open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pedro Piñeiro

**Pedro Piñeiro Hermida**, nado no Valadouro o 14 de abril de 1946, é un mestre e político galego vinculado ao PSdeG-PSOE que foi alcalde de Rianxo entre 1994 e 2011

## Traxectoria 
Pedro Piñeiro instalouse nos anos 70 na vila mariñeira de Rianxo coma mestre do CEIP Castelao, do cal chegou a ser director ata o seu acceso á alcaldía do concello. Nas eleccións municipais de 1991 foi elixido concelleiro polo PSdeG-PSOE ocupando a área de Cultura, ata a renuncia de Xosé Bravo Frieiro á alcaldía en abril de 1994, tralo cal foi elixido novo rexedor a partir do 9 de maio seguinte. Nas  eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e logrou a alcaldía con maioría absoluta, ampliando os apoios que o partido lograra 4 anos antes. Nas municipais de 1999 revalidou novamente a alcaldía, con resultados similares ós anteriores comicios. Nas municipais de 2003 revalidou de novo a alcaldía ampliando notoriamente o seu respaldo, subindo de 9 a 11 concelleiros e logrando o maior número de votos logrado por ningún partido en Rianxo.

Nas municipais de 2007 encabezou de novo a candidatura do PSdeG-PSOE e revalidou novamente a alcaldía con maioría absoluta, se ben experimentou un considerable retroceso de apoio e baixou de 11 a 9 concelleiros. Neste último mandato foi elixido deputado provincial. Durante todo este tempo foi independente, sen chegar a afiliarse ao PSdeG. Renunciou a presentarse á reelección nas municipais de 2011, polo que o 11 de xuño foi sucedido por Adolfo Muíños (BNG). En 2012 foi condenado polo TSXG a seis meses de prisión e 14 anos de inhabilitación por delitos de prevaricación urbanística na concesión dunha licenza a un taller de pedra propiedade dun familiar dun dos membros da corporación de goberno, construído sobre chan non urbanizable, e por non tomar medidas para repoñer a legalidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Eleccións municipais en Rianxo
Cumbraos, Monterroso

**San Martiño de Cumbraos** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 41 habitantes, deles 22 eran homes e 19 eran mulleres, o que supón un aumento de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Toponimia 
O topónimo **Cumbraos** ten orixe no asentamento de poboación nos séculos IX e X de grupos de xente chegados desde Coímbra.

## Patrimonio 
A igrexa de San Martiño de Cumbraos foi construída orixinalmente en estilo románico. Destacan o seu arco triunfal, a portada de medio punto e varios canzorros con decoracións variadas.

A igrexa forma un conxunto arquitectónico coa casa-torre de Cumbraos construída entre os séculos XV e XVI por mandato de Álvaro Gaioso e Osorio. É unha torre de planta rectangular con dous corpos e soto e cuberta a catro augas.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cumbraos 
### Parroquias de Monterroso 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Cumbraos_CanzorrosNorte.jpg|Detalle canzorros
Ficheiro:Cumbraos_Fiestra.jpg|Fiestra
Ficheiro:Cumbraos_Pórtico.jpg|Detalle Pórtico

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
The Maltese Falcon (novela)

***The Maltese Falcon*** (*O falcón maltés*) é unha novela de Dashiell Hammett publicada en 1930, pioneira no xénero da novela negra.

## Trama 
Sam Spade é un detective de San Francisco que recibe o encargo de vixiar a unha rapaza. Ao día seguinte, o seu socio Archer aparece morto, e Sam vese inmiscido nunha trama dun home rico que busca unha estatua con forma de falcón peregrino incrustada con pedras preciosas, que os cabaleiros da Orde de Malta regalaron a Carlos I de España en 1530.

## Adaptacións 
A novela foi adaptada ó cine en tres ocasións:
* *The Maltese Falcon*, película de 1931 dirixida por Roy Del Ruth;
* *Satan Met a Lady*, película de 1936 dirixida por William Dieterle;
* *The Maltese Falcon*, película de 1941 dirixida por John Huston e protagonizada por Humphrey Bogart.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
*

### Outros artigos 
* Maltese Falcon Society
Os Ferreiros, Monterroso

**San Cibrao dos Ferreiros** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 41 habitantes (20 homes e 21 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Cibrao dos Ferreiros, Monterroso.jpg|Vista da igrexa
Ficheiro:OsFerreirosIgrexa3.jpg|Igrexa no agro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Ferreiros 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Fente, Monterroso

**San Martiño de Fente** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 38 habitantes, deles 19 eran homes e 19 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

Na Idade Media, concretamente no século XII, Fente foi un dos lugares de residencia do Conde de Galicia, Raimundo de Borgoña, e súa muller, a futura raíña Urraca de León, ata que no ano 1155 o rei Afonso VII lle doou estas terras ao mosteiro de Sobrado.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Martiño de Fente, Monterroso 2.jpg|Igrexa de San Martiño de Fente.
Ficheiro:FenteFiestraAbsida.jpg|Fiestra Leste. Igrexa de Fente
Ficheiro:FenteCruceiro.jpg|Cruceiro de Fente
Ficheiro:Igrexa de San Martiño de Fente, Monterroso.jpg|Nave Igrexa de Fente. Lado Norte

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fente 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Novelúa, Monterroso

**San Cristovo de Novelúa** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 115 habitantes (62 homes e 53 mulleres), cinco menos ca en 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Absida igrexa de San Cristovo de Novelúa, Monterroso.jpg|Ábsida da igrexa de Novelúa.
Ficheiro:NovelúaIgrexa2.jpg|Vista occidental. Entrada principal

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Novelúa 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Penas, Monterroso

**San Miguel de Penas** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 169 habitantes, deles 114 eran homes e 55 eran mulleres, o que supón un aumento de 6 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San_Miguel_das_Penas_Pazo_e_Torre.JPG
Ficheiro:Igrexa de San Miguel das Penas, Monterroso. Galiza.jpg
Ficheiro:Sepulcro dos Taboada en San Miguel das Penas, Monterroso, Galiza.jpg
Ficheiro:Igrexa de San Miguel das Penas, Monterroso, Galiza.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Penas 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Esporiz, Monterroso

**San Miguel de Esporiz** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 2059 habitantes (1001 homes e 1058 mulleres), dous menos ca en 2006.

## Patrimonio
A igrexa de San Miguel é de estilo románico do século XII. Foi a igrexa parroquial da vila de Monterroso ata que se construíu a nova na propia vila no século XX. Ten unha porta con arco de medio punto con dobre arquivolta. Nunha das reformas que se fixeron un dos canzorros foi levado a un dos muros laterais da igrexa. As basas das columnas da porta principal estiveron baixo terra até que hai uns anos foron destapadas. No interior hai pinturas murais moi importantes por debaixo do caleado.

## Galería de imaxes 

Portada occidental igrexa de San Miguel de Esporiz, Monterroso.jpg|Portada occidental da igrexa de San Miguel de Esporiz
Vacas Esporiz.jpg|Vacas a carón do cartel indicativo do lugar.
Vivenda Esporiz.jpg|Vivenda particular

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Esporiz 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Sucastro, Monterroso

**Santa Mariña de Sucastro** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 89 habitantes, deles 45 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de Santa Mariña de Sucastro.jpg|Igrexa de Santa Mariña de Sucastro.
Ficheiro:Igrexa de Santa Mariña de Sucastro, Monterroso.jpg|Igrexa de Santa Mariña de Sucastro.
Ficheiro:Igrexa de Santa Mariña de Sucastro, Monterroso, Galiza.jpg|Igrexa de Santa Mariña de Sucastro.
Ficheiro:Cruceiro en Sucastro.JPG|Cruceiro ao carón da igrexa de Santa Mariña.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Sucastro 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
O Bispo, Monterroso

**Santa María do Bispo** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 47 habitantes (21 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 57 habitantes.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Bispo
### Parroquias de Monterroso
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Monterroso
Tarrío, Monterroso

**Santa María de Tarrío** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 52 habitantes, deles 26 eran homes e 26 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A igrexa de Santa María de Tarrío é un edificio románico que se conserva case íntegro. Foi construída entre finais do século XII e principios do XIII. O seu pórtico principal, o arco triunfal, varios dos seus canzorros ou o sagrario primitivo están en bo estado de conservación.

## Galería de imaxes 

Igrexa de Santa María de Tarrío, Monterroso.jpg|Igrexa
TarríoFiestraAbsidal.jpg|Fiestra absidal
TarríoPorta.jpg|Detalle Porta

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tarrío 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Valboa, Monterroso

**San Salvador de Valboa** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 56 habitantes (24 homes e 32 mulleres), 2 menos ca no ano anterior.

A igrexa parroquial, de arquitectura románica, foi construída en 1147.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Valboa 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Armea, Láncara

**San Pedro de Armea** é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 83 habitantes, deles 42 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 86 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ármea 
### Parroquias de Láncara 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Láncara
Láncara, Láncara

**San Pedro de Láncara** é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 206 habitantes (118 homes e 88 mulleres), 16 menos ca en 2006.

## Familia Castro 
dereita|miniatura|Placa que lembra a casa onde naceu o pai de Fidel Castro.
Desta parroquia era Ángel Castro Argiz, pai do avogado, militar, revolucionario e político cubano Fidel Castro.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Láncara 
### Parroquias de Láncara 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Láncara
Monseiro, Láncara

**San Miguel de Monseiro** é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 70 habitantes (35 homes e 35 mulleres), catro menos ca en 2006.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Monseiro
### Parroquias de Láncara
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Láncara
MACBA

O **Museo de Arte Contemporánea de Barcelona** (en catalán *Museu d’Art Contemporani de Barcelona*), coñecido tamén polas súas siglas **MACBA**, está adicado basicamente á exposición de obras realizadas durante a segunda metade do século XX. Atópase no barrio do Raval na cidade de Barcelona (España), moi preto do Centro de Cultura Contemporánea.

## Historia 
A idea de establecer na cidade un museo destas características débese ao escritor e crítico de arte Alexandre Cirici-Pellicer quen, en 1959, comezou a reunir unha colección de obras. Cirici contou coa axuda doutros afeccionados á arte que contribuíron na ampliación da colección. Realizaron diversas exposicións itinerantes con obras de artistas da época. A mostra *A arte e a paz*, celebrada en 1963 e que tiña un claro contido antifranquista, supuxo o final da idea de Cirici. A colección ata entón recompilada depositouse no Museo Víctor Balaguer.

A idea non foi recuperada ata 1985. Creouse un consorcio do que formaban parte o Concello de Barcelona e a Generalitat de Cataluña e decidiuse situar o novo museo na antiga Casa da Caridade. A idea quedou novamente freada ata que en 1986, o por entón alcalde de Barcelona, Pasqual Maragall, encargou a construción dun novo edificio para que fose sede do futuro museo. En 1987 constituír a *Fundación Museo de Arte Contemporánea*, de carácter privado, que se uniu ao consorcio formado polas dúas administracións públicas. O MACBA abriu as súas portas o 28 de novembro de 1995.

A construción da que sería a sede do museo encargouse ao arquitecto norteamericano Richard Meier. O edificio proxectado por Meier pretende unir a arte contemporánea exposta no interior coas formas históricas dos edificios lindeiros. A entrada ao MACBA dá acceso a un vestíbulo de forma cilíndrica desde o que se acceden, por medio dunhas ramplas, ás diferentes galerías nas que se realizan as exposicións. A utilización da cor branca, complementada polo uso de claraboias de cristal e de materiais reflectores, fai que o edificio dispoña dunha especial luminosidade.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do museo
* Información práctica sobre o Museo de Arte Contemporánea de Barcelona (dirección, prezos, horarios, mapa etc)
Ribeira de Pena

**Ribeira de Pena** é un concello portugués situado ó norte do país, pertencente ao distrito de Vila Real, na rexión Norte.

## Xeografía 
É sede dun municipio de 217,66&nbsp;km² de superficie e con 7 412 habitantes (censo de 2001), subdividido en 7 freguesías. O municipio está limitado ao norte polos municipios de Boticas, ao leste por Vila Pouca de Aguiar, ao sur por Vila Real, ao suroeste por Mondim de Basto e ao oeste por Cabeceiras de Basto.

### Demografía 
O seguinte gráfico mostra a evolución da poboación censada no concello dende o ano 1900 ata o ano 2004:

ImageSize  = width:450 height:370
PlotArea   = width:400  height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:15000

TimeAxis   = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:1000 start:0
Colors= 
  id:AO  value:red
  id:AA  value:black
  id:AB  value:red
  id:AC  value:black
  id:AD  value:red
  id:AE  value:black
  id:AF  value:red

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1900      from:0 till:9606 color:AO
  bar:1930      from:0 till:10806 color:AA
  bar:1960      from:0 till:13309 color:AB
  bar:1981      from:0 till:10796 color:AC
  bar:1991      from:0 till:8504 color:AD
  bar:2001      from:0 till:7412 color:AE
  bar:2004      from:0 till:7251 color:AF

## Cultura
As festas municipais celébranse o 16 de agosto.
Bresmaus, Sarreaus

**San Bartolomeu de Bresmaus** é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 68 habitantes, deles 34 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Bresmaus
### Parroquias de Sarreaus
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Sarreaus
Freixo, Sarreaus

**Santiago de Freixo** é unha parroquia do concello de Sarreaus na comarca da Limia, na provincia de Ourense. En 2017 tiña 127 habitantes, 48 menos ca en 2007 (86 homes e 89 mulleres) e 44 menos ca en 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Freixo 
### Parroquias de Sarreaus 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Sarreaus
Milleirós, Monterroso

**San Pedro de Milleirós** é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 30 habitantes, deles 17 eran homes e 13 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Milleirós 
### Parroquias de Monterroso 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Monterroso
Simón Pacheco

**Simón Pacheco Mato**, nado en Santiago de Compostela en 1968, é un artista visual galego.

## Traxectoria 
### Formación 
De vocación temperá e formación autodidacta que completa coa realización de cursos nalgunhas das academias máis prestixiosas, como o Royal College of Art e a Central Saint Martins College of Art de Londres ou a School of Visual Arts de Nova York. A finais do 2006 trasladouse desde Vigo a Berlín, onde reside actualmente.

### Estilo 
Afirma que a súa obra se basea na súa observación da "realidade" máis aló do consenso. As diferentes técnicas que emprega e empregou, para Pacheco, non son un fin en si mesmas, senón un elemento mais de integración nun todo sorprendente, que é a súa obra, á fin.

### Distincións 
En 1990 obtivo o premio Arganzuela, en Madrid, concedido por un xurado que integraban, entre outros, Rafael Canogar e Darío Villalba. En 1993 é premiado no certame Novos Valores, na Bienal de Pontevedra, e grazas á bolsa de estudos viaxou por segunda vez a Nova York, onde coñeceu e absorbeu innovacións na expresión plástica, que no seu afán creador é totalizadora.

Participou na Bienal de Pintura Eixo Atlántico en 1997. En 2001 recibiu a bolsa Unión Fenosa e pasou seis meses como bolseiro en Londres. Accésit no II Premio Auditorio de Galicia en 2002, Premio Nova Creación Artística do Museo do Mar de Galicia en 2003 e segundo Premio Conxemar no 2006.

## Obra 
A súa obra atópase en diversas coleccións públicas e privadas, entre elas a colección do Centro Galego de Arte Contemporánea.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* García Iglesias, José Manuel: *Expresiones y técnicas*. Texto en catálogo.
* González Alegre, Alberto: *As últimas encrucilladas. Trazos e camiños*. Catálogo.
* Rubio Nombloy, Javier: *Simón Pacheco. Hacer*. Madrid, El Punto de las Artes, 1991.
* David Barro, Fernando Castro Flórez, Vicente Molina Foix, Alberto Ruiz de Samaniego, Severino Penelas, Alberto González-Alegre e Manuel Olveira: *simón pacheco ...1999-2005...*. Catálogo

### Ligazóns externas 
* www.simonpacheco.com
Reebok

**Reebok International Limited** é unha das empresas máis famosas do mundo. 
Reebok é unha marca de roupa deportiva, fabrica zapatillas deportivas, chándales e outros accesorios.

## Historia 
A compañía fundouse en 1895 en Bolton, Inglaterra. Foi fundada por Joseph William Foster baixo a súa compañía **J.W. Foster and Sons Limited**. co nome de Mercury Sports, non foi até 1960 que se renomaría a Reebok.

En 1988 creou o Premio Reebok de Dereitos Humanos, *Reebok Human Rights Award* *(RHRA),* que homenaxea a activistas menores de trinta anos que loitaron polos dereitos humanos a través de medios non violentos

En 1996 propuxo a Nike unha alianza para acabar co traballo infantil nas subcontratas de fábricas, maiormente asiáticas. 

En xaneiro de 2006, Reebok foi adquirida por 3.100 millóns de euros por Adidas AG, coa intención de competir contra Nike, sobre todo no mercado estadounidense. En outubro do mesmo ano, Reebok saca o seu primeiro *Reebok I am what I am* (Eu son o que eu son). En 2007 deixou de entregar os RHRA.

En 2021 Adidas asinou un precontrato para vender a marca a Authentic Brands Group, e nese mesmo ano volveu dar os RHRA.

## Logotipo 
Inspirado nun antílope africano chamado rhebok, o logo representa un antilope simplificado chamado "vector". A marca tamén simplificou o nome a Reebok.

Logo Reebok.jpg|2002-2006
Reebok wordmark (2008–2014).svg|2009-2012
Reebok delta logo.svg|Desde 2012

## Provedor 
[230px|miniatura|Propaganda de Reebok en [Basel]]

A empresa manexa exclusivamente os dereitos de fabricar e comercializar os uniformes da NFL desde 2002, a Canadian Football League desde 2004, e é a provedora oficial de calzado para a NFL e a Major League Baseball.

### Xogadores de Tenis 
No circuíto de tenis profesional, algúns xogadores utilizan esta marca en todos os seus partidos, entre eles xogadores atópanse o peruano Luís Horna ou o español Nicolás Almagro

## Notas
Francisco Iturralde Cabeza de Vaca

**Francisco Iturralde Cabeza de Vaca**, nado en Valladolid en 1896 e fusilado en Ferrol o 10 de setembro de 1936, foi un anarcosindicalista, que traballou como oficial de telégrafos e matemático.

## Traxectoria 
Destinado en Pontevedra en 1930, xa antes da proclamación da Segunda República Española militaba na Confederación Nacional do Traballo e na Federación Anarquista Ibérica. Foi membro fundador do periódico *¡¡Revolución!!*, no que colaborou ata que o abandonou debido ó control mantido polo PCE local.

En 1932 fundou coa axuda do camareiro Desiderio Comesaña o Ateneo Obrero de Divulgación Social e colaborou na creación do grupo anarquista Natura, a partir do cal en 1933 artellouse o primeiro comité rexional da FAI.

Como castigo pola súa militancia, foi destinado a Ferrol en 1933. Pouco despois da súa chegada colaborou na creación da Escuela Racionalista de Ferrol, impartindo clases a nenos e adultos xunto á súa muller, Marina Ochotorena. Coa chegada da Fronte Popular artellou unha Universidade Popular.

Escribiu artigos de divulgación científica en prensa anarquista como *Brazo y Cerebro*, ademais de ser conferenciante e polemista.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi inculpado en causa militar en Ferrol. Sobresida a causa, foi fusilado en Ferrol.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Francisco Iturralde Cabeza de Vaca, anarquista, maestro racionalista, fusilado por los franquistas en Ferrol en 1936
Ronfe, Láncara

**San Pedro de Ronfe** é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 98 habitantes (49 homes e 49 mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Ronfe
### Parroquias de Láncara
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Láncara
Luhansk

**Luhansk** (en ucraíno Луга́нськ /lu'ɦɑnʲsʲk/, en ruso Луга́нск /lu'gɑnsk/), (antiga Voroshilovgrado), é unha cidade do leste de Ucraína, na confluencia dos ríos Luhan e Oljóvaia.

É un centro industrial situado na conca mineira do Dónets. Aquí fabrícanse produtos como equipamento para minería e ferrocarrís, alimentos procesados e ferramentas. A cidade conta cunha escola de medicamento e un instituto de agricultura. Fundada en 1795 como núcleo siderúrxico, Luhansk creceu cando a minería de carbón a grande escala comezou na rexión, ao redor de 1890. Durante 43 anos (1935-1958, 1970-1990) a cidade chamouse Voroshilovgrado en honra ao dirixente soviético Clemente Voroshilov. A súa poboación segundo estimacións para 2004 é de 445.900 habitantes.

## Notas
A Pobra de San Xiao, Láncara

**A Pobra de San Xiao** é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 736 habitantes (349 homes e 387 mulleres), 96 máis ca en 2006.

Na vila da Pobra de San Xiao está a capital do concello.

## Deporte 
A Pobra de San Xiao tivo un equipo de fútbol sala, o ED Láncara, máis coñecido polo nome dos seus patrocinadores Muebles Caloto e Barcel Euro. Entre 2004 e 2006 xogou na División de Honra, a máxima categoría do fútbol sala español.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Pobra de San Xiao 
### Parroquias de Láncara 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Láncara
Madeleine Martin

**Madeleine Elizabeth Martin**, nada en Manhattan (Nova York) o 15 de abril de 1993, é unha actriz estadounidense de dobraxe, teatro e televisión.

## Traxectoria
É coñecida por interpretar o papel de Becca Moody na serie de televisión *Californication*. Interveu tamén en serie como *Law & Order* en varios episodios.
Voo 5022 de Spanair

O **voo JK 5022 da compañía Spanair** (voo en código compartido con Lufthansa LH255), un McDonnell Douglas MD-82, con orixe no Aeroporto de Barajas en Madrid e destino o aeroporto das Palmas de Gran Canaria (España) tivo un accidente durante o proceso de engalaxe o día 20 de agosto de 2008 ás 14:45 hora local (12:45 UTC). A aeronave caeu inmediatamente despois de engalar da pista 36L do Aeroporto de Barajas, converténdose no primeiro accidente con mortes na historia da compañía Spanair. Houbo 154 mortos e 18 feridos . Este foi o accidente máis grave aéreo de España desde 1985.

## Accidente 
miniatura|esquerda|150px|Localización do accidente.
As primeiras informacións afirmaban que a aeronave, que transportaba 172 persoas, das cales 162 eran pasaxeiros e 10, tripulantes, sufrira un aborto no primeiro intento por engalar dado que o piloto notara que un sensor daba unha temperatura excesiva nunha das tomas de aire, segundo informou Spanair, provocando un retardo de máis dunha hora na saída. No momento do segundo intento por elevarse, a nave sufriu un incendio no motor dereito. Incapaz de gañar altitude, caeu nunha estrada paralela á pista, quebrándose en dúas partes.

## Vítimas 
De acordo co comunicado oficial, encontráronse 26 sobreviventes entre os restos do aparello, os cales foron levados a distintos hospitais da rexión; desgraciadamente, seis morreron antes de chegar ao hospital e, outro máis, morreu esa noite no hospital. Moitos dos dezanove sobreviventes estaban en estado crítico. Especúlase que o resto dos pasaxeiros morreron inmediatamente tralo accidente, no incendio posterior.

As primeiras reportaxes indicaron un número variado de vítimas, que foron variando continuamente ao longo do día.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de accidentes aéreos
* Accidente de Peinador
* Voo 118 de Aviaco

### Ligazóns externas 
* Descrición do acidente no Aviation Safety
Lavadoiro

miniatura|250px|Antigo lavadoiro.

Un **lavadoiro** é un lugar destinado ao lavado da roupa.

Antigamente, o lavadoiro era o lugar dentro ou fóra do fogar no que se lavaba a roupa á man sobre unha táboa ou pedra lisa que tamén recibía este nome, moitas veces no mesmo río ou regueiro.

Cos anos, e especialmente en Galicia, os lavadoiros, que adoitaban ser públicos e de uso colectivo,  convertéronse nunha construción popular preto das fontes á que as veciñas do lugar acudían a lavar a roupa no que constituía unha actividade de socialización. Estes lavadoiros públicos consistían nunha canle que traía a auga a un ou varios depósitos de granito ou formigón. Ós lados destes depósitos había lousas inclinadas para lavar á man sobre elas. A miúdo contan cunha cuberta sostida por catro ou seis piares de pedra ou obra a xeito de alpendre. As cubertas adoitan ser a catro augas con dúas tesoiras de madeira.

O número de lavadoiros medrou nas aldeas especialmente no século XX, antes da chegada da lavadora individual.

Unha veciña do Grove, usuaria durante toda a súa vida dun destes lavadoiros tradicionais, relatou o labor de lavar a roupa á man, que foi resumido así:

Nun fogar moderno, un lavadoiro está equipado cunha lavadora e unha secadora automáticas, e a miúdo un lavabo grande para lavar á man os artigos delicados, así como unha táboa de pasar o ferro. Moitas veces o lavadoiro áchase no soto das vivendas, mais en moitas casas modernas pódese atopar no piso terreo preto da cociña ou no sobrado preto dos cuartos.

## Notas 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Sarria 0002.jpg|Lavadoiro en Sarria.
Ficheiro:ArcosGraba1.JPG|Lavadoiro en Arcos.
Ficheiro:SAN BENITO ABAD 1948.JPG|Gondomar.
Ficheiro: Lavadoiro en Fingoi de Abaixo.jpg|Lavadoiro de Fingoi de Abaixo, Lugo.
Ficheiro:Lavadoiro, Muros.jpg|Lavadoiro do Chalón en Muros.
Ficheiro:Lavadoiro de Ganade, Xinzo de Limia.jpg|Ganade, Xinzo de Limia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lavadoiro (curtametraxe)
Goián

Como topónimo **Goián** pode referirse a:

;En Galiza
***Goián**, parroquia do concello de Sarria;
***Goián**, parroquia do concello de Tomiño;
***Goián**, lugar da parroquia de San Romao da Retorta, no concello de Guntín;
***Goián**, lugar da parroquia de Ferreira de Pantón, no concello de Pantón;
***Goián**, lugar da parroquia de Torres, no concello de Vilarmaior.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Desertos de Australia

[miniatura|250px|Localización dos [desertos en Australia.]] 
Os **desertos de Australia** cobren unha gran porción do chan australiano. A maior parte dos desertos atópanse na rexión central e noroeste do país. A maior parte de Australia é desértica ou semiárida. O tamaño total dos desertos en Australia suman 2,3 millóns de km e ocupa un 44 % do territorio continental.

## Desertos de Australia 
## Superficie ocupada 
Posto que a área dun deserto é difícil de medir con exactitude, a continuación móstrase unha táboa con datos de diversas fontes sobre as superficies dos principais desertos de Australia.

## Outros desertos 
* Pequeno Deserto Areoso. 
* Deserto do Oeste  agrupación dos desertos de Gibson e Gran e Pequeno Deserto Areoso. 
* Deserto de Strzelecki. 
* Deserto de Tanami. 
* Deserto de Tirari.
Pequeno Deserto Areoso

O **Pequeno Deserto Areoso** sitúase no territorio de Australia Occidental, ao sur do Gran Deserto Areoso e ao oeste do Deserto de Gibson. De feito, é denominado así pola súa proximidade e a súa similitude co Gran Deserto Areoso, aínda que é moito menor en superficie. Tanto os seus relevos, como a súa fauna e flora, son todas similares ao Gran Deserto Areoso. Ambos os desertos son cruzados pola estrada Canning Stock. 

O Pequeno Deserto Areoso pertence a unha das rexións IBRA (Interim Biogeographic Regionalisation for Australia) de Australia Occidental.

## Véxase tamén 
* Lista de desertos do mundo
* Lista de desertos por área
Provincia de Sogdiana

A **provincia de Sogdiana** (**Вилояти Суғд**) é unha das catro divisións administrativas e unha das tres provincias (**Вилоятҳо**, *Vilojatxo*) que conforman a división administrativa de Tadjiikistán. Está situada no noroeste do país. Ten unha superficia de 26.100&nbsp;km², e unha poboación de 1.870.000 de acordo co censo de 2000.

A provincia comparte unha fronteira coas provincias de Xizagh (*Jizax*), Namangán, Samarcanda e Ferganá do Uzbekistán, e coas provincias de Ox (*Osh*) e Batquén (*Batken*) de Kirguizistán. O río Sir ("Sir Daria") flúe a través da provincia.

A provincia era coñecida co nome de «Leninabad» ata 1991, taxiquizado coma «Leninobod» ata o 2000, e renomeada como Sogdiana en homenaxe á rexión histórica do mesmo nome que ocupaba parte do actual Tadjiikistán, no 2004.

A súa capital é Ghuxand, en taxico Хуҷанд (*Xushand*), "Leninabad" durante o período soviético.

## Outras cidades 
Outras cidades importantes son:
* Chkalov.
* Gafurov.
* Isfará.
* Istaravxán (Urateppa).
* Conibodom (Kanibadam).
* Panjakent.

A provincia de Sogdiana conta cos seguintes 14 distritos:
 
* Distrito de Ainí,Айнӣ.
* Distrito de Axt, Ашт (*Asht*). 
* Distrito de Gafurov, Ғафуров (*Ghafyrov*). 
* Distrito de Zafarobón, Зафаробод (*Zafarobón*).
* Distrito de Gonchí, Ғончӣ (*Ghonchí*). 
* Distrito de Istaravxán, Истаравшан (Istaravshán).
* Distrito de Isfará, Исфара (Isfará).
* Distrito de Conibodom, Конибодом (Konibodóm). 
* Distrito do Maschoh e Montañoso Кӯҳистони Масчоҳ]] 
* Distrito de Maschoh, Масчоҳ (Maschoh).
* Distrito de Panxicand, Панҷиканд (*Panjikand*).
* Distrito de Spitáman, Спитаман (Spitáman).
* Distrito de Xabbor Rasulov, Ҷаббор Расулов (Jabbor)
* Distrito de Xahristón, Шаҳристон (Shahristón).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Iagnobés.

### Ligazóns externas 
* https://web.archive.org/web/20040711043929/http://www.sugd.by.ru/doc/rus/society/s01.shtml.Páxina sobre a provincia de sogdiana en ruso.
* citypopulation.de
Deserto de Gibson

O **Deserto de Gibson** é un deserto localizado en Australia Occidental. Presenta unha superficie de 155.000 km² e os únicos australianos que a habitan son aborixes. é un terreo areoso con dunas e herba seca. Entre a fauna máis característica cabe destacar ao canguro vermello e ao emú.

O Deserto de Gibson forma parte da meseta de Australia Occidental e esténdese entre o Lago Disappointment e o Lago MacDonald, ao longo do Trópico de Capricornio. é unha área onde abundan pedras e rochas. O nome do deserto débese a Alfred Gibson, explorador que morreu no seu intento de cruzalo durante unha expedición en 1874 xunto a outro explorador, Ernest Giles, que sobreviviu e bautizou ao deserto en honra ao seu compañeiro.

## Clima 
As precipitacións no Deserto de Gibson roldan os 200-250 mm anuais. O clima é normalmente cálido, con máximas térmicas que alcanzan os 40&nbsp;°C en verán e 18&nbsp;°C en inverno.

## Ambiente e vida salvaxe 
Debido á ausencia de agricultura e industria a grande escala en toda a rexión, o medio ambiente apenas sufriu cambios notables nos últimos tempos. Con todo, recentemente comezaron a establecerse algunhas especies alóctonas. Existen varias estacións gandeiras nos límites do deserto, pero a maioría non se utilizan ou son inaccesibles. A paisaxe, formado fai 200 millóns de anos, está composto por dunas de area fosilizada, alternadas con cortizas rochosas cubertas de herba seca. A ausencia de choiva e a intensa calor impediron ao ser humano alterar este territorio. Esta ampla rexión árida está habitada por tribos aborixes.

## Lecer e turismo 
A Reserva Natural do Deserto de Gibson é moi popular debido aos seus tours en todo terreo polo deserto desde a famosa Gunbarrel Highway.

## Xeografía 
O Deserto de Gibson atópase ao sur do Gran Deserto Areoso e ao norte do Gran Deserto de Vitoria, a unha altitude duns 500 msnm. Os maiores asentamentos disponse nas rexións máis elevadas (e máis frías).

## Bioxeografía 
miniatura|dereita|Rexións que conforman o IBRA, co Deserto de Gibson en vermello. 
O Deserto de Gibson pertence a unha das rexións IBRA (Interim Biogeographic Regionalisation for Australia) de Australia Occidental.

## Véxase tamén 
* Desertos de Australia. 
* Deserto do Oeste.
O Cádavo

Como topónimo **O Cádavo** indica unha superficie queimada. Pode referirse a:

;En Galiza
***O Cádavo**, lugar da parroquia da Esperela, no concello de Baleira;
***O Cádavo**, lugar da parroquia de Sacos, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***O Cádavo**, lugar da parroquia de Fene, no concello de Fene;
***O Cádavo**, lugar da parroquia do Val, no concello de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Forno

[miniatura|Forno nunha pintura de [Millet.]] 
Un **forno** é un dispositivo que xera calor e que o mantén dentro dun compartimento pechado. Utilízase xeralmente na cociña para quentar, cocer ou secar alimentos.

A enerxía calorífica utilizada para alimentar un forno pode ser suplida directamente por combustión (leña, gas), radiación (luz solar), ou indirectamente por medio de electricidade (forno eléctrico).

## Tipos de fornos 
miniatura|Boca dun forno de pan.
[miniatura|Forno en [Galicia.]]
* Forno de leña. Funcionan a partir de materiais forestais, o cal representa un grave risco ecolóxico na actualidade. 
* Forno de gas. Son unha boa opción xa que teñen unha cocción similar aos de leña. En canto ás implicacións ecolóxicas é aínda mellor xa que estes non mandan ao ambiente gases dunha combustión non controlada. 
* Forno eléctrico. Aínda cando os fornos eléctricos son totalmente automatizados, a cocción non é a óptima e o consumo de electricidade é alto. 
* Forno solar. O funcionamento radica no máximo aproveitamento dos recursos solares para obter enerxía calorífica. Aínda que chega a funcionar en días nubrados, os tempos de cocción son elevados.
* Forno de microondas. Funciona mediante a xeración de ondas electromagnéticas que interaccionan coas moléculas de auga contidas nos alimentos. A interacción consiste en aproveitar as propiedades resonantes das moléculas de auga que absorben a enerxía das ondas electromagnéticas, elevando a súa temperatura.

## Usos 
O forno convencional de cociña utilízase para enfornar, cocer, quentar ou asar comida. A lista de alimentos que se preparan deste xeito inclúe a carne, o peixe, o pan, os pasteis e outras sobremesas. Nalgúns países como na cociña india adóitanse empregar abundantemente e elaboran pratos especiais que se denominan *ao tandoor* (*ao forno*).

Na industria e a artesanía cerámica utilízanse fornos para cocer, secar e endurecer arxila.

Utilízanse distintos tipos de fornos para o secado de materiais húmidos, tales como madeira, pintura sobre metal etc.

Outro tipo de fornos utilízanse para a cremación.

## Galería de imaxes 

|Forno microondas.
File:Toaster oven.jpg|Forno tostador.
File:Lehmbackofen.jpg|Forno de leña.
File:Tatakua.jpg|Forno tradicional paraguaio de ladrillos cocidos.
File:PompeiiOven.JPG|Forno de terracota atopado en Pompeia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alto forno eléctrico 
* Forno de arco eléctrico 
* Forno de indución 
* Forno (de abellas) 
* Forno de reverbero 
* Tandoor
Castelo de Pallares, Guntín

**San Salvador de Castelo de Pallares** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 145 habitantes, deles 78 eran homes e 67 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CastelodePallares1.jpg|Vista Castelo de Pallares

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Castelo de Pallares 
### Parroquias de Guntín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guntín
Aeroporto de Frankfurt

miniatura|300px|Vista da terminal 2.

O **Aeroporto de Frankfurt** (alemán:* Flughafen Frankfurt am Main*) (IATA: FRA, ICAO: EDDF) está situado a 12 km do centro da cidade. Construído no ano 1936 e con catro pistas operativas, está xestionado pola compañía de transportes Fraport.

Por tráfico de pasaxeiros é o principal aeroporto de Alemaña, o terceiro de Europa despois de Londres-Heathrow e de París-Charles de Gaulle, e o noveno a nivel mundial. Por tráfico de mercadorías é o segundo a nivel europeo.

Ten o maior número de voos directos a países de fóra de Europa de todos os aeroportos europeos, 275 a 111 países. En 2010 viaxaron polo aeroporto 53,0 millóns de pasaxeiros.

Está prevista a construción da que sería a terceira terminal de pasaxeiros, a partir do 2013 e que entrará en servizo no 2020, para incrementar a súa capacitade ata os 90 millóns de pasaxeiros.

O aeroporto conta con dúas estacións de tren, unha rexional e outra de longa distancia. Deste xeito, o aeroporto ten unha ampla influencia territorial, xa que conecta de xeito intermodal a cidade de Colonia en menos de dúas horas, así como as áreas do río Ruhr e de Stuttgart.

## Aeroliñas e destinos
## Notas
Ferreira de Pallares, Guntín

**Santa María de Fereira de Pallares** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 131 habitantes (57 homes e 74 mulleres), un menos ca en 2006.

## Patrimonio 
Nesta parroquia localízase o mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:FerreiraPallares_Porta.jpg|Pórtico da Igrexa
Ficheiro:Mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares, Guntín.jpg|Claustro
Ficheiro:Ábsida de igrexa-mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares, Guntín.jpg|Ábsida
Ficheiro:Capela funeraria mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares, Guntín.jpg|Capela funeraria
Ficheiro:Mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares, Guntín 02.jpg|Interior do mosteiro
Ficheiro:FerreiraPallares_PortaClaustro.jpg|Porta ao Claustro
Ficheiro:FerreiraPallaresVistaCripta.jpg|Acceso á cripta
Ficheiro:FerreiraPallaresInteriorClaustro.jpg|Interior Claustro

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Ferreira de Pallares 
### Parroquias de Guntín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guntín

### Ligazóns externas 
* As parroquias de Guntín na web do concello
Guntín de Pallares, Guntín

**San Salvador de Guntín de Pallares** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 294 habitantes (153 homes e 141 mulleres), 51 máis ca en 1999.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Guntín de Pallares 
### Parroquias de Guntín 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:GuntínIgrexaVella.jpg|Igrexa vella

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guntín
* CPI Tino Grandío

### Ligazóns externas 
* As parroquias de Guntín na web do concello
San Romao da Retorta, Guntín

**San Romao da Retorta** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2010 tiña 101 habitantes, deles 55 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución de habitantes en relación ao ano anterior, 2009.

## Patrimonio 
Quedan pegadas da prehistoria no castro da Retorta. Un miliario adicado a Calígula no 40 d.C., atopado nos anos oitenta é un sólido indicio de que pola parroquia pasaba a Vía XIX. O miliario orixinal consérvase no Museo de los Caminos de Astorga. Na parroquia colocouse unha reprodución. 

A igrexa parroquial de San Romao da Retorta é románica. Construída a finais do século XII, ten planta rectangular. A súa primitiva cabeceira foi substituída no século XVII, conserva íntegros os muros da nave, con dúas portadas no norte e oeste.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Romao da Retorta, Guntín.jpg|Igrexa de San Romao da Retorta.
Ficheiro:Porta San Romao da Retorta.jpg|Porta lateral da igrexa.
Ficheiro:Camposanto San Romao da Retorta.jpg|Camposanto.
Ficheiro:San Romao da Retorta.jpg|Vista xeral.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Santa Euxea 
### Parroquias de Guntín 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guntín

### Ligazóns externas 
* As parroquias de Guntín na web do concello
Vilarmao, Guntín

**San Miguel de Vilarmao** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 35 habitantes (14 homes e 21 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 45.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Vilarmao 
### Parroquias de Guntín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guntín

### Ligazóns externas 
* As parroquias de Guntín na web do concello
Contratenor

O **contratenor** é o cantante adulto que canta no rexistro vocal masculino mais agudo, empregando o falsete, a voz de cabeza e a voz de peito. Os contratenores xorden coma unha alternativa ante a negativa da Igrexa Católica para os *castrati*.

## Extensión do seu rexistro
O rexistro dun contratenor vai dende o dó4 e o dó6 (C4 e C6), en ocasións a súa tesitura é aguda abondo para cantar papeis de soprano. Está, por tanto, por riba do rexistro do tenor (masculina) e coincide coa da contralto (feminina), aínda que o timbre é claramente distinto.
Zolle, Guntín

**Santa María de Zolle** é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2017 tiña 92 habitantes, 10 menos ca en 2007 (49 homes e 53 mulleres) e 11 menos ca en 2006.

## Patrimonio
No lugar de Zaíde consérvase un castro no que se atopou un sartego prerrománico antropoide, depositado no Museo Provincial de Lugo.

## Cultura 
### Etnografía 
#### Festas e celebracións 
*Santa María de Miño*
* **27 ou 29 de xuño**: Festa

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Zolleigrexa1.jpg|Igrexa de Zolle
Ficheiro:Zollecruceiro1.jpg|Cruceiro e caustra no adro
Ficheiro:Virxe pequena de Zolle.jpg|Virxe pequena, conservada na igrexa parroquial
Ficheiro:Zaíde panorámico.jpg|Vista panorámica do lugar de Zaíde
Ficheiro:ZOLLE (7).jpg|Zolle
Ficheiro:Vigo, Zolle.jpg|Vigo
Ficheiro:Igrexa parroquial de Zolle.jpg|Vista norte da igrexa parroquial
Ficheiro:Fontao, Zolle.jpg|alt=Fontao|Fontao

## Lugares e parroquias
### Lugares de Zolle
### Parroquias de Guntín
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Guntín

### Ligazóns externas
*As parroquias de Guntín na web do concello
Philippe Jaroussky

**Philippe Jaroussky**, nado en Maisons-Laffitte o 13 de febreiro de 1978, é un contratenor francés.

## Traxectoria 
Violinista de formación, consolidouse como un dos mellores contratenores a nivel mundial e ascendeu ata as altas esferas do mundo operístico. Aínda que se denomina contratenor, a súa voz mestura a bravura dun home e é agarimosa coma a dunha muller. Algunha vez amosou dificultade nos graves, pero os seus agudos son unha auténtica «festa de cores e variedades». Pódese considerar coma unha boa (e "pequena") referencia do que foron as voces dos castrati.

## Véxase tamén
Bardaos, O Incio

**San Xoán de Bardaos** é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 42 habitantes distribuídos en 4 núcleos de poboación, deles 18 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bardaos 
### Parroquias do Incio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Incio
Noceda, O Incio

**San Xoán de Noceda** é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o INE, en 2025 tiña 68 habitantes (33 homes e 35 mulleres), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 87 habitantes. En 1999 tiña 132 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Igrexa de San Xoán de Noceda, O Incio.jpg|Igrexa de San Xoán de Noceda.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Noceda 
### Parroquias do Incio 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Incio
Xestor de arranque

Un **xestor de arranque** (en inglés *bootloader*) é un programa informático sinxelo que non ten a totalidade das funcionalidades dun sistema operativo, deseñado exclusivamente para preparar todo o que precisa o sistema operativo para funcionar. Normalmente utilízanse os cargadores de arranque multietapas, nos que varios programas pequenos súmanse uns cos outros, ata que o último deles carga o sistema operativo.

Nos ordenadores modernos, o proceso de arranque comeza coa CPU executando os programas contidos na memoria ROM nunha dirección predefinida e configúrase a CPU para executar este programa, sen axuda externa, ó acender o ordenador.

## Véxase tamén 
Barebox
LILO

**Lilo** ("**Li**nux **Lo**ader") é un xestor de arranque de Linux que permite iniciar este sistema operativo xunto con outras plataformas no mesmo ordenador. Foi desenvolvido inicialmente por Werner Almesberger, actualmente está a cargo de John Coffman.

LILO funciona nunha variedade de sistemas de arquivos e pode arrancar un sistema operativo dende o disco duro ou desde un disco flexible externo. Permite seleccionar entre 16 imaxes no arranque, e pode instalarse tamén no *master boot record* (MBR).

O iniciar o sistema LILO soamente pode acceder aos drivers da BIOS para acceder o disco duro. Por esta razón nas BIOS antigas a área de acceso está limitada aos cilindros numerados de 0 a 1023 dos dous primeiros discos duros. En BIOS posteriores LILO pode utilizar sistemas de acceso de 32 bits permitíndolle acceder a toda a área do disco duro.

Nas primeiras distribucións de Linux LILO era o xestor *de facto* utilizado para arrancar o sistema. Na actualidade é unha segunda opción en favor do xestor de arranque GRUB.

## lilo.conf
O arquivo "lilo.conf" adoita localizarse en /etc/lilo.conf. Dentro de lilo.conf pódese atopar dúas seccións. A primeira sección, que define opcións globais, contén parámetros que especifican atributos sobre a localización do cargador. A segunda contén parámetros asociados as imaxes do sistema operativo que van ser cargadas.

A información específica sobre a súa definición pódese atopar na páxina do manual de lilo.conf

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Xestor de arranque
*SILO
*GNU GRUB
*Linux

### Ligazóns externas
* https://www.joonet.de/lilo/
*LILO homepage 
*LILO mini-HOWTO 
*mensaxes de erro de LILO
Trascastro, O Incio

**Santalla de Trascastro** é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 87 habitantes, deles 46 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Toponimia 
A orixe do topónimo é o latín , que fai referencia a unha fortaleza ou poboado fortificado.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Trascastro 
### Parroquias do Incio