open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Teatro Académico Mozo de Kíiv

O **Teatro Molodyy Académico Nacional de Kíiv** () é un teatro mozo en Kíiv, Ucraína. Foi fundado en 1979 e aberto o 14 de decembro de 1979. A primeira actuación do Teatro Mozo foi o 26 de abril de 1980. Desde 1985 até o presente, o teatro atópase nunha mansión na rúa Prorizna, casa 17, a cal aloxou en anos diferentes un edificio de apartamentos, un club de oficiais, o Teatro Mozo (Lesya Kurbasa) e o cine "Komsomolets de Ucraína".

## Historia 
O aniversario do teatro considérase que é o 14 de decembro de 1979, cando a tivo lugar a primeira reunión da compañía do teatro. A primeira actuación do Teatro Mozo tivo lugar o 26 de abril de 1980.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Modo de xogo de Pokémon

O **obxectivo básico dos xogos de Pokémon** é capturar e adestrar as criaturas ficticias chamadas "Pokémon" e usalas en batallas contra outros adestradores. Cada nova xeración de xogos baséase no concepto de introducir novos Pokémon, obxectos e conceptos sobre o modo de xogo. Algúns dos conceptos xerais presentáronse noutras partes da franquía antes de seren introducidos nos xogos; as batallas apareceron no anime antes de ser introducidas nos xogos e as habilidades Pokémon son semellantes ós poderes Pokémon presentados no *Pokémon Trading Card Game*, que tamén introduciu os "Shiny Pokémon", o fenómeno segundo o cal algúns Pokémon son de cores diferentes dos orixinais. O xogo competitivo de Pokémon e onde os xogadores de todo o mundo loitan entre eles con Pokémon. Porén, require algunha estratexia que implique ter Pokémon con estatísticas altas. e elixir movementos supereficaces.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Esporocarpo (fentos)

miniatura|250px|Órganos e ciclo de vida dun fento típico
En botánica reciben o nome de **esporocarpo** certos receptáculos globosos ou reniformes que presentan os fentos da orde das salviniais ou hidropteridais.

## Etimoloxía 
O termo está formado pola unión dos elementos *esporo*- e -*carpo*, ambos tirados do grego antigo. O primeiro deriva de σπόρος *sopóros*, "semente", e o segundo de καρπός *karpós*, "froito". O termo fai alusión a un "froito esporóforo" (que procede dunha   espora, non seminífero, é dicir, non dunha semente).

## Estrutura
O esporocarpo está constituído por unha cuberta que, nuns casos, representa un lóbulo foliar transformado e, noutros, é homóloga a un indusio dentro da cal contén un ou varios soros. Nas marsileáceas, que presentan esporocarpos do primeiro tipo, cada un destes contén dous ou máis soros e macro e microsporanxios; está divididoen compartimentos e sustentado por un pedículo máis ou menoss longo que xorde da base dunha folla (fronde). Nas salviniáceas o esporocarpo non encerra máis que un soro, e este componse só de  macro e micosporanxios; neste caso, como é natural, é unilocular. Os escporocarpos ábrense ao maduraren.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Font Quer, P. (1993): *Diccionario de botánica*. Barcelona: Editorial Labor. ISBN 84-335-0078-3.

### Outros artigos 
* Esporocarpo
Esporocarpo (homónimos)

En botánica o termo **esporocarpo** poder referirse a:
***Esporocarpo**, corpo frutífero dos fungos.
***Esporocarpo**, estrutura que contén os  soros de certos tipos de fentos.
Won surcoreano

O **won surcoreano** (en coreano: 대한민국 원, *Daehan Minguk weon*), ou simplemente **won** (원), é a moeda oficial de Corea do Sur. Divídese en 100 jeon, aínda que non existen moedas con esta denominación. O seu código ISO 4217 é **KRW** e o seu símbolo ₩.

## Historia 
Antes de 1910, o won era a moeda oficial do Imperio de Corea. Durante a ocupación xaponesa, o won substituíuse polo ien coreano, o cal estaba á par co ien xaponés.

En 1945, despois da segunda guerra mundial, Corea dividiuse en dous estados, resultando en dúas moedas diferentes, ambas chamadas won. O surcoreano fixouse inicialmente ao dólar estadounidense a unha taxa de cambio de 1 USD = 15 won. Posteriormente houbo unha serie de desvalorizacións seguidas, en parte a causa da guerra de Corea.

A causa da rápida desvalorización do won, o 15 de febreiro de 1953 foi substituído polo hwan, cunha taxa de 1 hwan = 100 won.

O won sería novamente reintroducido o 10 de xuño de 1962, cunha taxa de 1 won = 10 hwan. O 4 de decembro de 1997 firmouse un acordo co Fondo Monetario Internacional para permitir a súa libre flutuación no mercado. Pouco tempo despois, debido á crise financeira asiática, foise desvalorizando ata case a metade do seu valor, ao igual que outras divisas do continente.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía de Corea do Sur
* Won norcoreano
Nintendo Switch

A **Nintendo Switch** (en ; *Nintendō Suitchi*) é unha videoconsola desenvolvida por Nintendo e lanzada internacionalmente na maioría de rexións do mundo o 3 de marzo de 2017. A consola é unha tableta que pode acoplarse para funcionar como unha consola caseira ou un dispositivo portátil, o que a converte nunha videoconsola híbrida. Os seus controladores sen cable Joy-Con, con botóns estándar e joystick analóxico direccionais, detección de movemento e retroalimentación táctil, pódense conectar a ámbolos dous lados da consola para poder xogar en estilo portátil. Tamén se poden conectar a un accesorio de agarre para desfrutar unha forma de consola doméstica tradicional gamepad, ou poden usar individualmente na man como o Wii Remote e Nunchuk, permitindo modos multixogador.

Como consola de oitaba xeración, Nintendo Switch compite no mercado coa Xbox One de Microsoft e a PlayStation 4 de Sony. Case tres millóns de consolas foron vendidas durante o primeiro mes após o lanzamento, superando a proxección inicial de Nintendo de dous millóns de unidades, e superando no primeiro ano máis de 14&nbsp;millóns de unidades vendidas en todo o mundo, superando tamén as vendas totais de Wii U. A comezos de 2018, a Switch converteuse na consola caseira que máis rapidamente se vendeu no Xapón e nos Estados Unidos. Ata o mes de decembro de 2020, a Nintendo Switch e Nintendo Switch Lite vendeu máis de 79&nbsp;millóns de unidades en todo o mundo. As vendas de Switch estiveron fortemente vinculadas ás vendas de seis títulos de Nintendo, *The Legend of Zelda: Breath of the Wild*, *Mario Kart 8 Deluxe*, *Super Mario Odyssey*, *Super Smash Bros. Ultimate*, *Pokémon Sword* e *Shield* e *Animal Crossing: New Horizons*, cada un deles vendendo máis de vinte millóns de unidades.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Hunspell

O **Hunspell** é un corrector ortográfico e analizador morfolóxico desenvolvido para idiomas con morfoloxía rica, palabras compostas e codificacións de caracteres complexos.
Foi creado orixinalmente para o húngaro. Ten como base o MySpell e é compatíbel cos dicionario do MySpell. É software libre e úsano LibreOffice e Firefox.
Universidade Bocconi

A **Universidade Comercial Luigi Bocconi** é unha universidade privada en Milán, Italia, especializada no ensino da economía. Foi fundada o 10 de novembro de 1902 por Ferdinando Bocconi, propietario dos almacéns Bocconi, que foron posteriormente vendidos a dous das familias máis ricas de Milán que, coa axuda do poeta italiano Gabriele D'Annunzio, convertéronos nos actuais grandes almacéns "La Rinascente". Ferdinando fundou a universidade co nome do seu fillo Luigi, morto na Batalla de Adua (Etiopía) en 1896.

## Historia 
A Universidade Bocconi é unha das primeiras universidades do mundo en ofrecer unha licenciatura en Economía e a primeira de Italia. Desde a súa fundación a Universidade defendeu o liberalismo, o pluralismo e o progreso social e económico. Hoxe en día, é unha universidade de nivel internacional en economía, negocios e dereito. Dedícase tamén á investigación obtendo fondos de institucións nacionais e internacionais sendo un nodo importante da rede de universidades de economía e negocios. Conta cun programa de intercambio co Dartmouth College e a Universidade de Nova York.

## Características institucionais 
O actual reitor é Gianmario Verona e o presidente é Mario Monti.

A pesar do custo máis ben elevado respecto da media italiana, a Bocconi é unha organización sen beneficios, é dicir, as taxas universitarias reinvístense totalmente na actividade didáctica, de investigación e na organización de eventos, cursos... A universidade organiza estancias empresariais de tres meses de duración tras a conclusión da especialización e conta coa **SDA Bocconi School of Management** -unha das máis importantes escolas de negocio de Europa, fundada en 1971.

## Edificios 
O campus da Universidade Bocconi en Viale Bligny, ademais de comprender os antigos edificios de vía Sarfatti, a Igrexa de San Ferdinando e a Biblioteca, inclúe os novos edificios: o "Velodromo", un edificio oval de catro pisos proxectado por Ignazio Gardella, para un total de 4500 prazas, o Centro Lingüístico, o SEDIN e a Scuola di Direzione Aziendale. O 31 de outubro de 2008, foi inaugurado o Edificio Roentgen, proxectado do estudo Grafton Architects (integrado por Yvonne Farrell e Shelley McNamara). O edificio obtivo o Premio World Building of the Year no World Architecture Festival de Barcelona. Amais, contan cunha segunda aula magna de 1000 postos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* *SDA Bocconi* - Sitio web oficial da escola de negocios.

* *Bocconi University* - Sitio web internacional da universidade.
Pousada, Bando, Santiago de Compostela

**Pousada** é unha aldea da parroquia de Bando, no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE, en 2020 tiña 26 habitantes (dezasete homes e nove mulleres).

## Xeografía 
Está situado na estrada que vai ao monte Godos e Bando de Arriba. Pola aldea pasa o rego de Aríns.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bando 
### Parroquias de Santiago de Compostela
Tecolotes de los Dos Laredos

Os **Tecolotes de los Dos Laredos**, antes coñecidos como **Tecolotes de Nuevo Laredo**, son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1940, ten a súa sede nas cidades de Nuevo Laredo, en México, e de Laredo, nos Estados Unidos, sendo o único club de béisbol do mundo binacional. Os Tecolotes posúen no seu palmarés cinco títulos de liga. Utiliza como recintos de xogo como local o Parque la Junta en Nuevo Laredo e o Uni-Trade Stadium en Laredo, ambos con capacidade para 6.000 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Salmoneo

Na mitoloxía grega, **Salmoneo** foi fillo de Eolo e Enáreta. Aínda que era orixinario de Tesalia, emigrou e converteuse no rei da Élide, onde fundou a cidade de Salmone (ou Salmonia).

Era irmán de Atamante e de Sísifo. Casou con Alcídice e foi o pai de Tiro, pero Alcídice morreu e casou en segundas nupcias con Sidero, que foi moi cruel coa súa filla. 

Sísifo pretendeu matar ó seu irmán Salmoneo e o oráculo díxolle que debía ter fillos con Tiro  e que eles o vingarían. Así o fixo, pero Tiro, cando soubo a razón, preferiu matar ós seus propios fillos, aínda meniños. Sísifo sería castigado a intentar subir ata a cima dun monte unha rocha que caía unha e outra vez cando estaba a piques de alcanzar o cume .

O orgullo de Salmoneo levouno a querer igualarse ó mesmo Zeus. Para demostrar ós seus conveciños que era o señor do trono construíu unha estrada con pavimento de bronce sobre a que conducía a súa cuadriga con rodas de cobre ou ferro, coa que arrastraba cadeas ou caldeiros de bronce, todo o cal provocaba un grande estrondo co que pretendía imitar o ruído dos tronos de Zeus. Simultanemanente lanzaba fachos acesos pretendendo imitar os raios .

Créndose un deus, obrigou ó seu pobo a adoralo a el en lugar de a Zeus e ofrecerlle a el os sacrificios. Zeus castigou a súa soberbia (*Hybris* ) e impiedade lanzando un raio contra el , que o destruíu, á vez que á cidade de Salmone e tódolos seus habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*  
*  
*
Pokémon Mystery Dungeon

***Pokémon Mystery Dungeon*** (en  *Pokemon Fushigi no Danjon*) é unha serie spin-off de videoxogos da franquía *Pokémon* desenvolvida por Spike Chunsoft (anteriormente Chunsoft). Os xogos están protagonizados por unhas criaturas ficticias chamadas Pokémon que teñen a habilidade de falar a lingua dos humanos navegando a través dun alxube xerado aleatoriamente empregando movementos por quendas, un modo de xogo característico dos *Mystery Dungeon*. Ata o mes marzo de 2020, foron publicados once xogos en cinco plataformas diferentes, así como dúas adaptacións manga e numerosos especiais animados. Estes xogos están baseados en alxubes (“mystery dungeons”) onde se xeran mapas do chan de maneira aleatoria. Nos alxubes, os xogadores loitan contra outros Pokémon mentres obteñen obxectos e atopan escaleiras para chegar ó seguinte nivel, saíndo do alxube despois dun número fixo de niveis. Sumando tódolos títulos, a serie vendeu máis de 16,50 millóns de copias en todo o mundo.

## Videoxogos 
* *Blue*/*Red Rescue Team* (2005)
** *Rescue Team DX* (2020)
* *Explorers of Time*/*Darkness*/*Sky* (2007)
* *Fire*/*Storm*/*Light Adventure Team* (2009)
* *Gates to Infinity* (2012)
* *Super Mystery Dungeon* (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Viikinsaari

**Viikinsaari** é unha illa e un parque familiar situada no lago Pyhäjärvi, a uns 20 minutos en barco do centro de Tampere (Finlandia). A illa ten unha superficie de 0,149 km²

A liña que conecta a cidade coa illa é responsabilidade de Suomen Hopealinja, cuxos barcos saen do porto de Laukontori.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Viikinsaari
Salmoneo (homónimos)

O nome de **Salmoneo** pode designar a:

* **Salmoneo**, un personaxe da mitoloxía grega, rei da Élide e castigado por Zeus pola súa soberbia.
* **Salmoneo**, un cráter de Tetis, unha lúa do planeta Saturno
Regnellidium

***Regnellidium*** é un xénero monotípico de pteridófitas da clase das polipodiópsidas, orde das salviniais, un dos tres integrados na familia das marsileáceas.

## Taxonomía 
### Descrición 
#### Xénero 
O xénero foi descrito en 1904polo botánico sueco Carl Axel Magnus Lindman, nun traballo publicado en *Arkiv för Botanik utgivet av K. Svenska Vetenskapsakademien* **3** (6): 2.  

#### Especie 
A súa única especie, *Regnellidium diphyllum*, orixinaria do Brasil, foi descrita igualmente por Lindman, e publicada no traballo antecitado.

### Especie fósil 
Encontrouse unha especie fósil, *†Regnellidium upatoiensis* en estratos do Cretáceo do leste dos Estados Unidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lupia, R.; Schneider, H.; Moeser, G. M.; Pryer, K. M. & Crane, P. R. (2000): "Marsileaceae Sporocarps and Spores from the Late Cretaceous of Georgia, U.S.A". *International Journal of Plant Sciences* **161** (6): 975–988.
* Mabberley, D, J. (197): *The Plant‐Book. A portable dictionary of the vascular plants*. 2ª ed. Cambridge, Nova York, EUA/Melbourne, Australia: Cambridge University Press. ISBN 0-5214-1421-0.

### Outros artigos 
* Salviniais
* Marsileáceas

### Ligazóns externas 
* Regnellidium diphyllum Lindm. na EOL.
Marsileáceas

A das **marsileáceas** (*Marsileaceae*) é unha familia de pteridófitas da clase das polipodiópsidas unha das dúas integradas na orde das salviniales.

## Taxonomía 
### Descrición 
A familia foi descrita en 1802 polo botánico francés Charles-François Brisseau de Mirbel, nun traballo publicado en *Hist. Nat. Vég*. **5**: 126.

### Xéneros 
A familia comprende os seguintes xéneros:
* *Marsilea* L.
* *Pilularia* L.
* *Regnellidium* Lindm. 

## Características 
miniatura|esquerda|150px|*Pilularia globulifera* 
Son plantas acuáticas ou anfibias, rizomatosas, con talos que crecen na superficie do solo ou son subterráneos.O talo principal é longo, arrástrase polo chan e dá lugar a brotes longos ou curtos só nos nós, con pelos adheridos lateralmente, multicelulares. As raíces xorden nos nós e tamén ao longo dos entrenós.Os frondes son dísticos, con pecíolos longos, ás veces filiformes e sen láminas expandidas.Os soros aparecen dentro de corpos duros, esféricos ou reniformes, denominados esporocarpos, que xorden en talos curtos cerca ou na base dos pecíolos.Os esporanxios son de dou tipos, e nacen dentro do mesmo soro e esporocarpo; o macrosporanxio contén unha soa macróspora; os microsporanxios conteñen de 20 a 64 micrósporas.Os gametófitos quedan dentro das esporas; os microgametófitos están formados só por unhas poucas células; os megagametófitos sobresaen das esporas, cada un con cadanseu arquegonio simple.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Novikoff, A. & Barabasz-Krasny, B. (2015): "System of Embryophytes". En:  Novikoff A. & Barabasz-Krasny B. Modern Phytomorphology. System of Embryophytes. 

### Outros artigos 
* Salviniais

### Ligazóns externas 
* Water Clover Family. Marsileaceae na EOL.
Władysław Horodecki

**Władysław Horodecki**, nome completo **Leszek Władysław Dezydery Horodecki** (), nado en Sholudky, Podillia (Imperio Ruso) o 4 de xuño de 1863 e finado en Teherán, Irán o 3 de xaneiro de 1930, foi un arquitecto polaco, máis coñecido polos seus edificios de estilo Art Nouveau en Kíiv e Imperio ruso, como a Casa con Quimeras, a Catedral Católica de San Nicolao en Kíiv e o Museo Nacional de Arte de Ucraína.

## Traxectoria
Horodecki naceu no seo dunha familia nobre szlachta polaca da rexión de Podillia (a actual Nemyrivskyi Raion, no Óblast de Vinnytsia en Ucraína). Graduouse na Academia Imperial de Artes de San Petersburgo en 1890, trasladándose despois a Kíiv onde viviu case trinta anos. En 1920 emigrou a Varsovia, trasladándose finalmente a Teherán, onde morreu en 1930.

Unha das rúas de Kíiv, deseñada por Horodecki, (entre a praza central de Kíiv chamada Maidan Nezalezhnosti e a Casa con quimeras) foi rebautizada na súa honra en 1996. Historicamente a rúa chamábase Mykolaivska e durante a era soviética coñecíase como rúa Karl Marx.

## Galería de imaxes

Ficheiro:St. Nicholas Cathedral, Kiev 02.jpg|A Catedral Católica de San Nicolao en Kíiv.
Ficheiro:Музей старожитностей і мистецтв.png|O Museo Nacional de Arte de Ucraína.
Ficheiro:Караимская кенасса в Киеве.jpg|Sinagoga Karaim Kenesa.
Ficheiro:House with chimaeras.jpg|Vista frontal da Casa con Quimeras.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*  Ensaio sobre o traballo de Horodecki
Serhii Plokhy

**Serhii Plokhy** ou **Plokhii**, nado en Nizhnii Novgorod o 23 de maio de 1957, é un historiador, profesor de historia ucraína na Universidade Harvard, autor de varias obras de historia rusa e ucraína.

É autor de títulos como *The Cossacks and Religion in Early Modern Ukraine* (2001), *Tsars and Cossacks: A Study in Iconography* (2002), *Religion and nation in modern Ukraine* (2003), *Unmaking Imperial Russia: Mykhailo Hrushevsky and the Writing of Ukrainian History* (2005), *The Origins of the Slavic Nations: Premodern Identities in Russia, Ukraine, and Belarus* (2006), *Ukraine and Russia: Representations of the Past* (2008), *Yalta: The Price of Peace* (2010), *The Cossack Myth: History and Nationhood in the Age of Empires* (2012), *The Last Empire: The Final Days of the Soviet Union* (2014) ou *The Gates of Europe, A History of Ukraine* (2015).

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Plokhy, Serhii. *The Origins of the Slavic Nations. Premodern Identities in Russia, Ukraine, and Belarus.* Cambridge University Press, 2006. ISBN 978-0-521-86403-9
* Данилевский И. И. *Древняя Русь глазами современников и потомков (IX-XII вв.)*; Курс лекций: Учебное пособие для студентов вузов.— М.: Аспект Пресс, 1998. ISBN 5-7567-0219-9.  Danilevski, Ígor. *Antigua Rus vista por contemporáneos y sus descendientes (siglos IX-XII)*; Ciclo de conferencias: Manual para estudantes de Universidade. Moscova: Editorial Aspekt Press, 1998 (en ruso).

### Ligazóns externas 
* Páxina de Serhii Plokhy no sitio da Universidade de Harvard
Charles-François Brisseau de Mirbel

**Charles-François Brisseau de Mirbel**, nado o 27 de marzo de 1776 en París, e finado o 12 de setembro de 1854 en Levallois-Perret, Illa de Francia, foi un botánico e político francés.

## Traxectoria 
Aos 20 anos converteuse en naturalista axudante no Museo Nacional de Historia Natural de Francia. En 1802 publicou un importante ''Traité d'anatomie et de physiologie végétales*, o que fixo que fora consideralo o pai da citoloxía, a histoloxía e a fisioloxía das plantas. En 1803 obtivo o posto de administrador dos xardíns do Château de Malmaison, de París. As súas publicacións valéronlle para, en 1808, ingresar na Academia de Ciencias de Francia e obter a cátedra de Botánica na Sorbona.

Durante a Restauración, o seu amigo Élie Decazes, ministro da Policía en 1815 e presidente do Consello de Ministros de Lois XVIII en 1819, ofreceulle un posto de Secretario Xeral. Pero a caída do goberno en 1829, preludio da Revolución de 1830, marcou o fin das súas ambicións políticas e obtivo unha cadeira no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.

A súa segunda esposa, Lizinska de Mirbel (de solteira Lizinska Aimée Zoé Rue), foi unha famosa miniaturista nos círculos da Corte.

## Algunhas publicacións 
* *Histoire naturelle, générale et particulière de plantes*, 1802-1806.
* *Exposition de la théorie de l'organisation végétale*, 1809.
* *Traité d'anatomie et de physiologie végétale*, 1813.
* *Éléments de physiologie végétale et de botanique'', 1815.

## Honores 
Foi membro da Membro da Academia de Ciencias de Francia, da Royal Society e da Academia Leopoldina, e cabaleiro da Légion d'Honneur.

En 1877, unha parte da rúa de l'Abbé-de-l'Épée no 5e arrondissement de París pasou a denominarse rúa de Mirbel na súa honra.

### Eponimia 
O xénero *Mirbelia* Sm. 1805 foi nomedo no seu honor. 

## Abreviatura 
A abreviatura **Mirb.** emprégase para recoñecer a Charles-François Brisseau de Mirbel como autoridade na descrición e taxonomía en botánica. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gillispie, Charles Coulston, ed. (1970): "Mirbel, Charles Francois Brisseau De (1776-1854)" *Dictionary of Scientific Biography: Volumes I-XIV*.  Nova York: Charles Scribner's Sons.

### Ligazóns externas 
* Lista dos taxons descritos por Charles François Brisseau de Mirbel no IPNI.
GameSpot

**GameSpot** é unha páxina web especializada en videoxogos que achega novas, análises, recensións e informacións relevantes sobre os xogos lanzados no mercado. O sitio web foi creado en maio de 1996 por Pete Deemer, Vince Broady e Jon Epstein. Foi comprado pola ZDNet, unha marca que, tempos despois, foi adquirida pola CNET, a actual dona de GameSpot. O enderezo web de GameSpot.com é un dos sitios web máis consultados do mundo, de acordo co servizo Alexa Internet.

## Historia 
En xaneiro de 1996, Pete Deemer, Vince Broady e Jon Epstein renunciaron ós seus postos en IDG e founded SpotMedia Communications. SpotMedia lanzou *GameSpot* o 1 de maio de 1996.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Cataplexía

A **cataplexía** consiste en episodios súbitos e xeralmente breves de perda bilateral do ton muscular durante a vixilia. 

## Características 
A maioría das veces os episodios aparecen en relación con emocións intensas; durante o acceso, a hipotonía ou flaccidez muscular fai que a persoa caia repentinamente.

## Na narcolepsia 
Pode ser o primeiro síntoma da narcolepsia, aínda que adoita presentarse despois da manifestación da somnolencia diúrna, mais existe a posibilidade de que non se dea. É considerada como o único síntoma específico da narcolepsia xa que o resto poden afectar a outras enfermidades ou trastornos. A prevalencia de cataplexía en narcolépsicos varía moito, cun rango entre 60 % e 90 %.

A cataplexía é a supresión anormal da actividade motora esquelética (é coma se os músculos se desactivasen). En persoas sas ten lugar durante o sono MOR; con todo, nos narcolépticos que sofren cataplexía esta inhibición prodúcese anormalmente fóra do contexto do sono e maniféstase como un ataque catapléxico.

A investigación sobre a cataplexía centrouse nas células da formación reticular caudal que controlan a relaxación muscular durante o sono MOR: as células do núcleo magnocelular do bulbo raquídeo. 

É un trastorno do sono paradoxal, presente con gran frecuencia en narcolépticos, causado por unha inhibición xeneralizada das neuronas motrices por intrusión de elementos do sono MOR.

## Véxase tamén 
* Clasificación internacional dos trastornos do sono

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Expedición de Burke e Wills

miniatura|Mapa da expedición de Burke e Wills
 
A **expedición de Burke e Wills** foi unha expedición de exploración organizada en Australia pola Royal Society of Victoria en 1860-1861. Estaba formada por 19 homes dirixidos por Robert O'Hara Burke e William John Wills, e tiña como obxectivo cruzar por terra o continente australiano desde Melbourne, no sur, até o golfo de Carpentaria, no norte, a unha distancia de ao redor de 3 250 km. 

Nese momento, a maior parte do interior de Australia non fora explorado por persoas non indíxenas e era descoñecido para os colonos europeos.

A expedición partiu de Melbourne en inverno. O mal tempo, os camiños en mal estado e os carromatos avariados causaron que ao principio progresaran lentamente. Despois de dividir o grupo en Menindee, ás beiras do río Darling, Burke fixo un bo progreso, chegando ao río Cooper (*Cooper Creek*) a principios do verán. 

A expedición estableceu un campamento cun almacén e un agocho de víveres no río Cooper, e Burke, Wills e outros dous homes avanzaron cara a costa norte (aínda que os pantanos próximos a ela lles impediron chegar á mesma liña costeira setentrional).

A viaxe de regreso estivo chea de demoras, moi afectada polas chuvias monzónicas e, cando chegaron ao depósito no río Cooper, descubriron que fora abandonado só unhas horas antes. Burke e Wills morreron aproximadamente o 30 de xuño de 1861, a causa dunha deficiencia de tiamina provocada polo consumo dun *nardoo* mal preparado (o *nardoo*, ou *ngardu* era o esporocarpo do fento *Marsilea drummondii*, que era comido polos aborixes). 

Enviáronse varias expedicións de socorro, todas elas realizando novos achados xeográficos. En total, sete homes perderon a vida, e só un home, o soldado irlandés John King, cruzou o continente coa expedición e regresou vivo a Melbourne.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Phoenix, Dave (2015): *Following Burke and Wills across Australia*. Clayton, Victoria, Australia: CSIRO Publishing. ISBN 978-1-4863-0158-4.
* Van der Kiste, John (2011): *William John Wills: Pioneer of the Australian outback*. Stroud: History Press. ISBN 978-0-7524-5855-7.
Igrexa de Finlayson

A **igrexa de Finlayson** (en finés *Finlaysonin kirkko*) é un templo evanxélico luterano da cidade de Tampere, Finlandia. Está situada no barrio de Finlayson, na área da antiga factoría de Finlayson, no centro da cidade. O edificio de ladrillo foi construído en 1879 en estilo neogótico e deseñado por F. L. Calonius.

## Historia 
miniatura|Interior da igrexa.
A compañía Finlayson naceu en Tampere en 1820. Dende esa década, a construción da factoría involucrou tamén a construción doutros edificios de carácter social como un orfanato, unha escola, un hospital, unha caixa de aforros e a súa propia igrexa. O encargado da súa construción foi o daquela arquitecto municipal de Tampere F. L. Calonius. A construción do edificio tivo lugar entre os anos 1878 e 1879.

En 1979 foi renovada con motivo do seu centenario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre a igrexa de Finlayson 
* Visita virtual á igrexa en VirtualTampere.com
José Besteiro Fariñas

**José Besteiro Fariñas**, alcumado **Portu**, nado en Vigo o 23 de marzo de 1930 e finado en Alcalá de Guadaíra o 29 de novembro de 2007, foi un futbolista galego.

Desenvolveu a súa carreira deportiva en Andalucía, onde se converteu nun histórico do Betis, sendo o único xogador do equipo sevillano en subir dende a Terceira División ata a Primeira.

## Traxectoria 
Naceu en Vigo e aos 3 anos instalouse coa súa familia en Sevilla. 

En 1950 Pepe Valera fichouno para o Juventud Balompié, filial do Betis. O 26 de abril de 1952 debutou co primeiro equipo no campo de San Eufrasio fronte ao Iliturgi de Andújar, nun partido da Copa Andalucía. Xogou durante unha década no Betis, dende a Terceira División ata a Primeira, sendo o único futbolista do club en participar dos dous ascensos de 1954 e 1958. En 1959 foi o encargado de marcar a Pelé no partido que o Betis xogou contra o Santos no Estadio de Heliópolis.

En 1960 fichou polo Cádiz, co que xogou dúas tempadas en Segunda División, antes de retirarse do fútbol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Carta da revista Verde y Blanco a Portu na súa despedida .
Certame Internacional de Poesía en Lingua Galega Rosalía de Castro

O **Certame Internacional de Poesía en Lingua Galega Rosalía de Castro** é un premio literario convocado pola asociación cultural galega Rosalía de Castro de Cornellá. Naceu en 1987, sendo No ano 1987, sendo Henrique Fernández-Mon Sánchez presidente da asociación.. Ten como finalidade promover a poesía galega, e pretende ser unha homenaxe á poeta que dá o seu nome á Asociación e ao Certame. 

Publicáronse dous volumes que recollen os premiados dos dous primeiros lustros da celebración do certame pola editorial Sotelo Blanco. No ano 2019, baixo o patrocinio da Xunta de Galicia (Secretaría Xeral de Política Lingüística) volve a publicarse un terceiro  volume que recolle tódolos premiados dende 1997 até o ano 2018.

## Notas
Cistocarpo

En botánica denomínase **cistocarpo** a estrutura frutífera producida nas rodófitas despois da fecundación. 
miniatura|Julius von Sachs, o introdutor do termo
## Etimoloxía 
O termo *cistocarpo* está formado pola unión dos elementos  *cisto*- e -*carpo*, ambos os dous tirados das voces do grego antigo κύστις *kýstis* "bolsa", "vexiga", e καρπός *karpós*, "froito", unidos cun -*o*- epentético.

O nome cistocarpo aplícase menos frecuentemente cando o gonimoblasto, conxunto de filamentos que se orixinan no procarpo fecundado e que producen carpósporas, é dicir, cando non hai unha envoltura protectora.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Font Quer, P. (1993): *Diccionario de botánica*. Barcelona: Editorial Labor. ISBN 84-335-0078-3.
* Maggs, C. A. & Hommersand, M. H. (1993): *Seaweeds of the British Isles. Volume 1 Rhodophyta. Part 3A Ceramiales*. Londres: The Natural History Museum. ISBN 0-1131-0045-0.
Tatiana Yablonska

dereita|miniatura|200x200px|Selo de 1967 co seu cadro "O pan" de 1947
**Tatiana Nilovna Yablonska** (en cirílico ruso: *Татьяна Ниловна Яблонская* , ucraíno: Тетяна Нилівна Яблонська) nada en Smolensk o 11 de xullo jul./24 de xullo greg. de 1917 e finada en Kíiv o 17 de xuño de 2005, foi unha pintora ucraína. 

## Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia de profesores. Trasladáronse a Odesa en 1928, logo a Kamianets-Podilskyi e finalmente a Luhansk nos anos 1930. Tatiana estudou no Instituto de Arte de Kíiv e no taller de Fedir Krychevsky.

Foi membro da República Socialista Soviética de Ucraína (1951-1958), do Sindicato de Artistas de Ucraína desde 1944, da Unión de Artistas da URSS e da Academia Imperial das Artes.

Entre outros premios, galardoárona co de Artista do pobo da URSS en 1982, Artista dos anos da UNESCO, o de Heroína de Ucraína ou o Premio Estatal da Unión Soviética en 1949, 1951 e 1979.

Morreu en Kíiv o 17 de xuño de 2005.

Entre os seus estudantes inclúese o pintor Mikhail Turovsky.

## Recoñecementos
Tetjana Jablonska recibiu numerosos honores. Incluíndo:

* 1949, 1951, 1979 Premio Estatal da URSS. 
* Orde da bandeira vermella do traballo de 1951.
* Heroe de Ucraína 2001.

O 21 de febreiro de 2017, o Banco Nacional de Ucraína emitiu unha moeda conmemorativa de 2 hryvnia con motivo do seu 100 aniversario.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Galería en liña dos últimos traballos de Yablonska  
*Páxina web de Yablonska 
**Tatiana Yablonska: About Herself*, Zerkalo Nedeli, #24(552), 25 de xuño de 2005.  (en ucraíno, en ruso)
*Entrevista coa súa filla Gayane Akopyan, Komsomolskaya Pravda 
*Memorias de Yablonska, Komsomolskaya Pravda 
*L.Vladich.T.N.Yablonska. Kyiv, 1958 
*Un xogo de postais de Tetyana Yablonska
Señorío de Meirás

O **señorío de Meirás** é un título nobiliario español creado, con carácter persoal, o 26 de novembro de 1975 con Grandeza de España polo rei Xoán Carlos I de España a favor de María del Carmen Polo y Martínez-Valdés.

A súa única titular ía ser Carmen Polo, viúva do ditador Francisco Franco. Cando esta faleceu o 6 de febreiro de 1988, o título desaparecu. Porén, meses máis tarde, o título foi reclamado por Francisco Franco Martínez-Bordiú, neto da anterior titular, e ao non reclamalo ninguén da familia que tivese máis dereito ao título ca el, un mes máis tarde o rei asinou un decreto para que o neto máis vello de Franco fose novo titular do señorío de Meirás.

## Denominación 
miniatura|Fachada principal do Pazo de Meirás
O nome provén do Pazo de Meirás, que a familia Franco gozou como residencia privada ata o 10 de decembro de 2020.

## Señores de Meirás 
## Árbol xenealóxico 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles*. Instituto "Salazar y Castro", C.S.I.C.
Alexander Zhyvotkov

**Alexander Zhyvotkov**, nado en Kíiv, Ucraína; o 31 de marzo de 1964, é un escultor posmoderno de orixe ucraína.

## Traxectoria
Estudou na Escola Republicana de Arte Taras Shevchenko (1975-1982, Kíiv, Ucraína). Graduouse no Instituto Estatal de Arte de Kíiv (1982-1988). Desde 1992, Alexander Zhyvotkov é membro do grupo artístico "Santuario pintoresco".

## Coleccións 
* Ministerio de Cultura de Ucraína
* Directorio da Unión Nacional de Artistas en Ucraína
* Museo Nacional "de Pinturas de Kíiv" (antigo museo de arte rusa)
* Museo de Arte Nacional de Ucraína
* Museo de arte Sumy 
* Museo de arte Khmelnitsky
* Ministerio de Cultura de Rusia
* Museo Kunsthlstorlschen (Austria).

As obras de Alexander Zhyvotkov consérvanse en museos e en numerosas coleccións privadas de Europa, América, Asia e África.

## Publicacións 
*Alexander Zhyvotkov. *Vivo. Motherboard*, Stedley Fundación de Arte, 2016.
*Alexander Zhyvotkov. 'Vivo. Дороги 2014—2015', Stedley Fundación de Arte, 2015.
*Alexander Zhyvotkov. *Кyiv 2014*, Stedley Fundación de Arte, 2015.
*Alexander Zhyvotkov. *Tea, madeira, cartolina. Traballo con materiais*. 1984—2014, Stedley Fundación de Arte, 2014.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Stedley Art Foundation
Capela de Santa Eufemia de Ambía

A **capela de Santa Eufemia de Ambía** é unha igrexa prerrománica do século X. Pertence á parroquia de Ambía no concello de Baños de Molgas. O muro sur e a fachada leste consérvanse do edificio orixinal. En 1931 a igrexa foi declarada monumento histórico-artístico.

## Datación 
Preto da capela atopáronse dous bloques de pedra con inscricións dedicatorias en que se leron os nomes Salvator e Eufemia. Interpretáronse como unha evidencia de que a igrexa fora consagrada aos dous patróns e supoñen unha indicación do tempo en que se construíu o templo. Nos séculos IX e X era costume consagrar igrexas a varios santos e asignarlles os seus propios altares.
## Arquitectura 
A capela está construída a partir de bloques de granito de diferentes tamaños, unidos coidadosamente. O interior consta só dunha nave, se ben entre as ábsidas rectangulares aínda se poden ver as particións e os inicios dos arcos de ferradura. A espadana aberta é dun período posterior.

As aberturas das xanelas das ábsidas están deseñadas como xanelas xemelgas e teñen a forma de ocos, con arcos de ferradura. No refacho da xanela central xemelga está gravado un corazón, e no traveseiro sobre o soporte central sitúanse dous arcos de ferradura na pedra.

Ficheiro:Ambía Santa Eufemia 202.jpg|Interior
Ficheiro:Ambía Santa Eufemia window466.JPG|Xanelas xemelgas con arcos de ferradura
Ficheiro:Ambía Santa Eufemia0464.JPG|Xanelas xemelgas

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Achim Arbeiter, Sabine Noack-Haley: *Hispania antiqua. Christliche Denkmäler des frühen Mittelalters vom 8. bis ins 11. Jahrhundert*. Verlag Philipp von Zabern, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2312-3, S. 229–230.
* Jaime Cobreros: *Guía del Prerrománico en España*. Madrid 2006, ISBN 84-9776-215-0, S. 79.
* Jacques Fontaine: *L’Art Mozarabe. L’Art Préroman Hispanique*. Band 2, 2. Auflage, Éditions Zodiaque, Abbaye de la Pierre-Qui-Vire 1995, ISBN 2-7369-0215-7, S. 403–404.
* Manuel Gómez Moreno: *A eirexa de Santa Eufemia d’Ambía*. *Nós* nº 59, 1928, S. 196–198.
### Ligazóns externas 
* Tres arquitecturas altomedievales orensanas: Santa Eufemia de Ambía, San Xés de Francelos y San Martiño de Pazó Arqueología de la Arquitectura, 14, xaneiro/decembro de 2017
Instituto Ucraíno

O **Instituto Ucraíno** (en  , *Ukrayinsʹkyy instytut*) é unha institución pública ucraína de gran relevancia e cuxa misión é promover, divulgar e promover o coñecemento da lingua ucraína e a súa cultura no mundo.

O Instituto Ucraíno foi fundado polo Consello de ministros de Ucraína en 2017 e pertence á dirección do Ministerio de Asuntos Exteriores de Ucraína.

Este instituto é o equivalente do Instituto Cervantes español, a Sociedade Dante Alighieri italiana, a Alliance Française francesa, o British Council británico ou o Instituto Camões portugués.

Arrincou a súa actividade no verán de 2018, despois do nomeamento de Volodymyr Sheiko comode director da axencia.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Tanja Maljartschuk

**Tetiana "Tania" Volodymyrivna Maliarchuk** (en ucraíno: Тетяна "Таня" Володимирівна Малярчук, en ) nada en Ivano-Frankivsk en 1983 é unha escritora ucraína que escribe en ucraíno e, máis recentemente, en alemán. 

## Traxectoria 
Tania Maliarchuk empezou con varios volumes de historias curtas e novelas: *Ендшпіль Адольфо, або троянда для Лізи* (en galego, *Desenlace Adolfo ou Unha Rosa para Liza*) (2004), *Згори вниз. Книга страхів* (en galego, *De Arriba Abaixo: Libro dos Medos*) (2006), *Як я стала святою* (en galego, *Como Devín en Santo*) (2006), *Говорити* (en galego, *Para Falar*) (2007), e *Звірослов* (en galego, *O home besta*) (2009). A súa primeira novela, *Біографія випадкового чуда* (en galego, *Biografía dun Milagre Accidental*), foi publicada en 2012. 

Maliarchuk comezou a escribir en alemán en 2014. En 2018 gañou o Premio Ingeborg Bachmann por *Frösche im Meer* (Ras no Mar), un texto inédito que leu no Festival de Literatura de Lingua alemá.

O seu traballo en ucraíno foi traducido a alemán desde 2009 (*Neunprozentiger Haushaltsessing*, *Biografie eines zufälligen Wunders*, ambos por Residenz Verlag). Algúns tamén foron traducidos ó inglés. A historia curta "*Eu e A miña Vaca Sagrada*" foi publicada en Mellor Ficción Europea de 2013, editado por Aleksandar Hemon.

Tania Maliarchuk vive en Viena.

## Obras
**Ендшпіль Адольфо, або троянда для Лізи*, en galego, *Desenlace Adolfo ou Unha Rosa para Liza*, 2004.
**Згори вниз. Книга страхів*, en galego, *De Arriba Abaixo: Libro dos Medos*, 2006.
**Як я стала святою*, en galego, *Como Devín en Santo*, 2006.
**Говорити*, en galego, *Para Falar*, 2007.
**Звірослов*, en galego, *O home besta*, 2009.
**Біографія випадкового чуда*, en galego, *Biografía dun Milagre Accidental*, 2012. 
**Забуття*, en galego, *Esquecemento*, 2016.
**MOX NOX*, 2018.
**За такі гріхи Бог ще подякує*, en galego, *Deus aínda agradece por tales pecados*, 2020.

## Recoñecementos e premios 
* 2013 — «Kristal Vilenica-2013» (Eslovenia)
* 2013 — Premio literario Joseph Conrad-Korzeniowski
* 2016 — Premio ó Libro Ucraíno do Ano 2016 da BBC
* 2018 — Premio Ingeborg Bachmann

## Notas
Praza de Galicia (A Coruña)

A **praza de Galicia** é un espazo público do Ensanche da cidade da Coruña, situado entre as rúas de Ferrol e do Notariado.

## Historia 
A praza de Galicia construíuse como un dos espazos abertos no Ensanche coruñés. Como as prazas de Vigo, Lugo e Pontevedra, e as rúas de Betanzos, Ferrol e Compostela, recibiu como nome un topónimo. Na década de 1920 decidiuse construír nela o Pazo de Xustiza.

A finais da década de 1980 construíuse na praza un aparcadoiro subterráneo.

## Arquitectura 
Os edificios catalogados na praza de Galicia, varios deles de estilo modernista, son:
* O Pazo de Xustiza, de Julio Galán Carvajal e Ricardo Boán (1928).
* Casa Cortés, de Eduardo Rodríguez-Losada (1918), situada nos números 2-3.
* Número 5 (1920).
* Os edificios con fachada na rúa de Ferrol.
* Rúa do Notariado: números 5 (Eduardo Rodríguez-Losada, 1930) e 7 (Pedro Mariño, 1926).
* Rúa de Fontán 3 (Santiago Rey Pedreira, 1934-36).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Lista de embaixadores italianos na República Democrática do Congo

O **embaixador italiano en Kinshasa** é o representante oficial do Goberno de Roma na República Democrática do Congo. A día 18 de maio de 2021, o posto continúa vacante.  

## Lista de representantes 
## Notas
Guerino Bertocchi

'*Guerino Bertocchi* nado o 29 de outubro de 1907 e finado o 13 de abril de 1981 foi un mecánico e piloto italiano coñecido pola súa asociación de toda a vida con Maserati.

Bertocchi debutou como mecánico e copiloto xunto a Alfieri Maserati na Targa Florio de 1926. En 1947 ascendeu ao papel de mecánico xefe e piloto de probas do equipo Maserati de Fórmula 1, así como probador de coches de estrada como o 5000 GT. En 1957 pilotou o coche que lle deu a Juan Manuel Fangio o seu quinto e último título mundial. A única entrada na Fórmula Un de Bertocchi é o Gran Premio de España de 1954 como piloto de reserva. Bertocchi nunca volveu participar nunha carreira de Fórmula Un. Entre 1931 e 1963 competiu trece veces na Mille Miglia, unha na Targa Florio, unha nas 12 Horas de Pescara e unha nas 24 Horas de Le Mans.

## Resultados completos 
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* Guerino Bertocchi (I) - Complete Archive - Racing Sports Cars
* http://www.maserati-indy.co.uk/alfieri70.htm
Näsilinna

miniatura|Näsilinna en outono de 2013.
[miniatura|O edificio danado na [guerra civil finlandesa|guerra civil.]]
miniatura|Interior de Näsilinna.
**Näsilinna** é un palacio neobarroco situado no parque de Näsinpuisto en Tampere, Finlandia. Foi construído por Wilhelm von Nottbeck, fillo de Peter von Nottbeck. Finalizado en 1898, o seu nome orixinal era **Milavida**. O edificio foi deseñado polo arquitecto Karl August Wrede. Descoñécese o significado e a historia do nome Milavida.

## Traxedia familiar 
O Milavida, onde vivía a familia Nottbeck, era unha vila de madeira ao lado de Näsikallion. Con todo, non toda a familia chegou vivir no novo Milavida; Durante a guerra civil finlandesa a principios do ano 1918, o hospital da Cruz Vermella e a base vermella operaron no edificio, que sufriu graves danos durante a guerra. O edificio recibiu en torno a 4&nbsp;000 disparon. Na segunda guerra mundial o palacio acolleu pola forza antiaérea xunto con gardas da liña férrea Tampere-Pori.

O museo de Häme operou no palacio entre 1908 e 1997. A partir de 1998 o edificio permaneceu pechado durante 17 anos en espera dunha renovación. As estancias do primeiro andar foron devoltas ao estilo orixinal dos von Nottbeckin e incluíse un restarante, unha cafetería e unha recepción para o museo. No segundo andar mantívose a división da década de 1950 e agora acolle o Museo Milavida.

## Museo Milavida 
O Museo Milavida é un museo fundado en 2015 en Näsilinna que presenta dúas exhibicións que van cambiando a diferentes ritmos. As coleccións adoitan realizarse con coleccións propias dos museos de Tampere, e presentan a historia de Näsilinna, a familia von Nottbeck e o museo de Häme.

## O Milavida orixinal 
A Milavida orixinal foi construído en 1860 por Wilhelm von Nottbeck e era unha vila de madeira e estaba situada en Näsipuisto ao final da actual rúa Näsijarvi (en finés *Näsijärvenkatu*). Converteuse en propiedade da cidade de Tampere en 1905, cando foi arrendada a un comerciante que abriu alí un restaurante e unha hospedería en 1906. A vila foi gravemente danada por un incendio en 1913 e foi demolida. O único que queda é unha adega subterránea de 35 metros cadeados e dúas habitacións unha entrada de ladrillo vermello ornamentada. A adega é un dos Adoptoi monumentti Tampere e foi restaurado en 2016. Abriu as súas portas en verán de 2017.

## Na cultura popular 
O filme de Claes Olsson de 2012 *Taistelu Näsilinnasta 1918* trata sobre a loita por Näsilinna durante a batalla de Tampere na guerra civil finlandesa de 1918.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Véxase tamén 
* Visita virtual a Näsilinna
* Sitio web do museo  
* Información sobre Edvard von Nottbeck
Costanza de Castro e Osorio

**Costanza de Castro e Osorio**, nada en Viveiro c. 1430 e finada na mesma localidade en 1489, foi unha nobre e relixiosa galega. Coñecida como beata polo pobo, comezou o proceso de beatificación.

## Traxectoria 
miniatura|Igrexa de San Francisco
Costanza era señora dos coutos de Silán e Codesido. Casara con Roi Díaz de Andrade, señor de San Pantaleón das Viñas, que faleceu na guerra de Granada. Antes de morrer, Roi enviou á súa esposa unha carta escrita en galego, como despedida e testamento, xa que lle dixo que se morría na batalla, ela e o seu fillo Héctor eran herdeiros dos seus bens e ela debería administralos; a carta ten data do 13 de agosto de 1450.

Costanza permaneceu viúva durante corenta anos. Era unha terciaria franciscana dedicada á oración e á caridade, e atribuíronlle milagres. Morreu en estado de santidade e foi enterrada no convento de San Francisco de Viveiro.

## Veneración 
O seu corpo foi atopado incorrupto cando se trasladou a tumba en 1611; realizado o milagre, comezou o proceso de beatificación, que foi interrompido. A pesar diso, é coñecida popularmente como a *beata* e aparece así nalgúns santorais, como o martiroloxio da Orde de San Francisco, que lle asigna a data de celebración do 14 de xuño e establece arbitrariamente a data da morte en 1286. A Igrexa concedeulle o título de venerable.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Benigno Orjales Pita.  "Los Díaz de Andrade o Díaz de Santa Marta, principales de la casa de Andrade", *CátedrA: revista de estudios eumenses*
Crip Camp

***Crip Camp: A Disability Revolution*** é un filme documental estadounidense de 2020 dirixido, escrito e coproducido por Nicole Newnham e James LeBrecht. Barack e Michelle Obama foron os produtores executivos baixo o seu selo Higher Ground Productions. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 23 de xaneiro de 2020, onde gañou o Premio da Audiencia. Estreouse en liña a través de Netflix o 25 de marzo de 2020 e recibiu a aclamación da crítica.

## Sinopse 
A comezos da década dos 70, os adolescentes con discapacidades tiñan un futuro marcado polo illamento, discriminación e institucionalización. O campamento de verán chamado Jened, que se atopaba en Hunter, Nova York ofrecía un lugar seguro para que todos os adolescentes con diferente tipos de discapacidades se divertisen e socializasen. Foi alí onde un grupo de persoas con discapacidades se decataron de que tiñan que loitar polos seus dereitos. Deste xeito, decidiron unirse máis aló de cuestións recreativas e converterse en activistas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Workin' Moms

'''''Workin' Moms'''* é unha serie de televisión de comedia de situación de orixe canadense que se estreou o 10 de xaneiro de 2017. Está protagonizada por Catherine Reitman, Jessalyn Wanlim, Dani Kind e Juno Rinaldi que interpretan un grupo de amigas que lidan cos retos de seren nais traballadoras. A serie está producida por Wolf + Rabbit Entertainment, a compañía de produción de Reitman e o seu marido, Philip Sternberg. O 29 de maio de 2019, *Workin' Moms'' foi renovada para unha cuarta tempada, a cal se estreou o 18 de febreiro de 2020. En abril de 2020, a serie foi renovada para unha quinta tempada, que se estreou o 16 de febreiro de 2021.

## Personaxes 
* Catherine Reitman como Kate Foster
* Dani Kind como Anne Carlson
* Juno Rinaldi como Frankie Coyne
* Jessalyn Wanlim como Jenny Matthews

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial