Nick Drake

**Nicholas Rodney Drake**, nado en Rangún (Birmania) o 19 de xuño de 1948 e finado en Tanworth-in-Arden (Reino Unido) o 25 de novembro de 1974, foi un cantante e músico inglés coñecido polas súas cancións acústicas e outonais. O seu instrumento habitual era a guitarra, aínda que tamén tocou o piano, o clarinete, e o saxofón. Malia non acadar un público amplo en vida, a súa obra medrou incesantemente en altura, até o punto de que hoxe en día está considerado un dos cantautores ingleses máis influentes dos últimos 50 anos.

## Traxectoria 
Drake asinou un contrato co selo Island Records aos vinte anos, saíndo o seu álbum de debut *Five Leaves Left* no ano 1969. Contra 1972 gravara dous discos máis, pero inicialmente ningún vendeu máis de cinco mil copias, feito que xunto coa súa renuncia a tocar en directo ou a ser entrevistado contribuíu á falta de éxito comercial. A pesar disto, foi quen de xuntar un grupo leal de xente que apostara pola súa música. Un deles foi o seu representante, Joe Boyd, quen puxera unha cláusula no contrato con Island Records para asegurar que os discos de Nick nunca fosen descatalogados.

Drake sufriu de depresión e insomnio ao longo de toda a súa vida, que a miúdo reflectiu nas súas letras. En 1972, tras completar o seu terceiro álbum, *Pink Moon*, deixou de dar concertos e de gravar, retirándose á casa dos seus pais na rural Warwickshire. O 25 de novembro de 1974, Drake morreu dunha sobredose de amitriptilina, antidepresivo que lle fora prescrito.
 
A mediados dos anos setenta o interese pola música de Drake era residual, e non foi até o ano 1979 que a súa obra foi de novo examinada trala edición do álbum retrospectivo *Fruit Tree*. A mediados dos oitenta, Drake era unha influencia recoñecida por artistas como Robert Smith ou Peter Buck. En 1985, The Dream Academy entrou nas listas británicas e estadounidenses con *Life in a Northern Town*, canción adicada a Drake. A comezos dos noventa, Nick Drake chegou a representar para a prensa musical británica certo tipo de músico *romántico maldito*, sendo citado habitualmente por artistas como Kate Bush, Paul Weller ou The Black Crowes.

A primeira biografía de Drake foi escrita en 1997, e foi seguida en 1998 polo documental *A Stranger Amongst Us*. No 2000, Volkswagen incluíu nun anuncio publicitario a canción que dá nome ao disco *Pink Moon*, e nun mes Drake vendeu máis discos dos que vendera nos trinta anos anteriores.

### Primeiros anos 
#### Infancia 
Nicholas Rodney Drake naceu o 19 de xuño de 1948, no seo dunha familia inglesa de clase media-alta que vivía en Rangún, Birmania. O seu pai, Rodney (1908–1988), trasladárase alí a comezos dos anos trinta para traballar como enxeñeiro na compañía Bombay Burmah Trading Corporation. para vivir nunha granxa de Far Leys. Drake tiña unha irmá máis vella, Gabrielle, que máis tarde sería unha exitosa actriz. Os seus pais tiñan inclinacións cara á música, e ámbolos dous compuxeron algunha obra. En concreto, as gravacións das cancións de Molly, que saíron á luz trala súa morte, teñen unha perspectiva e son dun ton similar ao traballo posterior do seu fillo. Nai e fillo comparten unha fráxil forma de cantar, e tanto Gabrielle como o biógrafo Trevor Dann remarcaron un paralelismo nas súas obras musicais no tocante ao sentido das preocupacións e do fatalismo. e capitán do equipo de rugby da escola por un tempo. Os seus compañeiros daquel entón lémbrano seguro de si mesmo, ás veces cun aire distante.

Drake tocou o piano na orquestra da escola, e aprendeu a tocar o clarinete e máis o saxofón. En 1964 ou 1965 formou unha banda, "The Perfumed Gardeners", con catro compañeiros da escola. Con Drake ao piano e ocasionalmente ao saxofón alto e ás voces, o grupo tocaba versións de temas do selo Pye e estándares de jazz, así como temas dos Yardbirds ou de Manfred Mann. A formación incluíu brevemente a Chris de Burgh, pero axiña o desbotaron ao notar nel un gusto "demasiado pop". O rendemento académico de Drake comezou a empeorar, e aínda que adiantara un ano en Eagle House, en Marlborough comezou a descoidar os seus estudos en favor da música. En 1963 superou sete dos Niveis Ordinarios (O-Levels) que forman parte do Certificado Xeral de Educación (General Certificate of Education, GCE) da secundaria británica, o cal rebaixaba as expectativas dos seus profesores, ao non pasar a "Física e Química". e as letras que escribiu neste período - en concreto a da canción "Clothes of Sand" - suxiren certo interese polos alucinóxenos. Hutchings lembra que ficara abraiado coa habilidade de Drake como guitarrista, mais tamén "coa imaxe. Semellaba unha estrela. Semellaba marabilloso, parecía que medía 7 pés." e Boyd era unha figura importante e respectada na escena folk británica por ser o home que descubrira Fairport Convention e o que deu a coñecer a John Martyn e a The Incredible String Band ao público xeral. Tamén procurou incluír arranxos de corda similares aos de John Simon, "sen que soasen excesivos...nin cursis". De todos modos, Kirby non se sentía con suficiente confianza para os arranxos do tema central do álbum "River Man", e Boyd viuse na obriga de estirar o presuposto de Witchseason para contratar o veterano compositor Harry Robinson, ao que lle pediron que emulase o ton de Delius e Ravel.

Algunhas dificultades na posprodución atrasaron varios meses a saída do disco, que unha vez no mercado foi pobremente comercializado e promovido. Recibiu pouco apoio radiofónico excepto por parte de John Peel na BBC, que puña cancións de cando en vez. O seu pai escribíralle longas cartas, lembrándolle as desvantaxes de deixar os estudos en Cambridge, argumentándolle que o título universitario sería para el como unha rede de seguridade; a resposta de Drake era que unha rede de seguridade era a única cousa que non quería ter." Finalmente, nun intento de que tivese un sitio estable e cun teléfono de contacto, Boyd pagoulle unha habitación en Belsize Park, en Camden.

O segundo álbum de Drake tiña por título *Bryter Layter* e foi editado en 1970. Tamén producido por Boyd e con Wood coma enxeñeiro de son, o disco tiña un ton máis optimista, e achegado ao jazz. Decepcionado polo pouco éxito comercial do seu debut, Drake afastouse do seu son pastoral, e aceptou as propostas do seu produtor de incluír pistas de baixo e batería nas gravacións. "Era un son máis pop, supoño", dixo Boyd máis tarde, "Eu imaxineino como máis comercial." e o seu amigo Brian Wells comezou a sospeitar que Drake tamén a tomaba. Tanto Boyd como Wood confiaban en que o disco tería éxito comercial, pero só se venderon menos de 3.000 copias. As recesións de novo non eran unánimes: mentres que *Record Mirror* louvaba a Drake como a un "belo guitarrista&mdash;de perfecta temporización e limpeza, acompañado de suaves e belos arranxos", *Melody Maker* describiu o disco como "unha torpe mestura de folk e cóctel jazz". A súa frustración converteuse en depresión, e en 1971 Drake foi convencido pola súa familia para que visitase un psiquiatra no St Thomas's Hospital de Londres. Fóronlle prescritos unha serie de antidepresivos, mais sentíase incómodo e avergoñado de tomalos, tratando de ocultárllelo aos seus amigos. Sabía o suficiente sobre drogas como para sentirse preocupado polos efectos secundarios e pola reacción co consumo habitual de cánnabis. e amosaba "os primeiros sinais de psicose", rexeitou o plan. No inverno de 1970, illárase dos demais en Londres. Drake aparece sen acompañamentos en *Pink Moon*, salvo unha sinxela superimposición de piano no tema que dá título ao álbum. "Tiña a determinación de facer un disco moi cru e nu", lembra Wood con posterioridade. "En definitiva quería que fose de seu por riba de todo. E penso que, dalgún xeito, *Pink Moon* se parece máis a Nick cós outros dous discos."

Tras finalizar o álbum, Drake entregou o máster da gravación nun mostrador do edificio de oficinas do selo Island. Depositouno no mostrador da recepción, e marchou sen falar con ninguén. As cintas quedaron alí a fin de semana, pasando desapercibidas até a semana seguinte. Un anuncio do álbum na revista *Melody Maker* do mes de febreiro titulábase "Pink Moon - o último disco de Nick Drake: o primeiro que soubemos del foi cando xa estaba rematado." De *Pink Moon* vendéronse menos copias que de calquera dos seus predecesores, a pesar de que recibira algunhas críticas favorables. Na revista *Zigzag*, Connor McKnight escribiu, *Nick Drake é un artista que nunca finxe. O álbum non fai ningunha concesión á teoría de que a finalidade da música ha de ser a evasión. Simplemente trátase da visión da vida por parte dun músico nun momento, e un non pode pedir máis que iso.*

Chris Blackwell, fundador de Island Records, sentía que *Pink Moon* tiña potencial para achegar a Drake ao gran público; porén o seu persoal estaba desilusionado pola desgana do artista por comprometerse a calquera actividade de promoción. O representante de A&R Muff Winwood lembra "tirarse do pelo" de frustración, e admite que a pesar do apoio entusiasta de Blackwell, "o resto de nós teríamolo botado." Na única entrevista de Drake publicada nunca, o "tímido e introvertido cantante folk" falou da súa aversión ás actuacións en directo, e pouco máis.

### Regreso ao fogar 
#### Últimos anos 
Nos meses seguintes á publicación de *Pink Moon*, Drake tornouse cada vez máis distante cos seus achegados. Volveu vivir na casa dos seus pais en Far Leys, e aínda que lle molestaba a regresión, aceptaba que era preciso pola súa enfermidade. "Non me gusta estar con isto en casa", díxolle á súa nai, "mais non o podo soportar en ningún outro lugar." A miúdo desaparecía varios días, ás veces presentándose sen avisar nas casas de amigos, pouco comunicativo e retraído. Robert Kirby describe unha típica visita do xeito seguinte: *Podía chegar e non falar, sentar, escoitar música, fumar, beber, durmir alí toda a noite, e dous ou tres días despois xa non estaba, fórase. E tres meses despois regresaba.* En ocasións collería emprestado o coche da súa nai e conduciría durante horas sen rumbo, até esgotar a gasolina, e chamaría os seus pais pedindo que o recollesen. Lembran os seus amigos até que punto cambiara o seu aspecto.

[dereita|miniatura|A tumba de Drake ten gravado o [epitafio *Now we rise/And we are everywhere* ("Agora ascendemos/e estamos en todas partes"), tomado da canción que remata o seu último disco.]]

Nas primeiras horas do 25 de novembro de 1974, Nick Drake morre no fogar en Far Leys dunha sobredose de antidepresivos (amitriptilina). Deitárase cedo a noite anterior, tras pasar a tarde de visita a un amigo. Ao amencer saíu da súa habitación e entrou na cociña. A súa familia estaba afeita a escoitalo facendo iso a miúdo, pero desta vez, el non fixera ningún ruído. Eles supuxeron que estaría tomando unha cunca de cereais. Pouco despois volveu á súa habitación, e tomou algunhas pastillas "para axudarlle a durmir". Non houbo nota de suicidio, aínda que preto da súa cama atopouse unha carta dirixida a Ryde. Asistiron ao funeral arredor de cincuenta persoas, incluíndo amigos de Marlborough, Aix, Cambridge, Londres, Witchseason e Tanworth. Molly lembra que "moitos dos seus amigos viñeron. A moitos deles non os coñeciamos."

## Discografía 
* *Five Leaves Left* (1969)
* *Bryter Layter* (1970)
* *Pink Moon* (1972)
* *Time of No Reply* (1986)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boyd, Joe (2007). *Blancas bicicletas – Creando música en los 60*, Global rhythm. ISBN 88493541224 .
* Cale, John (1999). ''What's Welsh for Zen*, Bloomsbury. ISBN 0-7475-4383-6 
* Dann, Trevor (2008). *Más oscuro que el profundo mar: En busca de Nick Drake*, Metropolitan Ediciones, Madrid. ISBN 84-612-2152-4 .
* Humphries, Patrick (1997). *Nick Drake: The Biography*, Bloomsbury USA, Nova York. ISBN 1-58234-035-8 .

### Ligazóns externas 
* Bryter Music: The Estate of Nick Drake Páxina oficial.
* The Nick Drake Files  Contén a discografía, letras de cancións, entrevistas, partituras de guitarra etc.
* NickDrake.com Páxina non oficial con letras de cancións, unha guía da música de Drake e un foro para seguidores.
* *Lost Boy – In Search of Nick Drake* Documental de BBC Radio.
* Nick Drake 1948-74 Contén unha cronoloxía do artista, rarezas e unha relación completa das súas gravacións coñecidas.
* A Place To Be: Reflections of Nick Drake Sitio oficial patrocinado polo *Estate of Nick Drake'', con contidos sobre o impacto da música de Nick Drake noutros artistas.
* Annual Gathering Páxina sobre a homenaxe anual á música de Nick Drake en Tanworth-in-Arden.