Revolución de Maio

A **Revolución de Maio** foron unha serie de acontecementos revolucionarios ocorridos en maio de 1810 na cidade de Buenos Aires, capital do Vicerreinado do Río da Prata, dependente do rei de España, e que tiveron como consecuencia a destitución do vicerrei Baltasar Hidalgo de Cisneros e a súa substitución pola Primeira Xunta de goberno.

Os incidentes da Revolución de Maio sucederon durante o transcurso da chamada *Semana de Maio*, entre o 18 de maio, data da confirmación oficial da caída da Xunta Suprema Central, e o 25 de maio, data de asunción da Primeira Xunta.

A Revolución de Maio foi unha reacción directa á guerra da Independencia española. En 1808, o rei Fernando VII abdicou en favor de Napoleón, que concedeu o trono ao seu irmán, Xosé Bonaparte. A Xunta Suprema Central impuxo resistencia ao goberno de Xosé e á ocupación francesa en España, mais acabou sufrindo unha serie de reveses que derivaron na perda española da metade norte do país. O 1 de febreiro de 1810, tropas francesas ocuparon Sevilla e tomaron o control de case toda Andalucía. A Xunta Suprema recuou para Cádiz e disolveuse e o Consello de Rexencia de España e Indias substituíuno. O 18 de maio chegaron a Buenos Aires noticias dos acontecementos grazas a navíos británicos.

O vicerrei Cisneros tentou manter o statu quo político, pero un grupo de avogados crioulos e militares organizaron un cabido aberto (unha reunión especial de notables da cidade) o 22 de maio para decidir o futuro do vicerreinado. Os delegados negaron o recoñecemento ao Consello de Rexencia en España e estabeleceron unha xunta para gobernar no lugar de Cisneros, xa que o goberno que o nomeara vicerrei xa non existía. Para manter un sentido de continuidade, Cisneros foi inicialmente nomeado presidente da Xunta. Con todo, isto causou moita axitación popular, polo que renunciou baixo presión o 25 de maio. O recentemente formado goberno, a Primeira Xunta, incluíu só representantes de Buenos Aires e invitou a outras cidades do vicerreinado a enviar delegados para unirse a eles. Isto deu lugar ao estalido da guerra entre as rexións que aceptaron o resultado dos eventos en Buenos Aires e as que non o fixeron.

Coa Revolución de Maio deu comezo a guerra da Independencia da Arxentina, aínda que non fora emitida ningunha declaración formal de independencia no momento e a Primeira Xunta continuou a gobernar en nome do rei deposto polas Abdicacións de Baiona, Fernando VII. Como acontecementos moi similares sucederon en moitas outras cidades do continente, a Revolución de Maio tamén é considerada como un dos primeiros fitos das guerras de independencia hispanoamericanas. Na actualidade, os historiadores debaten sobre se os revolucionarios eran verdadeiramente leais á coroa española ou se a declaración de fidelidade ao rei foi unha artimaña para ocultar o verdadeiro obxectivo—de alcanzar a independencia— dunha poboación que aínda non estaba preparada para aceptar un cambio tan radical. A declaración formal de independencia da Arxentina tivo lugar seis anos despois durante o Congreso de Tucumán o 9 de xullo de 1816.

## Causas 
### Causas externas 
[miniatura|300px|A [Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América|declaración de Independencia dos Estados Unidos en 1776 inspirou movementos similares nas colonias españolas en América. Óleo de John Trumbull (1819).]]
[miniatura|A coroación en [España de Xosé Bonaparte sementou dúbidas sobre a lexitimidade da autoridade do vicerreinado. Retrato de François Gérard (cara a 1808).]] 
A declaración de independencia dos Estados Unidos de Gran Bretaña en 1776 fíxolles crer aos crioulos (españois nados nas Américas) que a revolución e independencia de España poderían ser viables. Entre 1775 e 1783, os patriotas americanos das trece colonias loitaron na Guerra Revolucionaria Americana contra o reino local de Gran Bretaña, estabelecendo eventualmente un goberno popular en lugar da monarquía británica. O feito de que España axudara as colonias na súa loita contra Gran Bretaña enfraqueceu a idea de que rematar coa súa lealdade ao Estado pai sería un crime.

Os ideais da Revolución Francesa de 1789 estendéronse por toda Europa e as Américas. O derrocamento e a execución do rei Lois XVI e da raíña María Antonieta acabou con séculos de monarquía e eliminou os privilexios da nobreza. As ideas liberais nos ámbitos da política e da economía desenvolvéronse e espalláronse a través das Revolucións do Atlántico na maior parte do mundo occidental. O concepto do dereito divino dos reis foi cuestionado pola Declaración Francesa dos Dereitos do Home e do Cidadán, polo artigo moi citado de que "todos os homes son creados iguais", na Declaración de Independencia dos Estados Unidos e mesmo pola igrexa española. España puxo en práctica esas prohibicións cando declarou a guerra a Francia despois da execución de Lois XVI e mantívoas despois do tratado de paz de 1796. Moitos crioulos esclarecidos entraron en contacto con autores liberais e as súas obras durante os seus estudos na universidade, xa sexa en Europa ou na Universidade de Chuquisaca (actual Sucre). Bastantes libros procedentes dos Estados Unidos atoparon o seu camiño cara ás colonias españolas por Caracas, debido á proximidade de Venezuela aos Estados Unidos e as Indias Ociddentais.

A Revolución Industrial comezou en Gran Bretaña, co uso de canles e enerxía a vapor. Isto levou a un grande aumento nas capacidades produtivas de Gran Bretaña, e creou a necesidade de novos mercados para vender os seus produtos. As guerras napoleónicas con Francia fixeron desta unha tarefa ben complicada, despois de que Napoleón impuxese o Sistema Continental, que prohibiu aos seus aliados e conquistadores comerciar con Gran Bretaña. Así, Gran Bretaña precisaba ser capaz de negociar coas colonias españolas, pero non puido porque estas estaban restrinxidas a comerciar só co seu Estado pai. Para acadar os seus obxectivos económicos, Gran Bretaña inicialmente tentou invadir o Río da Prata e conquistar cidades clave na América española. Cando isto fallou, escolleron promover as aspiracións hispanoamericanas de emancipación de España.

O motín de Aranjuez en 1808 levou o rei Carlos IV de España a abdicar en favor do seu fillo, Fernando VII. Carlos IV solicitou que Napoleón lle devolvese ao trono; en vez diso, Napoleón coroou o seu propio irmán, Xosé Bonaparte, como o novo rei de España. Estes acontecementos coñécense como as Abdicacións de Baiona. A coroación de Xosé, que foi recibida con moita resistencia por parte de España, comezou a Guerra Peninsular, e a Xunta Suprema Central tomou o poder en nome do rei ausente. Isto tamén levou a España a cambiar as súas alianzas de Francia a Gran Bretaña. Esta situación prexudicou ao vicerreinado, xa que a economía española non era o suficientemente poderosa como para producir a enorme oferta de produtos que as numerosas colonias precisaban. Isto causou unha escaseza económica e unha recesión. As rutas do comercio español favoreceron os portos de México e Lima, en detrimento de Buenos Aires. Como resultado, Buenos Aires conseguía clandestinamente aqueles produtos que non podían ser obtidos de forma lexítima. A maioría das autoridades locais permitiron este contrabando como un mal menor, a pesar de que era ilegal, e, en ocasións, igualou o volume do comercio legal con España. Dúas faccións antagónicas xurdiron: os latifundistas que querían libre comercio para poder vender os seus produtos no exterior, mentres que os comerciantes, que se beneficiaban dos prezos altos das importacións contrabandistas, se opoñían ao libre comercio porque os prezos descenderían.[miniatura|A coroación de [Carlota Xoaquina de Borbón foi unha alternativa á Revolución de Maio brevemente considerada.]]
A monarquía española nomeou aos seus propios candidatos para a maioría dos cargos políticos no vicerreinado, xeralmente favorecendo aos españois en Europa. Na maioría dos casos, os nomeados tiñan pouco coñecemento ou interese en cuestións locais. Consecuentemente, houbo unha rivalidade crecente entre crioulos e peninsulares (aqueles nados en España). A maioría dos crioulos pensaban que os peninsulares tiveran vantaxes inmerecidas e recibiran tratamentos privilexiados na política e na sociedade. Isto foi en parte porque o clero controlaba o sistema educativo por completo na América española, o que levou á poboación a manter as mesmas ideas conservadoras e a seguir os mesmos costumes como en España. O ano seguinte, un exército maior conquistou Montevideo, pero foi esmagado polas forzas de Buenos Aires; os invasores capitularon Liniers organizou ás milicias crioulas durante os preparativos para a segunda invasión, a pesar da prohibición que recaía neles naquel momento. O Rexemento de Patricios, liderado por Cornelio Saavedra, foi o exército crioulo máis grande. Estes acontecementos deron aos crioulos poder militar e influencia política que antes non tiñan e, xa que a vitoria fora conseguida sen axuda de España, incrementouse a confianza crioula nas súas capacidades independentistas.

A familia real portuguesa abandonou Europa e estabeleceuse na colonia do Brasil en 1808, tras a súa fuga da invasión napoleónica de Portugal. Carlota Xoaquina, irmá de Fernando VII, era esposa do príncipe rexente portugués, pero tiña os seus propios proxectos políticos. Unha vez evitou a captura da familia real española, ela intentou asumir o mando do vicerreinado como rexente. Este proxecto político, coñecido como Carlotismo, procurou evitar unha invasión francesa nas Américas. Unha pequena sociedade secreta de crioulos, composta por políticos como Manuel Belgrano e Juan José Castelli, e líderes militares como Antonio Beruti e Hipólito Vieytes, apoiaron este proxecto. Considerárono unha oportunidade para obter un goberno local, ou un paso adiante no sentido dunha declaración potencial de independencia. O proxecto foi rexeitado polo vicerrei Liniers, a maioría dos peninsulares, e algúns crioulos, incluíndo a Cornelio Saavedra e os avogados Mariano Moreno e Juan José Paso.

### Correntes de pensamento subxacentes 
[miniatura|O [sacerdote xesuíta Francisco Suárez da Escola de Salamanca.]]
[miniatura|esquerda|O culto da «[deusa Razón» durante a Revolución Francesa.]]
Desde mediados do século XVIII no Río da Prata, do mesmo xeito que o que sucedía no resto da América española, dúas correntes de pensamento distintas influíron na cosmovisión filosófica que impactou na acción política. Estas posicións continuaron durante o proceso que se iniciou en 1810 e que culminou coa emancipación.

A primeira corrente de pensamento era de inspiración cristiá e tivo dúas subescolas principais. A máis arraigada foi a escola sostida pola doutrina do sacerdote xesuíta Francisco Suárez, da Escola de Salamanca, que pregoou que *a autoridade é dada por Deus pero non ao rei senón ao pobo*, e que foi divulgada polos profesores da Universidade Maior Real e Pontificia San Francisco Xavier de Chuquisaca e apresa polos seus estudantes, moitos dos cales foron varios dos posteriores patriotas que impulsaron a Revolución de Maio. A outra escola inspirouse na Revolución Americana que, aínda que tivo outras orixes, acuñou para si como lema nacional a frase *In God We Trust* que en inglés significa: «En Deus confiamos» e que sintetiza acabadamente o pensamento dos revolucionarios das primitivas colonias norteamericanas.

A segunda corrente de pensamento foi racionalista, laicista e iluminista que sustentou a filosofía política de Voltaire e da Revolución Francesa.

Cara a principios do século XIX, no Río da Prata, ambas as correntes de pensamento víronse reflectidas a través de diversos patriotas que xestaron a emancipación. Así, o militar Cornelio Saavedra, frei Cayetano Rodríguez, frei Francisco de Paula Castañeda, o presbítero Pedro Ignacio de Castro Barros, o licenciado Manuel Belgrano, Esteban Agustín Gascón, Gregorio García de Tagle, entre moitos outros, foron defensores do pensamento católico e da Igrexa en contra do anticatolicismo dos grupos liderados primeiro por Mariano Moreno e Juan José Castelli, e despois por Bernardino Rivadavia quen se valeu de políticas regalistas e laicisantes.

## Antecedentes á revolución 
### O vicerrei Liniers 
Tras a invasión británica de 1806, Santiago de Liniers reconquistou con éxito Buenos Aires. A poboación non permitiu a Rafael de Sobremonte continuar como vicerrei. Unha lei promulgada en 1778 esixiu que o erario público se movera a un lugar seguro no caso dun ataque estranxeiro, mais Sobremonte aínda estaba a ser visto coma un covarde por parte da poboación. A Real Audiencia de Buenos Aires non permitiu o seu regreso a Buenos Aires e elixiu a Liniers, aclamado como un heroe popular, como vicerrei interino. Liniers armou a toda a poboación de Buenos Aires, incluíndo os crioulos e escravos, e derrotou unha segunda tentativa de invasión británica en 1807. Estes solicitaron ás autoridades españolas que nomearan a un novo vicerrei. Tras a eclosión da Guerra Peninsular, Francisco Javier de Elío creou a Xunta de Montevideo, que analizaría todas as ordes de Buenos Aires e reservaríase o dereito a ignoralas, pero non negou abertamente a autoridade do vicerrei nin declarou independente a Montevideo. O 1 de xaneiro de 1809, un cabido aberto (unha reunión extraordinaria de veciños e xente destacada da cidade) presidido por Álzaga esixiu a renuncia de Liniers e o nomeamento dunha xunta local. A milicia española e un grupo de persoas convocadas para o encontro reuniuse para apoiar a rebelión. Un número pequeno de crioulos, especialmente Mariano Moreno, apoiou o motín, Eles sentían que Álzaga quería derrocar ao vicerrei para evitar a súa autoridade política, mantendo as diferenzas sociais entre os crioulos e os peninsulares inalteradas. Como resultado do motín infrutuoso, as milicias rebeldes foron desarmadas. foron exiliados a Carmen de Patagones.

### Nomeamento do vicerrei Cisneros 
A Xunta Suprema Central substituíu a Liniers polo oficial naval Baltasar Hidalgo de Cisneros, un veterano da Batalla de Trafalgar, para rematar coas turbulencias políticas no Río da Prata. Chegou a Montevideo en xuño de 1809 para a entrega do goberno. Manuel Belgrano propuxo que Liniers debía resistir co fundamento de que fora confirmado como vicerrei por un rei de España, mentres que a Cisneros lle faltaba esa lexitimidade. As milicias crioulas compartiron a proposta de Belgrano, mais Liniers entregou o goberno a Cisneros sen resistencia algunha. Javier de Elío aceptou a autoridade do novo vicerrei, e disolveu a Xunta de Montevideo. Cisneros rearmou as milicias peninsulares desfeitas, e perdoou os responsables do motín. Álzaga non foi liberado, pero a súa sentenza foi modificada a arresto domiciliario.[miniatura|[Baltasar Hidalgo de Cisneros, o último vicerrei en Buenos Aires (Museo Naval de Madrid).]]Houbo unha gran preocupación polos acontecementos en España e pola lexitimidade dos gobernadores locais no Alto Perú. O 25 de maio de 1809, a Revolución de Chuquisaca obrigou a depoñer a Ramón García de León y Pizarro como gobernador de Chuquisaca, que foi substituído por Juan Antonio Álvarez de Arenales. Estas medidas contrastaron fortemente co perdón que Martín de Álzaga e outros recibiran despois dun curto tempo en prisión, e o resentimento dos crioulos contra os peninsulares afondouse. Juan José Castelli estaba presente nas deliberacións da Universidade de Chuquisaca, onde Bernardo Monteagudo desenvolveu o *Siloxismo de Chuquisaca*, unha explicación xurídica que xustificaba o autogoberno. Isto influíu nas súas ideas durante a "*Semana de Maio*".

O 25 de novembro de 1809, Cisneros creou o Tribunal de Vixilancia Política para perseguir os afrancesados, que apoiaban a Xosé Bonaparte, e aos independentistas. Con todo, rexeitou a proposta do economista José María Romero de proscribir un número de persoas consideradas perigosas para o réxime español, como Saavedra, Paso, Vieytes, Castelli e Moreno, entre outros. Romero advertiu a Cisneros de que non estendese novas que puidesen ser consideradas subversivas. Os crioulos sentiron que calquera pretexto podería ser suficiente para levar á eclosión dunha revolución. En abril de 1810, Cornelio Saavedra aconsellou aos seus amigos: "non é momento aínda, deixade aos figos madurecer e despois imos comelos". Con isto quería dicir que non apoiaría accións apresuradas contra o vicerrei, pero que si o faría nun momento estratexicamente favorable, como cando as forzas napoleónicas gañasen unha vantaxe decisiva na súa guerra contra España.[miniatura|[Pedro Murillo, por Joaquín Pinto.]]

## Cronoloxía da Semana de Maio 
A Semana de Maio foi o período de tempo en Buenos Aires que comezou coa confirmación da caída da Xunta Suprema Central e rematou coa dimisión de Cisneros e o estabelecemento da Primeira Xunta.[miniatura|Mapa de Cádiz durante o [asedio de Cádiz.]]
O 14 de maio de 1810, a goleta de guerra británica HMS *Mistletoe* chegou a Buenos Aires con xornais europeos que informaban da disolución da Xunta Suprema Central o pasado xaneiro. A cidade de Sevilla fora invadida polos exércitos franceses, que estaban xa dominando a maioría da Península Ibérica. Isto confirmouse en Buenos Aires o 17 de maio, cando a fragata británica HMS *John Paris* chegou a Montevideo; os xornais máis recentes informaban de que membros da Xunta Suprema Central foran despedidos. A Xunta Suprema Central era vista como simpatizante das novas ideas. Os patriotas suramericanos temían tanto unha completa vitoria francesa na península como a restauración do absolutismo. Eles estenderon as novas entre outros patriotas e desafiaron a lexitimidade do vicerrei, que fora nomeado pola xunta caída. Martín Rodríguez propuxo derrocar o vicerrei pola forza, pero Castelli e Saavedra rexeitaron esta idea e propuxeron a convocatoria dun cabido aberto.

### Venres 18 de maio e sábado 19 de maio 
Aínda que o vicerrei Cisneros tentou ocultar a nova da derrota española, o rumor xa se espallara por todo Buenos Aires. A maioría da poboación estaba inqueda; había unha alta actividade nos cuarteis e na Praza, e a maioría das tendas permanecían pechadas. O "*Café de Catalanes*" e a "*Fonda de las Naciones*", normalmente puntos de encontro de crioulos, tornáronse en espazos para discusións políticas e proclamacións radicais; Francisco José Planes gritou que Cisneros debía ser aforcado na Praza como retribución pola execución dos líderes da malfadada Revolución da Paz.
[miniatura|[Nicolás Rodríguez Peña. Óleo de J. Gil de Castro. MHN]]
O vicerrei, tratando de calmar os crioulos, deu a súa propia versión dos acontecementos nunha proclamación. Pediulle lexitimidade ao rei Fernando VII, pero a axitación popular continuou a intensificarse. El era consciente das novas, pero só dicía que a situación na Península Ibérica era delicada; non confirmou a caída da Xunta. Durante estes encontros secretos, nomearon unha comisión representativa composta por Juan José Castelli e Martín Rodríguez para solicitar que Cisneros convocase un cabido aberto para decidir o futuro do vicerreinado.

Durante a noite do 19 de maio houbo máis discusións na casa de Rodríguez Peña. Eles decidiron que Belgrano e Saavedra se reunirían con Juan José de Lezica, o alcalde e maxistrado municipal, mentes que Castelli se reuniría co procurador Julián de Leiva para pedir o seu apoio. Argumentou que, se o vicerrei fose deposto desa maneira, constituiría unha rebelión, que convertería os revolucionarios en bandas. Leiva actuaría como un mediador, sendo un confidente de Cisneros e un negociador de confianza para os revolucionarios moderados.

### Domingo 20 de maio 
Lezica informou a Cisneros da solicitude dun cabido aberto e o vicerrei consultou a Leiva, que falou a favor do cabido. para solicitar apoio militar. Houbo rumores de que podía ser unha trampa para capturalos e tomar o control dos cuarteis. Comparou a situación internacional dese momento coa que entrara no momento do motín de Álzaga máis dun ano antes e sinalou que España estaba enteiramente baixo o control napoleónico e que as provincias españolas non derrotadas eran moi pequenas en comparación coas Américas. Os gardas deixáronlles pasar sen previo aviso, e atoparon a Cisneros botando cartas co brigadier Quintana, o fiscal Caspe e o asesor Coicolea.

Aquela noite, moitos revolucionarios participaron nunha produción de teatro sobre a tiranía, chamada *Roma Salvada*. Esta escena levantou os espíritos dos revolucionarios e levou a aplausos frenéticos. Déronse de conta do resultado da reunión con Cisneros, pero non tiñan a certeza de que Cisneros mantivese a súa palabra. Domingo French, o carteiro da cidade, e Antonio Beruti, un empregado da tesouraría, liderou aos manifestantes. Saavedra estaba no cuartel nese momento, preocupado pola manifestación. Leiva abandonou o cabido, e Belgrano, que representaba á multitude, pediu un compromiso definitivo. Os membros do cabido tentaron convencelo a dar o seu apoio, pero el foise.

A partida de Belgrano enfureceu á multitude, xa que non explicou que ocorrera, e a xente temía unha traizón.

As invitacións foran distribuídas entre 450 principais cidadáns e funcionarios da capital. Os revolucionarios combateron este movemento cun similar, de xeito que a maioría da xente fose contra Cisneros. O traballador de imprenta Agustín Donado, apoiando aos revolucionarios, imprimiu preto de 600 invitacións, en vez das 450 solicitadas, e distribuíu as excedentes entre os crioulos.

### Martes 22 de maio 
[miniatura|300px|*O cabido aberto*, segundo [Juan Manuel Blanes.]]Segundo a acta, só preto de 251 dos 450 invitados participaron oficialmente no cabido aberto. French e Beruti, ao mando de 600 homes armados con coitelos, espingardas e carabinas, controlaron o acceso á praza para garantir que o cabido aberto tivese unha maioría de crioulos. A única ausencia importante foi a de Martín de Alzaga, que aínda estaba baixo arresto domiciliario.

Un comerciante, José Ignacio Rezábal, participou no cabido aberto, pero, nunha carta ao sacerdote Julián S. de Agüero, dixo que tiña algunhas dúbidas que foron compartidas por outras persoas próximas a el. Temía que, sen importar que partido prevalecese no cabido aberto, ía se vingar contra o outro, sendo o motín de Álzaga un precedente recente. Non houbo voto secreto; os votos escoitáronse un de cada vez e constaron en acta. Os temas principais do debate foron a lexitimidade do goberno e a autoridade do vicerrei. Este principio era común na escolástica española e filosofía racionalista, pero nunca foi aplicado na xurisprudencia. Houbo tamén unha terceira posición, que estaba no medio. Os promotores do cambio non recoñeceron a autoridade do Consello de Rexencia, e argumentaron que as colonias en América non foran consultadas na súa formación.

Un dos oradores da primeira posición era o bispo de Buenos Aires, Benito Lue y Riega, líder da igrexa local, que dixo:Juan José Castelli foi o principal orador dos revolucionarios. El baseou a súa intervención en dúas ideas fundamentais: a lexitimidade caducada do goberno—afirmou que a Xunta Suprema Central foi disolta e non tiña dereitos para designar unha Rexencia—e o principio de retroversión da soberanía. El entón expuxo o "argumento da irmá máis vella", argumentando que Buenos Aires debía tomar a iniciativa e facer os cambios que fosen necesarios e adecuados, coa condición expresa de que as outras cidades serían convidadas a comentar o máis axiña posible. O estrataxema retórico da "irmá maior", comparable á xestión de empresas, fai unha analoxía entre a relación de Buenos Aires e outras cidades do vicerreinado cunha relación de irmáns. No momento da votación, a posición de Castelli coincidiu coa de Saavedra.

Manuel Belgrano estaba preto dunha ventá e, en caso dun desenvolvemento problemático, el daría un sinal ao axitar un pano branco, sobre o cal as persoas reunidas na Praza forzarían o seu camiño para o cabido. Con todo, non houbo problemas e este plan de emerxencia non foi executado. Moreno dixo a Planes que o cabido estaba a piques de traizoalos.

### Mércores 23 de maio 
O debate durou todo o día, e os votos foron contados moi tarde aquela noite. Tras as presentacións, as persoas votaron a favor da continuación do vicerrei, só ou na cabeza dunha xunta, ou a súa dimisión. As ideas explicadas foron divididas nun pequeno número de propostas, designadas cos nomes dos seus principais partidarios, e as persoas, a continuación, votaron unha desas propostas. A votación durou moito tempo, e o resultado foi que o vicerrei dimitise por unha ampla maioría: 155 votos a 69. A súa proposta tiña uns 30 votos. Outros 30 votos apoiaron a Cisneros, sen alterar o sistema político.

Tamén houbo moitas propostas diferentes que implicaban a eliminación de Cisneros. Juan Nepomuceno Solá propuxo unha xunta composta por delegados de todas as provincias do vicerreinado, mentres que o cabido debía gobernar; esta proposta recibiu preto de 20 votos. Cornelio Saavedra, cuxa proposta era que o cabido debía nomear unha Xunta e gobernar, tivo o maior número de votos. Unha serie doutras propostas só tiveron algúns votos cada unha.

Na madrugada do 23 de maio, o cabido informou a poboación que o vicerrei ía rematar o seu mandato. A máis alta autoridade sería trasladada temporalmente ao cabido ata o nomeamento dunha xunta de goberno. Moitos avisos foron feitos en varios puntos de toda a cidade, que anunciaron a creación inminente dunha xunta e a convocatoria de representantes das provincias.

### Xoves 24 de maio 
O cabido interpretou a decisión do cabido aberto á súa propia maneira. Hai moitas interpretacións dos seus motivos para afastarse de decisión do cabido aberto deste xeito.

Este desenvolvemento chocoulles aos revolucionarios. Moreno abxurou as súas relacións cos outros e pechouse na súa casa. Houbo unha reunión na casa de Rodríguez Peña. El dixo que "todos, sen excepción" esixían a retirada de Cisneros. Explicáronlle que a poboación estaba ao bordo da revolución violenta e ía eliminarlle pola forza, se non renunciase tamén. Enviou unha carta de dimisión ao cabido para a súa consideración o día seguinte.

### Venres 25 de maio 
Na mañá do 25 de maio, a pesar do mal tempo, unha multitude reuniuse na Praza da Vitoria, así como a milicia liderada por Domingo French e Antonio Beruti. Esixiron a retirada da Xunta elixida o día anterior, a renuncia final de Cisneros e o nomeamento dunha nova xunta que non o incluíse. Os historiadores posteriores dubídano, pero consideran posible que os revolucionarios usaran marcas distintivas dalgún tipo de identificación. Dicíase que o cabido podería rexeitar a renuncia Cisneros.

O cabido reuniuse ás 9 horas e rexeitou a renuncia de Cisneros. Eles consideraron que a multitude non tiña o dereito lexítimo de influír en algo que o cabido xa decidira e aplicara. Moitos deles, incluíndo Saavedra, non apareceron. Leiva e Lezica solicitaron que alguén podería actuar como portavoz para o pobo e debía unirse a eles dentro da sala e explicar os desexos da xente. Beruti, Chiclana, French e Grela foron autorizados a pasar. Como acontecera varias veces nos últimos días, Romero explicou que os soldados se amotinarían se estivesen obrigados a loitar contra os manifestantes en nome de Cisneros. O cabido aínda rexeitou desistir, ata que o ruído da manifestación foi oído no corredor. Temían que os manifestantes puidesen invadir a edificación e chegar a eles. Beruti falou en nome do pobo, e dixo que a nova Xunta debería ser elixida polo pobo e non polo cabido. O cabido respondeu solicitando as súas demandas por escrito. Este traballo propuxo unha nova composición para a Xunta de goberno, e unha expedición de 500 homes para axudar as provincias. O documento—aínda preservado—listaba a maioría dos comandantes do exército e moitos veciños coñecidos, e contiña moitas firmas ilexibles. French e Beruti asinaron o documento, afirmando que "para min e para seiscentos e máis". Mentres tanto, o tempo mellorou e o sol rompeu as nubes. Leiva ridiculizou a reivindicación dos representantes restantes para falar en nome do pobo. Saavedra falou á multitude, e despois mudouse para o forte, entre salvas de artillaría e o toque das campás. Mentres tanto, Cisneros tomou unha viaxe para Córdoba, Arxentina, para avisar a Santiago de Liniers do que pasou en Buenos Aires e solicitar unha acción militar contra a Xunta.

## Acontecementos posteriores 
[miniatura|300px|*A* *Primeira Xunta.* Óleo de [Julio Vila y Prades.]]Buenos Aires soportou todas as Guerras Hispanoamericanas de Independencia sen ser reconquistada polos exércitos monárquicos ou realistas contrarrevolucionarios de éxito. Con todo, afrontou varios conflitos internos.

O Consello de Rexencia, a Real Audiencia de Buenos Aires e os peninsulares opuxéronse á nova situación. A Real Audiencia secretamente xurou fidelidade ao Consello de Rexencia un mes despois e enviou comunicados ás outras cidades do vicerreinado, para lles pedir que negasen o recoñecemento ao novo goberno. Para pór fin a estas actividades, a Xunta reuniuse con Cisneros e todos os membros da Real Audiencia baixo o pretexto de que as súas vidas estaban en perigo, e enviounos ao exilio a bordo do buque británico *Dart*. O capitán Mark Brigut Larrea foi instruído para evitar portos americanos e entregalos directamente para as Illas Canarias. A Xunta, a continuación, nomeou unha nova Audiencia composta enteiramente de crioulos leais á revolución.

Cada cidade no territorio da Arxentina moderna excepto Córdoba aprobou a Primeira Xunta. As cidades do Alto Perú, no entanto, non tomaron unha posición, debido aos recentes resultados das Revolucións de Chuquisaca e A Paz. Asunción de Paraguai rexeitou a Xunta e xurou lealdade ao Consello de Rexencia. Isto reduciu o poder do exército contrarrevolucionario por medio de desercións e sabotaxes. As tropas de Liniers foron rapidamente derrotadas polas forzas lideradas por Francisco Ortiz de Ocampo. Ocampo rexeitou disparar a Liniers; polo tanto, a execución ordenada pola Xunta foi realizada por Juan José Castelli.

Montevideo, que tiña unha rivalidade histórica con Buenos Aires, opúxose á Primeira Xunta e o Consello de Rexencia declarouna a nova capital do vicerreinado, xunto con Francisco Javier de Elio como o novo vicerrei. A cidade foi ben defendida, polo que podería facilmente resistir a unha invasión. Algunhas cidades periféricas na Banda Oriental actuaron contra a vontade de Montevideo e apoiaron á Xunta de Buenos Aires. José Gervasio Artigas liderounos e mantivo a Montevideo baixo cerco. A derrota final dos monárquicos montevideanos foi realizada por Carlos María de Alvear e William Brown. 
[ligazón=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Mariano_Moreno_en_su_mesa_de_trabajo.jpg|alt=Portrait of Mariano Moreno|esquerda|miniatura|[Mariano Moreno foi un membro influente da Primeira Xunta.]]
A Capitanía xeneral de Chile seguiu un proceso análogo ao da Revolución de Maio, e elixiu unha Xunta de Goberno que inaugurou o breve período coñecido como *Patria Vieja*. A Xunta foi derrotada en 1814 na Batalla de Rancagua, e a Reconquista posterior de Chile faría un reduto monárquico unha vez máis. Os Andes proporcionaron unha barreira natural eficaz entre os revolucionarios da Arxentina e Chile, polo que non houbo enfrontamentos militares entre eles até a Travesía dos Andes, liderada por José de San Martín, en 1817, unha campaña que resultou na derrota dos monárquicos chilenos.

A Primeira Xunta aumentou de tamaño cando se incorporaron os representantes enviados polas provincias. A partir de entón, a Xunta foi renomeada como a Xunta Grande. Disolveuse logo tras a derrota de xuño de 1811 das tropas arxentinas na Batalla de Huaqui e dous triunviratos sucesivos exerceron o poder executivo sobre as Provincias Unidas do Río da Prata. En 1814, o segundo triunvirato foi substituído pola autoridade do Director Supremo. Mentres tanto, Martín Miguel de Güemes tiña os exércitos realistas enviados do vicerreinado do Perú en Salta e San Martín avanzou á fortaleza realista de Lima por mar, nunha campaña chilena-arxentina. A guerra pola independencia gradualmente trasladouse cara América do Sur. Desde 1814, a Arxentina entrou en guerra civil.

### Consecuencias 
Segundo o historiador Félix Luna no seu libro *Breve historia de los Argentinos*, unha das consecuencias sociais máis importantes da Revolución de Maio foi o cambio na forma en como as persoas e os seus gobernantes se relacionaron. Até entón, a concepción do ben común prevaleceu: mentres a autoridade real foi plenamente respectada, unha instrución da coroa de España foi considerada prexudicial para o ben común da poboación local, que foi simplemente ignorada. Esta idea considerou que, en ausencia dunha autoridade lexítima, o pobo tiña dereito a nomear aos seus propios líderes. Co tempo, a soberanía popular daría lugar á idea da regra da maioría.

Outra consecuencia, tamén segundo Luna, foi a disolución do Vicerreinado do Río da Prata en varias unidades diferentes. A breve existencia do Vicerreinado do Río da Prata, que durou só 38 anos, impediu a consolidación dun sentimento patriótico e non conseguiu traer un sentido de comunidade para toda a poboación. Juan Bautista Alberdi ve a Revolución de Maio como unha das primeiras manifestacións das loitas de poder entre a cidade de Buenos Aires e as provincias—un dos conflitos axiais en xogo nas guerras civís arxentinas. Alberdi escribiu no seu libro "*Escritos póstumos*":

## Análise historiográfica 
Os estudos historiográficos da Revolución de Maio non afrontan moitas dúbidas ou detalles descoñecidos. A maioría das informacións foron debidamente rexistradas na época e foron facilitadas ao público pola Primeira Xunta como propaganda patriótica. Debido a iso, as visións históricas sobre o tema difiren nas súas interpretacións dos significados, causas e consecuencias dos feitos, no canto de na precisión das súas descricións dos propios eventos. A versión moderna de acontecementos non difire significativamente daquela contemporánea.[ligazón=https://en.wikipedia.org/wiki/File:BartolomeMitre002.JPG|alt=Portrait of Bartolome Mitre|miniatura|[Bartolomé Mitre escribiu unha das primeiras interpretacións históricas da Revolución de Maio.]]As primeiras persoas en escribir sobre a Revolución de Maio foron os participantes que escribiron memorias, biografías e diarios. Con todo, as súas obras foron motivadas por finalidades historiográficas, como explicar as razóns das súas accións, limpar as súas imaxes públicas, ou manifestar o seu apoio ou rexeitamento das figuras públicas e ideas da época. e Cornelio Saavedra escribiu a súa autobiografía nun momento no que a súa imaxe foi altamente cuestionada, para xustificarse aos seus fillos.
A primeira escola historiográfica destacada de interpretación da historia da Arxentina foi fundada por membros da xeración do 1837, incluíndo Bartolomé Mitre. Mitre considerou a Revolución de Maio como unha expresión icónica do igualitarismo político: un conflito entre liberdades modernas e opresión representado pola monarquía española, e un intento de estabelecer unha organización nacional en principios constitucionais en oposición á autoridade carismática dos caudillos. As perspectivas destes autores foron tratadas como canónicas ata o final do século 19, cando a proximidade do centenario animou aos autores a buscar novas perspectivas. Os autores máis recentes pensan diferente sobre o peso relativo das causas da Revolución de Maio e sobre que intervención nos acontecementos foi máis decisiva, pero os principais puntos de vista expresados ​​por Mitre foron mantidos, como considerar a revolución o nacemento da Arxentina moderna e un acontecemento inevitable. Estes autores introduciron a idea da intervención popular como outro elemento clave. Os autores de esquerdas tomaron unha visión revisionista sobre a base do nacionalismo e antiimperialismo; que minimizou a disputa entre crioulos e peninsulares e retratou acontecementos como unha disputa entre a ilustración e o absolutismo. Con todo, a maior parte dos seus traballos estiveron enfocados noutros períodos históricos. Así, hai unha serie de perspectivas conflitivos sobre iso, porque distintos autores destacan aspectos diferentes. Mitre, por exemplo, que se refire á *Representación dos Propietarios de Terra* (un informe económico de 1809 por Mariano Moreno) e ó rol dos comerciantes para apoiar a visión de que a Revolución de Maio destínase a obter o libre comercio e a integración económica con Europa; os revisionistas de dereitas céntranse en torno a Saavedra e os costumes sociais da época para describir a revolución baixo principios conservadores; A Primeira Xunta non xurou lealdade ao Consello de Rexencia, que aínda estaba en funcionamento, e en 1810 aínda parecía improbable que Napoleón sería derrotado e Fernando fose regresado ao trono (o que finalmente ocorreu o 11 de decembro de 1813, co Tratado de Valençay). O propósito de tal engano sería gañar tempo para reforzar a posición da causa patriótica e evitar reaccións que puidesen levar a unha contrarrevolución, facendo parecer que a autoridade monárquica aínda era respectada e que ningunha revolución ocorría . O engano é coñecido como a "Máscara de Fernando VII". Este foi confirmado pola Primeira Xunta, a Xunta Grande e o Primeiro Triunvirato. A Asemblea do Ano XIII foi destinada a declarar a independencia, pero non puido facelo por mor doutros conflitos políticos entre os seus membros. Con todo, esta suprimiu as mencións de Fernando VII en documentos oficiais. Antes da declaración de independencia de 1816, os directores supremos consideraron outras opcións, como negociar con España ou converterse nun protectorado británico.

O cambio era potencialmente favorable para Gran Bretaña, xa que o comercio coas cidades da rexión fora facilitado, sen o monopolio que España mantivera sobre as súas colonias durante séculos. Con todo, a primeira prioridade de Gran Bretaña foi a guerra contra Francia en Europa, e non podería parecer que apoiaban movementos de independencia americanos ou que permitían que a atención militar de España se dividese en dúas frontes diferentes. Consecuentemente, empurraron para evitar manifestacións de independencia explícitas. Esta presión foi exercida por Lord Strangford, o embaixador británico na corte do Río de Xaneiro; expresou o seu apoio á Xunta, pero coa condición de que "... o comportamento é consistente, e que a capital é retida en nome do señor D. Fernando VII e os seus sucesores lexítimos". Os conflitos posteriores entre Buenos Aires, Montevideo e Artigas levou a conflitos internos na fronte británica, entre Strangford e o rexente portugués Xoán VI de Portugal.

Juan Bautista Alberdi e historiadores posteriores, como Norberto Galasso, dubidaban das interpretacións de Mitre e presentaron diferentes. Alberdi pensaba que "a Revolución Arxentina é un capítulo da revolución hispanoamericana, como tamén dun español, como tamén dun francés e un europeo". Non considerou unha disputa entre o independentismo e o colonialismo, mais si unha disputa entre novas ideas libertarias e absolutistas. A intención non era cortar os lazos con España, senón reformular a relación; do mesmo xeito, a Revolución Americana non era tan separatista nas súas etapas iniciais. Algúns puntos que xustificarían a idea serían a inclusión de Larrea, Matheu e Belgrano na Xunta e a aparición posterior de José de San Martín: Larrea e Matheu eran españois, Belgrano estudou durante moitos anos en España, e San Martín pasou a maior parte da súa vida adulta na guerra en España contra os franceses. Cando San Martín falou sobre os inimigos, el chamounos "realistas" ou "godos", pero nunca "españois".

Segundo estes historiadores, a revolución española contra o absolutismo confundiuse coa Guerra Peninsular. Cando Fernando VII estaba contra o seu pai Carlos IV, que foi visto como un rei absolutista, moitos españois tiñan a impresión errónea de que simpatizaba coas novas ideas ilustradas. Así, as revolucións realizadas nas Américas en nome de Fernando VII (como a Revolución de Maio, a Revolución de Chuquisaca, ou aquela en Chile) terían buscado substituír o poder absolutista por un poder formulado baixo as novas ideas. Aínda que España estaba en guerra con Francia, os ideais da Revolución Francesa (liberdade, igualdade e fraternidade) aínda eran respectados. Estas revolucións pronunciáronse como inimigos de Napoleón, pero non afrontaron calquera ataque militar francés activo; promoveron loitas entre os exércitos españois para manter ben a orde vella ou ben a orde nova. Esta situación cambiaría coa derrota final de Napoleón e o retorno de Fernando VII ao trono, cando empezou a Restauración absolutista e perseguiron os adeptos das novas ideas libertarias no interior de España. Para a xente en América do Sur, permanecer como unha parte do Imperio Español, pero cunha nova relación co país nai, xa non era unha opción viable: as únicas opcións remanentes nese momento foron a de volver ao absolutismo ou a de adoptar o independentismo. O Centenario Arxentino e o Bicentenario Arxentino foron conmemorados en 1910 e 2010 respectivamente.

O 25 de maio foi designado como unha data patriótica en 1813, pero a Declaración da Independencia da Arxentina suxire o 9 de xullo como un día nacional alternativo. En principio, este engadiuse debido aos conflitos entre Buenos Aires e as provincias durante a guerra civil da Arxentina, porque a data de maio relaciónase con Buenos Aires e a data do 9 de xullo relaciónase con todo o país. Así, Bernardino Rivadavia cancelou a celebración do 9 de xullo, e o federal Juan Manuel de Rosas restaurouna de novo, pero mantivo as celebracións de maio.

Unha representación dun cabido úsase nas moedas arxentinas de 25 céntimos, e unha imaxe do *Sol de Maio* aparece na moeda de 5 céntimos. Unha imaxe do cabido durante a Revolución aparece na parte de atrás da moeda nacional antiga de 5 pesos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
100px|dereita

* Abad de Santillán, Diego (1965). , .
* 
* 
* Alonso, María; Elisalde, Roberto; Vázquez, Enrique (1994). , .
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* De Gandía, Enrique (1960). , .
* 
* 
* Fonrouge (2009). 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Saavedra, Cornelio (1960). , .
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Adhesión da Intendencia de Salta á Revolución de Maio
* Centenario Arxentino
* Bicentenario da República Arxentina
* Guerra da Independencia da Arxentina
### Ligazóns externas 
* A Revolución de Maio (antecedentes, feitos e consecuencias).