Música minimalista

[miniatura|Algúns compositores da corrente minimalista (de esquerda a dereita): [Steve Reich, Philip Glass, John Adams, Terry Riley, Michael Nyman, e Arvo Pärt.|250x250px]]
A **música minimalista** é unha corrente da música contemporánea xurdida nos Estados Unidos na década de 1960, que representa unha parte importante da música clásica deste país. Os principais compositores cos que é asociada esta corrente son os americanos La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, e John Adams. 

A obra considerada como a fundadora do minimalismo musical é *In C* composta en 1964 por Terry Riley. Glass e Steve Reich apuntaron a Moondog, artista activo desde 1932, como creador do xénero, pero este rexeitouno dicindo que "*Bach xa facía minimalismo nas súas fugas. Entón, que hai de novo?*".

Ás veces faise referencia á música minimalista coa denominación máis ampla de música posmoderna. 

Máis que un retorno á tonalidade, esta corrente caracterízase principalmente pola utilización dunha pulsación regular e a repetición de motivos curtos que evolucionan lentamente. Máis aló dun movemento de reacción ao serialismo integral, daquela dominante en Europa, a música minimalista marcou o xurdir dunha música americana innovadora, liberándose dos seus vínculos europeos. Os compositores minimalistas tamén realizaron un retorno a unha música de maior emoción, en lugar do enfoque esencialmente intelectual da música serial, ou o enfoque conceptual da música experimental levada a cabo por John Cage. Despois duns inicios difíciles fóra dos circuítos tradicionais da música clásica, a música minimalista adquiriu a presenza dun certo público, ás veces de universos diferentes coma o jazz, o rock, a improvisación libre, ou a música electrónica. A televisión e o cinema teñen empregado frecuentemente esta música, en particular obras de Philip Glass, contribuíndo á súa difusión entre o gran público. Certas críticas violentas tamén se teñen expresado dende o mundo musical, acusando ao minimalismo de producir un consumidor de música superficial e sen alma.

## Visión xeral 
### Presentación 
Xeralmente desígnase polo termo "música minimalista" a unha corrente da música contemporánea aparecida nos anos 1960s nos Estados Unidos cos compositores La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich, e Philip Glass. O movemento desenvolveuse principalmente nas dúas rexións dos Estados Unidos tradicionalmente máis abertas ás innovacións artísticas e ás influencias das culturas non europeas: Nova York e a Costa Oeste. O minimalismo ten tamén adeptos en Gran Bretaña (Michael Nyman, Gavin Bryars), nos Países Baixos (Louis Andriessen), en Francia (Renaud Gagneux, Bruno Letort), mais segue a ser un fenómeno principalmente estadounidense. coas creacións concomitantes de *Music for 18 Musicians* de Reich, o ópera *Einstein on the Beach* de Glass, de *De Staat* de Louis Andriessen, de *Für Alina* a peza fundacional do tintinnabuli de Arvo Pärt e da *Terceira Sinfonía* de Henryk Górecki. Todas estas obras teñen en común, ademais da data das súas estreas, que representan un xiro na carreira dos seus compositores, sexa por ser o resultado dun traballo teórico ou creando un novo estilo de escritura que achegará un « sopro de aire fresco » no mundo da música clásica do século XX. Con todo, Nyman empregou o termo «minimal», nun artigo titulado *Minimal Music*, nas obras dos compositores Cornelius Cardew e Henning Christiansen. O termo «minimalista» foi posteriormente empregado por Nyman para describir non só á corrente americana, senón tamén á música experimental inglesa (incluíndo aos compositores Gavin Bryars, Christopher Hobbs, Michael Parsons...). Johnson empregará o termo minimalista para describir as composicións de Steve Reich, mais o vocabulario é cambiante, e pasa a empregar o termo «música hipnótica»., o termo describe ma a natureza da música. As pezas poden ser de feito moi longas, precisar dun gran número de músicos, e a orquestración pode ser bastante complexa.

## Orixes 
### Un precursor e unha influencia: Erik Satie 
[miniatura|[Erik Satie, unha figura importante para os minimalistas.]]
Os inicios da música minimalista encóntranse en certas obras de Erik Satie, especialmente polo seu emprego da forma repetitiva en *ostinato* visto como unha «transcendencia extática do tempo en repetición, na obsesión contemplativa do mesmo» e que serve de moitas composicións. A *Première Gnossienne* (1890) e a primeira peza que escribiu seguindo un esquema repetitivo, que experimentaría máis adiante na súa peza mística *Vexations* (1892-1893). Esta última consiste en repetir 840 veces seguidas o mesmo motivo, a duración da peza pode alcanzar as vinte horas. *Vexations* foi interpretada por primeira vez a iniciativa de John Cage en 1963 en Nova York, é dicir, nos anos do nacemento do minimalismo. Meredith Monk, frecuentemente asociada coa corrente minimalista, participou nunha interpretación das *Vexations* nun festival adicado a Satie en 1966,, e Gavin Bryars e Christopher Hobbs fixeron o mesmo en Leicester en 1971.

Satie é citado polos minimalistas como unha referencia, especialmente por Steve Reich. Tamén se realiza unha homenaxe en forma de chisco coa composición de Philip Glass, *Piece in the Shape of a Square*, en referencia aos seus *Trois Morceaux en forme de poire*,, así como as súas obras *Music with Changing Parts* e *Einstein on the Beach* reanudando unha forma de progresión dos movementos en arco de tipo ABCBCA empregado anteriormente por Satie. Para Michael Nyman, Satie é «indispensable por cantidade de razóns», La Monte Young foi estudar con Stockhausen a Darmstadt, e considerábao nese momento o compositor vivo máis grande. Terry Riley tamén tiña un grande interese nas obras de Stockhausen, en particular o ritmos complexos de Zeitmasze, así como en Arnold Schönberg.

De xeito xeral, todos os compositores minimalistas estiveron expostos ao serialismo, Steve Reixh como estudante do Mills College, quen de inmediato sentiu que tiña que afastarse del o antes posible,

Para Steve Reich, foron as leccións de William Austin en Cornell as que o iniciaron nas músicas do mundo. Austin facía escoitar ao seu alumnado música africana e música balinesa, algo raro na época. Por recomendación de Gunther Schuller, Reich estudou o libro *Studies in African Music* de Arthur Morris Jones, que lle causou unha forte impresión. En 1970, decidiu ir estudar percusión a Ghana durante o verán, o que confirmaría as súas intuicións sobre a riqueza sonora dos instrumentos acústicos (en oposición aos instrumentos electrónicos) e o seu forte interese pola percusión. A obra *Drumming* (1971) é en parte resultado desta viaxe. Os músicos Russell Hartenberger e Robert Becker de Nexus, membros regulares do grupo instrumental de Reich, tamén estudaron os tambores africanos. Durante os veráns de 1973 e 1974, Reich tamén foi estudar gamelán balinés á costa Oeste dos Estados Unidos. Reich declarou en 1973:

Para Philip Glass, foi un encontro con Ravi Shankar en París en 1965 o que o introduciu na música da India. Descubriu un principio de acumulación de pequenas unidades musicais para formar unhas máis grandes que influirían fortemente no seu xeito de compoñer. Glass fixo tamén numerosas viaxes a diferentes partes da India para descubrir a súa música e cultura.

### O jazz 
O jazz é de grande importancia para os minimalistas. Todos recoñecen a súa influencia, e en particular o jazz modal de John Coltrane, o *free jazz* e Ornette Coleman.

A improvisación é un elemento central para Terry Riley, como para La Monte Young. Este último é saxofonista e posúe experiencia no jazz como instrumentista, exercendo principalmente durante os seus anos de secundaria e da universidade. En Os Ánxeles, tocou en big bands e pequenas formacións, en particular con Eric Dolphy, Don Cherry, Billy Higgins, e plantexábase dedicarse ao jazz. A influencia do jazz é claramente visible nas súas obras, en particular a súa interpretación do saxofón sopranino, ou o seu interese polas formas de improvisación. Riley é pianista, e estudou ragtime con Wally Rose, e tocou para gañarse a vida mentres era estudante na universidade, e mentres estaba en Francia. Riley foi tamén impresionado por Coltrane, que o inspirou entre outras cousas para aprender a tocar o saxofón soprano.

Para Steve Reich, o jazz é tamén unha influencia significativa. Reich é batería de formación, e ten tocado en grupos de jazz na secundaria e na Universidade Cornell. Estaba extremadamente marcado por John Coltrane, ía velo en concerto con moita frecuencia, e cita os álbums *My Favorite Things* e *Africa/Brass* como especialmente marcantes. Para Reich, é impensable que a súa música puidese ver a luz sen o jazz, especialmente o ritmo, a flexibilidade, e o sentido melódico do jazz, que considera influencias fundamentais.

Ao contrario que os seus colegas, Philip Glass, de formación musical máis exclusivamente clásica, non ve o jazz como unha das súas influencias, mesmo recoñecendo que estivo fascinado polo *free jazz* de Ornette Coleman e de John Coltrane.

## Movemento minimalista 
O movemento minimalista apareceu na década de 1960 cos traballos de La Monte Young e Terry Riley, considerados como os precursores. Steve Reich e Philip Glass ampliarán as súas ideas e desenvolverán procesos de composición que demostrarán ser moi exitosos.

Con todo, o minimalismo só concirne a unha parte da obra destes compositores, e considérase que o minimalismo, tal como se define xeralmente, finaliza a mediados da década de 1970. os compositores posmodernos reivindican a mestizaxe e a mestura de formas mediante a técnica do *collage*, o empréstito, e a cita. Onde o postserialismo tiña que «borrar o pasado» segundo a expresión de Pierre Boulez, o posmodernismo tómao como referencia. Así, John Adams considera que a súa música nútrese «... non só do minimalismo, senón de Alban Berg, Stravinskii, do rock'n roll, da música árabe, xudía etc.»..

O postminimalismo tamén concirne aos primeiros compositores minimalistas. Tras *Drumming* (1971), Reich enriqueceu a instrumentación das súas pesas, e fixo evolucionar os seus métodos rítmicos e harmónicos cara a unha maior complexidade..

### Os «minimalistas místicos» 
[miniatura|[Arvo Pärt.]]
Estes compositores son ás veces clasificados e asociados co movemento minimalista pola súa utilización de certos principios de composición deste estilo (repetición, sons prolongados, silencios, unha certa simplicidade) e dunha abertamente reivindicada influencia relixiosa cristiá ou espiritual nas súas vidas e nas súas composicións. Alan Hovhaness é ás veces visto como o precursor desta tendencia, mais son sobre todo o estoniano Arvo Pärt, o polonés Henryk Górecki, e o británico John Tavener os que están asociados xeralmente cos «minimalistas místicos». Dun xeito máis, Giya Kancheli e Sofiia Gubaidulina están tamén asociados a esta póla minimalismo.

As obras de Pärt e Górecki caracterízanse pola utilización da tonalidade, dun material musical simple empregado frecuentemente de xeito repetitivo, e dunha composición influenciada polos compositores da Idade Media e o canto chan gregoriano. Ambos, fortemente marcados pola represión política e espiritual nos ses países baixo réximes comunistas, comezaron a compoñer na década de 1960 nun estilo neoclásico antes de orientarse cara ao serialismo, provocando a súa censura por parte das autoridades. Pärt recorreu entón a unha música de silencio e contemplación con *Für Alina* (1976), *Fratres* (1977), e *Spiegel im Spiegel* (1978), obras fundacionais desta corrente interna dentro do minimalismo que sentará as bases dun estilo específico que el describe como intinnabuli. Este estilo caracterízase pola utilización simultánea de dúas voces, unha arpexiando sobre unha tríade tónica chamada «tintinnabulante», e a outra descansando sobre un baixo que evoluciona de xeito diatónico. O seu traballo, xa que logo, oriéntase cara á escritura exclusivamente de música sacra, a maior parte das veces coral, desenvolvendo unha «luminosidade das cancións».

## Descrición musical 
O grupo de obras clasificadas como música minimalista está lonxe de ter unha unidade de estilo ou de ter unhas características musicais totalmente idénticas. Aínda que unha clasificación é sempre redutora, acéptase xeralmente que a estética da música minimalista está fundamentada sobre tres características: :
* o regreso a unha harmonía «consoante» (mesmo tonal, ou modal en certas obras) ;
* a repetición de frases, figuras ou células musicais con ou sen pequenas variacións graduais ;
* un pulso regular.

Con todo, isto engloba obras de perfís moi diversos, e a utilización de diferentes técnicas musicais. Do mesmo xeito, non todas obras dos chamados compositores minimalistas poden ser consideradas minimalistas, en especial os últimos traballos de Steve Reich e Philip Glass, ou as primeiras obras (frecuentemente non musicais) de La Monte Young.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Mertens, Wim. 1983. *American Minimal Music: La Monte Young, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass*. Translated by J. Hautekiet; preface by Michael Nyman. Londres: Kahn & Averill; Nova York: Alexander Broude.  
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Minimalismo
### Ligazóns externas 
* Minimal Music, Maximal Impact por Kyle Gann. © 2001 NewMusicBox