open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Iniesta

miniatura|dereita|300px|Rolo de Iniesta.
miniatura|dereita|250px|Igrexa Parroquial da Asunción.
**Iniesta** é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 232.30&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 4.412 habitantes. Encóntrase a 105&nbsp;km da capital.

## Demografía 
Evolución da poboación de Iniesta desde a década dos 50 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:6000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:red
  id:AA  value:black
  id:AB  value:red
  id:AC  value:black
  id:AD  value:red
  id:AE  value:black
  id:AF  value:red
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1920      from:0 till:4339 color:AO
  bar:1950      from:0 till:5270 color:AA
  bar:1970      from:0 till:3958 color:AB
  bar:1981      from:0 till:3541 color:AC
  bar:1991      from:0 till:3632 color:AD
  bar:2001      from:0 till:4139 color:AE
  bar:2007      from:0 till:4412 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
6
5
0
**11**
Enguídanos

**Enguídanos** é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 165.35&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 462 habitantes. Atópase a 85&nbsp;km de Cuenca.

## Demografía
Evolución da poboación de Enguídanos desde a década dos 20 ata agora:

ImageSize  = width:500 height:400
PlotArea   = width:400  height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period     = from:0 till:2500

TimeAxis   = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:pink
  id:AB  value:black
  id:AC  value:pink
  id:AD  value:black
  id:AE  value:pink
  id:AF  value:black
  id:AG  value:pink

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1920      from:0 till:1843 color:AO
  bar:1950      from:0 till:2244 color:AA
  bar:1970      from:0 till:1254 color:AB
  bar:1981      from:0 till:786 color:AC
  bar:1991      from:0 till:652 color:AD
  bar:2001      from:0 till:486 color:AE
  bar:2003      from:0 till:497 color:AF
  bar:2007      from:0 till:462 color:AG

## Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
1
6
0
**7**
Pajaroncillo

**Pajaroncillo** é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 56.91&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 83 habitantes.

## Demografía 
Evolución da poboación de Pajaroncillo desde a década dos 30 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:600

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0
Colors= 
  id:AO  value:green
  id:AA  value:black
  id:AB  value:green
  id:AC  value:black
  id:AD  value:green
  id:AE  value:black
  id:AF  value:green
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1930      from:0 till:472 color:AO
  bar:1950      from:0 till:562 color:AA
  bar:1970      from:0 till:236 color:AB
  bar:1981      from:0 till:145 color:AC
  bar:1991      from:0 till:98 color:AD
  bar:2001      from:0 till:93 color:AE
  bar:2007      from:0 till:83 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
1
0
0
**1**
Kodak

**Eastman Kodak Company** é unha compañía multinacional dedicada ao deseño, produción e comercialización de equipamento fotográfico. A actual empresa ten a súa antecedente na Eastman Dry Plate Company fundada polo inventor George Eastman e o home de negocios Henry Strong en 1881.

Ten a súa sede na cidade de Rochester, no estado de Nova York, nos Estados Unidos.

## Orixes do nome
A elección da palabra **Kodak** como nome da compañía parece ter a súa xustificación en motivos puramente comerciais, xa que resulta de fácil pronunciación en todos os idiomas. George Eastman falou sempre de que tomara esta palabra da linguaxe dos nenos pequenos, tamén hai unha segunda hipótese que di que eran as dúas sílabas, dous sons da súa primeira cámara.

## Produtos
O seu grande éxito comercial foi a introdución no mercado do carrete de papel no ano 1888, o que provocou a substitución das placas de cristal empregadas ata o momento, así como o lanzamento no mesmo ano da cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción se acuñou a frase "Vostede aperta o botón, nós facemos o resto". Posteriormente, lanzou o carrete de celuloide que terminou por empregar unha protección que permitía a súa extracción e colocación baixo a luz solar.

Outras cámaras famosas foron a Kodak Brownie e a Kodak Instamatic.

Ademais das súas cámaras a Kodak veu sendo unha das grandes subministradoras de película fotográfica para os sectores afeccionados e profesionais. Na actualidade, tras un período de crise económica, decidiu reorientar o seu negocio cara á fotografía dixital, o que xerou dúbidas acerca de se manterá a produción de cámaras tradicionais, película fotográfica e demais produtos.

Logo de perder unha batalla pola patente da fotografía instantánea coa Polaroid, Kodak abandonou o mercado das cámaras instantáneas no ano 1986.

### Cine 
Kodak segue sendo ata o día de hoxe o maior provedor de películas fotográficas no mundo tanto para os afeccionados como para profesionais e o mercado do cine. A compañía tamén se diversificou noutros tipos de imaxes relacionadas con diferentes industrias (como películas de imaxes médicas, comercializados por Carestream Health).

### Cámaras dixitais 
Moitas das primeiras cámaras dixitais de Kodak deseñáronse e foron construídas por Chinon Industries, un fabricante xaponés de cámaras. No ano 2004, Kodak adquiriu Chinon Xapón e moitos dos seus enxeñeiros e deseñadores uníronse a Kodak Xapón. En xullo de 2006 Kodak anunciou que a empresa Flextronics axudaría en fabricación e na tarefa de deseño das súas cámaras dixitais.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:KodakJunior620.JPG|Kodak Junior 620
Ficheiro:Kodak-Vollenda620-detail.jpg|Kodak-Vollenda620
Ficheiro:Kodak kv260.jpg|Kodak kv260
Ficheiro:Kodak advertisement.jpg|Anuncio francés das cámaras Kodak de 1916.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da empresa
George Eastman

**George Eastman**, nado en Waterville (Nova York) o 12 de xullo de 1854 e finado en Rochester o 14 de marzo de 1932, foi un inventor e empresario estadounidense, o fundador da Eastman Kodak Company e inventor do rolo de película, que substituíu a placa de cristal, co cal conseguiu poñer a fotografía a disposición das masas. O rolo de película sería tamén algo básico para a invención do cinema, xa que o seu uso se atopaba nas creacións dos pioneiros do cine como Thomas Edison, os Irmáns Lumière e Georges Méliès.

## Traxectoria 
O 4 de setembro de 1888 Eastman rexistrou a marca Kodak e recibiu unha patente para a súa cámara que usaba o rolo de película. Ese mesmo ano lanza ao mercado a cámara Kodak 100 Vista, que utilizaba carretes de 100 fotos circulares e para cuxa campaña de promoción acuñou a frase «Vostede aperta o botón, nós facemos o resto». O máis importante é que a partir deste momento xa non se requirían grandes coñecementos en fotografía ou na utilización de produtos químicos.

Esta cámara vendíase xa cargada e lista para realizar as fotos. Unha vez usada, devolvíase á casa que extraía o carrete, revelaba as fotos e devolvíaas xunto á cámara xa cargada. Os prezos eran moi económicos, uns 25 $ a cámara cargada e o carrete cargado e 10 $ o revelado. Isto supuxo que o uso da fotografía se puido estender a toda a poboación, é xa que logo o momento da popularización da fotografía.

Xa no ano 1889 Eastman mudou o carrete de papel por un de celuloide e uns anos máis tarde eliminou a incomodidade de ter que devolver a cámara enteira, ao comezar a comercialización dun carrete protexido que permite a súa colocación e extracción á luz do día. Foi nestes anos cando xurdiu a fotografía de afeccionado.

Eastman, de carácter complexo, fíxose multimillonario grazas ás súas innovacións, investindo grandes sumas de diñeiro en diferentes obras benéficas. Con todo, a súa inestabilidade psíquica levouno ao suicidio. Deixou unha nota na que poñía:
Horta

miniatura|Horto
Unha **horta** é un cultivo de regadío, moi frecuente nas veigas dos ríos por ser un tipo de agricultura que require abundante auga. Unha horta familiar de pequena extensión recibe tamén o nome de **horto**.

Os principais cultivos das hortas adoitan ser as hortalizas, verduras, legumes e, ás veces, árbores froiteiras.

A ciencia que estuda as hortas denomínase horticultura.

## Horto urbano 
A práctica de manter pequenos hortos urbanos estase estendendo entre as familias de escasos recursos, xeralmente habitantes de zonas urbano marxinais.

Moitas veces a finalidade destes hortos, propiciados por entidades gobernamentais e ONGs, non é a de suplir unha cantidade importante de alimento senón que máis ben a de promover unha diversificación dos hábitos alimentarios.

No horto orgánico frecuentemente aplícanse técnicas orgánicas, evitando o uso de herbicidas e insecticidas (biocidas), recreando un ecosistema que se sostén coa diversidade dos cultivos, a rotación dos mesmos e a achega de fertilizantes orgánicos.

miniatura|Horto urbano en produción nun barrio marxinal de Guayaquil. 
A agricultura urbana brinda un marco no cal a familia, veciños, ou grupos afíns poden aprender a observar e facilitar os procesos naturais (sementeira, crecemento, coidados, floración-reprodución, colleita, conservación, elaboración de alimentos...). Ademais de ter propósitos produtivos, ten un contido educativo e reconstrutivo, axuda a fortalecer a integración e o traballo en equipo e recuperar a estima, así tamén como promover hábitos nutricionais saudables. Téndese a lograr un sistema de produción continua no que se achega traballo e coñecemento todo o ano e se obteñen hortalizas frescas, froitas e herbas aromáticas para a inxestión diaria.

## A horta na cultura popular galega 
* A caste da horta sai da corte pola porta. 
* A horta de outono mantén ó seu dono. 
* Este ir e vir á horta traime morta. 
* Horta de pasatempo, quer tempo. 
* Horta de San Martiño, mantén ó seu dono e mais o veciño. 
* Horta e torta, moza e poldra e muller que mira mal, quérense saber tratar. 
* Horta sen auga, casa sen tellado e muller sen amor, non se sabe que é pior. 
* Nace na horta o que non sementa o hortelán. 
* Parvo é quen entra na horta e non come froita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* RODRÍGUEZ GONZÁLEZ, Eladio: *Diccionario enciclopédico gallego-castellano*. Galaxia, Vigo 1958-1961.

### Outros artigos 
* Hortaliza
* Horticultura
Áloe vera

O **áloe vera** (***Aloe vera*** Burm, ou ***Aloe barbadensis*** Miller) é unha planta suculenta da familia das asfodeláceas. É orixinaria do norte e do sur de África.

É unha planta perenne, con follas suculentas dispostas en rosetas, alcanzando os 50 cm de longo e os 7 de grosor; as follas están compostas de tres capas: unha protección coriácea exterior, unha capa fibrosa debaixo desta; onde se concentra a aloína, o ingrediente activo empregado como laxante en preparados farmacéuticos, e cuxo gusto amargo serve á planta como protección contra os predadores e un corazón xelatinoso onde almacena os seus reservas de auga e co que se preparan innumerables produtos farmacéuticos. As follas son alargadas, lanceoladas, e parecen brotar directamente do chan nos exemplares xuvenís; os máis añosos presentan un curto e robusto talo.

As flores do áloe son pequenas, tubulares, e preséntanse en inflorescencias densas de cor vermella ou amarela.

Xeralmente as flores de áloe requiren de polinización cruzada para fecundar e esta adoita ser levada a cabo especialmente por aves e bolboretas debido á súa visión preferencial destas cores.

O áloe cultívase para uso medicinal e como planta decorativa.

Nalgunhas rexións popularmente adoita chamarse tamén áloe vera ao áloe saponaria. Aínda que este último pode ter propiedades medicinais similares, a nivel farmacéutico é importante unha correcta identificación da especie.

Actualmente, hai máis de 250 diversas variedades recoñecidas de áloe, das cales, soamente tres ou catro teñen características curativas ou medicinais significativas. O máis potente destes, o rico das vitaminas, minerais, aminoácidos, e enzimas é *Barbadensis Muiñeiro do Aloe*, coñecido comunmente como *áloe vera*. A palabra "áloe" deriva do árabe *alloeh*, que significa: "a substancia amarga brillante"; a palabra *vera* vén do latín e significa: "verdade". En devandita época antiga, esta variedade era considerada o máis eficaz produto medicinal. Non se sabe o tempo que se recoñece como planta medicinal. Unha das aplicacións farmacéuticas, máis antigamente rexistrada, pódese atopar nunha taboíña sumeria de arxila do ano 2100 a.C., pero hai informes de debuxos da planta nas antigas paredes de templos exipcios desde o ano 4000 a.C.

O áloe vera é semellante en aspecto a un cacto pero realmente é un membro da familia das *Liliacae*, do mesmo xeito que a cebola, o allo, o espárrago, o lirio ou o tulipán. Só crece en climas cálidos e atópase especialmente nas rexións máis secas de América, Asia, Europa, África e Australia.

## Notas
Semana Verde de Galicia

dereita|miniatura|Carteis anunciando a Semana Verde de 2018.
A **Semana Verde de Galicia** é unha importante feira do sector primario celebrada anualmente nos meses de maio ou xuño na localidade pontevedresa de Silleda. Comezouse a celebrar no ano 1978.

Para a celebración do evento habilitouse un recinto feiral que se rematou de construír no ano 1996 cando foi inaugurado polo rei Xoán Carlos I. Este recinto adoita coñecerse polo nome da feira, sendo habituais as expresións *o recinto da Semana Verde* ou *a Semana Verde*.

## Sectores 
No evento danse cita varios sectores desde o forestal ata o gandeiro pasando polo alimentario; este último ten cabida dentro de Salimat (Salón da Alimentación do Atlántico).

Tamén hai numerosas mostras de artesanía, novas tecnoloxías, maquinaria e concursos de competición equina e canina.

A feira ten como obxectivo a promoción de actividades agropecuarias, agroindustriais, alimentarias, comerciais, sociais, educativos, de lecer...

## Galería de imaxes

Ficheiro:SemanaverdeII.JPG|Avda. da Santiago no recinto.
Ficheiro:Unha vaca na Semana Verde.JPG|Unha vaca na Semana Verde.
Ficheiro:Semana Verde de Galicia 2010.jpg|Semana Verde 2010.
Ficheiro:Feira internacional de Galicia 2010.JPG|Semana Verde 2010.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*

### Ligazóns externas
*www.semanaverde.es
Roncesvales

**Roncesvales** (en éuscaro: *Orreaga*, en castelán: *Roncesvalles*, oficialmente **Orreaga/Roncesvalles**) é un concello de Navarra. Esténdese por unha área de 15,1&nbsp;km² onde no ano 2009 vivían 30 habitantes, 6 máis ca no ano 2007 cando eran 24. Encóntrase a 923 metros sobre o nivel do mar.

## Historia 
Roncesvales foi de sempre vía de paso obrigatoria para entrar na Península Ibérica. Por Roncesvales penetraron fundamentalmente os celtas, os bárbaros (409), os godos que se estableceron ao longo da conca do Douro, e naturalmente o rei Carlomagno co máis poderoso exército do século VIII, camiño da cidade de Zaragoza. Carlomagno, dado que foi derrotado en Zaragoza, decidiu, camiño do seu reino, reducir a ruínas a capital dos vascóns, Pamplona. Foi ao regreso, nos Pireneos, entre o collado de Ibañeta e a hondonada de Valcarlos, onde houbo de sufrir unha contundente emboscada por partidas de nativos vascons, aos que lles resultou fácil provocar un mancar xeral a base de lanzar rocas e dardos. *Le Chanson de Roland*, escrita nalgún lugar de Francia cara a finais do século XI, concibiu o desastre no chairo, entre Roncesvales e a vila de Burguete, e os atacantes xa non eran vascons, senón sarracenos, quen en realidade nunca chegaron a expandir os seus dominios tan ao norte.

## Lingua
De acordo coa Lei Foral do 18/1986 do 15 de decembro sobre o vasco o regulamento do seu uso e o súa oficialización. sobre o lugar da *Adaptación lingüística no Mundo*. Navarra divídese lingüisticamente en tres zonas. Este municipio forma parte da zona vascófila onde a utilización do vasco é maioritaria. Utilízase o vasco e o castelán na administración pública, nos medios de comunicación, nas manifestacións culturais e na educación; con todo o uso é corrente e xeralmente fomentado.

## Demografía 
Evolución da poboación de Roncesvalles desde a década de 1920:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:180

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:60 start:0
Colors= 
  id:AO  value:green
  id:AA  value:black
  id:AB  value:green
  id:AC  value:black
  id:AD  value:green
  id:AE  value:black
  id:AF  value:green
  id:AG  value:black
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1920      from:0 till:152 color:AO
  bar:1940      from:0 till:146 color:AA
  bar:1970      from:0 till:81 color:AB
  bar:1981      from:0 till:48 color:AC
  bar:1991      from:0 till:35 color:AD
  bar:2003      from:0 till:23 color:AE
  bar:2007      from:0 till:24 color:AF
  bar:2009      from:0 till:30 color:AG

## Política 
O repartimento de escanos quedou deste xeito:

AER
PSOE
Outros
Total

**2007**
1
0
0
**1**

## Galería de imaxes

roncesvalles mesa.jpg|Mesa de Roldán.
Roncesvalles-Collegiate-Church-2010.jpg|Capela de Santiago.
SanchosoloWK.jpg|Sancho «O Forte» de Navarra na Batalla das Navas de Tolosa nunha vidreira en Roncesvales.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Batalla de Roncesvales
* Lista de concellos de Navarra
Zamboanga

miniatura|esquerda|240px
**Zamboanga** é unha cidade que se localiza en Filipinas.
Esta cidade foi fundada no ano 1635 como fortaleza militar de defensa.

## Situación 
Atópase situada na illa de Mindanao, na mesma punta da península do seu nome. Limita ao sur co Estreito de Basilán, ao leste co Golfo dos Mouros e ao oeste co Mar de Sulú.

## Economía 
A economía desta cidade depende do papel e máis dos produtos agrarios. Tamén é importante a industria do moble e das conservas de peixe.
San Lourenzo, Goián, Tomiño

**San Lourenzo** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 111 habitantes (55 homes e 56 mulleres). Pertenceu á extinta parroquia de Tollo, anexionada en 1760.

## Historia 
Debe o seu nome á capela de San Lourenzo que en 1517 erixiron os monxes de Oia para diciren a misa á comunidade que atendía o priorado-granxa que estableceran á beira da serra de Argallo. Este priorado, do que se conservaban restos das edificacións ata non hai moitos anos, estaba pechado cun muro de pedra, cunha superficie de 3,5 hectáreas. No medio da serra fixeron unha mina para sacar auga para uso de beber e regadío, usada na actualidade para complementar o abastecemento das casas de Goián. En documentos do baixo medievo do mosteiro de Oia citan a este barrio como San Lourenzo de Tras os Montes.

Os monxes e leigos que nel traballaban, para desprazárense ó mosteiro de Oia, usaban o camiño do Borrallo, que pasaba sobre a ponte no río Tamuxe en Loureza, cara a Mabia e Santa Comba na serra da Groba. Este camiño aínda se usa na actualidade para ir no mes de maio á romaría de Santa Comba, avogada das mulleres.

As mulleres adoitaban ofrecerse oír a misa na súa capela, cando lles tiñan problemas coa menstruación. A que a padecía con exceso, debía varrer cunha vasoira de xesta de fóra para dentro da capela, e se era en caso contrario de dentro da capela para fóra. Acudía moita xente da parroquia. Van a pé de madrugada, levando a comida e regresando antes do solpor, cantando:

:*vimos de Santa Calumbra*
:*daquela terra queimada*
:*cumprín coa promesa á Santa*
:*non sei se me fará algo ou nada*.

Preto do priorado encóntrase un petróglifo, do que fixo un esbozo o pintor Antonio Fernández.

No lugar comezou a funcionar antes de 1936 un dos primeiros viveiros de plantas da provincia, co nome de Viveros Juan Peixoto.

No lugar hoxe chamado "A Fábrica do Chocolate", na serra do Argallo, funcionou unha industria de chocolate, da que era propietario un veciño de Goián retornado do Brasil, quedan restos de paredes nos primeiros anos do século XX.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Goián
### Parroquias de Tomiño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
Pan de Cea

miniatura|Molete de pan de Cea.
miniatura|250px|Monumento ás panadeiras e panadeiros de Cea (2003).
miniatura|250px|Anuncio do pan de Cea.
O **pan de Cea** é un tipo de pan con Indicación Xeográfica Protexida  que se fai en panadarías do concello de San Cristovo de Cea, na provincia de Ourense. A característica deste pan é a fariña, elaborada con trigo do país. Tamén é moi importante a súa elaboración artesanal. A festa deste pan celébrase no mes de xullo.

## Indicación Xeográfica Protexida 
O produto foi recoñecido en 2004 e inscrita como Indicación Xeográfica Protexida en 2005. Amparaba en 2020 un total de 15 fornos e unha produción certificada de 423.205 kg, cun valor de 1.058.013 €. 

Dende 1991, o primeiro domingo de xullo celébrase no Campo da Saleta de Cea a Festa de Exaltación do Pan de Cea.

## Ingredientes 
O pan de Cea leva como ingredientes fariña de trigo do país, auga, sal e fermento.

### Preparación 
O proceso de preparación do pan ten varias fases segundo a indicación xeográfica e da denominación de orixe.
* Amasado manual durante un mínimo de 60 minutos, 45 se é a máquina.
* Reposo («Durmi-lo neno») durante uns 45 ou 60 minutos, segundo as condicións ambientais.
* División da masa («Tasar») de xeito manual en porcións de 1,5&nbsp;kg ou 0,75&nbsp;kg.
* Reamasado («Tendas»), volta a amasar o pan 25 a 30 minutos en tres xeiras ou só dúas se as condicións ambientais o permiten.
* Enfornado, faise un corte transversal («fenda») no centro da parte superior da masa e vai para o forno.
* Cocción, cheo o forno quedan as pezas un mínimo de 120 minutos co forno pechado.
* Rever, as pezas de pan, unha vez sacadas do forno, deben permanecer en maduración, arrefriando un mínimo dunha hora en estantes de madeira.

### Características 
Os bolos de pan de Cea teñen forma longa e redondeada nos extremos, cunha fenda transversal enriba.
A forma dos pans ten dúas medidas e formas características:
* A peza ou «Poia» dun peso entre 1 e 1,2&nbsp;kg. Dunhas medidas aproximadas do dobre de longas que anchas: ancho entre 15 e 18&nbsp;cm e longo entre 32 e 38&nbsp;cm.
* A media peza ou «Molete» 0,5 ou 0,6&nbsp;kg. Dobre de longo que ancho: 9 e 11&nbsp;cm e un longo entre 22 e 27&nbsp;cm.

A codia é grosa, de espesor variable de entre 0,5 e 1&nbsp;cm. Consistencia dura e ríxida, con rotura renxente e con tendencia a facer lascas. A cor vai dende o dourado ata castaño escuro, de sabor a tostado.

O miolo é de textura esponxosa, fibrosa e firme, alveolado non moi abundante, distribuído de forma irregular e de tamaño moi variable, non uniforme. Ten cor apergamiñada, lembra ao gran de trigo enteiro, é de sabor intenso a trigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da Indicación Xeográfica
Festa da bica de Manzaneda

A **festa da bica de Manzaneda** é unha festa gastronómica que se celebra no concello da Pobra de Trives, na provincia de Ourense. Celébrase o último domingo do mes de xullo desde 1972 no monte de Cabeza de Manzaneda.

No evento repártense máis de 3.000 racións de bica entre os asistentes, ademais de licor café.
Andrzej Sapkowski

**Andrzej Sapkowski**, nado en Łódź en 1948, é un escritor polaco. O seu estilo de escritura é fluído e directo, adaptando a linguaxe popular da Polonia actual. As súas principais obras son de temática medieval cun enfoque que vai desde a novela histórica até a fantástica, pero sempre influenciadas pola cultura eslava e as narracións tradicionais.

## Traxectoria
Entre as súas obras máis populares está a saga do "bruxo" Geralt de Rivia que consta de sete volumes. A súa primeira historia, *Wiedźmin* foi publicada na revista *Fantastyka* en 1986 e acadou un grande éxito que levaría á continuación da saga de Geralt.

A saga de Geralt foi levada ao cine (*Wiedźmin*, dirixida por Marek Brodzki, 2001), á televisión en forma de serie e foi tamén reescrita coma banda deseñada. Tamén ten unha adaptación ao mundo dos videoxogos (The Witcher, 2007) e outra coma xogo de rol de mesa.

Sapkowski ten gañado cinco premios Zajdel por diversas historias: *O mal menor* (*Mniejsze zło*) (1990), *A espada do destino* (*Miecz przeznaczenia*) (1992) e as novelas *No cráter da bomba* (*W leju po bombie*) (1993), *O sangue dos elfos* (*Krew elfów*) (1994) e *Narrenturm* (2002). Esta última constitúe o inicio dunha serie de novelas de ambientadas nas guerras husitas do século XV.

## Obra
Contos, historias curtas e coleccións:
**Wiedźmin* (col., 1990), Reporter, Varsovia
**Miecz Przeznaczenia* (col., 1992)
**Ostatnie Życzenie* (col., 1993)
**Oko Yrrhedesa*
**Coś Się Kończy, Coś Się Żaczyna* (col., 2001)
**Złote Popołudnie* (1997)

Saga de Geralt:
**Krew Elfów* (O sangue dos elfos) (1994)
**Czas Pogardy* (Tempo de odio) (1995)
**Chrzest Ognia* (Bautismo de sangue) (1996)
**Wieża Jaskółki* (A Torre da Andoriña) (1997)
**Pani Jeziora* (A dama do lago) (1999)

Ciclo Husita:
**Narrenturm* (2002)
**Boży Bojownicy* (Combatentes do Señor)(2004)
**Lux Perpetua* (2006)

Outros:
**Świat Króla Artura*/ *Maladie* (1995). Monografía.
**Żmija*(Víbora) (2009). Romance.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial de Andrzej Sapkowski (Polaco)
*Páxina oficial do videoxogo The Witcher (Inglés)
*Páxina con información sobre Sapkowski (Español)
*Foro en español sobre Sapkowski (Español)
*Wiki sobre Sapkowski e o seu mundo (Polaco)
A Laxe do Pan, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa

**A Laxe do Pan** é un lugar na parroquia da A Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 195 habitantes (105 homes e 90 mulleres), cinco máis ca en 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa de Arousa 
### Parroquias da Illa de Arousa
Arousa, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa

**Arousa** é unha vila da Illa de Arousa, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. En 2007 tiña 2131 habitantes (1037 homes e 1094 mulleres, catorce máis ca en 2006.

Na vila está a capital do concello.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa de Arousa 
### Parroquias da Illa de Arousa
Narboneta

**Narboneta** é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 34.83&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 74 habitantes.

## Demografía 
Evolución da poboación de Narboneta desde a década dos 30 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:600

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:50 start:0
Colors= 
  id:AO  value:orange
  id:AA  value:black
  id:AB  value:orange
  id:AC  value:black
  id:AD  value:orange
  id:AE  value:black
  id:AF  value:orange
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1930      from:0 till:439 color:AO
  bar:1950      from:0 till:504 color:AA
  bar:1970      from:0 till:222 color:AB
  bar:1981      from:0 till:107 color:AC
  bar:1991      from:0 till:99 color:AD
  bar:2003      from:0 till:113 color:AE
  bar:2007      from:0 till:74 color:AF

## Política 
A repartición de escanos quedou deste xeito:

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
1
0
0
**1**
Lorenzo Batlle y Grau

**Lorenzo Cristóbal Manuel Batlle y Grau**, nado en 1810 e finado en 1887, foi un militar e político uruguaio. Foi o presidente do Uruguai entre 1868 e 1872.
Riigikogu

miniatura|dereita|250px|Interior do Riigikogu 

O **Riigikogu** é a asemblea lexislativa da República de Estonia. Todos os feitos relevantes do Estado deben ser resoltos por este congreso unicameral, fóra da lexislación que redacta. Tamén ten como función designar aos máis altos cargos do Estado, como o Presidente do Riigikohus (Corte Suprema), ao Primeiro Ministro, e ao Presidente da República. O seu labor esténdese a ratificar os tratados internacionais que impón modificacións ao sistema militar ou de propiedade, ao mesmo tempo que debe aprobar o orzamento anual.

As primeiras eleccións tiveron lugar en 1920, seguidas ata a ocupación dos países bálticos polas tropas nazis e soviéticas. O Parlamento reabriu co regreso da democracia en 1992. O sistema utilizado para a elección dos seus membros é o método d'Hondt corrixido.

## Grupos parlamentarios 
thumb|Riigikogu
[right|thumb|Edificio do Parlamento no [castelo de Toompea: a sede do Parlamento.]]Resultados das eleccións lexislativas de 2023:
*Partido Reformista 37
***líder do partido:* Kaja Kallas
*Partido Popular Conservador de Estonia 17
***líder do partido:* Mart Helme
*Partido do Centro 16
***líder do partido:* Jüri Ratas
*Estonia 200 14
** *líder del partido:* Margus Tsahkna
*Partido Socialdemócrata de Estonia 9
***líder do partido:* Indrek Saar
*Isamaa 8
***líder do partido:* Helir-Valdor Seeder

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Riigikogu (estoniano)
* Sitio web do Riigikogu (en inglés)
Soutelo, Goián, Tomiño

**Soutelo** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 147 habitantes (83 homes e 64 mulleres). Pertenceu á extinta parroquia de Tollo, anexionada en 1760.

Linda ó norte coa parroquia de Figueiró, e o desaparecido barrio do Espiritusanto, ó sur con Tollo, e A Gándara, ó leste coa Centinela, Goián, (hai outro barrio na parroquia de Figueiró, chamado Centinela), e ó oeste coa serra de Argallo e polo fío dela con Loureza, de Oia.

## Historia 
Posiblemente o nome deriva de "Souto pequeno", pero nalgúns documentos e mapas do lugar aparece co nome de Lordelo. En dito souto tivo o seu asentamento un castro do que aínda quedan restos, e ó seu redor formouse o barrio.

Segundo os vellos do lugar, houbo alí asentada unha comunidade de frades, tendo nas súas dependencias despacho de carne ós veciños. Estes frades desde unha fonte que había na regueira do Ti Fruitos na serra Argallo fixeron unha canle para levar a auga ata o lugar coñecido como a casa do Cholro, no lugar da "Aldéa" (o nome da casa seguramente lle vén do cholro da auga), onde caía dunha calexa de lousa nunha pequena présa na beira do camiño fronte de dita casa. Esta auga era usada para beber e regaren as súas terras. A canle pasaba por varias propiedades (eidos), e os seus donos non tiñan dereito a usala, continuando hoxe en día con tal uso e costume.

Preto do lugar hai unha fonte chamada do Frade, indo moita xente buscar auga a ela, pois din que é medicinal é boa para o ril (nun documento do mosteiro de Oia di *que esta auga pesaba menos uns grans de trigo por litro cá do cholro*.

Por estes dous barrios cruzaba o camiño real que de Vigo ía cara aos fortes de Goián e A Guarda. Nun documento de aforamento de 1736, Benito Pereira de Castro, coronel membro do Ábito (sic) de Cristo e gobernador de Valença do Miño, dono da casa e vínculo de Lamamá na parroquia de Estás, aforaba a un veciño do barrio a súa propiedade, chamada os Couchiños, tendo que ir pagar a renda antes do San Miguel á súa casa de Estás. Na descrición dos lindes di: *polo vendaval con camiño real*.

Deste barrio era Serafín Carrera Fernández, contratista de obras e carpinteiro, un dos de máis sona do Baixo Miño nos anos anteriores a 1936. A maioría das casas de indianos da zona foron construídas por el. Tamén colaboraba escribindo no *Heraldo Guardés*.

Tamén do barrio era Manuel Rodríguez, casado con Ilandina Fernández, pioneiro da emigración a Francia nos anos 1929/30.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Goián 
### Parroquias de Tomiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
Ría do Barqueiro

A **ría do Barqueiro** é unha ría galega, formada na desembocadura do río Sor no mar Cantábrico. Forma parte das rías Altas.

## Localización 
Sitúase entre os concellos do Vicedo (na provincia de Lugo, da Mariña Luguesa) e Mañón (na provincia da Coruña, da comarca do Ortegal). Limita ao oeste coa península de Bares, e ao leste co concello do Vicedo e a illa Coelleira. Dentro da ría están as praias de Bares, Vilela, Arealonga, Castro, Fomento, Caolín, Vidrieiro e Xilloi.

Dálle nome a localidade do Barqueiro, porto pesqueiro do concello de Mañón.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pontes barqueiro1.JPG|Ponte sobre a Ría do Barqueiro.
Ficheiro:Barqueiro-130.jpg|Porto na Ría do Barqueiro.
Ficheiro:O Barqueiro.jpg|Vista da Ría.
Ficheiro:Vicedo_4IX2015.jpg|Desembocadura do río Sor na ría do Barqueiro, coa praia de Area Longa *(O Vicedo)* ó fondo.
Ficheiro:Bares_4IX2015.jpg|Praia de Bares e ría do Barqueiro vista dende a parroquia de Bares, en Mañón.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*
Cabanas, O Vicedo

**Santa María de Cabanas** é unha parroquia do concello do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 100 habitantes (56 homes e 44 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2006 cando tiña 132.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabanas 
### Parroquias do Vicedo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Vicedo
Mosende, O Vicedo

**San Pedro de Mosende** é unha parroquia do concello do Vicedo na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 55 habitantes (26 homes e 29 mulleres), cinco menos ca no ano anterior.

## Lugares e parroquias 
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial no lugar de Umeiros.
### Lugares de Mosende 
### Parroquias do Vicedo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Vicedo
O Vicedo, O Vicedo

**Santo Estevo do Vicedo** é unha parroquia do concello do Vicedo na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 977 habitantes (476 homes e 501 mulleres), un máis ca no ano anterior.

## Patrimonio
*Igrexa de Santo Estevo do Vicedo

## Lugares e parroquias
### Lugares do Vicedo
### Parroquias do Vicedo
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares do Vicedo
Brega

**Brega** é un xénero musical popular brasileiro. O termo, orixinalmente considerado de carácter pexorativo e discriminatorio, foi sendo incorporado e asumido, perdendo gradualmente co tempo este significado.

Historicamente, os maiores cantantes do lexítimo xénero brega están no nordeste brasileiro, sendo o pernambucano Reginaldo Rossi e o cearense Falcão, dous dos seus maiores representantes na actualidade, sendo que o último segue unha liña de *brega humoristico*.

Eventualmente, aínda se confunde o brega con outros ritmos que posúen en común con el a característica do romanticismo excesivo, como o pagode moderno, porén sen conservar as características propias do auténtico brega.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Música brega: expressão de um "Brasil grande" da era militar
O Castriño, A Illa de Arousa, A Illa de Arousa

**O Castriño** é un lugar na parroquia da A Illa de Arousa do concello do mesmo nome, na comarca do Salnés, provincia de Pontevedra. 

O Instituto Galego de Estatística non ofrece datos de poboación para este lugar.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Illa de Arousa 
### Parroquias da Illa de Arousa 
## Notas
SSC Napoli

A **Società Sportiva Calcio Napoli** é un club italiano de fútbol con sede en Nápoles, na rexión de Campania. Foi fundado o 1 de agosto de 1926 e xoga na Serie A de Italia.

## Uniforme 
* **Na casa:** Camiseta azul, pantalón branco, medias azuis.
* **Fóra:** Camiseta ,pantalón e medias cor de area.
* **Terceira:** Camiseta, pantalón e medias café.

## Estadio 
Disputa os seus encontros como local no Estadio Diego Armando Maradona, situado no barrio de Fuorigrotta na cidade de Nápoles. Tiña unha capacidade de 78.210 seguidores, reducida na actualidade a 54.726. As dimensións do terreo de xogo son 105 × 68 m. O estadio foi inaugurado o 6 de decembro de 1959 nun partido contra a Juventus; o resultado do encontro foi 2-1, a favor do Napoli.

## Datos do club 
* **Tempadas na Serie A**: 79 (e 4 na *Divisione Nazionale*)
* **Tempadas na Serie B**: 12
* **Tempadas na Serie C1**: 2
* **Mellor clasificación na liga**: 1º
* **Maior goleada acadada**: Napoli - Pro Patria 8-1 (Serie A 1955-56) / Napoli-Como 7-0 (Serie A 1950-51)
* **Maior goleada encaixada**: Torino - Napoli 11-0 (Divisione Nazionale 1927-28)
* **Máximo goleador**: Dries Mertens (122 goles)
* **Máis partidos disputados**: Marek Hamšík (520 partidos)

## Títulos 
### Torneos nacionais 
* **Serie A (4):** 1986-87, 1989-90, 2022-23, 2024-25
* **Copa de Italia (6):** 1961-62, 1975-76, 1986-87, 2011-12, 2013-14, 2019-20
* **Supercopa de Italia (3):** 1990, 2014, 2025

### Torneos internacionais 
* **Copa da UEFA (1):** 1988-89
* **Copa dos Alpes (1):** 1965-66
* **Copa Anglo-italiana (1):** 1976

### Torneos amigábeis 
* **Trofeo Birra Moretti (1):** 2005
* **Bobby Moore Cup (1):** 2009

## Xogadores 
### Xogadores famosos 
### Cadro Actual 
Actualizado a 19 de xaneiro de 2026.

## Adestradores 
## Seareiros 
Segundo unha enquisa elaborada polo instituto estatístico Demos no mes de setembro de 2016, do total de afeccionados ao fútbol en Italia, o Napoli é o cuarto club por número de seareiros, co 13% do total.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do SSC Napoli
Ike

miniatura|300px|Traxectoria do tifón IKe
O **Tifón Ike** foi unha devastadora tormenta que asolou as Filipinas máis a China en setembro de 1984.
Foi un tifón de categoría 4.

## Impacto 
Causou ó redor de 1.500 vítimas mortais. Entre 200.000 e 480.000 persoas quedaron sen fogar.
Saeima

A ***Saeima*** é o órgano unicameral que ostenta o poder lexislativo na República de Letonia. Componse de 100 deputados electos por método proporcional de lista aberta, cos escanos asignados aos partidos políticos que obteñen polo menos o 5 % dos votos.

O Presidente de Letonia pode disolver a Saeima e solicitar a celebración de eleccións anticipadas. O procedemento de disolución implica un risco político considerable para o presidente, incluído o risco de perda do seu cargo. O 28 de maio de 2011, o presidente Valdis Zatlers decidiu iniciar a disolución da Saeima, que foi aprobada en referendo, e a Saeima disolveuse o 23 de xullo de 2011.

## Elección máis recente 
## Notas
Jardim, Mato Groso do Sur

**Jardim** é un municipio brasileiro situado no estado de Mato Groso do Sur. A cidade ten a gandería e turismo como actividades principais.
## Véxase tamén
Setembro Negro

**Setembro Negro** (en árabe, أيلول الأسود, *Aylūl al-Aswad*) foi unha organización terrorista palestina, fundada en 1970.

## Historia e características 
Tivo nexos con diversos grupos dentro da OLP, principalmente con Al-Fatah, por entón dirixida por Yasser Arafat, e máis tarde co FPLP.

O nome "Setembro Negro" provén dos acontecementos que enfrontaron a combatentes palestinos co exército xordano en setembro de 1970 (*véxase Setembro Negro (historia)*). A primeira acción do grupo foi o asasinato do Primeiro Ministro de Xordania, Wasfi Tall, o 28 de novembro de 1971. Wasfi Tall foi clave para a expulsión dos combatentes palestinos de Xordania en 1970-1971.

O seu acto máis coñecido foi o Masacre de Múnic, nome que se lle deu ao secuestro e asasinato de once atletas israelitas durante os Xogos Olímpicos de 1972. No acto ademais perderon a vida cinco membros de Setembro Negro e un policía alemán.

Outros actos atribuídos a Setembro Negro son o intento de asasinato contra o embaixador xordano en Londres (decembro de 1971), o sabotaxe dunha instalación eléctrica alemá occidental e dunha planta de gas holandesa (febreiro de 1972), o secuestro dun avión comercial belga que voaba desde Viena a Tel Aviv (maio de 1972) e o atentado contra a embaixada saudita no Sudán, que custou a vida a 3 persoas, entre elas o embaixador dos Estados Unidos de América (marzo de 1973).

Logo deste último atentado, a organización foi desmantelada ao parecer debido a presións da OLP (que viu que os actos terroristas non facían máis que prexudicar a causa palestina) e os asasinatos do Mossad, en operación coñecida como Cólera de Deus, que acabaron coa vida de moitos líderes desta organización.

A partir de 1974, outras agrupacións como Abu Nidal e o Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPLP) comezaron a relacionar o nome Setembro Negro con algúns dos seus propios actos; con todo, o máis probable é que estes grupos non tivesen nada que ver coa organización orixinal.

## Notas
Marcos Nine

**Marcos Nine Búa**, nado na Illa de Arousa en 1977, é un director de cine, produtor e guionista galego.

## Traxectoria 
Colaborou coma guionista en series da Galega coma *Terra de Miranda* e *Mareas vivas*, e coma director iniciou a súa carreira coa curtametraxe *Carcamáns* (2003), sobre a traxedia do *Prestige* na Illa de Arousa. Seguiríalle o documental *Pensando en Soledad* (2006) sobre José Ernesto Díaz-Noriega, pioneiro da cinematografía en Galicia, que conta cunha versión abreviada, *J.E.D.N. José Ernesto Díaz-Noriega* (2006).

Co documental *Historia dunha parroquia* (2007), na que retrata a vida do Val de Xestoso (Monfero) a través da súa veciñanza, acadou o Premio Mestre Mateo ao Mellor Documental. *A Fábrica* (2008) gañou o segundo premio do Festival de Curtametraxes Galegas de Sada e foi recoñecida como mellor curtametraxe documental no 5º Festival de Cine Internacional on&off de Ribadeo. Nese mesmo ano gañou o Mestre Mateo ao mellor guión pola serie *As leis de Celavella*.

*Aarón* (2009) gañou o Premio Mestre Mateo á mellor obra experimental, e o premio á mellor curtametraxe documental na IV edición de Curtas na Rede. *Manuscritos Pompeanos* (2010) recibiu o Mestre Mateo nesa mesma categoría o ano seguinte (2011). Nese mesmo ano, con *Radiografía dun autor de tebeos*, sobre o traballo do autor de banda deseñada galego David Rubín, gañou tamén o Mestre Mateo ao Mellor Documental.

Outras obras da súa autoría son as longas *O Premio da Rubia* (2008) e *La Brecha* (2011), así como a curta *O Sol nos Chaos* (2010) .

Tamén foi guionista e montador da longa *Piedad* (2012) de Otto Roca, e codirector da curta *Losada* (2011).

Actualmente está a gravar o documental *Na procura da besta*, en que varios debuxantes de banda deseñada dan conta das súas experiencias no xénero, e *A Viaxe de Leslie*, sobre a morte do actor británico Leslie Howard durante a segunda guerra mundial fronte á costa de Cedeira.

## Galardóns e nomeamentos 
### Premios Mestre Mateo 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *Soidade^3*, blog persoal de Marcos Nine
* Ficha na *Axencia Audiovisual Galega*
* Entrevista na revista dixital cinematográfica *A Cuarta Parede*
Galicia (1930)

***Galicia*** foi un periódico editado en Buenos Aires pola Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales entre 1930 e 1960. O seu fundador e primeiro director foi Antón Alonso Ríos.

Nos anos 1943 e 1944, por problemas políticos, tivo que cambiar a súa cabeceira e pasou a denominarse ***Boletín de las Sociedades Gallegas Federadas e Acción Gallega***.

## Historia e características 
miniatura|300px|Un exemplar de *Galicia* de 1957.
Subtitulada *Publicación semanal editada por la Federación de Sociedades Gallegas. Portavoz de la Federación de Sociedades Gallegas*, apareceu en 1930, para substituír a *El Despertar Gallego*. Levaba como lema *Falareilles da patria aos desterrados, de libertade e redención aos servos. Curros Enríquez*. De periodicidade irregular, saía semanal ou quincenalmente. Tivo como directores a Domingo Cubeiro, Eduardo Blanco Amor, Arturo Cuadrado, Avelino Díaz, José Cobelo Gómez e Alfredo Baltar. Tivo especial atención á situación española, con informacións e comentarios faborables á República. Despois da guerra civil española, mantivo a oposición á política franquista. Recolle información das actividades da Federación e das sociedades que a integran, noticias de Galicia e da situación dos emigrantes. Inclúe artigos literarios e culturais, xeralmente na última páxina.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* Ficha en *Cartafoles de prensa* do Consello da Cultura Galega
Pobos bálticos

miniatura|Tribos bálticas contra o 1200
Os **baltos** ou **bálticos** (letón: *balti*, lituano: *baltai*), definidos como falantes dunha das linguas bálticas, unha póla da familia de linguas indoeuropeas, son descendentes dun grupo de tribos indoeuropeas que se estableceron entre o baixo Vístula e o alto Dvina e Dniéper. Debido ao seu illamento xeográfico os idiomas bálticos mantiveron moitas características arcaicas.

Entre os pobos bálticos inclúense os modernos lituanos e letóns así como o prusianos, os Jotvinguianos (Sudavianos) e os Curios, cuxas linguas extinguíronse na Idade Media.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alemáns bálticos

### Ligazóns externas 
* Marija Gimbutas *The Balts*
Distritos de Letonia

[500px|miniatura|[Organización territorial de Letonia|Distitos de Letonia. (En   vermello, as cidades autónomas).]]

A República de Letonia componse, segundo a reorganización territorial que entrou en vigor o 1 de xullo de 2021, de 36 municipios ou distritos (en letón, *novadi*) e 7 cidades autónomas (en letón, *valstspilsētas*).

## Notas 
## Véxase tamén 
*Organización territorial de Letonia
O espírito do bosque

***O espírito do bosque*** é un filme de animación de 2008 dirixido por David Rubín. É a terceira longametraxe de animación producida por Dygra Films e a secuela de *O bosque animado*, que foi o primeiro filme en animación 3D por ordenador en ser producido en Europa.

## Produción e distribución
A película está dirixida por David Rubín, que se encargou da dirección artística, e Xoán Carlos Pena, encargado de coordinar a produción técnica. A película foi presentada no Festival de Cannes e seleccionada para competir na sección oficial da XXV edición do Festival Internacional de Cine Infantil de Chicago, que tivo lugar entre o 23 de outubro e o 2 de novembro de 2008.

Na súa produción participaron máis dun cento de persoas, entre animadores, deseñadores, músicos, físicos, técnicos e dobradores. Esta última faceta foi levada a cabo na súa versión en galego por coñecidas voces de dobraxe da Galega. A distribución da cinta, que custou 14 millóns de euros, correu a cargo de Manga Films, a diferenza dos dous títulos anteriores de Dygra, que foron comercializados por Buenavista.

## Trama
A trama da película, ambienta da Fraga de Cecebre, ao igual que a súa anterior produción, *O bosque animado*, consiste no intento das árbores e animais da mesma en impedir que se constrúa unha estrada a través do bosque. A ambientación e varias das personaxes son as mesmas que en *O bosque animado*.

## Personaxes e actores de dobraxe na versión galega
*Furi (toupa) –Ignacio Castaño
*Linda (toupa) – Consuelo Díaz Isorna
*Cebolo (toupa) – Carolina Vázquez Diéguez
*Piorno (rato) - Carlos Jiménez Díaz
*Hu-hu (mosca) – Oscar Fernández
*Ho-ho (mosca) - Xoán Dieguez Vázquez
*Morriña – Ana Lemos
*Señora D´Abondo – Lucía Cid Cabido

## Premios
Foi candidata ao Goya á mellor longametraxe de animación en 2008.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
**O soño dunha noite de San Xoán*
**O bosque animado (filme)*
### Ligazóns externas
*Páxina de *Dygra Films*
*Ficha na *Axencia Audiovisual Galega*
Keane

**Keane** é unha banda de piano rock formada en 1997 en Battle, Inglaterra. O grupo está formado polo pianista e baixista Tim Rice-Oxley, o cantante Tom Chaplin e o batería Richard Hughes.

## Keane en Galiza 
[miniatura|225px|dereita|Imaxe dun concerto en [Castrelos, Vigo.]]
O 17 de xullo de 2009, o grupo inglés actuou en Vigo ante unhas 20.000 persoas, no auditorio do parque de Castrelos. Tendo como abreconcertos ao grupo galego Niño y Pistola, o cantante de Keane dirixiuse ó público en inglés e galego.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### Cancións 
* "Call Me What You Like"
* "Wolf at the Door"
* "Everybody’s Changing" (Fierce Panda)
* "This Is the Last Time" (Fierce Panda)
* "Somewhere Only We Know" 
* "Everybody’s Changing"
* "Bedshaped"
* "This Is the Last Time"
* "We Might As Well Be Strangers"
* "Bend and Break"
* "Atlantic"
* "Is It Any Wonder?"
* "Crystal Ball"
* "Nothing In My Way"
* "Try Again"
* "A Bad Dream"
* "The Night Sky"
* "Under Pressure" (México)
* "Spiralling"
* "The Lovers Are Losing"
* "Perfect Symmetry"
* "Better Than This"
* "Stop For A Minute"
* "Silenced By The Night"
* "Disconnected"
* "Sovereign Light Café"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial