Rebecca Clarke

**Rebecca Clarke**, nada o 27 de agosto de 1886 en Londres (Inglaterra) e finada o 13 de outubro de 1979 na cidade de Nova York (Estados Unidos), foi unha compositora e violista coñecida especialmente pola súa produción camerística para viola. Nada no borough londiniense de Harrow, estudou na Royal Academy of Music e no Royal College of Music de Londres, posteriormente converteuse nunha das primeiras mulleres en tocar en orquestras profesionais. Sorprendida polo inicio da segunda guerra mundial nos Estados Unidos, estableceuse de xeito permanente na cidade de Nova York e casou co compositor e pianista James Friskin en 1944. Clarke morreu na súa casa de Nova York aos 93 anos de idade.

Aínda que Clarke escribiu pouco, en parte polas súas ideas sobre o rol da muller compositora, a súa obra foi recoñecida pola súa mestría. A maioría das súas obras aínda non foron publicadas (ou foron publicadas recentemente), e foron esquecidas durante moito tempo despois de que deixara de compoñer. O estudo e o interese nas súas composicións reviviu en 1976. A Rebecca Clarke Society creouse no ano 2000 para promover o estudo e a interpretación da súa música.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
[miniatura|esquerda|O [Royal College of Music de Londres, onde Clarke estudou entre 1907 e 1910.]]
Clarke naceu no barrio londiniense de Harrow, Inglaterra, filla de Joseph Thacher Clarke, un estadounidense, e a súa muller alemá, Agnes Paulina Marie Amalie Helferich. Posteriormente estudou no Royal College of Music dende 1907 ata 1910, converténdose nunha das primeiras alumnas de composición de Sir Charles Villiers Stanford. En 1910 compuxo un arranxo de poesía chinesa, chamado "Tears", en colaboración cun grupo de compañeiros do RCM. Tivo que deixar o Royal College en 1910 e manterse a si mesma tocando a viola. Clarke converteuse nunha das primeiras mulleres en ser músico profesional nunha orquestra, cando foi seleccionada por Sir Henry Wood para tocar na Queen's Hall Orchestra en 1912. En 1916 trasladouse aos Estados Unidos para continuar a súa carreira como intérprete. Unha pequena e lírica peza para viola e piano titulada *Morpheus*, e composta baixo o pseudónimo de "Anthony Trent", foi estreada no seu recital conxunto coa violonchelista May Muklé en 1918 na cidade de Nova York. Os críticos eloxiaron a "Trent", e ignoraron en gran medida as obras acreditadas a Clarke estreadas no mesmo recital. En 1927 axudou a formar o English Ensemble, un cuarteto con piano no que tamén participaba ela xunto con Marjorie Hayward, Kathleen Long e May Muklé. Tamén tocou en varias gravacións nos anos 1920 e 1930, e participou en transmisións musicais da BBC. A súa produción compositiva reduciuse considerablemente nese período. Entre 1927 e 1933 mantivo unha relación sentimental co barítono británico John Goss, que tiña oito anos menos que ela e estaba casado.

Cando estalou a segunda guerra mundial, Clarke encontrábase nos Estados Unidos visitando aos seus dous irmáns e non puido obter visa para regresar ao Reino Unido. Durante un tempo viviu coas familias dos seus irmáns e posteriormente, en 1942, aceptou un traballo como gobernanta para unha familia de Connecticut. Compuxo 10 obras entre 1939 e 1942, incluída a súa *Passacaglia on an Old English Tune*. Con todo, a súa produción posterior foi esporádica. a falta de aprobación —ás veces directa desaprobación— que recibiu polo seu traballo fíxoa tamén reticente a compoñer. Despois da morte do seu marido en 1967, Clarke comezou a escribir as súas memorias, tituladas *I Had a Father Too (or the Mustard Spoon)*; que finalizou en 1973 pero que non foron publicadas. Nelas describe os seus primeiros anos, marcados polas frecuentes malleiras do seu pai e que afectaron á súa percepción do seu propio lugar na vida. O *Prelude, Allegro, and Pastorale*, tamén composto en 1941, é outra peza de influencia neoclásica, escrita para clarinete e viola (orixinalmente para o seu irmán e a súa cuñada). Algúns exemplos de publicacións recentes inclúen dous cuartetos e *Morpheus*, publicadas en 2002. unha crítica de 1985 sinalou a "intensidade emocional e o uso de cores sonoras sombrías". Andrew Achenbach, na súa crítica dunha gravación de Helen Callus de varias obras de Clarke, referiuse a *Morpheus* como "sorprendente" e "lánguida". Laurence Vittes sinalou que o *Lullaby* de Clarke era "moi doce e tenro". Unha crítica de 1987 concluíu que "parece sorprendente que este tipo de música esplendidamente escrita e profundamente móbil teña permanecido na escuridade todos estes anos".

A Sonata para viola foi a protagonista do recoñecemento do programa de radio da BBC *Radio 3 Building a Library* o 17 de outubro de 2015. A primeira recomendación, escollida por Helen Wallace, era a de Tabea Zimmermann (viola) e Kirill Gerstein (piano).

### Selección de obras 
;Música de cámara
* *2 Pieces: Lullaby and Grotesque* para viola (ou violín) e violonchelo (*ca*. 1916)
* *Morpheus* para viola e piano (1917–1918)
* Sonata para viola (ou violonchelo) e piano (1919)
* Piano Trio (1921)
* *Rhapsody* para violonchelo e piano (1923)
* *Passacaglia on an Old English Tune* para viola (ou violonchelo) e piano (?1940–1941)
* *Prelude, Allegro and Pastorale* para viola e clarinete (1941)

;Vocal
* *Shiv and the Grasshopper* para voz e piano (1904); texto de *The Jungle Book* de Rudyard Kipling
* *Shy One* para voz e piano (1912); texto de William Butler Yeats
* *He That Dwelleth in the Secret Place* (Salmo 91) para solistas e coro mixto (1921)
* *The Seal Man* para voz e piano (1922); texto de John Masefield
* *The Aspidistra* para voz e piano (1929); texto de Claude Flight
* *The Tiger* para voz e piano (1929–1933); texto de William Blake
* *God Made a Tree* para voz e piano (1954); texto de Katherine Kendall

;Coral
* *Music, When Soft Voices Die* para coro mixto (1907); texto de Percy Bysshe Shelley

## Rebecca Clarke Society 
A Rebecca Clarke Society foi creada en setembro de 2000 para promover a interpretación, o estudo, e o coñecemento da obra de Rebecca Clarke. Fundada polos musicólogos Liane Curtis e Jessie Ann Owens, e con sede no Studies Research Center da Universidade Brandeis, a Sociedade ten promovido a gravación e o estudo da obra de Clarke, incluíndo varias estreas mundiais, gravacións de material non publicado, e numerosas publicacións en revistas.

A Sociedade puxo a disposición do público composicións antes inéditas da herdanza de Clarke. *Binnorie*, unha canción de 20 minutos baseada no folclore celta, foi descuberta en 1997 e non foi estreada ata 2001. Máis de 25 obras inéditas foron publicadas dende a creación da Sociedade. Varias obras de cámara de Clarke, incluída *Rhapsody* para violonchelo e piano, e *Cortège*, a súa única obra para piano, foron gravadas por primeira vez en 2000 polo selo Dutton, empregando material da casa de Clarke. En 2002, a Sociedade organizou e patrocinou a estrea internacional das sonatas para violín de 1907 e 1909.

A presidenta da Rebecca Clarke Society, Liane Curtis, é a editora de *A Rebecca Clarke Reader*, orixinalmente publicado por Indiana University Press en 2004. O libro foi retirado da circulación pola editorial debido ás queixas do xerente da casa de Clarke sobre a citación de exemplos de escritos non publicados de Clarke. Con todo, o *Reader* xa foi reeditado pola propia Rebecca Clarke Society.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Callus, Helen, Robert McDonald, Rebecca Clarke, Freda Swain, Janetta Gould, e Pamela Harrison, *A portrait of the viola Rebecca Clarke and her contemporaries*, Londres: ASV, 2002. OCLC 50508857
* Curtis, Liane e Rebecca Clarke, *A Rebecca Clarke reader*, Bloomington: Indiana University Press, 2004. ISBN 0-253-34395-X
* Man, Pauline, ''The viola in early 20th century music: a performer's analysis of works by rebecca Clarke, Paul Hindemith and Ernest Bloch*, St. Lucia, Qld., 2005. OCLC 70258151
* *Ann M. Woodward, program notes to Clarke's Sonata for Viola and Piano'', J. & W. Chester, Ltd., 1985.

### Ligazóns externas 
* Sitio web da Rebecca Clarke Society 
* Cancións de Rebecca Clarke en The Art Song Project