Alan IV da Bretaña

**Alan IV da Bretaña** coñecido como **Alan Fergent** (**Alan IV Fergent**) ou **Fergant**, nado en 1060  e finado o 13 de outubro de 1119, fillo de Hoel II da Bretaña e Havoisa da Bretaña, foi conde de Cornualla, de Rennes e Nantes e finalmente duque da Bretaña de 1084 a 1112. *Fergant* significa en bretón "o valente perfecto" dun xeito semellante ao nome dinástico escocés "Fergus".

## Traxectoria 
esquerda|miniatura| Selo de Alan IV segundo Dom Morice
miniatura|Alan Fergent segundo un cadro hoxe desaparecido da Abadía de Redon
Nado no castelo de Châteaulin ao redor de 1060, converteuse en duque da Bretaña e conde de Cornualla e Nantes á morte do seu pai o 13 de abril de 1084. É considerado o último duque en falar habitualmente bretón. Tivo que restaurar a autoridade ducal ao condado de Rennes contra Geoffroy Grenonat, o irmán de Conan II da Bretaña, ao que sucedera como conde vitalicio. Desde 1084 á fronte do seu exército apoderouse de Rennes e enviou a Grenonnat a Quimper, onde morreu o mesmo ano, permitíndolle a Alan recuperar o título de conde de Rennes. No mesmo ano, nomeou o seu fiel irmán Matías á fronte do condado de Nantes, aínda que retomaría persoalmente o título deste condado cando morreu en 1103.

En 1087 casou en primeiras nupcias con Costanza de Normandía, filla de Guillerme, I de Inglaterra, o Conquistador, que había morrer envelenada en 1090, sen deixar descendencia . En 1093, casou en segundas nupcias con Ermengarda de Anjou, filla de Fulque IV de Anjou e rebesneta de Fulque III.

Preferiu ficar na parte bretoa do ducado, da que era orixinal, e vivía polo seu gusto nos seus castelos de Auray e sobre todo de Carnoët non moi lonxe da abadía da Santa-Cruz de Quimperlé rexida polo seu tío Binidic (Bieito).

A tranquilidade na que viviu o ducado permitiu a Alan Fergent responder á chamada de Urbano II e, en compañía doutros señores bretóns, uniuse, durante o verán de 1096, á primeira cruzada. Estivo ausente da Bretaña durante cinco anos, deixando o ducado baixo a firme autoridade de Ermengarda.

De volta da cruzada e baixo a influencia da súa piadosa esposa, Alan está cada vez máis interesado nos temas relixiosos e apoia a reforma do clero secular levado a cabo por Marbod, bispo de Rennes. Esta evolución cara ao espiritual non lle impide tomar o partido do rei de Inglaterra Henrique I Beauclerc no seu conflito co seu irmán Robert Courteheuse e participar na batalla de Tinchebray en 1106. Fíxose vasalo de Henrique I e casou o seu fillo Conan coa filla natural do rei de Inglaterra, Matilde.

Enfermo, abdicou en 1112 a favor de Conan e retirouse á abadía de San Salvador de Redon. Morreu o 13 de outubro de 1119 e foi enterrado alí.

## Matrimonios e descendencia 
Alan IV casou en 1087 con Costanza de Normandía, filla de Guillerme o Conquistador. Esta unión non terá posteridade.

Da súa unión en 1093 con Ermengarda de Anjou naceron tres fillos:

#Conan III, duque da Bretaña.
# Geoffroi "o Roxo" morto en Xerusalén en 1116.
# Inés da Bretaña (ou Havoisa) casada sobre 1110 con Balduíno VII de Flandres.

Dunha ou dúas amantes descoñecidas Alan Fergent deixou dous fillos:

*Brian Fitzcount († 1147/1149), señor de Wallingford, fervente seguidor de Matilde de Inglaterra coñecido como a Emperatriz Matilde, na guerra civil chamada *Anarquía*, polo trono de Inglaterra.
* Guiomar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* André Chédeville e Noël-Yves Tonnerre, *La Bretagne féodale XIe-XIIIe siècle*. Ouest-France, Université Rennes (1987) .
* Joëlle Quaghebeur *La Cornouaille du IXe au XIIe siècle. Mémoire, pouvoirs, noblesse* Presses Universitaires de Rennes (2002) 
* Arthur de La Borderie, *Histoire de Bretagne*: Tome troisième. Réédition Joseph Floch Imprimeur Éditeur à Mayenne (1975) « Le duc Alain Fergent » pàgs. 30–36.
* Henri Poisson, *Les Ducs de Bretagne de la maison de Cornouaille : Hoël, Alain Fergent, Conan III*, Lorient, Édition Bretagne et culture, 1968.