open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Casa do Concello de Tampere

A **Casa do Concello de Tampere** (en finés *Tampereen Raatihuone*) é o antigo palacio municipal da cidade de Tampere, en Finlandia. Trátase dun edificio de estilo neorrenacentista deseñado por Georg Schreck e situado no número 10 de Keskustori (Praza Central). A construción do edificio finalizou en 1890. O edificio, construído ao xeito dun palacio, ten varias salas e acolle distintos eventos da cidade.

## Historia 
O edificio actual estivo precedido por outro de madeira e unha única altura construído en 1802 e localizado no mesmo lugar e que tivo as funcións de casa do concello. No ano 1885 comezouse a traballar no deseño dun novo edificio, para o cal se realizou un concurso no que foron presentados os deseños de F.L. Calonius, Theodor Decker e Georg Schreck, resultando gañador este último. As obras comezaron en 1887 e foron supervisadas polo arquitecto municipal Calonius, mentres que o edificio foi pintado en 1889. Finalmente foi inaugurado nunha cerimonia solemne o 8 de xaneiro de 1890.

Durante a Gran Folga de 1905 o poeta Kössi Lindström leu dende o seu balcón o *Punainen julistus* (en galego *Manifesto vermello*) de Yrjö Mäkelin.

En 1918, durante a guerra civil finlandesa, o palacio municipal, xunto con outros edificios, foi empregado como refuxio pola poboación durante batalla de Tampere. O edifio foi defendido por un grupo de mulleres e homes da Garda Vermella, que finalmente se renderían ás 5:30 pm do 5 de abril, sendo así o último reduto vermello en ser tomado polos brancos.

O pleno municipal reuniuse no edificio ata mediados da década de 1920, cando as decisións pasaron a tomarse no edificio da biblioteca.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Descrición da Casa do Concello de Tampere  
* Panorámica da Casa do Concello de Tampere
* Panorámica do interior da Casa do Concello de Tampere
Noviciado

[miniatura|[Monxe|Monxas en Sevilla. A noviza distínguese pola touca branca.]]

O **noviciado** é un período de proba que as congregacións e ordes relixiosas, cristiás e budistas poñen como preparación inmediata ás persoas aspirantes ao ingreso en ditas congregacións antes de faceren os primeiros votos monásticos.

Así mesmo, o termo refírese tamén ao lugar de residencia ou casa onde están instalados os **novizos** ou as **novizas**, ao conxunto destas persoas, e ao réxime establecido e aos exercicios efectuados por ditos aspirantes.

Se todo cristián, bautizado, é un "home novo" segundo San Paulo (Col. 3:10: "vestiches ao novo"), isto é certo tamén cando un ou unha decide seguir a Cristo no camiño dos consellos evanxélicos. 

Nalgunhas congregacións relixiosas o noviciado e o novizo ou a noviza están marcados incluso pola adopción dun novo nome.

## Características 
No catolicismo o noviciado adoita comprender entre os seis meses e os dous anos, aínda que tamén depende moito da situación persoal de cada novizo ou noviza.

Para ingresar necesítase entrar en contacto con algunha desas congregacións e primeiro vivir o proceso vocacional, a fin de tomar unha decisión. É o período en que a persoa candidata ou noviza, ao seguir o camiño cara a vida relixiosa, adquire fundamentos que sosterán o seu compromiso. 

Despois deste período, faise a profesión relixiosa. Constitúe tamén un momento para que a persoa aspirante á vida relixiosa coñeza ben a congregación e así mesmo que, coa axuda dun instrutor ou mestre(a) de novizos(as) poida decidir, libremente, tomar os votos relixiosos o seguir por outro camiño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monxe
* Orde sacerdotal

### Ligazóns externas 
* O noviciado segundo o Código de Dereito Canónico
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 57ª edición dos Óscar

Os **seguintes 32 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 57ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da Arxentina, Israel, Suíza, España e a Unión Soviética. O galardón recaeu sobre Suíza, co filme *La Diagonale du fou*.

Nesta edición, Tailandia presentou un filme por vez primeira.

## Propostas 
## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 58ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Luis Puenzo, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 30 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 58ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Alemaña Occidental, Hungría, a Arxentina e Iugoslavia. O galardón recaeu sobre a Arxentina, co filme *La historia oficial*. Converteuse no primeiro filme de América Latina en obter o premio. 

## Propostas 
## Notas
Apsar abkhazo

O **apsar** (en abkhazo:* аҧсар, āpsār*) é unha moeda emitida polo Banco de Abkhazia. Aínda que ten a consideración legal de moeda de curso legal no país, xunto co rublo ruso, que é a unidade monetaria *de facto*, as moedas emitidas entre 2008 e 2020 e o único billete emitido en 2018 están destinados exclusivamente ao coleccionismo e o investimento, e as súas tiraxes son moi limitadas.

A denominación provén dos Apsars, unha tribo mencionada nas Crónicas Xeorxianas que habitou a rexión na Idade Media e á que se lle atribúe ser o antecedente do actual pobo abkhazo.

## Moedas 
O 26 de novembro de 2008, o Banco de Abkhazia emitiu por primeira vez unha serie de moedas conmemorativas, en prata e en ouro, co gallo da celebración dos 15 anos da vitoria na guerra de 1992-1993. A partir desa data sucedéronse as emisións, con diferentes valores faciais, organizadas en series como a "Guerra de 1992-1993", "Personalidades abkhazas" ou "Monumentos históricos de Abkhazia".

* **Personalidades abkhazas** 

'*Campionato Mundial de Fútbol de ConIFA 

En virtude desta lei, o 29 de setembro de 2018, o Banco Nacional da República de Abkhazia emitiu o seu primeiro billete de 500 apsars, en conmemoración do 25º aniversario da vitoria na guerra de 1992-1993 e do seu primeiro presidente: Vladislav Ardzinba. Imprimíronse 10.000 billetes, aínda que non chegaron a entrar en circulación efectiva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cuhaj, G. S.; Michael, T. M. (2011). *Unusual World Coins*. 6ª ed. Krause Publications. ISBN 978-1-4402-1702-9
* Pick, A. (2013). *Standard Catalog of World Paper Money. Specialized Issues. 12th Edition*. Krause Publications. ISBN 978-1-4402-3883-3

### Ligazóns externas 
* Banco de Abkhazia
* Abkhazia: Abkhazian apsar (*Colnect.com'')
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 59ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Fons Rademakers, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 32 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 59ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Austria, o Canadá, Checoslovaquia, Francia e os Países Baixos. O galardón recaeu sobre os Países Baixos, co filme *De aanslag*. Nesta edición, Austria e o Canadá resultaron nomeados por vez primeira e Porto Rico presentou o seu primeiro filme para a consideración da academia.

## Propostas 
## Notas
Salt Lake Bees

Os **Salt Lake Bees** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Salt Lake City, Utah. O club, de clase Triple-A, compite na West Division da Pacific Coast League (PCL). Desde o ano 2000 están afiliados aos Los Angeles Angels da Major League Baseball, sendo a súa anterior afiliación aos Minnesota Twins. O equipo disputa os seus xogos como local no Smith's Ballpark, un estadio inaugurado en 1994 con capacidade para 14.511 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Gotardo de Hildesheim

**San Gotardo** ou **san Gotardo de Hildesheim**, nado en Reichersdorf, Baixa Baviera, no ano 960, e finado Hildesheim, Baixa Saxonia, o 5 de maio de 1038,(Xul.) foi bispo de Hildesheim, e é un dos santos máis representativos da Idade Media.

## Traxectoria 
Foi fillo de Ratmund, vasalo dos monxes da abadía de Niederaltaich. Gotardo educouse neste lugar, e estudou humanidades e teoloxía baixo a guía do mestre Uodalgisus. Despois foi servente na corte do arcebispo de Salzburgo (Austria), onde traballou como administrador. Despois de viaxar por varios países (incluída Italia) como monxe vagamundo Gotardo completou os seus estudos como servente de Liutfrid, na escola da catedral de Passau.  

Cando o emperador do Sacro Imperio Henrique II de Baviera decidiu transformar a casa capitular de Niederaltaich nun mosteiro beneditino, Gotardo permaneceu alí como novizo, e en 990 converteuse en monxe, baixo o abade Ercanbert. En 993 foi ordenado sacerdote, e chegou a ser prior e reitor da escola de novizos. En 996 foi elixido abade, e introduciu no seu mosteiro as reformas de Cluny.

Inmediatamente empezáronse a atribuírlle toda clase de milagres ao seu cadáver. A súa veneración difundiuse por Escandinavia, Suíza e a Europa Oriental.

Considerouse o patrón dos comerciantes ambulantes e se invocaba para curar a febre, a hidropisia, a gota, para curar nenos con toda clase de enfermidades infantís e para aliviar as dores do parto. Tamén se invocaba contra o graínzo, e, polo tanto, dedicáronselle moitas igrexas e capelas nos Alpes. O seu hospicio para viaxeiros preto de Hildesheim (o "Mauritius Stift"), fíxose famoso.

Segundo unha antiga tradición ticinesa, a pequena igrexa do paso de San Gotardo nos Alpes suízos foi fundada por Galdino, arcebispo de Milán (1166-1176). Porén, Goffredo da Bussero atribúe a fundación da igrexa a Enrico di Settala, bispo de Milán de 1213 a 1230. O hospicio foi confiado ao coidado da Orde dos Capuchinos en 1685 por Federico II Visconti, e pasou despois ao control dunha confraría de Ticino.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Friedrich Wilhelm Bautz (1990): "Godehard von Hildesheim". En: *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL)*. Vol 2.  Nordhausen: Verlag Traugott Bautz. ISBN 3-8830-9032-8, pp. 259–259.

### Ligazóns externas 
* Godehard von Hildesheim .
* San Gottardo di Hildesheim en *santibeati.it* .
* Godehard en *Germania Sacra people index* .
Cláusula (música)

A **cláusula**, en música, é unha peza curta, que se logra despois de agregar un intervalo de cuarta, quinta ou oitava á voz que leva o canto gregoriano (Tenor) e era usada na música medieval. Require polo menos dúas voces en *modo contrario*. A cláusula era unha parte en que á liña do tenor quen era a base agregábaselle unha voz superior que ía complementando o canto do tenor por medio de **melismas**, isto é, máis de dúas notas para unha soa sílaba de texto. O compositor aumenta o tempo da peza e escribe deseños rítmicos curtos, repetíndose por toda a cláusula (peza). Se a voz superior vai considerablemante máis rápido que o tenor e contrapunteando a este, chámaselle discanto.
Segundo Carl Dahlhaus (1990) "no afastado século XIII o semitono era considerado un intervalo problemático non comprensible facilmente". Nun semitono melódico ningunha "diferenza era percibida entre o ton superior e o inferior, e á inversa. O segundo ton non era considerado o traguardo do primeiro. No seu lugar, o semitono evitábase na *cláusula* porque era menos claro que un intervalo".

A comezos do século XIII as cadencias comezaron a enriquecerse, nunha voz, movementos do semitono, e noutros movementos, de tons en sentido contrario. A cláusula foi utilizada principalmente pola chamada Escola de Notre Dame.
Iowa Cubs

Os **Iowa Cubs** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Des Moines, Iowa. O club, de clase Triple-A, compite na Midwest Division da International League. Anteriormente competiron na American Association (1969–1997) e na Pacific Coast League (1998–2020). Desde o ano 1981 están afiliados aos Chicago Cubs da Major League Baseball, estando anteriormente afiliados aos Oakland Athletics, aos Chicago White Sox e aos Houston Astros. O equipo disputa os seus xogos como local no Principal Park, un estadio inaugurado en 1992 con capacidade para 11.500 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Trofeo Teresa Herrera 1983

O **Trofeo Teresa Herrera de 1983** foi a 38ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1983. O campión foi o Athletic Club, que derrotou na final ao Peñarol, logrando o seu segundo título.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Formación da Athletic na final. Proxecto *Recordos en Branco e Azul* en Phottic.
Trofeo Teresa Herrera 1985

O **Trofeo Teresa Herrera de 1985** foi a 40ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 9 e o 11 de agosto de 1985. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou na final ao Porto, logrando o seu cuarto título.

Quique Setién foi elixido mellor xogador do torneo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
José Cribeiro González

**José Cribeiro González**, nado en Mogor (Mañón) o 14 de decembro de 1898, e finado en Vigo en 1981, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Sendo estudante publicou un artigo sobre Concepción Arenal en *El Progreso*. Rematou Maxisterio en 1915. Aprobou as oposicións en 1924. Foi destinado á escola de Donas (Gondomar) en 1924. Foi un dos animadores da Sociedade Agraria de Donas. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da xestora provisional, permanecendo no cargo ata que se celebraron novas eleccións o 31 de maio. Foi presidente da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, estaba en Pontevedra formando parte dun tribunal de selección de mestres, residindo na casa paterna. Foi detido o 15 de agosto e ingresou en prisión ao día seguinte. Foi procesado na causa 805/36, polo delito de rebelión con José Pequeño Rodríguez (alcalde de Gondomar), Rogelio Lorenzo González (tenente de alcalde), Joaquín Míguez Ledo (presidente do sindicato) e os obreiros Eduardo Hermida Pereira, Antonio Iglesias "Cañón", Manuel Domínguez Sanromán e Feliciano Vargas. Cribeiro estaba considerado como inspirador dos movementos agrarios e sindicais, e tamén instigador das decisións do presidente da Sindicato de Oficios Varios de Gondomar, Joaquín Míguez. Xulgado en Vigo o 16 de outubro, foi absolto. Cando o puxeron en liberdade andou agochado por Pontevedra e Santiago, ata que acordou alistarse como voluntario na lexión; dese xeito evitou que andasen tras del os cívicos e falanxistas e evitou a morte. Cun nome falso, José María Ruíz Berlanga, marchou para Zaragoza; por idade e preparación, enviárono ás oficinas e non chegou a ir á fronte.

Foi expulsado do maxisterio e non puido reincorporarse ao maxisterio ata ben entrada a década dos cincuenta. A súa muller Concha tamén foi sancionada, e o seu irmán Pío Cribeiro, a súa cuñada Regina Rodríguez Bares, e a irmá desta, Áurea, que exercían nas escolas de Aldán e Coiro. Concepción e José sobreviviron dando clases particulares en Gondomar. Despois Cribeiro foi mestre de Matamá, onde se xubilou en 1972.

## Vida persoal 
Casou coa tamén mestra Juliana Concepción Gómez Martín en 1926.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

*
Casal do Souto, Grou, Lobios

**Casal do Souto** é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Grou
### Parroquias de Lobios
## Notas
Garibaldo I de Baviera

**Garibaldo I de Baviera,** nado polo 540 e finado polo 591 ou 593, foi rei de Baviera e logo o primeiro duque de Baviera, cando pasou a ser un protectorado franco, pertencente á Dinastía Axilolfinga desde o 555, aproximadamente, ao 591. É considerado o pai das dinastías bávaras.

## Traxectoria 
Trala morte do rei merovingio Teodebaldo, o seu sucesor Clotario&nbsp;I casou coa súa viúva Waldrada, filla do rei dos lombardos Vacón. Os bispos de Clotario refutaron o matrimonio, polo que entregou a Waldrada como esposa a Garibaldo no ano 556. Isto contribuíu ao prestixio de Garibaldo e ademais axudoulle a establecer notables relacións diplomáticas entre os bávaros e os lombardos de Panonia e Bohemia, o que trouxo consecuencias importantes cando os lombardos se instalaron en Italia o ano 568.

Ao pouco tempo, os merovinxios trataron, durante 585, de achegar a Garibaldo á súa política, propondo o matrimonio entre a súa filla Teodolinda e o rei Childeberto II. Ao mesmo tempo querían estreitar as relacións con Autario, o novo rei lombardo, propondo o matrimonio deste coa irmá de Childeberto.Ámbalas dúas ofertas foron desatendidas e finalmente Autario casou con Teodolinda o ano 588.

Intuíndo unha política antifranca, os francos enviaron un exército a Baviera. Os fillos de Garibaldo Gundoaldo e Teodolinda escaparon a Italia, e Autario nomeou o seu cuñado duque de Asti. En 590, os francos invadiron Lombardía coa axuda de Bizancio pero foron derrotados.

Ao ano seguinte, Childeberto estabilizou as relacións entre francos e lombardos. Autario morreu o ano 590 e os duques lombardos pedíronlle a Teodolinda que volvese casar e ela elixiu a Agilulfo, que foi nomeado sucesor. Negociaron unha paz con Childeberto que se mantivo por decenios. A paz con Baviera estableceuse unha vez que Tasilón tomou o poder.

Non está claro se Garibaldo foi deposto ou se morrera. Tamén se descoñece a relación entre Tasilón e Garibaldo; o que se pode deducir dos testemuños da época é que, sen dúbida, non foi un dos seus fillos.

## Familia 
Con Waldrada , Garibaldo I tivo os seguintes fillos: 

* probablemente; Tasilón I. Aínda que en ningún documento aparece o nome de Tasilon, dado que el é o pai de Garibaldo II, quen é o que sucede a Garibaldo I, Tasilón é considerado como o fillo máis vello de Garibaldo I.
*Teodelinda, Theodelinda ou Teodolinda: casada con Autario e despois con Agilulfo, reis dos lombardos.
*Grimoald, 590-595, duque de Baviera.
*Gondovaldo ou Gundoaldo: Duque de Asti e Duque de Trento; pai de Aripert, rei dos lombardos.
* Filla de nome descoñecido, casada co duque Eoino de Trento.
*Probablemente, outra filla, nai de Pipino de Landen.
*Probablemente, outra filla, Romilda (falecida en 610), esposa de Gisulf II, duque de Friuli (fallecido en 610), varios de cuxos fillos levan nomes axilolfingas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
*
Autólico

**Autólico**, na mitoloxía grega, foi un afamado ladrón, normalmente de gando, pero non só. Era fillo de Hermes e de Quíone. Tiña un irmán xemelgo, Filamón, músico, e tivo unha filla, Anticlea, que foi seducida por Sísifo, con quen procreou a Ulises.

Dise que Quíone se deitou a mesma noite con Hermes e con Apolo. De Hermes procreou a Autólico, e de Apolo a Filamón.

Practicamente, só é coñecido polos roubos que cometeu sen que o descubrisen, grazas ás ensinanzas recibidas do seu pai, Hermes. No caso do gando, Autólico era quen de camuflar as reses roubadas, por exemplo tinxindo a pel dos animais noutras cores diferentes da propia ou poñendo cornos ás reses que non tiñan, ou quitándoos ás que si os tiñan. Mesmo se di que tiña a capacidade de metamorfosearse a si mesmo.

Entre as súas moitas trasnadas está o roubo do gando do seu veciño Sísifo. Sospeitando este ó ver como o seu rabaño minguaba e mentres medraba o de Autólico, fixo gravar o seu nome (ou as iniciais SS ) nos pezuños dos animais, e así puido demostrar ante tódolos veciños que o gando que Autólico gardaba na súa corte era o seu, e puido recuperalo.

Pero ese mesmo día casaban Anticlea, a filla de Autólico, e Laertes, e Sísifo entrou na casa e maquinou ata conseguir seducir á noiva esa noite, procreando así ó heroe Ulises . Claro que tamén se di que Autólico entregou voluntariamente a filla a Sísifo porque desexaba ter un neto tan astuto como este.

Tamén foi soado, polas súas consecuencias, o roubo das eguas do rei de Ecalia, Éurito . Éurito negara a Heracles a man da súa filla Iole, polo que todos sospeitaron que Heracles fora o ladrón, todos menos Ífito, o fillo de Éurito. Pero na busca deste para atopar as bestas, seguiu unhas pegadas que o levaron ata a casa de Heracles, en Tirinto. Cando lle pediu explicacións, Heracles díxolle que llelas vendera Autólico, quen resultou ser o verdadeiro ladrón. Ífito esixiu a Heracles  que lle devolvera os animais pero este negouse, porque el as comprara de boa fe. Discuten e ó final Heracles mata a Ífito lanzándoo desde o alto da muralla na que se atopaban nese momento.
 
Noutra orde de cousas, tamén lle roubou a Amintor un casco de coiro. Logo doullo a Ulises e este levábao posto na guerra contra Troia.

Pero non só foi un ladrón de éxito. Autólico forma parte do ciclo de lendas de Heracles porque foi un dos mestres que este tivo de meniño: el ensinoulle a loitar , mentres que Anfitrión, Cástor, Lino e Éurito lle ensinaron outras artes de guerra.

Tamén foi un dos participantes na expedición dos Argonautas , e de feito, era o avó de Xasón a través da súa filla Polimede, casada con Esón.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRAVES, Robert: *Los mitos griegos*, Ed. Gredos, 1ª ed. 2019, 239.
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981.
* HIXINO: *Fábulas mitológicas*. Tradución, introdución e notas de Francisco Miguel del Rincón Sánchez. Alianza Editorial 2009, 60; 201.
* PSEUDO-APOLODORO: *Biblioteca mitológica*. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ª ed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].
Asemblea Xeral (Uruguai)

miniatura|Escudo da República Oriental do Uruguai
A **Asemblea Xeral** (en castelán: *Asamblea General*) é a institución que exerce o poder lexislativo do Uruguai. Está integrada pola Cámara de Senadores (30 membros) e a Cámara de Representantes (99 membros) e presidida polo vicepresidente do Uruguai, que é ademais presidente da Cámara de Senadores. A sede da Asemblea Xeral está no Palacio Lexislativo, en Montevideo, a capital da República Oriental do Uruguai. 

## Composición 
Dúas cámaras compoñen a Asemblea Xeral, estas son:

* Cámara de Senadores: está presidida polo vicepresidente da República (electo xunto co Presidente, xefe do Estado) e formada por 30 senadores elixidos cada cinco anos por sufraxio universal nun distrito único para o conxunto da República, segundo o indicado no artigo 94 da Constitución. Os senadores para poder presentarse deben contar con 30 anos de idade.
* Cámara de Representantes: está formada por 99 deputados escollidos tamén cada 5 anos por sufraxio universal segundo o fixado polo artigo 88 da Constitución. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas: 
* Páxina web da Asemblea Xeral (en castelán)
* Páxina web da Cámara de Senadores (en castelán)
* Páxina web da Cámara de Representantes (en castelán)
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 60ª edición dos Óscar

Os **seguintes 30 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 60ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Dinamarca, España, Francia, Italia e Noruega. O galardón recaeu sobre Dinamarca, co filme *Babettes gæstebud*. O aclamado filme *Der Himmel über Berlin* de Wim Wenders, que foi presentado pola Alemaña Occidental, nin sequera foi nomeado malia ser un dos favoritos.

Indonesia presentou un filme por vez primeira, e Cuba fíxoo tamén logo dunha década sen facelo. A Unión Soviética presentou un filme en lingua xeorxiana (que foi producido en 1984 mais foi censurado ata 1987), a India escolleu un filme en támil, e Noruega escolleu o primeiro filme da historia rodado en saami setentrional.

## Propostas 
## Notas
Arquivo fotográfico Wunderlich

O **Arquivo fotográfico Wunderlich** é o arquivo que recolle a obra do fotógrafo alemán Otto Wunderlich. Comprende fotos do seu percorrido por Galicia entre os anos 1926 e 1936.

Parte deste arquivo pode consultarse en liña e de balde na fototeca do Instituto de Patrimonio Cultural de España do Ministerio de Cultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Fototeca do IPCE
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 61ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Bille August, director do filme gañador.]]
Os **seguintes 31 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 61ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Dinamarca, España, Hungría e a India. O galardón recaeu sobre Dinamarca, co filme *Pelle Erobreren*.

A proposta neerlandesa, o suspense *Spoorloos*, foi descualificada polo comité da academia. O motivo da academia foi que menos do 50% do diálogo estaba en neerlandés, e que o francés era o maioritario. Malia que o filme foi producido nos Países Baixos cun director franco-neerlandés e cun elenco maioritariamente neerlandés, a academia considerou que o filme non era apto para representar o país. A Unión Soviética presentou un filme rodado en 1967 que fora prohibido durante vinte anos.

## Propostas 
## Notas
Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación

O **Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación** (en finés *Mediamuseo Rupriikki*) é un museo de historia cultural situado na cidade de Tampere (Finlandia), e integrado dentro do Museokeskus Vapriikki (en galego *Centro Museístico Vapriikki)*. O museo está centrado na historia dos medios de comunicación de masas e medios de comunicación. Foi fundado en 2001 e conta con actividades de exposición dende 2003. O museo está xestionado pola cidade de Tampere e a súa directora é Outi Penninkangas.

Rupriikki forma parte do consultorio Trafiikki de museos especializados no campo do transporte e as comunicacións.

## Historia 
[miniatura|esquerda|Entrada do antigo Museo Rupriikki na [área industrial de Finlayson.]]
O museo foi creado en 2001 cando se asociaron a cidade de Tampere, a Universidade de Tampere, a compañía telefónica Elisa e o xornal *Aamulehti*. Rupriikki abriu as súas portas en 2003.

Inicialmente o museo estaba situado nun dos edificios máis famosos da área industrial de Finlayson. Nese momento Rupriikki colaboraba con TR1, un centro de exposición de artes visuais localizado no mesmo edificio. En outono de 2014 o museo Rupriikki comezou os preparativos para deixar a súa antiga sede, e o último día que abriu en Finlayson foi o 5 de outubro de 2014. En outubro de 2015 reabriu as súas portas no Museokeskus Vapriikki.

## Exhibición e coleccións 
O museo conta cunha exposición permanente sobre a historia dos medios de comunicación de masas dende a prensa escrita, a radio, a televisión ata os medios dixitais. No momento da inauguración do museo, a maior parte dos obxectos TI foron doados polo club local de informática.

No pasado, Rupriikki tamén acolleu exhibicións temporais. En 2006 acolleu unha exposición sobre ordenadores Commodore na que había dez modelos en funcionamento que puideron empregar as persoas asistentes. O museo tamén realizou unha exposición para celebrar o décimo aniversario da conferencia Mindtrek.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación    
*
Premio de novela Vilar Ponte

O **Premio de Novela Vilar Ponte** é un premio literario galego concedido desde 2018 que está patrocinado polo concello de Viveiro. O premio instituíuse co obxectivo de homenaxear a memoria dos irmáns Vilar Ponte. O premio nun inicio estaba dotado con 4000 euros para o primeiro premio e 1000 para o segundo.

## Obras premiadas 
## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 62ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Giuseppe Tornatore, director do filme gañador]]
Os **seguintes 37 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 62ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación do Canadá, Italia, Dinamarca, Francia e Porto Rico. O galardón recaeu sobre Italia, co filme *Cinema Paradiso*. Burkina Faso e Suráfrica presentaron filmes por vez primeira nesta edición, e Porto Rico foi nomeado por primeira e última vez.

## Propostas 
## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1986

O **Trofeo Teresa Herrera de 1986** foi a 41ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 8 e o 10 de agosto de 1986. O campión foi o Atlético de Madrid, que derrotou na final ao Santos brasileiro, logrando o seu quinto título.

O centrocampista atlético Quique Setién foi elixido mellor xogador do torneo por segundo ano consecutivo.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 63ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Xavier Koller, director do filme gañador]]
Os **seguintes 37 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 63ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da China, Francia, Alemaña, Italia e Suíza. O galardón recaeu sobre Suíza, co filme *Reise der Hoffnung*. Chile e a Alemaña unificada participaron por vez primeira nesta categoría. Alemaña tiña participado anteriormente como a Alemaña Oriental e a Alemaña Occidental.

## Propostas 
## Notas
Trofeo Teresa Herrera 1987

O **Trofeo Teresa Herrera de 1987** foi a 42ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 7 e o 9 de agosto de 1987. O campión foi o Benfica portugués, que derrotou na final ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro e único título.

O arxentino Héctor Arzubialde, do Deportivo da Coruña, foi elixido mellor xogador do torneo.
A final entre o Deportivo e o Benfica foi o derradeiro partido xogado polo deportivista Javier Sagarzazu, que faleceu subitamente uns días despois.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Autólico (homónimos)

O nome de **Autólico** pode designar a:

* **Autólico**, ladrón de gando na mitoloxía grega, fillo de Hermes e avó de Ulises

* **Autólico de Pitane**, sabio e matemático grego (360-290 aC)

* **Autólico**, un cráter da Lúa
Karl Pink

**Karl Pink**, nado o 18 de xuño en Viena e finado o 15 de agosto de 1965 na mesma cidade, foi un numismático austríaco especializado na moeda imperial romana e na moeda celta.

## Traxectoria 
Karl Pink cursou o seu ensino secundario no distrito vienés de Meidling e, entre 1905 e 1909, fixo na Universidade de Viena os seus estudos superiores de Filoloxía Clásica. En 1914 acadou o seu doutoramento coa tese titulada *De Lactanti epitome divinarum institutionum*. 

En 1910 ingresou na Orde do Císter na abadía Wilhering (co nome de Severin), estudou teoloxía católica e foi ordenado sacerdote en 1914. Máis tarde foi profesor de latín e de grego no instituto de Wilhering e en 1922 foi nomeado párroco de Penzing. En 1924 acadou tamén o doutoramento en Teoloxía.

## Recoñecementos 
* 1950: Medalla da *Royal Numismatic Society*, de Londres.
* 1959: Medalla Eckhel, da Sociedade Numismática Austríaca.

## Publicacións 
A revista *Numismatische Zeitschrift* publicou en 1965 unha listaxe dos artigos publicados por Karl Pink ao longo da súa carreira.

### Monografías 
* (1930). *Die Silberprägung der Diocletianischen Tetrarchie*. Österreichische Numismatische Gesellschaft, Viena.
* (1931). *Die Goldprägung des Diocletianus und seiner Mitregenten*. Österreichische Numismatische Gesellschaft, Viena.
* (1936). *Neue forschungen und wege in der römischen numismatik*. Carl Georgi, Bonn.
* (1937). *Keltisches Silbergeld in Noricum*. Ferdinand Berger, Viena.
* (1938). *Römische und byzantinische Gewichte in österreichischen Sammlungen*. Rohrer, Baden bei Wien.
* (1939). ''L'impero di Roma nelle monete del Norico nelle raccolte e negli studi numismatici austriaci*. Istituto di studi romani, Roma.
* (1939). *Die Münzprägung der Ostkelten unter ihrer Nachbarn*. Klinkhardt & Biermann, Braunschweig.
* (1952). *The triumviri monetales and the structure of the coinage of the Roman Republic*. American Numismatic Society. Nova York.
* (1960). *Einführung in die keltische Münzkunde, mit besonderer Berücksichtigung des österreichischen Raumes*. F. Deuticke. Viena.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bruck, G. (1965). "Karl Pink (1884-1965)". En *Numismatische Zeitschrift*. 81. Páxinas 76-78.
* Dembski, G. (2003). "Karl Pink (1884-1965) ". *Compte Rendu 50*. International Numismatic Comission. Páxinas 13-14.
*Holzmair, E. (1965). "Karl Pink 1884-1965". En *Compte rendu,* 12. International Numismatic Commission. Páxina 26.
* Winkle, G. (1969). "Univ.-Prof. Dr. phil. Dr. theol. Karl Pink. In memoriam". En *Jahresbericht Stiftsgymnasium Wilhering'' 59. Páxinas 43-44.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 64ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Gabriele Salvatores, director do filme gañador]]
Os **seguintes 34 filmes**, todos eles de países diferentes, foron propostos na 64ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Checoslovaquia, Hong Kong, Islandia, Italia e Suecia. O galardón recaeu sobre Italia, co filme *Mediterraneo*. Hong Kong e Islandia recibiron os seus primeiros nomeamentos, mentres que Checoslovaquia participou por última vez como un estado unificado.

## Propostas 
## Notas
Iuri Romanenko

**Iuri Viktorovich Romanenko**, nado no oblast de Oremburgo o 1 de agosto de 1944, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz 26, Soiuz 27, Soiuz 38, Soiuz TM-2 e Soiuz TM-3.

## Traxectoria
Romanenko graduouse na Escola Superior da Forza Aérea en 1966 como piloto e enxeñeiro. Graduouse despois Academia Militar da Forza Aérea en Monino en 1981. Participou nas misións Soiuz 26, Soiuz 27, Soiuz 38, Soiuz TM-2 e Soiuz TM-3 e pasando un total de 430,76 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 26
*Soiuz 27
*Soiuz 38
*Soiuz TM-2
*Soiuz TM-3
Masacre de Cannstatt

[miniatura|Expansión do [Imperio Carolinxio]]
O **masacre de Cannstatt** (en alemán, *Blutgericht zu Cannstatt*),  que tivo lugar no ano 746, fai referencia ao asasinato da case a totalidade dos nobres do pobo xermánico dos alamanos.

Cannstatt, un antigo castro, era unha das principais localidades do ducado de Alamania fundado polos Merovinxios. Hoxe en día a localidade é o distrito máis antigo e máis poboado da cidade de Stuttgart, capital do estado federado alemán de Baden-Württemberg.

## Contexto histórico 
Despois dunha nova incursión dos alamanos en territorio franco, o carolinxio Carlomán, Mordomo de palacio de Austrasia, convocou en Cannstatt un *placitum*, é dicir, unha asemblea xudicial pública. Estas asembleas eran reunións solemnes onde todos os homes libres tiñan que ir para homenaxear ao seu líder e onde se trataban os asuntos públicos baixo o poder real. A asemblea celebrouse en Cannstatt, porque era entón un dos principais bastións do ducado de Alamania.

## Desenvolvemento dos eventos 
Durante a asemblea, Carlomán puxo en dúbida a lealdade dos príncipes alamáns, acusando a nobreza alamana de participar nos levantamentos dos duques Teodebaldo, duque de Alamania, e Odilón, duque de Baviera. Todebaldo, fillo de Lanfrid, que era feudatario de Carlos Martel, pretendeu recuperar a súa independencia e renovar o ducado e sublevouse no 741 e porque se vía, como Odilón, ao mesmo nivel que os carolinxios. Despois do xuízo, mandou executar a gran parte da nobreza e desposuíu a outra parte dos seus privilecios en circunstancias bastante problemáticas. Non se sabe se a nobreza alamana foi derrotada por enganos, ou xulgada por traizón en público e logo executada.

## Consecuencias 
As consecuencias desta sanguenta asemblea foron políticas e territoriais. Por unha banda, o xuízo de Cannstatt puxo fin á rebelión dos alamáns contra os francos e, de xeito máis xeral, puxo fin ás recorrentes incursións destes en territorio franco. Por outra banda, as posesións de fala alemá pasaron ao control dos francos, que así ampliaron o seu dominio. Este reino Alamán, que incluía a maior parte de Alsacia, a Suíza de fala alemá, Baden-Württemberg en Alemaña e Vorarlberg en Austria, pasarían a formar parte do Imperio carolinxio.

O territorio alamán foi dividido en dous condados que se ofreceron a dous condes francos:  Warin e Ruthard. Con Ruthard, a familia dos Welfen, que máis adinate será famosa, estableceuse en Alamania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wolfgang Müller, ed. (1975): *Zur Geschichte der Alemannen*. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft. ISBN 978-3-5340-3457-4.
* Rainer Christlein (1979): *Die Alamannen. Archäologie eines lebendigen Volkes*. Stuttgart: Konrad Theiss Verlag. ISBN 3-8062-0890-5.
* Rudolf Rohrbach (1983): *Die Untat von Cannstatt und andere Ergänzungen des Geschichtsbildes*. Berlin: Reimer Verlag. ISBN 978-3-4960-0726-5.
* Dieter Geuenich (2005): *Geschichte der Alemannen*, 2ª ed. Stuttgart: W. Kohlhammer Verlag. ISBN 978-3-1702-3217-4.

### Outros artigos 
* Alamania
* Reino franco
Kent Rominger

**Kent Vernon "Rommel" Rominger**, nado en Del Norte, Colorado, o 7 de agosto de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85.

## Traxectoria
Rominger graduouse en enxeñaría civil pola Universidade do Estado de Colorado en 1978 e é máster en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1987.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992, participando nas misións STS-73, STS-100, STS-80, STS-96 e STS-85 e pasando un total de 67,12 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-73
*STS-100
*STS-80
*STS-96
*STS-85
Stuart Roosa

**Stuart Allen "Smokey" Roosa**, nado en Durango, Colorado, o 16 de agosto de 1933 e finado o 12 de decembro de 1994, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión Apollo 14.

## Traxectoria 
Roosa graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Universidade de Colorado e foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1966, participando na misión Apollo 14 e pasando un total de nove días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apollo 14
Garibaldo II de Baviera

**Garibaldo II de Baviera**, nado en 585 e finado en 640, foi o terceiro duque de Baviera.

## Traxectoria 
Fillo de Tasilón de Baviera, duque de Baviera, da dinastía Axilolfinga, foi duque de Baviera desde 610 atá a súa morte en 630.

Segundo Paulo Diácono, na súa *Historia Langobardorum*, sucedeu ao seu pai Tasilón I, asasinado polos eslavos que invadiran Baviera,

A súa muller non se munciona, pero Paulo Diácono tamén conta que cara ao 610, os ávaros invadiron o ducado de Friuli, mataron o duque Xisulfo II e á súa esposa Romilda, e levaron cativas ás súas catro fillas. Dúas delas, Acca e Xeila, foron mercadas por comerciantes, e liberadas, e unha delas casou co príncipe dos bávaros, mentres que a outra casou co príncipe dos alamáns. Dado que o nome de Xisela aparece entón na aristocracia bávara, Christian Settipani cre que foi Xeila quen casou cun duque de Baviera, a quen identifica, por motivos cronolóxicos, con Garibaldo II.

Os sucesores de Garibaldo II non están integramente documentados. A tradición bávara di que os que sucederon a Garibaldo II foron Teodón I e Lamberto I. Outras tradicións escritas sinalan outros nomes, entre eles Fara I de Baviera, que casou con Teodón I de Baviera e foi sucedida polo seu fillo Teodón II. Esta incerteza prolongouse ao redor de 50 anos, entre Garibaldo II e o seu sucesor máis coñecido, Teodón II de Baviera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Christian Settipani (1989): *Les Ancêtres de Charlemagne* París: Editions Christian. ISBN 2-9064-8328-1.

### Outros artigos 
* Dinastía Axilolfinga
* Primeiro ducado de Baviera
Casa Palander

A **Casa Palander** (en finés *Palanderin talo*) é un inmoble de estilo Art Nouveau na cidade de Tampere, Finlandia. O edificio está situado no centro da cidade, no extremo sur de Keskustori no barrio de Nalkala. O edificio de seis pisos conta con numerosas tendas e oficinas. Os tres andares superiores son na súa maior parte vivendas privadas. Na parte central do piso superior da fachada de Keskustori estivo situado un estudio, que é unha das partes máis famosas do edificio. Neste estudo traballaron moitos artistas locais e estranxeiros, salientando Hugo Simberg e Kimmo Kaivanto. O estudio pertenceu durante moito tempo á cidade de Tampere.

## Historia 
En 1897 o vice-xuíz Karl Verner Palander mercou a propiedade do número 7 de Keskustori. A idea era construír unha casa de estilo Art Nouveau. Contratou a Birger Federley como arquitecto do proxecto e a Jonas Andersson como mestre construtor. A parte oriental da casa foi finalizada de acordo cos seus planos en 1901. Inspirado pola Exposición Universal de París de 1900, Palander quixo cambiar os planos, e para a parte occidental inacabada solicitou novos deseños a Vihtori Heikkilä. Logo Federley presentou unha denuncia por unha alteración non autorizada do seu deseño. A parte oeste que dá á rúa de Alexis Kivi foi finalizada catro anos despois. A oficina do banco estivo situada na planta baixa e a casa era tamén coñecida como o edificio do Banco de Finlandia. Hoxe en día, o Banco de Finlandia non é o propietario do inmoble, e a Casa Palander foi restaurada a principios dos anos 2000.

## Notas
Tasilón I de Baviera

**Tasilón de Baviera**, nado en  560 e finado en 610, foi o segundo duque de Baviera desde o 591 até a súa morte.

## Traxectoria 
Tasilón era membro da familia dos axilolfingos, probabelmente fillo de Garibaldo, primeiro duque de Baviera, e de Waldrada, filla de Wacho, o oitavo rei longobardo da Lombardía.

Non se sabe con certeza a relación entre Tasilón e Garibaldo, sábese soamente que seguramente non eran pai e fillo, porén tiñan unha estreita relación familiar. Ningún documento dá o nome do pai de Taslón I, pero como é pai de Garibaldo II e sucedeu a Garibaldo I, que tivo outros fillos, considérase que Tasilón I era o fillo máis vello de Garibaldo I.

Pouco se sabe deste duque. Paulo Diácono, na súa *Historia Langobardorum* só o menciona dúas veces, en 591, cando 
Childeberto II, rei dos Francos de Austrasia ao final da guerra contra os francos, o entronizou como  rei de Baviera, e no 609, ano da súa morte, asasinado polos eslavos que invadiran Baviera.

A guerra entre francos e bávaros comezara co predecesor de Tasilón, o seu suposto pai Garibaldo, cando Childeberto non aceptou concertar certos matrimonios políticos para manter a paz. 

O feito de que Childeberto nomeara a Tasilón rei, demostra que o control de Baviera estaba en manos dos francos desde o século VI. 

Paulo Diácono narra ademais que Tasilón expandiu rapidamente o seu territorio cara a terras eslavas.

Tasilón morreu o ano 610 e foi sucedido polo seu fillo Garibaldo II.

## Descendencia 
Dunha esposa descoñecida, tivo un fillo, Garibaldo II (falecido en 640), que o sucedeu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Christian Settipani (1989): *Les Ancêtres de Charlemagne* París: Editions Christian. ISBN 2-9064-8328-1.

### Outros artigos 
* Dinastía Axilolfinga
* Primeiro ducado de Baviera
Fara I de Baviera

**Fara I de Baviera**, nada entre os anos  586 e 611 e finada en 641, foi duquesa do primeiro Ducado de Baviera.

## Traxectoria 
Filla de Garibaldo II de Baviera e da súa primeira esposa Xeila de Friuli, e neta polo tanto de Tasilón I de Baviera, casou con Teodón I de Baviera e gobernou o ducado de Baviera entre 630 - 640. Sucedenna seu fillo Teodón II de Baviera.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Christian Settipani (1989): *Les Ancêtres de Charlemagne* París: Editions Christian. ISBN 2-9064-8328-1.

### Outros artigos 
* Dinastía Axilolfinga
* Primeiro ducado de Baviera
Trofeo Teresa Herrera 1988

O **Trofeo Teresa Herrera de 1988** foi a 43ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 12 e o 14 de agosto de 1988. O campión foi o PSV Eindhoven, que derrotou na final ao Atlético de Madrid, logrando o seu primeiro e único título.

## Participantes 
## Resultados 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Segunda semifinal 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Partido polo terceiro posto 
| width="50%" valign="top" |

|}

### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas
Omaha Storm Chasers

Os **Omaha Storm Chasers** son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Papillion, Nebraska, unha localidade situada na área metropolitana de Omaha. O club, de clase Triple-A, compite na Midwest Division da International League. Desde a súa fundación en 1969, como membros American Association, están afiliados aos Kansas City Royals da Major League Baseball. Entre 1998 e 2020 competiron Pacific Coast League (PCL) como membro da American Conference e da Northern Division. O equipo disputa os seus xogos como local no Werner Park, un estadio inaugurado en 2011 con capacidade para 9.023 espectadores. Anteriormente xogaban no xa desaparecido Johnny Rosenblatt Stadium, situado na propia Omaha, o cal era o estadio máis grande das Ligas Menores con capacidade de até 23.145 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Jerry L. Ross

**Jerry Lynn Ross**, nado en Crown Point, Indiana, o 20 de xaneiro de 1948, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-61-B, STS-27, STS-37, STS-55, STS-74, STS-88 e STS-110.

## Traxectoria
Ross graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade Purdue en 1970 e é máster na mesma materia pola mesma universidade en 1972. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-61-B, STS-27, STS-37, STS-55, STS-74, STS-88 e STS-110 e pasando un total de 58,04 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-61-B
*STS-27
*STS-37
*STS-55
*STS-74
*STS-88
*STS-110
Valeri Rozhdestvenski

**Valeri Iliich Rozhdestvenski**, nado en Leningrado o 13 de febreiro de 1939 e finado o 31 de agosto de 2011, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 23.

## Traxectoria
Rozhdestvenski graduouse como enxeñeiro na Escola Militar Superior de Enxeñería da Armada en Pushkin 1961. Adestrouse como cosmonauta entre 1965 e 1967, participando na misión Soiuz 23 e pasando un total de dous días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Soiuz 23