Nestorio

**Nestorio** (en grego: Νεστόριος), nado en Xermanicia, Siria (hoxe Kahramanmaraş en Turquía) c. 386 e finado no 451, foi un líder cristián sirio do século V. Foi patriarca de Constantinopla e foi acusado de profesar a doutrina que leva o seu nome (nestorianismo), consistente nunha separación total entre a divindade e a humanidade de Cristo. Tal doutrina foi declarada herética polo Concilio de Éfeso, que depuxo a Nestorio do patriarcado en 431. Morreu nos desertos de Libia entre 440 e 451.

Ao recaer sobre el a acusación de herexía, as súas obras foron destruídas. Tratábase dunha produción numerosa sobre todo de sermóns, cartas e algúns tratados dedicados a temas dogmáticos en disputa. Consérvase a súa obra *Bazar de Heráclides de Damasco*, onde critica a postura de Cirilo de Alexandría e, por tanto, as decisións do Concilio de Éfeso. Atribuíronselle tamén os *Doce contra-anatematismos*, que serían unha resposta aos Anatematismos de Cirilo, pero tal atribución é espuria.

Os seus seguidores, os nestorianos, difundiron a súa doutrina por Asia, chegando a crear unha importante igrexa que se estendeu desde a India até Siberia. Actualmente quedan congregacións desta igrexa en Iraq (Igrexa asiria do Oriente), Irán, India, China, Estados Unidos e outros lugares onde migraron comunidades dos países citados.

## Nestorianismo e Concilio de Éfeso 
Pouco despois da súa chegada á capital imperial, Nestorio envolveuse na disputa entre dúas faccións teolóxicas que diverxían nas súas concepcións cristolóxicas. Nestorio tentou encontrar un medio termo entre os que facían énfase no feito de que Deus Fillo nacería como un home, insistindo en chamar á Virxe María *Theotokos* ( - "Nai de Deus"), e os que rexeitaban o título porque Deus, como un ser eterno, non podería nacer". Nestorio suxeriu o título de *Christotokos* (*Χριστοτόκος* - "Nai de Cristo"), mais non conseguiu apoio de ningún dos lados da controversia.

Nestorio cría que ningunha unión entre o humano e o divino era posible. Se unha unión así ocorrese, cría que Cristo non podería ser verdadeiramente consubstancial con Deus e consubstancial connosco, porque el crecería, maduraría, sufriría e morrería (algo que, segundo el, Deus non podería facer) e iría tamén posuír o poder de Deus, o que faría del algo distinguido dos humanos.

Eusebio de Dorileia foi o primeiro a acusar a Nestorio de herexía, mais o seu máis obstinado adversario foi o patriarca de Alexandría Cirilo; quen pediu axuda ao papa Celestino I de Roma, esixindo unha decisión sobre Nestorio, ao que o papa respondeu delegando ao propio Cirilo a tarefa de excomungar a Nestorio se el non cambiaba as súas opinións en dez días. Os contrarios de Nestorio acusárono de separar a divindade de Cristo da súa humanidade, en dúas persoas existindo nun único corpo, negando así a realidade da encarnación de Xesús e destruíndo a chamada unión hipostática. Esta herexía pasou a coñecerse como nestorianismo.

O emperador Teodosio II (401 - 450) foi eventualmente inducido a convocar un concilio ecuménico en Éfeso, un lugar de especial importancia na devoción á Virxe María e onde o termo *Theotokos* era moi popular. O emperador apoiou o arcebispo de Constantinopla, mentres que o papa Celestino situouse ao lado de Cirilo, que tomou conta do concilio, abrindo as discusións sen esperar a chegada da xa moi atrasada comitiva de bispos orientais de Antioquia. Cirilo escribiu que *"Sorpréndeme que hai algúns que dubidan que a Virxe Santa debe ser chamada ou non de Theotokos. Pois, se o Noso Señor Xesus Cristo é Deus, e a Virxe Santa o deu á luz, ela non se tornou a [Theotokos]?*". O concilio entón depuxo a Nestorio e declarouno herético.

Nas palabras de Nestorio:

Con todo, conforme o concilio progresaba, Xoán I de Antioquia e os bispos orientais chegaron e ficaron furiosos ao saberen que Nestorio xa fora condenado. Eles reuníronse nun sínodo propio e depuxeron a Cirilo. Ambos os lados apelaron ao emperador e el inicialmente ordenou que ambos fosen exiliados. Porén, Cirilo eventualmente retornou tras subornar varios membros da corte imperial

Os meses seguintes, dezasete bispos que apoiaban a Nestorio foron apartados das súas sés. Eventualmente, Xoán I de Antioquia foi grazas a abandonar Nestorio en marzo de 433. En agosto de 435, Teodosio II proclamou un edito imperial que exiliou a Nestorio a un mosteiro no gran Oasis de Hibis (actual al-Khargah), no Exipto, incrustado na diocese de Cirilo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  
* 
* 

### Outros artigos 
* Marioloxía
* Cristoloxía

### Ligazóns externas 
* Javier Ibáñez Ibáñez, *Nestorio e nestorianismo*