open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pando

O topónimo **Pando** pode referirse a:

;En Galiza
***Pando**, parroquia do concello de Becerreá;
****Pando**, lugar de dita parroquia;
***Pando**, lugar da parroquia de Muro, no concello de Láncara;
***Pando**, lugar da parroquia de Fiolleda, no concello de Monforte de Lemos;
***Pando**, lugar da parroquia de Torea, no concello de Muros;
***O Pando**, parroquia do concello de Cervantes;
****O Pando**, lugar de dita parroquia;
***Quintela do Pando**, parroquia do concello de Viana do Bolo;
****Quintela do Pando**, lugar de dita parroquia;
***O Pando**, lugar da parroquia de Cereixedo, no concello de Cervantes;
***O Pando**, lugar da parroquia da Alence, no concello das Nogais;
***O Pando**, lugar da parroquia de Cereixido, no concello da Fonsagrada;
***O Pando**, lugar da parroquia de Cuíñas, no concello da Fonsagrada;
***Monte Pando**, lugar da parroquia de Piñeira, no concello de Monforte de Lemos.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Pando**, parroquia do concello de Uvieu;

;En Cantabria
***Pando**, localidade do concello de Ruiloba;
***Pando**, localidade do concello de Santiurde de Toranzo.

;Na Arxentina
***Colonia Pando**, localidade da Provincia de Corrientes.

;En Bolivia
***Departamento de Pando**.

;No Uruguai
***Pando**, cidade do departamento Canelones.

Amais, como apelido pode referirse a:

***Juan Pando Barrero** (1915-), fotógrafo español;
***Juan Pando Despierto** (1943-), historiador español;
***Juan Pando Marcos**(1956-), crítico de cine español.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Costa de Pandos**, lugar da parroquia de Fonteita, no concello do Corgo;
***Pando**, programa de descargas;
*O **pando**, árbore.
Foca mediterránea

A **foca mediterránea**, ás veces **foca monxe**, (*Monachus monachus*) é unha especie pertencente á familia dos fócidos.

## Características 
Os machos poden acadar os 3,40 metros de lonxitude, namentres as femias non pasan dos 2,50 metros. O lombo é escuro, sendo a parte ventral máis pálida. Non ten orellas e posúe unhas unllas fortes nas aletas dianteiras. Habita en costas e areais do mar Mediterráneo, en lugares de difícil acceso. É unha especie diúrna, sedentaria, que vive en pequenas colonias. Aliméntase de peixes, luras e crustáceos.

## Distribución 
Antigamente estendíase por todo o mar Mediterráneo e o mar Negro. Tamén estaba presente nas costas atlánticas de Marrocos, chegando ata as Illas Canarias e Madeira. A comezos do século XXI só sobreviven uns 500 exemplares. Trátase dunha especie en grave risco de extinción.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gran Guía de la Naturaleza: Mamíferos. Helga Hofmann. Editorial Everest .
Hiparco de Atenas

**Hiparco** (gr.: Ἱππάρχος), nado en Atenas e finado na mesma cidade en -514, foi un dos Pisistrátidas e tirano de Atenas.

## Traxectoria 
Fillo máis novo de Pisístrato, Hiparco subiu ao poder xunto co seu irmán Hipias tras o falecemento do pai. Pouco se sabe da vida de Hiparco, pero segundo Tucídides, non era máis que un "fantoche" e o verdadeiro poder sustentábao o seu irmán Hipias. Mecenas dos artistas, Hiparco protexeu aos poetas Simónides de Ceos, Laso de Hermíone e Anacreonte, fixo construír unha importante biblioteca, apoiou os cultos mistéricos de Eleusis, e mandou recompilar os poemas de Homero.

En -514, foi asasinado polos tiranicidas Harmodio e Aristoxitón. Segundo Heródoto e Tucidides, Harmodio rexeitaría as propostas amorosas de Hiparco. Outras fontes sinalan que Hiparco impediu que a irmá de Harmodio participase na procesión das canéforas nas Panateneas, insinuando que non era virxe. Furioso, Harmodio, planeou a conxura contra Hiparco e Hipias, conxura que acabaría coa vida de Hiparco que foi apuñalado durante as Panateneas.

## Ligazóns externas 
* *Hiparco* (*Ἱππάρχος*), diálogo ficticio tradicionalmente atribuído a Platón e contado entre os seus diálogos platónicos.
** Texto francés, con introdución e anotacións neste idioma, no sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): trad. de Victor Cousin; ed. en París. Os números en azul entre corchetes son rótulos activos que serven para cambiar ao grego.
*** Texto grego no mesmo sitio. Os números en azul entre corchetes son rótulos activos que serven para cambiar á tradución francesa de Cousin.

## Notas
José María Ramil Soneira

**José María Ramil Soneira**, finado o 27 de abril de 2014 en Vilalba, foi un médico e arqueólogo galego que fundou e dirixiu o Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba.

## Traxectoria 
O doutor Ramil exerceu a medicina en Vilalba. Durante uns anos estivo vinculado ao Servizo de Radioloxía da Seguridade Social en Lugo.

Disipada a dúbida sobre a presenza do home no paleolítico superior en Galicia, os problemas vanse centrar agora nas específicas características dunha realidade conformada por depósitos ao aire libre con secuencia estratigráfica edáfica, ausencia de restos óseos e dominio de minerais do grupo do cuarzo distintos ao sílex entre as materias primas líticas utilizadas. Cuestións que haberían de ocupar aos investigadores durante un tempo. Pena Grande, Vidal I, Pena Grande de Férvedes ou Dúas Nenas son algúns deses primeiros depósitos ao aire libre con industrias ás que se recoñece a súa relación coas fases máis avanzadas do magdaleniano cantábrico ou cos complexos industriais adscritos ao aziliano nesa rexión. En colaboración con J. M. Vázquez Varela.  
* 1976: "Tres túmulos megalíticos con grabados en el término municipal de Villalba (Lugo), *Gallaecia* n.º 2. En colaboración con J. M. Vázquez Varela e J. Vidal Rodríguez.
* 1979: *Enterramiento en Cista de la Edad del Bronce de "O Cubillón", Xermade (Lugo)*. Museo de Pontevedra. En colaboración con José Manuel Vázquez Varela.
* 1992: "Estudio paleobotánico del yacimiento epipaleolítico de Xestido III (Abadín, Lugo)", en *Gallaecia* n.º 13. En colaboración con Pablo Ramil Rego. 
* 1992: "Conjunto lítico de Sarello (Serantes). Rasa litoral cantábrica". *Gallaecia* **13**. En colaboración con Roberto Pena Puentes.
* 1996: "La evolución bioclimática y sus consecuencias". *Gallaecia* n.º 14-15. En colaboración con A. Pérez Alberti.
 
### Publicación póstuma 
No Museo de Prehistoria e Arqueoloxía de Vilalba, que José Ramil fundara, presentouse o 13 de abril de 2016 o libro *Louselas (Ribadeo, Lugo). Los inicios del poblamiento humano en la región cantábrica*, un estudo que comezara tres décadas atrás coas investigacións do médico e gran investigador, ademais de promotor do museo vilalbés, e que continuou o seu fillo, Eduardo Ramil Rego, actual director do centro, que constitúe a Monografía nª 6 das que publica o devandito Museo.

## Recoñecementos 
* En 1977 recibiu o premio Federico Maciñeira, outorgado pola Real Academia Galega.
* En 2000 foi galardoado coa Medalla de Galicia na súa categoría de prata.

## Notas
Campo Municipal de Fútbol Ara Solis

O **Campo Municipal de Fútbol Ara Solis** é unha instalación dedicada á práctica do fútbol, localizada no lugar de San Martiño de Abaixo, na parroquia de San Martiño de Duio. O seu propietario é o Concello de Fisterra e nel xoga os seus partidos como local a Sociedad Deportiva Fisterra.

O seu terreo de xogo é de céspede artificial e conta cunha bancada cuberta con capacidade para unhas 200 persoas.

## Historia 
O nome de **Ara Solis** obedece á tradición, que di que no monte de Cabo Fisterra os romanos atoparon un altar ao sol (*Ara Solis*) construído aí polos pobos que habitaran esas terras antes da romanización. Nese monte atópanse os restos arqueolóxicos de Vilar Vello que aínda non foron escavados nin estudados, así como a ermida de San Guillerme, moi relacionada coa cristianización duns lugares pagáns destinados a ritos de fertilidade.

Foi oficialmente inaugurado o 17 de agosto de 2002 cun encontro entre a SD Fisterra e a SD Compostela no chamado Trofeo Peregrino, poucos días despois de que o conxunto local celebrara o seu corenta aniversario. Aínda que en realidade, foi a reinauguración dun recinto mellorado, porque o campo levaba na zona que os fisterráns coñecen como da Charca de toda a vida, agora rodeada de vida urbanística, ademais do instituto ou o polideportivo, mais antigamente, aquilo era un descampado e, a leira, case que unha xunqueira, segundo os veciños máis vellos do lugar.

A Deputación Provincial da Coruña destinou 340.000 euros en 2010 para financiar, entre outras, as obras de instalación de céspede artificial. As obras consistiron en dotar a esta infraestrutura deportiva de terreo de xogo de herba sintética de última xeración, lastrada con area de sílice e caucho, coas súas correspondentes marcaxes para a práctica de fútbol 11 e fútbol 7, así como porterías fixas para fútbol 11 e móbiles para fútbol 7. Tamén se executou a rede de drenaxe con colector de saneamento enterrado de PVC, un grupo de presión contra lumes,&nbsp;rede de rega perimetral con estación de control programábel e 6 canóns de rega. A achega provincial supuxo o 100% do investimento previsto. A estrea da nova superficie tivo lugar cun encontro da Liga da Costa entre a SD Fisterra e o Carnota o 18 de decembro dese mesmo ano.

## Notas
Voivodato de Połock

miniatura|Bandeira
miniatura|dereita|200px|Localización do voivodato na Coroa de Polonia e Lituania.
O **voivodato de Połock** (en ) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania (dende 1504), que perdurou até as particións de Polonia. A súa capital foi a cidade de Połock.

## Véxase tamén 
* Organización territorial do Gran Ducado de Lituania
Atomic

***Atomic*** é o noveno álbum da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 1 de abril de 2016 a través do selo Rock Action Records. O disco é unha banda sonora orixinal para o documental de Mark Cousins *Atomic: Living in Dread and Promise*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Vermú

miniatura|Catro botellas de vermú europeo.
miniatura|Vermús de diferentes cores.
O **vermú**&nbsp;(do francés *vermout *ou *vermouth* e estes do alemán *wermut*, ‘asente’) é unha bebida alcólica que se toma antes do xantar, e que adoita acompañarse dunha comida lixeira ou petisco. Elabórase con viño e aromatízase con substancias vexetais maceradas do xénero *Artemisia*, cunha graduación alcólica comprendida entre 15° e 20°. Adoita comporse de viño branco, asente e outras substancias amargas. Estes viños son tipicamente europeos, cun aroma característico que lles dá unha elegancia particular para un cóctel ou aperitivo. Xeralmente pódese atopar dous tipos: vermello e branco.
O vermú vermello (italiano) é doce; en tanto que o branco (francés) é seco, con maior grao alcólico.

## Historia 
Segundo un relato, estas bebidas foron inventadas por Hipócrates, soado médico e filósofo da antigüidade, nacido o 460&nbsp;a.&nbsp;C. Puxo a macerar en viño flores de asente e follas de fraxinela (*Dictamnus albus*) e obtivo o que na Idade Media foi chamado «viño hipocrático» ou, sinxelamente, «viño de herbas».

A partir de finais do século XVIII, coa chegada de nova tecnoloxía, o viño aromatizado entrou nunha nova dimensión de produtividade, na que destacou a experiencia dos pioneiros piemonteses, mais foi en 1838, cando por mérito dos irmáns Luigi e Giuseppe Cora, a preparación do vermú adquiriu un carácter industrial.

Co paso do tempo a palabra adquiriu tamén un sentido xenérico para definir o aperitivo –calquera bebida cuns petiscos– previo á comida. De aquí provén a expresión «quedamos para tomar o vermú?».

## Composición e elaboración 
O vermú vermello está composto por máis de 40 extractos de herbas, raíces, flores, especias e froitas. Todas estas esencias mestúranse cun pouco &nbsp;alcol no tamburo, un recipiente que dá dúas voltas ao día durante dúas semanas. Tras este proceso engádese o viño e o azucre e déixase repousar. A composición máis común inclúe:
* Cravo da India 
* Herba da trindade
* Framboesa
* Fraxinela&nbsp;de Creta&nbsp;(*Dictamnus albus*)
* Asente
* Limón
* Raíz de azucena
* Loureiro tucumán (*Cinnamomum porphyrium*)
* Canela de Ceilán.

## Produtores de vermú 
* Bellardi
* Campari
* Cinzano
* Las Endrinas
* Martínez Lacuesta
* Martini
* Yzaguirre
* Mirou
* Valentín Pascual
* Vermut Zarro, o vermú de Madrid
* Zecchini 
* Medvsa-Tarragona
* Vermouth Perdón-León
* Petroni

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Arte móbel

A locución **arte móbel**, **arte moble** e tamén, ás veces, **arte mobiliar**, emprégase dentro do campo de estudo da arte prehistórica para designar a calquera obra de arte (en sentido amplo) realizada sobre un obxecto de dimensións limitadas e manexábeis, é dicir, que poden ser transportadas polo ser humano.

## Historia e características 
O concepto de arte móbel está relacionado, por tanto, co de arte parietal, pero non é o mesmo concepto, xa que este non se pode trasladar porque está realizado sobre os muros ou as rochas (arte rupestre). Tampouco debe considerarse arte móbel as pezas de grandes proporcións como as estelas ou as estatuas-menhir do Neolítico e da Idade dos Metais.

Na arte móbel utilízanse as pedras, os ósos ou o marfil.

Consecuentemente, a arte móbel é moi diversa, xa que non só comprende creacións exclusivamente artísticas (como estatuíñas ou ornamentos), senón tamén obxectos funcionais, ferramentas e útiles decorados. Así, podemos encontrar a arte moble paleolítica que inclúe plaquetas gravadas, Venus paleolíticas, adornos, arpóns, azagaias, bastóns perforados ou propulsores decorados, por exemplo. No Epipaleolítico europeo son moi característicos tamén os cantos pintados Azilienses.

No Neolítico aparecen, ademais, obxectos de barro cocido (é dicir, vasillas decoradas, figuriñas de cerámica...), ídolos, tecidos, esteiras con motivos xeométricos ou figurativos etc.

Na Idade dos Metais a todos estes elementos engadíronse obxectos metálicos, pezas suntuarias e rituais, broches e armas; todo elaborado con técnicas decorativas enormemente sofisticadas como a do nielo en prata, as filigranas, o repuxado, o damasquinado, o moldeo á cera perdida e outras.

Ficheiro:Demi-rondelle.JPG|Óso grabadoPaleolítico
Ficheiro:Venus of Tan-Tan.jpg|Venus de Tan-TanPaleolítico
Ficheiro:Ganditorul de la Hamangia.jpg|Idoliño de pedraNeolítico
Ficheiro:Ídolo de Extremadura (M.A.N. Inv.20572) 01.jpg|Ídolo de ExtremaduraCalcolítico
Ficheiro:Puñal de elite (Padilla de Duero) Edad del Hierro.jpg|Puñal de prestixioIdade de Ferro

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mobiliario

### Bibliografía 
* Bahn, Paul (1998): *The Cambridge Illustrated History of Prehistoric Art*. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-45473-5.
* Scarre, Chris (2009): *The Human Past*. Londres: Thames and Hudson. ISBN 978-0-500-28780-4.
Later...When the TV Turns to Static

***Later...When The TV Turns To Static*** é o terceiro álbum da banda escocesa de indie rock Glasvegas, publicado o 2 de setembro de 2013 a través do selo BMG Records. O disco foi producido polo vocalista James Allan. En xeral recibiu críticas favorables, pero non pasou do número 41 das listas británicas; trátase do primeiro álbum do grupo que non entrou no *top 10*.

## Listaxe de cancións
Unha noite no Monte Pelado

miniatura|dereita|Modest Musorgskii, 1865
***Unha noite no Monte Pelado*** (, *Noch na lysoi gore*), unha serie de composicións de Modest Musorgskii (1839–1881). Inspiradas en obras e lendas da literatura rusa, Musorgskii compuxo "poemas sinfónicos", (, *Ivanova noch na lysoi gore*) sobre o tema dun aquelarre na Noite de San Xoán, que rematou esa mesma noite, o 23 de xuño de 1867. Xunto con *Sadko* de Nikolai Rimskii-Korsakov (1867), é un dos primeiros poemas feito por un compositor ruso.

Malia que Musorgskii estaba orgulloso do seu traballo xuvenil, o seu mentor, Milii Balakirev, rexeitou interpretalo. Para salvar o que el consideraba como material de valor, Musorgskii intentou engadir música, reformulou as parte de solos, coros e orquestra, en dous proxectos de ópera-ballet *Mlada* (1872), e a ópera *A feira de Sorochyntsi* (1880). Porén, *Unha noite no Monte Pelado* xamais foi interpretado durante a vida de Musorgskii.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
*Calvocoressi, M.-D., Abraham, G., ''Mussorgsky, 'Master Musicians' Series*, Londres: J.M.Dent & Sons, Ltd., 1946/1974
*Calvocoressi, M.-D., *Modest Mussorgsky: His Life and Works'', Londres: Rockliff, 1956
José Manuel Vázquez Varela

**José Manuel Vázquez Varela**, nado na Coruña o 21 de decembro de 1946,  é un historiador galego.

## Traxectoria 
Doutor en Filosofía e Letras (sección de Historia), foi catedrático de Prehistoria e Etnoloxía na Universidade de Santiago de Compostela, en cuxa Facultade de Xeografía e Historia (Departamento de Historia I) impartiu clases de Fundamentos da Etnoloxía e de Prehistoria do Novo Mundo. Estudoso dos aspectos económicos, sociais, ideolóxicos e relixiosos da Prehistoria en Galicia, escribiu numerosos traballos sobre estes temas. Está xubilado.

## Algunhas publicacións 
* 1990 - *Os Petroglifos de Galicia*. Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago. ISBN 84-7191-655-X
* 1993 - "Arte Prehistórico". En *Galicia Arte. IX. Arte Prehistórico y Romano* / *Arte Prehistórica e Romana*. Hércules. ISBN 978-84-87244-32-2 , ISBN 978-84-87244-33-9 .
* 1993 - "El Megalitismo de Galicia como humanismo", *Anuario Brigantino*, nº 16. 
* 1994 - *Ritos y creencias en la Prehistoria Gallega*. A Coruña: Xuntanza Editorial. ISBN 84-86614-72-4.
* 1995 - *Antepasados, guerreros y visiones*. Pontevedra: Deputación Provincial de Pontevedra. 
* 1996 - "Prehistoria", en VV. AA. *Nova Historia de Galicia*. A Coruña: Editorial Tambre. ISBN 84-88681-27-5.

## Recoñecementos 
* Premio Taboada Chivite (2001).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
Concello de San Felipe del Progreso

**San Felipe del Progreso** é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalpujahua, El Oro, Jocotitlán, San José del Rincón, Villa de Allende, Ixtlahuaca, Almoloya de Juárez e Villa Victoria. A súa área é de 368,15&nbsp;km², e a súa poboación era de 121.396 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Felipe del Progreso.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de San Felipe del Progreso INEGI, 2009.
Lilium

***Lilium***, é un xénero de plantas comunmente coñecidas coma **azucenas**, existen unhas 110 especies no xénero, que se inclúe dentro da familia das liliáceas.

O nome común galego *azucena* adoita, porén, reservarse á especie do xénero: *Lilium candidum*, planta ornamental con bulbo, de talo alto, estreitas follas longas e flores en acio, olorosas e brancas, vermellas ou amarelas.

## Descrición 
As azucenas son xeralmente herbas de talos frondosos que forman bulbos subterráneos, escamosos ou espidos, os cales utilizan para sobrevivir no inverno. Nalgunhas especies norteamericanas a base do bulbo desenvolveuse en rizomas sobre os que se atopan numerosas ceboliñas pequenas. Outras desenvolven estolóns. A maioría dos bulbos están profundamente enterrados, con todo uns cantos fórmanse preto da superficie do chan.

Moitas especies desenvolven raíces no talo, con elas, o bulbo medra de forma natural a certa profundidade e cada ano o novo talo, a medida que emerxe do chan, emite raíces adventicias por riba do bulbo. Estas son adicionais ás raíces basais.

A maioría de especies son caducas, agás unhas cantas (como *Lilium candidum*, *Lilium catesbaei*) que manteñen unha roseta de follas basais durante o período de inactividade invernal.

As grandes flores, que exhalan un forte cheiro, sobre todo á noite, teñen seis pétalos nunha variedade de cores que abarca o branco, amarelo, alaranxado, rosado e púrpura. Os motivos inclúen tacas, pinceladas e puntillas. A floración dáse no verán.

As sementes, que madurecen a finais do verán, amosan diferentes e a miúdo complexos padróns de xerminación adaptados aos climas que habitan.

Algunhas especies incluídas antes dentro deste xénero foron transferidas a outros, como *Cardiocrinum* e *Nomocharis*.
miniatura|Imagxe de Lilium Amelie,Instituto de bioloxía de Daca, Bangladesh
Hai 13 tipos de cultivares: entre eles: New York e Amélie.

## Distribución e hábitat 
dereita|miniatura|Lilium asiático híbrido branco, mostrando flores recentemente abertas e casulos sen abrir.
miniatura|Pétalo con pole
Nativo das rexións temperadas do hemisferio norte. No Vello Mundo esténdese pola maior parte de Europa desde o norte até a costa do Mediterráneo, a maior parte de Asia, Xapón, sur dos montes Nilgiri na India, e sur de Filipinas. No Novo Mundo esténdese desde o sur do Canadá e a maior parte dos Estados Unidos.

Están comunmente adaptadas a hábitats boscosos, a miúdo montañosos ou ás veces pradarías. Algunhas das especies poden sobrevivir en pantanos, lamagueiros e as epífitas atópanse no sueste asiático (como *L. arboricola*). En xeral prefiren solos moderadamente acedos e libres de cal.

## Especies 
O xénero *Lilium* inclúe as especies a seguir:

## Sinonimia 
* *Lirium* Scop., Fl. Carniol.: 239 (1760), nom. illeg.
* *Martagon* Wolf, Xene. Pl.: 84 (1776).
* *Martagon* (Rchb.) Opiz, Seznam: 63 (1852), nom. illeg.

## Notas
Empar Moliner

**Empar Moliner i Ballesteros**, nada en Santa Eulàlia de Ronçana o 16 de decembro de 1966, é unha escritora e xornalista catalá, que escribe en lingua catalá e castelá. A súa literatura caracterízase polo sentido do humor e por unha visión crítica da sociedade contemporánea e as súas contradicións.

## Obra 
### Narrativa
* ''L'ensenyador de pisos que odiava els mims*.
* *Feli, esthéticienne* (Premi Josep Pla 2000)
* *T'estimo si he begut'' (Premi Lletra d'Or 2005). Quaderns Crema, 2004.
* *No hi ha terceres persones*. Quaderns Crema, 2010.
* *La col·laboradora* (2012)
* *Tot això ho faig perquè tinc molta por* (2016)

### Artigos 
* *Busco senyor per amistat i el que sorgeixi*. Quaderns Crema, 2005. ISBN 84-7727-428-2
* *¿Desitja guardar els canvis?* Quaderns Crema, 2006 ISBN 84-7727-444-4

## Premios e recoñecementos 
* 2000 - Premio Josep Pla por *Feli, esthéticienne*
* 2015 - Premio Mercè Rodoreda de contos e narracións por *Tot això ho faig perquè tinc molta por*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio Josep Pla
### Bibliografía 
* Blog de Empar Moliner 
* Blog sobre Empar Moliner
Campo Municipal de Fútbol do Beco

O **Campo Municipal de Fútbol do Beco** é unha instalación dedicada á práctica do fútbol localizada na vila de Cedeira. Nel xoga os seus partidos como local o Cedeira Sociedad Deportiva e o seu propietario é o Concello de Cedeira.

Conta cun terreo de xogo de herba artificial de 100 x 60 metros e unha bancada cuberta con capacidade para 750 espectadores. Foi inaugurado en 1983 cun campo de herba natural até que en 2009 se mudou a herba artificial.

## Notas
Fading Frontier

***Fading Frontier*** é o sétimo álbum da banda estadounidense de indie rock Deerhunter, publicado o 16 de outubro de 2015 a través do selo 4AD. Foi producido por Ben H. Allen, que xa traballara co grupo en *Halcyon Digest* (2010), e pola propia banda e estivo precedeido polos sinxelos "Snakeskin", "Breaker" e "Living My Life".

*Currents* foi situado no posto número 30 da lista de Pitchfork Media dos 50 mellores álbums do ano 2015.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Lar Gallego de Chile

A **Corporación Lar Gallego de Chile** é unha asociación da diáspora galega en Chile.

## Historia
Fundouse o 10 de novembro de 1967, dedicándose “esencialmente a reunir emigrantes e fillos e netos de emigrantes galegos residentes en Chile para realizaren diversas actividades de índole social e cultural”. Esta corporación conta coa colaboración da Xunta de Galicia.

A iniciativa empeza como unha simple xuntanza de amigos galegos que gustaban de practicar danzas populares galegas e tocar a gaita, co obxectivo de lembrarse da terra que ficaba tan lonxe. Posteriormente, a popularidade destas actividades levou á institucionalización da asociación e á participación de 300 familias galegas.
Conta cun coro, o grupo de danzas e gaitas Terra Meiga, e o grupo de percusión Beira do Mar.

## Dirección da corporación 
## Notas
Darklands

***Darklands*** é o segundo álbum da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado o 31 de agosto de 1987 a través do selo Blanco y Negro Records. A diferenza do seu predecesor, neste traballo usáronse caixas de ritmos en lugar do batería Bobby Gillespie, que deixara a banda para seguir unha exitosa carreira como líder de Primal Scream. O álbum é un punto de inflexión na música da banda, indo do noise pop de *Psychocandy* a un son alternativo máis melódico.

*Darklands* chegou ao número cinco da lista británica de álbums, a súa posición máis alta ata ese momento. O disco foi incluído no libro *1001 Albums You Must Hear Before You Die*.

Máis tarde Primal Scream gravou unha versión da canción principal do álbum como cara b do seu sinxelo de 1998 "If They Move, Kill 'Em".

## Listaxe de cancións 
## Notas
Glasvegas (álbum)

***Glasvegas*** é o álbum de estrea da banda escocesa de indie rock Glasvegas, publicado o 8 de setembro de 2008 a través do selo Columbia Records. O disco foi producido polo vocalista James Allan e Rich Costey (Muse, Franz Ferdinand). *Glasvegas* vendeu 56 000 copias na súa primeira semana e acadou o número 2 na lista de álbums británica.

## Listaxe de cancións 
Todos os teas compostos por James Allan, agás onde se indique.

# "Flowers & Football Tops" – 6:57
# "Geraldine" – 3:45
# "It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry" – 4:25
# "Lonesome Swan" – 2:43
# "Go Square Go" – 3:27
# "Polmont on My Mind" – 3:52
# "Daddy's Gone" – 4:24
# "Stabbed" – 2:22
# "S.A.D. Light" – 4:01
# "Ice Cream Van" – 5:56

;Cancións extra nos Estados Unidos
# "The Prettiest Thing on Saltcoats Beach" – 6:24
# "Everybody's Got to Learn Sometime" (written by James Warren; originally by The Korgis) – 4:53

;Cancións extra no Xapón
# "The Prettiest Thing on Saltcoats Beach" – 6:24
# "A Little Thing Called 'Fear'" – 3:43

## Notas
Revelations (álbum)

***Revelations*** é o terceiro álbum da banda inglesa de post-punk Killing Joke, publicado en maio de 1982 a través do selo E.G. Records.

## Listaxe de cancións
Love (álbum de The Cult)

***Love*** é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk The Cult, publicado o 18 de outubro de 1985 a través do selo Beggars Banquet Records. O disco foi lanzado en preto de 30 países de todo o mundo, vendendo ao redor dos 2,5 millóns de copias. *Love* foi gravado nos Jacob's Studios en Farnham, Surrey, entre xullo e agosto de 1985.

## Listaxe de cancións 
Todos sos temas compostos por Ian Astbury e Billy Duffy.

#"Nirvana" – 5:24
#"Big Neon Glitter" – 4:45
#"Love" – 5:35
#"Brother Wolf, Sister Moon" – 6:49 (a versión filipina dura 5:18)
#"Rain" – 3:57
#"The Phoenix" – 5:06
#"Hollow Man" – 4:45
#"Revolution" – 5:20
#"She Sells Sanctuary" – 4:23
#"Black Angel" – 5:22
Floodland

***Floodland*** é o segundo álbum da banda inglesa de rock gótico The Sisters of Mercy, publicado o 13 de novembro de 1987 a través dos selos Merciful Release e Warner Music Group. A gravación do disco comezou en xaneiro de 1987, aproximadamente dous anos despois de que a banda se separase tras a marcha de Craig Adams e Wayne Hussey. Foi producido por Larry Alexander, o líder da banda Andrew Eldritch, e Jim Steinman while.

## Listaxe de cancións 
Producido por Larry Alexander e Andrew Eldritch, agás "Dominion/Mother Russia", producida por Alexander, Eldritch e Jim Steinman, "This Corrosion", por Jim Steinman, "Torch", por Eldritch, e "Emma", por Hugh Jones.

### Reedición de 2006
Xunto coas dúas edicións anteriores da banda, *Floodland* foi reeditado en novembro de 2006 coas seguintes cancións extra:
A Arqueira, Cuíñas, A Fonsagrada

**A Arqueira** é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cuíñas 
### Parroquias da Fonsagrada 
## Notas
Tirso Gómez Freijido

**Tirso Servando Justino Gómez Freijido**, nado en Ribadavia o 1 de febreiro de 1887 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Latoeiro de profesión, militante socialista, foi presidente da Casa do Pobo da Caniza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na Cañiza o 21 de xullo. O xuíz militar emitiu unha requisitoria para a súa presentacióne a de Amadeo Estévez Rodríguez e Enrique Giráldez Piña o 24 de agosto. Trasladado á prisión de Vigo, foi xulgado en Consello de guerra por rebelión militar con María Gómez González, Jesús Eugenio Pérez Pérez, Antonio Mojón Vázquez e Justo Moure Giráldez. Condenado a pena de morte, foi executado, ás 16 horas do 31 de outubro de 1936, nas inmediacións do castelo do Castro.

## Homenaxes 
En 2022 Inversa Teatro, a compañía teatral da súa bisneta, a dramaturga, directora e actriz Marta Pérez, estreou no Auditorio de Vigo a peza *O Péndulo* sobre a detención e fusilamento de Tirso Gómez e os seus compañeiros, escrita xunto ao dramaturgo Ernesto Is.
## Vida persoal 
Casou con Contemplación Mosquera Mariño.

## Notas
Herba do rato

**Herba do rato** é o nome vulgar galego de diferentes especies botánicas:
***Soldaconsolda**, (*Polygonatum odoratum*), tamén chamada de selo de Salomón.
***Herba de Nosa Señora**, (*Artemisia vulgaris*), tamén chamada de artemisa, herba madroa ou artemexón.
Gadílidos

O dos **gadílidos** (*Gadilida*) é unha orde de moi pequenos moluscos mariños, unha das dúas que comprende o clase dos escafópodos.

As especies desta orde son semellantes, pero xeralmente moito máis pequenas que as da outra orde dos escafópodos, a dos *Dentaliida.*

## Taxonomía 
### Descrición 
A orde foi descrita en 1974 polo biólogo ruso Yaroslav Igórevich Starobogatov,

### Clasificación 
'*Orde *Gadilida'''*
* Suborde *Entalimorpha* Steiner, 1992  
** Familia *Entalinidae* Chistikov, 1979
* Suborde *Gadilimorpha* Steiner, 1992 
** Familia *Gadilidae* Steiner, 1992 
** Familia *Pulsellidae* Boss, 1982 
** Familia *Wemersoniellidae* Scarabino, 1986 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Steiner, G. & Kabat, A. R. (2001): "Catalogue of supraspecific taxa of Scaphopoda (Mollusca)". *Zoosystema* **23** (3): 433-460. Ver en liña. 
* Steiner, G. & Kabat, A. R. (2004): "Catalog of species-group names of Recent and fossil Scaphopoda (Mollusca). *Zoosystema* **26** (4): 549-726. Ver en liña.
* Starobogatov, Y. I. (1974): "Xenochonchias and their bearing on the phylogeny and systematics of some molluscan classes". *Palaeontologicheskij Zhurnal* **14** (1): 3-18.

### Outros artigos 
* Escafópodos

### Ligazóns externas 
* *Gadilida* Starobogatov, 1974 no ITIS.
* *Gadilida* na ADW.
* *Gadilida* na EOL.
* *Gadilida'' no NCBI.
Iaroslav Starobogatov

**Iaroslav Igorevich Starobogatov** (en ), nado o 13 de xullo de 1932 e finado o 3 de decembro de 2004, foi un zoólogo ruso.

## Traxectoria 
Foi profesor e director científico do Instituto Zoolóxico da Academia Rusa de Ciencias.

As súas investigacións centráronse na zooloxía dos invertebrados, principalmente nos moluscos (malacoloxía) e nos crustáceos (carcinoloxía).

Tamén foi moi importante a súa achega á sistemática dos organismos vivos, á micro e macroevolución e á bioxeografía da Unión Soviética e de todo o mundo.
 
Describiu un gran número de novas especies animais.

## Taxons nomeados na súa honra 
* *Neopilina starobogatovi* Ivanov & Moskalev, 2007.

## Notas
Lingua tiwi

O **tiwi** é unha lingua aborixe de Australia clasificada como lingua illada e que é falada polo pobo tiwi que habita nas illas Melville e Bathurst, no Territorio do Norte. Ten arredor de 2&nbsp;040 falantes e forma parte do 10% de linguas aborixes de Australia que aínda segue a ser aprendida por nenos. Segundo datos de 2016 tiña 2&nbsp;040 falantes. O tiwi está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de linguas aborixes de Australia
### Ligazóns externas 
*A lingua tiwi en Ethnologue.com
As Quintas de San Trocado, San Trocado, Allariz

**As Quintas de San Trocado** é un lugar da parroquia de San Trocado, no concello ourensán de Allariz, na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Trocado 
### Parroquias de Allariz 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Allariz
Día Internacional do Bico

O **Día Internacional do Bico** celébrase o 13 de abril de cada ano, unha data que xurdiu grazas ao bico máis longo da historia, que durou 58 horas e que fora protagonizado por unha parella tailandesa durante un certame. A parella, desta forma, rompía a súa propia marca de 46 horas consecutivas, logrado o 13 de abril do ano anterior. En moitas cidades, diversos tipos de concursos organízanse este día no que os participantes deben establecer rexistros de bicos.

Doutra banda, o 6 de xullo é o **Día Internacional do Bico Roubado**, que é unha celebración diferente.

A idea detrás do Día Internacional do Bico é lembrar ás persoas o simple pracer asociado co bico polo bico mesmo, a diferenza do bicarse como mera formalidade social ou como preludio das relacións sexuais ou doutras actividades. O bicarse pode ser unha experiencia gozosa e pracenteira por si mesma. É unha expresión da intimidade.

## Notas
Torta de cenoria

A **torta de cenoria**,** pastel de cenoria** ou **bolo de cenoura** é un pastel doce con cenoria machucada mesturada na masa. A cenoria amolece no proceso de cocedura, e o bolo adoita ter unha textura mesta e lene. As cenorias melloran o sabor, textura e aparencia do pastel.

## Historia 
As cenorias téñense usado en pasteis doces dende a Idade Media, época na que os adozantes eran escasos e caros, mentres a cenoria, que contén máis azucre que calquera outra verdura fóra da remolacha azucreira, era moito máis doada de atopar, polo que se usaba para elaborar sobremesas doces. A popularidade do pastel de cenoria rexurdiu probabelmente no Reino Unido grazas ao racionamento durante a segunda guerra mundial.

Os pasteis de cenoria estiveron amplamente dispoñíbeis en restaurantes e cafetarías estadounidenses a principios dos anos 1960. Ao principio eran un artigo novo, pero a moitas persoas gustoulles tanto que pasou a ser unha sobremesa corrente.

Os doces de cenoria son tamén frecuentes en Portugal. Hoxe é cada vez máis frecuente en Galiza atopar tortas de cenoria.

## Ingredientes e preparación 
Malia o seu nome, a torta de cenoria aseméllase máis a un biscoito na preparación (todos os ingredientes húmidos, como os ovos e o azucre, mestúranse por unha banda, todos os secos por outra, e despois engádenselles os húmidos) e a consistencia definitiva (que é normalmente máis mesto ca un pastel tradicional e ten unhas faragullas máis grosas).

Moitas receitas de pastel de cenoria inclúen ingredientes opcionais, tales como froitos secos&nbsp;(especialmente noces), pasas, ananás ou coco.

Este pastel prepárase nun forno sen realmente un tempo definido sobre o cal deber manterse dentro del. Recoméndase deixar arrefriar ao sacar o do forno e antes de poder comer.

## Presentación 
O pastel de cenoria pode comerse sen máis engadidos, mais a miúdo glásase ou recóbrese cunha camada cristalizada de crema de queixo e noz picada. Con frecuencia decóranse con enfeites semellando cenorias. A torta de cenoria ás veces aparece a xeito de *cupcakes*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brown, Alton (2002). ''I'm Just Here for More Food: Food x Mixing + Heat = Baking*. Nova York: Stewart, Tabori & Chang. ISBN 1-58479-341-4.
* Davidson, Alan (2006). *Oxford Companion to Food''. Segunda edición, ilustracións de Soun Vannithone. Londres: Oxford University Press. ISBN 0-19-211579-0.
Gallicano nel Lazio

**Gallicano nel Lazio** é unha vila e comuna italiana da provincia de Roma, na rexión do Lacio. En xuño de 2015 tiña 6&nbsp;341 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial de Gallicano nel Lazio
Pioneer 4

**Pioneer 4** foi unha misión espacial lanzada o 3 de marzo de 1959 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica.

## Características 
Pioneer 4 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. Uns meses antes lanzárase a Pioneer 3, que debido a unha potencia insuficiente do foguete portador reentrou na atmosfera terrestre unhas horas despois do lanzamento. Pioneer 4 foi lanzada con éxito e converteuse na primeira nave estadounidense en escapar da gravidade terrestre e entrar en órbita heliocéntrica.

## Nave 
Pioneer 4 estabilizábase mediante xiro e tiña forma de cono, con 51&nbsp;cm de altura e 23&nbsp;cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50&nbsp;°C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30.000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0,5&nbsp;kg que proporcionaba un sinal de 0,1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960,05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150&nbsp;cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 4 das 30 r.p.m. orixinais a 6 r.p.m. dez horas despois do lanzamento.

## Perfil da misión 
Pioneer 4 foi lanzada o 3 de marzo de 1959 desde Cabo Cañaveral nunha traxectoria que a levou a pasar a uns 60.000&nbsp;km da superficie lunar o 4 de marzo ás 22:25 GMT e a unha velocidade de 7230&nbsp;km/h, enviando datos da radiación ó longo da traxectoria e servindo para adquirir experiencia no seguimento de naves a grandes distancias. A distancia á que pasou da Lúa foi demasiada como para disparar o sensor fotoeléctrico. A nave foi seguida durante 82 horas ata unha distancia de 655.000&nbsp;km. Chegou ao perihelio o 18 de marzo ás 1:00 GMT e segue en órbita solar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Pioneer 4 na web do JPL
Romeu e Xulieta (Chaikovskii)

miniatura|dereita|Chaikovskii no tempo que compuxo *Romeu e Xulieta*, contra o 1868.
dereita|miniatura|Interpretado pola Skidmore College Orchestra.
***Romeu e Xulieta*** é unha obra musical de Petr Ilich Chaikovskii, subtitulada *Abertura-Fantasía*, baseada na obra homónima de Shakespeare escrita (na súa primeira versión) en 1869. A diferenza doutras obras maiores de Chaikovskii, o compositor non lle adxudicou un número a *Romeu e Xulieta*, aínda que figura noutros catálogos alternativos numerada como TH 42 e ČW 39.

Ó igual que outros compositores como Berlioz e Prokofev, Chaikovskii estivo fondamente inspirado por Shakespeare e ademais escribiu obras sobre *A tormenta* e *Hamlet*.

A idea de compoñer esta *Abertura-Fantasía* con tema shakesperiano foi inicialmente de Mili Balákirev, o líder do Grupo dos Cinco, e aínda que a obra estaba rematada en 1869, a versión que coñecemos hoxe en día data do ano 1880. O feito de que a tonalidade do "tema do amor" na súa primeira aparición (compás 183) sexa a de Re bemol Maior, que en alemán se abrevia como "Des", pode estar relacionado coa decepción amorosa que sufriu Chaikovskii coa cantante belga Désirée Artôt.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brown, David: *Tchaikovsky: The Man and His Music*. Nova York: Pegasus Books, 2007. ISBN 0-571-23194-2
* Holden, Anthony, *Tchaikovsky: A Biography* (Nova York: Random House, 1995). ISBN 0-679-42006-1.
* Kamien, Roger. *Music : An Appreciation*.  Mcgraw-Hill College; 3ª edición (1 de agosto de 1997) ISBN 0-07-036521-0
* Kerr, Isaac. «Shakespeare en el romanticismo musical. Chaikovski y Berlioz: dos interpretaciones de la “escena del conflicto” de Romeu y Julieta», *Síneris. Revista de musicología*, vol. nº 4, abril 2012. ISSN 2254-3643.
* Maes, Francis, tr. Arnold J. Pomerans and Erica Pomerans, *A History of Russian Music: From *Kamarinskaya *to* Babi Yar (Berkeley, Los Ángeles y Londres: University of Calilfornia Press, 2002). ISBN 0-520-21815-9.
* Weinstock, Herbert, *Tchaikovsky* (Nova York: Alfred A. Knopf, 1944). ISBN n/d
* Wiley, Roland John: ''Tchaikovsky's Ballets''. Oxford e Nova York: Oxford University Press, 1985. ISBN 0-19-816249-9.
Cristina Otero

**Cristina Otero Pascual**, nada o 29 de novembro de 1995 en Pontevedra, é unha artista e fotógrafa galega principalmente coñecida polos seus autorretratos.

## Traxectoria 
É a máis nova dos tres fillos de  Noemi Pascual e Luis Otero. Desenvolveu a súa paixón pola fotografía a unha idade moi temperá. Cando tiña 13 anos descubriu o programa de televisión ''America's Next Top Model'' e ficou abraiada pola maquillaxe, as poses e o estilismo, polo que decidiu facer as súas propias composicións de xeito autodidacta. Fixo a súa primeira exposición individual cando tiña só 15 anos, feito que a converte na artista máis nova en expoñer nunha galería de arte en España.

A súa obra foi exposta na Kir Royal Gallery de Valencia dende o 15 de outubro de 2011 até o 15 de xaneiro de 2012; e de novo entre o 7 e 10 de xuño de 2012 coa participación de MadridFoto.

Tamén expuxo no Fnac Parquesur de Madrid entre o 1 e o 31 de marzo de 2012, e no Fnac L'illa de Barcelona entre o 25 de xullo e o 10 de setembro dese mesmo ano. Outras exposicións tiveron lugar na "Fundación Caixa" en Carlet (Valencia, 2012), no Fnac de Marbella (2013), Ámsterdam (2012), Berlín (2012) e Alxer (2013). Unha das súas fotografías formou parte dunha campaña de publicidade de Renfe entre 2012 e 2013.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Otero sinner.jpg|Autorretrato titulado *"pecadora"*.
Ficheiro:Otero ID.jpg|Autorretrato titulado *"ID"*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Tirso Cons

**Tirso Cons**, nado en Pontevedra o 30 de marzo de 1979, é un debuxante de banda deseñada galego. Traballa principalmente para o mercado francés.

## Traxectoria 
Estudou Publicidade e Relacións Públicas en Madrid, onde traballou na axencia de publicidade Contrapunto. No Expocomic de 2003 redescubriu o cómic, e axiña obtivo os seus primeiros encargos no mercado francés.

## Obra 

## Premios 
* Premio ao "Meilleur Album Romanesque" no Festi BD de Moulins en Francia, 2005 por ''L'Œil du Diable''
* Premio do público do Mellor Deseñador de 2012 no "Festival Cómic Europeo de Ubeda & Baeza" en España

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Tirso Cons en Semer 
* Tirso Cons , "Guía do Cómic".
* Tirso Cons , "Ui Ar de Japis"
* Tirso Cons, "Blog persoal do autor"
Alonso de Castro

**Alonso de Castro e Ponce de León**, foi un nobre galego, **señor de Castroverde**. Foi fillo de Alvar Peres de Castro, primeiro conde de Arraiolos (vila portuguesa no Distrito de Évora), primeiro conde de Viana da Foz do Lima e primeiro condestábel de Portugal, e da súa dona María Ponce de León. Á súa vez, era neto, por liña paterna, de Pedro Fernández de Castro, "o da guerra", señor da Casa de Lemos (finado en 1343) e da dama portuguesa Aldonça Lorenço de Valadares (nada contra o 1270). Por liña materna os seus avós foron don Pedro Ponce de León, "o vello", señor de Marchena e Bailén, e da súa dona Beatriz de Jérica e Lauria (1305-1372). Polo tanto, Alonso de Castro descendía por vía paterna, da Casa Real de Castela, sendo bisneto de Sancho IV, "o Bravo", rei de Castela e León. Por vía materna, era descendente directo de Xaime I o conquistador, rei de Aragón.

Foron irmáns de don Alonso de Castro:

* Pedro de Castro "o Vesgo", señor de Cadaval, que casou con Leonor Tellez de Meneses, cuxa descendencia deu continuidade á casa de Cadaval;
* Beatriz de Castro, casada con Pedro Núñez de Lara, conde de Mayorga, matrimonio que non tivo descendencia;
* Sabela de Castro, casada con Pedro Enríquez, conde de Lemos, cuxa descendencia deu continuidade á casa de Lemos.

## Nupcias 
Alonso de Castro, señor de Castroverde, contraeu matrimonio con María Ramírez de Guzmán, filla de García Fernández, primeiro señor de Vilagarcía, e da súa dona María Ramírez de Guzmán.

## Descendencia 
Foron fillos de Alonso de Castro e María Ramírez de Guzmán:

* García de Castro e Guzmán, que sucedeu a seu pai no señorío de Castroverde; casou con Mencía de Guzmán, de quen non tivo descendencia;
* Fernando de Castro e Guzmán, que sucedeu ao seu irmán García no señorío de Castroverde en 1435, data da morte deste. Fernando casou con Xoana de Bazán e Bracamonte, matrimonio do que naceron Carlos, Alvaro, Alonso e Isabel de Castro e Guzmán, sucesivos herdeiros do señorío de Castroverde;
* Leonor de Castro, casada con Pedro Bermúdez de Montaos "o vello", unión da que proceden os sucesores da casa de Montaos;
* Inés de Castro e Guzmán, quen contraeu primeiras nupcias con Pedro de Bazán, señor de Valduerna, volvéndose a casar posteriormente con Lope Sánchez de Ulloa, señor de Ulloa, sendo pais do primeiro Condado de Monterrei, Sancho de Ulloa, e do polo menos outros tres fillos, Gonzalo, María e Mayor de Ulloa, todos eles con descendencia;
* Xoana de Castro e Guzmán, casada con Rodrigo de Moscoso, señor de Altamira, de cuxa descendencia proceden os Casa de Altamira.
Crónica de Sampiro

A ***Crónica de Sampiro*** é un texto escrito en latín polo bispo de Astorga, Sampiro, a comezos do século XI. O texto abrangue dende o ano 866 até o 999, é dicir, os últimos anos do reinado de Afonso III de Asturias e os dos seus sucesores até Afonso V.

O texto ten importancia debido a que a *Crónica albeldense* remata o seu relato no ano 883.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* *Crónica de Sampiro*, recompilada por Juan Ferreras.
Merit Ptah

**Merit Ptah** (circa. -2700) foi unha médica do Antigo Exipto. É a primeira muller coñecida polo seu nome na historia da medicina e posiblemente, tamén a primeira muller mencionada en toda a historia da ciencia. A súa imaxe pode verse nunha tumba na necrópole achegada á Pirámide de Zoser en Saqqara. O seu fillo, que era sumo sacerdote, describiuna "a médica cap".

Na súa honra, a Unión Astronómica Internacional nomeou un cráter de impacto en Venus como *Merit Ptah*.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista dos cráteres de Venus

### Bibliografía 
* Merit Ptah.
* Kampp, Friederike : Die Thebanische Nekropole (Mainz : Zabern, 1996), Vol. I, p. 262.
Henry Adams (zoólogo)

**Henry Adams**, nado en 1813 e finado en 1877, foi un naturalista e conquiliólogo inglés.

Traballou co seu irmán Arthur Adams (1813–1877) e entre ámbolos dous escribiron *The genera of recent mollusca: arranged according to their organization*, en tres volumes publicados en 1858.

## Abreviatura 
A abreviatura **H. Adams** emprégase para recoñecer a Henry Adams como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arthur Adams
Mariano Mores

**Mariano Martínez**, coñecido polo nome artístico **Mariano Mores**, nado o 18 de febreiro de 1918 e finado o 13 de abril de 2016, foi un famoso compositor e pianista arxentino relacionado co xénero musical do tango.

## Principais tangos da súa autoría 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Arquivo sonor de Mariano Mores en Youtube.