Chlamydia

***Chlamydia*** é un xénero de bacterias que son parasitas intracelulares obrigadas. As infeccións por *Chlamydia* están entre as enfermidades bacterianas de transmisión sexual máis comúns en humanos, e son unha causa de cegueiras de orixe infecciosa en todo o mundo.

Aínda que antes o xénero comprendía máis especies, en 1999 xa só se aceptaban tres especies de *Chlamydia*, que son: *Chlamydia trachomatis* (patóxeno humano), *Chlamydia suis* (afecta só a porcos), e *Chlamydia muridarum* (afecta só a ratos e hámsteres). chamado Chlamydiales, e pertencen á familia Chlamydiaceae. Na familia Chlamydiaceae houbo importantes cambios taxonómicos en 1999 (véxase máis adiante). En 2008 propúxose a introdución na familia dun novo axente clamidial, ao que se lle chamou *Candidatus* Clavochlamydia salmonicola.

### Cambios taxonómicos 
*Chlamydia* é un taxon xenérico acuñado en 1945 por Jones *et al.*, que tiña a *Chlamydia trachomatis* como especie tipo. https://web.archive.org/web/20070407051636/http://www.bacterio.cict.fr/alac.html.

Clasicamente (desde 1971 ata 1999) aceptábanse catro especies dentro do xénero *Chlamydia* (segundo a clasificación de Stolz e Page), que eran:
# *Chlamydia trachomatis* (Busacca 1935) Rake, 1957, cepa tipo: ATCC VR-571.;
# *Chlamydia pneumoniae*;
# *Chlamydia pecorum*; e
# *Chlamydia psittaci* (Lillie 1930) Page, 1968, cepa tipo: ATCC VR-125.

En 1999, Everett, Bush e Andersen presentaron unha nova proposta para a clasificación das Chlamydiaceae na que se facían cambios de xénero dalgunhas especies. Como resultado da proposta foron validadas cinco novas especies, mentres que *C. pneumoniae*, *C. pecorum* e *C. psittaci* foron trasladadas a un novo xénero: *Chlamydophila*. A nova clasificación presentouse así:

* A familia Chlamydiaceae, clasicamente formada por un só xénero (*Chlamydia*), agora estaría dividida en dous xéneros: *Chlamydia* e *Chlamydophila gen. nov.*
* *Chlamydophila* diferénciase de *Chlamydia* na súa secuencia xenética e proteica, non produce glicóxeno detectable e ten un só operón ribosomal, mentres que *Chlamydia* posúe dous.
* Créanse dúas especies novas: *Chlamydia muridarum sp. nov.* e *Chlamydia suis sp. nov.*, que comparten o xénero *Chlamydia* con *Chlamydia trachomatis*, que só tería estas tres especies.
* *Chlamydophila gen. nov.* é o xénero de nova creación, que asimila asimila as especies *Chlamydia pecorum*, *Chlamydia pneumoniae* e *Chlamydia psittaci*, que deixan de ser do xénero *Chlamydia* para converterse en *Chlamydophila pecorum comb. nov.*, *Chlamydophila pneumoniae comb. nov.* e *Chlamydophila psittaci comb. nov.*
* Derívanse tres novas especies a partir de *Chlamydia psittaci*, que se encadran no xénero *Chlamydophila*, que son: *Chlamydophila abortus gen. nov., sp. nov.*, *Chlamydophila caviae gen. nov., sp. nov.* e *Chlamydophila felis gen. nov., sp. nov.*

A nova clasificación de Everett et al. está baseada en criterios fenotípicos, morfolóxicos e xenéticos limitados (porque por exemplo, non considera as recentes análises do operón ribosomal), e tivo a oposición de moitos investigadores de clamidias, a maioría non taxonomistas, que publicaron as súas obxeccións en 2001, as cales foron respondidas por Everett et al. As principais obxeccións baséanse no seguinte: non hai suficientes razóns para dividir a primitiva familia Chlamydiaceae en dous novos xéneros; os médicos clínicos están acostumados á clasificación actual e o cambio pode producir confusión; fíxose demasiada énfase no estudo de secuencias nucleotídicas curtas e tívose pouca e insuficiente consideración de características biolóxicas básicas.

Porén, en palabras de Michael Ward «a nova clasificación de Everett *et al.* foi apropiadamente revisada e aprobada por autoridades taxonómicas internacionais e debería prevalecer ata ser superada por novos coñecementos e un sistema máis efectivo. Isto é así porque incorpora investigacións moleculares recentes e as perspectivas actuais da evolución microbiana»  polo que a cuestión podía volverse a revisar. De feito, a reversión foi finalmente aceptada pola comunidade científica, polo que o número de especies (válidas) de *Chlamydia* subiu a 9. Posteriormente illáronse moitas especies probables, pero non chegaron a ser nomeadas. En 2013 engadiuse unha 10ª especie, *Ch. ibidis*, coñecida só en ibis sagrados que vivían silvestres en Francia. Engadíronse dúas especies máis en 2014 (validadas en 2015): *Ch. avium*, que infecta pombas e papagaios, e *Ch. gallinacea*, que infecta galiñas, galiñas de Guinea e pavos. Varias especies novas foron clasificadas orixinalmente como cepas aberrantes de *Ch. psittaci*

## Características 
*Chlamydia* é un grupo de bacterias de pequeno tamaño comparadas con outras bacterias. As especies de *Chlamydia* teñen xenomas dun tamaño de aproximadamente 1 a 1,3 megabases.
Forman cocos agrupados en cadeas, e teñen un ciclo replicativo intracelular que as converte en parasitos intracelulares obrigados de vertebrados, xa que non posúen toda a maquinaria necesaria para a súa replicación autónoma. A súa parede celular é gramnegativa (con membrana externa), pero o peptidoglicano está ausente ou é case imperceptible (a pesar de teren xenes para a súa síntese). Os principais antíxenos das clamidias están presentes na membrana externa, a cal contén o lipopolisacárido (LPS), a proteína maior da membrana externa (MOMP, do inglés "Major Outer Membrane Protein") e outras dúas proteínas ricas en cisteína: unha proteína de envoltura (62kD) e unha lipoproteína (12kD). A MOMP e o LPS son os compoñentes antixénicos máis importantes.

Como son parasitos intracelulares obrigados evitan a miúdo a acción do sistema inmunitario. Tamén por esa razón non poden cultivarse nos medios microbiolóxicos habituais, e hai que facelo en cultivos celulares. O crecemento intracelular permite ás clamidias producir unha infección crónica, evitando a apoptose da célula á que infecta, que é a causa de moitas das enfermidades que producen.

*Chlamydia* pode encontrarse en dúas formas: forma de corpo ou corpúsculo elemental e forma de corpo ou corpúsculo reticulado.

O corpo elemental é a partícula infecciosa non replicante que se libera cando a célula infectada rompe. Do corpo elemental depende a capacidade da bacteria de transmitirse dunha persoa a outra. Esta forma é análoga a unha espora. O corpo elemental pode medir de 0,25 a 0,3 μm de diámetro, e fórmao fundamentalmente a especie *C. trachomatis* (e tamén as especies que antes se consideraban *Chlamydia*, *C. pneumoniae* e *C. psittaci*, hoxe noutro xénero). Esta forma está cuberta por unha parede celular ríxida e contén un xenoma de ADN cun peso molecular de 66 × 107 Da (cuns 600 xenes, o que é só unha cuarta parte da información xenética dunha bacteria típica como *Escherichia coli*). Contén tamén un plásmido de ADN críptico de 7.498 pares de bases. O xenoma contén un marco de lectura aberto (ORF) para un xene implicado na replicación do ADN. Ademais, o corpo elemental contén unha ARN polimerase responsable da transcrición do xenoma de ADN unha vez que a bacteria entra no citoplasma da célula hóspede e inicia o seu ciclo de crecemento. Tamén presenta ribosomas e subunidades ribosómicas. O corpo elemental induce a súa propia endocitose cando encontra as súas células diana. Estímase que nun fagolisosoma da célula xeralmente hai de 100 a 1000 corpos elementais.

*Chlamydia* tamén pode adoptar a forma de corpo reticulado, o cal é sempre unha forma intracitoplasmática, moi implicada no proceso de replicación e crecemento da bacteria. O corpo reticulado é lixeiramente maior ca o elemental e pode chegar a 0,6 μm de diámetro cun mínimo de 0,5 μm. Non presenta parede celular. Cando se tinguen con iodo, os corpos reticulados parecen inclusións dentro da célula. No corpo reticulado retéñense o xenoma de ADN, proteínas, e ribosomas. Aparece nun determinado momento do ciclo de desenvolvemento da bacteria. O corpo reticulado é basicamente a estrutura na cal se transcribe o xenoma clamidial a ARN, se sintetizan as proteínas, e se replica o ADN. O corpo reticulado divídese por fisión binaria para formar partículas que, unha vez sintetizada a parede celular, desenvólvense orixinando unha proxenie de novos corpos elementais infecciosos. A fisión dura unhas 3 horas e o período de incubación pode ser de ata 21 días. Despois da división, o corpo reticulado transfórmase de novo en corpo elemental e é liberado da célula por exocitose. no ser humano como:
* **Infeccións oculares** como o tracoma e paratracoma (poden orixinar cegueira), conxuntivite neonatal, pneumonía intersticial do lactante.
* **Infeccións xenitais** ou enfermidades de transmisión sexual, como as uretrites non gonocócicas e o linfogranuloma venéreo. A infección por clamidias é unha das infeccións de transmisión sexual máis comúns.
* Artrite reactiva, enfermidade autoinmune que pode persistir aínda despois de eliminada a clamidia.

A infección xenital pode ser asintomática en mulleres, pero causar danos no seu aparato xenital con complicacións futuras na súa fertilidade por causar inflamacións do cérvix uterino chamadas cervicites, ou a enfermidade Inflamatoria pelviana ou EPI que é causa de abortos e esterilidade. Ademais a muller pode contaxiala sen saber sequera que estaba infectada. Se está embarazada pode ter un bebé prematuro, o bebé pode infectarse e ter conxuntivites ou problemas respiratorios.

Outras especies infecciosas que afectan a humanos que tradicionalmente se consideraban *Chlamydias* (hoxe están clasificadas noutro xénero) son: *C. psitacci*, que orixina a psitacose transmitida por aves (causa febre, calafríos e ás veces pneumonía), e *C. pneumoniae*, que orixina no 90% dos casos infeccións subclínicas e pode producir farinxite, otite media, pneumonía atípica e parece que contribúe á formación de placas ateroescleróticas.

### Tratamento 
As clamidias son sensibles aos antibióticos que inhiben a síntese proteica como as tetraciclinas e os macrólidos. Por exemplo, pode utilizarse azitromicina e doxiciclina. Ante calquera síntoma ou sospeita deberíase acudir a un centro de saúde para ser avaliado por un especialista. As mulleres embarazadas poden realizar probas para detectar a presenza de clamidias na primeira fase do embarazo.

### Probas clínicas 
Xeralmente as infeccións clamidiais son asintomáticas. Existen diversas probas para comprobar se houbo transmisión de clamidias nunha relación sexual.

As *Chlamydia* poden detectarse en probas con cultivos celulares ou sen cultivos celulares. As principais probas que non utilizan cultivos celulares son: Proba de Anticorpo Monoclonal Fluorescente, ELISA, sondas de ADN, probas de *Chlamydia* rápidas e as probas de leucocito esterase. O primeiro tipo de probas pode detectar a proteína da membrana externa principal (MOMP), e o segundo tipo detecta un produto coloreado convertido por un encima unido ao anticorpo. As probas de *Chlamydia* rápidas utilizan anticorpos contra a MOMP, a proba da leucocito esterase detecta nos ouriños encimas producidos polos leucocitos que conteñen a bacteria.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre a Chlamydia do CDC dos EEUU
* Jorge A. Pérez Martínez e J Storz: Género Chlamydia: Biología básica, propiedades antigénicas y potencial patogénico
*
* Ward, Michael: www.chlamydiae.com Sitio referencial e educativo dedicado a Chlamydia'', Escola de Medicina, Universidade de Southampton, Inglaterra, 2002-2004