open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mongol (filme)

***Mongol*** (en ) é un filme dirixido por Sergei Bodrov que se estreou no 2007. O filme baséase na vida de Temüjin, o khan mongol que máis tarde sería coñecido como Xenxis Khan. Os actores Tadanobu Asano, Sun Honglei e Khulan Chuluun interpretan os papeis principais. Superproducción de corte épico que foi seleccionada por Kazakhstán como candidata ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos Oscar.

## Sinopse 
Vida do lendario e temible Xenxis Khan dende a súa escravitude ata que conquistou a metade do mundo coñecido.

## Personaxes 
miniatura|190px|dereita|O actor Tadanobu Asano interpreta a Temüjin de adulto.

* Tadanobu Asano como Temüjin
* Sun Honglei como Jamukha
* Khulan Chuluun como Börte
* Amadu Mamadakov como Targutai
* Ba Sen como Yesügei
* Odnyam Odsuren como Temüjin de neno
* Bayertsetseg Erdenebat como Börte de nena
* Amarbold Tuvshinbayar como Jamukha de neno
* Sai Xing Ga como Chiledu
* Bu Ren como Taichar
* Aliya como Oelun
* He Qi como Dai-Sechen
* Deng Ba Te Er como Daritai
* Zhang Jiong como Xefe Garrison
* Ben Hon Sun como Monxe

## Galardóns e nomeamentos 
* 2007: Nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
* 2007: National Board of Review: Mellor filme en lingua non inglesa.
* 2008: Academia Cine Europeo: 2 nomeamentos, incluíndo mellor filme (premio da audiencia).
* 2008: 6 premios Nika, incluíndo mellor filme e director.
* 2008: Nomeado a Critics' Choice Awards: Mellor filme en lingua non inglesa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Kazakhstán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 80ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Niño de andoriña

O **niño de andoriña** (en ucraíno: "Ластівчине гніздо", e en tártaro de Crimea: "Qarılğaç yuvası") é un castelo decorativo preto de Ialta na Península de Crimea na Ucraína.

Foi construído entre os anos 1911 e 1921 en Gaspra , na cima dun acantilado de 40 metros de altura cun deseño neogótico do arquitecto ruso Leonid Sherwood.

O castelo domina o Cabo Ai-Todor sobre o Mar Negro e localízase preto das ruínas do castro romano de Charax, Crimea. É un dos símbolos do turismo en Crimea e é unha das principais atraccións turísticas de Ucraína.

O edificio é de forma compacta, e mide só 10 metros de ancho e 20 metros de largo. O seu deseño inclúe un vestíbulo de entrada, salón, escaleira para a torre, e dous cuartos en diferentes niveis dentro da torre. O interior do cuarto está decorado con paneis de madeira, as paredes do resto das instalacións están acabadas en escaiola e pintadas. O castelo remata nunha terraza panorámica, onde se ve o mar e a praia Ialta.

Ficheiro:The Swallow's Nest castle on the Aurora cliffs of cape Ai-Todor (2005-09-229).jpg|Niño de andoriña
Ficheiro:Swallow's Nest.jpg|Niño de andoriña
Ficheiro:Coin of Ukraine Swallow r50.jpg|Moeda de ouro coa imaxe do Niño de andoriña
Ficheiro:Lastockino gnezdo (XIX).jpg|Niño de andoriña no século XIX

## Notas
Lingua mongol

O **mongol** (en escritura mongol: 17px, '**; en mongol cirílico: , **') é a lingua propia do pobo mongol, a lingua oficial de Mongolia e a máis coñecida da familia lingüística mongol. O número de falantes de tódolos dialectos chega ós 5,2 millóns, incluíndo os habitantes de Mongolia e ós residentes da Mongolia Interior, unha rexión autónoma de China. En Mongolia, o dialecto khalkha, escrito en cirílico (e outrora en alfabeto latino), é o predominante, mentres que en Mongolia Interior, a lingua é máis diversa dialectalmente e escríbese na escritura mongol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en mongol
Arturo Salgado

**Arturo Salgado Biempica**, nado en Lobeira o 6 de xullo de 1882 e finado en Segovia o 16 de abril de 1937, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Era o fillo máis novo de Constantino Salgado Monasterio. Desde 1901 dedicouse a traballos mercantís e ao xornalismo fundando o semanario *Ecos de Orense*. Foi un dos impulsores do Círculo Católico de Obreros de Orense e fundador do Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Orense. Foi presidente do Comité maurista de Ourense. Na ditadura de Primo de Rivera foi vicepresidente da Deputación de Ourense, gobernador civil de Murcia (1924-1927), xefe provincial da Unión Patriótica de Ourense e delegado rexio para a represión do contrabando. Representante das organizacións provinciais da Unión Patriótica de Ourense na Asemblea Nacional Consultiva en 1927. Amigo e colaborador de José Calvo Sotelo (do que chegou a ser secretario particular), foi nomeado por este subdirector de CAMPSA en 1928. Durante a Segunda República seguiu colaborando con Calvo Sotelo e foi secretario do Bloque Nacional. Finou en Segovia o 16 de abril de 1937.

## Vida persoal 
Casou con Rosina Lamas, filla de Valentín Lamas Carvajal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Manuel Salgado Biempica
Little Mix

**Little Mix** (formado orixinalmente como Rhythmix) é un cuarteto musical feminino británico formado en 2011, durante o programa The X Factor. Os seus membros son Perrie Edwards, Jesy Nelson, Leigh-Anne Pinnock e Jade Thirlwall.

En 2011, Little Mix foi formado con motivo do The X Factor, dado que os seus catro membros foron rexeitados como solistas. Orixinalmente, o grupo era chamado Rhythmix, pero xa había unha institución de caridade co mesmo nome, polo tanto foi mudado a Little Mix. Durante o programa, o cuarteto foi orientado pola xuíza Tulisa Contostavlos e cantaron diversos temas, como "ET", de Katy Perry e "Don't Stop the Music", de Rihanna. Ao final, elas conseguiron superar a Marcus Collins e gañaron o programa, polo que Little Mix converteuse no primeiro grupo que gañaron The X Factor, dado que outros grupos como One Direction e JLS non o conseguiron. Despois diso, lanzaron "Cannonball", como o seu primeiro sinxelo, un cover de Damien Rice e alcanzaron o número un nas principais listas do Reino Unido e Irlanda.

Non foi ata xullo de 2011 que Little Mix lanzou "Wings", o primeiro sinxelo propio. Rapidamente, a canción estreou no número un das listas do Reino Unido e Irlanda, dando o cuarteto de seu segundo número un en ambos territorios. Ademais, despois ascendido en Australia, con actuacións de "Wings" en The X Factor e Sunrise, gañou recoñecemento en Australia. Con iso, a canción alcanzou o terceiro posto no Australian Singles Chart e recibiu disco dobre de platino por vender máis de 140 000 exemplares alí.

Os dous singles posteriores, "DNA" e "Change Your Life", non lles deu máis recoñecemento internacional, pero si dous top 15 nas listas británicas e irlandésas. O disco ao que pertencen estes, ADN, foi ben recibido en Australia, Irlanda, Nova Zelandia e o Reino Unido. Tamén recibiu un disco de ouro polo ARIA e bo IRMA vendas. Ata a data, Little Mix non recibiu ningún premio ou recoñecemento especial.

## Discografía 

## Notas
Cristo do Outeiro

O **Cristo do Outeiro** (en castelán: Cristo del Otero) é unha xigantesca escultura, símbolo da cidade de Palencia, situada nun outeiro preto da cidade. A procesión vía-crucis da cidade de Palencia, de Interese Turístico Internacional, acaba no alto do outeiro onde se sitúa a escultura.

## Descrición 
O Cristo (nomeado así polos palentinos) parece estar nunha posición para bendicir a cidade. Foi construído en 1931, de acordo co proxecto do escultor palentino Victorio Macho. O seu estilo recorda á ''Art déco.

Aínda que non hai datos oficiais, a información turística que dá a cidade de Palencia é que mide mais de 20 metros de altura, posicionándoo ao mesmo nivel que o Cristo do Río de Xaneiro. Hai moitas disputas sobre este dato, dado que as dúas están empatadas en altura segundo moitas plataformas.

O Cristo do Outeiro é a segunda escultura de Cristo máis grande de Europa, superada pola Estatua de Cristo Rei, en Polonia.
Wheeler Dealers

***Wheeler Dealers*** é un programa da televisión británica producida por Attaboy TV para Discovery Channel, protagonizada por Mike Brewer (comercial) e o mecánico Edd China.

## Serie
O programa estruturado como documental baséase na busca de coches de segunda man en Internet e poxas que son mercados por Mike Brewer e reparados e axustados polo mecánico Edd China. Cun orzamento axustado tentan gañar cartos dándolles aos coches unha nova xeira. Durante o programa visitan obradoiros de coches e persoas que traballan no sector mercando pezas e servizos que axuden a mellorar o coche e subir o prezo de venda. O mecánico Edd explica os pasos que segue para arranxar o coche e dá consellos de como melloralo. O coche xa arranxado ponse á venda nun anuncio, entrevistan os posibles compradores e tratan o prezo.

### Protagonistas
***Mike Brewer** traballou de comercial e coa súa experiencia no sector tenta acadar bos prezos.
***Edd China**  é o mecánico na serie, dá consellos para mellorar o coche e de mantemento. Informa dos custos de cada traballo.
***Paul Brackley** é asesor técnico e sae de cando en vez na serie, aínda que o choio no obradoiro o fai Edd. El axuda en traballos concretos que non pode facer un só.

## Tempadas
Promecio

O **promecio** ou **prometio** é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é **Pm** e o seu número atómico é 61. Algún tempo denominóuselle *ilinio* (por Illinois). Aínda que, tras a observación de certas liñas espectrais, algúns científicos reclamaron descubrir este elemento na natureza, ninguén puido illalo de substancias naturais.
## Descrición 
Xérase artificialmente en reactores nucleares, xa que é un dos elementos resultantes da fisión do uranio, do torio e do plutonio. Todos os isótopos coñecidos son radioactivos. Utilízanse principalmente en investigación con trazadores.

Súa aplicación principal é na industria de substancias fosforescentes. Tamén usase en fabricación de calibradores de aberturas e en baterías nucleares empregadas en aplicacións *exoespaciais* (espazo exterior).

En 1902, Brauner predixo a existencia deste elemento. Diversos grupos argumentaron que o obtiveron, pero -debido á dificultade para separar o prometio doutros elementos- non puideron confirmar tales descubrimentos. Jacob A. Marinsky, Lawrence E. Glendenin e Charles D. Coryell, en 1944, probaron a existencia do prometio.

Demasiado ocupados coas investigacións relacionadas coa defensa durante a segunda guerra mundial, non reivindicaron seu descubrimento ata 1947. O obtiveron analizando subprodutos da fisión do uranio xerados nun reactor nuclear situado nos laboratorios Clinton, en Tennessee.

  Imaxe:Jacob_A_Marinsky.jpg|Jacob A. Marinsky
  Imaxe:Larry_E_Glendenin.jpg|Lawrence E. Glendenin
  Imaxe:Charles D. Coryell M.I.T. May 1947.png|Charles D. Coryell

Actualmente o prometio recuperase aínda de subprodutos da fisión do uranio. Tamén se pode producir mediante o bombardeo de 146Nd con neutróns. Por captura dun neutrón, este núcleo transformase en 147Nd (cuxa vida media é de 11 días), que por emisión dunha partícula beta transmutase en 147Pm. Aínda que na Terra non existe naturalmente, detectouse no espectro dunha estrela da constelación de Andrómeda.

A vida media do isótopo máis estable do prometio, o 145Pm, é de 17,7 anos. Mediante captura electrónica decae en 145Nd.

O prometio poderíase aproveitar para a elaboración dunha batería que funcione con enerxía nuclear, que usaría as partículas beta emitidas pola transmutación do prometio para propiciar que unha substancia fosforescente emitira luz, que á súa vez mediante un dispositivo similar a un panel solar se convertería logo en electricidade. Estimase que este tipo de batería podería subministrar enerxía durante cinco anos.

Así mesmo o prometio se podería usar: 
* Como fonte portátil de raios X
* En xeradores termoeléctricos de radioisótopos para subministrar electricidade a sondas *exoespaciais* (espazo exterior) e satélites
* Como fonte radioactiva para instrumentos de medición de espesores; d) para elaborar láseres destinados a comunicación con submarinos no seu ámbito habitual (somerxidos).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* WebElements.com – Promethium
* EnvironmentalChemistry.com – Promethium
* It's Elemental – Promethium
Tirizó

**Tirizó** ou **orizó** refírese a un gran furuncho que sae na beira das pálpebras. Tamén se coñece como **toromelo, arzón ou torzollo**. Orixínase por unha inflamación dalgunha glándula de Zeiss ou de Moll na base das pestanas. Tamén se lle dá este nome á inflamación das glándulas de Meibomio na pálpebra, aínda que neste caso o termo que se adoita empregar é o de  tirizó interno ou calacio.
Non é unha afección grave, mais pode chegar a ser bastante dolorosa. A causa deste trastorno é unha infección bacteriana producida comunmente polo *Staphylococcus aureus*. Os tirizós son particularmente comúns nos nenos.

## Cadro clínico 
Un tirizó externo é unha inflamación arroibada e mol ao tacto no bordo da pálpebra que tende a drenar espontaneamente en pouco tempo. 
Xa que o ollo fornece un ingreso directo no sistema linfático e sanguíneo  é particularmente recomendábel consultar un médico antes de aplicar unha menciña, xa que aplicala sen unha previa recomendación clínica pode ser perigosa para o ollo e incluso para a vista.  Os tratamentos de elección foron cambiando de acordo cos resultados das pescudas máis recentes. O cloranfenicol, por exemplo, foi eliminado como sistema de antibiótico polos posíbeis danos que pode producir no ollo. 
Os tirizós nalgúns casos poden deixar coma secuela unha bóla de graxa dura, que cómpre extirpar cirurxicamente ou ben realizar a súa drenaxe mediante unha fendiña co bisturí. Cómpre non premer para conseguir o seu baleirado, pois con esta manobra podería espallarse a infección.
## Notas
Aglicona

[miniatura|dereita|Estrutura química do glicósido cardíaco [oleandrina, no que a aglicona é o esteroide da dereita, o cal está unido a un residuo de azucre da esquerda.]]
Unha **aglicona** ou **xenina** (tamén **aglicón**) en química orgánica, é a porción ou grupo non glicídico que forma parte dun glicósido. Tal como a define a IUPAC é o composto sen azucres que queda despois de substituír por un átomo de hidróxeno o grupo glicosilo dun glicósido. Por exemplo, nos glicósidos cardíacos a aglicona é un esteroide.

A aglicona preséntase en forma dunha molécula pequena como un alcohol, fenol ou un composto que conteña nitróxeno e xofre.
A aglicona, determina a familia do glicósido e dálle a algunhas plantas o seu poder terapéutico. Clases de fitoquímicos que se atopan na aglicona e nos glicósidos son, por exemplo, os polifenois. Nas saponinas a aglicona denomínase sapoxenina.

## Notas
* IUPAC Compendium of Chemical Terminology 2nd Edition (1997) 1995, 67, 1312
Clan Leslie

O **Clan Leslie** (en ) é un clan escocés das Terras Baixas.

## Historia 
### Orixes 
[miniatura|230px|dereita|Mapa de Escocia amosando o distrito de [Aberdeenshire (histórico)|Aberdeenshire, onde viviron os Leslie.]]
[miniatura|[Castelo Leslie en 1989.]]
O proxenitor do Clan Leslie era un home chamado *Bartolf*, que era un nobre de Hungría e chegou a Escocia en 1067. Bartolf pertencía supostamente ó séquito de Edgar Ætheling, irmán de Santa Margarida de Escocia, quen posteriormente sería raíña de Malcolm III de Escocia. De Bartolf dicíase que era un home espelido e valente, e como resultado diso, Malcolm III fíxoo gobernador do Castelo de Edimburgo e deulle terras en Fife, Angus, Mearns e Aberdeenshire. Bartolf axudou á raíña a cruzar a cabalo un río perigoso e foi cando Bartolf lle dixo o deu "grip fast" (*agárrate axiña*), que é de onde vén o lema do clan.

Bartolf estableceuse en Garioch, no distrito de Aberdeenshire, nun lugar coñecido como Lesselyn. En Lesselyn, construíu un castelo e o nome do lugar deveu en Lesley, o nome do clan. O fillo de Bartolf chamouse Malcolm e foi feito gardián do Castelo Inverury, que mantivo para David II de Escocia. O seu tataraneto foi Sir Norman Lesley, quen adquiriu as terras de Fythkill en Fife, que posteriormente foron chamadas Lesley arredor do 1282.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Clans escoceses
Virus (grupo musical)

**Virus** é unha banda arxentina de rock alternativo, new wave e synthpop. Os seus integrantes son Julio Moura, Marcelo Moura, Daniel Sbarra, Ariel Naón, Fernando Monteleone e Lulo Isod. A banda foi liderada polo vocalista Federico Moura até a súa morte no ano 1988 causada polo VIH. O seu lugar foi ocupado polo seu irmán e a banda continuou ata finais do ano 1989.

En marzo de 1994, a banda volveu reunirse para retomar as súas actividades, continuando ata a actualidade.

## Discografía 
* *Wadu Wadu* (1981)
* *Recrudece* (1982)
* *Agujero Interior* (1983)
* *Relax* (1984)
* *Locura* (1985)
* *Superficies de Placer* (1987)
* *Tierra del Fuego* (1989)
* *9* (1998)

### VHS 
* *Chateau Rock* (1992)

### DVD 
* *Caja Negra* (2007)

## Videoclips 
* *Soy moderno, no fumo* (1981)
* *Loco,coco* (1981)
* *Hay que salir del agujero interior* (1983)
* *Imagenes Paganas* (1987)
* *Superficies de placer* (1987)
* *Encuentro en el río musical* (1988)
* *Un amor inhabilitado* (1989)
* *America fatal* (1998)
* *Extranjero* (1999)
* *Danza de bengalas* (2000)
* *Pronta entrega* (corte de difusión do dvd *Caja Negra*) (2006)
* *Una luna de miel en la mano* (corte de difusión do dvd *Caja Negra*) (2006)

## Bibliografía 
* Riera, Daniel; Sánchez, Fernando (1994) (en castelán). Virus, una generación. Editorial Sudamericana. ISBN 950-07-0974-0.
* Cancionero para tocar y cantar con letras acordes y tablaturas de Virus - José Pérez Kerco, Diego de la Vega y Karin Escribano - Editorial Ricordi (1998)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A Biografía da banda (en castelán)
Élisabeth Badinter

**Élisabeth Badinter**, nada en Boulogne-Billancourt (Altos do Sena, Illa de Francia) o 5 de marzo de 1944 é unha escritora e pensadora francesa.

## Traxectoria 
É catedrática na Escola Politécnica de París e membro do comité científico da Biblioteca Nacional de Francia. Na súa faceta como historiadora salienta como especialista na Ilustración. É tamén expoñente do pensamento feminista. Ten reflexionado sobre a identidade de xénero e a maternidade, defendendo o feminismo como opción intelectual a prol da emancipación da muller como ser independente. 

## Obras 
* *XY de l´identidé masculine*
* *Fausse Route*
* *Le conflit, la femme, la mere*

## Notas
Sheikh Mujibur Rahman

**Sheikh Mujibur Rahman**, nado o 17 de marzo de 1920 e finado o 15 de agosto de 1975, foi un político bengalí e o líder fundador de Bangladesh, considerado o Pai da Patria.
## Traxectoria 
Encabezou a Liga Awami, exerceu como o primeiro Presidente de Bangladesh e, máis tarde, converteuse en Primeiro Ministro. É popularmente coñecido como **Sheikh Mujib** e co título honorífico de **Bangabandhu** ("*Amigo de Bengala*"). A súa filla máis vella, Sheikh Hasina Wased é a actual líder da liga Awami e actual Primeira Ministra de Bangladesh.

Mujib xurdiu como líder político estudantil no Paquistán Oriental. Era coñecido nas fileiras da Liga Awami como un orador carismático. Defensor do socialismo, Mujib tornouse popular pola súa oposición á discriminación contra os bengalís, que compuñan a maioría da poboación do antigo Paquistán Oriental. El demandou unha maior autonomía para a provincia, e opúxose ó réxime do Mariscal Ayub Khan.
Primeiro ministro de Bangladesh

O **primeiro ministro de Bangladesh** é o xefe de goberno de Bangladesh, e xeralamente é o xefe do principal partido político o coalisión de partidos que gobernan o país.

Esta é a lista de primeiros ministros de Bangladesh de 1971 ata os días de hoxe.
 

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Presidente de Bangladesh
Explorer 50

**Explorer 50**, tamén coñecido como **IMP-J** ou **IMP-8** (acrónimo de *Interplanetary Monitoring Platform J* ou *8*), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 26 de outubro de 1973 mediante un foguete Delta 1604 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.

## Características 
Explorer 50 foi o último da serie de satélites IMP. A súa misión foi estudar o plasma interplanetario, as partículas enerxéticas cargadas e os campos magnéticos interplanetarios. A nave tiña forma de poliedro de 16 caras, cunha altura de 157,4&nbsp;cm e un diámetro de 135,6&nbsp;cm. A nave estabilizábazase mediante xiro, a 23 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ó plano da eclíptica. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que alimentaban unha serie de baterías, producindo ata 150 vatios de potencia. O satélite transmitía datos a unha velocidade de 1600 bps.

Explorer 50 foi inxectado nunha órbita inicial de 288.857&nbsp;km de apoxeo e 141.184&nbsp;km de perixeo, cunha inclinación orbital de 28,7 graos e un período de 17.279,1 minutos. Foi o satélite da serie IMP máis lonxevo, devolvendo datos ata o 7 de outubro de 2006.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Interplanetary Monitoring Platform
Presidente de Kenya

Esta é a lista dos xefes de estado de Kenya dende a independencia do país, o 12 de decembro de 1963.

## Dominio de Kenya (1963 – 1964) 
## República de Kenya (1964 - presente) 
## Véxase tamén 
* Primeiro Ministro de Kenya

## Ligazóns externas
*"Notes from Nairobi", The Walrus Magazine - blog de política de Kenya
Ecos de Orense

***Ecos de Orense*** foi un periódico editado en Ourense entre 1910 e 1911.
## Historia e características 
Apareceu a principios de xullo de 1910. Foi bisemanario e logo semanario. De tendencia católica, estaba promovido por Arturo Salgado Biempica e dirixido por Higinio Ameijeiras. Entre os seus colaboradores figuraron José Fernández Gallego e Marcial Ginzo Soto. En abril de 1911 anunciou a suspensión temporal para converterse en diario. Non hai novas sobre esa saída como diario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
IMS 1

**Indian Mini-Satellite 1**, tamén coñecido como **IMS-1** foi un satélite artificial da axencia espacial india ISRO lanzado o 28 de abril de 2008 mediante un foguete PSLV-CA desde Sriharikota.

## Características 
Indian Mini-Satellite 1 é un satélite indio adicado á observación terrestre. Ten unha masa de 83&nbsp;kg e os seus paneis solares xeran unha potencia de ata 220 vatios. Leva a bordo unha cámara multiespectral no rango visible que ten unha resolución de 37 metros e unha cámara no infravermello próximo cunha resolución de 506 metros.

## Notas
Fontecelta

**Fontecelta** é unha empresa galega adicada ao envasado de auga mineral natural situada no concello de Sarria (Lugo).

## Historia 
A planta de Fontecelta está situada no val que forman os ríos Neira e Sarria, na localidade de Céltigos, no concello de Sarria. Atópase no lugar dun antigo balneario que desapareceu na década de 1960.

En 1903 a auga do manancial foi declarada de utilidade pública e en 1928 foi declarada auga mineiro-medicinal polas súas propiedades. Na década de 1950 comeza o envasado e comercialización da auga Fontecelta, unha auga mineral natural con mineralización débil. Na actualidade, as instalacións ampliáronse en 8&nbsp;000 metros cadrados, chegando a un total de 15&nbsp;000.
A empresa foi propiedade de Rumasa, despois de Corporación Noroeste e logo do expresidente do Celta de Vigo, Horacio Gómez.

Fontecelta envasa aproximadamente o 2% da auga producida en España, uns 110 millóns de litros cada ano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial de Fontecelta
Memoria da noite

"**Memoria da noite**" é unha canción do grupo galego de folk e música celta Luar na Lubre. Foi composta por Bieito Romero e sobre a base melódica o poeta Xabier Cordal escribiu a letra. Interpretouna orixinalmente Rosa Cedrón, antigo membro do grupo. Foi incluída no álbum de estudio *Hai un paraíso* (2004) e no directo *Ao vivo* (2009), novamente esta última engadida no recompilatorio *Sons da lubre nas noites de luar* (2012).

A canción trata sobre o afundimento e posterior catástrofe do *Prestige*, converténdose nun dos himnos da reivindicación social da catástrofe. O grupo español de heavy metal Mägo de Oz fixo unha versión desta canción, malia non coñeceren o galego.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos da canción na páxina oficial do grupo
Carlos Filipe Ximenes Belo

**Carlos Filipe Ximenes Belo**, nado en Baucau o 3 de febreiro de 1948 é un bispo católico de Timor Leste, Premio Nobel da Paz en 1996.

## Traxectoria 
Pasou unha infancia precaria, trala morte do seu pai cando tiña dous anos. Adicouse ao pastoreo de búfalos e a mendicidade. Ingresou en 1962 no seminario de Menegah de Dili e máis tarde no de Dili. Continuou os estudos en Portugal. Entrou na orde salesiana e completou a súa formación na Universidade Pontificia desa orde. Adoitaba visitar poboados marxinais e vítimas da represión.

Foi ordenado bispo por Xoán Paulo II en 1988 tras designalo en 1983 administrador apostólico de Dili. Continuou a súa loita a prol dos dereitos humanos, denunciando violacións e abusos e publicando listas de desaparecidos, acusando ao exército indonesio. Foi vixiado e expiado. Pediu á ONU a descolonización de Timor Oriental. Sufriu varios intentos de asasinato.

Tras a concesión do premio Nobel da Paz, entrevistouse co presidente de Indonesia Yusuf Habibie a quen lle pediu un referendo de autodeterminación e o ensino na lingua indíxena tetun. Mediou entre as partes en conflito buscando a reconciliación.

En 2004 marchou de misioneiro a Mozambique onde desenvolve accións de promoción social, axuda económica e educativa de poboacións indíxenas empobrecidas.

## Notas
Injun (satélites)

[miniatura|O [Injun 3.]]
**Injun** foi o nome dun modelo de satélites artificiais estadounidense adicados ó estudo da magnetosfera terrestre, os cintos de radiación, as auroras e outros fenómenos xeofísicos.

En total lanzáronse seis satélites da serie Injun, todos exitosos salvo o Injun 2.

## Historial de lanzamentos 
## Notas
Nono de Panópolis

**Nono de Panópolis** (en grego: Νόννος, *Nonnos; e Nonnus na tradución latina)* foi un poeta épico en lingua grega da Antigüidade tardía, nado en Panópolis (é a denominación grega; en árabe era أخميم‎, Ajmin ou Akhmin), na Tebaida exipcia, por entón parte do Imperio Romano de Oriente.

## Traxectoria
Viviu probabelmente a finais do século IV ou comezos do século V de nosa era.

Enrico Livrea é partidario de identificar ao poeta co bispo sirio de Edessa, que ten o mesmo nome.

Escribiu as *Dionisíacas*, relato épico sobre o deus Dioniso, unha paráfrase do Evanxeo de Xoán e dous poemas que se perderon: a *Batalla dos Xigantes* e a *Basarica*.
## Obras
As *Dionisíacas* é a obra principal de Nono. É un poema épico, escrito en Alexandría, en corenta e oito libros (os mesmos que a *Ilíada* e a *Odisea* sumadas), nuns 21.000 hexámetros homéricos cuxo tema principal é a expedición de Dioniso á India e o seu regreso. O tema xa fora tratado con anterioridade, especialmente logo da expedición de Alexandre Magno á India, xa que o rei macedonio era a miúdo comparado con Dioniso.

Nos primeiros libros do poema nárrase o rapto de Europa, a Xigantomaquia, a historia mítica de Tebas, e só no libro VIII se describe o nacemento de Dioniso. A partir de aí, o poema narra os feitos e fazañas do deus, como un antigo compendio mitolóxico sobre Dioniso, cunha linguaxe colorida e alusións veladas a misterios dionisíacos, relixións orientais, maxia, astroloxía e mesmo elementos cristiáns. A obra foi comparada cos poemas épicos da India, por mor da súa desmesurada extensión. Destaca por unha versificación extremadamente correcta, que chega a facerse monótona. Para moitos autores, poida que sexa o último gran poema do paganismo antigo.

Consérvase tamén outra obra súa consistente nunha paráfrase do Evanxeo de Xoán, que parece indicar -aínda que isto se discute- que nos seus últimos anos Nono se converteu ao cristianismo. Consérvanse 3.750 hexámetros desta obra. Esta obra, pouco estudada, traslada o texto de San Xoán a verso homérico e de sabor arcaizante.

Hai outras obras atribuídas a Nono polas fontes, aínda que dubidosas. Só se conservan catro versos dunhas *Basáricas* (cuxo tema era tamén Dioniso) nun comentario de Estevo de Bizancio. De acordo cun epigrama da Antoloxía Palatina , Nono puido ser tamén autor dunha obra titulada *Batalla dos Xigantes*.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* 

# 
# 
# 
# 
;Sobre Nono de Panópolis

* 
* 

### Ligazóns externas
* R.F. Newbold resume a súa obra sobre as *Dionisíacas* .
* Nono de Panópolis no sitio da *Bibliotheca Augustana* (Augsburgo).
Liga LEB Ouro 2012-13

A **tempada 2012-13 da LEB Ouro** foi a 17ª edición da segunda competición nacional de liga de baloncesto en España coa denominación actual. O torneo estivo composto por 14 equipos, 3 deles galegos: o CB Breogán, o CB Coruña e o Club Ourense Baloncesto.

Ó remate da tempada regular, o Ford Burgos conseguiu a primeira posición e o ascenso directo á Liga ACB. O Club Melilla Baloncesto, pola contra, rematou na derradeira posición e descendeu á LEB Prata.

## Equipos 

## Tempada regular 
Así rematou a tempada regular despois de 26 xornadas. O Ford Burgos acadou o ascenso á Liga ACB coa primeira posición da táboa:

## Eliminatorias polo ascenso 
Trala tempada regular estanse a disputar as eliminatorias polo ascenso, nas que compiten os equipos que remataron entre a 2ª e a 9ª posición da táboa.

### Cuartos de final 

### Semifinais 

### Final 

## Eliminatoria polo descenso 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Liga ACB 2012-13
* Euroliga 2012-13

### Ligazóns externas 
* Páxina da LEB Ouro
Tileiro de folla miúda

O **tileiro de folla miúda** (***Tilia cordata***) é unha especie arbórea orixinaria de Europa, que vive dende a Península Ibérica até os Montes Urais.

Medra até os 20-30 metros de altura e ten de 1 a 1,5 m de circunferencia na base do toro. As súas follas teñen forma de corazón. Cada verán, produce flores miúdas de cor entre amarelo e verde. Estas flores son visitadas frecuentemente polas abellas.

[miniatura|As xemas e as poliñas son de cor vermella - [granate. As poliñas son glabras e nas xemas pódense ver só dúas escamas]]
miniatura|Follas con inflorescencias
miniatura|As flores son miúdas e moi recendentes
miniatura|Froita madura.

## Hibridación e especies semellantes 
En Europa hai dúas especies de tileira que se asemellan moito: *T. cordata* e *Tilia platyphyllos*. As dúas poden hibridarse e o produto dese cruzamento é a *Tilia x vulgaris*, árbore que a miúdo se utiliza na xardinaxe.
Porén, non é difícil distinguir as dúas especies grazas a estes particulares:
* o tamaño das follas: as de *T. cordata* non miden májs de 8&nbsp;cm, mentres que as de *T. platyphyllos* poden acadar os 15&nbsp;cm, de aí os nomes comúns;
* o envés das follas: nas dúas especies hai pelos nas axilas dos nervios, que son de cor arroibada en *T. cordata* e de cor abrancazada en *T. platyphyllos*;
* o froito: o de *T. cordata* é miúdo, non mide máis de 8&nbsp;mm de diámetro e non ten costelas, podéndose crebar coa man sen problemas; o de *T. platyphyllos* é máis grande, ten 5 costelas moi evidentes e é moi duro;
* as xemas: nas de *T. cordata* pódense ver só dúas escamas, mentres que nas de *T. platyphyllos* pódense ver tres escamas;
* as ramiñas: as de *T. cordata* son glabras, é dicir non teñen vilosidade, mentres as de *T. platyphyllos* son pubescentes, ou sexa, aveludadas.

Existen importantes problemas taxonómicos, aínda por arranxar, dentro do xénero - en particular para os chamados híbridos.

## Sinónimos 
* *Tilia microphylla* Vent.
* *Tilia sibirica* Bayer
* *Tilia europaea* subsp. *parvifolia* Ehrh.
* *Tilia bohemica* Opiz
* *Tilia betulifolia* Hoffm. ex Bayer
* *Tilia parvifolia* Ehrh. ex Hoffm.
* *Tilia ulmifolia* Scop.
* *Tilia sylvestris* Desf.
* *Tilia cordata* var. *japonica* Miq.
* *Tilia japonica* (Miq.) Simonk.
* *Tilia cordata* f. *vulgaris* Ig.Vassil.
* *Tilia officinarum* Crantz
* *Tilia officinarum* Crantz subsp. *officinarum pro parte*

## Notas 
## Véxase tamén
Manuel López Lorenzo

**Manuel López Lorenzo**, nado en Santiago de Compostela o 19 de maio de 1842 e finado en Chivilcoy (Buenos Aires) o 28 de abril de 1883, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Ingresou no Seminario de Santiago de Compostela, pero abandonouno con 20 anos. En 1864 emigrou a Arxentina, onde foi director de diversas escolas de Buenos Aires. Colaborou en varias publicacións periódicas.

## Obras 
* *Corona poética o Cantares patrióticos a los héroes del Callao*, 1866.
* *Camila O’Gorman*, 1870.
* *Una venganza feliz*, 1872.
* *Flores del alma*, 1874.
* *Pobres y ricos*, 1897.
* *Las hijas sin madre*, 1898 (zarzuela).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Caxigo

O termo **Caxigo** pode referirse a:

***Carballo anano** (*Quercus faginea*), arbusto da familia das fagáceas similar ao carballo;
***Carballo** de pouca idade;
***Castiñeiro**, árbore da familia das Fagáceas;
*A árbore que nace do couce que queda despois de cortar outra;
***Caxigo**, rede social galega.

## Notas
## Véxase tamén
Roger the Engineer

***Roger the Engineer*** (título orixinal no Reino Unido: ***Yardbirds***, nos Estados Unidos, Alemaña e Francia: ***Over Under Sideways Down***) é un álbum da banda inglesa de blues rock The Yardbirds, editado o 15 de xullo de 1966 a través do selo Columbia Records. Foi producido pola baixista Paul Samwell-Smith e por Simon Napier-Bell. É o único traballo dos Yardbirds con todas as cancións orixinais. Aínda que o disco foi oficialmente titulado *Yardbirds*, dende entón referiuse a el, primeiro de xeito coloquial e despois semioficialmente, como *Roger the Engineer*, un título derivado do debuxo da portada do disco no que aparece o enxeñeiro Roger Cameron debuxado polo membro da banda Chris Dreja.

No ano 2003, o álbum foi colocado no número 349 da lista da revista *Rolling Stone* dos "500 mellores álbums de todos os tempos".

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Chris Dreja, Jim McCarty, Jeff Beck, Keith Relfe Paul Samwell-Smith (o apelido de Dreja aparece como "Drega" na edición estadounidense). Todas as cancións foron gravadas en estéreo agás onde se indique.

;Cara 1
#"Lost Woman" – 3:16
#"Over, Under, Sideways, Down" – 2:24
#* Rechanneled.
#"The Nazz Are Blue" – 3:04
#"I Can't Make Your Way" – 2:26
#"Rack My Mind" – 3:15
#"Farewell" – 1:29

;Cara 2
#"Hot House of Omagarashid" – 2:39
#"Jeff's Boogie" – 2:25
#* Baseada na "Guitar Boogie" de Chuck Berry; interpola seccións de "Mary Had a Little Lamb" (trad.) e "Alfie" (Burt Bacharach/Hal David). Recanalizada.
#"He's Always There" – 2:15
#"Turn into Earth" – 3:06
#"What Do You Want" – 3:22
#"Ever Since the World Began" – 2:09

;Edición estadounidense
;Cara 1
#"Lost Woman" – 3:16
#"Over, Under, Sideways, Down" – 2:24
#"I Can't Make Your Way" – 2:26 (versión en mono que inclúe un principio que non está na estéreo)
#"Farewell" – 1:29
#"Hot House of Omagarashid" – 2:39 (A guitarra principal de Beck diferénciase notablemente entre as dúas mesturas)

;Cara 2
#"Jeff's Boogie" – 2:25
#"He's Always There" – 2:15 (final máis longo e con máis voces nesa parte na versión mono)
#"Turn into Earth" – 3:06 (apertura de batería máis longa na versión mono)
#"What Do You Want" – 3:22
#"Ever Since the World Began" – 2:09

## Notas
Talking Heads: 77

***Talking Heads: 77*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, publicado o 16 de setembro de 1977 a través do selo Sire Records. O seu sinxelo "Psycho Killer" acadou o posto 92 da lista *Billboard Hot 100*. No ano 2003 foi situado no posto 290 da lista da *Rolling Stone* dos "500 mellores álbums de todos os tempos".

## Listaxe de cancións
Injun 1

**Injun 1** foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 29 de xuño de 1961 mediante un foguete Thor Ablestar desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral xunto cos satélites Transit 4A e SOLRAD 3.

## Características 
Injun 1 foi o primeiro satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF. A súa misión foi estudar a magnetosfera terrestre, os cintos de radiación, as auroras e outros fenómenos xeofísicos. Foi lanzado xunto cos satélites Transit 4A e SOLRAD 3. Unha vez en órbita os tres satélites tiñan que terse separado, pero Injun 1 e SOLRAD 3 non conseguiron desacoplarse. Injun 1 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre mediante o uso dun fotómetro, pero debido á presenza de SOLRAD 3 bloqueando o fotómetro houbo que usar o magnetómetro para determinar a actitude do conxunto de satélites.

Injun 1 enviou datos ata o 6 de marzo de 1963.

## Instrumentos 
Injun 1 levaba a bordo os seguintes instrumentos:

* Contador Geiger-Mueller.
* Detector de sulfuro de cadmio.
* Espectrómetro de electróns de enerxía diferencial.
* Detector auroral.
* Magnetómetro de porta de fluxo.
* Detector de protóns de estado sólido.
* Detector de raios X.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Injun (satélites)
* Thor Ablestar
Miloš Teodosić

**Miloš Teodosić**, nado o 19 de marzo de 1987 en Valjevo, Serbia, é un xogador de baloncesto que xoga na demarcación de base cunha altura de 1,96 metros. Actualmento xoga para a Virtus Bologna da LBA, máxima categoría do baloncesto italiano.

## Traxectoria 
Comezou xogando na elite no FMP Železnik e no Borac Čačak serbios. En 2007 ficha polo Olympiacos BC grego e en 2011 ficha polo CSKA Moscova tras ser nomeado pola FIBA Europa *Mellor Xogador Europeo do 2010*.

### Internacional 
Teodosić foi internacional cas categorías inferiores da Selección de Serbia cas que gañou a medalla de ouro nos Campionatos de Europa sub-16 en 2003, sub-18 en 2005 e sub-20 en 2007, campionato no cal foi nomeado MVP.

Na actualidade xoga no equipo absoluto co que xogou no Eurobasket 2007 e no Eurobasket 2009, onde o equipo chegou ata a final, onde perdeu ante España, sendo nomeado membro do quinteto ideal do torneo. Un momento importante foi no Mundial de Basket de Turquía 2010, cando en cuartos de final anotou a falta de tres segundos para o remate do encontro unha tripla que supuxo o pase dos serbios a semifinais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigo en Solobasket.com
José Fernández-Novoa Rodríguez

**Jesús José Fernández-Novoa Rodríguez**, nado na Estrada o 20 de decembro de 1920 e finado no mesmo concello o 9 de maio de 1991, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria
Foi nomeado alcalde da Estrada en febreiro de 1971 e cesou o 19 de abril de 1979 coas primeiras eleccións municipais democráticas. Foi posteriormente concelleiro. Foi tesoureiro da Cámarra de Comercio, Industria e Navegación de Vilagarcía de Arousa.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Alcaldes estradenses
Mario Blanco Fuentes

**Mario Blanco Fuentes**, nado en Cuntis o 18 de setembro de 1917 e finado na Estrada o 21 de outubro do 2000, foi un mestre, avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Mario Blanco Torres. Estudou o Bacharelato na Estrada. En 1937 incorporouse ao Exército durante a guerra civil. O rematar a guerra fíxose mestre e exerceu en Orazo e Baloira. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1948 e desenvolveu a súa actividade profesional como avogado na Estrada. Foi nomeado alcalde da Estrada o 1 de agosto de 1959 e cesou o 27 de febreiro de 1971. Foi deputado provincial entre 1960 e 1964. Finou na Estrada o 21 de outubro do 2000.

## Recoñecementos 
A biblioteca municipal da Estrada leva o seu nome.
## Vida persoal 
Foi sobriño de Roberto Blanco Torres e pai de Roberto Blanco Valdés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mario Blanco Fuentes (1917-2000) Unha fotobiografía
* Alcaldes estradenses
Manuel Campos Paseiro

**Manuel Campos Paseiro**, nado na Estrada en 1913 e finado no mesmo concello o 23 de outubro de 2002, foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Médico da Estrada. Foi nomeado alcalde da Estrada o 31 de xullo de 1952 e cesou o 9 de xuño de 1958.

## Vida persoal 
Casou con Isola Pena Caneiro e foi pai de Manuel, Celina, Alfredo e Ángel Campos Pena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alcaldes estradenses
*Adeus ao alcalde dos cincuenta
Miguel de la Calle Sáenz

**Miguel de la Calle Sáenz**, nado na Estrada en abril de 1913 e finado o 27 de setembro de 1991, foi un político galego.

## Traxectoria 
Comerciante. Concelleiro en 1940 e segundo tenente de alcalde, fíxose cargo da Alcaldía provisionalmente o 31 de maio de 1940, por renuncia do alcalde e primeiro tenente de alcalde, e cesou o 25 de novembro dese ano. Foi nomeado alcalde da Estrada en xuño de 1942 e dimitiu o 31 de xullo de 1952.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alcaldes estradenses
Tileiro de folla grande

O **tileiro de folla grande** (***Tilia platyphyllos***),o tileiro común, é unha especie arbórea pertencente á familia das tiliáceas, moi habitual nos bosques de Europa. En Galiza só aparece coma ornamental.

## Descrición 
Árbore caducifolia de copa de forma piramidal, co toro de casca cinsenta, gretada lonxitudinalmente, e que pode acadar grande altura (uns 30m). Pólas e xemas de cor avermellada. Follas de 6–12&nbsp;cm de lonxitude, de forma orbicular-ovada, dentada e punteadas, face verde botella e parte do envés algo esvaecido, rematan nun longo e evidente pico. Flores miúdas de 5 pétalos brancas ou amarelentas moi recendentes. Reúnense en feixes de entre 2 e 7 collidos por un longo rabiño que pendura dunha especie de folliña a xeito de lingüeta. Esta folliña (bráctea) é moi rechamangueira e característica, un tanto fibrosa e de cor verde pálida. Froito ovalado, moi viloso e con 5 costelas que resaltan, polo menos cando maduro. Contén de 1 a 2 sementes. Madura a finais do verán ou polo outono. A casca é cinsenta, lisa en exemplares novos e rachada ao longo nos máis idosos. Ramiñas de cor parda avermellada ou verdosas, ao principio e aveludadas. Florea a final de primavera e no verán.
miniatura|260px|right|As flores son moi pequenas mais moi recendentes
miniatura|260px|right|Follas e froitos de *T. platyphyllos*
miniatura|260px|right|Casca en exemplar novo de *T. platyphyllos*

### Citoloxía 
* 2n=82 

## Hábitat 
Especie bastante esixente en humidade, pode medrar en solos calcarios ou silíceos. Chega a formar mouteiras monoespecíficas. fragas de abas rochosas, foces e cavorcos. Medra espallado nas fragas caducifolias onde adoita aparecer na compaña de carballos (caxigos, veriños etc), piñeiros, abeleiras, faias, pradairos, capudres e freixos.

## Distribución 
Atópase espallado por gran parte de Europa, especialmente polo centro e sur, chegando até o oeste de Asia. Na Península Ibérica aparece nos Pireneos, no Cordal Cantábrico e no Sistema Ibérico. Non chega aos montes galegos.

## Sinónimos 
* *Tilia officinarum* Crantz
* *Tilia platyphyllos* subsp. *platyphyllos* Scop. 
* *Tilia platyphyllos* var. *grandibracteata* Sennen
* *Tilia platyphyllos* var. *longepedunculata* Sennen 
* *Tilia valdepubens* Sennen

## Galería 
Ficheiro:Tilia platyphyllos(02).jpg|Follas
Ficheiro:Tilia platyphyllos Roberto Tonetti 23ago2009.jpg|Árbore nova illada de *T. platyphyllos* nos Alpes italianos
Ficheiro:T. platy1.jpg|Vista xeral das pólas en floración - Parque del Planetario (Madrid)
Ficheiro:T. platy2.jpg|Follas e inflorescencias - Parque del Planetario (Madrid)
Ficheiro:T. platy3.jpg|Inflorescencias en vía de frutificación - Parque del Planetario (Madrid) 

## Notas 
## Véxase tamén
Liga de Campións da EHF 2012-13

A **tempada 2012-13 da Liga de Campións da EHF** é a 53ª edición da máxima competición continental de balonmán a nivel de clubs en Europa. O campionato arrancou o 26 de setembro de 2012 e rematará o 2 de xuño de 2013 no Lanxess Arena de Colonia, onde terá lugar a final a 4 entre os días 1 e 2 de xuño de 2013.

## Formato 
O formato do torneo contou con catro fases:

* Unha rolda clasificatoria con tres grupos de cualificación con catro equipos cada un e un grupo de *Wild-Cards* (invitacións) de catro equipos. A fase clasificatoria xógase a xeito de finais a catro, o que reduce o número de partidos respecto ás tempadas precedentes.
* Os catro equipos clasificados únense aos 20 equipos clasificados diréctamente para a fase de grupos. Os 24 equipos son repartidos en catro grupos de 6 equipos cada un, xogando 10 xornadas.
* Os catro primeiros clasificados pasan aos oitavos de final, que son xogados a ida e volta. Os equipos que gañan nos cuartos clasifícanse para os cuartos de final, disputados igualmente en eliminatorias de ida e volta.
* A *Final Four*, que terá lugar no Lanxess Arena de Colonia por cuarta vez consecutiva os días 1 e 2 de xuño de 2013.

## Equipos 
;Notas
* DT Defensor do título
* Nota 2: O AG København entrou no bombo 1 para o sorteo da fase de grupos da Liga de Campións da EHF 2012–13 que tivo lugar en Viena (Austria) o 6 de xullo de 2012. Non obstante, o club declarouse ne bancarrota o 31 de xullo de 2012 e a súa praza na fase de grupos foille outorgada ao Bjerringbro-Silkeborg.
* Nota 3: O RK Cimos Koper foi invitado ao torneo *Wild-Card* para substituír o Bjerringbro-Silkeborg, que substituíu o AG København na fase de grupos.

## Datas das roldas e sorteos 
Tódolos sorteos celebrásonse na sede da EHF en Viena (Austria).

## Rolda de Cualificación 
### Torneo de cualificación 
Un total de 14 equipos tomaron parte nos torneos de cualificación. Os equipos foron sorteados en tres grupos de catro e xogaron unha semifinal e a final. Os campións dos grupos pasou á fase de grupos, mentres que os equipos eliminados pasaron a disputar a Copa EHF. Os partidos xogáronse os días 8 e 9 de setembro de 2012. O sorteo tivo lugar o 3 de xullo de 2012 ás 11:00 (hora local en Viena, Austria). Tres dos catro grupos estiveron formados por equipos campións das ligas europeas que se encontran entre os postos 11º e 27º da clasificación de ligas da EHF. O outro grupo o formaron catro equipos convidados pola EHF.

### Equipos 
Os dous equipos restantes do bombo 1 e o bombo 4 xogaron unha eliminatoria a ida e volta, da cal o gañador pasou á fase de grupos. O sorteo tivo lugar o 3 de xullo de 2012.

### Torneo de cualificación 1 
O RK Partizan organizou o evento.

### Torneo de cualificación 2 
O Haslum HK organizou o evento.

### Torneo de cualificación 3 
O HCM Constanţa organizou o evento.

|20

|9 de setembro de 2012| **HCM Constanţa**|**26**| HT Tatran Prešov|21

|9 de setembro de 2012| SSV Bozen|30||**33**
}}

### *Play-off* 
### Torneo *Wild-Card* 
## Fase de grupos 
### Grupo A 
### Grupo B 
### Grupo C 
### Grupo D 
## Notas
Injun 5

**Injun 5**, tamén coñecido coa denominación **Explorer 40**, foi un satélite artificial da USAF xestionado pola Universidade de Iowa lanzado o 8 de agosto de 1968 mediante un foguete Scout B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite Explorer 39.

## Características 
Injun 5 foi o quinto satélite da serie Injun, deseñado, construído e xestionado pola Universidade de Iowa para a USAF, e lanzado tamén baixo o programa Explorer. A súa misión principal foi medir o fluxo de partículas enerxéticas na atmosfera terrestre, estudar as radioemisións de frencuencia moi baixa (VLF) na ionosfera asociadas co fluxo de partículas, estudar os electróns, protóns e partículas alfa atrapadas nos cintos de radiación, estudar os raios cósmicos e medir a temperatura e densidade de electróns e ións positivos de enerxía termal ou próxima a esta. Injun 5 estaba deseñado para aliñarse magneticamente co campo magnético terrestre. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías, pero un problema a bordo do satélite reduciu a cantidade dispoñible de enerxía procedente das células solares, limitando o período de tempo en que a grabadora de cinta de a bordo podía funcionar sen interrupción. Injun 5 foi desconectado entre o 31 de maio de 1970 e o 18 de febreiro de 1971, despois do cal foi encendido de novo. Deixou de funcionar definitivamente en xuño de 1971.

## Instrumentos 
Injun 5 levaba os seguintes instrumentos a bordo:

* Analizador de enerxía diferencial para protóns e electróns de baixa enerxía (LEPEDEA).
* Receptor de VLF.
* Detector de partículas de estado sólido.
* Analizador esférico de potencial retardado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Injun (satélites)