Gran Premio de Italia de 1988

O **Gran Premio de Italia de 1988** foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 11 de setembro de 1988. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a décimo segunda proba da tempada de . A carreira foi o 58º Gran Premio de Italia e o 53º, que se celebrou en Monza.

## Resumo
### Carreira 
Coas emocións a tope logo da morte de Enzo Ferrari, os tifosi rezaran por unha vitoria de Ferrari en Monza. Con todo, co dominio de McLaren, as esperanzas dunha vitoria en casa parecían escasas. A tempada foi dominada por McLaren, que gañara todas as carreiras da tempada (11) antes do Gran Premio de Italia, e volvería gañar as 4 carreiras restantes.

Nigel Mansell afectado pola varicela, viuse obrigado a non participar. A Martin Brundle, o seu substituto en Bélxica pedíuselle volver, pero o seu xefe en Jaguar Sportscar Team Tom Walkinshaw vetou a medida, polo que o segundo asento e piloto de probas de Williams (e principal rival de Brundle para o Campionato Mundial de Sportscar de 1988) Jean-Louis Schlesser substituíuno.

Prost logrou pasar a Senna no comezo, pero o seu motor empezou a fallar e non volveu a funcionar correctamente. Isto permitiu a Senna adiantalo antes da chicana. Berger seguiu a Prost con Alboreto, Cheever, Boutsen, Patrese e Piquet detrás en liña.

Prost continuou perseguindo a Senna a pesar do fallo de encendido, aínda que en ningún momento ameazou verdadeiramente ao seu compañeiro de equipo. Berger inicialmente aguantaba dentro dun par de segundos de Prost, pero antes da volta 10 empezou a caer de novo co fin de aforrar combustible. Na volta 30 o francés reducira a vantaxe de Senna a só 2 segundos, pero ao pasar os pits ao final da volta 30 do fallo de encendido empeorou de súpeto e na volta 35 fora pasado por Berger e Alboreto e entrou aos boxes para a súa primeira retirada mecánica da tempada (e a única vez en  que un McLaren retiraríase debido a un fallo do motor). Mentres isto ocorría Alboreto, preocupado polos problemas de selección de engrenaxe, caera detrás de Berger para permitir que o aceite da súa caixa de cambios arrefríase coa esperanza de amañalo. Fíxoo e o italiano no coche totalmente italiano comezou a atacar no Gran Premio de Italia, e foi á captura do seu compañeiro de equipo.

Máis adiante na carreira Berger e Alboreto empezaron a acercarse a Senna rapidamente, aínda que se supoñía que Senna estaba simplemente dando voltas ata o final, e o propio Senna despois dixo que tiña as cousas baixo control. A dúas voltas para o final da carreira, Senna intentou dobrar ao Williams de Schlesser na chicana Rettifilo. Senna dirixiuse á esquerda para pasar ao francés no interior da primeira chicana, pero Schlesser bloqueou os freos e o Williams deslizouse cara a adiante cara á trampa de grava. Usando as súas habilidades de rally Schlesser conseguiu recobrar o coche e virou á esquerda para evitar irse fóra. Senna, que tomara a súa trazada normal e non contaba coa recuperación do control de Schlesser foi golpeado na parte posterior dereita causándolle a rotura da suspensión traseira do McLaren. Senna viuse obrigado a retirarse da carreira. O comentarista da BBC James Hunt botoulle a culpa ao novato Schlesser, aínda que moitos sentiron que Senna non dera ningunha concesión a Schlesser para volver á pista.

En xeral pensábase que Senna usara demasiado combustible na primeira metade da carreira no seu intento de manterse diante de Prost e que por iso os Ferrari rapidamente collerano cara ao final da carreira, con Berger reducindo unha diferenza de 26 segundos, a só 5 segundos por detrás de Senna cando chocou con Schlesser 14 voltas máis tarde. O ex xefe de Senna no equipo Lotus Peter Warr comentou logo da carreira que Prost, sabendo que non ía terminar a carreira, enganara ao seu compañeiro de equipo para que usara un exceso de combustible na esperanza de manter vivas as súas esperanzas no campionato. A táctica de Prost puido contribuír a que McLaren perdera unha tempada perfecta, pero tivo o efecto desexado xa que Senna non anotou ningún punto (logo de catro vitorias consecutivas incluíndo Gran Bretaña onde Prost non puido terminar) e aínda tiña unha boa oportunidade de gañar o seu terceiro campionato do mundo.

Os Tifosi entraron en éxtase cando Berger logrou a vitoria, con Alboreto en segundo lugar soamente a medio segundo, no primeiro Gran Premio de Italia desde a morte do gran Enzo Ferrari. Alboreto foi en realidade o coche máis rápido na pista nas últimas voltas e gañou máis de 4 segundos sobre o seu compañeiro de equipo nas últimas 3 voltas. O estadounidense Eddie Cheever (que en realidade criouse en Roma) terminou en 3º lugar co Arrows, 35 segundos por detrás dos Ferrari e só medio segundo por diante do seu compañeiro de equipo Derek Warwick nunha gran carreira para o equipo Arrows. Warwick en realidade fixera unha mala saída e quedou fóra dos dez primeiros. Con todo, co motor Megatron o inglés comezou a remontar e nas últimas 10 voltas logrou desafiar ao seu compañeiro de equipo. Os puntos restantes foron para o italiano Ivan Capelli, un logro considerable para o March- Judd atmosférico nun circuíto que require potentes motores. O 5º lugar de Capelli tamén mostrou era como a aerodinámica de Adrian Newey no March 881. O sexto lugar foi para o Benetton - Ford de Thierry Boutsen.

## Clasificación 
### Cualificación
### Carreira
## Notas
* Ata a tempada  de Fórmula Un, cando volveron os motores turbo, esta foi a última carreira de Fórmula Un no que todos os coches turbo-alimentados que se introduciron en realidade clasificáronse para a carreira.

## Posicións logo da carreira
***Texto en negra** indica Campión mundial.

;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Os puntos son os exactos ao final da carreira. Benetton foi descualificado oficialmente posteriormente polo Gran Premio de Bélxica e os seus puntos restados.

## Referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas