open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xoán Casiano

**Xoán Casiano** ou **Cassiano**, nado en Escitia Menor entre os anos 360 e 365 e finado en Marsella en 435, foi un sacerdote, asceta e Pai da Igrexa.

## Traxectoria 
Descoñécese o seu lugar de nacemento, probablemente Escitia Menor, na desembocadura do Danubio, aínda que é seguro que se formou en Belén e viviu durante sete anos como eremita no deserto de Exipto. Posteriormente recibiu o diaconado en Constantinopla de mans de san Xoán Crisóstomo, e foi ordenado sacerdote en Roma polo papa Inocencio I.

Cara ó 415 fundou a Abadía de San Víctor de Marsella, formada por dous mosteiros, un masculino e outro feminino, para os que redactou os seus escritos máis importantes: as *Institutiones,* nas que expón as obrigas do monxe e examina os vicios contra os que ten que estar prevido; e as súas vinte e catro *Collationes*, onde, en forma de diálogos con monxes famosos da antigüidade —como un complemento ás *Institutiones*— trata diversos aspectos da vida monacal, eloxia a vida eremítica e indica que a vida ascética é a mellor vía para loitar contra o pecado.

Os seus escritos teolóxicos influíron nas doutrinas semipelaxianas.

## Posteridade 
San Bieito de Nursia recomendou ós seus monxes a lectura dos escritos de Xoán Casiano, e empregounos como fundamento para a súa regra, onde en certas pasaxes repítese palabra a palabra citas de Casiano e a mesma regra afirma que debe ser prolongada polas *Conferencias dos Padres e as súas Institucións* de Casiano.

Os monxes de Occidente apréciano como un dos principais mestres da vida monástica e consideran bo que lles teñan permitido beneficiarse da experiencia dos primeiros monxes de Oriente.

Despois do seu pasamento, o segundo Concilio de Orange, en 529, condenou o semipelaxianismo e deu unha formulación teolóxica da graza tal como preconizaba Santo Agostiño. O concilio pronunciouse contra os que, como **Xoán Casiano de Marsella**, Vicente de Lerins e Fausto de Riez, daban un papel máis importante ó libre albedrío.

Algunhas localidades preto de Lérins levan o seu nome. Porén os seus escritos foron lidos amplamente nos mosteiros de Occidente.

Figura no calendario de santos da Igrexa ortodoxa onde é moi estimado polos seus escritos e a súa posición sobre a graza, onde os ortodoxos se recoñecen, mellor que nas de Agostiño de Hipona. Así é como moitos monxes e bispos ortodoxos levan o seu nome.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* San Juan Casiano: *Instituciones.* Tradución en castelán por L. e P. Sansegundo, Ediciones Rialp, col. Neblí n. 15, Madrid, 1957.
* San Juan Casiano: *Colaciones.* Tradución en castelán por L. e P. Sansegundo, Ed. Rialp, col. Neblí nn. 19 e 20, Madrid, 1958 e 1962.
John Player

[200px|miniatura|dereita|[Team Lotus|Lotus coa publicidade de John Player co cal gañou Emerson Fittipaldi o Mundial de Fórmula 1 de 1972.]]
**John Player** foi un fabricante de tabaco e cigarrillos, con base en Nottingham, Inglaterra. Actualmente forma parte de Imperial Tobacco Group.
Estado natural

***Estado natural*** é o primeiro disco de estudo de José Córdoba (El Chivi), publicado o 23 de setembro de 2008.

Neste disco José deixa aparcada a temática sexual que caracterizaba os seus anteriores traballos e amosa unhas letras máis maduras dentro do xénero de canción de autor.

## Lista de cancións 
# "La tierra prometida" (4:54)
# "Estado natural" (4:07)
# "Antagoneros" (4:07)
# "Recuerda" (3:20)
# "La mala vida" (3:56)
# "Por el filo" (3:42)
# "Mentira" (3:48)
# "De lo más alto de la alta torre" (4:17)
# "Mi vida del revés" (4:34)
# "Huelga de licántropos" (3:26)
# "Toda la ternura que te debo" (4:07)
# "Nervioso" (4:19)
# "Abracadabra" (4:11)
# "Pulgarcito" (4:04)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*
Portosín, Goiáns, Porto do Son

**Portosín** é unha vila da parroquia de Goiáns, no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 603 habitantes (309 homes e 294 mulleres).

## Historia 
Ten a súa orixe no século XVIII coa chegada de industriais cataláns que se estableceron aquí para traballar na pesca e venda da sardiña. A mediados do século XIX tiña varias fábricas de salgadura.

Conta cun porto pesqueiro, e ao carón sitúase o Real Club Náutico Portosín.

## Notas 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Amarrado e a espera, Portosín, Goiáns, Porto do Son, Galiza.jpg|Embarcación con nasas
Ficheiro:Portosín, Porto do Son, Galiza.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Goiáns 
### Parroquias de Porto do Son 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina con información sobre Portosín
* Páxina do Club Náutico de Portosín
Galería de imaxes da colexiata do Sar

A colexiata de Santa María a Real do Sar é un templo románico e casa de coéngos anexa fundado como mosteiro da regra de Santo Agostiño a carón do río Sar, no concello de Santiago de Compostela.

## Exterior 

Ficheiro:Colexiata Santa María a Maior e Real do Sar, Santiago de Compostela.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 1.jpg
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 01.jpg
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 02.jpg
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 03.jpg
Ficheiro:Colexiata de Santa María de Sar, Compostela.jpg
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 10.jpg
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 11.JPG
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela. Galiza.JPG
Ficheiro:Colexiata do Sar, Santiago de Compostela 07.jpg
Ficheiro:Resto do claustro romanico Colexiata de Sar.JPG
Ficheiro:Absidas Colexiata de Sar.JPG
Ficheiro:Santiago Sar Igrexa 1GDFL.JPG
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 8.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 9.jpg
Ficheiro:Cruceiro Colexiata do Sar, Santiago de Compostela.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Cruceiro Colexiata do Sar, Santiago de Compostela, Galiza.jpg|Cruceiro
Ficheiro:Cruceiro Colexiata do Sar.jpg

## Interior 

Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 10.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 7.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 6.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 2.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 3.jpg
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 5.jpg
Ficheiro:Absida maior Colexiata de Sar.JPG
Ficheiro:Colegiata de Santa Maria de Sar 4.jpg
Dacón, Amarante, Maside

**Dacón** é unha vila da parroquia de Amarante no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 388 habitantes (180 homes e 208 mulleres).

Está atravesada pola estrada N-541.
## Galería de imaxes

Ficheiro:Escultura José Vázquez Domínguez en Dacón.jpg|Escultura do sacerdote José Vázquez Domínguez
Ficheiro:Inscrición casa reitoral Dacón.jpg|Inscrición na casa reitoral

## Lugares e parroquias
### Lugares de Amarante
### Parroquias de Maside
## Notas
Abáboro

O termo **Abáboro** pode referirse a:
*Un **abellón**, o macho da abella.
*Un **abázcaro**, insecto himenóptero.
As Lagoas

O topónimo **As Lagoas** pode referirse a:

;En Galiza
***As Lagoas**, barrio da cidade da Coruña;
***Barrio das Lagoas**, barrio da cidade de Ourense;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Labrada, no concello de Abadín;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Piñeiro, no concello de Cedeira;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Rebordelo, no concello de Cerdedo-Cotobade;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Ombreiro, no concello de Lugo;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Mugardos, no concello de Mugardos;
***As Lagoas**, lugar da parroquia da Canda, no concello de Piñor;
***As Lagoas**, lugar da parroquia de Zamáns, no concello de Vigo;
***As Lagoas**, lugar do barrio de Piñeiros, na zona urbana de Narón.

;Polígono industrial
***Polígono Industrial As Lagoas**, no concello de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Lagas**, lugar da parroquia de Cangas, no concello de Foz;
***Lagás**, lugar da parroquia de Cervo, no concello de Cervo;
***Lagúas**, lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello da Fonsagrada.
La barraca

***La barraca*** é unha novela do autor español Vicente Blasco Ibáñez publicada en 1898 incardinada no movemento literario denominado naturalismo.

## Argumento 
O libro desenvólvese na Valencia rural de finais do século XIX, describindo con precisión as duras condicións de vida da poboación campesiña e agricultora. O tío *Barret* vese imposibilitado de seguir traballando a horta que cultivaran os seus antepasados durante xeracións ao non poder pagar o arrendamento ao propietario da terra, *D. Salvador*. Como consecuencia, todos os veciños da aldea, con *Pepeta* e *Pimentó* á cabeza se conxuran para impedir que ninguén volva traballar nesa parcela.

Ata que chega *Batiste* e a súa familia (a súa muller *Teresa* e os seus fillos *Roseta*, *Batistet* e *Pasqualet*) que, aguillados pola necesidade, instálanse na leira e acceden a pagar o arrendamento correspondente para poder cultivar o terreo. A partir dese momento veranse infatigablemente acosados polo resto da comunidade, que os acusaba de pregarse ás esixencias do terratenente prexudicando con iso os intereses do colectivo.

O fostigamento chega ao seu punto culminante cando os fillos pequenos da familia de *Batiste* teñen un enfrontamento con outros nenos da aldea, como consecuencia do cal o pequeno *Pasqualet* termina falecendo. Un sentimento de culpa e compaixón asolaga a comunidade.

Pero será temporal. *Batiste* enfróntase a *Pimentó* nunha trifulca tabernaria e poucos días despois ao ser *Batiste* disparado responde ferindo de morte ao seu agresor, o mesmo *Pimentó*. As represalias non se fan esperar: A barraca onde habitan *Batiste* e a súa familia é incendiada e eles vense na obriga de abandonar o pobo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *La barraca* no Proxecto Gutenberg
A Escrita

O termo **A Escrita** pode referirse a:

***Escrita**, sistema de representación secundaria da lingua sobre material físico, ben sexa papel, pedra, madeira, arxila ou calquera outro material.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Escrita**, lugar na parroquia de Olveda, no concello de Antas de Ulla;
***A Escrita**, lugar na parroquia de Carteire, no concello de Palas de Rei;
***A Escrita**, lugar na parroquia de Ribas de Miño, no concello do Páramo;
***A Escrita**, lugar na parroquia de Vilaxuste, no concello de Portomarín;
***A Escrita**, lugar na parroquia de Tardade, no concello de Vilalba;
***A Escrita**, lugar na parroquia de Burgás, no concello de Xermade.
Jesús Neira Rodríguez

**Jesús Neira Rodríguez**, nado en Granada o 16 de abril de 1953 e finado en Majadahonda (Madrid) o 29 de agosto de 2015, foi un profesor universitario e político español de orixe galega, que tivo unha especial relevancia social en España a principios do século XXI.

## Traxectoria 
De familia ferrolá vinculada ao exército, naceu e viviu ata os 14 anos en Granada, cando a súa familia se trasladou a Madrid.

Licenciado en Dereito, doutorouse cunha tese sobre o discurso prefascista en Antonio Goicoechea. Profesor de Teoría do Estado na Universidade Camilo José Cela de Madrid, acadou sona en España a partir dunha pelexa que mantivo o 2 de agosto en Majadahonda, onde se enfrontou a un home que estaba presuntamente batendo na súa moza. Aparentemente como consecuencia desa pelexa, catro días despois sufriu un derramamento cerebral que o mantivo hospitalizado durante 256 días, boa parte deles en coma.

Publicou diversos artigos en revistas da fundación de ideoloxía conservadora Cánovas del Castillo, algúns deles sobre o pensamento do teórico do dereito alemán Carl Schmitt. Foi nomeado pola Comunidade de Madrid presidente do consello asesor do Observatorio rexional da violencia de xénero. En marzo de 2009 a canle de televisión española Antena 3 anunciou que o contraría como contertulio para o magazine de actualidade *Espejo Público* a partir de setembro dese ano

Detido por conducir un vehículo en estado de embriaguez en setembro de 2010, foi apartado do seu cargo. En outubro dese mesmo ano sufriu un derramo cerebral, que o mantivo no hospital por espazo de dous meses. Case cinco anos despois sufriu outro derramo cerebral, a causa do que faleceu no Hospital Puerta de Hierro, de Majadahonda.

## Galardóns 
* Medalla de ouro do Senado.
* Medalla ao mérito cidadán da Comunidade de Madrid.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Catuxa Gil

**Catuxa Gil Álvarez**, nada en Santiago de Compostela en 1980, é unha amazona galega xa retirada.

## Traxectoria 
Campioa de España xuvenil en 1999, comezou a participar internacionalmente na Copa do Mundo de Saltos en 2002. Campioa de España en categoría individual en dúas ocasións, o seu mellor posto internacional foi unha décima praza nun campionato de Europa.

É licenciada en administración de empresas e ten un mestrado en xestión deportiva pola Universidade de Sydney. Retirada en 2004, traballou na organización da Copa América de vela de Valencia (2007) e na actualidade faino para o Comité Olímpico Español.

## Notas
Kutela

**Kutela** é unha vila no sur de Bulgaria localizada no concello de Smolian, na provincia de Smolian. Conta cunha poboación de 389 habitantes (2008).

## Xeografía 
Kutela está nos Ródope centrais, a 20&nbsp;km da cidade de Smolian, 25&nbsp;km de Pamporovo, a vila aséntase sobre un outeiro.

## Historia 
Historicamente Kutela estaba na fronteira entre separaba o Principado de Bulgaria da Rumelia Oriental.

## Personaxes 
*Veselin Dzhigov, intérprete de música tradicional.
Taxco de Alarcón

**Taxco de Alarcón** (náhuatl: *tlachtli* e *co*, 'xogo de pelota, lugar' 'lugar onde se xoga pelota ou lugar do xogo de pelota') é unha cidade mexicana situada no estado de Guerrero. É un dos centros turísticos máis importantes do devandito estado. Pola súa beleza arquitectónica é considerado pola Secretaría de Turismo de México unha vila máxica. Taxco é o centro mineiro máis antigo do continente, motivo polo cal é coñecido polas súas minas de prata, as cales existen dende a época da colonia. A cidade de Taxco aínda preserva gran parte do seu estilo colonial, como tamén o Templo de Santa Prisca, consagrado en 1759, construída no estilo barroco novohispano.

Segundo os resultados publicados no *II Censo de Poboación e Vivenda*, efectuado polo Instituto Nacional de Estatística e Xeografía de México (INEGI), no ano 2005, a cidade de Taxco de Alarcón tiña até ese momento unha poboación total de 50.415 habitantes; 24.362 correspondente a homes e 26.053 mulleres.

## Notas
Mariz

O topónimo **Mariz** pode referirse a:

;En Galiza
***Mariz**, parroquia do concello de Chantada;
****Mariz**, lugar de dita parroquia;
****Trasmariz**, lugar de dita parroquia;
***Mariz**, parroquia do concello de Guitiriz;
****Mariz**, lugar de dita parroquia;,
***Armariz**, parroquia do concello de Nogueira de Ramuín;
****Armariz**, lugar de dita parroquia;
***Armariz**, parroquia do concello de Xunqueira de Ambía;
****Armariz**, lugar de dita parroquia;
***Gomariz**, parroquia do concello de Leiro;
****Gomariz**, lugar de dita parroquia;
***Romariz**, parroquia do concello de Abadín;
***Mariz**, lugar da parroquia do Pao, no concello de Gomesende;
***Mariz**, lugar da parroquia de Recelle, no concello de Portomarín;
***Mariz**, lugar da parroquia de Couto, no concello de Taboada;
***Almariz**, lugar da parroquia de Santo André de Penosiños, no concello de Ramirás;
***Amariz**, lugar da parroquia de Lagostelle, no concello de Guitiriz;
***Amariz**, lugar da parroquia de Oia, no concello de Vigo;
***Formariz**, lugar da parroquia de Cabalar, no concello da Capela;
***Formariz**, lugar da parroquia de Vilaúxe, no concello de Chantada;
***Formariz**, lugar da parroquia de Espasante, no concello de Ortigueira;
***Gomariz**, lugar da parroquia de Baltar, no concello de Baltar;
***Gomariz**, lugar da parroquia de Loña do Monte, no concello de Esgos;
***Gomariz**, lugar da parroquia de Goiriz, no concello de Vilalba;
***Romariz**, lugar da parroquia das Trabancas, no concello de Agolada;
***Romariz**, lugar da parroquia de Damil, no concello de Begonte;
***Romariz**, lugar da parroquia de Barallobre, no concello de Fene;
***Romariz**, lugar da parroquia de Pedrafita, no concello de Guitiriz;
***Romariz**, lugar da parroquia de Rendar, no concello do Incio;
***Romariz**, lugar da parroquia do Mato, no concello de Palas de Rei;
***Romariz**, lugar da parroquia de Riós, no concello de Riós;
***Romariz**, lugar da parroquia de Soutomaior, no concello de Soutomaior;
***Romariz**, lugar da parroquia de Román, no concello de Vilalba;
***Vilamariz**, lugar da parroquia de Arante, no concello de Ribadeo.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Mariz**, freguesía do concello de Barcelos.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Marís**, lugar da parroquia de Abellá, no concello de Frades.
Goya's Ghosts

***Os fantasmas de Goya*** é un filme hispanoamericano do director Miloš Forman.

## Argumento 
A historia desenvólvese na España de 1792 nos momentos álxidos do pintor Francisco de Goya (Stellan Skarsgård). Unha das súas musas chamada Inés (Natalie Portman) é acusada de herexía por un destacado monxe da Inquisición española. O irmán Lorenzo (Javier Bardem) pasará de ser un monxe defensor da Inquisición a un dos maiores defensores da Revolución Francesa.

## Comentarios 
O director rodou na localidade madrileña de Boadilla del Monte. Para iso, inverteu máis de 300.000 euros na restauración do Palacio del Infante don Luis de Boadilla. Tamén escolleu para escenario na película as rúas de Segovia, Salamanca, Aranjuez e o Parque do Retiro de Madrid.

## Premios 
### Goyas 2006
Kutuzov

**Kutuzov** é a maior illa do río Ussuri, unha antiga área disputada entre Rusia e a China. A illa foi outrora unha parte da China co nome de **Daxitong dao**. A Unión Soviética tomou a illa durante o goberno Manchukuo. A illa seguiu baixo soberanía rusa despois da caída da Unión Soviética. A República da China (Taiwán) non recoñece este feito, ao igual que as outras transferencias para a URSS e Rusia despois de 1931.
Tupaia de Xava

O **tupaia de Xava** (*Tupaia javanica*) é unha especie de mamífero placentario da orde dos escandentios e familia dos tupaíidos.

## Clasificación 
* Orde *Scandentia*
** Familia *Tupaiidae*
*** Xénero *Tupaia*
**** *Tupaia javanica*
## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) declarou en 2008 o status da especie como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Wilson, D. E., and Reeder, D. M. (eds) *Mammal Species of the World*, 3ª ed., Johns Hopkins University Press, 104. ISBN 0-8018-8221-4.
Composición musical

miniatura|100px|Clave de Sol.

A **composición musical** é o proceso de creación dunha obra musical, tanto na tradición occidental da música clásica, como tamén na música de cinema, de videoxogos ou calquera outra.

## Definición
A definición da composición musical varía de forma significativa dentro dos distintos xéneros, xurdindo así novos ámbitos a ter en conta tales como os dereitos de autoría ou as interpretacións individuais dunha particular peza de música, as reversións. Por exemplo, no desenvolvemento da música clásica, a función de compoñer música nos comezos non tivo a importancia que tiña a execución. Conservar as composicións individuais recibiu pouca atención, e os músicos xeralmente non tiñan reparos en modificar as súas obras para a execución. Co tempo, non obstante, a notación escrita do compositor chegou a dar instrucións moi estritas, que os executantes non deberían abandonar sen unha boa razón. Este criterio, por outra banda, podía cualificarse nalgúns casos como *purista*. Por iso, o papel do compositor foi facéndose cada vez máis importante, unido xeralmente ao seu prestixio como intérprete musical: no clasicismo foi adquirindo unha crecente importancia. Co romanticismo, o compositor tornou unha personaxe case mítica -case un gurú-; velaí o exemplo de Ludwig van Beethoven.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* harmonía (música)
* partitura
Paulino Fernández

**Paulino Fernández Vázquez**, nado en Surribas (Adá, Chantada) en 1925 e finado no mesmo lugar o 8 de marzo de 1989, foi un labrego galego, que se fixo famoso ao cometer o maior crime en serie da historia de Galicia.

## O crime de Chantada 
### Antecedentes 
Os coñecidos de Paulino Fernández falan del como un veciño introvertido, tranquilo e serio, que se levaba ben con todo o mundo a pesar de ser unha persoa reservada. Ó parecer, levaba tempo preocupado pola propiedade dunhas terras que mercara a uns parentes que vivían no Brasil, que non estaban ao seu nome no catastro, conforme relatou o seu avogado e daquela alcalde de Chantada, Sergio Vázquez Yebra, que falou na mañá do crime con el. Segundo o seu relato, o día dos acontecementos, Paulino amosábase máis nervioso e depresivo do normal e levaba un tempo obsesionado con que os seus veciños querían facerse coas terras recentemente adquiridas.. Dende 1971, Paulino sufría dunha síndrome depresiva que lle afectaba fisicamente e cuxo tratamento abandonou en 1988 ó non volver á consulta do seu psiquiatra.

### Os feitos 
O 8 de marzo de 1989 contra as tres e media da tarde, de volta xa en Surribas, Paulino Fernández saíu da súa casa e atacou cun coitelo da matanza o seu veciño José Gamallo. Este escapou xunto á súa muller, que chamou á Garda Civil.:
* Avelina Moure Soengas (67 anos de idade)
* Emilio Ramos Blanco (66)
* José Lago García (59)
* Celsa Sanmartín Ledo (63)
* Aurora Sanmartín Ledo 
* Maximino Saa Sánchez (72)
* Amadora Vázquez Pereira (43)

### O enterro 
O día 10 de marzo, cinco das vítimas, e tamén Paulino Fernández, foron soterradas na igrexa parroquial de Adá.. Tamén se menciona o seu nome nas cancións "Terra brava" de Os Diplomáticos de Monte Alto (1993) e "Veraneo en Puerto Hurraco", de Def Con Dos (1999).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Programa Galicia 112 - Reconstrucción do crime múltiple de Chantada de 1989
Sifón

200px|miniatura|dereita|Sifón
Un **sifón** está formado por un tubo, en forma de "U" invertido, cun dos seus extremos somerxidos nun líquido, que ascende polo tubo a maior altura que a súa superficie, desaugando polo outro extremo. Para que o sifón funcione debe estar cheo de líquido, xa que o peso do líquido na rama do desaugadoiro é a forza que eleva o fluído na outra rama. O sifón xa era coñecido polos romanos que o utilizaban nos seus acuedutos.
Defecación

A **defecación** é o proceso biolóxico de eliminación das feces.

## Proceso 
Despois de pasar polo intestino delgado e groso, o quimo xa é materia fecal, polo que se vai almacenar no colon para logo desbotarse. Hai varias "válvulas" para manter as feces até a hora da defecación. Xa acumulada a materia suficiente, o sistema parasimpático relaxa o esfínter interno do ano (involuntario), que vai traer como reflexo a constrición do esfínter externo (voluntario) e a tensión do músculo elevador do ano. Xunto con iso vén a necesidade de defecar.

O músculo elevador do ano produce un ángulo entre o recto e o mencionado orificio, que é como cando se dobra unha mangueira (péchase o paso da materia ao pechar o conduto). No momento de defecar, o esfínter externo relaxa voluntariamente e o músculo elevador do ano reláxase dando lugar a un cambio de 90° a 15° entre o recto e ano. Isto permite a evacuación das feces. Para todo isto, debe de haber algo que empurre, e é do que se encarga a presión intraabdominal. Ao tensar os músculos das paredes abdominais (puxar) increméntase a presión abdominal e remátase evacuando.

A regulación débese á actuación de varios compoñentes do sistema nervioso. Nun primeiro momento é o sistema nervioso entérico o que ante a distensión do recto pola chegada das feces estimula os movementos peristálticos en masa do intestino groso. Tamén se estimula ao sistema parasimpático para a relaxación do esfínter interno, a través do nervio sacro. Finalmente é a codia cerebral de forma voluntaria a través dos nervios pudendos a que relaxa o esfínter externo. Se conscientemente se reprime o reflexo da defecación, os sinais do parasimpático cesan, e non se repiten até que non volvan producirse máis movementos en masa, especialmente despois das comidas. Os animais que carecen de control voluntario teñen un reflexo gastrocólico.[miniatura|Anatomía do ano e do recto do [ser humano.|centro]]
Pablo Moure Mariño

**Pablo Moure Mariño**, nado en Escairón (O Saviñao) o 8 de xaneiro de 1920 e finado o 7 de marzo de 2009, foi un político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e avogado, entrou en política en 1979, cando resultou elixido concelleiro en Monforte de Lemos, en representación de Alianza Popular. Por ese mesmo partido foi escollido deputado nas primeiras autonómicas en 1981, pola circunscrición de Lugo. Entre 1981 e 1985 foi vicepresidente primeiro do Parlamento de Galicia, e posteriormente en 1996 integrouse no Consello Consultivo de Galicia, onde permaneceu ata febreiro de 2008.

### Datos persoais 
Foi irmán do escritor Luís Moure Mariño. Estaba casado con María Pilar Parrilla Ayres e tivo tres fillos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Drenaxe

miniatura|dereita|Conexión dun lavabo a unha rede de drenaxe
A ﻿**drenaxe** é o conxunto de operacións (instalacións de tubaxes, abertura de gabias e canles, bombeo, etc.) realizadas para remover a auga dunha superficie ou do subsolo.

En xeoloxía, é calquera medio polo que a auga contida nunha zona flúe a través da superficie ou de infiltracións no terreo. Drenaxe, cloacas ou rede de saneamento, en enxeñaría e urbanismo, é o sistema de canalizacións, sumidoiros ou trampas, coas súas conexións, que permite o desaloxo de líquidos, xeralmente pluviais, dunha poboación.

[miniatura|As primeiras drenaxes eran simples redes de gabias nas [Leira (agricultura)|leiras.]]

## Notas
Cloacina

**Cloacina** (cloaca ou sumidoiro en latín arcaico) era, na mitoloxía romana, a deusa que rexía a Cloaca Máxima, o sistema de rede de sumidoiros de Roma. Dise que a Cloaca Máxima foi comezada por Tarquinio Prisco, e foi rematada por Tarquinio o Soberbio.
Evacuación

A **evacuación**, no seu sentido máis frecuente, refírese á acción ou ao efecto de retirar persoas dun lugar determinado. Normalmente sucede en emerxencias causadas por distintos tipos de desastres, xa sexa naturais, accidentais ou debidos a actos bélicos. Tamén pode empregarse para referirse ao feito de retirada de elementos dun lugar.[miniatura|Fotografía do cruceiro arxentino *General Belgrano*, evacuado tras recibir o impacto dun [torpedo(arma)|torpedo que acabou por afundilo|centro]]
Micción

miniatura|Micción feminina.
miniatura|Micción masculina.
A **micción** é un proceso polo que a mexa urinaria se baleira de ouriños cando está chea. A vexiga urinaria ou mexa (que en estado baleira se atopa comprimida polos demais órganos) énchese de a pouco até que a tensión das súas paredes se eleva por enriba dun valor limiar e entón se desencadea un reflexo neuróxeno chamado reflexo miccional que provoca a micción (mexar), e se non se consegue, polo menos produce o desexo consciente de mexar.

O proceso da micción é, na maioría das veces, controlado voluntariamente. A incontinencia urinaria é o control pobre ou ausente da micción.
El bosque animado (filme)

***El bosque animado*** é un filme de cinema español dirixido en 1987 por José Luis Cuerda. A película está baseada na novela homónima do galego Wenceslao Fernández Flórez. Foi rodado no concello de Sobrado.

## Trama 
O argumento da historia transcorre nun bosque fantástico dunha aldea galega do rural "naqueles anos nos que unha galiña custaba dúas pesetas e o bosque de Cecebre era máis extenso e máis frondoso". As personaxes da película: un bandido que intenta asaltar algo, un poceiro coxo, unha ánima en pena, unha muller farta da explotación laboral á que a súa tía somete e que decide buscarse a vida pola cidade, un meniño rebuldeiro cunha irmá tamén cativa que traballa máis que dorme, unhas solteironas da capital (Amparo Baró e Alicia Hermida) que foron á aldea para se relaxar, o cura, o garda civil e o señor do pazo chamado o D'Abondo.

## Intérpretes 
* Alfredo Landa como Malvís (bandido Fendetestas)
* Alejandra Grepi como Hermelinda
* Tito Valverde como Geraldo
* Paco Cambres como Cura
* Óscar Domínguez como Javier
* Fernando Rey como Sr. D'Abondo
* Paca Gabaldón como Sra. D'Abondo
* Silvia Lurueña como Rosiña
* Laura Cisneros como Pilara
* Encarna Paso como Juanita Arruallo
* José Esteban Alenda como Fuco
* Luma Gómez como Marica da Fame
* Amparo Baró como Amelia Roade
* Manuel Alexandre como Roque Freire
* Luis Ciges como Loco de Vos
* Miguel Rellán como Fiz de Cotovelo
* Mabel Rivera como Sra. Gundín
* María Isbert como Moucha

## Palmarés cinematográfico 
Foi galardoada con 5 Goyas.

**II edición dos Premios Goya**

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do filme en imdb.com 
* Datos do filme en filmaffinity.com
Patricio

:*Este artigo trata sobre unha caste romana, para o nome véxase **Patricio (nome)**.*

Na Roma Antiga, a clase social dos **patricios**, (do latín *patricii*; singular, *patricius*) estaba composta polos descendentes das trinta curias primitivas.

O nome vén de *pater* (pai), en referencia aos fundadores, é dicir, aos primeiros pais de Roma.

## Historia 
Eran os senadores por excelencia e formaban parte da nobreza primixenia de Roma, chamada a nobreza de sangue e *ilustrii* ou *nobiles patritii* e, por substrato cultural, a de toda Europa.

En torno ao emperador e aos senadores patricios desenvolvíase toda a sociedade, cultura e civilización romana que culminaría no imperio Romano.

As ramas patricias dos Valerios, Fabios, Cornelios, Claudios, Emilios e Manlios formaban unha aristocracia dentro do patriciado coñecida como *gentes maiores*.

Eran os descendentes das familias máis antigas da cidade. Constituían a clase aristocrática e formaban o verdadeiro pobo romano.

Eran considerados superiores ao resto dos habitantes, gozaban de todos os dereitos, posuían terras e estaban chamados a formar parte do exército romano, a lexión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Syme, R. (2010): *La revolución romana*. Crítica. ISBN 978-8-4989-2144-1.

### Outros artigos 
* Monarquía romana

### Ligazóns externas 
* Artigo da sobre a gastronomía dos patricios na BBC .
* Hanks, Patrick & Flavia Hodges (1996): *Oxford Dictionary of First Names*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-1928-0050-7.
* Luchas sociales en la antigua Roma .
Stercutius

**Stercutius** tamén chamado **Stercorius** era, na Antiga Roma, o deus dos lugares destinados s servir de instalacións de saneamento, do esterco e dos excrementos.

## Mitoloxía 
Este deus popular era venerado fundamentalmente por vellas e cativos. As súas representacións materiais aparecían decote a rentes das de Crepitus, nos lugares adaptados a este culto, os templos.

Nun principio, o pai de Picus chamábase Sterces. Este era un forte e bo arador e aprendeu aos homes a emendar a terra con esterco (*stercus*, en latín, significa esterco). Despois o seu nome mudou a Stercutius. Así, converteuse no deus da agricultura e da fertilización no mundo campesiño. Máis tarde, Santo Agostiño, para desacreditar a relixión romana, ridiculizou este deus reducíndoo ao deus das foxas de zurro.
Hampshire

**Hampshire** é un condado do sur de Inglaterra, Reino Unido. É coñecido por ser o condado da escritora Jane Austen, que aparece con frecuencia como contexto das súas novelas.

## División administrativa 
Ficheiro:Hampshire_Ceremonial_Numbered.png
# Gosport
# Fareham
# Winchester
# Havant
# East Hampshire
# Hart
# Rushmoor
# Basingstoke and Deane
# Test Valley
# Eastleigh
# New Forest
# Southampton
# Portsmouth
Hertfordshire

**Hertfordshire** (pronunciado "/Hartfordshire/" ou "/Harfordshire/", os británicos empregan a miúdo o compendio "Herts" para designar o condado) é un condado que se atopa dentro do Reino Unido. Boa parte do sur do condado atópase na periferia norte da capital inglesa, Londres.O condado está arrodeado dos condados de Essex no leste, Buckinghamshire ao oeste, e tanto Bedfordshire como Cambridgeshire ao norte.
Kirill Kilpalin

**Kirill Vasilevich Kilpalin**, nado en 1930 e finado en 1991, foi un pintor e escritor alutor.

## Traxectoria
Naceu na aldea de Hailin o 5 de outubro de 1930 nunha familia dedicada aos labores tradicionais do seu pobo, a caza e o pastoreo, seu pai morreu cando el tiña un ano e a súa nai, Anna, foi quen educou. A comezos da década de 1940 os habitantes da súa aldea foron asentados polas autoridades noutra aldea veciña, Tilichiki, deixando o estilo de vida tradicional. Ao rematar os estudos obrigatorios traballou como inspector de pesca e como pastor. En 1957 participou na primeira exposición colectiva, expoñendo as súas acuarelas e debuxos e decidiuse a estudar arte en Vladivostok. Desde 1962 residiu entre o seu pobo dedicándose á caza e á pesca. A súa obra pictórica exponse no Museo de Kamchatka, no Museo de Koriakia, no Museo de Arte Contemporánea de Rusia en Suzdal e en coleccións particulares. A súa obra consiste en retratos, mitoloxía e vida tradicional dos alutor. Nas súas composicións, coloristas e avermelladas o individuo destaca sobre a natureza.

Interesado polas tradicións, contos e lendas do seu pobo, a partir de 1950 comezou a escribir contos tradicionais en verso, postumamente publicouse en 1993 en forma de libro unha escolma de contos seus ao estilo tradicional, *Ani: skazki Severa*, que constitúe a primeira e ata agora última mostra de literatura escrita en alutor. Morreu o 5 de decembro de 1991.
Saneamento

**Saneamento** é a actividade relacionada co abastecemento de auga potable, a xestión de augas pluviais, a recollida e tratamento da rede de sumidoiros, a limpeza urbana, a xestión de residuos sólidos e o control de pragas e calquera tipo de axente biolóxico patóxeno, dirixido á saúde das comunidades. É o conxunto de procedementos adoptados nunha determinada rexión co fin de proporcionar unha boa situación hixiénica sa aos habitantes.
[miniatura|Rúa sen recollida de sumidoiros en [Distrito Federal (Brasil) | Distrito Federal]]

[miniatura|Estación de bombeo , parte do sistema de saneamento e drenaxe da cidade de [Nova Orleáns.]]
O **saneamento** do medio das grandes cidades, é dicir, o do medio urbano onde reside o home contemporáneo, é motivo do estudo das instalacións sanitarias, posto que dito medio ten unha influencia decisiva sobre o benestar e a saúde da poboación. As estatísticas rexistradas en diversos países amosan un notábel descenso da taxa de mortalidade coa habilitación dos servizos de augas correntes e os desaugadoiros cloacales, que vén sendo a implantación dunha rede de saneamento urbano, que ten por finalidade resolver a subministración de auga potábel á poboación, atender a evacuación das augas negras, as de chuvias e a eliminación dos lixos. Afronta tamén a protección do medio:
* do aire polas emanacións de gases tóxicos, olores, pos e fumes;
* dos cursos de auga e outras fontes de aprovisionamento, por descargas de líquidos domiciliarios e industriais de natureza contaminante.
Así mesmo tamén ten grande importancia a evacuación dos residuos domiciliarios. A eliminación destes residuos determina, co tempo, a necesidade de tomar medidas para evitar a contaminación das canles onde se verquen os líquidos cloacais.
Auga potable

miniatura|dereita|Auga potable
Denomínase **auga potable** á auga que pode ser consumida por persoas e animais sen risco de contraeren enfermidades. O termo aplícase á auga que foi tratada para o seu consumo humano segundo unhas normas de calidade promulgadas polas autoridades locais e internacionais.

## España 
En España, a normativa que regula as características e controis da auga potable e da súa subministración é o Real decreto 140/2003, que estabelece valores máximos e mínimos para o contido en minerais, diferentes ións como cloruros, nitratos, nitritos, amonio, calcio, magnesio, fosfato, arsénico etc., ademais dos límites máximos dos xermes patóxenos. O pH da auga potable debe de estar entre 6,5 e 8,5. Os controis sobre a auga potable adoitan ser máis severos cós controis aplicados sobre as augas minerais embotelladas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Real decreto 140/2003, de 7 de febreiro, polo que se estabelecen os criterios sanitarios da calidade da auga de consumo humano (BOE nº 45, de 21.02.2003) https://web.archive.org/web/20120222090817/http://www.boe.es/aeboe/consultas/bases_datos/doc.php?coleccion=iberlex&id=2003%2F03596
Bartolomé Mitre

**Bartolomé Mitre Martínez**, nado en Buenos Aires o 26 de xuño de 1821 e finado na mesma cidade o 19 de xaneiro de 1906, foi un militar, xornalista e político arxentino, que foi presidente da Arxentina entre 1862 e 1868. Foi tamén gobernador da provincia de Buenos Aires entre 1860 e 1862.

## Primeiros anos 
Naceu na cidade de Buenos Aires, na actual esquina de Suipacha e Peatonal Lavalle. Exiliouse no Uruguai, como outros opositores a Juan Manuel de Rosas, durante o goberno deste; actuou como soldado e xornalista no Uruguai, Perú, Chile e Bolivia. Atopábase neste último país en 1848, cando debeu desterrarse por causa da revolución; viaxaría ao Perú e logo a Chile, onde sería coredactor de Juan Bautista Alberdi, director do xornal *El Comercio* de Valparaíso. Nesa cidade, publica Manuel Blanco Encalada e Thomas Cochrane.

Máis tarde, escribiría en *El Progreso*, diario que creara Domingo Faustino Sarmiento, desde onde pregoou a indivisibilidade territorial da soberanía americana, defendeu o dereito de pensamento dos estranxeiros (sempre que non atentasen contra a soberanía dos países que os acollían) e a democracia nun sentido integral, e emprendeu campañas para mellorar social e economicamente ao pobo.

## Volta a Arxentina 
Regresou a Arxentina despois do derrocamento de Rosas, e liderou a rebelión da provincia de Buenos Aires contra o sistema federal que a Constitución Arxentina de 1853, patrocinada por Justo José de Urquiza, impoñería; ocupou diversos cargos de relevancia no goberno provincial logo da secesión da provincia, ata que en 1859 foi derrotado militarmente por Urquiza, que buscaba reincorporar a Buenos Aires á Confederación Arxentina.

Con todo, misteriosamente foi vencedor na batalla de Pavón (1861), despois que Urquiza se retirase case sen presentar batalla; Buenos Aires reincorporaríase á Confederación, aceptando a Constitución de 1853 pero introducindo cambios que a beneficiaron na reforma de 1860.

En outubro de 1862 Mitre foi elixido presidente da Arxentina. Durante o seu mandato estendeuse o sistema ferroviario, organizou o exército, difundiu o ensino en todos os niveis, mellorou o servizo postal, organizou a Suprema Corte de Xustiza, saneou a moeda, regularizou a débeda pública, adoptouse o sistema métrico decimal e fundouse o crédito público. Ademais desenvolveuse a Guerra da Tripla Alianza, onde a Arxentina, aliada ao Brasil e o Uruguai invadiron ao Paraguai.

Mitre tamén foi o fundador do xornal *La Nación*, un dos diarios máis influentes da América Latina, que desde 1870 séguese a publicar e foi sempre dirixido polos seus descendentes.

En 1890, fronte á crise do goberno de Miguel Juárez Celman, formou parte da recentemente fundada Unión Cívica, da que logo se separaría a Unión Cívica Radical.

Os seus restos mortais descansan no Cemiterio da Recoleta, na cidade de Buenos Aires.
Anne-Sophie Mutter

**Anne-Sophie Mutter**, nada en Rheinfelden, Baden, o 26 de xuño de 1963, é unha violinista alemá.

## Traxectoria 
Comezou tocando o piano cando tiña cinco anos e decontado comezou a tocar o violín, estudando cos mestres Erna Honigberger e, despois da morte deste, con Aida Stücki.

Despois de gañar varios premios deixou a escola para dedicarse exclusivamente á arte. Con 13 anos, o director Herbert von Karajan convidouna a tocar coa Filharmónica de Berlín. En 1977 fixo a súa estrea no Festival de Salzburgo coa English Chamber Orchestra baixo as ordes de Daniel Barenboim. Aos 15 anos, Mutter realizou a súa primeira gravación do terceiro e quinto concerto para violín de Mozart con von Karajan e a Filharmónica de Berlín.

No ano 1980 realizou a súa estrea nos Estados Unidos coa Filharmónica de Nova York dirixida por Zubin Mehta. En 1985, con 22 anos, foi nomeada membro honorario da Royal Academy of Music (Londres) e encabezou a súa facultade de estudos internacionais de violín. En 1988 realizou unha gran xira polo Canadá e os Estados Unidos, tocando por primeira vez no Carnegie Hall. En 1998 tocou e gravou para un CD e un DVD as Sonatas para Violín de Beethoven completas, acompañada por Lambert Orki. Esta interpretación emitiuse en televisións de todo o mundo.

Hoxe en día está considerada coma unha das máis prestixiosas violinistas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.anne-sophie-mutter.de 
* Páxina da artista en Deutsche Grammophon
Louza

miniatura|dereita|Artesanía en louza.
﻿Denomínase **louza** á terracota esmaltada ou vernizada, de pasta fina, porosa, absorbente e opaca. Esta pasta está composta de varias arxilas brancas mesturadas con terras silíceas calcinadas. Segundo sexa a clase de arxila así adquirirá a cor despois de cocida, que pode ser amarela, vermella, parda ou negra. Alcanza unha gran dureza e resistencia. O impermeabilizado da louza conséguese cun verniz fluído que contén sílice, minio, branco de chumbo e galena, todo isto moído en auga antes da súa cocción. É moi útil para os obxectos domésticos.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Flatulencia

miniatura|dereita
right|thumb|Son dunha flatulencia típica dun ser humano.
Unha **flatulencia**, vulgarmente denominada **peido**, é o residuo gasoso da dixestión que sae polo ano.

Os gases orixinados pola fermentación bacteriana (principalmente hidróxeno e metano) supoñen aproximadamente as ¾ partes do total da flatulencia. En persoas sas, a frecuencia de evacuación de gases a través do recto é variábel.

## Proceso 
Durante a dixestión, os encimas segregados polo páncreas e o estómago encárganse de romper moléculas grandes, a fin de que poidan ser absorbidas no intestino delgado. Isto xera sempre residuos que o corpo ten que eliminar en forma sólida e líquida (que podemos relacionar cos excrementos) e en forma gasosa (peidos, bufos ou ventosidades).

A procedencia do peido está ligada ao pudor, e xunto cos sons que produce cando é expulsado, fan que estea vinculado ao humor escatolóxico.

## Composición 
A flatulencia humana está composta de:

* Nitróxeno (inxerido, 70-85 %)
* Hidróxeno (producido por uns microbios e consumido por outros, 0-50 %)
* Dióxido de carbono (producido por microbios aerobios ou inxerido, 10-30 %)
* Metano (producido por microbios anaerobios, 0-10 %)
* Osíxeno (inxerido, 0-10 %).

## Cheiro dunha flatulencia 
O intenso mal cheiro característico provén de trazas doutros constituíntes producidos pola ruptura de proteínas:

* Ácido butírico (cheiro a manteiga rancia).
* Compostos do xofre.
* Sulfuro de hidróxeno (cheiro a ovos podres).
* Disulfuro de carbono.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Feces
* Urina
Cloaca

miniatura|dereita|300px|Tubaxe á intemperie para unha rede de sumidoiros
Denomínase **cloaca**, **colector** ou **sumidoiro colector** ao tramo da rede de sumidoiros pública que colecta diversos ramais de sumidoiro. Constrúese baixo terra, a miúdo por medio das rúas importantes, de maneira que cada unha das vivendas desa vía poidan conectarse para a evacuación apropiada das augas residuais.

## Sistema e deseño
Cada conexión pertencente a unha vivenda chámase *acometida* ou *unión domiciliaria*. Comprende a canalización que vai dende o pozo de resalte ou dende a cámara de inspección final da vivenda até o colector. Tanto os colectores como as unións domiciliarias deben ser proxectadas con certo grao de pendente para permitir o fluxo das augas por gravidade, pero nunca excesiva, para evitar velocidades excesivas e risco de erosión. Así mesmo, as súas xuntas deben ser herméticas para evitar filtracións de augas residuais ao terreo e para impedir o ingreso da auga de chuvia, as infiltracións do terreo circundante ou a introdución de raíces. Por outra banda, deben ser chas a fin de que non se produzan obstrucións por acumulación de pelos, teas, cueiros e outros elementos habitualmente botados á rede de sumidoiros, a pesar de estar prohibido.

O libre fluxo da auga dentro das unións domiciliarias e colectores verifícase habitualmente por medio da proba da bóla, artefacto que debe discorrer sen inconvenientes dende o sitio en que se introduciu ata onde se está a efectuar o exame.

É conveniente que o deseño e construción destas instalacións sexan realizados por profesionais ou técnicos autorizados.
Benetice, Havlíčkův Brod

**Benetice** é unha pequena aldea preto de Svetlá nad Sázavou, República Checa. En 2011 tiña 30 habitantes.

## Historia 
Anteriormente había unha fábrica de vidro en Benetice. Aínda que a fábrica pechou, os nomes dalgúns lugares proveñen desa fábrica como *na sušírnách* ou o lago coñecido como *Sklárenský rybník*.

Existe unha área recreativa en Benetice, que foi antigamente utilizado como campamento pioneiro (pioneiro eran os membros dunha organización semellante ao movemento Scout na época comunista na República Checa e outros países do leste) e era utilizado polos mozos que chegaran desde Hungría, Polonia e Alemaña.

Un tileiro medra nos campos da aldea Benetice, plantado en 1945. Desde a aldea pódese ver o castelo de Lipnice.

## Fotos 

Ficheiro:Benetice 1.jpg
Ficheiro:Benetice 2.jpg
Ficheiro:Benetice 3.jpg
Ficheiro:Benetice naves.jpg
Ficheiro:Benetice prijezd od Svetle nad Sazavou.jpg
Ficheiro:Benetice prijezd od Ledce nad Sazavou.jpg
Ficheiro:Benetice tabor.jpg
Ficheiro:Benetice pohled na druhy breh Sazavy.jpg

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* www.benetice.eu