Ricomero

**Flavio Ricomero** ou **Ricomer** (en latín: *Flavius ​​​​​​Richomeres)* finado cara o 393, foi un comandante militar romano (*magister militum*) da antigüidade tardía.

A súa orixe era de nobre ascendencia franca, e ascendeu no exército romano xunto con outros francos, algúns deles emparentados con el. Estivo activo durante o reinado de Valente (364-378). Loitou, por vez primeira, como *comes domesticorum* (xefe da garda imperial) baixo o mando do emperador romano de Occidente, Graciano, na Guerra Gótica (376–382). No 383 e do 388 ó 393 serviu como *magister militum* baixo o mando de Teodosio I tanto no Imperio romano de Oriente como no de Occidente, e no  384 ocupou o consulado. 

Ricomero era un "pagán" xermánico nun Imperio Romano cada vez máis cristianizado, especialmente baixo Teodosio I, e estivo en contacto con grandes pagáns como Libanio e Quinto Aurelio Símaco. Debido á súa alta posición militar, desempeñou un papel importante no imperio, que se viu sumido en confusións co comezo da migración de pobos e as guerras civís (usurpacións de Magno Máximo e Uxío, que coñecían a Ricomero).

## Traxectoria 
### Familia 
Ricomero era tío de Arbogasto. Aparentemente, pódese identificar cun individuo chamado Ricimer que estaba casado con Ancila e con quen tivo o rei franco Teodomiro, un posible antepasado dos merovinxios segundo evidencias tardías (ca. 660) contidas na Crónica de Fredegario. A existencia de Ricimer, un patricio romano de orixe visigoda activo no século V, levou a algúns autores a suxerir que unha hipotética filla de Ricomer casou co rei visigodo Walia, avó materno de Ricimero.

### Carreira militar 
Ricomero aparece mencionado por primeira vez no ano 377 cando, en Occidente, era *comes domesticorum* (xefe da garda imperial) baixo o emperador Graciano e foi enviado da Galia á Tracia como comandante dunha forza formada pola garda palatina do emperador. A súa misión era axudar a Frixerido (outro xeneral occidental) e aos xenerais orientais de Valente na guerra en curso contra os tervingos de Fritixerno. Tras reunirse con Frixerido, Traxano e Profuturo en Oriente, os xenerais acordaron que Ricomero tomase o mando conxunto de tódalas forzas combinadas. Os godos trasladáronse ao norte dos Balcáns e os romanos marcharon tras deles. Nun lugar chamado "dos Salgueiros" librouse unha batalla sanguenta, coñecida como a Batalla de *Ad Salices*, que concluíu con numerosas baixas en ambos os bandos e sen unha vitoria clara por parte de ningún dos bandos. No 377, foi destinado, outra vez, á Galia.

No 378, foi enviado de novo a Tracia e reuniuse con Valente preto de Adrianópole. Aló, entregoulle unha carata na que se afiramba que Graciano estaba de camiño con reforzos para loitar contra os godos. Nesta ocasión, cando Fritixerno, o xefe godo esixira reféns para garantir a continuación das negociacións, Ricomero ofreceuse voluntario o que, segundo Amiano Marcelino, consideraba bo e digno para un home valente. Porén, antes de que se puidesen intercambiar os reféns, os exércitos comezaron a loitar, na denominada batalla de Adrianópole e, na que tanto Ricomero, como os mandos do exército romano, Sebastiano e Víctor conseguiron escapar, mentres que a maior parte do exército romano foi en gran parte destruído e moitos oficiais caeron, incluído Valente.

Ricomero desapareceu das fontes ata o ano 383, cando é mencionado como *magister militum* de Oriente. Nese ano, pasou por Antioquía e fixo amizade co sofista Libanio, quen lle dedicou un panexírico. A súa estadía, con todo, foi breve, xa que pronto se dirixiu a Constantinopla, onde pretendía asegurar o seu nomeamento para o consulado ao ano seguinte e convidou a Libanio a facelo. Segundo as Oracións de Temistio, Ricomero esperaba suceder a Saturnino no consulado. No 384, foi nomeado cónsul co prefecto urbano constantinopolitano Clearco, e no 385 enviou un agasallo consular a Símaco.

No 388, Arbogasto, Promoto, Timasio e el mesmo foron enviados por Teodosio I para loitar contra Magno Máximo (reinado entre 383–388) e derrotárono na batalla do Sava. Ese mesmo ano, foi nomeado *comes et magister utriusque militiae,* comandante de tódolos exércitos do imperio oriental, até a súa morte no 393. Segundo a *Epístola 972* de Libanio, estivo en Italia en 390 e recibiu a lei VII.1.13 do 27 de maio de 391, na que é cualificado como "*comes et magister utriusque militiae*" ao volver a Oriente. 

A finais do 389, reuniuse con Símaco en Roma e, segundo a *Epístola* III.55, recomendáronlle a Flaviano. Por estas mesmas datas, Ricomero parece que lle recomendou o retórico Uxío ao seu sobriño Arbogasto. 

Pouco tempo despois, Arbogasto tomou o poder nas partes occidentais do Imperio e, trala morte de Valentiniano II, (392), promoveu a Uxío como emperador, mentres que el mesmo permaneceu como líder e xeneralísimo. No 393, Teodosio I organizou unha campaña contra Arbogasto, e pediulle a Ricomero que liderase a cabalería contra o seu sobriño. No camiño do leste ao oeste, morreu antes de que puidese ter lugar a batalla. Finalmente, Arbogasto perdeu a batalla e suicidouse coa súa propia espada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Batalla de Adrianópole