open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Discos de Freno

**Discos de Freno**, é unha produtora e editorial fonográfica e audiovisual fundada en Cambre (provincia da Coruña) por Julián Hernández, líder de Siniestro Total e Ángeles Sánchez, coa colaboración de Fernando Pena na dirección artística, nun intento por editar, producir e promover novos artistas do panorama musical e audiovisual.

Entre as súas principais promocións encóntranse *Transportes Hernández y Sanjurjo*, un combo de guitarra e acordeón (co propio Julián Hernández e con Rómulo Sanjurjo, de Os Diplomáticos de Monte Alto), *Mario Malapersona*, cantautor de Ponteareas, e a creación do **Novo Folk Postindutrial**, unha reunión de xentes e cancións moi diferentes pero cunha ligazón sutil: a pretensión de crear un novo folclore para as xeracións vindeiras. Ademais dos xa sinalados, atópanse músicos como El Sobrino del Diablo, Bosco el Tosco, Víctor Coyote ou Pablo Novoa.
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina da produtora
Tierra y Libertad (periódico)

***Tierra y Libertad*** é un periódico español de ideoloxía anarquista editado pola Federación Anarquista Ibérica.

## Historia e características 
A primeira edición dun periódico anarquista con este nome ten lugar en 1888. O nome tomouse do movemento populista ruso homónimo, que resume o desexo dos desherdados do mundo. Mantívose un ano con periodicidade quincenal. Tras ese período desapareceu, volvendo dez anos despois como suplemento da *Revista Blanca*, converténdose en semanario en 1900. Converteuse en xornal na segunda metade de 1903. Foi prohibido pola ditadura de Primo de Rivera en 1923, xunto co resto da prensa libertaria. Reaparece en 1930 como semanario, editado xa pola Federación Anarquista Ibérica (FAI), sendo xornal nos anos da Revolución Española (1936-39).

Trala vitoria fascista, seguiu publicándose clandestinamente, sen periodicidade fixa. Paralelamente, en México os exiliados anarquistas españois publican un periódico mensual con idéntico nome, que servía de chamamento a tódolos defraudados pola Revolución Mexicana que, ó berro de ¡Tierra y libertad! se alzara contra a opresión, malia que posteriormente fose traizoada.

En España a FAI decidiu en 1977 volver a editar mensualmente *Tierra y Libertad*, trala reorganización libertaria trala morte de Francisco Franco.

Actualmente, é o decano da prensa libertaria en lingua castelá, e unha das máis antigas do mundo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Iñiguez, Miguel (2001). *Esbozo de una Enciclopedia histórica del anarquismo español*. Fundación de Estudios Libertarios Anselmo Lorenzo, Madrid.
* 
### Ligazóns externas 
* *Tierra y Libertad*
Solidaridad Obrera (sindicato histórico)

**Solidariedade Obreira** (en catalán orixinal *Solidaritat Obrera*) foi unha organización sindical formada en 1907 sobre as estruturas da "Unió Local de Societats Obreres de Barcelona" a fin de reorganizar os sindicatos cataláns moi debilitados a consecuencia do fracaso da folga xeral obreira de 1902 en reivindicación da xornada de 8 horas e o recoñecemento do dereito á folga.
miniatura|dereita|200px|Portada de *Solidaridad Obrera* (1907) 
Houbo dúas reunións constituíntes da inicialmente "**Federació Local de Societats Obreres de Barcelona**" (xuño de 1907) tomándose a raíz delas o acordo de facer público un manifesto común e constituír a comisión organizadora formada por:
* Salvador Seguí, da Sociedade de pintores
* Antoni Badia, da Asociación da Dependencia Mercantil
* Bruguera, da Sociedade de pasteleiros e confeiteiros
* Saví, da Sociedade de metalurxia
* Sedó, da Sociedade de tipógrafos
Seguidamente, no mes de xullo publicouse no semanario Tierra y Libertad o manifesto, do que se poden extraer frases como: 

En agosto constituíuse formalmente Solidariedade Obreira, con ampla participación, podéndose citar a Antoni Fabra, Josep Prat ou Tomás Herreros, elixíndose formalmente á Xunta directiva e establecéndose como premisa que só se poderían adherir sociedades formadas exclusivamente por obreiros.Axiña adquiriu unha forza enorme entre a clase traballadora, afiliándose múltiples sociedades obreiras catalás no congreso de 1908, reconstituíndose como "**Confederació Regional de Societats de Resistència - Solidaritat Obrera**". Nese mesmo ano publicaron no periódico *Solidaridad Obrera* un manifesto rexeitando un Proxecto de Lei contra o Terrorismo elaborado polo goberno de Antonio Maura.Os sucesos da Semana Tráxica de Barcelona e posterior represión dos movementos obreiros significaron un paro das actividades en 1909.

Restablecida a Confederación, celebrou o seu segundo congreso en Barcelona de 1910 (30 e 31 de outubro e 1 de novembro), no que se debateu a ampliación territorial a nacional, punto crítico ó xa existir a UXT neste ámbito e con fundamentos sólidos no resto de España, aínda que non en Cataluña, onde era minoritario. Por ampla votación a favor tomouse o acordo de constituírse como confederación obreira a nivel estatal: a Confederación Nacional do Traballo (CNT).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* Autores varios. *Història de la cultura catalana*. Volume VI e VII. Barcelona, edicions 62. 
* Ferran Aisa. *Solidaridad Obrera*. Barcelona, Ateneu Enciclopèdic Popular, 1988.
* *Almanaque de la "Revista Blanca" y "Tierra y Libertad"*. Madrid, Revista Blanca.

### Outros artigos 
* Movemento obreiro español
* Anarquismo en España
The Stone Roses

**The Stone Roses** é unha banda orixinaria de Manchester (Inglaterra), representativa do movemento Madchester de finais dos anos 80. É un dos grupos que máis influíu a bandas da escena Britpop nos anos 90. O grupo separouse no ano 1996, pero no mes de outubro de 2011 anunciaron a súa reunión para realizar dous concertos en Manchester seguidos dunha xira mundial.

## Historia 
Formouse en 1984, con Ian Brown na voz, John Squire á guitarra, Gary Mounfield (de alcume "Mani") co baixo, e Alan Wren, (de alcume "Reni") á batería. A súa música caracterízase por ter atractivas melodías ó estilo dos Beatles combinadas co son dance-beat da época. Con apenas un par de sinxelos obtiveron unha auréola de culto, e a prensa especializada tratábaos con reverencia. A banda só chegou a editar dous discos (un homónimo ("Stone Roses") en 1989 e un segundo disco, "Second Coming" en 1994, longamente demorado por problemas legais coa discográfica Silvertone) antes de separarse por problemas entre os seus integrantes.O primeiro disco obtivo categoría de clásico case antes do seu lanzamento. O segundo é máis irregular pero cunha produción brillante e esmerada (ten, por exemplo, ducias de pistas en branco) con refachos de solidez esmagadora.

Trala separación, Ian Brown iniciou unha carreira solista, mentres que Squire formou the Seahorses e Mani uniuse a Primal Scream. De Reni, o primeiro en abandonar a banda, pouco se soubo ata que anunciou a formación dunha nova banda, The Rub.

## Discografía 
### Discos 
### Remesturas/Compilacións 
* *Turns into Stone* - 1992
* *The Complete Stone Roses* - 1995
* *Garage Flower* - 1996
* *Remixes* - 2000
* *The Very Best of The Stone Roses* - 2002

### Sinxelos 
* "So Young" (setembro de 1985)
* "Sally Cinnamon" (maio de 1987, lanzado de novo en xaneiro de 1990)
* "Elephant Stone" (outubro de 1988, lanzado de novo en marzo de 1990)
* "Made Of Stone" (febreiro de 1989, lanzado de novo en marzo de 1990)
* "She Bangs The Drums" (xullo de 1989, lanzado de novo en marzo de 1990)
* "Fools Gold/What The World Is Waiting For" (novembro de 1989, lanzado de novo en setembro de 1990)
* "One Love" (xullo de 1990)
* "I Wanna Be Adored" (setembro de 1991)
* "Waterfall" (xaneiro de 1992)
* "I Am The Resurrection" (abril de 1992)
* "Love Spreads" (novembro de 1994)
* "Ten Storey Love Song" (febreiro de 1995)
* "Fools Gold '95" (abril de 1995)
* "Begging You" (novembro de 1995)
* "Crimson Tonight EP" (febreiro de 1996)
* "Fools Gold '99" (marzo de 1999)

## Vídeos 
### The Stone Roses 
* *I Wanna Be Adored*
* *Elephant Stone*
* *She Bangs The Drums*
* *Waterfall*
### Turns Into Stone 
* *Fools Gold*
### Second Coming 
* *Ten Storey Love Song*
* *Love Spreads*
## Ligazóns externas 
* páxina de Ian Brown (en inglés)
* páxina de John Squire (en inglés)
* https://web.archive.org/web/20110201002424/http://www.the-stone-roses.co.uk/(https://web.archive.org/web/20110201002424/http://www.the-stone-roses.co.uk/) (en inglés)
Adrian Sutil

**Adrian Sutil**, nado o 11 de xaneiro de 1983 en Starnberg, Alemaña, é un piloto de Fórmula 1. Após ser piloto de probas de Midland F1 Racing no , a nova escudería que xurdiu desta, Spyker F1, ascendeuno a segundo piloto titular para o , onde consegiu o primeiro punto da escudería na súa historia. O novo equipo que xurdiu da venda da escudería holandesa, Force India F1, confirmouno para o  escudería na que correu ata . Despois do ano 2012 en branco. Na tempada  volveu con Force India.

## Traxectoria 
Sutil comezou no karting á idade de 14 anos e pasouse as carreiras dun só asento en 2002 na Swiss Formula Ford serie onde gañou o título. Participou na Fórmula Masters Austria antes de entrar na Fórmula BMW ADAC en 2003. Sutil correu na Fórmula 3 Euroseries, onde foi o segundo por detrás de Lewis Hamilton en 2005. Foise ao Xapón en 2006 para competir na Fórmula Tres xaponesa e tamén terminou terceiro no Gran Premio de Macau.

Logo de ter estado involucrado como probador no equipo Midland F1, Sutil foi promovido a un posto en carreira para o novo equipo Spyker F1 en 2007. Sutil seguiu co equipo baixo a súa nova denominación Force India en , onde permaneceu ata . Fixo o seu regreso ao deporte no ano  de novo con Force India.

## Biografía 
Sutil é o fillo dos músicos profesionais Monika, alemá, e Jorge, un uruguaio. Ten dous irmáns, chamados Daniel e Rafael. Pesa 75 quilogramos e mide 183 centímetros de altura. Talentoso pianista, Sutil comezou no karting aos 14 anos antes de marchar a Fórmula Ford 1800 Suíza no ano 2002. Gañou as dez roldas da tempada desde a pole e logrou cinco vitorias no campionato Fórmula Masters de Austria. Sutil fala con fluidez alemán, inglés e castelán e un pouco de italiano. É amigo do piloto alemán Nico Rosberg.

### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
* Adrian Sutil&nbsp;– Páxina Oficial
* Adrian Sutil career statistics
* F1Fanatic.co.uk&nbsp;– Who's Who: Adrian Sutil
Illa Socorro

A **Illa Socorro** é unha illa volcánica no arquipélago de Revillagigedo, que se atopa ao oeste da costa mexicana. O tamaño é 16.5 por 11.5&nbsp;km, cunha área de 132&nbsp;km².

## Características
A illa elévase abruptamente do mar ata os 1130 metros, no **Monte Evermann**. A erupción máis recente foi en 1993. Outras erupcións recentes foron cara a 1848 e 1896, e mais en 1905 e 1951.

Existe unha estación naval, establecida en 1957, cunha poboación de 250 (Mariños e as súas familias), vivindo nunha vila con igrexa, en Baía Vargas Lozano, ao sur da Illa a uns 800 m este de Cabo Regula, o punto máis ao sur da illa. Hai un manancial de auga doce a 5&nbsp;km ao noroeste da vila, en Caleta Grayson.

Non existe evidencia de presenza humana en Socorro ata o seu descubrimento polos exploradores españois. Hernando de Grijalva e a súa tripulación descubriron unha illa deshabitada no 21 de decembro de 1533 e chamárona "Illa de Santo Tomé". En 1542, Ruy López de Villalobos, mentres exploraba novas rutas no pacífico, redescubriu a de "Inocentes" e cambioulle o nome pola de "Anublada". En 1608, Martín Yañez de Armida, a cargo doutra expedición, visitou Santo Tomei e a rebautizou como Illa do Socorro.

A principios do século XX, o Dr. Barton Warren Evermann, director da Academia de Ciencias en San Francisco, California, promoveu a exploración científica da illa. As coleccións biolóxicas máis completas foron obtidas durante esta época. O volcán en Socorro foi bautizado na súa honra.
esquerda|miniatura|Mapa da Illa Socorro
Illa Clarión

**Illa Clarión**, antigamente chamada "Illa de Santa Rosa" é a segunda illa máis extensa e a máis occidental das Illas Revillagigedo (pertencentes a México), 314&nbsp;km ao oeste da Illa Socorro, nas coordenadas . A illa ten 8,544 km por 3,686&nbsp;km de tamaño, cunha área de 19,80&nbsp;km². Ten tres picos prominentes, o máis alto, o Monte Galegos, mide 335 metros sobre o metros sobre o nivel do mar. O pico central é chamado Monte da Mariña (280 m), e o leste Pico da Tenda (292 m). As costas están bordeadas por despenadeiros que van de 24 a 183 metros de alto, coa excepción da parte media da costa cara ao sur, na veciñanza da Baía Xofre, que é a única localidade cunha pequena guarnición militar de 9 mariños.

Este é o punto máis próximo entre a zona económica exclusiva de México e a de Francia, debido á proximidade da Illa Clarión coa Illa Clipperton (que pertenceu algunha vez a México pero que lle foi arrebatada logo da Revolución Mexicana polo goberno francés e actualmente esta administrada pola Polinesia Francesa). O pequeno grupo de mariños, que habita na Illa Clarión, ten como propósito o demostrar que México non volverá cometer o mesmo erro e perder máis illas ante outras nacións.

Desde o seu punto máis alto, o Monte Galegos, pódese admirar a maxestade do océano Pacífico ademais de que, segundo o investigador Harry Moller, pódense observar de 600 a 700 baleas que cada ano, de novembro a febreiro, chegan a estas costas a reproducirse.

A illa conta con doce especies endémicas de aves, así como tamén é endémica a lagarta azul fluorescente. Tamén se atopan réptiles, serpes endémicas, como a *Hypsiglena unaocularus*, arácnidos e insectos que están adaptados ás condicións extremas da illa; debido a que en 7 meses caen fortes choivas e o resto do ano escasea a auga. Con tan severa condición de carencia e exceso de auga, resulta natural que a vexetación sexa escasa. Consiste só en pastos ralos, gramíneas, arbustos e un que outro escuálido árbore. Todo o contrario ocorre coa vida mariña, que é abundante en quenllas, mantarraias, lagostas, polbos e caranguexos.

O home introduciu o coello branco na illa, o que danou gravemente o ecosistema, pero tamén chegou á illa unha bandada de corvos corvux que manteñen un equilibrio ecolóxico ao devorar as crías de coellos ou aos demasiado vellos.

A Illa Clarión conta con magníficos peñons que asemellan grandes castelos e que chegan ata os 90 metros de altura. É sen dúbida un dos tesouros pouco coñecidos do país.
Ducado de Piacenza

O **Ducado de Piacenza** foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. A ocupación de Piacenza ten lugar durante a campaña expansionista levada por Axilulfo nos últimos anos do século VI; a institución do ducado (cuxa existencia puido ser comprobada polos historiadores piacentinos sobre a base da documentación antiga conservada no arquivo da catedral de Piacenza) data probabelmente deses mesmos anos.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Piacenza
* Ducados longobardos
* Longobardos
Estado Libre de Fiume

: *Esta páxina refírese ó período histórico posterior á Primeira guerra mundial na que a cidade de Rijeka, ou Fiume fora un estado independente. Para a información sobre a cidade moderna de Fiume ver Rijeka.*

O **Estado libre de Fiume** (croata: *Slobodna Država Rijeka*, italiano: *Stato libero di Fiume*, cómpre dicir que tanto *Fiume* como *Rijeka* significan ***río*** en galego) foi un estado independente que existiu en Fiume (actual Rijeka) entre 1920 e 1924. A cidade sitúase sobre a costa do mar Adriático. Orixinariamente porto de Hungría, Fiume foi obxecto de disputas territoriais entre Italia e Iugoslavia trala primeira guerra mundial.

En 1919, un exército italiano —composto por militares de baixo rango e paramilitares ás ordes do ditador e poeta italiano Gabriele d'Annunzio— ocupou a cidade establecéndoa como Estado soberano desde 1920 a 1924 (a chamada Rexencia italiana de Carnaro). Co ascenso de Mussolini ó poder, tralo golpe de 1922, o Estado libre de Fiume foi ocupado por tropas fascistas. Dous anos máis tarde, a cidade foi anexada a Italia e o territorio adxacente pasou a formar parte de Iugoslavia polo Tratado de Rapallo.

Fiume padeceu un intenso bombardeo por parte dos aliados durante a segunda guerra mundial. Co retiro de Italia do Eixo, as tropas alemás ocuparon a cidade. O 3 de maio de 1945, os partisanos iugoslavos liberaron Fiume da ocupación nazi. Finalmente, en 1947, a cidade foi cedida a Iugoslavia tralo Tratado de París e a poboación de orixe italiana foi evacuada. A partir de entón, Fiume pasou a ser a cidade iugoslava de Rijeka no que actualmente é Croacia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Coroa de Fiume

### Ligazóns externas 
* D'Annunzio e la costituzione del fascio di combattimento a Fiume
* The World at War - Free State of Fiume
* Fiume: a wonderful history
* Mapa de Fiume Nº 1 (1910)
* Mapa de Fiume Nº 2 (1910)
* Mapa de Fiume Nº 3 (1910)
Intermeco

**Intermeco** é o himno nacional de Bosnia e Hercegovina, adoptado o 10 de febreiro de 1998. A música é obra de Dušan Šestić.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arquivo mp3 do goberno federal
As Marcas

dereita|miniatura|250px|Ascoli Piceno (Marcas)
**As Marcas** (en ) é unha rexión da Italia central de 1&nbsp;536&nbsp;098 habitantes, con capital en Ancona. Limita coa Emilia-Romaña, a República de San Marino, a Toscana, a Umbría, os Abruzos, o Lacio e o mar Adriático.

## Características 
### Economía 
A economía marquesana está constituída maiormente por unha florecente pequena e media industria altamente especializada e distribuída de xeito regulas por todo o seu territorio, aínda que concentrada sobre todo no litoral e nos vales. Entre os sectores máis relevante, cabe destacar a industria do calzado, en numerosos centros das provincias de Macerata, Fermo e Ascoli Piceno, a industria mobiliaria e mecánica en Pesaro, a mecánica e vitivinícola de Castelli di Jesi, patria do viño Verdicchio, a grande industria naval de Fano e Ancona, electrodomésticos en Fabriano e a turística, cada vez máis importante debido á proliferación de centros balnearios e artísticos por toda a rexión, que atraen visitantes de toda Italia e Europa.

## Subdivisión administrativa 
dereita|miniatura|250px|As provincias das Marcas

As Marcas están divididan en cinco provincias:

## Notas
Desaparecido

**Desaparecido** ou **Desaparecidos** pode facer referencia a:

* Desaparición forzada e a vítima deste crime tipificado polo Tribunal Penal Internacional.
* Detido desaparecido ou as vítimas de crimes de desaparición forzada en América Latina.
* Desaparecidos pola ditadura arxentina ou as vítimas de crimes no contexto da represión na Arxentina.
* Desaparecidos é o nome que se lle dá nalgúns países á serie de televisión *Lost*.
Illa Roca Partida

**Roca Partida**, é a illa mais inhóspita do Arquipélago de Revillagigedo, México. É realmente un illote cunha altitude máxima de 35 msnm que se localiza aos 190º00' de latitude norte e 112º05' de lonxitude oeste. Presenta unha lonxitude máxima de 245.56 m e un ancho de 73.37 m, cunha superficie de 1´4 ha. A roca foi descuberta en 1542 por Ruy López de Villalobos.

Roca Partida é a cima dun estratovolcan submarino que deu lugar a traquiandesitas. Nos diagramas de variacións de estruturas, aparecen mais preto dos traquibasaltos e intermedias entre as rocas acidas de San Benedito e Socorro, en contraste coas estruturas basicas de Clarion. En xeral, as rocas da *Illa Roca Partida* ten o dominio de anfíboles e piróxenos sódicos onde dominan o sodio sobre o potasio, así como a escaseza de plagioclasa.

Roca Partida non mostra ningún substrato para o crecemento de vexetación terrestre, ademais de que non hai anfibios ou peixes de auga doce e non hai réptiles en Roca Partida. 
miniatura|Sketch map of Roca Partida
Upolu

**Upolu** é unha illa de Samoa, formada por un gran volcán que se levanta desde o fondo do mar no océano Pacífico occidental. A principos do s. XIX esta illa foi tamén coñecida como Ojalava. A illa ten 75&nbsp;km. de longo, e 1.125&nbsp;km² de superficie e é a segunda illa máis grande en área xeográfica así como a máis poboada das Illas Samoanas con 143.500 habitantes. Upolu sitúase ao sueste da "grande illa", Savai'i. A capital, Apia, está no centro da costa norte co aeroporto internacional de Faleolo no extremo occidental da illa. A illa non tivo ningunha erupción rexistrada historicamente, aínda que tres fluxos de lava remóntanse só duns poucos centos a algúns miles de anos.

**Upolu** é un personaxe presente na mitoloxía polinésica especialmente na mitoloxía Samoana. Foi a primeira muller en pisar a illa do seu mesmo nome.

En 1841, a illa foi o sitio do Bombardeo de Upolu, un incidente durante a Expedición de Exploración dos Estados Unidos.

A finais do século XIX, o escritor escocés Robert Louis Stevenson posuía unha propiedade de 160 hectáreas na vila de Vailima, e morreu alí en 1894. Eestá enterrado na cima do Monte Vaea sobre a súa antiga casa. A herdade de Vailima foi comprada en 1900 como a residencia oficial para o gobernador de Alemaña e, despois da confiscación polo Reino Unido, serviu sucesivamente como residencia para o administrador de Nova Zelandia e para o xefe do Estado de Samoa logo da independencia.

Unha especie extremadamente pequena de araña vive en Upolu. De acordo co Libro Guinness dos Récords, a araña é do tamaño dun punt nunha páxina impresa.

## 2009 tsunami de samoa 
A illa de Upolu viuse afectada por un tsunami ás 6:48:11 hora local o 29 de setembro de 2009 (17:48:11 UTC). Vinte aldeas no lado sur de Upolu foron destruídas, incluíndo Lepa, o fogar do primeiro ministro de Samoa. Tuilaepa Lupesoliai Sailele Malielegaoi. En Lepa, só a igrexa e o sinal de benvida da aldea permaneceron de pé despois do desastre.

## Galería 

File:Samoa upolu.jpg|Val Falefa
File:Cyclone Evan, Samoa, 2012 (10690555895).jpg|Danos do Ciclón Evan en 2012
File:USNS Richard E. Byrd sits pierside in Upolu Samoa.jpg|USNS *Richard E. Byrd* atracado en Upolu
File:View of the south-eastern coast of Upolu, Samoa - August 2016.jpg|A costa sur-oriental de Upolu, pode verse a illa Nu'utele, na distanciae.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Samoa
* Savaii

### Ligazóns externas
* Samoa Tourism Authority
Detido desaparecido

**Detido desaparecido** ou **detidos desaparecidos** (DD.DD.) é o apelativo que comunmente se emprega nos países de América Latina para referirse ás vítimas de crimes de desaparición forzada, xeralmente opositores políticos, cometidos por diversos réximes militares autoritarios durante as décadas de ´70 e ´80.

## Orixe 
[miniatura|dereita|300px|Cartón informativo dun detido desaparecido [chileno durante a ditadura militar de Pinochet.]]
Estímase que a aparición simultánea e masiva desta práctica en diversos países derivouse do adestramento común recibido por parte dos encargados da represión, nunha institución situada en Panamá chamada Escola das Américas, dependente do goberno dos Estados Unidos.

## Práctica 
O primeiro paso deste método consistiu, en grandes liñas, no apresamento das vítimas por parte de órganos da forza pública, grupos encubertos de policía secreta ou paramilitares que contaban co apoio oficial. En ocasións, o arresto realizábase con certa formalidade, noutras, revestía a aparencia e brutalidade dun secuestro.

Unha vez apresada, a vítima era normalmente sometida a sesións de tormentos físicos e psicolóxicos, mentres que as canles oficiais de información negaban a próximos e parentes ter coñecemento do destino ou paradoiro da persoa. Finalmente, o prisioneiro era asasinado e o seu cadáver ocultado.

O ocultamento do cadáver efectuábase, en moitas ocasións, con apoio de medios aéreos, como avións e helicópteros, desde os que os corpos eran lanzados ao mar ou a zonas inaccesíbeis.

## Consecuencias 
A desaparición masiva de persoas implicou longos anos de procura e sufrimento para os seus familiares (motivando estados angustiosos graves ao vivir longos loitos inconclusos). Esta situación levou aos parentes a organizarse en demanda de información, xustiza e na procura dos cadáveres, mediante a elevación de recursos de habeas corpus aos tribunais. Por exemplo, en Chile actuou a Agrupación de Familiares de Detidos Desaparecidos e Executados Políticos e na Arxentina a Asociación de Nais de Praza de Maio.

Esta tenebrosa práctica obrigou, co paso dos anos e a caída das ditaduras que a realizaron, á creación de instancias oficiais de aclaración destes casos (como a Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas na Arxentina) e dun novo tipo penal en moitos dos países afectados, onde hoxe se castiga explicitamente a desaparición forzada de persoas, ademais de tratados e convencións internacionais.

## Cultura popular 
Rubén Blades compuxo unha canción sobre este drama co título "*Desapariciones"*, que tamén é interpretada polos grupos Los Fabulosos Cadillacs e Maná. O refrán di:

::*¿Adónde van los desaparecidos?
::*Busca en el agua y en los matorrales.
::*¿Y por qué es que se desaparecen?
::*Porque no todos somos iguales.
::*¿Y cuándo vuelve el desaparecido?
::*Cada vez que los trae el pensamiento.
::*¿Cómo se le habla al desaparecido?
::*Con la emoción apretando por dentro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**Listaxes de detidos desaparecidos**
*Arxentina
* Chile
* Uruguai
Umbría

250px|dereita|miniatura|Chaira en Castelluccio di Norcia (Umbría)
A **Umbría** (*Umbria* en italiano), posta no corazón de Italia, cos seus 8.456&nbsp;km² de superficie (6.334 a provincia de Perugia e os restantes 2.122 a de Terni) é unha das rexións máis pequenas de Italia e a única, da Italia peninsular, que non está bañada por ningún mar. Limita ao leste e ao nordeste coas Marcas, ao oeste e noroeste coa Toscana e ao sur e suroeste co Lacio.

## Xeografía 
Neste territorio predominan os outeiros (70,7% da superficie total), aínda que tamén ten zonas de montaña (o 29,3%).
A Umbría ofrece unha gran variedade de caracteres morfolóxicos e paisaxísticos coa presenza de vales, cadeas montañosas, altiplanos e chairas, máis ou menos extensas, que atravesan a rexión de oeste a leste, constitúen a característica xeográfica dominante. A inestabilidade tectónica e a nova idade xeolóxica motivan a elevada sismicidade da rexión.

## División administrativa 
A rexión divídese en dúas provincias:

Os principais concellos da Umbría son:

## Notas
Illa San Benedicto

**San Benedicto**, anteriormente chamada Santo Tomás, é a terceira illa máis grande da Illas Revillagigedo, en México. O seu tamaño é de 4,8&nbsp;km por 2,4&nbsp;km, cun area de 10&nbsp;km².

É de orixe volcánica. Ten dous picos prominentes: o máis alto, Bárcena, elévase a unha altura 310 m preto da parte sur da illa. Ten a forma típica dun cráter volcánico. O Bárcena só ten rexistrada unha erupción histórica, empezou o 1 de agosto de 1952 e continuou ata o 24 de febreiro de 1953. A erupción destruíu a maior parte da flora e fauna terrestre.
La Revista Blanca

***La Revista Blanca*** foi unha publicación quincenal de socioloxía, ciencias e artes que publicaron en Madrid Joan Montseny (Federico Urales) e Teresa Mañé (Soledad Gustavo) de xullo de 1898 a 1905, e en Barcelona do 1 de xuño de 1923 ó 15 de agosto de 1936. Inspiráronse no modelo francés *La Revue blanche*.

## Traxectoria 
Na primeira etapa, malia a significación anarquista dos seus fundadores, contou coa colaboración de gran número de intelectuais de ideoloxía diversa, como Leopoldo Alas *Clarín*, Miguel de Unamuno, Manuel Cossío, José Nakens, Fernando Giner de los Ríos, Jaume Brossa ou Pere Coromines. Escribiron tamén regularmente Anselmo Lorenzo, Ricardo Mella, Fernando Tarrida del Mármol, Leopoldo Bonafulla e Teresa Claramunt. Facilitaba a aproximación dos intelectuais ó anarquismo, pero pouco ó mundo obreiro.

Chegou a ter unha tiraxe de 8.000 exemplares, e este éxito permitiulle editar conxuntamente o *Suplemento de la Revista Blanca* de 1899 a 1902, posteriormente rebautizado *Tierra y Libertad*, cun carácter máis combativo e menos doutrinal, especialmente dedicado a campañas pola reorganización da Federación de Traballadores da Rexión Española (1900-1901), a revisión das actuacións xudiciais polos feitos de Xerez da Fronteira de 1892, ou da organización anarquista Mano Negra de 1882 e 1883. A revista desapareceu tras fortes críticas contra o seu protagonismo por parte de líderes importantes como Ricardo Mella, Josep Prat e Leopoldo Bonafulla.

Os dous fundadores volveron editar a revista en Barcelona en xuño de 1923, definindo un anarquismo puro e filosófico, crítico cara ao sindicalismo da CNT e, a partir de 1930, defendendo a FAI pero sen identificarse completamente. Entre os colaboradores máis regulares nesta segunda etapa figuraron Federica Montseny (filla dos editores), Max Nettlau (con recensións históricas na época da Primeira Internacional), Adrià del Valle, Charles Malato (desde París), Diego Abad de Santillán (desde Berlín), Jean Grabo, Rudolf Rocker, Sébastien Faure, Luigi Fabbri ou Camillo Berneri. Cara ao final da ditadura de Miguel Primo de Rivera incorporouse á redacción Germinal Esgleas, que se encargou sobre todo dos temas sindicais.

A partir de 1924, publicáronse suplementos críticos cos sindicalistas da CNT, nos que escribiron, ademais de Urales, Casimir Pla, Joan Gallego, Jaume Aragón, Joan Ferrer, Valentí Obach ou Felipe Alaiz. Este suplemento foi substituído en 1931 por *El Luchador*.

L*a Revista Blanca* deixou de publicarse en 1936, ó mes seguinte do estoupido da guerra civil.

Por outro lado, arredor da revista xurdiu unha valiosa tarefa editorial, con coleccións literarias de grande éxito popular, como *La Novela Ideal* ou *La Novela Libre*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
Francisco Ascaso

[dereita|miniatura|Lápida na tumba de Francisco Ascaso no [cemiterio de Montjuïc.]]
**Francisco Ascaso Abadía**, nado en Almudévar, Huesca, o 1 de abril de 1901 e finado en Barcelona o 20 de xullo de 1936, foi un militante anarcosindicalista aragonés da CNT.

## Traxectoria 
Panadeiro e camareiro, vinculouse á Confederación Nacional do Traballo e integrou o grupo de acción chamado "Los Justicieros". Chega a Barcelona en 1922, onde o grupo, que tamén integraban Durruti, Ricardo Sanz, Antonio Ortiz, Juan García Oliver e Gregorio Jover, pasa a chamarse "*Los Solidarios*". O grupo enfrontouse en accións violentas ós pistoleiros pagados polas patronais, que asasinaban sindicalistas, e participou en varios asaltos a bancos.

En 1923, coa ditadura de Primo de Rivera, Ascaso e algúns dos seus compañeiros exílianse en Francia. Desde alí Ascaso e Durruti, perseguidos polas autoridades, continúan cara a América e participan noutras actividades violentas xunto con anarquistas arxentinos. De regreso a Francia logo dun par de anos, Ascaso e Durruti son detidos o 25 de xuño de 1926, acusados de preparar un atentado contra o rei de España, Afonso XIII que visitaba París; finalmente, ante a falta de probas, son expulsados, prohibíndoselles residir en Francia, Bélxica, Alemaña, Suíza e outros países europeos.

Ascaso permaneceu clandestinamente en Francia, ata que en 1931, apenas proclamada a II República, regresa a España e funda o grupo de acción "*Nosotros*", de corte máis radical que a FAI. Participou activamente nas insurreccións anarquistas dos primeiros anos da república, e en 1932 é novamente detido e deportado ás colonias españolas de África. En 1933 reaparece en Sevilla, onde é detido novamente. Ó comezar 1934 foi proclamado secretario xeral do Comité Rexional da CNT de Cataluña.

O estalido da guerra civil sorpréndeo en Barcelona, onde, á fronte dos militantes da CNT que saíron a combater o alzamento fascista, morre o 20 de xullo de 1936 durante o asalto ó cuartel das Atarazanas.

A vila alacantina de Sant Joan d'Alacant foi coñecido durante a guerra civil como "Vila Ascaso" aínda que este nome non chegou a aprobarse oficialmente.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Francisco Ascaso 
* Veu obrera:Los Solidarios 
* Centro de documentación libertaria Ascaso-Durruti (CAD)
Joan García Oliver

**Joan García Oliver**, nado en Reus (Tarragona) en 1901 e finado en Guadalaxara (México) en 1980, foi un dirixente anarcosindicalista catalán.

## Traxectoria 
Comezou a traballar nunha fábrica de papel con 8 anos. En 1919 trasládase a Barcelona, onde traballa de camareiro e se afilia primeiro á *Societat de Cambrers La Aliança*, adherida á UXT, pero máis tarde participa na constitución do *Sindicat de la Indústria Hostalera, Restaurants, Cafès i Annexes*, que se integra na CNT. Participa na formación do grupo de acción *Los Solidarios* (1922), que atentaría contra o cardeal Juan Soldevila y Romero en Zaragoza e contra o secretario xeral dos Sindicatos Libres Joan Laguía Lliteras en Manresa en 1923.

En 1924 foi detido en Manresa e encarcerado en Burgos, sendo trasladado en 1926 á prisión de Pamplona. Foi liberado ó proclamarse a Segunda República e regresa a Barcelona. Afírmase que foi o que ideou a bandeira vermella e negra da CNT, que se exhibiría por primeira vez no Primeiro de Maio de 1931. Foi secretario da FAI e asistiu ó III congreso confederal da CNT en Madrid do 11 ó 16 de xuño de 1931.

En 1932 participa na insurrección anarquista do Alto Llobregat e volve ser preso. Impulsa a formación do Comité Nacional Revolucionario (con sede en Badalona) e dirixe a insurrección de xaneiro de 1933, que o leva de novo a prisión. Foi liberado despois do triunfo electoral da Fronte Popular de febreiro de 1936. Participa no IV Congreso da CNT en Zaragoza entre o 1 e o 10 de maio de 1936 e avisa do alzamento militar, formando parte do grupo encargado do aprovisionamento de armas. En xuño de 1936 impulsa a formación do Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña e organiza unha columna de milicianos anarquistas que marcha á fronte de Aragón. Foi ministro de Xustiza no goberno de Largo Caballero entre o 4 de novembro de 1936 e o 19 de maio de 1937.

Inicia a organización das *Escolas Populares de Guerra* e pon en funcionamento uns campos de traballo para os detidos políticos. Durante os feitos de maio de 1937 anima ós cenetistas de Barcelona a deixar a loita que nas rúas de Barcelona, polo que máis tarde foi fortemente criticado. Exiliado en 1939, instálase en Suecia, Venezuela e México. Escribiu un libro coas súas memorias, *El eco de los pasos*.
República Croata de Herzeg-Bosnia

A **República Croata de Herzeg-Bosnia** (en croata: *Hrvatska Republika Herceg-Bosna*) foi un efémero país da minoría croata en Bosnia que existiu entre 1991 e 1994 (Tratado de Washington).

## Historia 
O partido no poder na recentemente independizada República de Croacia (1991), dirixía o partido maioritario entre os croatas de Bosnia, a chamada Unión Demócrata Croata de Bosnia e Hercegovina (*HDZBiH*, nas súas siglas en croata). O 18 de novembro de 1991, os dirixentes do HDZBiH, Mate Boban e Dario Kordić, proclaman a existencia da República Croata de Herzeg-Bosnia como comunidade croata en Bosnia e "ente político, cultural, económico e territorial" diferenciado.

Co apoio do goberno croata, a nova autoridade croata en Bosnia comezou unha limpeza étnica e unha "croatización" da minoría bosníaca no seu territorio (minoría musulmá). O Consello de Defensa Croata (*HVO*) foi a rama militar croata encargada da construción de campos de concentración e do goberno de varias municipalidades. Coa axuda de Croacia, Herzeg-Bosnia introduce a moeda, croata, programas de estudo croatas e a imposición de estudar croata nas escolas bosníacas. Os croatas administran a axuda humanitaria deixando en último lugar a bosníacos e serbios (quen á súa vez, no norte do país proclamaran a República Krajina de Serbia e emprenden a limpeza étnica contra a minoría bosníaca).

O 28 de agosto de 1993, os croatas de Bosnia son invitados ás conversas de paz de Xenebra nos que se lles ofrece a posibilidade de te-lo seu propio país nunha Bosnia tri-estatal. Os bosníacos rexeitan a proposta internacional. O Tribunal Constitucional de Bosnia e Hercegovina en 1992, e por segunda vez o 20 de xaneiro de 1994. Tan só Croacia, durante a guerra de Bosnia recoñeceu ás autoridades de Herzeg-Bosnia.

Os líderes de Herzeg-Bosnia (Jadranko Prlić, Bruno Stojić, Slobodan Praljak, Milivoj Petković, Valentin Ćorić e Berislav Pušić) agardan sentenza do Tribunal Internacional para Crimes na Antiga Iugoslava, acusados de crimes contra a Humanidade, incumprimento da Convención de Xenebra e violación das Leis e Costumes da guerra.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Guerras iugoslavas
* Guerra de Bosnia
Abruzos

Os **Abruzos** (en italiano ''L'Abruzzo* ou *gli Abruzzi'') é unha rexión italiana de 1,3 millóns de habitantes, con capital en L'Aquila. Limita ao norte coas Marcas, ao oeste co Lacio, ao sur con Molise e ao leste co mar Adriático.
Ocupa unha superficie de 10&nbsp;798&nbsp;km2, e está dividido en catro provincias: L'Aquila, Pescara, Chieti e Teramo.

## Xeografía 
Rexión prevalentemente montañosa, está constituída no 65% por montañas e no restante 35% por outeiros. A chaira ocupa unha estreita faixa costeira que bordea o litoral. A rexión presenta os cumios máis altos dos Apeninos, con Gran Sasso d'Italia de 2&nbsp;914 m e o macizo da Majella de 2&nbsp;791 m. Os ríos principais son o Aterno-Pescara, o Sangro, o Tronto, o Trigno, o Tordino, o Vomano e a parte alta do Liri que desauga no mar Tirreno.

## Poboación 
miniatura|Mapa das provincias do Abruzzo
miniatura|Fronte marítima de Pescara (Os Abruzos)
Os principais núcleos de poboación desta rexión son:

## Notas
Austémpera

**Austémpera** (do inglés *austempering*), é unha forma de tratamento térmico de témpera indicada para aceiros de alto teor de C (Carbono), obtendose ao final do proceso un material con dureza mais baixa do que a da martensita, denominado bainita.

O material é aquecido acima da zona crítica, asumindo a fase de austenita, e despois arrefriado en dúas etapas. A primeira etapa é un arrefriamento rápido até unha temperatura lixeiramente acima da temperatura da mudanza de fase da martensita ↔ austenita (normalmente o material é mergullado en sal fundido). O material permanece nesta temperatura pelo tempo necesario a completar a mudanza de fase austenita → bainita. Despois é arrefriado até a temperatura ambiente.

miniatura|300px|centro|Diagrama de transformación isotérmica
Molise

300px|miniatura|dereita|Campobasso, capital de Molise.
**Molise** é unha rexión centrooriental italiana, cunha poboación en torno aos 313&nbsp;348 habitantes (2015). A capital é Campobasso. Limita cos Abruzos, o Lacio, a Campania, a Puglia e o mar Adriático. A rexión está dividida en dúas provincias: Campobasso e Isernia.

## Xeografía 
A superficie da rexión divídese case a partes iguais entre zonas montañosas (55,3% do territorio) e zonas de outeiros (44,7%). A zona montañosa esténdese ao longo dos Apenino Campano (a parte dos Apeninos que separa as rexións de Molise e Campania). Os montes da Meta (2.241 m) forman un punto de encontro na liña divisoria entre Molise, os Abruzos e o Lacio. Tamén destacan os montes do Matese, que marcan a fronteira coa Campania e acadan os 2.050 m co monte Miletto. Na zona oriental, no subapenino, o territorio vai descendendo caro o mar con outeiros non moi altos e de formas redondas.

## Clima 
O clima é de tipo semicontinental, con invernos xeralmente fríos e veráns calorosos. Na costa o clima é máis temperado, adentrándose no interior da rexión as temperaturas baixan bastante no inverno (no período invernal, Campobasso é unha das cidades máis frías de Italia, a pesar da súa localización xeográfica). Tamén no verán as temperaturas son máis temperadas na costa polas brisas mariñas procedentes do Adriático.

## Historia 
Desde a época do Imperio Romano Molise formou parte do Abruzo Citerior, estando unida aos Abruzos na rexión "Abruzos e Molise" até 1963, cando a provincia de Campobasso foi proclamada rexión uniprovincial. Os Abruzos como rexión histórico-cultural comeza no río Tronto e termina no Fortore, río que dá nome á parte meridional da rexión, a Frentania. Os territorios do baixo Molise son para todos os efectos abruzzanos: abruzzano (de tipo adriático) é o dialecto, abruzzanos son as tradicións, tamén a arquitectura das igrexas e os edificios.

## Minoría lingüística 
A minoría lingüística croata constituíuse establecéndose en Molise, máis concretamente na provincia de Campobasso, no territorio comprendido entre os ríos Biferno e Trigno. Trátase exactamente de tres concellos: Acquaviva Collecroce, Montemitro e San Felice del Molise. Só nestes tres concellos se conserva aínda a lingua, os usos e costumes dos prófugos croatas que colonizaron estas terras hai máis de 400 anos. O idioma falado por esta minoría é substancialmente a antiga lingua croata do tipo štòkavo-ìkavo, aínda usada na Dalmacia central entre os ríos Cettina e Narenta, nunha área repartida entre Croacia e Erzegovina.
Basilicata

miniatura|300px|dereita|Centro de Potenza, capital da Basilicata.
**Basilicata**, tamén chamada Lucania, é unha rexión da Italia meridional con preto de 600&nbsp;000 habitantes. A capital da rexión é Potenza. Basilicata limita ao sueste co mar Xónico (Golfo de Taranto), ao leste coa Puglia, ao oeste coa Campania, ao suroeste co mar Tirreno e ao sur coa Calabria. As cidades principais son Potenza, e Matera (capital da súa provincia), Pisticci, Melfi e Policoro.

## Xeografía 
O territorio de Basilicata é sobre todo montañoso (46,8%). O cumios principais do Apenino Lucano son: Pollino (2248 m), Sirino (2007 m), Papa (2000 m), Volturino (1836 m) e Serranetta (1472 m). Na área norteoccidental da rexión áchase un volcán inactivo, o monte Vulture.
Os outeiros ocupan o 45,13% e as chairas só o 1,8%, e entre elas a maior é a chaira de Metaponto que ocupa a parte meridional da rexión, ao longo da costa xónica.
Os ríos lucanos son torrenteiras, entre a que destaca o Bradano, o Basento, o Agri, o Sinni e o Cavone.
Entre os lagos e encoros, o de Monticchio ten orixe volcánica, mentres que os de Pietra del Pertusillo, San Giulano e Monte Cotugno son artificiais, construídos para consumo humano e regadíos. 
As costas do litoral xónico son baixas e areosas, mentres as do litoral tirrénico son altas e rochosas.
O clima é de tipo mediterráneo nas costas e continental nas zonas de montaña.

## Poboación 
dereita|miniatura|300px|Mapa das provincias lucanas
A Basilicata divídese en dúas provincias: Potenza e Matera. Os principais núcleos de poboación da Basilicata son:
Batalla de Luchana

A **batalla de Luchana** (Lutxana en éuscaro) acaeceu en Bilbao e arredores o 23 e 24 de decembro de 1836, na zona limítrofe do actual concello de Bilbao co de Erandio, tras uns prolegómenos que se prepararon durante todo o mes. Foi unha das batallas máis decisivas da Primeira guerra carlista pois puxo remata ao segundo asedio de Bilbao 

Forma parte da Primeira guerra carlista e, polo tanto, os bandos belixerantes eran os seguidores do carlismo, que defendían os dereitos á coroa de Carlos María Isidro de Borbón e os liberais (tamén chamados *cristinos* ou *isabelinos*) que apoiaban os dereitos da futura Isabel II, que aínda menor de idade, tiña como rexente á súa nai María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias (muller do defunto Fernando VII). 
## Cronoloxía 
O campo de batalla situouse no límite da antiga igrexa de Deusto e o municipio de Desierto-Erandio, nas beiras do río Asúa, que desemboca no Nervión á altura de Luchana-Erandio, fronte a Luchana-Barakaldo, na confluencia co tamén río Cadagua.

Os carlistas de Bilbao, sitos na beira esquerda do río Asúa, encontrábanse fortificados sobre o monte Enekuri; os seus contrafortes estaban no coñecido como monte Cabras, dominando desde esta altura o leito da ría e a chegada dos reforzos liberais desde o leito baixo do Nervión, desde Portugalete e a zona das Encartaciones, por onde chegaran a Biscaia desde Castela tras tomar Medina e Villarcayo, na provincia de Burgos. Por mor desa posición estratéxica, o control desta altura era vital no avance terrestre e fluvial até Bilbao.

Os liberais triunfaron sobre os carlistas e liberaron Bilbao.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Primeira guerra carlista
*Pragmática Sanción de 1830
Illote Fenua Tapu

**Fenua Tapu** é un illote e aldea situada no atol de Nui en Tuvalu Oceanía. Tamén e o nome da aldea máis grande do atol e está situada ao sueste. O nome da illa no idioma local significa "terra santa". A illa ten dúas aldeas, Fenua Tapu e Tanrake. Na illa fálanse tanto o kiribatí como a lingua tuvalesa. En todo o atol (no que só está habitada esta illa) a poboación estimada no ano 2005 era de 548 persoas.

## Notas
## Ligazóns externas
*Mapa de Nui amosando Fenua Tapu
Illote Meang

**Meang**, tamén coñecida como **Telikiai**, é un illote situado no atol de Nui, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia, no océano Pacífico. A súa superficie é de 0.15&nbsp;km² e a poboación de 127 habitantes segundo o censo de 2002.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do atol de Nui
Illote Unimai

**Unimai** é un illote do océano Pacífico, pertencente ao atol de Nui, Tuvalu, a súa área é de 0.02 ha e a súa elevación media sobre o nivel do mar son 14 metros.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de illas de Tuvalu

### Ligazóns externas 
* Mapa do atol de Nui  
* Clima en Unimai  
* Información turística
Illote Fale

**Fale** é un illote de océano Pacífico de 0.36&nbsp;km² de superficie situado no oeste do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu. Segundo os relatos tradicionais foi o primeiro illote do atol en ter poboación permanente, procedente de Tonga aínda que na actualidade está deshabitado.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Nukufetau

### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau
Illa Kongo Loto Lafanga

**Kongo Loto Lafanga** é unha illa situada no atol Nukufetau, pertencente ao estado Tuvalu, na á rexión da Polinesia, localizada no océano Pacífico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau
Illote Lafanga

**Lafanga** é un illote do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu, na Polinesia (océano Pacífico). Actualmente deshabitada pero tivo poboación ata a chegada dos misioneiros crisitáns a mediados do século XIX.
miniatura|285px|dereita|Mapa de Tuvalu.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau
Puglia

**Puglia** (en fala barese e fala foggiano: *Púgghie*; en fala salentina: *Puia*; en franco-provenzal: *Poulye*; en latín: *Apulia*) é unha rexión da Italia meridional. Ten 4.069.869 habitantes e ten a capital na cidade de Bari. Limita ao norte con Molise, ao oeste coa Campania e a Basilicata, ao sur co Mar Xónico e ao norte e leste co Mar Adriático. Comprende as provincias de Bari, Barletta-Andria-Trani, Brindisi, Lecce, Foggia e Tarento. Corresponderíase co *tacón* da analoxía popular entre a forma de *bota* e a forma xeográfica de Italia, quere dicir, está no extremo sueste da Península Itálica. Ten unha extensión de 19.358 km², e a capital é Bari.
[miniatura|esquerda|200px|Praza Cavour, [Foggia]]
## Xeografía 
[Vista das [Illas Tremiti|miniatura|250px|esquerda]]
A Puglia é a rexión máis oriental de Italia. Punta Palascia (en Otranto, no Salento), dista preto de 80&nbsp;km das costas de Albania e constitúe o punto máis oriental de Italia. O seu territorio é chairo no 53,3%, ten outeiros no 45,3% e montañoso só no 1,5%. Está bañada polo Mar Adriático e o Mar Xónico.

Puglia é unha rexión moi árida. Os principais ríos son o río Fortore, o río Candelaro, o río Cervaro e o río Ofanto. Os seus poucos ríos son torrenciais e no Tavoliere. No resto de lugares, a auga da choiva fíltrase polo leito de calcaria para formar cursos subterráneos de auga que afloran preto da costa. A auga subterránea é polo tanto abondo, e hai moitas covas.

O clima en Puglia é mediterráneo, agás en Tavoliere, onde reviste caracteres de continental. A paisaxe está cuberta de garrigas ou maquias debido a un clima bastante seco provocado polos cálidos ventos procedentes do norte de África e do Levante (*tramontana*), así como dos fríos e tamén desecantes ventos do nordeste (*bóreas*). O único lago potable, de onde sae o acueduto pugliese, é o Lago de Occhito situado no lindeiro con Molise (esta escaseza de auga fan habituais as crises hídricas).

## División administrativa 
A rexión da Puglia subdivídese nas seguintes provincias:
Motuloa do Norte

**Motuloa** é unha diminuta illa do océano Pacífico no norte do Atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu. Ten forma ovalada e 200 m. de longo, e esta entre Teafuanonu (no oeste) e Teafuaniua (no leste).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa do Atol de Nukufetau