Hepáticas

As **hepáticas** ou **marcantiófitas** (**Marchantiophyta**), que tamén recibiron os nomes de Hepaticophyta, Hepatophyta ou Hepaticae (clase), son unha división de plantas non vasculares embriófitas. O seu nome procede do aspecto de moitas delas semellante ao fígado. En galego reciben tamén o nome de **escamentas** ou **follas das pedras**. Igual que os musgos e antocerotas, teñen un ciclo de vida no que domina o gametófito, no cal as células da planta levan un só conxunto de cromosomas (son haploides).

Estímase que hai unhas 9.000 especies de hepáticas. Algunhas das especies máis familiares crecen formando unha estrutura talofítica sen follas, pero a maioría das especies teñen formacións aplanadas follosas e unha forma moi parecida a un musgo aplanado. As especies con este tipo de "follas" poden distinguirse dos musgos aparentemente similares por varias características, como os seus rizoides formados por unha soa célula. As hepáticas follosas tamén difiren da maioría dos musgos (pero non de todos) en que as súas "follas" nunca teñen unha costa (presente en moitos musgos) e poden ter cilios marxinais (moi raros en musgos). Outras diferenzas non son universais para todos os musgos e hepáticas, pero a presenza de "follas" dispostas en tres filas, a presenza de lobos profundos ou "follas" segmentadas, ou a ausencia de caulidios (taliños) ou filidios (folliñas) claramente diferenciados son características que apuntan a que a planta é unha hepática.

As hepáticas son caracteristicamente pequenas, xeralmente de 2 a 20&nbsp;mm de largo e individuos de menos de 10&nbsp;cm de longo, polo que moitas veces pasan desapercibidas. Porén, certas especies poden cubrir grandes áreas do chan, rochas, árbores ou calquera outro substrato razoablemente firme no cal se poidan desenvolver. Están distribuídas por todo o mundo en case todos os hábitats dispoñibles, pero máis frecuentemente en sitios húmidos, aínda que no deserto frío ártico hai especies de hepáticas tamén. Algunhas especies poden ser unha molestia en invernadoiros sombreados ou xardíns.

## Características físicas 
### Descrición 
A maioría das hepáticas son pequenas, xeralmente entre 2 e 20&nbsp;mm de largo e de menos de 10&nbsp;cm de longo, polo que facilmente pasan inadvertidas. As hepáticas máis coñecidas consisten en estruturas prostradas, aplanadas, con forma de fita ou ramificadas chamadas estruturas talofíticas; estas hepáticas denomínanse *talosas*. Porén, a maioría das hepáticas producen brotes aplanados con escamas solapadas ou unha especie de "follas" en dúas ou máis filas, a fila media é a miúdo moi aparente e diferente das outras dúas; as hepáticas deste tipo denomínanse *foliosas* ou *escamosas* (Jungermanniales). (*Ver exemplos na galería máis abaixo.*)

[esquerda|miniatura|Unha hepática talosa do grupo das [Marchantiales, *Lunularia cruciata*.]]
As hepáticas poden distinguirse con seguridade dos aparentemente similares musgos polos seus rizoides unicelulares. Outras diferenzas entre eles non son tan xerais; A diferenza das demais embriófitas, a maioría das hepáticas teñen polo menos nalgunhas das súas células corpos oleosos rodeados de membrana que conteñen isoprenoides, que son exclusivos, porque as gotas de lípidos que se observan no citoplasma das células noutras plantas non están rodeados de membrana. A semellanza física xeral entre algúns musgos e as hepáticas foliosas significa que a confirmación da identificación dalgúns grupos só pode realizarse con seguridade coa axuda do microscopio ou por un brioloxista experimentado.

As hepáticas teñen un ciclo de vida dominado polo gametófito, no que o esporófito depende do gametófito. Outra característica pouco usual é que no ciclo vital o esporófito (que é diploide) é de moi curta vida, e múrchase pouco despois de soltar as esporas.

### Ciclo vital 
miniatura|300px|Ciclo vital da hepática *Marchantia*.

A vida das hepáticas empeza coa xerminación dunha espora haploide que orixina un protonema, que pode ser unha masa de filamentos como febras ou un talo aplanado. O protonema é un estado transitorio na vida dunha hepática, a partir do cal crece o gametóforo maduro ("portador de gametos"), que produce os órganos sexuais do futuro gametófito. Os órganos masculinos denomínanse anteridios e producen anterozoides (ou espermatozoides). Os grupos de anteridios están rodeados por unha capa protectora de células chamada **perigonio**. Os órganos femininos denomínanse arquegonios e están protexidos por un delgado **periqueto**. En ambos os casos o anterozoide debe moverse nadando desde os anteridios, onde se orixinaron, aos arquegonios, onde se encontra a célula ovo. O anterozoide ou espermatozoide das hepáticas é *biflaxelado*, e os seus dous flaxelos permítenlle nadar curtas distancias na auga que molla e enchoupa estas pequenas plantas, para o que abonda que haxa unha fina película de auga. A viaxe pode ser facilitada pola salpicadura das pingas de chuvia. En 2008, investigadores xaponeses descubriron que algunhas hepáticas podían lanzar polo aire auga que contiña anterozoides ata unha distancia de 15&nbsp;cm, o que lles permitía fecundar plantas femia que crecían a bastante distancia da planta macho máis próxima.

Cando o anterozoide chega ao arquegonio ten lugar a fecundación, o que conduce á formación dun esporófito diploide. Despois da fecundación, orixínase un cigoto, que dá lugar a un esporófito inmaturo dentro do arquegonio, o cal desenvolve tres rexións no seu corpo: (1) un **pé**, que ancora o esporófito no seu lugar para recibir nutrientes da súa planta "nai", (2) unha **cápsula** esférica ou elipsoidal, dentro da cal se producirán as esporas e que as dispersará, e (3) unha **seta** (pedúnculo) entre a cápsula e o pé. Por exemplo, en *Riccia*, cando as partes vellas do talo bifurcado morren, as puntas máis novas convértense en individuos separados. Estas xemas de *Marchantia* poden dispersarse ata a 120&nbsp;cm ao salpicar a chuvia nas copas. En *Metzgeria*, as xemas crecen nas marxes do talo. *Marchantia polymorpha*, que crece con frecuencia en invernadoiros, a miúdo ten toda a súa superficie cuberta de contedores de xemas;

## Ecoloxía 
As hepáticas poden encontrarse en moitos ecosistemas de todo o planeta agás no mar ou ambientes excesivamente secos ou expostos a altos niveis de radiación solar directa. Son máis comúns, tanto en número coma en especies, nas zonas tropicais. As hepáticas ecóntranse máis frecuentemente en zonas moi ou moderadamente sombreadas, aínda que as especies do deserto poden tolerar a luz solar directa e períodos de total desecamento.

## Clasificación 
### Relacións con outras plantas 
Tradicionalmente, as hepáticas foron agrupadas coas outras briófitas (musgos e antocerotas) na división Bryophyta, dentro da cal as hepáticas formaban a clase **Hepaticae** (tamén chamada Marchantiopsida). Porén, como esta agrupación facía que Bryophyta fose parafilética, as hepáticas clasifícanse agora xeralmente na súa propia división. O uso do nome de división Bryophyta *sensu lato* aínda se encontra na literatura, pero máis frecuentemente Bryophyta úsase agora nun sentido restrinxido no que comprende só os musgos.

[miniatura|center|400 px|Dúas das hipóteses propostas sobre a [filoxenia das plantas terrestres (embriófitas).]]

Outra razón pola que as hepáticas son agora clasificadas separadamente é que parece que diverxiron a partir doutras plantas embriófitas pouco despois do inicio da súa evolución. A liña máis apoiada polas evidencias é que as hepáticas son o grupo vivo de plantas terrestres que non ten estomas no esporófito. Entre os primeiros fósiles que se cre que son hepáticas están fósiles de compresión de *Pallaviciniites* do Devoniano superior de Nova York. Estes fósiles lembran as especies modernas de Metzgeriales. Outros fósiles devonianos chamados *Protosalvinia* tamén se parecen a hepáticas, pero a súa relación con outras plantas aínda é inseguro, polo que é posible que non pertenzan ás Marchantiophyta. En 2007, anunciouse o descubrimento do fósil máis antigo asignable a hepáticas, chamado *Metzgeriothallus sharonae* do Givetiano (Devoniano medio) de Nova York, Estados Unidos. Porén, en 2010, atopáronse na Arxentina cinco tipos de esporas fosilizadas de hepáticas, que databan do período moi anterior Ordovícico medio, arredor de hai 470 millóns de anos.

### Clasificación interna da división 
Os Briólogos clasifican as hepáticas na división **Marchantiophyta**. Este nome está baseado no xénero máis universalmente recoñecido de hepáticas, o *Marchantia*. Ademais, tamén se lles chama **Hepaticophyta** (este nome non debe confundirnos e facernos pensar que está relacionado coa planta anxiosperma do xénero Hepatica). Ademais, ás veces é frecuentemente escrito en moitos libros como **Hepatophyta**.

Aínda que non hai consenso entre os briólogos sobre a clasificación das hepáticas por riba da categoría de familia, as Marchantiophyta poden subdividrse en tres clases:

* **Jungermanniopsida**, que comprende dúas ordes: Metzgeriales (hepáticas talosas simples) e Jungermanniales (hepáticas foliosas).
* **Marchantiopsida**, que inclúe tres ordes: Marchantiales (de talo complexo), e Sphaerocarpales (hepáticas de botella), e Blasiales (antes clasificadas en Metzgeriales). Tamén inclúe o xénero problemático *Monoclea*, que é ás veces situado na súa propia orde Monocleales.
* **Haplomitriopsida**, que é unha orde recoñecida recentemente como grupo irmá basal das outras hepáticas;
* **Marchantiophyta** Stotler & Crandall-Stotler 2000
** Haplomitriopsida Stotler & Crandall-Stotler 1977
*** Haplomitriales Hamlin 1972
*** Treubiales Schljakov 1972
** Marchantiopsida Cronquist, Takhtajan & Zimmermann 1966
*** Blasiidae He-Nygrén et al. 2006
**** Blasiales Stotler & Crandall-Stotler 2000
*** Marchantiidae Engler 1893 sensu He-Nygrén et al. 2006
**** Neohodgsoniales Long 2006
**** Sphaerocarpales Cavers 1910 (bottle liverworts)
**** Lunulariales Long 2006
**** Marchantiales Limpricht 1877 (complex thalloids)
** Jungermanniopsida Stotler & Crandall-Stotler 1977
*** Pelliidae He-Nygrén et al. 2006
**** Pelliales He-Nygrén et al. 2006
**** Pallaviciniales Frey & Stech 2005
**** Fossombroniales Schljakov 1972
*** Metzgeriidae Bartholomew-Began 1990
**** Pleuroziales Schljakov 1972
**** Metzgeriales Chalaud 1930
*** Jungermanniidae Engler 1893 (leafy liverworts)
**** Porellales Schljakov 1972
**** Ptilidiales Schljakov 1972
**** Jungermanniales von Klinggräff 1858

Estímase que hai unhas 9.000 especies de hepáticas, e polo menos un 85% delas pertencen ao grupo das foliosas. Malia estas análises parciais, polo momento non foi secuenciado ningún xenoma de hepática e só foron identificados e caracterizados uns poucos dos seus xenes.

## Importancia económica 
Antigamente pensábase que as hepáticas curaban doenzas do fígado. O seu nome procede de aparencia superficial dalgunhas hepáticas talosas que lembran o perfil dun fígado. Esta relación arcaica da forma da planta coa súa función estaba baseada na "Doutrina das sinaturas".

As hepáticas teñen pouca importancia económica directa hoxe. O seu grande impacto beneficioso é indirecto, por medio da redución da erosión nas ribeiras fluviais, a súa captación e retención de auga nos bosques tropicais e a formación de costras de solo en desertos e rexións polares. Porén, o ser humano usa directamente unhas poucas especies. Unhas cantas especies son hepáticas talosas acuáticas, como *Riccia fluitans*, que se venden para usalas en acuarios. As súas ramas delgadas e lixeiras flotan na superficie da auga e proporcionan un hábitat para pequenos invertebrados e os peixes que se alimentan deles.

## Galería 
Algunhas imaxes da estrutura e diversidade das hepáticas:

Image:Marchantia.jpg|*Marchantia polymorpha*, con pedúnculos anteridiais e arquegoniais.
Image:Archegonium.jpg|O arquegonio de *Porella*.
Image:Porella SPT.jpg|Un esporófito emerxendo do seu arquegonio.
Image:Porella platyphylla.jpg|Grupo de *Porella platyphylla* crecendo nunha árbore.
Image:Pellia epiphylla5 ies.jpg|*Pellia epiphylla* crecendo no chan húmido.
Image:Plagiochila aspleniodes0.jpg|*Plagiochila asplenioides*, unha hepática das Jungermanniales.
Image:RicciaFluitans1.jpg|*Riccia fluitans*, unha hepática acuática das Marchantiales.
Image:Liverwort.jpg|*Conocephalum conicum*, unha hepática das Marchantiales.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Briófitas
* Embriófitas
* Antocerotas

### Ligazóns externas 
* Galería de fotos de musgos e hepáticas
* Imaxes da estrutura das hepáticas
* Esquema da clasificación das hepáticas
* LiToL: Assembling the Liverwort Tree of Life (nota: en vez de 500.000 millóns de anos débese ler "480 millóns de anos".)
* Interrelacións entre musgos, hepáticas e antocerotas
* Conexión entre os musgos e hepáticas
* Información adicional sobre hepáticas
* Hepáticas