open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Apartamento

[miniatura|Edificio de apartamentos en [Suecia, deseñado polo arquitecto Ralph Erskine.|287x287px]]Un **apartamento**, tamén chamado **departamento**, ou **piso** é unha unidade de vivenda que comprende unha ou máis habitacións deseñadas para proporcionar instalacións completas para un individuo ou unha pequena familia. A principal diferenza existente entre este tipo de vivendas e outras, como casas unifamiliares, casaríos etc., é a superficie que ocupa, normalmente menor que as anteriores, e o seu posible uso, moitas veces de vacacións ou temporal.
Un edificio de apartamentos é unha solución económica, que se realiza mediante o aproveitamento en común de zonas de circulación, tanto verticais como horizontais. Tamén se verifica esta economía nas instalacións complementarias de auga, drenaxe e luz eléctrica. A estrutura, con elementos comúns, supón outra economía. Pode tamén obterse mellor servizo e economía, mediante caldeiras, incinerador, etc. A solución colectiva dun edificio de apartamentos permite ter outros elementos comúns, como cocheiras, cuartos de servizo, lavadoiros, tendedeiras, espazos para xogos de nenos etc.

## Historia 
miniatura|dereita|Apartamentos en Zanzíbar.
En 1802, Benito Bails no seu *Dicionario de arquitectura civil* definía *apartamiento* como o conxunto de pezas que forman unha habitación cabal, dentro das cales se distinguían:
* O *apartamento servizal*, referido ao uso diario
* O *apartamento de decencia*, referido ao decoro.
* O *apartamento de aparello*, referido á ostentación.
Ademais diferenciaba:
* *Apartamento dobre,*&nbsp;o&nbsp;que colle todo o fondo dun edificio ou o seu corpo principal e está dividido case por medio na dirección da súa lonxitude en dous cuartos sendo as pezas dun case iguais ás do outro.
* *Apartamento semidobre,*&nbsp;o&nbsp;que está divido en dous cuartos sendo as pezas dun grandes e pequenas as do outro.
* *Apartamento sinxelo,*&nbsp;o&nbsp;que colle todo o fondo do edificio entre as dúas paredes de fachada sen parede algunha de travesa na dirección da súa lonxitude.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa
* Pagode
* Palacio
* Gueto
* Polígono industrial
* Parque
* Rúa
* Praza
* Formigón
* Albanelaría
* Estada
* Ático

### Ligazóns externas 
* Apartamento (arquitectura) na *Encyclopædia Britannica*
Cuarto

miniatura|Cuarto con luz tenue.
Un&nbsp;**cuarto**, **peza** ou **estancia**, do latín *quartus, -a, -um*, en arquitectura, é cada un dos espazos dunha vivenda situados entre tabiques e destinados a durmir, comer etc.

## Situación 
[miniatura|Cuarto nun [albergue xuvenil xaponés.|233x233px]]
O cuarto adoita estar separado doutros espazos interiores mediante paredes interiores con porta; e do exterior, mediante paredes exteriores con xanelas. Normalmente accédese a ela mediante unha porta desde un corredor, outra habitación, un patio etc.

## Historia 
Historicamente o uso de cuartos data polo menos desde a civilización minoica nos anos 2200 a. C, onde escavacións en Akrotiri, no arquipélago grego de Santorini, revelan cuartos claramente definidas mediante certo tipo de estrutura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arco (arquitectura)
* Teito
* Columna (arquitectura)
* Cúpula
* Porta
* Fachada
* Piso
* Cuberta
* Escaleira
* Muro (construción)
* Fiestra
Sala de estar

[miniatura|288x288px|Unha sala de estar en [California, Estados Unidos.]]
O **cuarto de estar**, **sala de estar** ou **salón** é un cuarto dedicado a recibir visitas, ler, ver a televisión ou realizar outras actividades.

Nos fogares e apartamentos modernos o cuarto de estar substituíu o vello salón. O termo marca o esforzo dos arquitectos e construtores do século XX por sacar ao salón das súas connotacións formais e convertelo nunha habitación confortable ademais de acolledora. O cuarto de estar concentra agora a actividade familiar ao tratarse dun espazo amplo que reúne comodidades e/ou un equipo de música, andeis, así como outros mobles.

## Usos e localizacións 
Un cuarto de estar no Reino Unido tería tradicionalmente unha cheminea aberta, aínda que agora moitos se converteron á calefacción de gas en anos máis recentes.

En moitos fogares, o cuarto de estar está reservado para un entretemento máis tranquilo e reservado mentres que un cuarto separado de entretemento ou cuarto familiar utilízase para actividades máis ocasionais.

Nalgúns fogares, a sala está na área social, xeralmente á beira do comedor, e está reservada para ocasións e visitas especiais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arco (arquitectura)
* Teito
* Columna (arquitectura)
* Cúpula
* Porta
* Fachada
* Piso
* Cuberta
* Cuarto
* Escaleira
* Muro (construción)
* Fiestra
Despensa

miniatura|383x383px|A Despensa, Frans Snyders, ca. 1620
Unha **despensa**, do latín *dispensu* (administrado, aprovisionado), é un moble, habitación ou lugar da casa onde se almacenan os alimentos. 

## Características 
As despensas eran correntes en casas antes do uso extensivo do frigorífico.

Unha despensa debe ser:
* Tan fresca como sexa posible
* Próxima ás áreas de preparación de alimentos
* Construída para evitar a entrada de moscas e bechos
* Fácil de manter limpa
* Equipada de andeis apropiados ao alimento que é almacenado.
No hemisferio norte, a maioría das casas adoitaban ter a súa despensa e cociña no lado norte ou leste da casa onde recibía menos sol. En Australia e Nova Zelandia as despensas eran colocadas nos lados sur ou oeste da casa pola mesma razón.

## Historia 
[alt=Despensa del siglo XIX en el Museo Romántico Can Papiol de Vilanova i la Geltrú|miniatura|Despensa do século XIX no [Museo Romántico Can Papiol de Vilanova i a Geltrú]]Moitas despensas teñen pequenas xanelas sen vidro coa abertura cuberta por unha malla fina. Isto permite a circulación libre do aire sen permitir que entren as moscas. Moitas despensas alicatáronse ou se pintaron as paredes para simplificar a limpeza. As despensas máis vellas e especialmente as das casas máis grandes tiñan ganchos no teito para colgar pezas de carne ou de caza. Outras tiñan envases illantes para o xeo, anticipando o desenvolvemento futuro dos refrixeradores. Unha despensa pode conter unha laxa ou un estante de pedra usado para manter o alimento fresco nos tempos anteriores á refrixeración.

Nunha casa moderadamente grande do século XIX, todos estes cuartos púñanse tan abaixo no edificio como fose posible e conveniente para utilizar a masa da terra para conservalos a baixa temperatura durante o verán.

Moi poucas casas modernas teñen despensas no sentido antigo chamándose así agora aos andeis ou cuartos pequenos situados normalmente xunto á cociña, onde se gardan as bebidas e alimentos envasados.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , .

### Outros artigos 
* Armario
Ático

[dereita|miniatura|331x331px|Ático na parte superior dun edificio en [São Paulo.]]
O **ático** é o espazo habitábel situado directamente debaixo da azotea dun edificio. Nalgúns edificios resérvase o ático para apartamentos de deseño e luxo moi exclusivos.

Esta consideración sufriu, coa instalación de ascensores nos edificios, un cambio histórico, pois nos antigos edificios, o ático era a parte menos nobre dada a súa penosa accesibilidade, a súa temperatura máis extrema e variábel e a posíbel humidade derivada da súa proximidade ao tellado.

Algúns áticos son reutilizados como dormitorios e oficinas, perfeccionados con escaleiras e xanelas, aínda que a maior parte permanece con difícil acceso e son usualmente utilizados como almacéns.

Así mesmo, axuda ao control da temperatura, ao prover dunha gran masa de aire inmóbil. O aire quente ascendente desde os niveis inferiores do edificio a miúdo queda atrapado no ático, creándolles a reputación de sitios inhóspitos. Con todo, en anos recentes, algúns foron illados para axudar a diminuír os custos da calefacción.

En moitos países de Latinoamérica, o ático significa o espazo que queda entre o teito interior do último piso e o tellado ou azotea. Este é usado igualmente para vivendas de varios pisos ou vivendas dun só piso. Ten un significado similar a faiado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa
* Pagode
* Palacio
* Gueto
* Polígono industrial
* Parque
* Rúa
* Praza
* Formigón
* Albanelaría
* Estada

### Ligazóns externas 
* Conversión do ático, .
* Ático (arquitectura) na *Encyclopædia Britannica,* .
Escaleira mecánica

[miniatura|250x250px|Escaleira mecánica no [Metro de Copenhague, Dinamarca.]]
[miniatura|200x200px|Aviso de precaución cos bordos da escaleira común en [España.]]
Unha **escaleira mecánica** é un dispositivo de transporte, que consiste nunha escaleira inclinada, cuxos chanzos se moven cara a arriba ou cara a abaixo. Foi inventada en 1897 por Jesse Reno, en Nova York, Estados Unidos. Charles Seeberger desenvolveu aínda máis as ideas de Wheeler que, conxuntamente coa Otis Elevator Company, usaron as mellores ideas de Reno e de Seeberger. O resultado foi a creación da escaleira mecánica moderna.

## Características 
A escaleira mecánica transporta ás persoas sen que se teñan que mover, xa que os banzos móvense mecanicamente. Úsanse para transportar con comodidade e rapidamente un gran número de persoas entre os pisos dun edificio, especialmente en centros comerciais, aeroportos, intercambiadores de transporte público (metro, autobuses urbanos) etc.

A dirección do movemento (cara a arriba ou cara a abaixo) pode ser a mesma permanentemente ou ben controlada por empregados de acordo co horario do día ou controlada automaticamente, é dicir, se alguén chegase á escaleira mecánica (detida) polo piso de abaixo faría que a escaleira se movese para arriba (e viceversa). Neste caso, o sistema é programado para que o sentido da escaleira non poida ser revertido mentres que unha serie de sensores detectan que hai persoas usando a escaleira mecánica.

As normas de seguridade actuais son moi rigorosas a fin de evitar accidentes no uso destas máquinas. Para minimizar a posibilidade de atrapamentos, fundamentalmente na zona de pasamans e nas saídas ao exterior, instálanse mecanismos de seguridade que deteñen de forma inmediata o funcionamento ao detectar presenza do usuario. Tamén o deseño viuse influído de maneira progresiva polas medidas de seguridade e xa se contemplan desde o inicio formas e medidas que eviten a accesibilidade das persoas a zonas de perigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Elevador de bicicletas
* Hora punta
* Transporte
* Viaxe
* Vehículo
* Transporte público
Feast (filme de 2014)

***Feast*** é unha curtametraxe de animación de The Walt Disney Company que foi estreada no 2014. Foi dirixido por Patrick Osborne, e producido por Walt Disney Animation Studios. Foi estreado o 10 de xuño de 2014 debutando nos cines con *Big Hero 6* o 7 de novembro de 2014.

Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 87ª edición dos premios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Mr Hublot

***Feast*** é unha curtametraxe luxemburguesa-francesa de animación, obra de Laurent Witz e Alexandre Espigares. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 86ª edición dos premios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Aspiradora

miniatura|370x370px|Aspiradora *Lux*.
Unha **aspiradora**&nbsp;é un dispositivo que utiliza unha bomba de aire para aspirar o po&nbsp;e outras partículas pequenas de sucidade, xeralmente do chan. A maioría de fogares con chan lousado teñen un modelo doméstico para a limpeza. O po recóllese mediante o sistema de filtrado un “ciclón” para unha posterior disposición.

## Historia 
Até finais do século XIX, os cepillos para alfombras eran as únicas ferramentas coas que se contaba para tratar de manter limpo o ambiente destes lugares.
miniatura|300x300px|Esquema da viaxe do aire nunha aspiradora.
Posteriormente foron creados varios artefactos para limpar alfombras, e en 1901 foi patentada a primeira aspiradora. Ideada polo enxeñeiro inglés Hubert Cecil Booth, Puffing Billy era unha enorme máquina, cun motor eléctrico, que aspiraba o po. Tamén creou unha aspiradora que a chamou Trolleyvack que funcionaba cun motor máis pequeno, despois Booth instalou unha empresa de aseo. A súa primeira tarefa importante foi limpar a alfombra da Abadía de Westminster; tamén houbo outro creador, James Murray Spangler (de Ohio), quen creou unha aspiradora portátil que funcionaba cun ventilador eléctrico.
miniatura|Variante para a limpeza de vehículos.
No entanto, non sería até 1908 (ano no que Spangler vendeu os dereitos do seu invento a un parente e industrial do coiro, William H. Hoover) que se crease a aspiradora de zorra de hoxe en día. Hoover deseñou o modelo "O", que tiña rodas, un mango longo e unha bolsa para conter o po. Aínda que nun principio o mercado era para fábricas, máis tarde realizou unha liña de aparellos domésticos, popularizándose o seu uso rapidamente por todo Estados Unidos.

## Actualidade 
Hoxe en día é un equipo indispensable para o mantemento e limpeza tanto para o fogar, como para oficina, goberno, universidades e colexios. Os modelos utilizados por persoal de limpeza son máis robustos e moitas veces non utilizan bolsa para reter o po, senón que o depositan nun colector para logo baleirar este colector ao lixo.

Ultimamente están a aparecer aspiradoras robotizadas, que limpan sen intervención humana o chan. Un exemplo delas é Roomba e en Asia Mamirobot.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Booth, H. Cecil "The origin of the vacuum cleaner," , 1934–1935, Volume 15, .
* Gantz, Carroll. The Vacuum Cleaner: A History (McFarland, 2012), 230 pp, .

### Outros artigos 
* Electrodoméstico
* Cafeteira
* Lavalouza
* Forno
* Lavabo
* Plano inclinado
* Panca
* Polea

### Ligazóns externas 
* Historia da aspiradora&nbsp;(en inglés).
* *How Stuff Works – Vacuum Cleaner*, &nbsp;(en inglés).
* HEPA & ULPA vacuum cleaners – what they can and can’t do for IAQ , &nbsp;(en inglés).
* Invention of the vacuum cleaner, by H Cecil Booth (excerpt)&nbsp;(en inglés).
* The Historyscoper - online course on vacuum cleaner history with reference hyperlinks&nbsp;, &nbsp;(en inglés).
Intercambio colombiano

[miniatura|300px|Plantas nativas do novo mundo: 1. [Millo (*Zea mays*) 2. Tomate (*Solanum lycopersicum*) 3. Pataca (*Solanum tuberosum*) 4. Vainilla (*Vanilla*) 5. Pará (*Hevea brasiliensis*) 6. Cacao (Theobroma cacao) 7. Tabaco (*Nicotiana rustica*)]]
[miniatura|300px|Plantas nativas do vello mundo: 1. Cítricos (Rutaceae); 2. [Mazá (*Malus domestica*); 3. Banana (*Musa*); 4. Mango (*Mangifera*); 5. Cebola (*Allium*); 6. Café (*Coffea*); 7. Trigo (*Triticum* spp.); 8. Arroz (*Oryza sativa*)]]

O **intercambio colombiano** foi unha transferencia xeneralizada de plantas, animais, cultura, poboacións humanas, tecnoloxía e ideas entre as Américas e o Vello Mundo nos séculos XV e XVI, relacionado co comercio e a colonización europea após o descubrimento de Cristovo Colón. Especies invasoras de flora e fauna e enfermidades infecciosas tamén foron produto do intercambio.

O contacto entre as dúas áreas xerou unha gran circulación de gando e cultivos novos, o cal impulsou o crecemento da poboación en ambos os dous hemisferios, malia que nun comezo as enfermidades precipitaron o esmorecemento da poboación de indíxenas americanos. Os comerciantes regresaron a Europa con millo, patacas e tomates, que se converteron en cultivos moi importantes en Europa no século XVIII.

## Notas
Trobisquido, Meaño, Meaño

**Trobisquido** é un lugar da parroquia de Meaño no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 47 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 25 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, cando eran 46 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 59.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meaño 
### Parroquias de Meaño
Cabeza de Boi, A Armenteira, Meis

**Cabeza de Boi** é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 54 habitantes (29 mulleres e 25 homes), catro máis ca en 2010 e dez máis ca en 2005.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Armenteira 
### Parroquias de Meis
Chile (pemento)

[miniatura|Chile verde, amarelo, e a [pementa de Caiena vermella.]]

O **chile** (do náhuatl * chīlli*) é a froita de plantas do xénero *Capsicum*, membros da familia das solanáceas. As substancias que dan ós chiles o seu intenso sabor cando se consomen son as capsaicinas e outros elementos químicos relacionados, chamados colectivamente capsaicinoides.

O chile é orixinario de México. Despois do intercambio colombiano, espalláronse os cultivos de chile por todo o mundo, e son empregados na gastronomía e na medicina. O chile foi levado até Asia polos navegantes portugueses durante o século XVI.

En todo o mundo, uns 3,8 million hectáreas de terra producen 33 millóns de toneladas de chile (datos de 2010). A India é o meirande produtor, consumidor e exportador mundial de chile. O distrito de Guntur no estado indio de Andhra Pradesh produce o 30% de toda a India. Andhra Pradesh é responsable do 75% das exportacións de chile da India.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Plant Cultures: Chilli pepper botany, history and uses
* The Chile Pepper Institute of New Mexico State University
Lingua tsonga

A **lingua tsonga** é unha lingua bantú falada polo pobo tsonga. A miúdo é chamada shangaan pero segundo os tsongas é un nome incorrecto, xa que se emprega para denominar ós shangaans que viven en Mozambique. A maioría de tsongas viven en Giyani, unha zona da provincia de Limpopo, en Suráfrica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en tsonga
### Bibliografía 
*
New York Yankees

Os **New York Yankees** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede no barrio do Bronx, Nova York. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Leste da American League (AL). Os Yankees son un dos dous equipos das ligas maiores que posúe a cidade de Nova York, sendo o outro os New York Mets. O club foi fundado en 1901 na cidade Baltimore co nome de Orioles (non confundir cos actuais Baltimore Orioles), sendo posteriormente comprada a franquía por Frank Farrell e Bill Devery que a trasladaron a Nova York mudando o nome do equipo a Highlanders. Anos despois, en 1913, adoptan o seu actual nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Xérridos

Os **xérridos** (*Gerridae*) son unha familia de insectos da orde dos hemípteroos e da suborde dos heterópteros, coñecidos popularmente como zapateiros ou cabras de auga. As súas pezas bucais son de tipo perforador-succionador, e é característica a súa habilidade para deslizarse sobre a auga, distribuíndo o seu peso para aproveitar a tensión superficial da superficie da auga, polo que son comúns en ríos e lagos. Identificáronse máis de 1700 especies de xérridos, dos cales un 10% son especies mariñas.

Malia que o 90% dos xérridos viven en augas continentais, o xénero mariño *Halobates* converte a esta familia Gerridae nun caso bastante extraordinario. O xénero *Halobates* foi estudado con detemento por primeira vez entre 1822 e 1883 cando Francis Buchanan White recolleu varios exemplares de distintas especies durante a Expedición Challenger. Por aquel entón, Eschscholtz descubriu tres especies de Gerridae, o que atraeu atención sobre esta familia a pesar do escaso coñecemento sobre a súa bioloxía. Dende entón, os xérridos seguíronse estudando pola súa capacidade de patinar sobre a auga e polas súas interaccións sociais. Algúns Gerridae de pequeno tamaño confundíronse con outro tipo de insectos, os Veliidae; o trazo máis definitorio para distinguilos áchase nas diferenzas internas entre os seus aparellos reprodutores, polo que é practicamente imposible facelo a primeira ollada e precísanse tanto unha formación específica como instrumentos de análises adecuadas. 
dereita|miniatura|Vídeo de xérridos.
A familia Gerridae caracterízase polos seus pelos hidrófobos, as súas garras retráctiles preapicais e o seu corpo e patas esveltos.
Os pelos hidrófobos son pelos minúsculos que conteñen máis de mil micropelos por milímetro. Todo o seu corpo está cuberto por estes pelos, o que lles dá resistencia fronte a salpicaduras e pingas de auga.

## Notas
D africano

dereita|200x200px
O **D africano** (Ɖ, ɖ) é unha letra latina que representa o fonema retroflexo oclusivo sonoro [ɖ]. A letra minúscula (d con gancho), empregouse tamén para representar este son no Alfabeto Fonético Internacional.

A letra forma parte do alfabeto africano de referencia, e a variante maiúscula chámase D africano en Unicode, xa que se emprega principalmente en linguas africanas como ewe, fon, aja, e bassa. O D africano non debe ser confundido co eth (Ð, ð) do islandés, o feroés e o inglés antigo, nin co D con trazo (Đ, đ) do vietnamita, o serbocroata e as linguas saamis, a pesar de que as maiúsculas destas letras parecen iguais.

## Notas
Cleveland Guardians

Os **Cleveland Guardians** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Cleveland, Ohio. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde 1994 xogan os seus partidos como local no Progressive Field, estadio con capacidade para 35.225 espectadores. Desde a súa fundación como franquía das ligas maiores en 1901, os Indians gañaron en dúas ocasións as Series Mundiais: en 1920 e 1948, alén de oito títulos da División Central e seis da American League. Actualmente, son o equipo coa maior xeira de anos sen gañar o campionato das Series Mundiais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
St. Louis Cardinals

Os **St. Louis Cardinals** son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de St. Louis, Missouri. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da National League (NL). Desde 2006 o equipo xoga os seus partidos como local no Busch Stadium, campo con capacidade para 43.975 espectadores. Son dos equipos máis exitosos da historia do béisbol, posuíndo nas súas vitrinas 11 títulos das Series Mundiais, sendo tan só superados polos New York Yankees con 27, 19 títulos da National League e 14 títulos de división. Antes de unirse á actual competición, os Cardinas xogaron na American Association (AA), onde gañaron catro campionatos del liga, o que lles permitiu xogar o precursos das Series Mundiais. Na gran final, En 1885 leváronse empataron e en 1886 conseguiron gañar, ambas series ante os Chicago Cubs, equipo co que aínda hoxe mantén rivalidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Manuel Pardiñas Serrano

**Manuel Pardiñas Serrano**, nado en El Grado (provincia de Huesca) o 1 de xaneiro de 1886 e finado en Madrid o 12 de novembro de 1912, foi un anarquista aragonés, autor do magnicidio que acabou coa vida do presidente do goberno José Canalejas o 12 de novembro de 1912.

## Traxectoria
Era fillo do carabineiro licenciado Agustín Pardiñas Ferriz e de María Serrano. Estudou na Escola de Artes e Oficios e traballou como pintor decorador en Zaragoza, Donostia, Biarritz e Baiona (Francia). Marchou á Habana, quizais para evitar o servizo militar, a Bos Aires (de onde foi expulsado en 1909 a raíz do asasinato do coronel Ramón Lorenzo Falcón, xefe de policía da capital federal, a mans do anarquista Simón Radowitzky), e viviu posteriormente na Habana e en Tampa (Florida), antes de volver a Europa, onde residiu uns meses en Francia antes do atentado contra José Canalejas.

### O asasinato de Canalejas 
A mañá do martes  12 de novembro de 1912, tras despachar co rei Afonso XIII, o presidente do goberno español José Canalejas paseaba pola madrileña Porta do Sol, facendo tempo antes do Consello de Ministros, que debía ter ao mediodía, no Ministerio de Gobernación. Tiña ao parecer por costume parar perante o escaparate da Libraría San Martín. Contra as once e vinte, mentres contemplaba un mapa da Primeira Guerra dos Balcáns, que daquela andaba en plena ebulición, «*un home louro, con bigote, aspecto xuvenil, barba rala, ben vestido*» disparoulle tres tiros cunha pistola Browning de gran calibre, matándoo no acto. Un dos axentes de policía que seguía, a certa distancia, ao presidente, lanzouse sobre Pardiñas quen, véndose atrapado, se suicidou coa arma que levaba.

## Legado
En 1912, Enrique Branco e Adelardo Fernández Arias realizaron unha curtametraxe semidocumental sobre o seu asasinato e enterro titulada *Asesinato y entierro de don José Canalejas*, a primeira película interpretada polo actor José Isbert, con 26 anos.

## Notas
Valdedeus, A Armenteira, Meis

**Valdedeus** é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 estaba despoboado, ao igual ca nos censos anteriores de 2010 e 2005.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Armenteira 
### Parroquias de Meis
A Bandeira, San Martiño de Meis, Meis

**A Bandeira** é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 28 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 14 eran mulleres e 14 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 25veciños, e 2005, cando eran 27.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Meis 
### Parroquias de Meis
Gondarei

O topónimo **Gondarei** pode referirse a:

;En Galiza
***Gondarei**, lugar da parroquia de Santo André de Vea, no concello da Estrada;
***Gondarei de Abaixo**, lugar da parroquia de San Martiño de Meis, no concello de Meis;
***Gondarei de Arriba**, lugar da parroquia de San Martiño de Meis, no concello de Meis.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Lamas, San Martiño de Meis, Meis

**Lamas** é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 34 habitantes (15 mulleres e 19 homes), cinco menos ca en 2010 e 18 menos ca en 2005. Sitúase a carón de Lamas (Barrantes, Ribadumia).

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Meis 
### Parroquias de Meis 
## Notas
Giulio Cabianca

**Giulio Cabianca** nado en Verona o 19 de febreiro de 1923 e finado en Módena o 15 de xuño de 1961 foi un piloto de Fórmula 1 de Italia. Participou en 4 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 18 de maio de 1958. Anotou un total de 3 puntos de campionato. Participou nunha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato. Tamén gañou a Dolomites Gold Cup Race en 1955.

A morte de Cabianca foi consecuencia dun estraño incidente na pista de probas do Autódromo de Módena en Italia. O Autódromo de Módena estaba situado preto de Via Emilia, que atravesa a cidade de Módena. Cabianca probaba un coche de Cooper-Ferrari F1, propiedade da Scuderia Castellotti, cando sufriu un sospeitoso bloqueo do acelerador. Incapaz de parar, o seu Cooper saíu da pista, golpeou a un espectador e logo atravesou pola porta do Autódromo que estaba aberta debido a que había homes traballando preto da pista. O coche cruzou a Via Emilia e estrelouse contra a parede dun taller. Cruzando a estrada, o Cooper de Cabianca golpeou unha bicicleta, unha motocicleta e unha pequena camioneta (non un taxi como se di a miúdo) e tres coches estacionados. O piloto da camioneta (tamén chamada "giardinetta" pola famosa furgoneta de Fiat) e o piloto da motocicleta morreron no sitio. O motociclista resultou esmagado e morreu ao instante por un pesado bloque de ferro que levaba a minivan. Cabianca quedou consciente, pero morreu unhas horas máis tarde no hospital. O espectador golpeado xusto despois de que o coche saíra da pista sufriu graves lesións nas pernas, pero sobreviviu.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Clave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "The Grand Prix Who's Who", Steve Small, 1995
Chico Landi

**Francisco Sacco Landi** nado en São Paulo o 14 de xullo de 1907 e finado o 7 de xuño de 1989, coñecido como **Chico**, foi un piloto de carreiras do Brasil. Participou en seis Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 16 de setembro de 1951. anotou un total de 1´5 puntos de campionato, logrados polo seu cuarto lugar no Gran Premio da Arxentina de 1956, nunha unidade que compartiu con Gerino Gerini.

## Historia 
Landi procedía dunha modesta familia de clase media, e chegou ás carreiras grazas á posesión dun garaxe. Xunto co adiñeirado fillo dun diplomático Manuel de Teffé, popularizou as carreiras de motor no Brasil a finais dos anos trinta. Landi deixara a escola ós once anos para traballar como mecánico, e máis tarde empezou nás carreiras de rúa ilegais polas noites, onde tivo frecuentes enfrontamentos coa policía. En 1934 fixo a súa debut nas carreiras, no segundo Gran Premio de Río de 1934. Liderou ata oito voltas da meta, cando o seu motor fallou. Foi o piloto brasileiro máis popular do seu tempo, xa que moitos consideraban a Teffé un expatriado rico en lugar dun brasileiro puro, xa que comezara a súa andaina nas carreiras cando vivía en Italia. Irineu Corrêa, quen terminou gañando o Gran Premio de Río de 1934, morreu nun accidente na primeira volta do ano seguinte, deixando a Landi como o mestre indiscutible das carreiras de preguerra no Brasil. Landi competiu no estranxeiro en 1938, terminando oitavo en Berna, no que xeralmente se considerase a primeira participación dun brasileiro nun Gran Premio (Teffé correra no estranxeiro antes, pero considérase un italiano con pais brasileiros). Landi's first Brazilian GP victory came at the 1941 Rio de Janeiro Grand Prix. Ese ano disputouse coás regulacións da Fórmula Dúas. Tamén acabou segundo na carreira fóra de campionato de 1952 do Gran Premio de Albi nun Ferrari 375.

## Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

:'' Indica unidade compartida

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.4mula1.ro/history/driver/Francisco_Landi
* http://www.grandprix.com/gpe/drv-lanfra.html
Hoplita

O **hoplita** era un cidadán-soldado das cidades-estado da Antiga Grecia. O seu nome (do grego antigo *ὁπλίτης*, *hoplitēs*) deriva de *hoplon* (*ὅπλον*, plural *hopla*, *ὅπλα*), que significa «artigo de armamento» ou «equipamento». Era un soldado de infantaría pesada, en contraposición ao *gimneta* (grego antigo&nbsp;*γυμνής*,*&nbsp;gymnếs*, “espido”) e ao *psilós* (grego antigo *ψιλός*, *psilós*, “espido” tamén), soldados de infantaría lixeira.

Estes soldados apareceron probablemente a finais do século VII a. C. Formaban parte dunha milicia cidadá, armada como lanceiros. Eran relativamente fáciles de armar e manter, e ademais podían pagar o custo do armamento. Case todos os gregos coñecidos da Antigüidade clásica loitaron como hoplitas, incluso&nbsp;filósofos e dramaturgos. Dende a formación dos hoplitas como milicia, non recibiron permanentes ataques e as campañas eran curtas. A excepción eran os guerreiros espartanos, que eran soldados especializados, e que tiñan nos seus estados terras asignadas ás clases baixas, que eran quen se encargaban delas. Os exércitos marchaban dereitamente cara ao seu obxectivo. Alí, os defensores podían esconderse tras as murallas da cidade; nese caso os atacantes debían contentarse con facer estragos no agro, aínda que os primeiros tamén podían decidir encontrarse con eles no campo de batalla. As batallas entón tendían a ser decisivas. Eran curtas, sanguentas e brutais, polo que se necesitaba un alto grao de disciplina. Ambas as forzas aliñábanse nunha chaira, cunha formación rectangular aproximada, arredor de oito filas, aínda que isto variaba. Outras forzas eran menos importantes; coma os hippeis (cabalaría), que se situaba nos flancos, e tanto a infantaría lixeira como as tropas que lanzaban proxectís eran insignificantes.

Os hoplitas máis coñecidos eran os espartanos, adestrados dende a súa nenez no combate e na guerra, para convertelos nunha forza de ataque superior e excepcionalmente disciplinada.

miniatura|467x467px|Hoplita grego.|centro
## Notas
Robert La Caze

**Robert La Caze** nado en París o 26 de febreiro de 1917 e finado en Le Cannet o 1 de xullo de 2015 foi un piloto de carreiras franco-marroquí. Naceu en París, Francia, pero correu baixo a bandeira de Marrocos, o único piloto que o fixo na historia da F1.
Participou nun só Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula 1, o Gran Premio de Marrocos de 1958, pilotando un Cooper privado de Fórmula 2. Terminou 14º, cinco voltas detrás do gañador, non anotou ningún punto de campionato. Clasificouse terceiro na clase F2. Era o piloto vivo máis vello da Fórmula 1 logo da morte de Paul Pietsch en maio de 2012 ata a súa propia morte en xullo de 2015.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Equilibrium (filme)

***Equilibrium*** é un filme estadounidense de ciencia ficción escrito e dirixido por Kurt Wimmer que se estreou no 2002. Está protagonizado poar Christian Bale, Emily Watson e Taye Diggs.

Conta a historia de John Preston (Bale), un oficial que vive nun futuro no que os sentimentos e a expresión artística son ilegais e os cidadáns inxéctanse diariamente drogas para suprimir as súas emocións. Despois de perder accidentalmente unha dose, Preston comeza a experimentar emocións que lle fan preguntarse sobre a moralidade dos seus actos ó tempo que intenta non ser detectado pola desconfiada sociedade na que vive.

## Personaxes 
* Christian Bale como John Preston
* Emily Watson como Mary O'Brien
* Taye Diggs como Andrew Brandt
* Angus Macfadyen como Vice-Conselleiro DuPont
* Sean Bean como Errol Partridge
* Matthew Harbour como Robbie Preston
* William Fichtner como Jurgen
* Sean Pertwee como Pai
* David Hemmings como Proctor
* Emily Siewert como Lisa Preston
* Alexa Summer como Viviana Preston
* Maria Pia Calzone como muller de Preston
* Dominic Purcell como Seamus
* Brian Conley como observador
* Kurt Wimmer como vítima rebelde

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Dick Gibson

**Richard "Dick" Gibson** nado en Bourne Lincolnshire o 16 de abrilde 1918 e finado o 17 de decembro de 2010 foi un piloto de carreiras e Inglaterra. Gibson participou en dous Grandes Premios de Fórmula 1, debutou en . Non logrou ningún punto de campionato. Tamén participou en numerosas carreiras de Fórmula 1 fora do campionato.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Os Cruceiros, San Martiño de Meis, Meis

**Os Cruceiros** é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 26 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 19 eran mulleres e 7 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 35 veciños, e 2005, cando eran 40.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Meis 
### Parroquias de Meis
A Medoña, Meis, Meis

**A Medoña** é un lugar da parroquia de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 29 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 17 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 27 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 31.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Meis 
### Parroquias de Meis
A Medoña

O termo **A Medoña** pode referirse a:

*Unha **medorra** é unha mámoa. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Medoña**, lugar da parroquia de Anos, no concello de Cabana de Bergantiños;
***A Medoña**, lugar da parroquia de Coiro, no concello da Laracha;
***A Medoña**, lugar da parroquia de Meis, no concello de Meis;
***A Medoña**, lugar da parroquia de Lois, no concello de Ribadumia;
***A Medoña**, lugar da parroquia de Cumbraos, no concello de Sobrado.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Medoñas**, lugar da parroquia de Priegue, no concello de Nigrán.
Juan Carlos Rodríguez Cebrián

**Juan Carlos Rodríguez Cebrián**, nado en Ourense en maio de 1954, é un empresario galego, que foi director xeral de Inditex a finais do século XX.

## Traxectoria empresarial 
Nacido en Ourense, criouse na Coruña, onde xogou ao fútbol como dianteiro nas filas do Ural, o Ciudad Jardín e o Carral. Con todo, destacou especialmente como xogador de hóckey a patíns, formando parte do primeiro cadro de xogadores do HC Liceo e conseguindo o ascenso á División de Honra.

En 2005 abandonou Inditex e posteriormente en 2006, grazas aos beneficios obtidos trala saída a bolsa da empresa téxtil, entrou no capital de Fadesa cando Manuel Jove lle vendeu a compañía a Fernando Martín.

En setembro de 2006 desfíxose de todas as súas accións en Unión Fenosa por 6,4 millóns de euros e en decembro dese mesmo ano adquiriu o 9% da empresa inmobiliaria Hábitat, que acabaría en concurso de acredores.

En 2011, coa venda do seu 20% do Grupo Modelo, abandonou o proxecto empresarial do sector sanitario que iniciara en 2004 coa adquisición da Maternidad Belén.

Tamén é dono da promotora inmobiliaria Dricar, á que o Tribunal Supremo de España deu a razón en 2015 nunha disputa co Concello da Coruña, pola superficie edificábel no antigo convento das Adoratrices, na Agra do Orzán.. Esta empresa tamén era propietaria en 2017 dos terreos da antiga fábrica de cosméticos La Toja, ao pé da ponte da Pasaxe, habitada durante décadas por familias xitanas.

En 2016 asumiu o control en solitario do recentemente creado espazo de espectáculos coruñés Sala Pelícano.

## Azueiras 
En 2013, ante a previsíbel saída de Augusto César Lendoiro da presidencia do Deportivo da Coruña, houbo un ruxe ruxe sobre a súa posíbel candidatura para liderar un novo consello de administración, feito que desmentiu o propio Rodríguez Cebrián, neto doutro expresidente deportivista: Jesús Cebrián.

En 2014 o candidato localista Carlos Marcos desmentiu que Rodríguez Cebrián estivera a apoiar economicamente a candidatura de Unión Coruñesa.

## Vida persoal
Está casado con Dolores Ortega, empresaria e sobriña de Amancio Ortega

## Notas
Santos óleos

miniatura|Aceite santo.
Chámase **aceite santo** ou **santos óleos** ou **aceite de unción** ó aceite bendicido polo bispo na misa crismal e utilizado en diversas cerimonias relixiosas. Tamén serve para primeiras comuñóns, vodas e bautismos.

## Historia 
No xudaísmo e o cristianismo medieval empregouse para consagrar ós reis. No presente, séguese usando na Igrexa católica e na Igrexa Ortodoxa en diversos sacramentos e cerimonias (considérase sacro). Na unción, o aceite trae a dimensión de morte e resurrección.

Os santos óleos no catolicismo son tres: o "Santo Crisma", usado para ordenacións, confirmacións, bautizos e consagración de altares e igrexas; o "Óleo dos Catecúmenos", usado para unxir ós que están a se preparar para o bautismo; e o "Óleo dos Doentes", usado no sacramento da unción dos doentes. Estes óleos conságraos o Bispo de cada diocese na Misa Crismal, que celebra na súa catedral usualmente o Xoves Santo pola mañá. Logo, son distribuídos ás parroquias da súa xurisdición.

O uso de aceite bendicido no bautismo está testemuñado desde o século III en documentos da Igrexa primitiva como as *Constitucións apostólicas*, a *Tradición apostólica* e o *Eucoloxio de Serapión.* O progresivo desenvolvemento da liturxia cristiá deu como resultado o uso dos distintos óleos.

A partir do século IV empregouse tamén outro tipo aceite santo para substituír o uso das reliquias, difíciles de atopar. Impúxose o costume de facer traer o aceite bendicido que ardía día e noite nas lámpadas diante das tumbas dos santos e os mártires e outros santos lugares, como Xerusalén.

A pesar do seu desenvolvemento, o seu emprego non se estendeu ó ámbito dos sacramentos e a liturxia romana senón que quedou no marco da devoción popular, vencellado ó uso das reliquias e outros elementos bendicidos como a auga, o pan, as candeas, as flores, e a santuarios e templos dedicados ó culto de determinados santos. No presente, segue existindo esta práctica, aínda que é moi reducida. Leva á conclusión que sen a unción do espírito santo non hai igrexa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* ROBERT, Paul. Dictionnaire alphabétique & analogique de la langue française. S. N. L., París 1972
* ABBÉ MARTIGNY, Dictionnaire des Antiquités chrétiennes. Librairie de L. Hachette et Compagnie. París, 1865
### Outros artigos 
* Unción dos doentes
Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris

O **Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris** é un parque nacional declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO que se atopa na prefectura centroafricana de Bamingui-Bangoran, preto da fronteira co Chad. Foi inscrito na lista de Patrimonio da Humanidade no ano 1988 grazas á diversidade da vida salvaxe que acolle.

## Localización 
Ocupa a meirande parte da zona oriental da prefectura de Bamingui-Bangoran, ao norte da República Centroafricana. O seu límite setentrional coincide coa fronteira co Chad nos ríos Aouk (Bahr) e Kameur, a oriental co río Vakaga, a occidental co río Manovo (a uns 40&nbsp;km ao leste de Ndéle) e a meridional co macizo de Bongo.

## Conservación 
Destacan especies como o rinoceronte negro, o elefante, o guepardo, o leopardo, a gacela de fronte vermella e o búfalo; así como unha ampla gama de aves acuáticas que se atopan nas chairas anegadas do norte. Porén, o parque está baixo ameaza por mor do case exterminio das súas especies de fauna raras. En 1997 pasou a ser incluído na lista do Patrimonio Mundial en Perigo despois de informes de pastoreo ilegal e de cazadores furtivos que puideron capturar até o 80% da fauna no parque.

Os disparos a catro membros do persoal do parque a comezos de 1997 e un estado xeral de deterioración da seguridade fixo que todos os proxectos de desenvolvemento e de turismo ficasen parados. O goberno da República Centroafricana propón asignar a responsabilidade da xestión do parque a unha fundación privada. A preparación dun informe de conservación e un plan de rehabilitación foi recomendado polo Comité do Patrimonio da Humanidade na reunión de 1988, trala que se comezou a traballar en programas de mellora para reactivar a vida silvestre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da UNESCO
Gondes, A Armenteira, Meis

**Gondes** é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 34 habitantes (17 mulleres e 17 homes), os mesmos ca en 2010 e dez menos ca en 2005.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Armenteira 
### Parroquias de Meis
Bag Raiders

**Bag Raiders** é un grupo musical australiano orixinario da cidade de Sydney e formado no 2006. Está formado por Jack Glass e Chris Stracey, e en outubro de 2010 lanzaron o seu primeiro álbum *Bag Raiders*, que acadou o nº7 nas listas de éxitos ARIA e recibiu received un Premio J. A súa canción "Shooting Stars" acadou a popularidade no ano 2017, por mor dun meme de Internet.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Bag Raiders* (1 de outubro de 2010, Modular Records)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do grupo
Ben Pon

**Bernardus Marinus "Ben" Pon** nado en Amersfoort, Países Baixos o 9 de decembro de 1936 é un ex deportista olímpico e expiloto de competición dos Países Baixos. Competiu nunha carreira de Fórmula 1, o Gran Premio dos Países Baixos de 1962, pero tivo unha andaina moito máis larga competindo con coches deportivos, antes de dar as costas á competición para concentrarse no comercio do Viño. Tamén representou aos Países Baixos en tiro nos Xogos Olímpicos de 1972, terminando o 31º.

## Vida 
O seu pai, Ben Pon, Sr., era un importador de Volkswagen Escaravello nos Estados Unidos, e considérase o "pai" do Volkswagen Volkswagen Tipo 2 debido ao seu interese inicial e a participación no proxecto.

Ben Pon era amigo persoal do piloto de Fórmula Un Carel Godin de Beaufort. Beaufort era o propietario do equipo privado Ecurie Maarsbergen que proporcionoulle un Porsche 787 para que correra no Gran Premio holandés en Zandvoort, de 1962, no seu Gran Premio de casa o 20 de maio de 1962. Non puido rematar a carreira debido a un accidente, que envorcou o seu coche encima, lanzando a Pon fóra da carlinga. Como resposta, Pon xurou non competir nunca máis cos monoprazas, e nos anos seguiron permaneceu fiel á súa palabra, mentres que logrou moitos éxitos nas carreiras de coches deportivos, pilotando tamén un Porsche. Pon retirouse das carreiras de autos deportivos profesionais en 1965.

Desde a súa retirada no campo deportivo, Pon volveu a súa atención ao comercio do viño. Agora é coñecido polo seu  Bernardus Winery en Carmel Valley, California, e é dono do negocio de venda de viños máis antigo dos Países Baixos.

## Rexistro de carreiras 
### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Clave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bernadus Winery website
* Profile on F1 Rejects
* Biography of Bernadus Pon
* Who's Who of Volkswagen
Rob Slotemaker

**Rob** "**Sloot**" **Slotemaker** nado en Batavia o 13 de xuño de 1929 e finado en Zandvoort o 16 de setembro de 1979 foi un piloto de carreiras holandés.

participou nunha carreira do campionato do mundo de Fórmula 1, o Gran Premio dos Países Baixos de 1962, cun Porsche, pero o seu coche non estivo listo a tempo para a carreira. Foi substituído por Wolfgang Seidel. Na década de 1960, Slotemaker competiu nas 24 Horas de Le Mans e foi piloto e conselleiro para a película *Le Mans* en 1970.

En 1956, estableceu a súa escola de manexo "antiderrapes" en Zandvoort, que aínda funciona hoxe en día.

O 16 de setembro de 1979, no Circuíto Park Zandvoort, Slotemaker morreu cando chocou co seu Chevrolet Camaro durante a carreira de automóbiles de turismo "Trophy of the Dunes". O seu automóbil trompeou sobre unha mancha de aceite e chocou cun coche aparcado á beira da pista. Malia a relativamente pouca forza do accidente, resultou co pescozo roto e morreu ao instante.

Unha sección do circuíto, leva o seu nome na súa memoria.

### Resultados Completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra **grosa** indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
O Lavatorio (Tintoretto)

***O Lavatorio*** é un cadro do pintor italiano Tintoretto, considerado unha das súas obras máis importantes. Foi pintado entre 1548-1549, atopándose no presente exposto no Museo do Prado de Madrid, España, como depósito de Patrimonio Nacional.

Represéntase aquí unha escena narrada polo Evanxeo de Xoán, na que se describe como durante a Última Cea, Xesús se levantou da mesa, quitou o manto e atou unha toalla á cintura. Despois de botar auga nun recipiente, púxose a lavar os pés ós seus discípulos. Simón Pedro pretendeu negarse, pero ó insistir Xesús en que doutro xeito non podería ter parte con el, accedeu a que lle lavase os pés, e mesmo as mans e a cabeza.

O artista representa o episodio devandito con Cristo e san Pedro nun extremo da composición. A maior parte do lenzo está ocupado pola estancia onde se desenvolve a Última Cea, coa mesa e os discípulos ó redor dela. No centro destaca un can, e detrás os apóstolos descalzándose ou en diversas posturas e escorzos. Nun segundo plano estase relatando un milagre de San Marcos narrado por Xacobe da Varazze na súa *Lenda dourada.* O extremo da esquerda está dominado por outro apóstolo que se está desatando o calzado, cuxa esculturalidade aseméllase ás poderosas anatomías de Michelangelo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* L. Cirlot (dir.), *Museo del Prado II*, Col. «Museos del Mundo», Tomo 7, Espasa, 2007. ISBN 978-84-674-3810-9, páxs. 164-167.