open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mundial de Fútbol de 2018 - Grupo G

O **Grupo G** da Copa do Mundo de Fútbol de 2018, realizada en Rusia, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros: , ,  e . Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificaranse para a seguinte fase, e as outras dúas seleccións quedarán eliminadas.

## Participantes 
O Grupo G está composto polas seguintes seleccións:

### Datos 

## Clasificación 
## Partidos 
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
# Maior diferenza de goles.
# Maior número de goles anotados.
# Maior número de puntos obtidos nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior diferenza de goles nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Maior número de goles anotados nos partidos disputados entre os equipos empatados.
# Sorteo do comité organizador.

### Bélxica - Panamá 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Tunisia - Inglaterra 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Bélxica - Tunisia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Inglaterra - Panamá 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Inglaterra - Bélxica 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

### Panamá - Tunisia 
|300px|link=
|vhalign="top"|
|valign="top" width="50%"|

|}

## Notas 
### Aclaracións 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Copa Mundial de Fútbol de 2018

### Ligazóns externas 
* Sitio web da FIFA 
* Sitio web oficial da FIFA World Cup 2018
Universidade de Kentucky

A  **Universidade de Kentucky** (en ), tamén coñecida como **UK**, é unha universidade pública, co-educativa, que se atopa en Lexington, Kentucky. Fundada en 1865, é a maior universidade do estado en número de estudantes, con 27.171 alumnos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
General Motors

**General Motors Company**, polo xeral denominada **General Motors** (**GM**), é unha empresa multinacional estadounidense con sede en Detroit que deseña, fabrica, comercializa e distribúe vehículos, e pezas, e mais tamén vende servizos financeiros. GM produce automóbiles e camións en 35 países. A compañía fundouna William C. Durant o 16 de setembro de 1908, e foi o meirande fabricante de automóbiles de 1931 a 2007.

## Características 
No ano 2008 vendeu 8.350.000 vehículos, acadando os 10 millóns en 2016.. As marcas actuais que comercializa son Baojun, Buick, Cadillac, Chevrolet, GMC, Holden e Wuling. No pasado tamén comercializou Daewoo, McLaughlin, Oakland, Oldsmobile, Pontiac, Hummer, Saab, Saturn, así como Vauxhall e Opel (esta última mercada polo Grupo PSA en 2017).

As partes e accesorios de vehículos comercialízanse baixo as marcas GM Performance Parts, GM Goodwrench e ACDelco nos concesionarios de General Motors a través de GM Service and Parts Operations. Os motores e transmisións subminístraos GM Powertrain. GM tamén conta cunha sección comercial para créditos e seguros por medio do GMAC Financial Services; tamén ofrece un servizo de seguridade, información e seguridade a través da súa filial OnStar.

A actual compañía, General Motors Company ("nova GM") formouse en 2009 logo da creba de **General Motors Corporation** ("vella GM"), que se converteu en Motors Liquidation Company. A nova empresa mercou a maioría dos activos da vella GM, incluíndo "General Motors".

## Notas
Joanna Russ

**Joanna Russ**, nada en Nova York o 22 de febreiro de 1937 e finada en Tucson o 29 de abril de 2011, foi unha escritora, académica e feminista radical estadounidense. É a autora de varias obras de ciencia ficción, fantasía e crítica literaria feminista como ''How to Suppress Women's Writing*. A súa obra máis soada é *The Female Man'', unha novela que combina sátira e ficción utópica, que pode lerse como novela, así como na súa calidade de texto teórico.

## Traxectoria 
Joanna Russ naceu no Bronx, na cidade de Nova York. Os seus pais, Evarett I. e Bertha (nada Zinner) Russ, foron ambos os dous profesores. Comezou a escribir ficción nunha idade moi temperá. A través dos anos, enche os seus cadernos con historias, poemas, banda deseñada e ilustracións, a miúdo encadernadas a man.

Sendo estudante do último ano no Instituto William Howard Taft, Russ foi escollida entre os primeiros dez postos do Westinghouse Science Talent Search. Gradúase na Universidade Cornell, onde estuda con Vladimir Nabokov  en 1957, e obtén un mestrado en Belas Artes na Yale Drama School en 1960. Despois de ensinar en varias universidades, incluíndo Cornell, pasa a ser profesora de tempo completo na Universidade de Washington.

## Notas
Cris Williamson

**Cris Williamson**, nada en 1947 en Deadwood, Dacota do Sur, é unha cantautora e activista estadounidense.

## Traxectoria 
Williamson  empezou a interesarse pola música logo de escoitar á cantante Judy Collins. Publicou o seu primeiro álbum de estudio en 1964, titulado *The Artistry of Cris Williamson.* A partir dese momento lanzou unha gran cantidade de álbums de estudio e sinxelos. A través da súa música realizou activismo político e feminismo, e foi unha peza clave no xurdimento do movemento denominado "women's music" (música das mulleres). Usando os seus talentos musicais e formando equipo con outras activistas e defensoras do movemento lésbico, Williamson é admirada na comunidade LGBT polas súas achegas artísticas e políticas, e segue sendo un modelo para as futuras xeracións de feministas e activistas.

Williamson sostivo unha relación coa tamén cantautora Tret Fure, coa que gravou dous álbums. Devandita relación rematou no ano 2000.

## Discografía
*1964 *The Artistry of Cris Williamson*
*1965 *A Step at a Time*
*1965 *The World Around Cris Williamson*
*1971 *Cris Williamson*
*1975 *The Changer and the Changed: A Record of the Times*
*1978 *Live Dream*
*1980 *Strange Paradise*
*1982  *Blue Rider*
*1982  *Lumière*
*1983  *Meg/Cris at Carnegie Hall*
*1985  *Prairie Fire*
*1985  *Snow Angel*
*1987  *Wolf Moon*
*1989  *Country Blessed*
*1990  *The Best of Cris Williamson*
*1991  *Live in Concert: Circle of Friends*
*1994  *Postcards from Paradise*
*1997  *Between the Covers*
*1999  *Radio Quiet*
*2001  *Ashes*
*2003  *Cris & Holly*
*2003  *Replay*
*2005  *The Essential Cris Williamson*
*2005  *Real Deal*
*2005  *The Changer and the Changed: A Record of the Times [30th *Anniversary Enhanced]*
*2007  *Fringe*
*2008  *Winter Hearts*
*2010  "Gifthorse"
*2013  "Pray Tell"

## Notas
Linguaxe neutra de xénero

A **neutralidade de xéneros**, dende o punto de vista lingüístico e gramatical, é unha vertente recente das demandas por maior igualdade entre homes, mulleres e persoas non binarias. Algunhas publicacións amosan que os falantes de linguas con xénero gramatical (p.ex. galego, portugués, castelán, francés e outras) tenden a ter pensamentos máis sexistas. O uso de pronomes persoais neutros, como *elu* en galego e portugués, *hen* en sueco, *elle* en castelán, *they* singular en inglés e *ri* en esperanto, son empregados como maneiras de neutralizar o xénero.

## Masculino e feminino 
En galego, o xénero feminino é xeralmente marcado pola letra *-a*: ciruxián, ciruxiá; avogada, avogado; o doutor, a doutora.

Porén, en galego, así como outras linguas románicas, o plural dos substantivos, cando abrangue tanto individuos do xénero feminino como do xénero masculino, faise en base ó masculino: "vinte profesoras" e "dez profesores", xuntos, son "trinta profesores"; unha sala de clase con trinta e nove alumnas e un único alumno terá no total "corenta alumnos". Esa formación do plural, porén, pode ser considerada sexista, polo que xurdiron propostas para un xénero plural neutro en galego.

### Propostas para neutralidade na ortografía 
As primeiras propostas foron o desdobramento de xénero (*todos e todas*) ou o uso de fórmulas xenéricas (*todas as persoas, o estudantado*). Ao lado destas apareceron outras propostas para a neutralidade na ortografia como o uso do @ (*tod@s*), o x (*todxs*) ou o Ⓐ (*todⒶs*).

Non obstante, nos últimos anos ten gañado relevancia o uso do morfema de xénero -e. Esta forma ten a vantaxe de que se pode ler de maneira unívoca, e pode funcionar no singular para non especificar o xénero da persoa (*unhe cociñeire*) ou no plural para falar dun grupo que inclúe persoas de diferentes xéneros (*todes es cociñeires*). Esta proposta pode ser encontrada en diversas obras, como a Guía de Linguaxe Non Binaria da Através Editora.

## Notas
Luciana Aymar

**Luciana Paula Aymar**, nada en Rosario o 10 de agosto de 1977 é unha ex xogadora arxentina de hóckey sobre herba.

É a única xogadora da historia que recibiu oito veces o premio da FIH á mellor xogadora do ano, e está considerada a mellor xogadora de hóckey de todos os tempos.

Aymar é coñecida pola súa capacidade de superar as rivais empregando mediante cambios e releos. Por este motivo recibiu os alcumes de "La Maga" ("A maga") e "A Maradona do hóckey sobre herba". Foi a abandeirada da Arxentina nos Xogos Olímpicos de 2012, sendo a segunda xogadora deste deporte que o fai, despois de Marcelo Garraffo.

## Traxectoria 
Aymar comezou a xogar aos sete anos no Club Atlético Fisherton de Rosario. Seis anos despois cambiouse ao Jockey Club de Rosario. Gradualmente comezou a adestrar coa selección nacional júnior, para o que viaxaba todos os días a Buenos Aires. Na súa carreira internacional xogou no Rot Weiss Köln de Alemaña e no Real Club de Polo de España. No seu país, xogou no Quilmes Atlético Club e no GEBA, co que gañou a Liga Nacional e o Torneo Metropolitano. En 1997 formou parte da selección júnior da Arxentina que gañou o campionato júnior dos Xogos Panamericanos e a medalla de bronce na Copa do Mundo de Hóckey júnior. O ano seguinte debutou coa selección absoluta, acabando cuartas na Copa do Mundo.

Aymar pertence á xeración de xogadoras arxentinas que gañou varios torneos internacionais a partir dos Xogos Panamericanos de 1999, incluíndo catro medallas olímpicas e seis Trofeos de Campioas. Foi membro dos equipos que gañaron as Copas do Mundo de 2002 e 2010, a última delas na súa cidade natal de Rosario.

En 2008 foi declarada "Lenda do Hóckey" pola International Hockey Federation.

Xogou o seu último partido internacional coa Arxentina o 7 de decembro de 2014 en Mendoza, onde gañou o seu sexto Trofeo de Campioas.

## Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén
Edred

**Edred** ou Eadred, nado no ano 924 e finado en Frome, Somerset, o 23 de novembro de 955, era o menor dos 4 fillos de Eduardo o Vello, rei de Wessex, e da súa segunda esposa, Edgiva, filla de Sigehelm, cabaleiro de Kent.
## Traxectoria
Á morte do seu irmán, o rei Edmundo I o Magnífico (26 de maio de 946) foi elixido para o suceder no trono, sendo coroado en Kingston upon Thames o 16 de agosto de 946.
Durante o seu reinado, combateu con éxito aos viquingos e foi un fervente católico. Morreu a consecuencia dunha enfermidade dixestiva. Un cronista refire que apenas podía inxerir alimentos. Morreu en Frome, Somerset, o 23 de novembro de 955, aos 31 anos de idade, sendo sepulto na catedral de Winchester. Posto que era solteiro e sen fillos sucedeuno o seu sobriño Edwy o Belo, fillo de Eadmund.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gough, Harold. "Eadred's Charter of AD 949 and the Extent of the Monastic Estate of Reculver, Kent." *St Dunstan: His Life, Times and Cult*, ed. Nigel Ramsay and Margaret Sparks. Woodbridge and Rochester, NY: Boydell, 1992. 89-10.
* 
* Sawyer, P. "The last Scandinavian rulers of York." *Northern History* 31 (1995): 39-44.
* 
*Stenton, Frank Merry. *Anglo-Saxon England*. 3d ed. Oxford, 1971. 360-3.
Bulgarian Air Charter

**Bulgarian Air Charter** é unha aeroliña chárter búlgara con sede en Sofía e baseada no aeroporto de Sofía. Opera voos para varios turoperadores cara a destinos principalmente en Austria, República Checa, Alemaña, Israel e Polonia.

## Historia 
Bulgarian Air Charter fundouse no ano 200 e comezou a operar o 14 de decembro dese ano como subsidiaria do Aviation Service Group. A súa frota inicial estaba formada por cinco avións Tupolev Tu-154.

No ano 2004 a compañía retirou os Tu-154 e os substituíu por sete McDonnell Douglas MD-80. En 2011 a súa frota medrara ata os 12 MD-80. En setembro de 2015 Bulgarian Air Charter incorporou o primeiro Airbus A320-200 á súa frota.

A aeroliña ten a súa propia unidade de mantemento con capacidade para avións McDonnell Douglas MD-80 e Boeing 737 Classic, e onde pode realizar traballos coas fuselaxes, motores e trens de aterraxe, ademais de poder facer revisións de todos os compoñentes dos aparellos.

## Frota 
En maio de 2018 a frota de Bulgarian Air Charter estaba formada polos seguintes avións:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da aeroliña
Catarina de Stafford

**Catarina de Stafford** (en ), condesa de Suffolk, nada arredor de 1376 e finada o 8 de abril de 1419, era unha filla de Hugh de Stafford, 2.º conde de Stafford e a súa muller Philippa de Beauchamp. Polo seu matrimonio a Michael de la Polo, 2.º conde de Suffolk, converteuse en condesa de Suffolk.

## Familia 
Catarina foi un dos nove fillos de Hugh de Stafford e a súa muller Philippa de Beauchamp. Algúns dos seus irmáns son Margarida de Stafford, condesa de Westmorland e Edmund Stafford, 5º conde de Stafford.

Os seus avós paternos foron Ralph Stafford, 1º conde de Stafford e Margarida de Audley. Os seus avós maternos foron Tomé de Beauchamp, 11º conde de Warwick e Catarina Mortimer, filla de Roger Mortimer.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Mara Branković

**Mara Branković**, nada c. 1416 e finada o 14 de setembro de 1487, tamén coñecida como *Mara Hatun*, *Despina Hatun*, ou *Amerissa*, foi a filla do monarca serbio Đurađ Branković e Irene Cantacucena. Mara entrou no harén do sultán Murad II do Imperio Otomán.

## Matrimonio 
Segundo J. V. A. Fine, Mara foi prometida a Murad II en xuño de 1433. O compromiso foi un intento de evitar unha invasión a Serbia polo Imperio Otomán, aínda que as periódicas incursións otomás continuaron. O 4 de setembro de 1435, o matrimonio produciuse en Edirne. O seu dote incluíu os distritos de Dubočica e Toplica. Ela non tivo fillos propios e o matrimonio posiblemente non foi consumado. Porén, ela foi próxima ó fillo do seu marido, Mehmed II.

De acordo coa crónica de Jorge Frantzes, Mara foi enviada de novo ós seus pais cando Murad II morreu, datando o seu regreso en 1451. Frantzes rexistrou que a viúva rexeitou unha proposta de matrimonio de Constantino XI, o emperador bizantino.  Frantzes rexistrou que cando os seus pais morreron (en 1456-1457), Mara uniuse á corte do seu fillastro Mehmed II. Segundo D. M.  Nicol, Mara mantivo a súa presenza na corte, pero tamén se lle ofreceu un estado propio en «Jezevo». Nicol identifica «Jezevo» co moderno establecemento de Dafni, no Monte Athos. Cando se converteu en sultán Mehmed, a miúdo pediu consellos dela. A súa corte no exilio de «Jezevo» incluíu a nobres serbios.

Segundo Nicol, Mara foi acompañada a «Jezevo» pola súa irmá Cantacuzina en 1469. As dúas damas actuaron como intermediarias entre Mehmed e a República de Venecia durante a segunda Guerra Otomán-Veneciana (1463-1479). En 1471, Branković acompañou persoalmente a un embaixador de Venecia á Porta das negociacións co sultán.

Ela mantivo a súa influencia sobre o nomeamento dos líderes da Igrexa ortodoxa, e permaneceu influente durante o reinado do sucesor de Mehmed, Beyazid II. Debido á súa influencia, privilexios especiais foron ofrecidos ós cristiáns gregos ortodoxos de Xerusalén, logo estendeuse á comunidade do mosteiro de Athos. Despois da derrota na batalla de Vaslui (Moldova, 1475), Mara comentou que a batalla foi a peor derrota do Imperio Otomán.

## Notas
Medias non locais

**Medias non locais**, coñecido como Non-local means, é un algoritmo de filtrado para o procesamento de imaxes dixitais. O ruído pode aparecer na captura ou durante a transmisión da propia imaxe. O obxectivo dos algoritmos de filtrado consiste na eliminación do ruído tratando de preservar as características máis importantes desa imaxe (bordos, textura, intensidade).

## Definición de medias non locais 
A idea deste filtro é a de ter en conta o alto grao de redundancia que se observa nas imaxes naturais. Para poñer en funcionamento esta idea, defínese a contorna dun píxel x como a contorna de píxeles y da imaxe tales que a intensidade nunha contorna centrada en y é similar á dunha contorna do mesmo tamaño centrado en x.

Máis precisamente, definimos un sistema de contornas en \Omega como unha familia,

N = N_x tal que,

x \in N_x e se y \in N_x entón x \in  N_y.

Dada unha imaxe representada por u, esta define U(N_x)=u(y):y \in N_x. 

Polo tanto, a similitude entre os dous píxeles x e y baséase na similitude entre a intensidade dos niveis de gris entre x e y. Esta similitude mídese mediante unha distancia gaussiana :

\vert U(N_x)- U(N_y) \vert ^2 = Ga(s)(u(x+s)-u(y+s))^2 ds , 

onde Ga é un núcleo gaussiano de varianza a,

Entón, o filtro defínese como:

NL_hu(x)=1/C(x)exp(Ga(u(x+.)-u(y+.))^2 u(y)dy ,

onde atopamos C(x) como o factor de normalización.

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Universidade Pública de Navarra
María de Berry

**María de Berry** (en ), nada en 1375 e finada en xuño de 1434, foi duquesa soberana de Auvernia e condesa de Montpensier en 1416-1434. Era filla de Xoán, duque de Berry, e Xoana de Armagnac. Casou tres veces. Foi administradora do Ducado de Borbón para o seu terceiro esposo Xoán I, duque de Borbón, durante o seu encarceramento en Inglaterra despois da derrota francesa na batalla de Agincourt en 1415, até 1434.

## Traxectoria 
María naceu arredor do ano 1375, era a filla máis nova de Xoán "o Magnífico", duque de Berry e Xoana de Armagnac. A través do seu pai, que era un gran coleccionista de antigüidades, mecenas artístico e bibliófilo, era neta do rei Xoán II de Francia. Tiña tres irmáns: Carlos, Lois e Xoán; e unha irmá máis vella, Bona.

## Notas
Flammen & Citronen

***Flammen & Citronen*** é un filme dinamarqués de 2008 coescrito e dirixido por Ole Christian Madsen. Baseado en feitos reais, está protagonizado por Thure Lindhardt e Mads Mikkelsen como dous loitadores do resistencia dinamarquesa alcumados Flammen e Citronen, durante a ocupación de Dinamarca pola Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Atraído pola historia dende que tiña doce anos, Madsen dedicou oito anos xunto con Lars K. Andersen a investigar arquivos históricos para producir o filme.

## Personaxes 
*Thure Lindhardt como Bent Faurschou-Hviid / Flammen
*Mads Mikkelsen como Jørgen Haagen Schmith / Citron
*Stine Stengade como Ketty Selmer
*Peter Mygind como Aksel Winther
*Mille Lehfeldt como Bodil
*Christian Berkel como Karl Heinz Hoffmann
*Hanns Zischler como Horst Gilbert
*Flemming Enevold como Spex
*Lars Mikkelsen como Frode Jacobsen / Ravnen
*Jesper Christensen como pai de Flammen

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Emine Hatun

**Emine Hatun** (en ), nada en 1398 e finada en 1449, foi a principal consorte do sultán Mehmed I do Imperio Otomán. Foi a nai de Murad II, e avoa do sultán Mehmed o Conquistador.

## Traxectoria 
Emine Hatun naceu como unha princesa Dulkadir filla de Șaban Suli Bey, terceiro señor dos dulkadirids (reinado de 1386 a 1398). Tivo un irmán, Sadaka Bey, cuarto señor dos dulkadirs (reinado de 1398-1399). Era curmá de Nasireddin Mehmed Bey, quinto señor dos dulkadirids (reinado de 1399 a 1442).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
Catarina de Borgoña

**Catarina de Borgoña** (en ), nada en Montbard en abril de 1378 e finada en Grey-sur-Saône o 24 de xaneiro de 1425, foi duquesa consorte da Austria Anterior polo seu casamento con Leopoldo IV, duque de Austria.

## Familia 
Catarina foi a segunda filla e quinto fillo nado do duque Filipe II de Borgoña e da condessa Margarida III de Flandres. Os seus avós paternos eran o rei Xoán II de Francia e Bona de Luxemburgo. Os seus avós maternos eran o conde Lois II de Flandres e Margarida de Brabante.

Ela tivo oito irmáns, que eran: Xoán, duque da borgonha, marido de Margarida da Baviera; Carlos; Margarida, esposa de Guillerme II de Baviera; Lois; Bona, noiva do duque Xoán I de Borbón; María, esposa de Amadeo VIII, duque de Savoia; o duque Antón de Brabante, e o conde Filipe II de Nevers.

## Notas
Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego

A **Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego**, (**MICE**), é unha mostra promovida polo Museo do Pobo Galego para dar a coñecer os traballos audiovisuais da etnografía e a antropoloxía visual.

En 2025 chegou á súa 20ª edición.

Converteuse en certame internacional na edición de 2016 con tres premios, dous deles con dotación económica.

## Galardoadas/os 
2018
*O premio á Mellor Película Etnográfica: *Grab and run* de Roser Corella
*O premio á Mellor Película Galega: *Os fillos da vide* de Ana Domínguez Díaz
*Mención especial ao documental *Ohne Diese Welt* de Nora Fingscheidt

2017
*O premio ao Mellor filme Etnográfico:  *L’eau Sacrèe* de Olivier Jourdain
*O premio á Mellor Película Galega: *Esquece Monelos*.
*O premio do Público: *L’eau Sacrèe* de Olivier Jourdain

## Notas
Ana de Veldenz

**Ana de Veldenz** (en ), nada en 1394/95 e finada en Wachenheim o 18 de novembro de 1439, foi condesa de Veldenz e condesa consorte palatina de Simmern-Zweibrücken polo seu casamento con Estevo do Palatinado-Simmern-Zweibrücken.

## Familia 
Ana foi a única filla e herdeira do conde Federico III de Veldenz e de Margarida de Nassau-Weilburg. Os seus avós paternos eran o conde Henrique III de Veldenz e Loreta de Sponheim. Os seus avós maternos eran o conde Xoán I de Nassau-Weilburg e Xoana de Saarbrücken, señora de Commercy.

## Traxectoria 
Con preto de 16 anos, a condesa Ana casou co conde Estevo, de 24 anos, o día 10 de xuño de 1410, na cidade de Heidelberg. O conde era fillo do rei Roberto do Sacro Imperio Romano Xermánico e de Sabela de Nürnberg. A parella tivo sete fillos, cinco nenos e dúas nenas.

Ana faleceu o día 18 de novembro de 1439, e foi enterrada en Meisenheim, no actual estado da Renania-Palatinado.

## Notas
Maxtla

**Maxtla**, nado a finais do século XIV, e finado en 1428 en Coyoacán, foi un caudillo tepaneca. Maxtla foi o derradeiro gobernante independente de Azcapotzalco (1426-1428), contemporáneo de Chimalpopoca e Nezahualcóyotl.

## Traxectoria 
Era fillo do rei Tezozómoc, que á súa vez era o fillo de Acolnahuacatl e Cuetlaxochitzin. A súa nai era a raíña Tzihuacxochitzin I, filla do nobre dignitario Huitzilaztatzin.

Maxtla recibira de Tezozómoc o goberno de Coyoacán en 1410. O medio-irmán de Maxtla, Quetzalayatzin (escrito nalgunhas fontes como Tayatzin ou Ayatzin), fora designado sucesor de Tezozómoc. Porén, á morte deste último, Maxtla rebelouse contra o seu irmán, capturándoo e executándoo, usurpando o trono de Azcapotzalco en 1426. Na revolta, Quetzalayatzin recibira axuda do señor mexica Chimalpopoca, polo que, en represalia, Maxtla mandou capturar e encarcerar a este último. Segundo algúns cronistas, Chimalpopoca morreu de inanición no cárcere, outros opinan que foi executado en 21 de xullo (Fernando de Ava Ixtlilxochitl).

Afianzado no poder, Maxtla quixo someter a Tenochtitlán e Tetzcoco (capital do reino de Acolhuacan), dúas das grandes cidades do val de Anáhuac. Porén, a súa posición non era segura e axiña se enfrontou a outra rebelión. Nezahualcóyotl, o soberano acolhua de Tetzcoco, convenceu a Itzcoatl, o novo caudillo de Tenochtitlan, para asinar a chamada Tripla Alianza con Acolnahuacatl (outro fillo de Tezozomoc) de Tlacopan, e oporse así á dominación tepaneca.

Os aliados conquistaron a cidade de Azcapotzalco en 1428, conseguiron facer fuxir a Maxtla até Coyoacán en 1430 onde organizou a resistencia tepaneca, pero foi derrotado de novo ese mesmo ano. Dise que foi capturado e sacrificado por Nezahualcóyotl, que o degolou pouco despois da derrota en Coyoacán, segundo Chimalpahin alcanzou a fuxir cara a Taxco, de onde xa non se soubo nada máis del. Azcapotzalco pagou as consecuencias converténdose nunha cidade de segunda, cuxo mercado se especializou no comercio de escravos e a súa poboación orixinal foi deportada a Tlacopan.

A tripla alianza entre Tenochtitlán, Tetzcoco e Tlacopan, converteríase na base do imperio azteca.

## Notas
Reba McEntire

**Reba Nell McEntire**, nada en McAlester, Oklahoma o 28 de marzo de 1955, é unha cantante e actriz estadounidense. Considerada un dos maiores expoñentes da música country, debutou como cantante durante a súa estadía na preparatoria, realizando presentacións ó vivo en programas de radio e en rodeos. Unha das súas presentacións, realizada nun rodeo en Oklahoma City, chamou a atención da músico Red Steagall, quen eventualmente a axudou a trasladarse a Nashville, Tennessee e a conseguir un contrato co selo discográfico Mercury Records en 1975. Baixo o apoio de Mercury publicou o seu álbum debut en 1977, *Reba McEntire*, e lanzou até 1983 outros cinco álbums de estudio máis.

En 1983, asinou un contrato coa discográfica MCA Nashville Records, coa cal lanzou unha serie de álbums e sinxelos cos que atopou unha inmensa popularidade nos anos 1980 e 1990. Os seus maiores éxitos inclúen temas como "How Blue", "Somebody Should Leave", "Whoever's in New England", "Little Rock", "The Last One to Know", "One Promise Too Latexa", "Love Will Find Its Way to You", "Rumor Has it" e "For My Broken Heart". Publicou 29 discos, vendendo máis de 50 millóns de exemplares e obtendo 21 primeiros postos nas listas de popularidade estadounidenses.

En canto á súa traxectoria como actriz, McEntire participou en oito filmes, dúas obras de teatro montadas en Broadway, seis telefilmes e protagonizado a comedia de situación *Reba* (2001-2007), pola que mesmo foi nomeada ó Globo de Ouro por mellor actriz de comedia ou musical.

## Discografía 
* *Reba McEntire* (1977)
* *Out of a Dream* (1979)
* *Feel the Fire* (1980)
* *Heart to Heart* (1981)
* *Unlimited* (1982)
* *Behind The Scene* (1983)
* *Just a Little Love* (1984)
* *My Kind of Country* (1984)
* *Have I Got a Deal for You* (1985)
* ''Whoever's In New England* (1986)
* *What Am I Gonna Do About You* (1986)
* *The Last One to Know* (1987)
* *Reba* (1988)
* *Sweet Sixteen* (1989)
* *Rumor Has It* (1990)
* *For My Broken Heart* (1991)
* *It's Your Call* (1992)
* *Read My Mind* (1994)
* *Starting Over* (1995)
* *What If It's You* (1996)
* *If You See Him* (1998)
* *So Good Together* (1999)
* *Room To Breathe* (2003)
* *Reba: Duets* (2007)
* *Keep On Loving You* (2009)
* *All The Women I Am* (2010)
* *Love Somebody'' (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Màxim Huerta

**Màxim Huerta Hernández**, nado en Utiel (provincia de Valencia) o 26 de xaneiro de 1971, é un xornalista, escritor e político español. En xuño de 2018 desempeñou o cargo de ministro de Cultura e Deporte durante seis días até a súa dimisión ó darse a coñecer unha sentenza por fraude fiscal. Foi gañador do Premio Primavera 2014 coa súa cuarta novela, *La noche soñada*.

## Traxectoria 
É licenciado en Ciencias da Información pola Universidade San Pablo CEU de Valencia e ten un mestrado en Deseño Gráfico e Ilustración Editorial polo Instituto Europeo de Deseño de Madrid. Tamén é membro da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España. Iniciou a súa traxectoria profesional en radio e medios escritos da súa terra natal, como as emisoras Radio 5 de RNE en Utiel e Radio Buñol, ou os xornais *Valencia 7 días* e *Las Provincias*.

O seu salto á televisión produciuse en 1997, ano no que se incorporou á cadea de televisión autonómica Canal 9, na que presentou e editou o *Informatiu Metropolità* e o *Informatiu* de última hora.

Comezou a traballar en Telecinco en 2000, presentando e editando o espazo de emisión autonómica da cadea para a Comunidade Valenciana. Un ano despois deu o salto á emisión a nivel estatal ó converterse nun dos rostros do noticiario *Informativos Telecinco*, nos que permaneceu cinco anos presentando distintas edicións.

En 2005 deu un xiro&nbsp;á súa carreira profesional, até o momento sempre vencellada ós espazos informativos, e incorporouse ó equipo de presentadores de *El programa de Ana Rosa*, un magacín conducido pola xornalista Ana Rosa Quintana e moi centrado en asuntos de crónica social. Mantívose no espazo durante dez anos, até setembro de 2015.

### Polémica política 
O 6 de xuño de 2018 comunicouse o seu nomeamento como ministro de Cultura e Deporte de España no Goberno de Pedro Sánchez. Presentou a súa dimisión como ministro seis días máis tarde, tras coñecerse que eludiu o pago a Facenda de 218&nbsp;322 euros empregando unha sociedade para tributar por sociedades e non por IRPF, ademais de cargar a esta outros gastos non relacionados coa actividade. Estes gastos inxustificados alcanzan a cantidade de 310&nbsp;150,15 euros, os cales inclúen gastos derivados dunha segunda vivenda privada na praia. O total reclamado por Facenda ó ministro en concepto de cota defraudada, intereses e multas elevouse a 365.939,85 euros.

É membro da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España.

## Obra 
### Novelas 
* *Que sea la última vez...* (2009) 
* *El susurro de la caracola* (2011) 
* *Una tienda en París* (2012) 
* *La noche soñada* (2014) 
* *No me dejes (Ne me quitte pas)* (2015) 
* *La parte escondida del iceberg* (2017) 
* *Firmamento* (2018)

### Relatos 
* *El escritor* (2015), ilustrado por Javier Jubera
* *Partir de cero* (2017), ilustrado por Carlos Salgado

### Literatura infantil 
* *Elsa y el mar* (2016), ilustrado por María Cabañas

### Libros de viaxes 
* *Mi lugar en el mundo eres tu* (2016)

## Notas
Meg Christian

**Meg Christian**, nada en 1946 en Lynchburg, Virxinia, é unha cantante de *folk* estadounidense, relacionada co movemento musical "women's music" (música para mulleres).

## Traxectoria 
Graduouse na Universidade de Carolina do Norte e trasladouse a Washington, D.C. en 1969, onde empezou a cantar en clubs nocturnos e a compor cancións dende unha perspectiva feminista. Na década de 1970, Christian, quen se declarou abertamente gai, uniuse ao grupo de feminismo separatista e nalgunhas ocasións aceptou soamente a mulleres nos seus recitais. Foi unha das fundadoras da discográfica Olivia Records, e produciu o seu primeiro álbum baixo este selo. Deixou de dar recitais en 1984, e dedicouse ó estudo do misticismo oriental; como resultado desas exploracións gravou os álbums *The Fire of My Love* e *Songs of Ecstasy.* Cambiou o seu primeiro nome a Shambhavi durante o tempo que viviu nun mosteiro en Nova York.

En 2002, Christian retomou a súa asociación con Olivia Records e empezou a cantar nalgúns eventos; a súa primeira aparición ó vivo dende 1984 foi nun cruceiro, organizado pola mesma discográfica.

## Notas
Xu (emperatriz)

**Emperatriz Xu** (chinés tradicional e simplificado: 徐皇后; *pinyin*: *Xú Huánghòu*; Wade-Giles: *Hsü2 Huang2-hou4*), formalmente coñecida como **Emperatriz Renxiaowen** (chinés tradicional e simplificado: 仁孝文; *pinyin*: *Rénxiàowèn*; Wade-Giles: *Jen2-hsiao4-wen2*), nada en 1362 e finada en xullo de 1407, foi a emperatriz consorte do emperador Yongle e a terceira emperatriz da dinastía Ming da China. Foi unha muller moi educada, afeccionada a coleccionar biografías de mulleres virtuosas, unha actividade conectada coa política da corte.

## Traxectoria 
Xu Yihua naceu no ano 1362, sendo a filla máis vella de Xu Da e da señora Xie. Tivo catro irmáns -Xu Huizu, Xu Tianfu, Xu Yingxu e Xu Zengshou- e dúas irmás máis pequenas: Zhu Gui, quen se desposou co príncipe Jian de Dai (13º fillo do emperador Hongwu), e Zhu Ying, quen se desposou co príncipe Hui dun (22º fillo do emperador Hongwu). O 17 de febreiro do ano 1376, casou con Zhu Dei, príncipe de Yan (4º fillo do emperador Hongwu). Despois de que Zhu Dei ascendese ó trono como emperador Yongle, o 17 de xullo de 1402, ela foi nomeada emperatriz en decembro dese mesmo ano.

Unha devota budista, Xu é a primeira persoa acreditada para transcribir un sutra budista sobre unha revelación durante un soño. A obra titúlase *Da Ming Ren xiao Huang hou meng kan Fo Shuo dei yi xi yu dá gong de jing*. Na súa introdución ó sutra, a emperatriz escribiu que unha noite despois de meditar e queimar incenso, Guanyin aparecéuselle coma nun soño, e levouna a un reino santo onde se lle revelou o sutra co obxectivo de salvala dun desastre. Despois de ler o sutra tres veces, foi capaz de memorizalo e lembralo perfectamente ó espertar e escribilo. O sutra está influído pola filosofía tradicional mahayana e contén mantras típicos dos budistas tibetanos.

## Notas
Laihia

**Laihia** (en sueco *Laihela*) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 8.098 habitantes. A superficie do termo municipal é de 508,44 km2, dos cales 4,14&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha  densidade de poboación de 16,06 hab./km².

Limita cos municipios de Isokyrö, Korsholm, Malax, Vaasa, Ilmajoki e Kurikka, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Laihia
Bes (moeda)

O **bes** (voz latina; plural: *bessis*) foi unha moeda da Antiga Roma de bronce, emitida con carácter excepcional durante o período da República.

## Historia 
O bes tiña un valor de oito onzas ou dous triens, o que o facía equivalente ás dúas terceiras partes dun ás, e foi emitido unicamente o ano 126 a. de C. polo maxistrado C. Cassius, xunto co dodrans (outra denominación monetaria non regular e igualmente rara, equivalente a tres cuartas partes do ás), así como o denario e o cuadrante, todas elas en cantidades exiguas.

## Caracterización 
Esta moeda amosa no seu anverso á dereita o busto de Liber (na mitoloxía romana, o deus da fertilidade, a viticultura, o viño e a liberdade) á dereira cunha coroa de vide, detrás do sinal de valor: S ••. No seu reverso amósase a proa de barco característica das emisións romanas de bronce desa época, coa indicación do maxistrado monetario arriba, C. CASSI, ROMA abaixo, e a mesma indicación do valor diante.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma

### Bibliografía 
*Alfaro Asins, C. et al. *Diccionario de numismática*. Ministerio de Cultura. Madrid, 2009. ISBN 978-84-8181-405-7
*Burnett, Andrew. *Coinage in the Roman World*. Seaby. Londres, 1987. ISBN 978-0-900652-84-4
* Burnett, Andrew. *La Numismatique romaine, de la République au Haut-Empire.* Errance, París, 1991. ISBN 9782903442699
*Crawford, M. H. *Coinage and Money Under the Roman Republic*. University of California Press. Berkeley - Los Angeles. 1985. ISBN 0-520-05506-3
*Depeyrot, Georges. *La monnaie romaine : 211 av. J.-C. - 476 apr. J.-C*. Éditions Errance. 2006. ISBN 2877723305
* Melville Jones, John R. *A Dictionary of Ancient Roman Coins.* Spink. Londres, 2003.
*Sutherland, C. H. V. *Roman Coins*. Barrie and Jenkins. Londres, 1974. ISBN 0-214-66808-8

### Ligazóns externas 
*Identificador de moedas da Antiga Roma 
* Digital Library Numis (bibliografía sobre numismática da Antiga Roma)  
* La Bible des monnaies romaines de 313 à 476 ap. J.-C.
Bes

O termo **bes** ou as iniciais **BES** pódense referir a:
* **Bes**, moeda da Antiga Roma co valor de dous terzos do ás;
* **Bes**, deidade protectora da mitoloxía exipcia;
* **BES**, iniciais de Banco Espírito Santo;
* Illas **BES**, denominación dos Países Baixos Caribeños, como iniciais das illas Bonaire, Santo Eustaquio e Saba.
Susan McClary

**Susan McClary**, nada en St. Louis, Missouri o 2 de outubro de 1946, é unha musicóloga e profesora estadounidense pertencente á corrente da Nova Musicoloxía (orixinada nos anos 70 que se centra nos aspectos externos do acto musical como os estudos culturais, a estética e crítica musical). Gran parte do seu traballo é unha crítica dende un punto feminista da historia da música e as súas características estabelecidas ó longo das épocas; ademais de varios estudos sobre xénero, sexualidade e música. .

## Achegas á musicoloxía 
McClary salienta a influencia da música como un medio social que sutilmente conforma e modifica os desexos, sentimentos, percepcións do corpo e subxectividade. Estudou a música como un discurso e unha construción de xénero e significado sexual (tema tratado na súa obra: Femenine endings: music, gender & sexuality, Minnesota, University of Minnesota Press 2002).

## Notas
Margie Adam

**Margie Adam**, nada en 1947 en Lompoc, California é unha cantautora estadounidense. Adam é unha das pioneiras da chamada "women's music", corrente liderada por outras intérpretes como Ferron, Cris Williamson e Meg Christian.

## Traxectoria 
Margie Adam naceu en 1947 en Lompoc, California. O seu pai traballaba nun xornal e compuña cancións á vez, e a súa nai era unha pianista clásica. Adam empezou a tocar o piano a unha temperá idade. Gradouse na Universidade de California en 1971.

En 1973, mentres asistía ao Festival Musical de Mulleres de Sacramento, tocou algunhas cancións nunha sesión de micrófono aberto e a partir de alí empezou a súa carreira musical. O seguinte ano, o primeiro Festival Nacional Musical de Mulleres foi levado a cabo en Champaign-Urbana, Illinois. Adam estivo presente, xunto a Meg Christian e Cris Williamson. Esta reunión foi sumamente importante na creación do movemento "women's music".

## Notas
Elvira Landín Aguirre

**Elvira Landín Aguirre** nada en Bilbao en 1944 é unha avogada laboralista. 
## Traxectoria 
Xunto con Fernando Randulfe, abriu un despacho laboralista nos primeiros anos setenta do século XX en Vigo en pleno franquismo, en 1976 únese Guillermo Barros Arias-Castro.

É executiva da asociación Xustiza e Sociedade de Galiza e colaboradora do Seminario Galego de Educación para a Paz (SGEP).

Foi entrevistada no documental *Vigo 1972. A hora da memoria*.

## Recoñecemento 
Foi recoñecida polo seu labor o 22 de novembro de 2014 por militantes da esquerda galega  e homenaxeada por Comisións Obreiras e a Fundación 10 de Marzo xunto con Fernando Randulfe pola súa traxectoria e apoio á clase obreira de Vigo no ano 2015.
## Vida persoal 
Estivo casada con Fernando Randulfe, con que tivo dúas fillas, Amaya e Iria.

Elvira Landín é a tía do escritor feminista Gorka Mola Landín
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
Abuso sexual infantil

**Abuso sexual de menores**, **abuso sexual infantil** ou **abuso sexual de nenos** é unha forma de abuso infantil na que un adulto ou adolescente máis vello usa un neno para a estimulación sexual. Formas de abuso sexual infantil inclúen pedir ou forzar o neno a participar en actividades sexuais (independentemente do resultado), exposición indecente (dos órganos xenitais, mamilas femininas, etc) a un neno coa intención de satisfacer os seus propios desexos sexuais, ou para intimidar o neno, ter contacto físico sexual cun neno, ou usar un neno para producir pornografía infantil.

Os efectos do abuso sexual de nenos pode incluír depresión, ansiedade, trastorno de estrés postraumático complexo, propensión de máis vitimización na idade adulta, e lesión física no neno, entre outros problemas. O abuso sexual por parte dun membro da familia é unha forma de incesto e pode resultar en trauma psicolóxico máis serio e de longo prazo, especialmente no caso de incesto  parental.

## Notas
Mehmed I

**Mehmed I** Çelebi, nado en 1389 e finado en 1421, chamado **Kirisci** ("*o Verdugo*"), foi sultán otomán dende 1413 até a súa morte. Era fillo de Bayezid I. Despois do período de guerra civil denominado "o interregno", foi recoñecido sultán de todo o Imperio en 1413.

Tivo tres esposas (Dona Emine, Dona Kumru e Dona Şehzade), dúas fillas, Fatma e Selçuk, e cinco fillos: Mustafa Çelebi, Ikinci Murad, Ahmed, Yusuf e Mahmud.

## O interregno 
Mehmed Çelebi naceu en Edirne (antiga Adrianópolis, hoxe en Turquía). Foi educado no palacio de Brusa, e fixo a súa aprendizaxe como administrador gobernando a Provincia de Amasya.

Logo da derrota de Bayezid I na batalla de Ankara (1402), iniciouse un período de enfrontamentos entre os herdeiros do sultán derrotado, coñecido como *Fetret devri.* Nel, logo de 10 anos e en boa medida grazas á alianza co Emperador bizantino Manuel II Paleólogo, Mehmed termina impoñéndose ós seus irmáns Isa, Süleyman e Mûsa, proclamándose Sultán en 1413 e trasladando a súa capital a Edirne.

Mentres tanto, enviara ó seu fillo máis vello Mustafa Çelebi, chamado *Düzmece Mustafa*, a Samarcanda en embaixada ante Tamerlán. Logo da morte deste (1413), Mustafa regresará a Anatolia co proxecto de destronar ó seu pai. Para iso, alíase cos príncipes cristiáns de Valaquia pero, derrotado, debe refuxiarse co emperador de Bizancio. Mehmed paga ó Emperador para que o faga prisioneiro. No curso dos combates entre pai e fillo empregáronse por primeira vez armas de fogo no Imperio Otomán.

En contrapartida pola axuda prestada, Mehmed deberá recoñecer ó Emperador bizantino como "pai e señor" e permanecerlle leal, o que pode considerar como o último triunfo diplomático de Bizancio.

## Consolidación 
Durante o período de interregno, o Imperio perdera certo número de territorios en Anatolia. Mehmed ponse en campaña para recuperalos o máis axiña posible. Anexa Esmirna en 1414, anexa Saruhan e Menteseoglu, vence ós karamanogullari que atacaran Brusa, ós que finalmente perdoa, permitíndolles vivir no territorio do Imperio como súbditos, e conquista parte do emirato Candaroğlu, para finalmente ocupar o reino cristián de Cilicia.

Consolidado o seu poder en Anatolia, parte cara a Rumelia. Conquista parte de Albania e somete Valaquia, impóndolle o pago de tributo. Ó mesmo tempo, reforza a súa frota e teñen lugar os primeiros combates navais.

Morreu en Edirne o 26 de maio de 1421, e foi sepultado no Mausoleo Verde (Yesil Turbe) de Bursa.

## Notas
Claire Johnston

**Claire Johnston**, nada en 1940 e finada en 1987, foi unha crítica e teórica británica e feminista de cinema. Escribiu ensaios na construción da ideoloxía no cinema dominante (Hollywood e cinema de autor europeo).

## Obra 
*"Women's Cinema as Counter-Cinema" (1973) in: Claire Johnston (ed.), ''Notes on Women's Cinema*, Londres: Society for Education in Film and Television, reprinted in: Sue Thornham (ed.), *Feminist Film Theory. A Reader*, Edinburgh University Press 1999, pp.&nbsp;31–40
*"Feminist Politics and Film History", *Screen* 16, 3, pp.&nbsp;115–125
*(Editor), *The work of Dorothy Arzner: Towards a Feminist Cinema'', Londres: British Film Institute, 1975
Marcia Citron

**Marcia Judith Citron**, nada en 1945, é unha profesora estadounidense de musicoloxía na Universidade Rice en Houston, Texas. É unha musicóloga especializarse en asuntos con respecto a mulleres e xénero, ópera e filme.

## Escolma de obras 
**Letters of Fanny Hensel to Felix Mendelssohn*  
**Cécile Chaminade: A Bio-Bibliography* 
**Gender and the Musical Canon* 
**Opera on Screen*

Tamén publicou numerosos artigos sobre a historia da música e a súa análise.

## Notas
Douglas 1211-J

O **Douglas 1211-J** foi un deseño de bombardeiro desenvolvido polo fabricante estadounidense Douglas para competir co Boeing B-52 para un gran contrato da USAF entre 1946 e 1954. O deseño do Model 1211-J tiña 48,7 metros de longo e unha envergadura de 69 metros, e estaba impulsado por catro motores turbohélice. O aparello deseñouse ao redor dunha nova bomba convencional de 20 toneladas, pero tamén podía transportar armas nucleares. Tamén podía levar os seus propios cazas de escolta como parasitos baixo as súas ás. Os motores deses cazas a reacción deberían ser alimentados para axudar ao bombardeiro durante a englaxe; o reabastecemento de combustible dos mesmos tería lugar mentres se atopaban nos píons baixo as ás. O Douglas 1211-J non pasaría da fase de deseño e non chegou a construírse ningún exemplar.

## Notas
Catherine Breillat

**Catherine Breillat**, nada en Bressuire o 13 de xullo de 1948, é unha directora, guionista e actriz de cinema radicada en París. Recoñecida polo seu traballo documental baseado nas problemáticas da sexualidade, os problemas do xénero e a competencia da irmandade, tamén se destaca polas súas novelas.

Catherine Breillat é controvertida pola maneira en como presenta a sexualidade. En 1999 traballou co actor porno Rocco Siffredi, no filme titulado *Romance*, considerado un dos primeiros filmes con escenas de sexo real que se destinaron ó circuíto do cine comercial.

## Filmografía 
* 1976: *Une vraie jeune fille*
* 1979: *Tapage nocturne*
* 1988: *36 Fillette* (Lolita' 90)
* 1991: *Sale comme un ange*
* 1995: *À propos de Nice, la suite*
* 1996: *Parfait Amour !*
* 1999: *Romance*
* 2000: *À ma sœur!*
* 2001: *Brève traversée*
* 2002: *Sex is Comedy*
* 2004: ''Anatomie de l'enfer*
* 2007: *Une vieille maîtresse*
* 2009: *Barbe bleue* / *Bluebeard*
* 2010: *La belle endormie*
* 2016: *Abus de faiblesse''

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Sally Potter

**Charlotte Sally Potter**, nada en Londres o 19 de setembro de 1949, é unha directora de cine, guionista e actriz británica.

## Traxectoria 
Potter empezou a realizar filmes á idade de 14 anos, cando un dos seus tíos lle regalou unha videocámara. Abandonou os seus estudos para dedicarse á dirección. En 1970 uniuse á organización London Filme-Makers' Co-op onde empezou a realizar filmes experimentais. En 1979 dirixiu unha curtametraxe chamada *Thriller*, que se converteu nun éxito no seu país. En 1983 dirixiu a súa primeira longametraxe, *The Gold Diggers* (1983), protagonizada por Julie Christie.

Como directora da internacionalmente distribuída *Orlando* (1992), Potter obtivo grande apreciación da crítica pola súa dirección e o seu guión. Protagonizada por Tilda Swinton, o filme baseouse na novela do mesmo nome de Virginia Woolf e foi adaptada á pantalla grande pola mesma Potter. Tras a súa exitosa dirección en *Orlando*, Potter dirixiu os filmes *The Tango Lesson* (1997), *The Man Who Cried* (2000), *Yes* (2004), *Rage* (2009), *Ginger & Rosa* (2012) e *The Party* (2017). Foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico en 2012.

## Filmografía  
### Longametraxes 
**The Gold Diggers* (1983)
**Orlando* (1992)
**The Tango Lesson* (1997)
**The Man Who Cried* (2000)
**Yes* (2004)
**Rage* (2009)
**Ginger & Rosa* (2012)
**The Party* (2017)

### Curtas e experimentais 
**Jerk* (1969)
*''Hors d'oeuvres* (1970)
**Black & White* (1970)
**Play* (1970)
**Thriller at Women Make Movies* (1979)
**London Story at Women Make Movies'' (1980)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Beatriz Guiance Rostro

** Beatriz Guiance Rostro**, nada o 8 de outubro de 1970 na Coruña, é unha xornalista e escritora galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Filoloxía pola Universidade da Coruña. Creou o portal MundoGaliza, e colabora en *Diario de Ferrol* e *Mundiario*.

Nas eleccións municipais de 2015 foi nas listas de En Marea ao concello da Coruña pola formación Ardentía.

É voceira de comunicación de ACOUGA (Asociación Galega de Consumidores e Usuarios).

## Notas
Claire Denis

**Claire Denis**, nada en París o 21 de abril de 1948, é unha directora de cinema francesa e profesora do European Graduate School en Saas-Fee, Suíza.

## Traxectoria 
Denis naceu en París, e creceu en diferentes colonias francesas (Burkina Faso, Somalia, o Senegal e o Camerún), onde o seu pai foi funcionario público.

Estudou economía, pero abandonou a carreira. Logo asistiu ó IDHEC, a escola de cinema francesa. Logo de graduarse, traballou como asistente de Jacques Rivette, Costa-Gavras, Jim Jarmusch e Wim Wenders. Dende 2002, Claire Denis é profesora de cinema na Escola Europea de Graduados en Saas-Fee, Suíza.

O seu debut foi no filme *Chocolat* (1988), unha reflexión semi-autobiográfica sobre o colonialismo africano, que lle valeu a aclamación da crítica. Con filmes como *US Go Home* (1994), *Nénette et Boni* (1996), *Beau travail* (1999), *Trouble Every Day* (2001) e *Vendredi soir* (2002), estabeleceu unha reputación como realizadora, que «puido reconciliar a lírica do cinema francés co impulso por capturar a, a miúdo, dura cara da Francia contemporánea».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*