open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tour 2007 (Héroes del silencio)

***Tour 2007*** é un boxset do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2007.

## Características
Trátase dun dobre CD que recolle o mellor da xira de reunión de Héroes que levou ao grupo a percorrer Guatemala, Arxentina, México, Estados Unidos e España no 2007, un DVD co concerto íntegro nesa cidade e outro DVD máis co *making of* da xira e videoclips. A maiores, completan o boxset un par de baquetas serigrafiadas, o pase oficial ao backstage con cordón serigrafiado, un póster xigante (impreso en dobre cara, 60&nbsp;cm x 40&nbsp;cm) e unha puga serigrafiada.

## Contido
### Lista de cancións dos CDs
* O tema "Agosto" corresponde ao concerto en Cidade de Guatemala, o 15 de setembro.
* O tema "Fuente esperanza" corresponde ao concerto en Buenos Aires, o 21 de setembro.
* O tema "Flor venenosa" corresponde ao concerto en Monterrey, o 25 de setembro.
* O tema "Bendecida" corresponde ao concerto nos Ánxeles, o 28 de setembro.
* Os temas "No más lágrimas", "Oración, "Tesoro", "La chispa adecuada" e "En brazos de la fiebre" corresponden ao primeiro concerto en Cidade de México, o 4 de outubro.
* Os temas "El estanque", "Deshacer el mundo", "Mar adentro", "La carta", "La sirena varada", "La herida", "Apuesta por el Rock 'n' Roll", "Héroe de leyenda", "Con nombre de guerra", "Nuestros nombres", "El mar no cesa", "Entre dos tierras", "Maldito duende", "Iberia sumergida" e "Avalancha" corresponden ao segundo concerto en Cidade de México, o 6 de outubro.
* O temas "Malas intenciones" corresponde ao primeiro concerto en Zaragoza, o 10 de outubro.
* O tema "Tumbas de sal" corresponde ao concerto en Sevilla, o 20 de outubro, e contou coa colaboración do ex-produtor do grupo, Phil Manzanera.
* O tema "Despertar" corresponde ao concerto en Valencia, o 27 de outubro.

### Contido dos DVDs
* Os temas "Presentación", "No más lágrimas", "Oración", "La chispa adecuada", "Tesoro" e "En brazos de la fiebre" corresponden ao concerto en Cidade de México, o 4 de outubro.
* Os 16 temas restantes corresponden ao segundo concerto na mesma cidade mexicana, o 6 de outubro.
Atención farmacéutica

A **atención farmacéutica** é un proceso cooperativo para a provisión responsable de terapia farmacolóxica a un paciente considerado individualmente. Buscar, previr e resolver problemas relacionados con medicamentos, para lograr que se logre alcanzar os resultados de saúde que se esperan e manter ou mellorar a calidade de vida do paciente.

## Historia e características 
A atención farmacéutica actual nace nos Estados Unidos da man de Charles Hepler e Linda Strand. Pero con anterioridade xorde basicamente das actividades de farmacia clínica desenvolvidas nos servizos de farmacia hospitalaria dese país.

A atención farmacéutica en Galicia, ao igual que en España, defínea o Consenso de atención farmacéutica, que engloba as tarefas do farmacéutico orientadas cara ao paciente: dispensación, consello / consulta e seguimento de tratamentos farmacolóxicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Farmacéutico
* Farmacia
* Farmacoloxía

### Bibliografía 
* Hepler CD, Strand LM. Oportunidades y responsabilidades en Atención Farmacéutica. Pharm Care Esp. 1999;1(1):35-47.  
* Álvarez de Toledo F, et al. Atención farmacéutica en personas que han sufrido episodios coronarios agudos (Estudio TOMCOR). Rev Esp Salud Pública. 2001; 75:375-88.
* Pastor Sánchez R, Alberola Gómez-Escolar C, Álvarez de Toledo Saavedra F, Fernández de Cano Martín N, Solá Uthurry N. Clasificación de Derivaciones Fármaco-terapéuticas (CDF). MEDAFAR. Madrid: IMC; 2008.
* Pastor Sánchez R, Alberola Gómez-Escolar C, Álvarez de Toledo Saavedra F, Fernández de Cano Martín N, Solá Uthurry N. Classification of Pharmaco-Terapeutic Referrals (CPR). MEDAFAR. Madrid: IMC; 2008.
* Álvarez de Toledo Saavedra F, Fernández de Cano Martín N,  coordinadores. MEDAFAR Asma. Madrid: IMC; 2007. 
* Álvarez de Toledo Saavedra F, Fernández de Cano Martín N, coordinadores. MEDAFAR Hipertensión. Madrid: IMC; 2007.

### Ligazóns externas 
* Federación de farmacias en Galicia
* Lista de correo de Atención Farmacéutica 
* Consejo General de Colegios Farmacéuticos
* Fundación Pharmaceutical Care España
* Red Española de Atención Primaria (REAP)
* Proyecto MEDAFAR
* Sociedad Española de Farmacia Comunitaria
Catasterismo

O **catasterismo** é a transformación dun personaxe nunha estrela ou nunha constelación, fenómeno que se dá con certa frecuencia na mitoloxía grega. A configuración das constelacións remedando determinadas figuras, tal e coma aínda hoxe se designan, viría desta visión mitolóxica, así coma a do zodíaco.

Dáse por certa a asimilación por parte dos gregos do zodíaco mesopotámico, transmitido a través dos persas e traducido e harmonizado cos termos coñecidos da mitoloxía grega. O esforzo fundamental nesta tradución foi a aplicación da nomenclatura dos mitos gregos para designar os nomes de estrelas individuais, asterismos coma o das Pléiades e Híades, e tamén as constelacións. Na Grecia clásica, as "estrelas divinas" e os deuses que as rexían eran entidades separadas, tal como o describe Platón; pero na cultura Helenística, a asociación foise convertendo en identificación, e así, por exemplo, Apolo non foi por máis tempo o rexente do Sol, senón Helios.

## Etimoloxía 
A palabra é un cultismo tomado do grego *καταστερισμοί* ('katasterismoi'), co significado de *colocado entre as estrelas*. O termo procede do título dun libro de Eratóstenes de Cirene, matemático grego do s. III a. C., residente en Alexandría, no que describía algunhas destas transformacións.

miniatura|dereita|250px|A constelación da cabeleira de Berenice co seu trazado

O propio Eratóstenes tería creado o catasterismo da cabeleira de Berenice, esposa de Ptolomeo Evergetes, convertendo a súa cabeleira nunha constelación de sete estrelas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alberto Porlan. *El ocaso del imperio egipcio* en *Muy Interesante* nº309, febreiro de 2007. 
* Seznec, Jean. 1981 *The Survival of the Pagan Gods*. (Princeton, NJ: Princeton University Press) 
* Condos, Theony. 1997. *Star Myths of the Greeks and Romans: A Sourcebook* (Grand Rapids, Michigan: Phanes Press, 1997) ISBN 1-890482-92-7 (hb); ISBN 1-890482-93-5 (pb). A translation of the *Catasterismi* and *De Astronomía* attributed to Hyginus. The only available English translation, critically reviewed by Roger Ceragioli in *Journal for the History of Astronomy,* 30.1 (1999) pp 313&ndash;315; by John McMahon in *Archaeoastronomy: The Journal of Astronomy in Culture*, XVI (2001) pp 98–99 https://web.archive.org/web/20050905234803/http://web.lemoyne.edu/~mcmahon/AACONDOS.html and by John T. Ramsey, as "Bryn Mawr Classical Review 98.6.28" https://web.archive.org/web/20010421015040/http://ccat.sas.upenn.edu/bmcr/1998/98.6.28.html. 

### Ligazóns externas 
*Daniel Marín, "La historia de las constelaciones" 
* Cathy Bell, Información sobre o catasterismo 
* Sobre o Renacemento italiano e a astroloxía 
* Bradley E. Schaefer, "The epoch of the constellations on the Farnese Atlas and their origins in Hipparchus's lost catalogue" 
* Ian Ridpath, Star Tales – Myths, legends and history of the constellations
África do Norte

**África do Norte** é a rexión máis ao norte do continente africano, separada polo deserto do Sáhara da África Subsahariana. Segundo a ONU o norte de África abrangue os territorios seguintes: Alxeria, Exipto, Libia, Marrocos, Sudán, Tunisia e o territorio disputado do Sáhara Occidental. As cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla son xeograficamente parte da África do Norte xunto con enclaves menores como: Perejil, Peñón de Vélez de la Gomera, Illa de Alhucemas e as Chafarinas, así como as illas Canarias, Madeira e Salvaxes, Mauritania, Malí, o Níxer e o Chad. Máis raramente aparecen formando parte de África do Norte, Etiopía e Eritrea.

## Clima 
A rexión caracterízase polo clima mediterráneo debido á influencia do Mediterráneo e o clima desértico polo Sáhara.

## Poboación 
No territorio que segundo a ONU constitúe África do Norte a poboación está formada por tres grandes grupos, os bérberes e os tuaregs, os árabes e os pobos nilóticos. Os árabes e os bérberes arabizados falan dialectos árabes, os bérberes falan dialectos bérberes e os pobos nilóticos dialectos bérberes e árabe. O francés, a antiga lingua colonial en Marrocos, Alxeria e Tunisia ten uso entre unha parte das clases medias. A maioría da poboación profesa a relixión islámica, os coptos de Exipto son cristiáns seguidores da Igrexa copta, e unha parte dos pobos nilóticos son cristiáns ou animistas. Tradicionalmente existía unha importante comunidade xudía, aproximadamente 700.000 antes de 1948 pero tras a creación do estado de Israel a maioría emigraron alí e quedan menos de 15.000.
Campaspero

**Campaspero** é un municipio da provincia de Valladolid, na comunidade autónoma de Castela e León. A súa poboación é de 1.406 persoas segundo o Padrón municipal do 2007.
Iocoama

miniatura|330 px|Iocoama.
miniatura|330 px|Barco Museo "氷川丸"
**Iocoama**, ou **Yokohama**,  (横浜市, よこはまし, *Yokohama-shi*) é a capital da prefectura de Kanagawa, na rexión de Kantō, na illa de Honshū, no Xapón. Forma parte da Área do Gran Tokyo. O concello ten 437.35&nbsp;km² de superficie e conta cunha poboación de 3&nbsp;631&nbsp;773 habitantes (2008). En orixe unha vila mariñeira, a cidade desenvolveuse como un importante porto tras a fin do illamento do Xapón a finais do século XIX e a apertura do seu porto aos estranxeiros o 2 de xuño de 1859. Iocoama converteuse nunha importante base do comercio exterior co Xapón, os estranxeiros ocuparon un barrio da cidade, chamado "Kannai", onde estaban protexidos por un status de extraterritorialidade. Tras a Restauración Meiji en 1868, a cidade cambiou rapidamente, construíronse liñas de ferrocarril para enlazar a cidade con Shinagawa e Shinbashi en Tokyo.

## División administrativa 
O concello de Iocoama divídese en 18 distritos (*ku*):

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia urbana de Iocoama
* Estadio Internacional de Iocoama
* Estación de Shin-Yokohama
Euphydryas aurinia

A **Euphydryas aurinia** é unha especie de bolboreta da familia das Nymphalidae, bastante común en Galicia.

## Descrición física 
A *Euphydryas aurinia* é unha bolboreta de tamaño medio, de entre 30 e 46&nbsp;mm. O seu padrón de debuxo alar durante a fase de imago varía considerabelmente duns individuos a outros, e ao mesmo tempo mantén semellanzas con outros individuos do xénero Euphydryas, como a maturna ou a desfontainii. Nel alternan as manchas amarelas, laranxas, marróns e negras, cun dentado branco na parte inferior e unha serie de celas punteadas en sentido horizontal nas ás posteriores. Polo envés, as ás teñen modelos en amarelo e negro, sen presenza de cor prata.

Euphydryas aurinia MHNT CUT 2013 3 26 Clermont le Fort Dorsal.jpg|*Euphydryas aurinia*
Euphydryas aurinia MHNT CUT 2013 3 26 Clermont le Fort Ventral.jpg|△ *Euphydryas aurinia*

O seu comportamento social derivou na formación de diversas subespecies (ata 34 só en Europa) e razas locais con modelos alares distintos.

Na súa fase larval son negras e pilosas, e adoitan facer comunidade e adoptar comportamentos sociais. A presenza de varias larvas xuntas axúdaas a manter a calor durante o proceso de dixestión (ao redor dos 35&nbsp;°C)

## Hábitat 
A súa fase de imago correspóndese co tempo que vai de mediados de abril a mediados de xullo, se ben debido á ampla distribución xeográfica desta bolboreta o seu período de presenza pode variar bastante duns lugares a outros. É larva de xuño a abril, e ao redor de abril ten catro semanas de estado como pupa.

Atópase en toda Galicia, en toda a Península Ibérica e na maior parte do continente eurasiático dende Fisterra a Vladivostok, agás nas zonas máis setentrionais e frías e nas máis mediterráneas e cálidas. Non se atopa en altitudes superiores aos 2.200 m. Malia a súa extensión, considérase unha especie en retroceso en Europa, e ten nas illas Británicas e na Península Ibérica os seus maiores reservorios.

Viven en distintos tipos de terreo, principalmente praderías, e ten predilección polas plantas Succisa pratensis, a escabiosa ou a Scabiosa columbaria.
Casa da Música

A **Casa da Música** é a principal sala de espectáculos de Porto. Foi proxectada polo arquitecto holandés Rem Koolhaas e construída como parte do proxecto Porto Capital Europea da Cultura en 2001 (Porto 2001). Malia que a súa construción non foi rematada ata o 2005, axiña se converteu nunha icona da cidade.

## Construción 
miniatura|300px|Vista interior do auditorio

A Casa da Música foi construída a carón dun dos principais eixos de tráfico do centro da cidade, a Rotonda da Boavista. O lugar onde está actualmente o edificio era usado para recollida e reparación dos tranvías da cidade. Se ben proxecto excedeu os catro anos estimados para a súa construción, e os custos ascenderon a aproximadamente 100 millóns de €, o proceso de construción trouxo novos desafíos á enxeñería coa fin de conseguir a forma insólita do edificio. Os traballos de enxeñería estiveron a cargo das empresas Ove Arup de Londres e Afassociados de Porto.

## Críticas dos especialistas 
[miniatura|dereita|300px|Concerto de [Einstürzende Neubauten, maio de 2008.]]
A arquitectura do edificio foi aclamada internacionalmente. Nicolai Ouroussoff, crítico de arquitectura do New York Times, clasificouno como "o proxecto máis atraente que o arquitecto Rem Koolhaas construíu" e como "un edificio cun ardor intelectual combinado coa súa beleza sensual". Comparouno tamén "co exuberante proxecto" do Museo Guggenheim de Bilbao do arquitecto Frank Gehry en Bilbao. "Mirando simplemente o aspecto orixinal do edificio, verifícase que esta é unha das máis importantes salas de espectáculos construída nos últimos 100 anos", comparándoa coa sala de espectáculos de Walt Disney, nos Ánxeles, ou co auditorio da Berlim Philharmonic.

## Inauguración 
Malia que o primeiro concerto foi o día 14 con Clã e Lou Reed, o espazo foi inaugurado o 15 de abril de 2005 polo Presidente da República Jorge Sampaio. O Primeiro Ministro, políticos, e a sociedade de Porto estiveron presentes no concerto dado pola Orquestra Nacional do Porto.

## Funcionalidade 
A Casa da Música posúe dous auditorios principais, se ben outras áreas do edificio poden ser adaptadas para concertos ou espectáculos (oficinas, actividades educativas etc).

* O auditorio grande ten unha capacidade inicial para 1.238 persoas, mais pode variar de acordo coa ocasión.
* O auditorio pequeno é flexible, non sendo publicitado un número fixo de lugares, aínda que se pode definir unha media de 300 persoas sentadas e 650 de pé, dependendo do tamaño e da localización do palco, da disposición das cadeiras, da presenza e do tamaño do equipamento de son e de gravación etc.
* Na parte superior do edificio existe un terceiro espazo para espectáculos, con capacidade para 250 persoas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* MANAIA, Mário, "A Casa e a Música: Reflexões deambulatórias em torno da Casa da Música", Prova Final de Licenciatura apresentada ao Departamento de Arquitectura da F.C.T. da Univ. de Coimbra.

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Transportes para a Casa da Música
Homage to Catalonia

***Homage to Catalonia*** é unha obra literaria de George Orwell, o seu relato persoal en primeira persoa sobre a experiencia vivida durante a guerra civil española. Editouse o 25 de abril de 1938.

## Trama 
Orwell chegou a Barcelona en decembro de 1936 como membro do Independent Labour Party, e alistouse como miliciano do POUM, de tendencia trotskista. Foi enviado como soldado raso á fronte de Aragón. Nun permiso volveu a Barcelona, onde tomou partido nos sucesos de maio. Regresou á fronte e foi ascendido a oficial, pero un balazo na gorxa en Huesca o 20 de maio fixo que regresase a Barcelona. En xuño de 1937 ilegalizouse o POUM e comezou unha purga por parte de axentes do PCE (pro-stalinista), e Orwell viuse obrigado a fuxir de España, ó ver que moitos compañeiros de partido, mesmo estranxeiros coma el, foran apresados e fusilados.

No libro describe a súa admiración pola ausencia de estruturas de clase nalgunhas áreas dominadas por revolucionarios de orientación anarquista, que socializaran a industria, o comercio e o transporte en Barcelona, e as terras de labranza en zonas de Cataluña, Aragón e Andalucía. Orwell narra a súa chegada á Barcelona que bole a finais de 1936 na revolución libertaria, expresando a súa admiración pola mesma, e como a situación se foi degradando progresivamente, ata regresar a unha Barcelona onde mandaba a burguesía e non o proletariado, e onde a censura na prensa e as persecucións policiais estaban á orde do día.

Así mesmo, critica o control soviético do Partido Comunista de España, e as mentiras que se usaban como propaganda para a manipulación informativa. Orwell era consciente de que, aínda que se necesitaba unha mudanza radical nas sociedades occidentais, e por tanto nos países capitalistas, o socialismo soviético representaba unha amenaza para os principios que o sustentaban.

Di que España é pola súa particular idiosincracia, un bo lugar para que se dese a Revolución popular. Tamén fala moito da paisanaxe española: da nobreza da súa poboación, e da pouca seriedade á hora da puntualidade e a burocracia.

Tamén fala do movemento fascista. A intención de Franco non era instaurar un réxime dos estilos de Hitler ou Mussolini, senón máis ben volver ó feudalismo co apoio da Igrexa católica e a aristocracia.

## Influencia posterior 
O libro de Orwell influíu decididamente nalgúns intelectuais destacados como Noam Chomsky, que declarou que é un dos seus libros favoritos:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Orwell, George (2005). *Homenaje a Cataluña*. Barcelona: Virus Editorial.

### Ligazóns externas 
* www.orwell.ru texto en inglés e ruso
Basilio González Besada

**Basilio González Besada Vidal**, nado en Tui en 1820 e finado en abril de 1878, foi un avogado e xornalista católico galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan González Besada. Foi alcalde de Tui desde 1857 e deputado provincial en 1860 e 1862. Foi pai de Moisés e Augusto González Besada.

## Obras 
* *Práctica legal sobre foros y compañías de Galicia*.
* *Dios es la Verdad*, 1870.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Sabino González Besada

**Sabino González Besada Vidal**, nado en Tui en 1824 e finado en Pontevedra o 28 de xullo de 1898, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan González Besada, era membro dunha das familias máis poderosas de Pontevedra, irmán de Basilio e Rafael González Besada que foron deputados provinciais e tío de Augusto González Besada, varias veces ministro. Foi oficial e secretario do Goberno civil e da Deputación de Pontevedra. Xunto co seu irmán Basilio formou parte do núcleo de investidores da MZOV, da que xa era delegado a principios do Sexenio. Foi xuíz de primeira instancia en Caldas e Ponte Caldelas. Casou con Felisa Jalón Rey Caamaño. Foi Comendador da Orde de Carlos III desde 1878.

### Política 
Membro do Partido Conservador e home de confianza de José Elduayen, estableceu bufete na cidade de Pontevedra e practicamente non vai deixar de formar parte da Deputación Provincial de Pontevedra como deputado por varios distritos (Pontevedra en 1871; A Estrada en 1873, 1877 e 1878 e Ponteareas-A Cañiza en 1886 e 1896) e desempeñando os cargos de Secretario e Vicepresidente. Foi Secretario do Goberno Civil, Gobernador civil da provincia en dúas ocasións (1884-85 e 1890-1892) e presidente da Deputación (1896-1898).

## Vida persoal 
Casou con Josefa Jalón Rey e foi pai de Ángela e Amalia González Besada Jalón.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *En torno ó elduayenismo: reflexións sobre a política clientelista na provincia de Pontevedra. 1856-1879* Felipe Castro Pérez en Documentos de Traballo. Historia; 13.
Posibilismo libertario

O **posibilismo libertario** foi unha tese dun sector do movemento libertario en España, que sen renunciar ós fins clásicos do anarquismo de loita pola superación do Estado e o capitalismo, aceptou elementos do réxime demoliberal da II República Española para desenvolver as súas actividades. Tivo unha importante participación como sector moderador da Revolución Española.

Desta corrente naceron reiteradas propostas de participación nos mecanismos do Estado. En 1938 o secretario xeral da CNT, Horacio Martínez Prieto, propuxo que a FAI se convertese no Partido Socialista Libertario e participase na socialdemocracia; tamén no pleno da CNT celebrado en xullo de 1945 en Carabaña (Madrid), o seu secretario en funcións, José Expósito Leiva, propuxo a creación dun Partido Libertario. No chamado *Manifiesto de los diecisiete* do 23 de marzo de 1948, Miguel García Vivancos e outros membros destacados do exilio libertario español como Gregorio Jover, propuñan a creación do Partido Obrero del Trabajo, representación parlamentaria da CNT. Ningunha destas propostas saíu adiante. Nesta liña situáranse o Partido Sindicalista de Ángel Pestaña de 1934 e o Partido Laborista de 1945-1947, vinculado a ex-membros da CNT.

## Posibilismo contemporáneo
O Partido Sindicalista foi refundado en 1976 con escaso éxito. As organizacións anarcosindicalistas Sveriges Arbetares Centralorganisation (de Suecia) e a Confederación Xeral do Traballo en España participan en eleccións sindicais, polo que ás veces son incluídas dentro do posibilismo, malia que en xeral as súas actividades son autónomas da política.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
**Posibilismo libertario* glosario de www.acracia.org (en castelán)
*Jesús Ruiz: *Posibilismo libertario. Félix Morga, Alcalde de Nájera (1891-1936)*, 2003 ISBN 84-688-2910-2
### Outros artigos 
*Anarquismo en España
### Ligazóns externas
*Posibilismo libertario, páxina sobre o ensaio de Jesús Ruiz (en castelán)
*Memoria dos libertarios "políticos", por Jesús Ruiz (en castelán)
*Posilibismo es tensión, por Chema Berro (en castelán)
Xoán I de Salerno

**Xoán I**, finado en 1007, foi príncipe longobardo de Salerno do 981 ao 983 e duque de Amalfi (1004 – 1007).
## Traxectoria 
Fillo de Mansón I, foi asociado ao trono do Principado de Salerno por este, pero os eu goberno foi moi impopular. Pai e fillo foron botados por unha revolta popular que levou ao poder a Xoán II. Á morte do pai herdou o ducado de Amalfi, no que reinou só tres anos. 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema*. Roma, 2000.
Mansón I de Amalfi

**Mansón II**, finado en 1004, foi duque longobardo de Amalfi (966 – 1004) e Salerno do 981 ao 983
## Traxectoria 
Fillo do duque Serxio, foi o máis grande soberano independente do ducado de Amalfi, que rexeu durante case medio século. As crónicas chámano tamén **Mansón III**.

No 981, aproveitando a xove idade de Pandulfo II de Salerno, invadiu o principado e derrocou o soberano do trono. O emperador Odón II, que xa se atopaba en Italia empeñado na loita contra bizantinos e sarracenos e estaba á procura de aliados, concedeulle a Mansón o recoñecemento imperial como novo príncipe de Salerno. Mansón asociou ao trono ao seu fillo Xoán, pero o goberno dos amalfitanos sobre o principado salernitano foi tiránico e impopular. No 983 pai e fillo foron botados polo pobo, que elixiu príncipe a Xoán Lamberto, conde de palacio relegado ao exilio. Mansón conservou a posesión de Amalfi, onde reinou ata a súa morte. A el se debe a edificación da catedral de Sant'Andrea Apostolo e a institución da sede episcopal de Amalfi (987) por parte do papa Xoán XV.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema*. Roma, 2000.
Pandulfo II de Salerno

**Pandulfo II**, nado en Capo Colonna e finado o 13 de xullo de 982, foi príncipe longobardo de Salerno do 981 ao 982
## Traxectoria 
Foio segundo da estirpe dos príncipes de Capua. Sucedeu ao seu pai Pandulfo Testa de Ferro, quen establecera a división do seu vasto dominio entre os seus dous fillos, Pandulfo e Landulfo. 

Testa de Ferro reunificara todos os territorios da antiga *Langobardia Minor*, asumindo na súa persoa a soberanía sobre os principados de Benevento, Capua e Salerno. 
As súas disposicións testamentarias estableceron que ao fillo máis vello, Landulfo, lle fosen asignados Benevento e Capua e ao máis novo, Pandulfo, o Principado de Salerno. 

Pandulfo II foi hostigado inmediatamente polo duque Mansón I de Amalfi, que xa no 981 o deu botado do trono e obtivera o recoñecemento imperial como novo príncipe de Salerno. 

Pandulfo foi onda o seu irmán, quen mentres tanto perdera o dominio beneventano ficando como soberano só sobre Capua, e uníronse ambos ao exército imperial de Odón II en Calabria. 

Os dous irmáns morreron na Batalla de Capo Colonna, contra os sarracenos o 13 de xullo de 982.
Guaimaro I de Salerno

**Guaimaro I**, nado contra o 855 e finado no 901, foi príncipe longobardo de Salerno do 880 ao 901.

## Traxectoria 
Converteuse en príncipe de Salerno no 880, ano no que se retirou o seu pai Gaiferos ao mosteiro de Montecassino. Fillo do príncipe Gaiferos e de Landelaica, filla de Lando I de Capua, foi asociado ao trono polo seu pai a partir do 877 , segundo unha práctica xa inaugurada pola precedente dinastía e proseguida despois ata a caída do principado salernitano no 1078.

Sempre no 877 acudiu na axuda do emperador Carlos o Gordo contra os sarracenos, pero non tivo ocasión de combater xa que o soberano evitou calquera encontro ata que abandonou Italia. Os sarracenos establecéronse en Agropoli no 881 e desde aí ameazaba na mesma Salerno. Ademais de cos musulmáns, Guaimaro tivo que se enfrontar tamén co bispo-duque Atanasio de Nápoles, quen estendera o seu control ao feudo de Capua, xuridicamente vasalo de Salerno. No 886 uniuse a Lando II de Capua en Constantinopla para render homenaxe ao emperador (León VI o Sabio), do que obtivo o título de *patricio* e *protospatario* e un continxente de mercenarios cos que volveu a combater contra a ameaza sarracena.

Guaimaro casou con Itta , filla de Corrado conde de Lecco e irmán de Guido IV de Spoleto. O mesmo Guido, coa axuda do príncipe Guaimaro, reconquistou no 895 Benevento, que xa había tempo caera baixo o control do Imperio bizantino: unha empresa que elevou aínda máis o prestixio do príncipe de Salerno. Guido ofreceulle a rexencia de Benevento, malia que non se sabe se o aceptou ou non. Sábese de certo que tentou asasinar o gastaldo de Avellino, Adelferio, caendo porén prisioneiro xunto coa súa muller e sendo cegado. Guido foi novamente a Campania e cercou a cidade para o liberar, pero, ao seu regreso a Salerno, Guaimaro caera xa totalmente en desgraza e ademais estaba cego.

No 893 nomeou correxente ao seu fillo Guaimaro II, que guiou o principado durante a longa ausencia de seu pai. Ao seu regreso, estourou na cidade unha revolta instigada por unha facción napolitana apoiada por Atanasio, pero os dous Guaimaros dérona sufocada. Entre o 900 e o 901, Guaimaro I, como o seu pai antes ca el, retirouse (ou obrigouno os eu fillo) no mosteiro de San Massimo e alí morreu aos poucos meses. As crónicas do seu reinado descríbeno como un soberano despótico e non particularmente popular, malia a gran fama que o nome da dinastía fundada polo seu pai adquiriu posteriormente.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì*. Roma, 2003.
Gaitelgrima de Capua

**Gaitelgrima de Capua** foi unha princesa longobarda do século X. 
## Traxectoria
Filla de Atenulfo I de Capua, converteuse na segunda muller de Guaimaro II de Salerno cando este, príncipe de Salerno do 901 ao 946, decidiu facer unha alianza con Capua, cidade posteriormente anexionada aos seus dominios. Deste matrimonio naceu Xisulfo I de Salerno.
Leopoldo Galtieri

**Leopoldo Fortunato Galtieri Castelli**, nado en Caseros, provincia de Buenos Aires, o 15 de xullo de 1926 e finado en Buenos Aires o 12 de xaneiro de 2003, foi un militar e ditador arxentino, que alcanzou a comandancia do Exército Arxentino, co rango de tenente xeneral. Foi presidente *de facto* da Arxentina entre 1981 e 1982. 

En abril de 1982, pouco despois de ocupar a Presidencia, ordenou a recuperación das illas Malvinas, consideradas pola Arxentina como territorio nacional usurpado, dando comezo á Guerra das Malvinas. Tres meses despois foi derrocado por un golpe militar interno, derivado da súa derrota na guerra. En 1985 foi absolto no Xuízo ás Xuntas, onde foi acusado de cometer delitos de lesa humanidade, e en 1986 foi condenado a 12 anos de prisión e degradación polas súas accións no conflito. Foi indultado de ditos delitos en 1989 polo presidente Carlos Menem. 

En 2002 foi detido como sospeitoso de ter cometido delitos de lesa humanidade durante a última ditadura militar, pero morreu no cárcere ao ano seguinte antes de ser xulgado.
Xisulfo I de Salerno

** Xisulfo I**, nado en maio de 930 e finado en 977 ou 978, foi príncipe longobardo de Salerno do 946 ao 977 (ou 978).

## Traxectoria 
Era o fillo máis vello de Guaimaro II e da segunda muller Gaitelgrima de Capua, foi asociado ao trono polo pai no 943 e sucedeuno á súa morte no 946. Nun primeiro momento puxérono baixo a rexencia dan ai e de Prisco, tesoureiro e conde de palacio.

No 946 o Principado foi tomado ao asalto por Landulfo II de Benevento e Xoán III de Nápoles, pero o seu aliado Mastalo de Amalfi corre na súa axuda e fixo caer nunha emboscada ás tropas de Landulfo preto de La Cava. O ano seguinte aliouse con Landulfo e cercou a cidade de Nola, presidio do ducado napolitano. En outubro do 953 tentou calmar as relacións co dominio partenopeo redactando un diploma a favor do bispo de Nápoles, un xesto que cadraba mal coa diplomacia sen escrúpulos dos seus veciños e que por isto non pareceu favorecelo nunca. Pouco despois, o 955, con todo, foi nomeado *patricio* por Mariano Argyros, *strategós* bizantino de Bari. En outono do 966 o papa Xoán XIII guiou un exército de tropas romanas, toscanas e spoletinas contra Landulfo III de Benevento e o dos eu irmán Pandulfo Testa de Ferro, pero Xisulfo acudiu na súa axuda e o choque armado esconxurouse. O papa e o príncipe de Salerno firmaron un tratado de paz en Terracina. Foi este o acto que máis adiante lle gañou a axuda do potente Testa de Ferro.

No 974 Xisulfo foi destronado por unha insurrección relixiosa guiada polo irmán Landulfo. O príncipe de Benevento e Capua, Pandulfo I Testa de Ferro, restaurou a Xisulfo como vasalo seu, condición na que o príncipe salernitano ficou ata a súa morte, sucedida entre finais de 977 e principios de 978. Con el extinguiuse a dinastía dos Dauféridas, asentada no trono de Salerno co príncipe Gaiferos no 861. Xisulfo, casado coa princesa Xemma, non tivo herdeiros e o seu trono herdouno Pandulfo de Benevento e Capua, que deste modo reunificou, por primeira e última vez desde 851, os territorios da antiga *Langobardia Minor*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LVI Giovanni de Crescenzio – Giulietti*. Roma, 2003.
* Gwatkin, H.M., Whitney, J.P. (ed) et al. *The Cambridge Medieval History: Volume III*. Cambridge University Press, 1926.
Xoán II de Salerno

**Xoán II** ( ? – entre 994 e 998), príncipe longobardo, foi conde palatino de Salerno no 980 e rexente polo príncipe Pandulfo II.

## Biografía
Fillo de Lamberto de Spoleto, foi desterrado do principado no 981, cando o duque Mansón I de Amalfi derrocou ao xove soberano e se apoderou do trono. O goberno do amalfitano e do seu fillo Xoán foi moi opresivo e a poboación de Salerno estourou nunha revolta. No 983 Mansón e o fillo foron expulsados e Xoán Lamberto, duque de Spoleto, foi elixido príncipe de Salerno.

Durante o seu reinado, Xoán II tentou establecer o control propio sobre o mosteiro de San Massimo e as propiedades relacionadas, pero o plano fallou. Xunto coa súa muller Sichelgaita fundou Santa Maria de Domno, que puxo directamente baixo a autoridade da arquidiocese de Salerno. En efecto o mosteiro tivo moita fortuna xa baixo o primeiro abade, Radoaldo, pero os intentos de Xoán de controlar a relixión e as institucións eclesiásticas reduciuse a pouco máis ca isto. En xaneiro de 984 asociou ao trono ao seu fillo Guido, que morreu no 988. Entre xaneiro e marzo de 989 asociou ao goberno outro fillo, Guaimaro, o seu  sucesor no trono. Deixou outros catro fillos: Pandulfo, Lamberto, Xoán e Pedro.

Segundo unha lenda relatada por Pier Damiani, en ocasión dunha erupción do Vesuvio, o príncipe Xoán exclamou que se trataba sen dúbida dun presaxio que anunciaba a morte dun home rico, que había seguramente de ser condenado ao inferno. O día seguinte, el mesmo foi atopado morto entre os brazos dunha prostituta.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Caravale, Mario (ed). *Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema*. Roma, 2000.
Kirikou et la Sorcière

***Kirikou et la Sorcière*** é un filme de animación escrito e dirixido por Michel Ocelot e estreado en 1998. É unha coproducción entre Francia, Bélxica e Luxemburgo. conta a historia dun meniño, Kirikou, que salva a súa vila da malvada bruxa Karaba. O filme estreouse orixinalmente o 9 de decembro de 1998.

## Sinopse 
Karabá é unha malvada bruxa que domina un poboado do corazón de África. Kirikou, un neno pequeno, é o único que ten valor e coraxe para enfrontarse a ela e, coa axuda dos animais, converterse así no príncipe da selva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Kirikou et les bêtes sauvages*
* Kirikou
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Manny Fontenla-Novoa

**Manny Fontenla-Novoa**, antes **Manuel Fontenla Novoa**, nado o 13 de maio de 1954 en Cuntis, é un empresario galego residente no Reino Unido.

## Traxectoria
En 1964 emigrou coa familia ao Reino Unido, onde comezou a traballar por debaixo da idade legal, primeiro na hostelaría, logo no sector da banca e finalmente na empresa Thomas Cook, unha firma de turismo grosista. Despois traballou para unha empresa de touroperadores e logo creou a súa primeira empresa no sector, chamada Sunworld. Grazas ao éxito, vendeulle en 1996 esa nova firma ao Thomas Cook Group, onde dende 2003 ocupa cargos de máximo nivel directivo. Na actualidade exerce o posto de conselleiro delegado da compañía.

## Distincións
Foi recoñecido como empresario do ano en 2007 polo xornal escocés Evening Telegraph.

## Vida persoal
Vive en Northamptonshire. Está casado e ten catro fillos.
Internacionalismo

O termo **internacionalismo** pode referirse:

*En política, o internacionalismo é un movemento que propón unha maior cooperación económica e política entre as nacións.
*Á visión marxista do internacionalismo político, o internacionalismo proletario.
*En lingüística, hai palabras ou expresións coñecidos como internacionalismos.
*O partido político estadounidense Internationalism.
*O partido político venezolano Internacionalismo.
Kirikou et les bêtes sauvages

***Kirikou et les bêtes sauvages*** (*Kirikou e as bestas salvaxes*) é unha película de animación francesa realizada por Michel Ocelot e Bénédicte Galup, que saíu no ano 2005.

## Sinopse 
Esta segunda obra presenta de novo o enxeñoso personaxe Kirikou, que debe outra vez combater a bruxa Karabá.

A película, narrada polo avó de Kirikou, conta unha serie de aventuras do protagonista, un neno de África que ten que loitar contra unha hiena, escapar dos fetiches da bruxa Karabá, recuperar as ganancias perdidas polo desastre causado por un búfalo, e mesmo converterse en fetiche para salvar as mulleres do seu pobo.

## Ficha técnica 
* Dirección: Michel Ocelot, Bénédicte Galup.
* Guión: Philippe Andrieux, Bénédicte Galup, Marie Locatelli, Michel Ocelot.
* Produción: Didier Brunner.
* Director de animación: Olivier Reynal.
* Música: Manu Dibango, Rokia Traoré e Youssou N'Dour.
* País de orixe : Francia.
* Formato: Cor - 1,85:1 - Dolby Dixital - 35&nbsp;mm.
* Xénero: Animación.
* Duración : 75 minutos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Kirikou et la Sorcière 
* Kirikou
Rafael González Besada

**Rafael González Besada Vidal**, nado en Tui en 1822 e finado en Guillarei en maio de 1893, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Juan González Besada. Sendo Coronel, desempeñou a praza de Gobernador Militar de Tui e da provincia de Pontevedra. Foi Cabaleiro da Orde de Carlos III e estaba en posesión de varias Cruces vermellas de Mérito Militar. Retirouse voluntariamente en 1882, desempeñando despois o cargo de e Vicepresidente da Comisión Provincial da Deputación Provincial de Pontevedra.

Foi pai de Rafael González Besada Valdés.

## Notas
Lagostelle, Guitiriz

**San Xoán de Lagostelle** é unha parroquia que se localiza ó oeste do concello de Guitiriz, onde radica a súa capital, homónima do concello. Segundo o IGE en 2012 tiña 1.972 habitantes (1.010 mulleres e 962 homes) distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.978 habitantes.

## Historia 
En 1898 constituíuse a nova parroquia de Santa Mariña de Lagostelle, segregándose os seus lugares de Lagostelle.

## Patrimonio 
Nesta parroquia hai varias construcións relixiosas e civís de interese. A igrexa parroquial, a máis moderna (anos 60) do Sagrado Corazón de María, a de Pardiñas, o Hotel Balneario Guitiriz con capela, mesquita e campo de golf.

Corre a lenda de que nesta parroquia existiu unha vila que quedou asolagada como castigo á súa falta de xenerosidade coa Sagrada Familia. Chamábase *Boedo* e o seu lugar está agora ocupado polo *Pozo das Campás*.

Resulta que cando a Sagrada Familia andaba polo mundo buscando acubillo foi dar coa aldea de Boedo. Foron pedindo comida e teito de porta en porta sen que ninguén lles dese nada e mesmo un zapateiro impío os escorrenta botándolles unha forma. Xa saíndo do lugar, petaron na porta da casa máis vella e pobre do lugar, e saíulles unha velliña que os acolleu aínda que non podía darlles nada de comer porque non tiña nin para os seus fillos. A Virxe tranquilizouna e díxolle que lle fixera unha bola de pan coa cinsa da lareira, e moito tivo que insistir porque a señora non quería facer algo tan absurdo, pero terminou facendo a bola e meténdoa no forno a cocer. Pasado o tempo foi sacar a bola e veu, asombrada, que era unha fermosa bola de pantrigo. A Virxe engadiu que, como castigo, a cidade de Boedo estaba anegada e que *por culpa dun malo, Deus destrúe unha cidade*. Durante moito tempo escoitábase o tanxer das campás na lagoa, que tomou o nome de *Pozo das Campás* ata que veu un cura e esconxurou o lugar, e deixaron de escoitarse ruídos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Guitiriz, Sagrado Corazón de María.JPG|Igrexa do Sagrado Corazón de María.
Ficheiro:Guitiriz, reloxo fronte a casa do concello.JPG|Reloxo de sol fronte á Casa do Concello.
Ficheiro:Hórreo no Sanguiñedo.JPG|Hórreo no Sanguiñedo.
Ficheiro:San-xoan-de-lagostelle-lateral-guitiriz.jpg|Lateral da Igrexa románica de San Xoán de Lagostelle.
Ficheiro:Hotel Balneario Guitiriz, mesquita.JPG|Pequena mesquita do Balneario de Guitiriz.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lagostelle 
### Parroquias de Guitiriz
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Guitiriz

### Ligazóns externas 
* San Xoán de Lagostelle na páxina web do concello
Monrovia

**Monrovia** é a capital e a cidade principal de Liberia. Situada na costa do Atlántico, no ano 2003 tiña 572.000 habitantes. A cidade foi denominada así en homaxe ao presidente nortamericano James Monroe, que gobernaba cando os libertos negros foron asentados no litoral africano occidental.
 
## Historia 
miniatura|esquerda|225px|Gravado do enclave colonial de Cabo Mesurado, orixe da actual Monrovia

A área de Monrovia xa estaba habitada cando os portugueses a chamaron *Cabo Mesurado*, en 1560, mais a cidade non se fundou até o mes de abril do ano 1822, cando a illa de Providence (actualmente unida ao centro urbano por unha ponte) foi ocupada pola Sociedade Americana de Colonización (*American Colonization Society*), como refuxio para escravos liberados nos Estados Unidos e mais nas Indias Occidentais británicas, imitando o que xa fixeran os ingleses en Freetown a finais do século anterior. Inicialmente foi denominada *Christopolis*, mais en 1824 pasou a ser designada Monrovia na honra do entón presidente dos Estados Unidos, James Monroe.

A cidade ficou severamente danada durante a Guerra Civil liberiana. As batallas importantes libráronse entre as forzas gobernamentais de Samuel Doe e as dos rebeldes de Prince Johnson no ano 1990 e mais durante o asalto do Parlamento no 1992. A consecuencia da guerra, hai en Monrovia unha gran cantidade de rapaces e mozos abandonados.

## A cidade 
Monrovia está situada nunha península entre o océano Atlántico e o río Mesurado; ao norte desemboca o río Saint Paul. É a urbe máis grande de Liberia, da que é o centro administrativo, económico, comercial e financeiro. A economía urbana gravita arredor do seu porto, que durante a segunda guerra mundial foi ampliado substancialmente polas forzas dos Estados Unidos.

A través do porto expórtase mineral de ferro e látex producidos no país; as súas instalacións comprenden tamén estaleiros. As industrias principais da cidade son cementeiras, refinamento de petróleo, alimentarias, materiais de construción (ladrillos, azulexos), mobiliario e produtos químicos.

### Lugares de interese 
Os principais sitios de interese son o Museo Nacional de Liberia, o Templo Masónico (actualmente en ruínas), o mercado de Waterside, o Centro Cultural e un bo número de praias. A cidade ten tamén un zoolóxico e un dos estadios deportivos máis grandes de África, con capacidade para acoller 40.000 persoas. É a sede da Universidade de Liberia e do Cuttington College and Divinity School.
miniatura|250px|Rúa de Monrovia, co hotel Old Ducor ao fondo
### Comunicación 
Monrovia está conectada por mar con Greenville e Harper, cidades liberianas. O aeroporto máis achegado, o Aeroporto Internacional Roberts, está situado a 60&nbsp;km da cidade, en Robertsfield.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa da cidade
Nassau, Bahamas

**Nassau** é a capital das illas Bahamas. É o centro comercial e cultural das illas e, cunha poboación de 210.832 habitantes, é tamén a cidade máis grande.

Situada na illa de Nova Providencia, Nassau ten un atractivo porto moi transitado. O clima tropical e a fermosura natural das Bahamas tornaron Nassau nun moi popular destino turístico, cunha reputada calma durante as horas de sol e unha excitante vida nocturna.

## Historia 
miniatura|dereita|300px|Vista aérea de Nassau, co forte Charlotte en primeiro termo.
Nassau foi fundada polos británicos a mediados do século XVII co nome de *Charles Towne*, mais logo mudóuselle o nome polo de Nassau en honra do rei inglés Guillerme III de Orange-Nassau en 1695. Durante o século XVIII, foi un famoso acocho de piratas; un dos mais célebres que aquí se agochaba foi Barbanegra. Nassau foi obxectivo de numerosos intentos de invasión por parte dos españois a fins do século XVIII. No 1776 foi tomada e retida brevemente polos revolucionarios norteamericanos.

## Xeografía
thumb|left|Peirao Prince George no porto de Nassau

Situada na Illa da Nova Providencia, Nassau ten un atractivo porto, unha mestura do vello mundo e arquitectura colonial e un porto moi ocupado. O clima e o medio natural das Bahamas converteron a Nassau nun destino turístico.

Nassau desenvolveuse directamente detrás da zona portuaria. Nova Providencia ten 200 km² de terra relativamente plana e de monte raso entrecruzadas por cristas baixas (ningunha das cualas impidíu o seu desenvolvemento). No centro da illa hai varios lagos pouco profundos conectados por mareas.

A proximidade da cidade aos Estados Unidos (290 km ao leste-sueste de Miami) contribuíu á súa popularidade como resort de vacacións, especialmente despois de que os Estados Unidos prohibise as viaxes a Cuba en 1963. O resort de Atlantis nas proximidades Illa Paradise supón máis chegadas turísticas á cidade que calquera outra propiedade hotelera de Nassau. O mega-resort emprega máis de 6.000 bahameses e é o maior empleador fóra do goberno.

### Clima 
Nassau ten un clima tropical de sabana (Köppen: * Aw *), que fai fronteira cun clima monzónico (Köppen: *Am*), con veráns quentes e húmidos e un inverno cálido e máis seco. As temperaturas son relativamente consistentes ao longo do ano. Durante a estación húmida de xuño a setembro, as temperaturas medias durante o día son 30º - 32&nbsp;°C, mentres que durante a estación máis seca de novembro a marzo as temperaturas diúrnas están entre 25º e 27&nbsp;°C, rara vez caendo por debaixo de 15&nbsp;°C .

150px|thumb|Vista por satélite de Nassau e Paradise Island

## Comunicacións 
O aeroporto internacional de Nassau, o máis importante das Bahamas, ten conexións diarias coas cidades principais dos Estados Unidos, do Canadá, do Reino Unido e do Caribe.

## Notas
Xan Bouzada

**Xan Bouzada Fernández**, nado en Lugo en 1951 e finado o 5 de maio de 2008 en Vigo, foi un sociólogo galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Socioloxía pola **Universidade de Tolosa - Jean Jaurès**, (anteriormente Le Mirail ou Tolosa II), Francia e Doutor en Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid, era profesor titular de socioloxía na Universidade de Vigo, estaba considerado un dos meirandes expertos en Socioloxía da cultura en Galicia. Entre as súas investigacións destacan as realizadas sobre o tema da emigración, a sociolingüística ou a política cultural dos concellos.

Foi tamén director do Observatorio da Cultura Galega do Consello da Cultura Galega, da revista *Cooperativismo e Economía Social* e membro do consello de redacción da revista *Grial*.

## Obra en galego 
### Ensaio 
* *Mapa cultural de Galicia: A situación socio-cultural dos concellos galegos* (1991, Xunta de Galicia).
* *Familia e comunidade: a familia como actor nos procesos de desevolvemento local* (2001, Galaxia).

### Obras colectivas 
* *Escola, cultura e vida comunitaria nun concello galego: Moaña* (1988, Concello de Moaña). Con Manuel Pérez Rúa.
* *As necesidades no desenvolvemento social de Galicia* (1994, Unipro).
* *Redes sociais e conxuntos de acción* (1996, Galaxia).
* *O futuro da lingua. Elementos sociolingüísticos para un achegamento prospectivo da lingua galega* (1997, Consello da Cultura Galega).
* *O desenvolvemento comunitario local* (1999, Galaxia).
* *Animación teatral, teorías, experiencias, materiais* (2000, Consello da Cultura Galega).
* *Cultura e concellos. As estratexias de promoción cultural no ámbito local* (2000, Consello da Cultura Galega).
* *Cultura e desenvolvemento local* (2001, Consello da Cultura Galega).
* *Elaboración e difusión da lingua* (2002, Consello da Cultura Galega). Coordinador, con Henrique Monteagudo.
* *O proceso de normalización do idioma galego 1980-2000. Volume I. Política lingüística: análise e perspectivas* (2002, Consello da Cultura Galega). Coordinador con Henrique Monteagudo.
* *Cultura e participación* (2004, Consello da Cultura Galega).
* *Cultura e novas tecnoloxías* (2006, Consello da Cultura Galega).
* *Informe sobre a xuventude no Espacio Atlántico. Relatório sobre a juventude no Espaço Atlântico* (2006, Eixo Atlántico).

## Obra en castelán 
### Ensaio 
* *Políticas culturales y sociedad democrática* (1999, Asociación Española de Sociología de la Cultura y de las Artes, AESCA).

### Obras colectivas 
* *Escritos de sociología de la cultura y de las artes. I. II* (1997, AESCA, Vigo).
* *Las encrucijadas del cambio social. Homenaje al profesor José Luis Sequeiros Tizón* (2002, Universidade de Vigo).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor en Galaxia