Pacto fiscal europeo

O **Pacto fiscal europeo**, formalmente **Tratado de Estabilidade, Coordinación e Gobernanza na Unión Económica e Monetaria**, é un acordo asinado o 2 de marzo de 2012 por 25 estados membros da Unión Europea (UE).

Contén un conxunto de regras, chamadas "regras de ouro", que son vinculantes na UE para o principio de equilibrio presupostario. Todos os estados membros da Unión Europea asinaron o tratado o 2 de marzo de 2012 coa excepción do Reino Unido e a República Checa. O tratado entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2013, por ser ratificado por un número de membros da eurozona superior ao mínimo de 12.

## Historia 
miniatura|
A maioría dos Estados membros da Unión Europea participan na UEM, baseada na moeda única, o euro, pero a maioría das decisións sobre impostos e gasto público seguen sendo responsabilidade dos gobernos nacionais. O control sobre a política fiscal foi tradicionalmente considerada como fundamental para a soberanía nacional, e agora, en esencia, non é unha unión fiscal entre estados independentes.

Poderes obstante, a Unión Europea limitou en materia tributaria relativas á determinación do IVE e os índices de comercio exterior e o establecemento dun orzamento anual de varios miles de millóns de euros. Só para coordinar as políticas fiscais dos Estados membros da zona euro está en vigor o Pacto de estabilidade e crecemento. Unha maior integración en termos de política fiscal, polo menos entre os países da zona euro é considerado por moitos como o próximo paso na integración europea e a solución necesaria para superar a crise da débeda soberana. Xunto coa UEM o imposto daría lugar a unha maior integración económica.

Na primavera de 2010 de Alemaña instou a outros Estados a endurecer as normas sobre o logro dun orzamento equilibrado: isto implica unha rigorosa aplicación do requisito da relación déficit / PIB inferior ao 3%. Ao final de 2010 das propostas de emenda adiantáronse Pacto de Estabilidade e Crecemento co fin de fortalecer a coordinación das políticas fiscais. En febreiro de 2011, Alemaña e Francia propuxeron o pacto de competitividade, orientado a fortalecer a coordinación económica na zona euro, esta proposta foi aprobada por España. A chanceler alemá, Angela Merkel, varios ministros de Finanzas europeos e o presidente da Banco Central Europeo apoiaron a idea dunha unión fiscal.

En marzo de 2011 propúxose unha nova reforma da Pacto de Estabilidade e Crecemento, orientado a sancións automáticas para os que violan os parámetros relativos ao 3% de déficit / PIB ao 60 % na proporción de débeda / PIB. Angela Merkel insistiu en que a Comisión Europea e o Tribunal de Xustiza xogan un papel importante no control de garantir o cumprimento das obrigacións dos países. En 2011 de Alemaña, o Francia e outros países máis pequenos da Unión Europea deron un paso máis cara á unión fiscal de zona euro coas normas presupostarias moi estritas e sancións automáticas para aqueles que non respecten estes parámetros.

O 9 de decembro de 2011, o Consello Europeo, todos os 17 membros da zona euro puxeron de acordo sobre as liñas básicas do Tratado da estabilidade fiscal que reforzan os parámetros relativos ao déficit / PIB e débeda / PIB, e a introdución de sancións automáticas para quen os violen. Logo de solicitar unha opinión dos seus respectivos parlamentos, os países que non adoptaron o euro dixeron que estaban dispostos a participar, coa excepción da Reino Unido.

Logo de varios meses de negociacións, o 30 de xaneiro de 2012 de Consello Europeo, coa excepción do Reino Unido e República Checa, aprobou o novo pacto Asinaron o Tratado sobre a estabilidade, a coordinación e a gobernanza.

A finais de febreiro, o xefe de goberno de Irlanda, Enda Kenny, anunciou que o seu país tiña intención convocar un referendo para a ratificación do Pacto fiscal europeo.

Cada país, logo da ratificación do Tratado, tivo ata o 1 de xaneiro de 2014 para introducir a regra que esixe un orzamento equilibrado na lexislación nacional. Só os países que introduciron esa norma o 1 de marzo de 2014 foron capaces de obter ningún préstamo do Mecanismo Europeo de Estabilidade: O Parlamento aproba as modificacións necesarias no Tratado. O obxectivo, logo da entrada en vigor, é incorporar nos cinco anos do novo Tratado da Unión Europea sobre a lexislación vixente.

Nun prazo de cinco anos trala súa entrada en vigor, Bruxelas quere que sexa incorporado ao marco legal da Unión Europea.

## Contido 
Os principais puntos contidos nos 16 artigos do tratado son:

* Un compromiso de contar cun déficit estrutural que non debe superar o 0,5% da PIB e, naqueles países nos que a débeda é inferior ao 60% do PIB, 1%;
* A obrigación dos países cunha débeda pública superior ao 60% do PIB a caer dentro deste límite en 20 anos, a unha taxa igual á vixésima parte da franquía de cada anualidade;
* A obrigación de que cada Estado para asegurar o axuste automático das datas de vencemento cando non é capaz de alcanzar as metas fiscais acórdese o contrario;
* Un compromiso de poñer as novas regras na constitución ou noutras partes da lexislación nacional, o cal será verificado polo Tribunal de Xustiza da Unión Europea;
* A obrigación de manter o déficit público por baixo do 3% sempre do PIB, como o esixe o Pacto de Estabilidade e Crecemento, pola contra dará lugar ás sancións semi-automáticas;
* Un compromiso de manter polo menos dous vértices anos dos 17 líderes dos países que adoptaron o euro.

## Estado da ratificación 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mecanismo Europeo de Estabilidade
* Unión Europea