open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rapaces xogando a soldados

***Rapaces xogando a soldados*** (en ) é un cartón para tapiz de Francisco de Goya, encargado para o antedormitorio dos Príncipes de Asturias no Palacio Real de El Pardo. Exhíbese no Museo do Prado e ademais consérvase un bosquexo preparatorio para este cartón, na Colección Yanduri de Sevilla.

## Análise 
Dous nenos en pé portan fusiles, mentres que un toca un tambor e o último sostén un campanario. A perspectiva baixa do cuadro refórzase ó atoparse as personaxes sobre uns chanzos.

esquerda|miniatura|200px|Bosquexo para o cadro, conservado na colección Yanduri de Sevilla.
A composición ten un carácter marcial, gracioso e infantil. O espectador pode admirar a un animado soldadiño en primeiro plano, o que constitúe un altísimo logro na carreira artística do autor. Goya representa a miúdo a infancia nos seus diferentes tipos sociais, como "majos", aristócratas e outros.

A tapicería estivo destinada a funcionar como sobreporta, ó igual que tódolos cartóns dedicadas a asuntos infantiles como *Nenos da carreta*, *Rapaces collendo froita* ou *Nenos inflando unha vexiga*. Ten unha gama cromática semellante a de *Oleiro valenciano*, situados ámbolos dous na mesma parede.

A cor amarelada e azulada da obra esperta un carácter máis alegre, en relación ás facianas dos nenos. A pincelada e a iluminación converten a esta obra nun antecedente do impresionismo, como outros cadros de Goya.

Ocasionou algúns problemas ós tapiceiros, quen tiveron que alterar o sentido da composición para adecualo ó gusto imperante na época.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha da obra no sitio oficial do Museo do Prado 
*Descrición do óleo en artehistoria.com
Combate de mulleres

***Combate de mulleres*** é unha pintura de José de Ribera realizada en óleo sobre lenzo. Consérvase no Museo do Prado en Madrid.

## Historia 
A pintura, datada e asinada, foi realizada en Nápoles en 1636, como parte dun ciclo de máis de trinta cadros sobre a historia de Roma encargada a Giovanni Lanfranco, Domenichino, a propio Ribera e outros artistas.

## Descrición 
Represéntase un episodio lendario ocorrido en Nápoles en 1552: dúas mulleres, Isabella de Carazzi e Diambra de Pottinella, en presenza do Marqués do Vasto, rétanse a un duelo polo amor dun home chamado Fabio Zeresola. O tema da pintura tamén foi interpretado como unha alegoría da loita entre o Vicio e a Virtude.

Segundo a investigadora Isabel Mateo, tendo en conta a data na que o cadro foi pintado por Ribera e as insurreccións que houbo en Nápoles a partir de 1635,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pintura barroca de España
### Ligazóns externas 
* Ficha na web do Museo do Prado
DNCE

**DNCE** é un grupo estadounidense de pop rock formado no 2015. Está formado por Joe Jonas, Jack Lawless, Cole Whittle e JinJoo Lee. O grupo asinou con Republic Records, que lanzou o seu primeiro sinxelo, "Cake by the Ocean", no 2015. A canción tivo éxito en varios lugares, acadando o número 9 na lista da éxitos de *Billboard*. O seu primeiro EP, *SWAAY* (2015), recibiu unha boa acollida no seu lanzamento.

## Discografía 
**Swaay* (2015)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do grupo
A entrevista de Lois XIV e Filipe IV na illa dos Faisáns

***A entrevista de Lois XIV e Filipe IV na illa dos Faisáns*** (en ), é unha pintura ó óleo sobre lenzo obra do pintor Jacques Laumosnier en 1660.

## Historia 
A Guerra dos Trinta Anos que enfrontaba aos reinos dos Habsburgos e os seus aliados contra aqueles reinos contrarios ao poder destes, enfrontou a España e Francia por este motivo. A guerra entre ambos reinos durou dez anos e finalizou coa derrota española na batalla das Dunas de 1658 e coa sinatura do Tratado dos Pireneos o 7 de xullo de 1659 na illa dos Faisáns, situada sobre o río Bidasoa que separa ambos países.

## Descrición 
[200px|miniatura|Tapiz de [Charles Le Brun representando a mesma escena situado na Embaixada de Francia en Madrid.]]
A pintura representa o encontro entre o rei Lois XIV de Francia e Filipe IV de España na illa dos Faisáns o 7 de xuño de 1659, no cal o monarca español entregaba á súa filla María Tareixa ao francés como esposa. O encontro serviu tamén para asinar o Tratado dos Pireneos, que poñía fin á guerra dos Trinta Anos.

Polo lado francés poden verse á raíña viúva Ana de Austria, irmá do rei de España e nai do francés. Tamén aparecen o duque Filipe I de Orleáns e o cardeal Jules Mazarin –plenipotenciario do rei–.

Pola parte española, o rei Filipe IV aparece acompañado da súa filla María Tareixa, o seu fillo e herdeiro Carlos, o Conde-Duque de Olivares Luis de Haro –plenipotenciario do rei–, e un dos organizadores do encontro Diego Velázquez, que nese momento contaba con sesenta anos de idade.

## Notas 
## Véxase tamén
As Ciencias e as Artes

***As Ciencias e as Artes*** é unha pintura ó óleo sobre táboa pintada entre 1607 e 1650 polo pintor flamengo Adriaan van Stalbemt.

A pintura pretende mostrar a protección que nos católicos Países Baixos españois se facía da cultura e das artes, mentres que nas protestantes Provincias Unidas do norte esta protección non existía. Unha no Museo do Prado de Madrid, outra na Galerie Kugel de París en 1988; a terceira foi rexistrada na Hawkins Collection de Londres en 1951; unha cuarta versión estaba na Galerie de Jonckheere en París no 2002 e a quinta no Galerie Robert Finck de Bruxelas en 1955. As de Madrid e París atribúense a Adriaan van Stalbemt, aínda que hai dúbidas sobre isto.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Os arquiduques Alberte e Isabel visitando un gabinete de coleccionista
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Museo do Prado
Xenética clásica

A **xenética clásica** é aquela na que o estudo da xenética non emprega as técnicas da bioloxía molecular, senón fundamentalmente os resultados visibles dos actos reprodutivos, como os cruzamentos entre distintas variedades. Os primeiros estudos sobre a transmisión dos trazos xenéticos (a herdanza xenética) corresponden a este campo: por exemplo, as leis de Mendel ou a análise do ligamento. Malia o advimento da xenética molecular, os enfoques da clásica seguen utilizándose: por exemplo, na agricultura, durante a mellora xenética; ou, nos mapas xenéticos de baixa resolución, coa finalidade de situar a posición relativa dos xenes nos cromosomas.

Algunhas veces emprégase o termo **xenética clásica** como un sinónimo *sensu lato* de xeńetica directa (*forward genetics* na literatura científica en inglés), pero non opoñéndoa á xenética molecular senón á chamada xenética inversa (*reverse genetics*). Ambas as dúas difiren no enfoque empregado durante o deseño de experimentos, xa que a xenética directa busca situar e clonar un determinado xene de interese partindo de individuos cun fenotipo destacado (xeralmente mutantes), mentres que a xenética inversa parte do coñecemento da secuencia de ADN dos xenes probables e emprega ferramentas da xenética molecular e da transxénese para xerar mutantes que sirvan para coñecer cal era a función doxene

## Notas 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Xenética inversa
* Xenética directa
* Leis de Mendel
Zaque

miniatura|250px|Mapa do territorio muisca á chegada dos españois (século XVI). Os dominios do Zaque en amarelo.
**Zaque** era o título de nobreza dado polos muiscas ós gobernantes da parte norte da Confederación muisca, no Altiplano Cundiboyacense, e a súa sede de goberno era a cidade de Hunza, hoxe Tunja. Cando Gonzalo Jiménez de Quesada chegou á rexión, Quemuenchatocha era o zaque reinante.

O Zaque era considerado descendente de Sué (o Sol), mentres que o Zipa (gobernante da parte sur), era considerado descendente da deusa Chía (a Lúa). O Zaque tiña autoridade absoluta sobre o goberno do Zacazgo.

## Zaques de Hunza 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gobernantes muiscas
Bacatá

[miniatura|320px|Vista panorámica da capital de [Colombia, Bogotá, cidade situada en parte do territorio coñecido polos muiscas como Bacatá.]]
**Bacatá** (en  ou *Muequetá*) foi un dos cinco Zybyn que conformaban o territorio do Zipazgo, na Confederación muisca. A súa capital era o Uta de Funza, que á súa vez era a capital do Zipazgo. O territorio do Zybyn de Bacatá abranguía boa parte da actual sabana de Bogotá, e precisamente da verba Bacatá provén o nome da actual cidade de Bogotá, capital da República de Colombia. O conquistador español Gonzalo Jiménez de Quesada fundou no territorio de Bacatá a cidade de Santafé de Bogotá o 6 de agosto de 1538, capital do Novo Reino de Granada, e posteriormente do Vicerreinado de Nova Granada.

O Zybyn de Bacatá era o de maior importancia no Zipazgo, non só polo número de Uta adscritos ó seu dominio, senón tamén porque Funza, a súa capital, era a residencia oficial e sede do goberno do Zipa, supremo gobernante do Zipazgo.

Os habitantes do zipazgo foron chamados xenericamente polos españois como "bacataes", por mor da importancia político-administrativa deste territorio.

## Etimoloxía 
A verba Bacatá significa en muysccubun (lingua muisca), "fóra da labranza", e componse dos termos *bac*, *fac*, ou *faqui* (lugar externo). e *ta* (labranza, horta ou sementeira),

Muyquyta (ou Muequetá) quere dicir "labranza do campo", e era outro nome do Uta de Funza. A palabra Muyquyta componse dos termos *muyquy* (campo) e *ta* (labranza, horta ou sementeira).

Segundo algúns autores, Bacatá ("fóra da labranza") foi o nome dado a Muyquyta (Funza) para diferencialo do poboado español, chamado Santafé, e sería posteriormente cando se unirían os dous nomes en "Santafé de Bogotá".

## Territorio 
[miniatura|430px|Detalle do mapa da cidade colonial de [Bogotá|Santafé de Bogotá, feito por José Aparicio Morato en 1772. A cidade de Bogotá, capital de Colombia, foi construída sobre o territorio muisca do Zybyn de Bacatá, cuxa capital, Funza (ou Muyquyta), era tamén a capital do Zipazgo.]]

As Uta adscritas ó Zybyn de Bacatá eran:

* Funza (Muyquyta)
* Chía
* Engativá
* Fontibón
* Facatativá
* Tenjo
* Subachoque
* Tabio
* Cota
* Cajicá
* Zipaquirá
* Nemocón
* Bosa
* Zipacón 
* Soacha

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Muiscas
* Confederación muisca
* Zipa
* Historia de Bogotá
Gaivota de Sabine

A **gaivota de Sabine** ou **gaivota gallada** (*Larus sabini* ou *Xema sabini*) é unha ave pertencente á familia dos láridos.

## Características
Ave pequena, cun debuxo dorsal moi contrastado. Mesturando tons grises, negros e brancos. Cabeza, patas e peteiro negros. Este último mostra o extremo amarelo.

## Taxonomía 
Algúns autores manteñen esta especie dentro do xénero *Larus* co nome *L. sabini*. Outros prefiren crear un xénero propio monoespecífico para ela, o xénero *Xema*. Os estudos do ADN mitocondrial indican que o seu parente máis próximo é a gaivota do Ártico *Pagophila eburnea* (antes *Larus eburneus*), da que, non obstante, se separou hai uns dous millóns de anos, moito antes que o resto das gaivotas, o que xustificaría clasificala nun xénero propio.

## Distribución
Cría no Ártico, tanto en Siberia coma en Alasca, as costa setentrionais do Canadá e Groenlandia. Numerosos individuos do nordeste de América e Groenlandia, despois de criar, migran a partir de agosto. A zona de invernada sitúase en Namibia e Suráfrica. En Europa as observacións destes individuos migradores son habituais, e concéntranse na costa atlántica e sobre todo nos meses de outono e inverno. En anos de temporais, as citas son máis frecuentes. Aínda así considérase unha especie rara.

En Galicia pódese observar dende setembro ata novembro. Máis común na costa cantábrica e ocasional en puntos illados da costa de Pontevedra.

## Notas
Hunza, Colombia

dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca. Hunza no territorio amarelo.
**Hunza** (en muisca **Chunsa** ou **Junsa**) foi unha das principais cidades da confederación muisca, na época precolombiana, sede do goberno do zaque (cacique que comandaba os pobos da zona norte do actual Altiplano Cundiboyacense, no centro de Colombia). A actual cidade de Tunja atópase construída sobre o seu mesmo lugar.
O nome desta localidade provén do mítico cacique da cidade, Hunzahúa (palabra que significa ‘varón poderoso’). Estando á cabeza do territorio muisca, mantiña numerosos cercados como o de Quiminza, ó igual que os templos de adoración relixiosa coma o Pozo de Hunzahúa e os Coxíns do Zaque.

## Últimos gobernantes 

Ficheiro:HUNZAHUA.jpg|Hunzahúa
Ficheiro:Minchua.jpg|Michuá
Ficheiro:QUEMUENCHATOCHA.jpg|Quemuenchatocha
Ficheiro:AQUIMINZAQUE.jpg|Aquiminzaque

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Muiscas
* Confederación muisca
* Zaque
Hunzahúa

**Hunzahúa** foi o primeiro zaque de Hunza, que hoxe é a cidade colombiana de Tunja. Hunzahúa foi o gobernante da parte norte dos territorios muiscas. Durante o seu reinado centralizouse o poder de todo o territorio muisca na cidade de Hunza (Tunja), bautizada así na súa honra, e unificouse a relixión e a lingua.

## Goberno 
Hunzahúa e os seus sucesores exerceron o control sobre as terras que van dende o Chicamocha até os sutagaos, e dende as vertentes das chairas de San Juan até as fronteiras dos panches e os muzos, incluíndo o territorio de Vélez. A unidade instaurada baixo o seu mandato foi rota en tempos de Michuá polo zipa Saguamanchica, por mor das diferenzas que tivo co cacique de Guatavita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gobernantes muiscas
* Conquista española das nacións chibchas

### Bibliografía 
* José Antonio de Plaza (1809-1854). *Compendio da historia da Nova Granada dende antes do seu descubrimento até o 17 de novembro de 1831*. Bogotá: Imp. del Neogranadino, 1850.
Vicente Arias de la Maza

**Vicente Arias de la Maza**, nado en Santiago de Compostela o 6 de xaneiro de 1873 e finado na Coruña o 5 de marzo de 1963, foi un avogado galego.
## Traxectoria 
Fillo de José Arias Armesto e María Teresa de la Maza Agar e curmán de Pedro Barrié de la Maza. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. En 1910 foi nomeado secretario da Xunta de Obras do Porto da Coruña, posto no que permaneceu até 1928. Nese ano trasladouse a Cataluña como secretario da Xunta de Obras do Porto de Barcelona. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 quedou atrapado en Cataluña. Mantivo o seu posto de secretario durante os anos da guerra, e realizou actividades de espionaxe para o bando franquista. Dous dos seus fillos, José María e Vicente, alistados no exército de Franco, morreron na guerra, polo que a súa nai recibiu as correspondentes “Medallas de Sufrimiento por la Patria”. Vicente Arias tamén recibiu recoñecemento polo seu labor na quinta columna de Barcelona. Ao rematar a guerra continuou no mesmo posto dous anos até que se xubilou anticipadamente e retornou á Coruña a finais de 1941.

## Vida persoal 
Casou en Santiago de Compostela con Carmela Díaz de Rábago Aguiar o 16 de xullo de 1911, e foi pai de Joaquín e Carmela Arias Díaz de Rábago.

## Recoñecementos 
O Colexio de Vilatuxe (Lalín) leva o seu nome.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O nome do pai, artigo de Manuel Igrexas.
Quemuenchatocha

**Quemuenchatocha** (en ) foi o terceiro zaque de Hunza, que hoxe é a cidade colombiana de Tunja. Foi o gobernante da parte norte da confederación muisca cando os conquistadores españois chegaron ás terras altas de Colombia. Foi o inimigo contemporáneo dos *zipas* muiscas do sur Nemequene e Tisquesusa.

dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca. O goberno do zaque en amarelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gobernantes muiscas
* Conquista española das nacións chibchas

### Bibliografía 
* José Antonio de Plaza (1809-1854). *Compendio da historia da Nova Granada dende antes do seu descubrimento até o 17 de novembro de 1831*. Bogotá: Imp. del Neogranadino, 1850.
Os kowa

***Os kowa*** é unha novela de Xavier Queipo, publicada por Editorial Galaxia en 2016. No ano 2015 acadou o Premio Blanco Amor.

## Trama 
Un biólogo da Universidade de Santiago de Compostela decide no Koninklijk Museum voor Midden-Afrika de Bruxelas ir á selva do Amazonas para facer un estudo sobre a interacción entre unha especie de bolboretas e as plantas que comen. Ponse en contacto cun grupo de investigadores coordinado por un científico da Universidade de Copenhague. Logo de pasar unha noite na capital dinamarquesa, onde se reencontra co seu amante Tim, viaxan cara ao Perú.

Tras chegar á selva coa axuda das forzas armadas, montan o campamento e comezan as investigacións. Mais ao cabo duns cantos días, unha guerrilla das FARC secuestra o resto do grupo. O biólogo agóchase mais unha tormenta o sorprende e o arrastra. Regresa ao campamento, que fora saqueado, e logo de durmir alí unha noite, parte río abaixo. Constrúe unha pequena balsa con troncos e lianas e sobrevive comendo froitos, peixe cru e ovos de tartaruga. Ao cabo duns días descobre unha cabana e instálase nela, e o seu dono sorpréndeo durmindo. Coñece así a Amaurí, un home maior que se adica ao cultivo de caucho, e explícalle a súa situación. Logo dunha semana de estancia na cabana, onde o biólogo se recupera, Amaurí decide acompañalo río abaixo até o poboado onde adoita levar o caucho. Seguen o curso do río en canoa, mais logo de varios días unha treboada provoca un accidente. O biólogo fica inconsciente, e ao espertar decátase de que tanto a canoa como Amaurí desapareceron. Segue camiñando río abaixo, e instálase nun vello barco enferruxado que está medio afundido.

Ao día seguinte sorpréndeno a tribo dos homes kowa, que o levan ao seu poboado. Aos poucos vai coñecendo a súa lingua e os seus costumes. Logo duns meses é levado ao poboado das mulleres (visita que os homes da tribo fan cada tres lúas), e participa nunha orxía festiva. De volta no poboado, un incendio destrúeo e a tribo vese obrigada a mudarse. danlle unha canoa ao biólogo para que siga o seu percorrido río abaixo. Logo de diversas vicisitudes, incluída a parada durante uns días nunha cornixa rochosa, chega á vila de Nossa Senhora das Águas Santas. As autoridades póñense en contacto coa embaixada e logra regresar a Compostela.

## Narración 
A obra está narrada en primeira persoa, co protagonista contando as súas vivencias e as súas relacións cos demais personaxes como terapia recomendada polo seu psicólogo. Alterna a narración das súas aventuras cos soños que ten durante a viaxe e cos contos populares da Amazonia que lle contan outro científico, Amaurí e os indios.

A obra ten continuación respecto á novela *Malaria sentimental*, pois decote hai referencias ás vivencias acontecidas nesoutra obra. Ao igual ca *Malaria sentimental*, usa un vocabulario moi rico e técnico, especializado no eido da bioloxía.

## Traducións 
*Ao castelán por María del Carmen Alonso Seisdedos co título de *Los kowa* publicado en 2017 por Editorial Galaxia, Col. Mar maior.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro na web da editorial.
Teoría do equilibrio cambiante

miniatura|Esquema dunha paisaxe de fitness. As frechas indican a fluxo preferido dunha poboación na paisaxe. A bóla vermella indica unha poboación que se move desde un val adaptativo á parte superior do pico. Baixo un réxime estrito de selección natural (que xeralmentre actúa para incrementar a fitness na poboación), non é posible para a poboación no pico A chegar ao pico B porque isto require descender a un val adaptativo. A teoría do equilibrio cambiante trata de explicar como isto pode ser posible.

A **teoría do equilibrio cambiante** (*shifting balance theory*) é unha teoría da evolución proposta en 1932 por Sewall Wright, que suxire que a evolución adaptativa pode avanzar máis rapidamente cando unha poboación se divide en subpoboacións cun fluxo xénico restrinxido. O nome da teoría tomouse da metáfora de Wright das paisaxes de fitness (paisaxes evolutivas), que trataba de explicar como unha poboación pode moverse a través dun val adaptativo a un pico adaptativo máis alto. Segundo esta teoría, este movemento ocorre en tres pasos:
# A deriva xenética permite unha subpoboación adaptada localmente para moverse a través dun val adaptativo á base ou a un pico adaptativo máis alto.
# A selección natural move a subpoboación a un pico máis alto.
# Esta nova subpoboación adaptada superiormente pode despois expandir o seu rango e vencer na competencia ou hibridarse con outras subpoboacións, causando que se espallen novas adaptacións e o movemento da poboación global cara a un novo pico de fitness.

Aínda que esta teoría foi moi influente en bioloxía evolutiva, e inspirou as teorías da evolución cuántica e o equilibrio interrompido (ou puntuado), existen poucas probas empíricas que apoien que o proceso de equilibrio cambiante é un factor importante en evolución, e non todos os biólogos a aceptan.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Wade, M.J.; Goodnight, C.J. 1998. Perspective: the theories of Fisher and Wright in the context of metapopulations: when nature does many small experiments. *Evolution* 52(6): 1537-1553.
*Wright, S. 1931. Evolution in Mendelian populations. *Genetics* 16:97-159.
*Wright, S. 1932. The roles of mutation, inbreeding, crossbreeding and selection in evolution. Proceedings of the 6th International Congress of Genetics: 356-366.
*Wright, S.W. 1948. On the roles of directed and random changes in gene frequency in the genetics of populations. *Evolution* 2(4):279-294.
*Wright, S.W. 1982. The shifting balance theory and macroevolution. *Annual Review of Genetics* 16: 1-19.
Boucello

O topónimo **Boucello** pode referirse a:

;En Galiza
***Boucello**, lugar da parroquia de Leiro, no concello de Abegondo;
***O Boucello**, lugar da parroquia de Roupar, no concello de Xermade.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Boucelos**, lugar da parroquia de Borreiros, no concello de Gondomar.
Boucido

O topónimo **Boucido** pode referirse a:

;En Galiza
***Boucido**, lugar da parroquia dos Casás, no concello de Cerdido;
***O Boucido**, lugar da parroquia de Prevesos, no concello de Castro de Rei.
A Bouciña

O topónimo **A Bouciña** (referido a unha bouza pequena) pode referirse a:

;En Galiza
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Vilariño, no concello de Cambados;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Campo, no concello de Covelo;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Buscás, no concello de Ordes;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Lois, no concello de Ribadumia;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Palmeira, no concello de Ribeira;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Rois, no concello de Rois;
***A Bouciña**, lugar da parroquia de Lavadores, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Boudañeira

O topónimo **A Boudañeira** pode referirse a:

;En Galiza
***A Boudañeira**, lugar da parroquia de Olveira, no concello de Dumbría;
***A Boudañeira**, lugar da parroquia de Berdeogas, no concello de Dumbría.
Bousés

Como topónimo **Bousés** pode referirse a:

;En Galiza
***Bousés**, parroquia do concello de Oímbra;
****Bousés**, lugar de dita parroquia.
Sleepwalking

***Sleepwalking*** é un filme do ano 2008 protagonizado por Nick Stahl, AnnaSophia Robb e Charlize Theron (quen tamén o produce). É un guión orixinal de Zac Stanford e foi o primeiro filme dirixido por William Maher. A rodaxe comezou en outubro de 2006 en Moose Jaw e Regina, Saskatchewan, Canadá baixo o título de *Ferris Wheel*. Filmouse en 29 días, ás veces a temperaturas baixo cero. O filme presenta a canción "Come On, Come Out" de A Fine Frenzy. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance de 2008, o 22 de xaneiro.

## Sinopse 
Céntrase nos momentos que un home de 30 anos pasa coa súa sobriña de 12 despois de que esta fose abandonada pola súa nai, a irmá do home. A rapaza é acollida polo estado despois de que o home perdese o traballo e a casa. Os dous foxen por estrada en coche até a facenda do pai, un lugar ao que os irmáns nunca pensaron en regresar.

## Elenco 
* AnnaSophia Robb como Tara Reedy
* Nick Stahl como James Reedy
* Charlize Theron como Joleen Reedy
* Woody Harrelson como Randall
* Dennis Hopper como Mr. Reedy
* Deborra-Lee Furness como Danni
* Mathew St. Patrick como Detective #1

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website
*
Bouza Longa

Como topónimo **Bouza Longa** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouza Longa**, lugar da parroquia de Mirallos, no concello da Peroxa;
***Bouza Longa**, lugar da parroquia de Ombre, no concello de Pontedeume.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Bouza Vella

Como topónimo **A Bouza Vella** pode referirse a:

;En Galiza
***A Bouza Vella**, lugar da parroquia de Triabá, no concello de Castro de Rei;
***A Bouza Vella**, lugar da parroquia de Panxón, no concello de Nigrán.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Bouza Maior

Como topónimo **Bouza Maior** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouza Maior**, lugar da parroquia de Igrexafeita, no concello de San Sadurniño;
***A Bouza Maior**, lugar da parroquia de San Fiz de Monfero, no concello de Monfero.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Bouzachás

Como topónimo **Bouzachás** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouzachás**, lugar da parroquia de Velle, no concello de Ourense;
***Bouzachás**, lugar da parroquia de Augas Santas, no concello de Palas de Rei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bouzalonga

Como topónimo **Bouzalonga** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouzalonga**, lugar da parroquia de Deixebre, no concello de Oroso;
***Bouzalonga**, lugar da parroquia de Xinzo, no concello de Ponteareas.

;Castro de Galiza
***Castro de Bouzalonga**, poboado castrexo situado na parroquia de Deixebre, no concello de Oroso. 

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bouzamar

Como topónimo **Bouzamar** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouzamar**, lugar da parroquia de San Xiao de Vea, no concello da Estrada;
***Bouzamar**, lugar da parroquia de San Xurxo de Vea, no concello da Estrada.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Aquiminzaque

**Aquiminzaque** (en ) foi o cuarto e derradeiro zaque de Hunza, que hoxe é a cidade colombiana de Tunja. Foi o gobernante da parte norte da confederación muisca cando os conquistadores españois chegaron ás terras altas de Colombia. A súa contraparte *zipa* na área sur da Confederación muisca foi Zaquesazipa.

dereita|miniatura|260px|Mapa do territorio muisca. O goberno do zaque en amarelo.

## Biografía
Aquiminzaque era o sobriño do seu predecesor, Quemuenchatocha. O reinado de Aquiminzaque comezou o 2 de agosto de 1537, cando Quemuenchatocha foi feito prisioneiro en Suesca polos invasores casteláns. 

Hábil líder dende os seus dous primeiros anos de mando, o seu goberno foi interrompido polos avatares dos conquistadores españois no seu territorio. Nun principio, mantivo colaboración con estes e mesmo se converteu ó catolicismo, mais ó decatarse das esixencias dos conquistadores fronte ó pobo muisca, non tardou en amosar a súa inconformidade e rebelión. Foi executado por Hernán Pérez de Quesada mediante decapitación pública en Hunza. A execución, que era un castigo exemplar para o pobo muisca, continuou coa execucións doutros caciques de Toca, Motavita, Samacá, Turmequé e Sutamarchán.

Coa súa morte chegaría a súa fin a Confederación muisca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gobernantes muiscas
* Conquista española das nacións chibchas

### Bibliografía 
* José Antonio de Plaza (1809-1854). *Compendio da historia da Nova Granada dende antes do seu descubrimento até o 17 de novembro de 1831*. Bogotá: Imp. del Neogranadino, 1850.
Manuale d'amore

'''''Manuale d'amore'''* é un filme italiano dirixido e co-escrito por Giovanni Veronesi que se estreou no 2005. Tivo dúas secuelas, *Manuale d'amore 2 – Capitoli successivi* no 2007, e *Manuale d'amore 3'' no 2011.

## Personaxes 
* Carlo Verdone como Goffredo
* Luciana Littizzetto como Ornella
* Silvio Muccino como Tommaso
* Sergio Rubini como Marco
* Margherita Buy como Barbara
* Jasmine Trinca como Giulia
* Rodolfo Corsato como Alberto Marchese
* Dino Abbrescia como Gabriele
* Dario Bandiera como Piero
* Luis Molteni como avogado de Goffredo
* Sabrina Impacciatore como Luciana
* Anita Caprioli como Livia
* Francesco Mandelli como Dante

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Julián de Revollar Mihura

**Julián de Revollar Mihura**, foi un político e empresario conserveiro.

## Traxectoria
Asentado en Baiona, ostentou a alcaldía do concello interinamente entre febreiro de 1930 e xuño do mesmo ano.
O Bouzo

Como topónimo **O Bouzo** pode referirse a:

;En Galiza
***Garabelos do Bouzo**, parroquia do concello de Baltar;
****O Bouzo**, lugar de dita parroquia;
***O Bouzo**, lugar da parroquia de Meder, no concello de Salvaterra de Miño;
***O Bouzo**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bouzós

Como topónimo **Bouzós** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouzós**, lugar da parroquia de Cabanas, no concello do Vicedo;
***Os Bouzós**, lugar da parroquia de Coruxo, no concello de Vigo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Bouzos

Como topónimo **Bouzos** pode referirse a:

;En Galiza
***Bouzos**, lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello de Baiona;
***Os Bouzos**, lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme, no concello das Neves;
***Tabouzos**, lugar da parroquia de Lobios, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A noite dos mortos viventes

***A noite dos mortos viventes*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por George A. Romero que se estreou en 1968. Está protagonizado por Duane Jones e Judith O'Dea. Tivo un orzamento de 114&nbsp;000 dólares e converteuse nun grande éxito comercial recadando 12 millóns de dólares nos Estados Unidos e 18 millóns internacionalmente. Dende entón, converteuse nun clásico de culto, e malia que nun primeiro momento, foi duramente criticado polo seu *gore* explícito, foi posteriormente louvado pola crítica e seleccionado pola Biblioteca do Congreso para a súa conservación no National Film Registry, como un filme "cultural, histórico, ou esteticamente significativo".

## Personaxes 
* Duane Jones como Ben
* Judith O'Dea como Barbra Blair
* Karl Hardman como Harry Cooper
* Marilyn Eastman como Helen Cooper
* Keith Wayne como Tom
* Judith Ridley como Judy
* Kyra Schon como Karen Cooper
* Charles Craig como Newscaster / Non morto
* Bill Hinzman como Morto vivente do cemiterio
* George Kosana como Sheriff McClelland
* Russell Streiner como Johnny Blair
* Bill Cardille como "Chilly Billy Cardilly"

## Dominio público 
Entrou no dominio público debido a un erro na distribución, xa que nos títulos de crédito non aparecía o copyright indicando o dereito de autoría. Con todo, unha nova copia restaurada en 4K ficou fóra do dominio público. Netflix retirou do seu catálogo o filme por un requirimento de Alemaña. 

## Relación do filme con Galiza 
O director recorreu á súa familia na Coruña para conseguir o financiamento necesario para rodar a que foi a súa primeira película. Ademais, George A. Romero dixo en diversas ocasións que as historias sobre a Santa Compaña que lle contaba a súa tía galega inspirárono para escribir o guión do filme.

Foi emitido na TVG o 13 de maio de 1991.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en AllMovie
Mercados emerxentes

miniatura|300px|Malia que non hai un número determinado de economías emerxentes, neste mapa amósanse os países que son recoñecidos maioritariamente coma tales.
Un **mercado emerxente** é unha economía de mercado relativamente retardada mais en proceso de rápida industrialización ou crecemento. Porén, non hai unha definición única ou universal. En xeral, os mercados emerxentes non inclúen aqueles países altamente industrializados ou desenvolvidos nin tampouco aqueles que aínda non comezaron o camiño cara ó desenvolvemento dos seus mercados. emprégase a miúdo como sinónimo de "economía emerxente", malia que fai referencia normalmente a aquelas economías en transición ó desenvolvemento. Os mercados emerxentes tiveron un nivel de madureza nas súas institucións de mercado e non só unha renda per cápita superior á dos países subdesenvolvidos; deben ter unha poboación relativamente elevada, con moitos recursos, e deben ser participantes críticos dos acontecementos económicos da súa contorna.

Non hai un número determinado de mercados emerxentes, mais os dez meirandes son:

## Notas
Tombo de Toxos Outos

O **Tombo de Toxos Outos** é unha compilación realizada polos monxes do mosteiro de San Xusto de Toxos Outos no século XIII (a. 1289), cando Sancho Eanes era abade, relacionada coas súas posesións. Na actualidade a documentación do tombo atópase no Arquivo Histórico Nacional.

## Contido 
As páxinas orixinais do tombo chegan ata o folio 192r, no revés do cal comeza unha escritura diferente. A escritura orixinal é de tipo carolinxio, mentres que a parte engadida está redactada en letra gótica cursiva pertencente á primeira metade do século XIV. Os folios orixinais salientan pola mestura dun romance (ou latino-romance) con formas latinas e viceversa: «*Jtem de quarta donega a quinta polos Berbegoes e XX dineiros de renda pro frater Dominico Caualeyro*». Os documentos, de ámbito eclesiástico, pódense dividir en dispositivos (instrumentos notariais) e non-dispositivos (novas ou minutas). No primeiro caso, un fedatario protocolariza e rexistro o documento, o cal adquire un valor legal e público, así como unha credibilidade social. En segundo lugar, a documentación non-dispositva carece de valor xurídico e diplomático xa que non hai un validador que lle confira autenticidade e efecto xurídico-administrativo ao feito que se dá conta. Este tombo foi salientado por moitos historiadores debido ás súas miniaturas.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* 100 Galicia cen. Obxectos para contar unha cultura
Stefan Sulyk

**Stefan Sulyk** (en ), nado en Balnica (Polonia) o 1 de outubro de 1924, finado en Filadelfia (Estados Unidos) o 6 de abril de 2020, foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, entre 1980 e 2000 5º arcebispo metropolita de Filadelfia dos ucraínos. Faleceu vítima da COVID-19.

## Notas
Bragaña

O topónimo **Bragaña** pode referirse a:

;En Galiza
***Bragaña**, lugar da parroquia de Ordes, no concello de Toques;
***A Bragaña**, lugar da parroquia de Aranga, no concello de Aranga;
***A Bragaña**, lugar da parroquia de Estacas, no concello de Cuntis;
***A Bragaña**, lugar da parroquia da Puxeda, no concello de Palas de Rei.
Fernando Quesada

:*Non confundir con Fernando Quesada Castro, catedrático de Filosofía Política da UNED.*
:*Non confundir con Fernando Quesada Sanz, catedrático de Arqueoloxía da UAM.*

**Fernando Quesada Porto**, nado en Ourense o 27 de agosto de 1933 e finado en Vigo o 17 de xuño de 2016, foi un viñetista, pintor e funcionario galego, coñecido polo seu traballo para *Faro de Vigo*.

## Traxectoria 
Xogou como dianteiro centro e extremo no Club Deportivo Ourense.

Autodidacta e membro dunha extensa familia de artistas (irmáns seus son: Carlos, Antonio e Xaime Quesada Porto e sobriños: María Fe Quesada Rodríguez e Xaime Quesada Blanco), traballou como caricaturista para varios medios, como *Arriba* (dirixido por Manuel Blanco Tobío), *Pueblo*, *Blanco y Negro*, *Interviú*, *Cambio 16*, *La Codorniz*, *Can sen dono*, *La Región* ou *La Opinión de Zamora*, mais, principalmente, para *Faro de Vigo*, onde ingresou chamado por Xosé Díaz Jácome e estivo durante cincuenta anos, de 1961 a 2011, chegando a ser o decano dos humoristas gráficos galegos.

En 1960 casou con Ana Legido Soto (1939-2012), tamén pintora, coa que tivo seis fillos, dos que lles sobreviviron catro: María Teresa (1962, pintora), Beatriz (1963, xornalista), David (1970, empresario) e Alejandro (1975, tamén pintor).

Foi funcionario, inspector xefe do Servizo de Vixilancia Aduaneira e xefe provincial de Pontevedra.

Varias editoriais galegas publicaron libros de recompilacións dos seus debuxos:

Das súas obras pictóricas, figurativas e de tendencia expresionista, presentes en pinacotecas como o Museo Municipal Quiñones de León ou a Colección Afundación, destacan: *Máscara y viejo* (1986), *Tres figuras* (1986), *Dama en verde* (1991), *Caserío* (1992) e *La casa de la Ville* (1998).

## Recoñecementos 
Entre outros, obtivo o premio *Mingote* do xornal *ABC* (1969), o Premio Humor Gráfico da Xunta de Galicia (dúas veces) e o premio da ONCE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*  (prólogo) (1970). ''Humor gráfico español del siglo XX" pp.&nbsp;176–177, Biblioteca Básica Salvat.
* 
* 

### Outros artigos 
* Luís Davila

### Ligazóns externas 
* galegos.galiciadigital.com
* : «Chispas de Quesada» 18/11/2007.
Estratovolcán

Un **estratovolcán** é un tipo de volcán cónico e de grande altura, composto por múltiples capas de lava endurecida, piroclastos alternantes (xurdidos por unha alternancia de épocas de actividade explosiva e de correntes de lava fluída) e cinzas volcánicas.  Estes volcáns están caracterizados por un perfil escarpado e erupcións periódicas e explosivas. A lava que flúe dende o seu interior é altamente viscosa e arrefría e endurece antes de que poida chegar lonxe. A fonte de magma destas montañas está clasificada como ácida ou alta en sílice, con presenza de riolita, dacita e andesita. Moitos estratovolcáns exceden os 2&nbsp;500 metros de altitude.

Aínda que ás veces se chaman ‘volcáns compostos’, os vulcanólogos prefiren empregar o termo «estratovolcán» para estabelecer unha distinción, xa que tódolos volcáns, sexan do tamaño que sexan, presentan unha estrutura (de capas) composta, isto é, desenvólvense sobre os materiais de sucesivas erupcións.miniatura|Esquema dun estratovolcán.|centro
## Notas 
## Véxase tamén
Bragunde

Como topónimo **Bragunde** pode referirse a:

;En Galiza
***Bragunde**, lugar da parroquia de Lendo, no concello da Laracha;
***O Campo de Bragunde**, lugar da parroquia de Lendo, no concello da Laracha.
Branzá

Como topónimo **Branzá** pode referirse a:

;En Galiza
***Branzá**, parroquia do concello de Arzúa;
****Branzá**, lugar de dita parroquia;
****Branzaílla**, lugar de dita parroquia.
Brañela

O topónimo **Brañela**, diminutivo de braña, pode referirse a:

;En Galiza
***Brañela**, lugar da parroquia da Bastida, no concello da Fonsagrada.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***A Brañela**, lugar da parroquia de Serantes, no concello de Tapia de Casarego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Quesada

O topónimo e apelido **Quesada** pode referirse a:

***Quesada**, concello andaluz da Provincia de Xaén.
***Gonzalo Jiménez de Quesada** (Granada 1509 - Colombia 1579), conquistador.
***Carlos Quesada Porto** (Ourense 1931 - 2017), pintor, gravador, debuxante, caricaturista e ilustrador.
***Antonio Quesada Porto** (Ourense 1932 - Vigo 2015), pintor.
***Fernando Quesada Porto** (Ourense 1933 - Vigo 2016), viñetista e pintor.
***Heriberto Quesada Porto** (Ourense 1935 - Madrid 2020), xornalista e empresario.
***Xaime Quesada Porto**, artisticamente *Xaime Quessada*, con dous "s" (Ourense 1937 - Ourense 2007), artista plástico e escritor.
***Fernando Quesada Castro**, catedrático de Filosofía Política da UNED.
***María Fe Quesada Rodríguez** (Zamora 1957), ilustradora, filla de Antonio.
***Marieta Quesada Legido** (Vigo 1962), pintora, filla de Fernando Quesada Porto.
***Fernando Quesada Sanz** (1962), catedrático de Arqueoloxía da UAM.
***Xaime Quesada Blanco** (Ourense 1975 - 2006), artista plástico, fillo de Xaime.
Estación de Villena Alta Velocidade

**Villena Alta Velocidade** (en castelán: *Villena Alta Velocidad*) é unha estación ferroviaria de alta velocidade situada no concello de Villena, na provincia de Alacant, a 6 quilómetros do núcleo urbano e a 2,5 quilómetros da autovía A-31.

Está estación ofrece servizos de alta velocidade ás comarcas alacantinas do Alt Vinalopó e Vinalopó Mitjà, á comarca albaceteña do Corredor de Almansa e á comarca murciana do Altiplano.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 435,5 da liña férrea de alta velocidade que une Madrid con Alacant.

## Historia 
En marzo de 2009, Adif licitou as obras para a construción da estación de alta velocidade de Villena.

En setembro de 2012, Adif adxudicou o contrato de obras de construción da nova estación por un importe de 11,5 millóns de euros, cun prazo de execución de 12 meses. As obras da estación comezaron en novembro de 2012 e duraron 7 meses, 5 meses menos do previsto inicialmente.

A estación inaugurouse o 17 de xuño de 2013 con motivo da inauguración do tramo de alta velocidade Albacete-Alacant. Á inauguración asistiron o Príncipe Felipe de Borbón, o presidente do goberno Mariano Rajoy e o presidente da Generalitat Valenciana Alberto Fabra, entre outras autoridades.

## A estación 
250px|miniatura|Vista da estación
A estación atópase ao sur da cidade de Villena, nas proximidades da Colonia de Santa Eulalia. O recinto da estación ocupa unha superficie total de 40.800 metros cadrados, dos cales 2.500 corresponden co edificio de viaxeiros. Esta parte inclúe a zona de embarque para os pasaxeiros, o vestíbulo e unha parte de locais comerciais onde se sitúan servizos como unha axencia de turismo. Ademais a estación conta cun aparcadoiro de 300 prazas, coa posibilidade de ampliarse ata as 600.

Posúe infraestrutura bioclimática e está dotada de dúas plataformas duns 400 metros de lonxitude e 10 de ancho, con marquesiñas e pavimento de material antiescorregadizo. A estación ten 4 vías de ancho UIC, das cales 2 son pasantes e as outras 2 son de estacionamento. O recinto, ademais de ser estación ferroviaria, ten unha función de posto de adiantamento e estacionamento de trens (PAET).

## Accesos 
Na actualidade accédese á estación por tres camiños rurais asfaltados. Desde a autovía A-31, un camiño rural que atravesa a Colonia de Santa Eulalia por unha vía pecuaria; desde Villena, o camiño de San Juan; e por último, a estrada CV-813, que se ampliou para que provisionalmente sexa o acceso principal. O proxecto inicial contemplaba construír un ramal directo da autovía en liña recta que se orzou nuns 15 millóns de euros, pero a opción está actualmente desestimada.

Así mesmo, está conectada co centro urbano de Villena grazas ao servizo de autobuses e taxis da cidade.

## Servizos ferroviarios 
### Longa Distancia
*Actualizados a 20 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Villena
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Estación de Cuenca-Fernando Zóbel

**Cuenca-Fernando Zóbel** é a estación ferroviaria de alta velocidade da cidade de Cuenca. Está situada a 5&nbsp;km do centro no Cerro de la Estrella, moi próxima á estrada N-320, ao sur da cidade. Leva o nome do pintor Fernando Zóbel, moi vinculado á cidade.

## Situación ferroviaria 
A estación atópase no punto quilométrico 195,1 da liña férrea de alta velocidade que une Madrid con Levante.

## Historia 
A estación inaugurouse o 15 de decembro de 2010 con motivo da inauguración do tramo de alta velocidade Madrid-Albacete/Valencia. Á inauguración asistiron os príncipes de Asturias e o ministro de Fomento, José Blanco.

## A estación 
O edificio da estación sitúase perpendicular ás vías do tren e desenvólvese unicamente nunha planta. Ocupa unha superficie de 3.625 m² que comprenden dous volumes de características físicas distintas.

A estación ten dúas plataformas de 10 m de anchura e unha lonxitude de estacionamento de 400 metros dotados de marquesiñas de protección. O acceso ás plataformas efectúase a través da zona de embarque, conectada mediante escaleiras fixas, mecánicas e ascensores. Esta alternativa permite reducir o número de movementos verticais que debe realizar o usuario e facilita a relación visual coa paisaxe.

## Servizos ferroviarios 
### Longa Distancia
*Actualizados a 20 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
Estación de Madrid-Puerta de Atocha-Almudena Grandes

**Madrid-Puerta de Atocha-Almudena Grandes** é unha estación ferroviaria de Adif situada no complexo ferroviario de Atocha, na cidade de Madrid, que concentra os servizos de alta velocidade e a maioría de longa distancia. O resto dos trens que paran en Atocha fano na estación de Madrid-Atocha Cercanías.
## Historia 
## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*AVE destino Alacant, Barcelona, Figueres, Huesca, Málaga, Marsella, Sevilla e Valencia.
*Alvia destino A Coruña, Alacant, Alxeciras, Cádiz, Granada, Huelva, Logroño, Orpesa, Pamplona, Pontevedra, Santander, Valencia, Vinaròs e Xixón.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Estación de Atocha
*Estación de Madrid-Atocha Cercanías
*Estación de Madrid-Chamartín-Clara Campoamor

### Ligazóns externas 
*Información na web de Adif
O Congreso de París (Dubufe)

***O Congreso de París*** é unha pintura ó óleo realizada en 1856 polo pintor francés Édouard Dubufe. Está exposta no Palacio de Versalles. A pintura mostra unha das reunións que tiveron lugar en París entre o 25 de febreiro e 30 de marzo de 1856 para asinar a paz da Guerra de Crimea.

## Historia 
dereita|300px

Entre outubro de 1853 e febreiro de 1856 tivo lugar a Guerra de Crimea que enfrontou a alianza formada polo Imperio Británico, o Segundo Imperio Francés, o Imperio Otomán e o Reino de Sardeña contra o Imperio Ruso para frear a expansión destes, así coma a súa influencia nos Balcáns. Tras varias batallas célebres, como o sitio de Sebastopol, a batalla de Balaclava ou a batalla de Inkerman e constatada a derrota dos rusos, as potencias vencedoras reuníronse en París para asinar o tratado que poñía fin ao conflito.

## Descrición do cadro 
O cadro mide 380 cm x 510&nbsp;cm. A pintura mostra aos ministros plenipotenciarios dos países relacionados coa guerra, así como o de Prusia, que aínda que non participou, foi convidado a participar nas conversas..

Os personaxes que aparecen representados no cadro son:

## Notas 
## Véxase tamén
O Brazal

O topónimo **O Brazal** pode referirse a:

;En Galiza
***O Brazal**, lugar da parroquia de Buxantes, no concello de Dumbría;
***O Brazal de Abaixo**, lugar da parroquia de Rodís, no concello de Cerceda;
***O Brazal de Arriba**, lugar da parroquia de Rodís, no concello de Cerceda.
O Bravo

Como topónimo **O Bravo** pode referirse a:

;En Galiza
***O Bravo**, lugar da parroquia de Gondomar, no concello de Gondomar;
***O Bravo**, lugar da parroquia de Cerponzóns, no concello de Pontevedra;
***O Bravo**, lugar da parroquia de Xallas de Castriz, no concello de Santa Comba;
***O Bravo**, lugar da parroquia de Navia, no concello de Vigo;
***Souto Bravo**, lugar da parroquia de Rante, no concello de San Cibrao das Viñas;
***Portobravo**, lugar da parroquia de Lousame, no concello de Lousame;
***Soutobravo**, lugar da parroquia de Santa Marta de Babío, no concello de Bergondo.

Amais, como alcume de reis e gobernantes pode referirse a:

***Sviatoslav I de Kíiv** (942-972);
***Sancho IV de Castela** (1258-1295);
***Afonso IV de Portugal** (1291-1357).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Bravil**, lugar da parroquia de Manduas, no concello de Silleda.
Braxe

O topónimo **Braxe** pode referirse a:

;En Galiza
***Braxe**, lugar da parroquia de Tiobre, no concello de Betanzos;
***A Braxe**, lugar da parroquia de Vilaboa, no concello de Valdoviño.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Lino Braxe**, actor galego (n. 1962).
Mortalidade infantil

miniatura|500px|**Taxas de mortalidade infantil** no mundo en 2008.

A **mortalidade infantil** é o indicador demográfico que sinala o número de defuncións de nenos nunha poboación de cada mil nacementos vivos rexistrados, durante o primeiro ano da súa vida.

As principais causas de mortalidade infantil son asfixia no nacemento, pneumonía, complicacións no parto, infección neonatal, diarrea, malaria e malnutrición. Moitos factores inflúen na mortalidade infantil, como o nivel educativo da nai, as condicións sociais e a infrestrutura política e médica. A mellora da sanidade, o acceso a auga potable, a inmunización contra enfermidades infecciosas e outras medidas de saúde pública poden axudar a reducir a mortalidade infantil.

A mortalidade infantil foi un indicador empregado para monitorizar o progreso nos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio das Nacións Unidas para o ano 2015. É un dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neonatoloxía

### Ligazóns externas 
* Listaxe da mortalidade infantil segundo o país
* Mortalidade intrauterina e mortalidade infantil