesma familia homoxénea, e poderían derivar unhas das outras. El previu en 1884 a existencia da purina, a substancia común aos compostos acima, e conseguiu sintetizala en 1898.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1902 
* Autobiografía na páxina do Instituto Nobel 1902 
* Perfil de Hermann Emil Fischer en NNDB
Leon Cooper

**Leon Neil Cooper**, nado en Nova York o 28 de febreiro de 1930 e finado en Providence, Rhode Island, o 23 de outubro de 2024, foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972.

## Traxectoria 
Licenciouse en física na Universidade de Columbia, sendo posteriormente profesor na Universidade de Illinois, Brown, Providence así como profesor invitado en universidades de Noruega, Italia e Francia.

## Investigacións científicas 
Interesado na física do estado sólido, en 1957 desenvolveu xunto a John Bardeen e John Robert Schrieffer a Teoría BCS da supercondutividade, pola cal a moi baixa temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro. Esta teoría tivo a súa orixe en 1911 no descubrimento do neerlandés Heike Kamerlingh Onnes sobre a carencia de resistencia do mercurio nas correntes eléctricas a temperaturas próximas ao cero absoluto.

Compañeiro de investigacións de Alfred P. Sloan entre 1959 e 1966, posteriormente realizou investigacións no Insitituto de Estudos Adiantados de Princeton e no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN).

En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e John Robert Schrieffer, *polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1972 .
Èric Bertran

**Èric Bertran**, nado en Barcelona o 4 de abril de 1990, é un columnista e escritor catalán residente en Lloret de Mar.

## Traxectoria 
Bertran escribe semanalmente no diario *e-noticies* e quincenalmente no diario *directo!cat*. Asemade é creador e administrador do grupo catalanista *elfènix*, e formou parte do consello de redacción do semanario *El Matí*. Tamén dirixe o programa de actualidade *Perspectiva* en Radio Arenys.

É autor do libro ''Èric i l'Exèrcit del Fènix* (2005), con máis de trece mil exemplares vendidos. Fíxose unha adaptación teatral, escrita por Víctor Alexandre e dirixida por Pere Planella, sobre a que se está preparando un proxecto cinematográfico. Máis recentemente publicou *L'institut de la vergonya'' (2007).

En 2005 Xevi Mató rodou un documental sobre a historia que protagonizou Bertran cando a Audiencia Nacional de España o acusou de terrorismo por pedir o etiquetado en catalán a unhas empresas. O documental superou as 500.000 visitas, traduciuse ao inglés e recibiu o Premio "Segador do ano" (2006) e Jaume I de Acción Cultural do País Valenciano (2007).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial de Èric Bertran
Ardèche

**Ardèche** (*Ardecha* en occitano) é o departamento número sete de Francia, localizado na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. O nome vén do río Ardèche.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Prefectura do Ardèche 
* "Conseil général", executivo  do Ardèche
* Portal do turismo do Ardèche
Gianni De Biasi

**Giovanni De Biasi** (alcumado **Gianni De Biasi**), nado en Sarmede (Trevesia) o 16 de xuño de 1956, é un ex xogador e actual adestrador de fútbol italiano. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra o Deportivo Alavés.

## Traxectoria 
O 22 de setembro de 2017 firmou polo Deportivo Alavés o que resta da tempada 2017–18, con opción a unha máis. Chega en substitución de Luis Zubeldía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Datos do adestrador en bdfutbol.com
Raza

A **raza** en bioloxía é un taxon que se utiliza para clasificar poboacións de individuos da mesma especie que, aínda que teñan a capacidade de ter descendencia fértil, o illamento e a perda de fluxo xénico deulles propiedades distintivas. 

## Raza nos animais domésticos 
A **raza** en animais domésticos refírese a grupos con características homoxéneas, tanto fenotípicas como de comportamento, dentro da mesma especie. Estas características fan que se distingan doutros organismos. A formación das razas débese ao illamento xenético e á adaptación ao ambiente, moitas veces influída pola cría selectiva. Non existe unha definición científica universal para "raza", mostrando a diversidade e complexidade da súa clasificación. Os animais de *raza pura* transmítenlles estes trazos característicos á súa descendencia.

## Racialización humana 
Este termo tamén se aplicou á especie humana e as categorías máis mencionadas e usadas para referir as supostas razas (historicamente falouse de raza branca, raza negra, raza asiática...) baséanse en caracteres biolóxicos visibles (especialmente a cor da pel e as características faciais), os xenes e a identificación propia. O concepto de raza e a agrupación de razas específicas varía segundo a cultura e o tempo. 

Desde os anos 1940, moitos científicos evolucionistas rexeitaron esas conceptualizacións de raza, sostendo que calquera definición de raza relativa aos seres humanos anatomicamente modernos está falta de vigor e validez taxonómica por imprecisas e arbitrarias, e que as supostas razas observadas varían segundo a cultura examinada. Non obstante, hai xente que se autoidentifica con razas determinadas ou as asigna a persoas ou etnias nun proceso denominado racialización.

Actualmente, existe un consenso científico que sostén que as razas biolóxicas humanas hoxe non existen, despois da extinción de subespecies como o *Homo sapiens neanderthalensis*. Esta postura está apoiada por evidencias xenéticas e arqueolóxicas que documentan a historia humana, o que indica que toda a variabilidade xenética humana pode ter unha orixe común en África hai aproximadamente 200.000 anos. Ao longo do tempo, a variabilidade xenética humana foise dispersando e mesturándose de forma significativa, de xeito que as distincións raciais que hoxe semellaban baseadas bioloxicamente nun pasado afastado carecen de base científica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de razas de cabalos
* Lista de razas de porcos
* Lista de razas de ovellas
* Racialización
* Racismo
* Regra dunha gota
* Raza e etnia no censo dos Estados Unidos
La Alcarria

**La Alcarria** é unha comarca natural castelá situada ao nordeste da Meseta Sur, que ocupa o centro e o sur da provincia de Guadalaxara, parte do noroeste da de Cuenca e do sueste da de Madrid.

É coñecida pola novela de Camilo José Cela *Viaje a la Alcarria* e polo seu mel con denominación de orixe.

Limita ao norte coa comarca de La Sierra Norte - Sigüenza, ao leste co Señorío de Molina e a Serranía de Cuenca, que tamén é o seu límite sur xunto coa Mancha, e ao oeste con La Campiña e a comarca de Aranjuez. Atravésana o río Texo e os seus afluentes Cifuentes, Guadamajud, Guadiela, Henares, Tajuña, así como outros de menor importancia.

As poboacións máis importantes son Brihuega, Cifuentes, Chinchón, Huete, Pastrana, Priego e Sacedón. A cidade de Guadalaxara, situada entre La Campiña e La Alcarria, é considerada a capital da comarca.

A meirande parte da poboación concéntrase na parte máis occidental, dentro da Comunidade de Madrid e no oeste da provincia de Guadalaxara, pola influencia da proximidade á capital. Estas zonas experimentaron maior desenvolvemento económico e urbanístico con grandes urbanizacións, habitadas fundamentalmente por poboación procedente da área metropolitana de Madrid. Por contra, as zonas máis orientais e meridionais de La Alcarria manteñen en maior grao a fisonomía rural, así como unha densidade de poboación moi inferior.
Borneiro

Como topónimo **Borneiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Borneiro**, parroquia do concello de Cabana de Bergantiños;
****Borneiro**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
William Ramsay

**Sir William Ramsay**, nado en Glasgow o 2 de outubro de 1852 e finado en High Wycombe (Buckinghamshire) en 1916, foi un químico británico que recibiu o Premio Nobel de Química de 1904 polas súas investigacións acerca dos gases nobres. Xunto co físico John William Strutt, foi o descubridor do gas argon.

## Traxectoria 
Fillo de William Ramsay e Catherine Robertson, era sobriño do xeólogo sir Andrew Ramsay.

Estudou química nas universidades de Glasgow e Tubinga. Foi profesor de química do *University College* de Bristol en 1880 e director do mesmo ao ano seguinte. En 1887 trasladouse a Londres onde exerceu como profesor de química do *University College* ata que se xubilou en 1913.

A boa situación de Ramsay nos círculos científicos conduciu ao seu desafortunado asunto en 1905 coa compañía *Industrial and Engineering Trust Ltd.*, unha corporación cun suposto proceso secreto para extraer o ouro da auga do mar. A corporación comprou propiedades ao longo da costa inglesa para pór en marcha o proceso de extracción, pero a compañía foi desenmascarada rapidamente pola opinión pública, e nunca conseguiu nada de ouro.

Ramsay faleceu aos 63 anos de idade na súa residencia de High Wycombe, situada no condado de Buckinghamshire, e foi enterrado na igrexa da parroquia de Hazelmere.

En 1976 construiose a escola superior *Sir William Ramsay School*, en Hazlemere en High Wycombe.

## Investigacións científicas 
Entre 1885 e 1890 publicou notables estudos sobre os óxidos de nitróxeno. Descubriu cinco elementos gasosos inertes, os chamados gases nobres: o argon en 1894, traballando con Rayleigh; o helio en minerales terrestres, en 1895; e o cripton, o neon e o xenon, xuntamente con Morris Travers, en 1898. Contribuíu ao coñecemento de que o helio é un produto da desintegración atómica do radio.

Recibiu o premio Nobel de Química do ano 1904 *polo descubrimento dos compoñentes do aire e determinar a súa situación na Táboa periódica dos elementos*. Pero as súas achegas posteriores no campo da radioactividade teñen tanta ou máis importancia aínda.

Escribiu *Gases of the Atmosphere* (1896), *Modern Chemistry* (1902) e *Essays, Biographical and Chemical* (1908).

## Recoñecemento 
Na súa honra bautizouse o cráter Ramsay da Lúa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Química 1904 (en inglés)
* Biografía na páxina do Instituto Nobel 1904 
* Perfil de William Ramsay en NNDB
Alexandre Mikhailovich de Rusia

**Alexandre Mikhailovich de Rusia** (en ), nado en Tbilisi, Xeorxia o 13 de abril de 1866 e finado en Roquebrune, Francia o 26 de febreiro de 1933, foi Gran Duque de Rusia co grao de alteza imperial, esposo de Xenia Aleksandrovna de Rusia, irmá de Nicolao II de Rusia, almirante da frota rusa, explorador e conselleiro do emperador.

## Traxectoria 
O pai de Alexandre foi o Gran Duque Miguel Nikolaevich de Rusia, o fillo máis novo de Nicolao I de Rusia, e a nai foi a Gran Duquesa Olga Fiodorovna de Baden polo que Alexandre era bisneto do rei Gustavo IV Adolfo de Suecia, o último dos monarcas suecos en reinar sobre Finlandia.

miniatura|Fotografía de Alexandre en 1903
Nado en Tbilisi, graduouse da academia naval en 1885 e de 1886 a 1891 como oficial naval realizou a bordo da corveta *Rinda* unha viaxe na que entre outros sitios visitou o Xapón e o Brasil. En 1893 viaxou cara América do Norte na fragata *Dimitri Donskoi*. Casou en 1894 coa filla do seu curmán, o emperador, e polo tanto foi cuñado deste e tamén foi un dos seus conselleiros. Durante a Guerra ruso-xaponesa (1904-1905) mandou os destrutores da frota do Báltico. En 1909 ascendeu a vicealmirante. Foi un dos iniciadores da aviación militar rusa, fundou a escola de aviación de Sebastopol e en 1910 foi nomeado xefe da recentemente creada Forza Aérea Imperial Rusa.

El e a súa familia, xunto coa emperatriz viúva Dagmar de Dinamarca refuxiáronse en Crimea tras a revolución rusa de 1917 e conseguiron escapar a bordo do navío de guerra británico HMS Marlborough. No exilio viviu en Dinamarca, onde se separou da súa dona, e Francia, onde escribiu as súas memorias.

### Descendencia 
miniatura|esquerda|Alexandre coa súa familia
Alexandre tivo coa súa dona Xenia sete fillos:

* Princesa Irina Alexandrovna de Rusia (1895-1970)
* Príncipe Andrei Alexandrovich de Rusia (1897-1981)
* Príncipe Fiodor Alexandrovich de Rusia (1898-1968)
* Príncipe Nikita Alexandrovich de Rusia (1900-1974)
* Príncipe Dmitri Alexandrovich de Rusia (1901-80)
* Príncipe Rostislav Alexandrovich de Rusia (1902-1978)
* Príncipe Vasili Alexandrovich de Rusia (1907-1989)
José María Calviño

**José María Calviño Iglesias**, nado en Lalín o 28 de outubro de 1943, é un avogado galego.

## Traxectoria
Doutor en Dereito, exerceu a avogacía en Madrid, A Coruña, Valencia e Huelva. A súa actividade laboral levouno a tomar contacto cos medios de comunicación e estivo vinculado a TVE desde 1970. Despois representou a Radiotelevisión Española na comisión xurídica da Unión Europea de Radiodifusión. Paralelamente, foi designado membro do Subcomité de Medios de Comunicación do Consello de Europa.

En 1980 as Cortes Xerais designárono, a proposta do Grupo Socialista, vogal do Consello de Administración de RTVE e logo da vitoria do Partido Socialista Obrero Español, o primeiro Goberno de Felipe González nomeouno Director de RTVE.

### Director Xeral de RTVE
O seu mandato prolongouse ata 1986 e estivo rodeado de críticas, polémicas e acusacións de manipulación partidista.

Pretendeu renovar por completo a imaxe e o espírito da televisión en España. Desa época datan programas innovadores e vangardistas como *La bola de cristal*, *Si yo fuera presidente* ou *La edad de oro* que aspiraban á implantación dun modelo de TV pública de calidade. Isto non impediu que os horarios privilexiados os ocupasen series norteamericanas como *Dinastía* ou *Falcon Crest*.

En canto á súa política informativa, nomeou a José Luis Balbín como Xefe dos Servizos Informativos. Porén, posteriores desavinzas entre ambos provocaron a súa destitución e a retirada do programa *La Clave*. Foi substituído primeiro por Enrique Vázquez e despois por Enric Sopena.

Durante o mandato de Calviño, tamén se destituíu a outros clásicos da información en TVE, como Paloma Gómez Borrero. Ao mesmo tempo, incorporouse a unha nova xeración de periodistas, abandeirada por Paco Lobatón, Concha García Campoy e Ángeles Caso, que renovaron a imaxe dos *Telediarios*.

Despois das eleccións de 1986, Calviño foi relevado no seu posto por Pilar Miró. Con posterioridade dedicouse ao exercicio da avogacía, ademais de impulsar un intento de TV por satélite (Canal 10) e participou en 1995 en parladoiros políticos de RNE.
John Robert Schrieffer

**John Robert Schrieffer**, nado en Oak Park (Illinois) o 31 de maio de 1931 e finado en Tallahassee (Florida) o 27 de xullo de 2019, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972 polos seus estudos sobre supercondutividade.

## Traxectoria 
En 1940 a súa familia trasladouse a Manhasset, no estado de Nova York, e en 1947 a Eustis, Florida, onde o seu pai decidiu abandonar a súa profesión de farmacéutico e dedicarse á industria dos cítricos.

Tras licenciarse en física, despois de iniciar os estudos de enxeñería, no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts no 1953 baixo a supervisión de John C. Slater, iniciou un posgrao na Universidade de Illinois onde coñeceu a John Bardeen, do cal foi o seu asistente.

## Investigacións científicas 
Tras resolver un problema teórico da condución eléctrica en superficies semicondutoras, Schrieffer pasou un ano no laboratorio, aplicando a teoría a varios problemas superficiais. No ano 1957, antes de finalizar os seus estudos, desenvolveu a Teoría BCS sobre a supercondutividade xunto con John Bardeen e Leon Cooper. Esta teoría describe como cando baixa moito a temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro.

Tras finalizar os seus estudos e doutorarse no 1958 sobre a supercondutividade, Schrieffer continuou traballando sobre esta materia na Universidade de Birmingham, na Universidade de Chicago e na de Illiniois e no Instituto Niels Bohr de Copenhague. No ano 1961 foi designado profesor da Universidade de Filadelfia.

En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e Leon Cooper, *polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS*.

En 1984 foi profesor de física teórica na Universidade de California. En 6 de novembro de 2005 Shrieffer foi condenado a dous anos de prisión por ser o culpable da morte dunha persoa nun accidente automobilístico causado o ano anterior, e ingresou no *R.J. Donovan Correctional* de San Diego (California) o 26 de setembro de 2006.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1972 .
Irene (grupo musical)

**Irene** foi unha banda de indie pop de Gotemburgo, Suecia, creada en 2005 e disolta en 2009.

## Biografía 
## Discografía 
### Álbums 
### EPs 
### Singles 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do grupo 
* MySpace oficial de Irene
Mar de cuernos

***Mar de cuernos*** é o segundo álbum de estudio do grupo de heavy metal valenciano Gigatrón, publicado no 2005.

## Contido
### Lista de cancións