open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cadmo

**Cadmo** (ou **Cadmos**) é unha figura da mitoloxía grega, fundador da cidade grega de Tebas. Era fillo de Axenor, rei de Tiro (Fenicia) e de Telefasa, e irmán de Europa.

Cando Zeus, transformado nun touro, raptou á bela Europa, o pai, Axenor, enviouno xunto con seus irmáns Fénix e Cilix, na súa busca, avisándoos de que non volvesen até que a atopasen. Cadmo despois de percorrer boa parte da Terra sen achar á irmá, decidiu non tornar ao seu país. Achegouse a Delfos e consultou o célebre oráculo, sobre o lugar onde debería vivir. O oráculo aconsellou que cando atopase unha vaca que non coñecese xugo a seguise, e onde parase a pastar, que fundase unha cidade e chamase ao país Beocia.

Ao pouco tempo de abandonar Delfos, encontrou Cadmo a vaca, e cando se parou esta, decidiu facer un sacrificio na honra de Atenea. Pediu aos seus compañeiros que fosen buscar auga dunha fonte próxima, sita nunha cova. Cando os compañeiros cumpriron o mandado, atoparon cun dragón que custodiaba a gruta. O dragón acabou con todos.

Estrañado da tardanza dos seus amigos, Cadmo armado, diríxese cara a cova. Contempla horrorizado a matanza, mais non dubida en atacar o monstro e matalo. Aparéceselle entón Atenea e aconséllalle que semente en terra os dentes do dragón a fin de obter "un novo pobo". Confundido sobre o sentido do consello, Cadmo, porén, realiza o mandado: ara os campos e bota nos regos os dentes. Dos dentes xorden logo homes armados, que pelexan entre si. Fican só cinco vivos, que se converten nos novos compañeiros de Cadmo e o axudan a construír a cidade. Recibe o nome de Tebas.

Porén a esposa de Zeus, Hera, que non podía esquecer que Cadmo era irmán de Europa, amante do seu home, non estaba contenta e atraeu a desgraza á súa familia: Ino botouse no mar, nun arrouto; Sémele morreu vítima dos raios de Zeus; un neto, Penteo foi esnaquizado polas ménades, e outro, Acteón, foi devorado polos seus propios cans. Por último o seu propio pobo tebano levantouse contra el, e o mesmo Dioniso destruíu o seu palacio, de xeito que Cadmo e a súa esposa, Harmonía, xa anciáns, buscaron refuxio na Iliria, onde foron finalmente transformados en serpes.

## Véxase tamén
Arizona Dream

***Arizona Dream*** é unha película do director bosníaco Emir Kusturica, rodada en 1991 e estreada en 1993.

## Trama 
Narra a historia dun mozo residente en Nova York que se ve obrigado a regresar ás súas orixes en Arizona, onde comeza unha nova etapa da súa vida na que a súa principal prioridade será facer realidade os seus soños e os dos que o rodean. Coma noutras das súas películas, Kusturica reflicte a fantasía e os soños dos seus personaxes entrelazados coa crúa realidade, na que todo acaba en traxedia.
Laomedonte

**Laomedonte** é unha figura da mitoloxía grega, rei de Troia e pai de Príamo, Titono e Hesíone.

## Histora e características 
Para construír a muralla da cidadela Laomedonte pregou axuda a Zeus, que mandou a Poseidón e Apolo que o axudasen, como castigo por terse rebelado contra o rei do Olimpo. En troco da axuda, Laomedonte prometeulles uns cabalos invencíbeis que Zeus lle regalara, mais cando o labor estivo rematado negouse a entregar o convido e aínda os ameazou.
[miniatura|Laomedonte a punto de ser morto por Hércules, nunha *[terra sigillata*]]
Poseidón destruíu os muros e envioulle un monstro mariño. Laomedonte non tivo outro remedio que ofrecer a súa propia filla, Hesíone, en sacrificio ao monstro. Atada a unhas rochas, agardaba a súa sorte a rapaza, cando a fortuna quixo que por alí pasasen os Argonautas camiño da Cólquida. O mesmo Hércules desencadeou a Hesíone e matou o monstro, logo de que Laomedonte lle ofrecese os cabalos entón ao heroe. Porén, unha vez realizado o traballo, Laomedonte negouse a entregar os animais.

Furioso, Hércules arrasou Troia e matou a Laomedonte e os seus fillos, mais levou consigo a Hesíone e entregouna como esposa ao soberano de Salamina, Telamón.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Hixino Astrónomo *Fabulae* 89
* Diodoro Sículo, *Bibliotheca Historia*, IV 42.2-7, 49.3-7.
* Homero, *Ilíada*, V 638-42, XXI 441-458.
Pescanova

**Pescanova** é unha empresa pesqueira galega con sede en Chapela, Redondela. O porto de Vigo é a súa base de operacións.

## Historia 
Pescanova foi fundada en 1960 en Vigo por Xosé Fernández López. Desde os seus inicios desenvolveu unha tecnoloxía avanzada para o proceso completo de manufacturación de peixe mediante o uso de grandes barcos conxeladores que procesaban e ultraconxelaban as capturas a bordo do propio barco. Esta innovación constituíu unha revolución no sector do peixe ultraconxelado, e permitiulle á empresa medrar grandemente e posicionarse como líder indiscutible do mercado nacional e internacional.

En 1980 Manuel Fernández de Sousa-Faro, fillo do fundador accedeu á presidencia, e iniciou un proceso de reestruturación da firma. En 1985 comezou a cotizar na Bolsa de Madrid. 

A mercadotecnia de Pescanova estivo sempre ligado a unha imaxe de marca moi familiar e que ofrece produtos de cualidade e confianza. Destacou a repercusión social do slogan *O bo sabe ben* aínda en uso, ou personaxes empregados en campañas publicitarias como "Rodolfo Langostino" (anos 80) ou o "Capitán Pescanova" (a finais dos 90). A comezos do século XXI abriu en Vigo o primeiro restaurante de comida rápida especializado en peixe.

Entre agosto de 2012 e febreiro de 2013, Alfonso Paz-Andrade, ex conselleiro delegado da entidade desfaise de 353 188 accións da empresa, quedando coma primeiros accionistas: Manuel Fernández de Sousa-Faro (14,426%), a Sociedad Anónima Damm (6,183%,; Luxempart (5,837%), Alqueire (5,050%), FBA-The Icelandic Investment Bank (5%) e Silicon Metals Holding (5%).

O 1 de marzo de 2013 a empresa presentou un preconcurso de acredores ao non poder formalizar as súas contas de 2012 perante a *Comisión Nacional del Mercado de Valores (CNMV)*

## Estrutura 
O grupo Pescanova está formado por un conglomerado de empresas dedicadas á captura, procesado, elaboración e distribución de produtos do mar, precociñados, pratos preparados e ultraconxelados. Empresas do grupo Pescanova son Pescanova Alimentación, S.A. (comercialización dos produtos Pescanova), Friser (distribución de ultraconxelados a domicilio), Cofrío (produtos conxelados para grosistas), Frinova (elaboración de produtos fritidos ultraconxelados) e Caternova (cátering para restauración).miniatura|Instalacións en Redondela.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Valentín Paz-Andrade
* World Fishing Exhibition

### Ligazóns externas 
* Páxina web da empresa
Flanagan

**Flanagan**, de nome real Joan Anguera Cañabate, é un personaxe creado polos escritores Andreu Martín e Jaume Ribera. Trátase dun detective privado que vive nun barrio obreiro de Barcelona.

## Historia e características 
Comeza a súa xeira en oitavo de EXB, con 13 anos. As súas aventuras aumentan en importancia conforme vai medrando. Así, empeza por adiviñar talles de suxeitadores, e remata resolvendo casos de pedofilia, maltrato, secuestros ou tráfico de bebés, pero sempre desde unha perspectiva amena, didáctica e xuvenil.

Cada un dos libros é independente dos anteriores. Porén, adoitan comezar explicando como terminaron os asuntos pendentes no anterior, especialmente no aspecto sentimental.

Fixo unha incursión no terreo da sexualidade co libro *O diario vermello de Flanagan*, paralelo a *O diario vermello de Carlota*, de Gemma Lienas. Ambos describen a experiencia sexual vivida xuntos, pero desde puntos de vista diferentes. Este libro afástase un pouco do estilo dos outros e constitúe en si mesmo unha aventura independente.

Entre as súas parellas están Clara Longo, Carmen Ruano, Nines, María Gual, Blanca *Online* e Carlota. Ten flirteado con Bruna e con Eva Ferrer.

Ao longo das trece novelas o personaxe foi crecendo e madurando, tanto nas súas deducións como na súa forma de pensar e nas situacións en que se involucra. Os autores deixan ver as súas influencias con mencións a Philip Marlowe ou Sherlock Holmes, así como os seus gustos musicais (Creedence Clearwater Revival ou Guns N' Roses).
Flanagan aparece tamén noutra novela dos autores, na saga do detective Àngel Esquius.

## Libros 
* *No demanis llobarro fora de temporada* (1987)
* *Tots els detectius es diuen Flanagan* (1991)
* ''No te'n rentis les mans, Flanagan* (1993)
* *Flanagan de luxe* (Xerais, 1994)
* *Alfagann é Flanagan* (Xerais, 1996)
* *Flanagan Blues Band* (Xerais, 1997)
* *Flanagan 007* (Xerais, 1998)
* *Flanagan, só Flanagan* (Xerais, 2000)
* *Els vampirs no creuen en Flanagans* (2003)
* *O diario vermello de Flanagan* (Galaxia, 2006)
* *Eu tampouco me chamo Flanagan* (Xerais, 2006)
* *Flanagan Flash-Back* (2009)
* *Els bessons congelats'' (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Flanagan Online - Páxina oficial do personaxe
Fadesa

**FADESA** foi un dos principais grupos inmobiliarios españois, que naceu con capital galego e que tivo a sede na Coruña. Entrou en liquidación en 2015.

## Historia 
miniatura|Construción de Fadesa
Foi creada na Coruña en 1993 polo empresario Manuel Jove. Este asociouse con outros tres investidores (Faustino Fernández, Demetrio e Severino) que conformaban a inmobiliaria Fadese para a compra unha gran parcela de terreos en Oleiros. Finalmente Jove terminou comprando e cambiando o nome da sociedade a Fadesa.

Especializouse ao comezo no desenvolvemento de grandes proxectos de vivenda protexida. En 1993 comezou a súa expansión fóra de Galiza, empezando por Castela e León. En 1999 deu o salto internacional, entrando no mercado de Portugal, e no 2000 abriu a súa delegación en Marrocos. Diversificou a súa actividade con investimentos patrimoniais en hoteis, campos de golf, adegas de viño...).

No 2006 a inmobiliaria Martinsa, presidida por Fernando Martín, lanzou unha OPA amigable polo 100% de Fadesa por 4.045,2 millóns de euros. O 14 de decembro de 2007 levouse a cabo a fusión entre Fadesa e Martinsa, dando lugar a un novo grupo cotizado co nome de Martinsa-Fadesa.

Martinsa-Fadesa reduciu a venda de vivendas en 2007 nun 36 %, con 6.691 vivendas fronte ás 10.446 do 2006. Chegou a ter presenza na práctica totalidade do estado a través de 20 delegacións e máis de 50 puntos de venda. A nivel internacional participa en grandes proxectos, como o maior resort turístico de Marrocos, cunha superficie de 300.000 metros cadrados. O novo grupo ten previsto diversificar a súa actividade cara á obra civil e cara ás enerxías renovables e, malia que trasladará a sede operativa a Madrid, manterá a sede social na Coruña.

En 2008 anunciouse a quebra de Martinsa-Fadesa, cunha gran débeda contraída en boa medida durante o proceso de fusión. O 14 de xullo dese ano convocouse un concurso de acredores, o maior de España até ese momento. A decisión do consello de administración foi presentada nos xulgados da Coruña, e propúxose ao Ministerio de Traballo un expediente de regulación de emprego que afectou a 234 persoas empregadas (o 26,5 % do cadro de persoal).

O concurso de acredores foi superado en xaneiro de 2011.

En 2015 o grupo entrou en liquidación cunha débeda de 3 200 millóns de euros.

## Críticas 
No 2004, 1.200 veciños agrupados no Colectivo Nacional de Afectados Síndrome Fadesa, iniciaron a vía penal contra a compañía, baixo as acusacións de delito de risco, falsidade documental e estafa. O proceso xudicial non foi iniciado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fadesa
* Colectivo Nacional de Afectados Sindrome Fadesa
O príncipe da brétema

***O príncipe da brétema*** é unha novela xuvenil de Carlos Ruiz Zafón. Foi publicada orixinalmente en lingua castelá en 1993 co título de ***El príncipe de la niebla***, acadando ese mesmo ano o Premio Edebé de Literatura Xuvenil. En maio de 2007 foi reeditada en *La Trilogía de la Niebla*, xunto a *El palacio de la medianoche* e *Las luces de septiembre*.

## Trama 
A historia está ambientada en xuño de 1943. Unha familia escapa da segunda guerra mundial, indo vivir a unha vila na costa atlántica, instalándose nunha casa moi grande. O protagonista (Max de 13 anos), e a súa irmá (Alicia, de 15 anos) coñecen a Roland, outro rapaz da vila, que lles amosa a gran cantidade de maxia e fantasía que rodea á vila, ó mar, e á súa casa.

Os anteriores propietarios da casa sufriran a persecución dun estraño personaxe que seguirá perseguindo á familia de Max e á de Roland ata saldar unha antiga débeda.

## Tradución ao galego 
A novela foi traducida ao galego por Inés Sixto García e publicada pola editorial Rodeira en 2000. Reeditouse en 2002.
Carlos Ruiz Zafón

**Carlos Ruiz Zafón**, nado en Barcelona o 25 de setembro de 1964 e finado nos Ánxeles o 19 de xuño de 2020, foi un escritor catalán en lingua castelá.

## Traxectoria 
Desde 1993 viviu nos Ánxeles (California), onde se dedicou uns anos a escribir guións de cine antes de dedicarse plenamente á súa carreira como novelista. A súa primeira novela para adultos, *La sombra del viento*, foi un grande éxito de vendas, sendo traducido a 36 linguas, vendendo máis de 8 millóns de exemplares e obtendo numerosos premios internacionais.

A súa obra caracterízase por un estilo moi elaborado con grande influencia da narrativa audiovisual, unha estética gótica e expresionista e a combinación de moitos elementos narrativos. Combina esa técnica cun gran dominio da linguaxe e da estrutura narrativa, combinando elementos dispares, desde a tradicional novela do século XIX a un emprego impactante de imaxes e texturas de gran forza sensorial.

## Obra escrita publicada 
### Narrativa 
* Tetraloxía ***El cementerio de los libros olvidados*** (2001-2016):
** *La sombra del viento* (2001)
** *El juego del ángel* (2008)
** *El prisionero del cielo* (2011)
** *El laberinto de los espíritus* (2016)
* *El Príncipe de Parnaso* (2018)

### Literatura xuvenil 
* Serie ***La trilogía de la niebla***:
** *O príncipe da brétema* (Edebé - Rodeira, 1993)
** *El palacio de la medianoche* (1994, Edebé)
** *Las luces de septiembre* (1995, Edebé)
* *Marina* (1999, Planeta)
* *Rosa de fuego* (2012, revista *Magazine* e *Diario de Ibiza*), relato curto

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Carlos Ruiz Zafón
Luar no inferno

***Luar no inferno*** é unha novela negra escrita en 2006 por Miguel Anxo Fernández Fernández. É a segunda entrega das aventuras do detective de orixe galega residente nos Ánxeles Frank Soutelo.

## Trama 
Frank Soutelo recibe a visita do seu sobriño Robert, un mozo director de cine independente cun valioso contrato cunha gran produtora para facer unha película, pero con pouca liberdade á hora de rodar. Robert ten un guión sobre a contratación de mozas mexicanas que chegan enganadas a Hollywood, onde terminan facendo películas porno, explotadas como prostitutas, ou asasinadas en *snuff movies*. Ó produtor non lle interesa que iso saia á luz, pero como o detective descobre, por algo persoal.

## Narración 
miniatura|esquerda|O famoso rótulo que anuncia Hollywood.
No libro amósase de primeira man o mundo das altas esferas da produción de Hollywood, e as relacións cos magnates da prostitución, empresas funerarias, e policías corruptos. Así mesmo, critícase non só a explotación de persoas, senón tamén o engano á cidadanía estadounidense mediante os tratos de favor, compras de silencio, e outros métodos de corrupción. Tamén aparece o FBI, ó que tamén critica pola súa irresponsabilidade á hora de protexelo, e o CSI.

O libro está narrado en primeira persoa, pero con moitas chiscadelas* ó lector. Ten moita acción, sen recrearse moito nas paisaxes, como Raymond Chandler, senón que fala máis do estado anímico do detective. Como todo bo detective que se precie, sempre di a última palabra, sen dubidar á hora de coller ó inimigo pola solapa da chaqueta, pero recibe unhas cantas puñadas. Pero, malia que os devolve, non remata sempre con frases que pasen á posteridade. Destacan, máis que esas, frases galegas, co espírito de "depende", "amiguiños si...", ou "arrieiros somos...".

Narra moi ben os momentos de acción, mesmo con coñecementos de balística ou anatomía, aparición de bombas en caixas de DVD's, ou persecucións.

O autor describe moi ben os barrios da cidade californiana, como nas historias de Chandler, Charles Bukowski ou John Fante. Inclúe referencias explícitas a clásicos do cinema e a literatura, como Frank Kapra, non só en referencia á acción, senón tamén como homenaxe ós mestres. Tamén hai homenaxes ademais de á gastronomía, á cultura galega, como Luar na Lubre ou os viños da terra.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina da editorial.
No Logo

***No Logo: Taking Aim at the Brand Bullies*** é un libro da canadense Naomi Klein, publicado en inglés en 1999 por Knopf Canada.

## Contido 
Máis coñecido como ***No logo***, é un ensaio que trata de analizar a influencia das marcas na sociedade actual. Comeza narrando a orixe e crecemento das grandes empresas que basean o seu negocio na imaxe de marca, e prosegue analizando os efectos en todo o mundo, desde o mercado de traballo, tanto no primeiro como no terceiro mundo, como o mercado de consumo. Explica as tácticas que as marcas seguen para expandirse e relata moitos actos de rebeldía xurdidos como resposta.

O enfoque é de crítica feroz ó comportamento das empresas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anticonsumismo
### Ligazóns externas 
* www.nologo.org páxina oficial
Alejo Carrera

miniatura|300px|Lenda baixo o escudo: .

**Alejo Carrera Muñoz**, nado en Vilasobroso (Mondariz), o 17 de febreiro de 1893 e finado tamén en Vilasobroso o 18 de xullo de 1967, foi un xornalista galego, dono do castelo de Sobroso.

## Traxectoria 
Foi correspondente da prensa internacional en Lisboa, e posteriormente desenvolveu traballos consulares na cidade. Desde 1916 foi membro correspondente da Real Academia Galega.

En 1923 mercoulle o castelo de Sobroso a Manuel Bárcena Andrés, conde de Torrecedeira, por cinco mil pesetas. Estaba nun estado ruinoso e iniciou a súa reconstrución. Foi o fundador e primeiro alcalde pedáneo da entidade local menor de Portela o 13 de setembro de 1924, e en 1926 logrou que se mudase o nome da parroquia polo de Vilasobroso. Integrouse no Partido Republicano Radical e converteuse no primeiro alcalde republicano de Mondariz en 1931. Foi destituído en maio dese ano, e en setembro fundou o xornal *El Sobroso*.

Nos derradeiros anos da súa vida colaboraba con artigos literarios como correspondente honorario do xornal *Faro de Vigo*. Proseguiu a reconstrución do castelo, sen axuda económica do Estado, mais quedou inconclusa tras o seu falecemento en 1967. No castelo organizaba actividades literarias e culturais. A súa filla herdou o castelo e posteriormente vendeullo ao concello de Ponteareas.

## Vida persoal
Casou con Adelaida Amaral Ferreira, e foi pai de Zita-Teresa Carrera Ferreira. Está soterrado xunto á entrada do castelo, no cemiterio de Vilasobroso, no seu mausoleo familiar.

## Recoñecementos 
* Orde de Isabel a Católica
* Orde de Santiago e a Espada

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Caixa Galicia

**Caixa Galicia** foi unha entidade financeira de Galiza, activa entre 1978 e 2010. Foi a maior de Galiza e unha das dez maiores de España nos anos finais do século XX. Cunha rede superior ás 800 oficinas en todas as comunidades autónomas españolas, a entidade estaba tamén presente en dez países de Europa e América, incluíndo as súas últimas aberturas en Miami, Panamá, e o Brasil. Logo dunha importante crise económica e financeira, en 2010 anunciouse a súa fusión con Caixanova, dando lugar a Novacaixagalicia e posteriormente a Abanca.

## Historia e características
**Caixa Galicia** constituíuse en 1978 coa fusión da Caixa de Aforros e Monte de Piedade da Coruña e Lugo (que á súa vez se fusionaran en 1944) coa Caixa Xeral de Aforros e Monte de Piedade de Ferrol.. Dous anos despois uniuse a Caixa Galicia a Caixa de Aforros de Santiago de Compostela.
As caixas existentes nas cidades galegas comezaron un proceso de fusións e absorcións ata quedar no norte Caixa Galicia e no sur Caixanova. No ano 2006 Caixa Galicia conseguiu un beneficio atribuído de 443 millóns de euros, cun aumento do 76% respecto do ano 2005. Incrementou un 37% o volume de negocio xestionado e un 46% o volume de investimento crediticio, cun 58% de incremento en investimento a empresas. Deste xeito a entidade finalizou o primeiro exercicio do seu Plan Estratéxico 2006-2010 superando os obxectivos establecidos e consolidando a organización como unha gran plataforma comercial, con unidades especializadas no deseño de produtos pensados para o cliente e unha estrutura de canles de distribución dedicados á venda e o servizo de cualidade.

### Directores xerais
* Antonio Lorenzo: 1978 - 1981
* José Luis Méndez López: 1981-2010
* Xavier García de Paredes: 2010

### CXG Corporación Caixagalicia
A actividade básica da sociedade Corporación CaixaGalicia consistía en agrupar as participacións empresariais da matriz en sectores económicos fundamentais para o desenvolvemento de Galiza. Entre as empresas que contaban coa presenza de Caixa Galicia no seu accionariado estaban Pescanova, o Banco Etcheverría, Sacyr Vallehermoso, Galp, Astroc, Tecnocom ou Unión Fenosa. Ademais, posuía un grupo empresarial propio con importantes empresas en diversos sectores económicos. En total, 120 empresas de 20 sectores económicos.

### Actividade sociocultural
No ano 2007 a entidade implicouse nunha intensa actividade sociocultural, á que contribuíu con 89,55 millóns de euros, na que a conservación ambiental ten un papel destacado, ao lado das liñas tradicionais do seu programa estratéxico, como a Cultura, a Arte, os Maiores, o voluntariado, a loita contra a exclusión dixital ou o programa de microcréditos. É a terceira maior contribución a actividades socioculturais entre as caixas españolas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de información sindical sobre a empresa
Marquesado de Sobroso

O **marquesado de Sobroso** é un título nobiliario creado o 18 de maio de 1625, herdeiro do señorío de Sobroso. En orixe, eran propietarios do castelo de Sobroso, situado dentro da Entidade Local Menor en Vilasobroso (Mondariz).

## Marqueses e marquesas de Sobroso
#Garcia Sarmiento de Sotomayor IV.
#Diego Sarmiento de Sotomayor.
#José Sarmiento de Sotomayor e Isasi.
#José Salvador Sarmiento de Sotomayor.
#José Francisco Sarmiento de Sotomayor Velasco e Isasi.
#José Manuel Sarmiento de Sotomayor y Zúñiga.
#Mariana Sarmiento de Sotomayor y Fernández de Córdoba.
#José María Fernández de Córdoba y Sarmiento de Sotomayor.
#Juana Fernández de Córdoba y Villarroel.
#Cayetano de Silva y Fernández de Córdoba.
#Agustin de Silva y Bernuy.
#María Rosa Vázquez de Silva.
#Pedro Caro Vázquez y Guillamas de Silva. Actual marqués, é ademais Alcalde-Presidente de honra da entidade local menor de Vilasobroso dende o ano 2002.
Merexo, San Martiño de Ozón, Muxía

**Merexo** é un lugar da parroquia de San Martiño de Ozón no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 133 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 65 eran homes e 68 eran mulleres.

Está situada na ladeira oeste dun pequeno monte, presidindo unha enseada. É un lugar moi típico, tanto polos seus hórreos como polas súas casas tradicionais, varias delas restauradas fai pouco tempo.

Entre os seus atractivos turísticos atópase a praia do Lago, cuxa parte meridional se acha neste lugar.

Por este lugar pasa a 6ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros

## Economía
Na punta de Merexo houbo unha fábrica de salgadura, aínda que na actualidade instalouse unha piscifactoría que se dedica á produción do rodaballo.

Actualmente atópase nunha disputa entre a Xunta, que quere construír unha planta de acuicultura de máis 270.000 m2, e os veciños do lugar, que non a queren.

## Lugares e parroquias
### Lugares de San Martiño de Ozón
### Parroquias de Muxía
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Muxía
### Ligazóns externas
*Plataforma Merexo non se vende
Xalisco

**Xalisco** () é un dos 31 estados de México. Limita ó norte cos estados de Nayarit, Zacatecas e Aguascalientes, ó leste con Aguascalientes, Zacatecas, San Luis Potosí, Guanajuato e Michoacán, ó sur con Michoacán, Colima e o océano Pacífico e Nayarit. A súa área é de 78.588&nbsp;km², e a súa poboación era de 7.844.830 habitantes en 2050. A capital do estado é a cidade de Guadalaxara, que tamén é a súa cidade máis habitada. En certas partes da capital o nivel de vida é comparábel ao de países como España e Italia, pero tamén ten desigualdades sociais e pobreza nos barrios periféricos. A súa zona metropolitana está formada polos municipios de Zapopan, Juanacatlan, El Salto, Tlaquepaque, Tonalá, Tlajomulco de Zúñiga e Ixtlahuacán del Río.

Xalisco é a cuarta entidade federativa máis poboada de México, e o cuarto estado máis desenvolvido en canto a actividades económicas, industriais, comerciais e culturais por debaixo de México Distrito Federal, Nuevo León e Baixa California.

## Étimo 
O topónimo Xalisco identifícase co nome náhuatl de **Xālīxco** (cfr. náhuatl actual **Xāl**li (area), **īx**tli (cara), e o sufixo de lugar -**co**). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "sobre a superficie da area".

## Historia 
Os primeiros achados arqueolóxicos en Xalisco teñen unha datación de máis de 20.000 anos, eran pobos que se dedicaban á caza e á recolleita de plantas e froitas silvestres. Arredor do 5.000 a.C. comezan a cultivar as primeiras plantas silvestres.

Cando pobos do norte, seguramente por motivos climáticos, migraron ao centro de México e deron lugar a sociedades militaristas ao ter que dominar aos pobos asentados con anterioridade nos territorios nos que se estableceron.

No occidente de México déronse tres vagas migratorias diferentes, a tolteca nos séculos X e XII, a chichimeca, no XII e a mexica no XV. Os nómades nun proceso longo convertéronse en bandas seminómades e posteriormente en comunidades sedentarias como os caxcanes, tecos e tepehuanos (fillos dunha familia chamada uto-aztecana).

Durante a época colonial formou parte da rexión administrativa e política da Nova Galicia. Ao conquistar México a súa independencia de España, cambiouse o seu nome polo de *Estado libre y soberano de Jalisco*. En 1867 o Presidente Benito Juárez separou o territorio de Nayar. Anos despois este territorio constituíuse como o estado de Nayarit.

## Demografía 
A poboación no Estado de Xalisco era de 6.753.113 habitantes en 2005, dos cales na zona Metropolitana de Guadalaxara vivían 4.000.000 segundo o INEGI do ano 2000.

A taxa de crecemento de poboación xeral para Xalisco foi de 1,8% no período 2000-2005, e estimouse que a poboación economicamente activa era de 1.756.501 persoas en 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino de Nova Galicia
Charlie e o grande ascensor de cristal

***Charlie e o grande ascensor de cristal***, é un libro infantil escrito polo autor galés Roald Dahl, continuación de *Charlie e a fábrica de chocolate*. Nun principio o autor quería publicar un só libro, pero por indicación do seu editor dividiuno en dous.

## Argumento 
Despois de conseguir o dereito a herdar a fábrica de chocolate, Charlie emprende unha viaxe con Willy Wonka e a súa familia ó espazo exterior mercede ó marabilloso ascensor de cristal, pero debido a un erro técnico entran en órbita. Unha vez que chegan ó espazo encóntranse co primeiro hotel espacial da historia, feito nos Estados Unidos, onde quedan a vivir. Dentro do hotel son sorprendidos por unhas criaturas sanguentas do universo chamadas *Knidos Vermiciosos*. Trás unha serie de problemas déixanos escapar. Os superviventes volven ó ascensor de cristal e intentar volver á terra, pero os Knidos Vermiciosos os atacan de novo. Finalmente Charlie e Willy Wonka son os salvadores e logran facer regresar o ascensor á Terra. Ó regreso Willy Wonka amósalles unhas pastillas chamadas Wonka-Vita, que permiten rexuvenecer 20 anos. Wonka ofrécelles varias pastillas ós avós de Charlie, que entolecidos por rexuvenecer consomen máis da conta, converténdose en bebés, agás o avó Joe, que decide non tomar pastillas e a avoa Georgina, que rexuvenece demasiado rápido e desaparece.
Juan Gómez Casas

**Juan Gómez Casas**, nado en Bordeos en 1921 e finado en Madrid no 2001, foi un destacado militante anarcosindicalista. Foi Secretario Xeral da CNT en dous períodos, e autor de numerosos escritos.

## Traxectoria
Nacido en Francia nunha familia española emigrada que regresaría posteriormente, fíxose militante da CNT desde moi novo. Combateu na guerra civil española desde 1938.

Logo da derrota de 1939 e mercede á súa mocidade conseguiu evitar ser represaliado. Mantivo a actividade clandestina e foi nomeado en 1946 Secretario Xeral das Juventudes Libertarias do Centro, e un ano despois das de toda a Confederación. En 1948 foi detido, e máis tarde condenado a 30 anos de prisión, que cumpriu ata 1962.

Falecido o ditador Franco, foi un dos militantes cenetistas que legalizou o sindicato, sendo elixido o primeiro Secretario Xeral da CNT na nova etapa (entre agosto de 1976 e abril de 1978). Tralo V Congreso opúxose rotundamente ás correntes reformistas que o impugnaron. Defensor dunha liña anarcosindicalista e libertaria pura, manifestouse en contra de todo posibilismo e de facer da CNT un sindicato dependente máis.

## Obra
**Cuentos carcelarios*, Madriz, Zyx, 1968
**Autogestión en España*, Madrid, Juan Gómez Casas, 1976, ISBN 84-400-2084-8
**Los anarquistas en el gobierno : (1936-1939)*, Barcelona, Bruguera, 1977, ISBN 84-02-05173-1
**El relanzamiento de la C.N.T., 1975-1979: (con un epílogo hasta la primavera de 1984)*, Móstoles, CNT-AIT, 1984, ISBN 84-398-2555-2
**Historia de la FAI: (aproximación a la historia de la organización específica del anarquismo y sus antecedentes de la Alianza de la Democracia Socialista)*, Madrid, Fundación Anselmo Lorenzo, 2002, ISBN 84-86864-57-7
**Historia del anarcosindicalismo español : epílogo hasta nuestros días*, Madrid, La Malatesta, 2006, ISBN 84-934762-1-8

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* CNT-AIT: Juan Gómez Casas
Olaia Naveiras

**Olaia Naveiras Torres-Quiroga**, nada na Coruña en 1977, é unha científica galega.

## Traxectoria 
Ao rematar o bacharelato en 1995, marchou a estudar biomedicina á Phillips Academy Andover de Massachusetts. Ao ano seguinte comezou medicina na Universidade Autónoma de Madrid e iniciou as súas investigacións sobre enfermidades infecciosas como a leishmaniose ou a meninxite. En 2001 recibe unha bolsa do Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas para estudar os mecanismos xenéticos da resistencia do linfoma T cutáneo á inmunoterapia. Remata a súa carreira na Universidade Pierre-et-Marie-Curie de París e en 2003 inicia os seus estudos de doutoramento na Universidade Harvard sobre a formación de células nai do sangue a partir de células nai embrionarias.

En 2008 recibiu o premio Hauser que outorga esa universidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Referencia na Universidade de Harvard 
*Web na École polytechnique fédérale de Lausanne
Tonsura

miniatura|275px|dereita|Crego tonsurado á romana.
Chámase **tonsura** ao primeiro dos graos clericais o cal conferíase por man do bispo como disposición e preparación para recibir o sacramento da orde e cuxa cerimonia executábase cortando unha parte do cabelo, o situado na coroa da cabeza. Tamén se chama **tonsura** ao corte rapado resultante deste rito.

Signo de renuncia ao mundo, é tamén, coa adopción do hábito e o cambio de nome, un elemento dun ritual de morte e de renacemento que borra os pecados anteriores. A tonsura é unha práctica nacida a principios da Idade Media; non é coñecida durante os primeiros tempos da Igrexa e Xerome de Estridón ata a rexeitaba.

O cardeal católico romano John Henry Newman, do século XIX, escribiu o seguinte no seu *Essay on the Development of Christian Doctrine* (Ensaio sobre o desenvolvemento da doutrina cristiá): “O uso de [...] a tonsura [..] todos son de orixe pagá, e santificados pola súa adopción na Igrexa”.

Distinguíanse os seguintes tipos de tonsura:

* *Tonsura escocesa*. A que se estendía dunha orella a outra e só na parte dianteira da cabeza.
* *Tonsura grega*. A que se estendía por toda a cabeza.
* *Tonsura romana*. Tonsura parcial e circular.

No seo da Igrexa Católica, a tonsura romana predominaba sobre as dúas outras formas e permaneceu vixente ata 1972, data na cal Paulo VI na súa Carta apostólica en forma de *motu proprio*, ***Ministeria quædam***, establece que “En diante non se confire xa a Primeira Tonsura”.

## Notas 
## Notas 
* *O contido deste artigo incorpora material do Dicionario Enciclopédico Gaspar e Roig de 1870, o cal atópase no dominio público.*
Islamabad

A cidade de **Islamabad** (en urdú ‏اسلام آباد que significa: "*Cidade do Islam*") é a capital de Paquistán. Está situada ao nordés do país, no Territorio da Capital Islamabad. Historicamente parte do territorio formaba parte da rexión do Panxab e outra parte de Khyber Pakhtunkhwa. Ten unha poboación de 1&nbsp;151&nbsp;868 habitantes (resultados preliminares do censo de 2011) .

## Historia 
En 1958 decidiuse escoller unha comisión para elixir unha nova capital do novo estado que substituíra a Karachi a ao ano seguinte decidiuse por unha zona a 15&nbsp;km ao nordés de Rawalpindi. Un grupo de urbanistas, baixo a dirección do grego Constantinos A. Doxiadis, foi encargado do deseño da nova urbe. O 24 de febreiro de 1960  o goberno paquistaní decidiu darlle o nome de Islamabad e no ano 1961 comezaron as obras.

No ano 1967, Islamabad converteuse xa oficialmente na capital do Paquistán. En 1970 remataron os traballos de construción.

En outubro de ano 2005 a cidade viuse afectada polo terremoto que sacudiu o subcontinente indio.

## Xeografía e clima 
Islamabad está situada no altiplano de Pothohar, a unha altura entre 457 m e 610 m, ao sur dos Altos de Margalla, a uns 15&nbsp;km da cidade de Rawalpindi (antiga capital do país entre 1959 e 1968) e tamén cerca da de Gakhar.

O clima está en parte regulado por tres lagos artificiais (Rawal, Simli e Khanpur), mais é con todo un clima extremo, con veráns moi calorosos e con choivas monzónicas en xullo e agosto; os invernos son moi fríos con nevaradas frecuentes sobre os altos e máis raras na cidade. As temperaturas oscilan entre un mínimo de -3,9&nbsp;°C en xaneiro e un máximo de 46,1 º no mes de xullo.

## Demografía 
* Censo de 1981 - 204.364 habitantes .
* Censo de 1998 - 529.180 habitantes (censo oficial) 
* Cálculos para 2006 - 794.531 habitantes.
* Resultados preliminares do censo de 2011 1&nbsp;151&nbsp;868 habitantes
## Turismo 
* Área Azul, o centro financeiro de Islamabad. 
* Avenida da Constitución.
* Monumento Nacional, preto de Shakarparian. 
* Mesquita de Faisal, un dos monumentos emblemáticos de Islamabad's most; unha grande mesquita, agasallo do rei Faisal da Arabia Saudita.
* Altos de Margalla, outeiros que arrodean a cidade.
* Museo Lok Virsa.
* Museo de Historia Natural do Paquistán.
* Museo de Islamabad.
* Galería Nacional de Arte.
## Notas
Panxab

O **Panxab**, ás veces **Punjab**, **Punxab**, **Penjab**, **Panjâb** ou **Pendjab,** é un amplo territorio habitado tradicionalmente polo pobo panxabí, repartido desde 1947 entre a India e o Paquistán e que abrangue a rexión do Panxab e partes do Territorio da Capital Islamabad e de Azad Caxemira en Paquistán e o estado de Panxab, Chandigarh e partes de Haryana, Himachal Pradesh e Jammu na India.

## Nome 
*Panjâb* significa «(país dos) cinco ríos» (do persa *Panj* "cinco", a mesma raíz que se observa no grego *penta* + ab "agua"), que son: o Beas, o Chenab, o Jhelum, o Ravi e máis o río Sutlej. Os cinco ríos, agora divididos entre a India e o Paquistán, únense para formar o Panjnad, que se une ao Indo.

Desta rexión asiática procede o pobo xitano.
miniatura|esquerda|275px|Val do río Sutlej ca. 1857.

## Xeografía 
A maior parte do Panxab é unha chaira aluvial, que no norte está delimitada por cadeas montañosas. A pesar do seu clima predominantemente seco, é unha rica zona agrícola, mercé as obras de irrigación que posúe, feitas posíbeis grazas aos ríos que a atravesan. As temperaturas do territorio son extremadas ao longo do territorio e oscilan entre -20&nbsp;°C e 40&nbsp;°C, pero nos meses do verán poden alcanzarse os 47&nbsp;°C.

### Poboación 
En total Paquistán habitan uns 70 millóns de panxabís, maioritarimante musulmáns, e na India viven uns 39 millóns, maioritariamente sikhs e hinduístas.

miniatura|dereita|275px|O Templo de Ouro en Amritsar

## Notas 
## Véxase tamén
Lorenzo Íñigo Granizo

**Lorenzo Íñigo Granizo**, nado en Ledanca (Guadalaxara), en 1911 e finado en Madrid en 1991, foi un militante anarcosindicalista.

## Traxectoria 
Emigrou cos seus pais e os seus oito irmáns a Madrid en 1916. Alí comezou a traballar con dez anos, tras quedar orfo de pai ós nove.

En 1931 entra no sindicato do Metal da Confederación Nacional do Traballo e nas Juventudes Libertarias, así como na Federación Anarquista Ibérica. Foi elixido Secretario Xeral da Federación Ibérica de Juventudes Libertarias no Congreso de Valencia de 1938, e conselleiro de Industria na Xunta de Defensa de Madrid.

Terminada a Guerra Civil española pasou por varios campos de concentración e prisións. En 1945 quedou libre, reincorporándose á loita clandestina. Desde marzo de 1946 foi Secretario Xeral da CNT no interior, ata abril dese mesmo ano, cando foi detido e condenado a 15 anos de prisión. Desde 1965 foi un dos animadores do chamado cincopuntismo, e como tal participou nas reunións con algúns xerarcas do sindicato vertical do franquismo. Mantívose nesa liña nos anos seguintes.

## Véxase tamén 
### Bibliografías 
* Angel Herrerín, "La CNT y el Sindicato Vertical. La quimera de la libertad sindical con Franco", artigo en *Espacio, Tiempo y Forma*, Serie V, Historia Contemporánea, t. 13, 2000, páxs. 125-168

### Ligazóns externas 
* Nota biográfica en páxinas de Ateneu Llibertari Estel Negre
Eleccións xerais en Lugo

**Eleccións xerais na provincia de Lugo** desde 1977. No período comprendido entre 1977 e 2016 o número de representantes da Coruña no Congreso dos deputados diminuíu de 5 a 4.

## Eleccións xerais en Lugo 
### 1977 
### 1979 
### 1982 
### 1986 
### 1989 
### 1993 
### 1996 
### 2000 
### 2004 
### 2008 
### 2011 
### 2015 
### 2016 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións xerais na Coruña
*Eleccións xerais en Galicia
*Eleccións xerais en Ourense
*Eleccións xerais en Pontevedra
Tratado Angloirlandés

O **Tratado Angloirlandés** do 1921 supuxo, dunha parte, a fin da guerra de independencia irlandesa, e por outra a división da illa de Irlanda entre a Irlanda do Norte e o Estado Libre de Irlanda.

O 11 de xullo do 1921 declarouse definitivamente unha tregua entre o IRA e o goberno británico. Houbera un total de 1.500 mortes. En agosto convócase unha reunión entre Éamon de Valera, cabeza do Sinn Féin por parte irlandesa e David Lloyd George por parte británica. De Valera, porén, non aceptou ir e enviou no seu lugar Michael Collins, Arthur Griffith, Robert Barton, Eamon Duggan e George Gavan Duffy, que se reuniron con Lloyd George, Winston Churchill e Birkenhead.

Os británicos ameazaron á delegación irlandesa coa guerra total se non o aceptaban, e Collins máis que ninguén era consciente de que o IRA non estaba preparado para gañar esta guerra. De feito, a oposición ao tratado non era tanto pola partición (que consideraban como inviable a longo prazo) senón polo feito de xurar lealdade ao rei inglés.

Os delegados irlandeses sometéronse finalmente ás presións británicas:

* Xuramento á coroa británica
* Formación dunha Comisión Fronteiriza que decidise como se partiría o país.

O tratado foi asinado o 5 de decembro de 1921. O 7 de xaneiro do 1922 presentaron o proxecto ao Dáil Eireann, que o aceptou despois dunha axitada votación por 64 a favor e 57 en contra. De Valera, que estaba en contra, dimitiu e foi substituído por Arthur Griffith.

As profundas divisións entre os partidarios e contrarios ao tratado provocaron a Guerra Civil Irlandesa (xuño de 1922 - abril de 1923).
Arthur Griffith

**Arthur Griffith** ou *Art Ó Griofa*, nado en Dublín o 31 de marzo de 1872 e finado o 12 de agosto de 1922, foi un líder nacionalista irlandés, un dos que se encargou da negociación co goberno británico e pola cal Irlanda quedou dividida en dúas partes.

## Traxectoria 
Foi o fundador, no ano 1899, da revista *United Irishman*, na cal colaboraron as máis prestixiosas plumas irlandesas, entre a cal destaca dun xeito preferente a do poeta William Butler Yeats. El mesmo foi partícipe literario da súa publicación colaborando con editoriais a favor do autogoberno irlandés. No ano 1902 fundou unha organización que seria o caldo de cultivo do que posteriormente se convertería no Sinn Féin, movemento que naqueles momentos avogaba por unha Irlanda autónoma, aínda que non independente do Reino Unido.

Non existe ningunha constancia que Griffith participase no levantamento de Pascua de 1916, con todo os británicos encarcerárono como instigador e aínda que o seu período carcelario foi curto, aproximadamente dun ano, foi levado de novo a prisión un ano máis tarde sen ningunha razón legal e simplemente baseándose que era un líder nacionalista.

As eleccións xerais de 1918, levaron aos líderes do Sinn Féin ao poder, e os novos membros do Parlamento, que se reunían co nome de *Dáil Éireann* ou Asemblea de Irlanda, van elixir a Éamon de Valera como presidente da nación e a Griffith como o seu vicepresidente. A guerra aberta contra os británicos era inminente. A guerra de desgaste e guerrilla que os irlandeses iniciaran, baixo a supervisión de Michael Collins, contra o exército británico obtivo os seus froitos. E así, no ano 1921, Griffith foi encargado de encabezar unha delegación que tratase de buscar unha paz cos británicos e na cal se recoñecese o Estado Libre de Irlanda (coa sinatura final do Tratado Angloirlandés ). Aínda que Griffith foi elixido presidente en xaneiro de 1922, non tivo tempo de consolidarse no poder, morreu o 12 de agosto deste mesmo ano, moi pouco despois de que a guerra civil se apoderase do país.
Hipnopómpicas

Tipo de alucinación ou experiencia perceptiva que se dá ao finalizar o soño. Adoitan ser experiencias vívidas e con frecuencia aterradoras. Son extremadamente realistas xa que comprenden aspectos non só visuais, senón tamén táctiles, auditivos e incluso, sensación de movemento.

Diferénciase das hipnagónicas en que estas son ao espertar.

Adóitase dar na narcolepsia.
Síndrome de Kleine-Levin

A **síndrome de Kleine-Levin** consiste nunha hipersomnia recorrente asociada a trastornos alimentarios (hiperfaxia), sexuais (desinhibición sexual) e psíquicos.

## Características
A característica fundamental desta síndrome é que cursa en gromos e as súas formas incompletas son as máis frecuentes. Aparece en adolescentes de sexo masculino e a súa etioloxía é descoñecida. As hipóteses fisiopatolóxicas inclúen unha disfunción hipotalámica e anomalías no metabolismo da dopamina e a serotonina. Os síntomas clínicos recorrentes, unidos á idade de comezo e á existencia de factores infecciosos no seu inicio suxiren unha etioloxía autoinmune.

Describiuse unha variante no sexo feminino, que consiste nunha hipersomnia periódica asociada coa menstruación. Nos períodos asintomáticos, a vixilia e o comportamento dos pacientes son completamente normais. O diagnóstico é esencialmente clínico e os exames complementarios realízanse para descartar unha hipersomnia recorrente de causa orgánica (tumores do terceiro ventrículo, traumatismos craneoencefálicos, ictus) ou psíquica (neurose, depresión).
Terrores nocturnos

Os **terrores nocturnos** son unha parasomnia que sucede durante o Sono de Ondas Lentas.

Caracterízanse por despertares bruscos que se producen xeralmente no primeiro terzo do sono e iníciase cun grito de angustia. Aparece medo durante o episodio e signos de activación vexetativa coma taquicardia, taquipnea ou sudación. O individuo mostra falta relativa de resposta aos esforzos dos demais por tranquilizalo. Existe amnesia do episodio: o suxeito non pode describir o acontecido.
Pietro Cavallini

[miniatura|dereita|300px|Fresco de Cavallini na igrexa de Santa María en Aracoeli [Roma).]]

**Pietro Cavallini**, nado en 1259 e finado en 1330, foi un pintor e un mosaísta italiano da escola romana prerrenacentista do Trecento italiano. 
## Traxectoria 
O descubrimento dos seus frescos en Roma no 1900, permitiu a revisión da tese de Giorgio Vasari, que situaba a orixe da pintura italiana exclusivemente en Florencia.

As súas obras infuenciaron en Giotto di Bondone, despois da viaxe que este realizara a Roma, dando volta igualmente a afirmación inversa do mesmo Vasari.

En 1278, os pintores Cimabue, Pietro Cavallini e Filippo Rusuti, foron chamados desde Asís, para que decorasen a basílica de san Francisco, e influíron no mozo Giotto que se forma ao seu contacto.

## Obras 
* *Vida da Virxe* en Santa María de Transtevere, Rome (ca. 1291), mosaicos.
* *Xuízo Final* en Santa Cecilia do Transtevere, Roma (1293) .
* Frescos de *Santa Maria di Donna Regina*, Nápoles (1310-1320).
Terra de Van Diemen

A **Terra de Van Diemen** foi o primeiro nome que os europeos deron á illa de Tasmania, hoxe parte de Australia. O explorador holandés Abel Tasman foi o primeiro europeo en explorar Tasmania, á que chamou *Anthoonij van Diemenslandt* en honra de Antonio van Diemen, gobernador xeral da Compañía Holandesa das Indias Orientais que promoveu a expedición de Tasman pola rexión (1642-1643).

En 1803, a illa foi colonizada polos británicos como colonia penal co nome de *Terra de Van Diemen*. Foi rebautizada como *Tasmania* en 1856.
Gerrit Berckheyde

200px|miniatura|*A grande praza de Harleem* por Gerrit A. Berckheyde (1696).
**Gerrit Adrianszoon Berckheyde**, nado en Haarlem en 1638 e finado na mesma cidade o 10 de xuño de 1698, foi un pintor neerlandés do Barroco.

## Traxectoria 
Berckheyde foi discípulo de Frans Hals e do seu propio irmán Job Andrieszoon Berckheyde. Con este viviu un tempo na cidade e corte de Heidelberg e logo en Haarlem.

Pintou sobre todo vistas, con pequenas figuras humanas, de Haarlem, Ámsterdan, Colonia, Bonn e Heidelberg. As súas obras principais figuran, especialmente, nos museos de Ámsterdan e Anveres, Kassel (*Pastores*), Dresden (a *Damplatz* de Ámsterdam) e Schwerin.

## Véxase tamén
Nacionalismo irlandés

[miniatura|dereita|250px|A bandeira da [República de Irlanda que os nacionalistas adoptaron para representar a toda Irlanda.]]
[miniatura|dereita|Edificios do goberno irlandés en [Dublín.]]
O **nacionalismo irlandés** (en ) é un movemento político nacionalista que defende que o pobo irlandés debería gobernar Irlanda como un estado soberano. Dende mediados do século XIX, o nacionalismo irlandés foi considerado como unha forma de nacionalismo cívico baseado nos principios da autodeterminación e da soberanía popular. O nacionalismo irlandés defende e promove a cultura de Irlanda, especialmente a lingua irlandesa, a literatura, a música e os deportes. Creceu máis potente durante o período no que toda Irlanda formaba parte do Reino Unido, o que levou a que a maior parte da illa obtivese a independencia do Reino Unido en 1921.

Os nacionalistas irlandeses cren que o dominio estranxeiro foi prexudicial para os intereses irlandeses. No momento da partición de Irlanda a maior parte da illa era de relixión católica e en gran parte orixinaria da illa, mentres que unha parte importante do país, particularmente no norte, era protestante e descendía principalmente de persoas da Gran Bretaña que chegaran como colonos durante o reinado de Xacobe I. A partición produciuse tendo en conta criterios étnicos e relixiosos, acadando a maior parte de Irlanda a independencia, mentres que seis condados do norte seguiron formando parte do Reino Unido. Os nacionalistas irlandeses apoian a reunificación de Irlanda.

## Ideoloxía
O nacionalismo irlandés preocupouse historicamente da relación de Irlanda coa Gran Bretaña. Tamén se referiu á opresión histórica dos católicos, que son identificados como a xente irlandesa nativa, por protestante, que se identifican coa presenza británica en Irlanda.

Porén, a relevancia do tradicional nacionalismo irlandés non modificou o status de Irlanda do Norte, a cal forma parte do Reino Unido, aínda que unha substancial minoría nacionalista (cada vez maior polo aumento dos católicos en Irlanda do Norte) quere estar unida ao resto de Irlanda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*