Amancio Amaro

**Amancio Amaro Varela**, coñecido simplemente como **Amancio** e alcumado **o Bruxo**, nado na Coruña o 16 de outubro de 1939 e finado en Madrid o 21 de febreiro de 2023, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego.

Centrocampista histórico do Deportivo da Coruña e do Real Madrid, xogou 579 partidos entre os dous conxuntos e marcou 223 goles, 21 deles na Copa de Europa. Ocupa na actualidade o 10º posto na táboa de máximos goleadores da historia do Deportivo, e o 11º do Real Madrid. Está amplamente considerado como un dos dous mellores futbolistas galegos da historia, xunto ao tamén coruñés Luis Suárez.

No Deportivo formou unha gran dupla atacante co compostelán Veloso, marcando entre os dous 83 goles nas súas dúas últimas tempadas na Coruña. Foi o máximo goleador de Segunda División na tempada 1961/62 e o gran artífice do ascenso ese ano. O seu rendemento no Deportivo chamou a atención do FC Barcelona e do Real Madrid, sendo este último o que conseguiu a súa fichaxe, nun dos traspasos máis caros e seguidos nos medios da época.

Xogou 14 tempadas no Real Madrid, liderando xunto a Paco Gento a xeración de futbolistas coñecida como o "Madrid Yé-Yé". Gañou nove ligas (cifra só superada por Gento, Pirri e Messi), tres Copas do Xeneralísimo e a Copa de Europa de 1966, onde marcou un dos goles da final fronte ao Partizán de Belgrado no Estadio de Heysel. Gañou dúas veces o Trofeo Pichichi e en 1964 quedou terceiro nas votacións para o Balón de Ouro, por detrás de Denis Law e Luis Suárez.

Foi tamén internacional coa selección española, coa que disputou 42 partidos e marcou 11 goles. Formou parte da histórica selección que se proclamou campioa da Eurocopa de 1964, tras derrotar na final á Unión Soviética, e participou tamén no Mundial de 1966 en Inglaterra.

Os seus éxitos fixeron que figurase como o 47º mellor futbolista de todos os tempos para a Federación Internacional da Historia e Estatística de Fútbol en abril de 1990,​ e como o 8º mellor xogador español do século XX.​ Ademais fóronlle concedidas dúas Medallas de Prata ao Mérito Deportivo,​ e en 2001 foille concedida a Medalla de Ouro pola súa traxectoria deportiva.​ Ese ano recibiu tamén a Medalla Castelao. Ocupou o cargo de presidente de honra do Real Madrid dende outubro de 2022 ata a súa morte en febreiro de 2023.

## Traxectoria 
### Inicios no Victoria FC (1954-58) 
Naceu na rúa San Luis da Coruña, sendo o segundo dos tres fillos do pintor de coches Amancio Amaro Domínguez e da froiteira Honorina Varela Rodríguez. Recibiu o mesmo nome que seu pai e seu avó (Amancio Amaro Iglesias). Os seus irmáns eran Mary e Juan Carlos e un dos seus tíos foi o futbolista Norberto Amaro, que xogou no Deportivo da Coruña e destacou no Cartagena.

Comezou a xogar ao fútbol nas rúas, especialmente na zona próxima á Estación do Norte, ata que aos 9 anos se trasladou coa súa familia á rúa Biscaia. Con 11 anos, o día de Reis de 1951, recibiu como regalo as súas primeiras botas de fútbol, de parte da súa madriña Maruxa. sendo convocado a miúdo pola selección galega xuvenil, da que foi capitán, e sendo preseleccionado pola selección española xuvenil.

### Explosión no Deportivo da Coruña (1958-62) 
Fichou en xullo de 1958 polo Deportivo da Coruña, que daquela militaba na Segunda División, asinando por dous anos. Chegou nun ano con moitas fichaxes, entre elas as de Rabadán, Manchón, Veloso, Gelucho, Vigo, Sobrín e Collar, que se uniron a un equipo no que estaban Reija, Manín, Polo, Oswaldo e Moll entre outros. Debutou o 8 de setembro nun amigábel dos xogadores suplentes do Deportivo contra o Arousa en Riazor, con vitoria por 5 goles a 0, o último deles de Amancio. O seu debut oficial co primeiro equipo produciuse o 28 de setembro de 1958 na derrota por 1-0 fronte ao Real Avilés Club de Fútbol, na terceira xornada de liga. Non xogou máis partidos ata tres meses despois, cando a lesión do internacional uruguaio Souto fixo que volvese ao once no partido contra o Sabadell, onde anotou o seu primeiro gol. A partir de entón xogaría decote. Disputou un total de 17 encontros entre liga e Copa do Rei e anotou 7 goles, e o equipo rematou 7º.

Na tempada 1959/60 Amancio era xa titular indiscutible e a gran figura do fútbol coruñés xunto a Luis Suárez. O Deportivo quedou cuarto na táboa e Amancio pechou a tempada con 15 goles entre liga e Copa, incluído o seu primeiro triplete na vitoria por 3-2 sobre o Athletic Club, de Primeira División. Na tempada seguinte o Deportivo non conseguiu meterse nos postos de ascenso, ao rematar en terceira posición, cousa que si conseguiu un ano despois, gañando a competición tras sumar só catro derrotas. Amancio foi un dos grandes artífices do ascenso, formando unha gran dupla co compostelán Veloso, marcando entre os dous 83 goles en liga nas dúas últimas tempadas. Veloso foi o máximo anotador na 1960/61 e Amancio foino na 1961/62, con 25 goles en 26 partidos. Ademais o 1 de outubro de 1961 conseguiu marcar 4 goles nun mesmo partido, na vitoria por 6-1 fronte ao Burgos en Riazor.

As súas grandes actuacións chamaron a atención dos grandes equipos, entre eles o Milan, o Barcelona e o Real Madrid.​ Tras unha reunión na Coruña para achegar posturas cos barcelonistas, chegou unha oferta de Madrid que o fixo decantarse por estes. Con todo, non foi fácil debido ás pretensións económicas do club galego para deixalo marchar. No medio do barullo de informacións sobre a súa fichaxe, Amancio xogou o seu último partido co Deportivo precisamente fronte ao Real Madrid, nun partido amigábel no Estadio Santiago Bernabéu, con vitoria branca por 3-2 e un gol de Amancio. Respecto aos partidos oficiais, Amancio pechou a súa etapa no Deportivo con 69 goles, sendo no momento da súa marcha o cuarto máximo anotador da historia do club, só superado por Chacho, Guimeráns e Ramón González.

### Esplendor no Real Madrid (1962-1976) 
Tras dúas reunións fracasadas, onde o Deportivo fixou unha alta cantidade para o traspaso, non foi senón pola insistencia do entón presidente madridista Santiago Bernabéu pola que se consumou finalmente a fichaxe do xogador coruñés.​ 12 millóns de pesetas e a cesión de tres xogadores (Miché, Antonio Ruiz e Betancort) foi o prezo final que o presidente asinou, coa oposición da xunta directiva e social que descoñecía os movementos de Bernabéu.​ Foi unha operación arriscada que puxo en perigo a economía do club, nun momento en que esta estaba maltreita.
[esquerda|miniatura|Aliñación do [Real Madrid Club de Fútbol|Real Madrid campión de Europa en 1966. Amancio Amaro, segundo comezando abaixo á esquerda.]]
Xunto con Amancio, no verán de 1962 tamén chegaron ó Real Madrid Ignacio Zoco, Lucien Muller e Yanko Daučík. Nesa época o equipo vivía unha etapa de transición, xa que anos atrás destacara tanto en España como en Europa. Tras xogar un amigábel en Accra contra a selección de Ghana e de marcar o seu primeiro gol noutro amigable en Casablanca fronte a un equipo das Forzas Armadas de Rabat, Amancio debutou en partido oficial fronte ó RSC Anderlecht na ida da rolda previa da Copa de Europa, cun resultado final de 3-3. Amancio xogou no Real Madrid co número 7.

A súa fama alcanzou gran renome internacional e con apenas un par de anos en Madrid, o Milan intentou a súa fichaxe en 1964, pero o valor do xogador, cuadriplicado dende a súa chegada, era demasiado para un club italiano que pretendía a Amancio para contrarrestar o efecto que tiña Luis Suárez no Inter, veciño e rival histórico dos *rossoneri*.​ A súa grande habilidade nos caneos e o seu acerto goleador levárono a conquistar o Balón de Bronce do ano 1964, por detrás de Denis Law e Luis Suárez, e converterse en titular do equipo. Na tempada 1964/65 sufriu unha lesión que o deixou sete meses de baixa, con todo, antes diso tivo tempo a marcar 15 goles, destacando un triplete no "clásico" fronte ao Barcelona (4-1) e outro na Copa de Europa fronte ao Dukla Praga (4-0). Gañou ese ano a súa terceira liga consecutiva.

Na tempada 1965/66, na que Amancio volveu ter como compañeiro ao santiagués Veloso, o Real Madrid non puido revalidar o título de liga, que foi para o Atlético de Madrid, pero redimiuse clasificándose para a final da Copa de Europa. A gran final disputouse o 11 de maio de 1966 fronte ao Partizan de Belgrado no Estadio de Heysel de Bruxelas. O equipo iugoslavo adiantouse cun gol do seu capitán, Velibor Vasović, pero un gol de Amancio no minuto 70 iniciou unha remontada

Na tempada 1969/70, con 16 goles, volveu gañar o Trofeo Pichichi, de novo de xeito compartido con Gárate, e esta vez tamén con Luis Aragonés. Continuou no Real Madrid ata a súa retirada en xuño de 1976, gañando outras tres ligas para facer un total de nove, así como tres Copas do Rei. Disputou un total de 471 partidos co equipo branco, anotando 155 goles, estando situado no momento da súa retirada como o cuarto máximo goleador da historia do club, só por detrás de Alfredo Di Stéfano, Ferenc Puskás e Paco Gento.
[miniatura|Amancio Amaro nun adestramento do [Real Madrid Club de Fútbol|Real Madrid en Ámsterdam, en 1973.]]

### Selección española 
Amancio vestiu a camisola da selección española en 42 ocasións. Debutou co combinado español cando aínda era xogador do Deportivo da Coruña e sen ter xogado nunca en Primeira. Con todo, o seu debut nun partido oficial foi ante Romanía o 25 de novembro de 1962, no estadio 23 de Agosto de Bucarest. Marcou o seu primeiro gol oficial coa selección no segundo partido, no empate 1-1 contra a selección de Irlanda do Norte en San Mamés.

Coa selección española foi partícipe dun dos maiores logros da súa historia, a consecución da Eurocopa de 1964. Foi autor do gol que meteu a selección na final, ao marcar o 2-1 na prórroga das semifinais fronte a Hungría. Foi tamén titular na final do Bernabéu, onde España gañou por 2-1 á Unión Soviética de Lev Iashin, vixente campioa, grazas a un gol do tamén galego Marcelino. 

Disputou tamén a Copa do Mundo de 1966 en Inglaterra e marcou o gol da vitoria ante Suíza, sendo este o primeiro gol dun galego coa selección española nun Mundial. Con todo, España non pasou da fase de grupos. Xogou o seu último partido como internacional o 13 de febreiro de 1974 no Waldstadion de Frankfurt, nunha derrota por 1-0 contra Iugoslavia que deixou a España sen posibilidades de disputar o Mundial de 1974.

### Como adestrador 
Trala súa retirada dos campos iniciou unha nova etapa nos bancos. Empezou adestrando ós xuvenís do Real Madrid durante a tempada 1976/77, pero ao remate desta deixouno para dedicarse aos seus negocios. Cinco anos despois foi recuperado por Luis de Carlos, que acababa de gañar as eleccións á presidencia do club e que o elixiu para dirixir ao Real Madrid Castilla. Na tempada 1983/84 levou ao filial branco a proclamarse campión da Segunda División, sendo o primeiro e único filial en logralo. O equipo estaba formado pola famosa xeración da «Quinta do Voitre» que ía alternando a súa actuación no filial con aparicións no primeiro equipo.​ Esta estaba formada por Emilio Butragueño (líder deportivo da xeración), Míchel, Miguel Pardeza, Manolo Sanchís e Rafael Martín Vázquez.

Na campaña 1984-85 fíxose cargo do primeiro equipo do Real Madrid. Foi destituído tras a xornada 33, despois de catro derrotas consecutivas e ocupando o equipo a quinta praza da liga. Foi substituído por Luis Molowny. Tras unha etapa como informador, deixou o club para incorporarse á firma deportiva Kelme, como delegado e responsable para a área de Madrid.

En xullo de 2000 presentouse como vogal na candidatura á Presidencia e Xunta Directiva do Real Madrid encabezada polo presidente do club, Florentino Pérez, saíndo elixido vogal da xunta. Desde ese posto propiciou a incorporación de ex xogadores madridistas en distintos postos de responsabilidade do club. A Xunta Directiva do Real Madrid acordou que Amancio Amaro se fixese cargo da organización do Centenario do equipo.

## Legado e recoñecementos 
dereita|miniatura|Necrolóxica en *La Voz de Galicia*.
Está amplamente considerado como o mellor futbolista galego da historia, xunto a Luis Suárez. Figurou como o 47º mellor futbolista de todos os tempos para a Federación Internacional da Historia e Estatística de Fútbol en abril de 1990,​ e como o 8º mellor xogador español do século XX.​ Ademais fóronlle concedidas dúas Medallas de Prata ao Mérito Deportivo,​ e en 2001 foille concedida a Medalla de Ouro pola súa traxectoria deportiva.​ Ese ano recibiu tamén a Medalla Castelao. No 2012 recibiu a Distinción ao Mérito Deportivo de Galicia.

En outubro de 2022, uns meses despois da morte de Paco Gento, e estando xa enfermo, foi elixido para suceder a este no cargo de presidente de honra do Real Madrid, cargo que ocupou ata o seu falecemento.

## Vida persoal 
Casou con Chelo Vicente e tivo seis fillos, dous deles nacidos na Coruña e catro en Madrid. O seu fillo Óscar xogou nas categorías inferiores do Real Madrid, ao igual que o seu neto Jaime.

## Palmarés 
;Real Madrid
* **Primeira división (9)**: 1962/63, 1963/64, 1964/65, 1966/67, 1967/68, 1968/69, 1971/72, 1974/75, 1975/76.
* **Copa do Rei (3):** 1969/70, 1973/74, 1974/75.
* **Copa de Europa (1):** 1965/66.

;Deportivo da Coruña

* **Segunda división (1):** 1961/62.

;Selección española
* **Eurocopa (1):** 1964.

;Individual
* **Balón de Bronce (1):** 1964.
* **Trofeo Pichichi (2):** 1968/69, 1969/70.
* **Trofeo Pichichi de Segunda División (1):** 1961/62.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com .
*Datos do adestrador en bdfutbol.com .