John Fitch

**John Cooper Fitch**, nado o 4 de agosto de 1917 en Indianápolis, Indiana, e finado o 31 de outubro de 2012, foi un piloto de carreiras e inventor estadounidense. Foi o primeiro estadounidense en competir con éxito en Europa na posguerra.

Durante a súa carreira de piloto, que durou 18 anos, Fitch gañou carreiras de coches deportivos tan notables como o Gran Premio de Eva Duarte Perón - Sport, 12 Horas de Sebring de 1953, Mille Miglia de 1955 (clase de automóbiles de produción), e o RAC Tourist Trophy de 1955, así como numerosas carreiras do SCCA National Sports Car Championship. Tamén estivo involucrado nos ambiciosos proxectos de Briggs Cunningham para Le Mans a comezos dos anos 50, e máis tarde foi membro do equipo de coches deportivos Mercedes-Benz. Tamén participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial.

Despois da súa retirada en 1964, Fitch foi xerente do circuíto de Lime Rock Park e xefe do equipo de carreiras de Chevrolet Corvette. O seu maior legado é a seguridade nos deportes de motor, así como o traballo pioneiro para mellorar a seguridade dos vehículos de estrada, isto axudou a salvar innumerables vidas. Traballou en sistemas avanzados de cápsulas de seguridade do condutor. Tamén foi consultor en deseño de circuítos, ademais de inventar moitos outros dispositivos de automoción. Ata os 90 anos, Fitch seguiu sendo consultor e apareceu en eventos históricos. 

## Inicios 
John Fitch naceu en Indianápolis, Indiana, en 1917. Era descendente do inventor do barco de vapor, John Fitch. O padrasto de Fitch era un executivo da Stutz Motor Company, que o introduciu nos coches e ás carreiras desde unha idade temperá. A finais dos anos trinta, Fitch asistiu ao Kentucky Military Institute e logo estudou enxeñería civil na Lehigh University. En 1939, viaxou a Europa e viu a última carreira de automóbiles en Brooklands antes do estalido da segunda guerra mundial. Regresou aos Estados Unidos e navegou ao redor do golfo de México nunha goleta de 10 metros desde Sarasota a New Orleans.

## Segunda guerra mundial 
A súa primeira paixón non foron os coches, senón os avións, polo que non foi de estrañar que cando estalou a guerra se ofrecese voluntario para ser piloto, mentres estaba en Inglaterra nunha longa viaxe ao redor do mundo (1939). Na primavera de 1941, presentouse voluntario para o United States Army Air Corps. O seu servizo levouno ao norte de África, onde voou co A-20 Havoc e logo a Inglaterra. En 1944, o capitán Fitch era piloto dun P-51 Mustang co cuarto grupo de caza en misións de escolta de bombardeiros e converteuse nun dos estadounidenses que derrubou un avión de combate alemán Messerschmitt Me 262. Tan só dous meses antes do final da guerra, foi abatido mentres facía un terceiro pase de ametrallamento a un tren do Eixo e pasou o resto da guerra como prisioneiro de guerra. 

## Andaina nas Carreira 
Cando Fitch regresou aos Estados Unidos, era un dos moitos pilotos novos que desenvolveron a necesidade de velocidade durante o conflito. Fitch abriu un concesionario de vehículos MG e tamén comezou a competir cun MG-TC en circuítos como Bridgehampton, Thompson e Watkins Glen. A diferenza de moitos dos seus contemporáneos, Fitch era bo. Tan bo, de feito, que chamou a atención do rico afeccionado ás carreiras Briggs Cunningham, que animou a Fitch a comezar a tempada de carreiras de 1951 na Arxentina. 

[thumb | [Briggs Cunningham | Cunningham-Chrysler C4-R no que Fitch gañou as 12 Horas de Sebring de 1953 con Phil Walters.]]
No seu ano máis notable, 1953, Fitch e o seu copiloto Phil Walters derrotaron ao poderoso equipo de Aston Martin nas 12 Horas de Sebring, nun Cunningham C4R con motor Chrysler, para sorpresa do director do equipo inglés, John Wyer. Pensou que gañara a carreira *Nunca imaxinei que ninguén nos gañaría. Especialmente non os estadounidenses*. Foi a primeira vitoria en Sebring para os pilotos estadounidenses nun coche americano. Fitch competiu en moitas carreiras europeas ese ano e foi nomeado *Piloto de vehículos deportivos do ano* pola revista Speed ​​Age. Ademais de competir de novo cun Cunningham C4R e un Cunningham C5R para o equipo Cunningham, competiu en rallyes europeos nun Sunbeam-Talbot para o equipo Sunbeam e competiu cun Porsche 356 en Nürburgring, tamén competiu na Mille Miglia nun Nash-Healey para o equipo de fábrica, no Gran Premio Aix-les-Bains nun Cooper Monaco para o equipo Cooper, a carreira RAC Tourist Trophy nun Frazer Nash oficial, logo fixo a primeira das dúas saídas nun Gran Premio do Campionato do Mundo, sen conseguir rematar o Gran Premio de Italia nun HWM-Alta en Monza, e fixo a súa primeira carreira como novato nas 500 Millas de Indianápolis nun Kurtis-Kraft - Offenhauser pero non clasificou para a carreira. Non obstante, mentres corría cun Cunningham C5R, Fitch sobreviviu a un aterrador choque a 225 km/h, durante as 12 Heures internationales de Reims. 
 
thumb | esquerda | Un Mercedes-Benz 300 SLR, similar ao que pilotou Fitch en 1955
En 1954, Fitch pilotou para Cunningham nun Cunningham C4R, e tamén para Ferrari, e de novo nun Mercedes-Benz 300 SL. En 1955, Fitch correu para o equipo de coches deportivos Daimler-Benz AG xunto a Juan Manuel Fangio, Karl Kling e Stirling Moss, sen dúbida o equipo de carreiras máis formidable de todos os tempos, dominando todos os niveis de competición, desde coches de Fórmula 1 ata coches de diésel de produción. Ese ano, Fitch gañou a clase Gran Turismo 1300 na Mille Miglia ao volante dun Mercedes-Benz 300 SL de serie, quedando no quinto posto da xeral por detrás dos seus compañeiros de equipo Moss e Fangio nos seus Mercedes-Benz 300 SLR. Fitch informou de que a suspensión era tan mala que, *tivemos que parar e amarrar o eixo cos nosos cintos*. Con todo, só foi derrotado por coches de carreiras oficiais. Fitch tamén xogou unha man na vitoria de Moss, cando concibiu e construíu o famoso dispositivo "mapa desprazable nunha caixa" utilizado polo navegante de Moss Denis Jenkinson, para guiar os seus 300 SLR polo traizoeiro circuíto. Máis tarde esa tempada, asociouse con Moss para gañar o RAC Tourist Trophy no Circuíto de Dundrod, en Irlanda do Norte. Considerou que o estreito circuíto era perigoso e non apto para as carreiras de motor, como fixeron outros pilotos; e o Tourist Trophy mudouse ao circuíto de Goodwood en Inglaterra. Mentres tanto, quedou noveno no seu último Gran Premio do Campionato do Mundo en Monza, pilotando un Maserati 250F no Gran Premio de Italia.

Antes do Tourist Trophy, Fitch emparellouse con Pierre Levegh nun 300 SLR, nas 24 Horas de Le Mans de 1955. Levegh pilotaba no momento do peor accidente nas carreiras, no que morreron 85 espectadores e, na confusión inicial, avisouse á familia de Fitch nos Estados Unidos de que se estrelara. No momento do accidente, Fitch estaba no remolque de Mercedes despois dun café coa esposa de Levegh, xusto detrás dos boxes. Cando escoitaron a explosión, Fitch díxolle a Madame Levegh: *Espera aquí, vou ver o que pasou*. Atopándoo todo no caos, axudou a algúns xendarmes e xornalistas feridos. Despois volveu ao tráiler. *Supoño que o meu rostro sombrío debeu dicilo todo, porque non tiña que dicir*. Madame Levegh asentiu lentamente. *Seino, Fitch. Foi Pierre. Está morto. Sei que está morto.* O incidente espertou o seu interese polo resto da súa vida polas innovacións en seguridade nas carreiras e nas estradas.

Cando regresou das carreiras en Europa ao final da tempada '55, Fitch foi elixido polo enxeñeiro xefe de Chevrolet Ed Cole para dirixir o novo equipo de carreiras Chevrolet Corvette con oito pilotos, durante dous anos. Aínda que nese momento o Corvette era amplamente criticado por ter máis estilo que  substancia, baixo a dirección de Fitch o ano comezou establecendo un récord de velocidade terrestre para coches de produción en Daytona Beach de 233 km/h, seguido de dúas vitorias de clase e unha vitoria por equipos en Sebring. Durante este período, Fitch seguiu correndo con éxito co equipo Cunningham, que agora competía nos Estados Unidos cos Jaguar D-Type. Foi tanto xefe de equipo como piloto na aparición do Corvette SS nas 12 Horas de Sebring de 1957. A finais de 1957, Fitch comezara a correr en Maserati, co que seguiu correndo en 1958, principalmente no novo Lime Rock Park, onde fora fundamental na promoción da pista e onde fora director do circuíto.  

Despois diso, Fitch e Cunningham uníronse para competir cun Maserati de dous litros en eventos de resistencia en Sebring e Road America ata 1961, e nun Jaguar E-Type en Sebring en 1962 e de novo en 1963. Fitch tamén competiu cun Genie BMC en 1963, logo regresou a Cunningham para conducir un Porsche 904 en Sebring en 1965 e 1966. O conmovedor conto da súa última carreira comeza na carreira de Sebring de 1966. Fitch, Cunningham e Dave Jordan compartían un Porsche. Ben entrada a carreira, rompeu unha válvula e o coche quedou fóra da competición. Nese momento, Fitch e Cunningham xa non estaban entusiasmados en competir para gañar; segundo Fitch, *O pensamento de que esta sería a nosa última carreira nunca se nos ocorreu. Non obstante, houbo a sensación de que realmente non planeamos gañar. No pasado, normalmente intentamos elaborar unha estratexia para gañar, pero esta vez non. Creo que estivemos alí porque só nos gustaba conducir. E en Sebring puidemos, durante 12 horas! Ademais, era o mellor lugar para ver a carreira*. Así, a rotura dunha válvula no coche en 1966, marcou o final das súas andainas nas carreiras para ambos. 

Fitch seguiu pilotando en carreiras de época, particularmente en Lime Rock Park, así como en Goodwood Festival of Speed e no Monterey Historic Automobile Races.

Non obstante, Fitch volveu á competición oficial automobilística aos 87 anos de idade no 2003 e de novo no 2005, cando se uniu de novo cun Mercedes-Benz 300 SLR de 50 anos, propiedade de Bob Sirna, esta vez en Bonneville Salt Flats nun intento de bater o récord de velocidade terrestre da clase, un lugar novedoso tanto para o coche como para o piloto. Os intentos fallaron debido á bomba de inxección de combustible que limitou a velocidade máxima a só 241 km/h, pero o equipo prometeu volver o ano seguinte. Cun característico humor autocrítico, Fitch sinalou que pilotara eses coches máis rápido que iso baixoa choiva, pola noite e nunha estrada con outros 60 coches. O extraordinario suceso está documentado nunha película de Chris Szwedo titulada *A Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch*. Uns anos antes, Fitch estableceu un récord de velocidade, conducindo marcha atrás, alcanzando os 96 km/h, fixado en Lime Rock.

## Enxeñaría 
### Deseño de coches 
#### Especiais de carreiras 
Fitch deseñou un total de cinco coches.

En 1950, Fitch construíu e competiu cun Fiat 1100 co pequeno (60 cabalos) motor Ford Flathead afinado para midget racing, que logo modificou no "Modelo B de Fitch" engadindo un corpo Crosley. En 1951, ademais de facer campaña no Fitch-Whitmore, un Jaguar XK120 ao que cabía un corpo lixeiro de aluminio, aforrando 800 libras. John gañou o Gran Premio de Eva Duarte Perón - Deporte nun Allard J2 propulsado por Cadillac, que reconstruíra a partir dun naufraxio. Para 1952, Fitch continuou correndo co seu Fitch-Whitmore ademais doutros coches. 

#### Fitch Sprint 
Como piloto de estrada, Fitch estaba especialmente interesado no Chevrolet Corvair como base para un coche potente orientado ás estradas e á circuítos debido ao seu manexo, mentres que outros se concentraron máis no Ford Falcon ou no Ford Mustang con potencial de máis potencia. O seu Fitch Sprint só tivo pequenas modificacións no motor, levándoo a 155 CV (116 kW), pero a actualizacións de amortecedores e resortes, axustes na aliñación das rodas, relación de dirección máis rápida, rodas de aliaxe, melloras nos freos, volante con aro de madeira (coiro dispoñible por 9,95 dólares adicionais) e outras pequenas modificacións fixeron que fose extremadamente competitivo cos coches deportivos europeos que custaban moito máis. Estaban dispoñibles opcións de carrozaría como spoiler, pero a opción máis notable visualmente foi o "Ventop", unha capa de fibra de vidro superposta no Pilar C e a parte traseira do teito que daba ao coche un perfil de "arcobotante".

#### Fitch Phoenix 
thumb | O Fitch Phoenix
Fitch seguiu deseñando e construíndo un prototipo do Fitch Phoenix, un coche deportivo baseado no Corvair, que se asemella superficialmente a un Bizzarrini 1900 GT Europa (o superdeportivo italiano Bizzarrini GT Strada, baseado no Corvette) e unha versión máis pequena baseada no Corvette. Cun peso total de 885 kg, incluso cunha carrozaría de aceiro, e co motor Corvair modificado con carburador Weber para entregar 175 CV ( 130&nbsp;kW), o coche daba un potente rendemento por 8.760 $. Tamén estiveron presentes a influencia intermecanica e as luces traseiras da berlina Fiat 1500C de 1964-1967. Desafortunadamente, a Lei de seguridade no tráfico de 1966 impuxo restricións á capacidade de producir automóbiles a pequena escala, despois seguiu a decisión de Chevrolet de terminar a produción do Corvair, o que confirmou o final do plan de Fitch. Non obstante, conservou o prototipo e ocasionalmente o exhibiu en salóns de automóbiles. Vese brevemente na película "Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch", mencionada anteriormente.
O Fitch Phoenix ten un papel importante nun episodio da serie Discovery Channel *Chasing Classic Cars* organizado por Wayne Carini onde lle fai unha pequena restauración antes de que saia á poxa. e vendérase por 230.000 dólares.

#### Outros coches 
A compañía de Fitch, John Fitch & Co., Inc., chegou a fabricar e comercializar o Fitch Firebird e Toronado Phantom, pero obtivo menos atención que o Sprint.

### Invencións de seguridade 
Despois do desastre de Le Mans de 1955, Fitch dedicou un grande esforzo á tarefa de aumentar a seguridade nos deportes de motor e a condución en xeral, como resultado fundou a súa compañía, Impact Attenuation Inc. As súas innovacións caracterizáronse non só pola súa eficacia, senón tamén pola súa practicidade no mundo real, como solucións accesibles e de fácil instalación e mantemento. 
thumb | Barreira de Fitch
Inspirado nas latas de combustible cheas de area que usou para protexer a súa tenda de campaña durante a guerra, ideou o sistema Fitch Barrier, agora omnipresente nas autoestradas americanas, para a instalación en torno a obxectos fixos en circuítos e autoestradas, para absorber o impacto. Normalmente, Fitch insistía en probar o sistema el mesmo. Desde que se utilizaron por primeira vez a finais dos anos 60, estímase que salvaron ata 17.000 vidas.

Outros sistemas de absorción de impactos deseñados por Fitch son a barreira de compresión Fitch, adecuada para pistas ovaladas e outras situacións de alta velocidade con pouca área de escape, que consta dun conxunto de cilindros de elastómero resistentes de paredes grosas, un diámetro de cerca du metro colocado entre o gardarail e o muro, absorbendo suavemente a enerxía do vehículo sen devolvela á pista, e o gardarail Fitch Desprazable onde hai máis espazo dispoñible, unha varanda montada sobre patíns para que poida deslizarse cara a atrás ao impactar, capturando o coche gradualmente. Isto reduce as forzas mecánicas e redirixe o coche paralelo á parede. 

Como modificacións vehiculares para a seguridade nas carreiras, Fitch tamén deseñou a Fitch Driver Capsule, un asento fácil de instalar que incorpora un respaldo que pivota integramente co cinto de seguridade para reducir a forza de inercia experimentada polo condutor. Máis tarde ampliou o principio coa Fitch Full Driver Capsule, ancorando o casco ao respaldo para evitar fractura basilar do cranio e a hiperextensión do pescozo, dun xeito similar á función do dispositivo HANS. 

### Outros inventos 
Fitch tamén desenvolveu outras innovacións automobilísticas, incluído o Evans Waterless Engine Cooling System, un sistema de refrixeración baseado no propilenglicol que non require presurización, o DeConti Brake, un sistema de freada secundario arrefriado por líquido para camións lixeiros, autobuses e vehículos similares, o Fitch Fuel Catálise, que reduce a proporción de moléculas de cadea lixeira (C1 - C4) na gasolina e inhibe a oxidación e crecemento de microorganismos tanto na gasolina como no diésel, sistemas autonivelantes de suspensión automotriz, polos que logrou varias patentes, a cheminea termo-sifónica de Salisbury que utiliza a calor residual para proporcionar calefacción por convección e a terapia de tracción de columna vertebral Fitch, que permite a liberdade de movemento na cama mentres continúa proporcionando tensión que alivia a presión do disco. 

Fitch participou activamente na cruzada para aumentar a seguridade en circuítos e estradas, uníndose a expertos médicos como Steve Olvey e Terry Trammel, enxeñeiros como Bill Milliken e Karl Ludvigsen, e xornalistas como Chris Economaki, Brock Yates e Mike Joy, así como moitos dos seus amigos pilotos de carreiras. Serviu como consultor de numerosas investigacións e organizacións gobernamentais sobre o tema da manipulación e dinámica de vehículos, xa que se relacionan coa seguridade.

## Empresas 
Durante a súa vida, Fitch fundou ou estivo asociado a alto nivel con varias empresas, incluíndo John Fitch & Co., Inc., Advanced Power Systems International, Race Safety, Inc.,
Impact Attenuation, Inc., Impact Dynamics, LLC., Roadway Safety Service Inc., DeConti Industries Inc., Consulier Industries, Inc., Highway Safety Research Corp., así como Lime Rock Park.

## Vida persoal 
Fitch era mariñeiro afeccionado. Estivo casado coa súa esposa Elizabeth ata a súa morte en 2009. Residiu en Connecticut, preto de Lime Rock Park.

John e Elizabeth tiveron tres fillos, John, Christopher (Kip) e Stephen.

Fitch morreu o 31 de outubro de 2012 por carcinoma de células Merkel na súa casa de Connecticut.

## Rexistro de carreiras
### Traxectoria profesional
### Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en *itálica* indican volta rápida)

### Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
### Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
### Resultados completos nas 12 Horas de Reims
### Resultados completos na Mille Miglia
### Resultados completos na Carreira Panamericana
### Resultados completos no Rally de Monte Carlo
### Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
Ademais de numerosos artigos en revistas e na Encyclopædia Britannica, Fitch escribiu a súa autobiografía (algo prematuramente, en 1960), "Aventura sobre rodas", publicada por G.P. Putnam & Sons. En 1993 publicouse unha biografía autorizada titulada "John Fitch: Racing Through Life", escrita por James Grinnell. O libro *Racing Through Life* de Carl Goodwin tamén documenta a vida de Fitch. Fitch escribiu dos seus anos co equipo de carreiras de Mercedes-Benz no seu libro de 2005, "Racing with Mercedes" Photo Data Research. Ademais, estreouse en DVD un documental cinematográfico no que aparecía Fitch intentando bater un récord de velocidade nos salos de Bonneville, "A Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch" Chris Szwedo Productions no sistema de radiodifusión pública estadounidense en 2006.

* Art Evans. *The Amazing Life of John Cooper Fitch*. Enthusiast Books. 
* James Grinnell. *Racing Through Life: John Fitch – The Authorised Biography*. Bookmarque Publishing Limited. 

### Ligazóns externas 
**Lunch with John Fitch* at *Motor Sport* magazine
*Fitch's race history, chronologically ordered
*Fitch's race history, ordered by car make and model
*Fitch Phoenix 1:43 model by Automodello
*A short bio in Jalopnik auto blog
*A series of 30 video interviews with Fitch by filmmaker, Chris Szwedo.
*John Fitch Biography  
*Background of John C. Fitch
*WorldCat entry for *John Fitch: Racing Through Life*
*John Fitch's obituary