Guillerme de Évreux

**Guillerme de Évreux**, nado contra 1045, foi un poderoso nobre normando durante o período seguinte á conquista normanda de Inglaterra, un dos poucos documentados que estivo con Guillerme o Conquistador na batalla de Hastings. Foi conde de Évreux desde 1067 a 1118.

## Traxectoria 
Guilerme era fillo de Ricardo de Évreux, conde de Évreux, e de Godehilda.

Participou na Conquista de Inglaterra con oitenta naves que lle deu seu pai e combateu na batalla de Hastings. En recompensa, Guillerme o Conquistador deulle propiedades en Hampshire, en Berkshire e en Oxfordshire pero, ben considerado, o conxunto dos bens recibidos era modesto. Como Roxerio I de Beaumont, outro gran barón do duque, Guillerme de Évreux, foi recompensado pouco en Inglaterra a pesar da súa participación na conquista. 

Isto non foi consecuencia de caer en desgraza, xa que despois Guillerme mandou o exército ducal nas campañas militares en Francia. O caso de Guillerme de Évreux permitiu ao historiador David Bates desmontar a tese dunha aristocracia resultante totalmente anglo-normanda trala conquista de Inglaterra. Para algunhas familias, o ducado de Normandía seguiría sendo o principal teatro da súa expansión e das súas loitas políticas.

En 1067 Guillerme sucedeu ao seu pai, e durante os seguintes anos foi un leal compañeiro do Conquistador. 

En 1081, coa axuda de Roxerio II de Montgommery, negociou un tratado de paz entre o seu señor e Fulco IV de Anjou, conde de Anjou. Desde 1084 a 1086 loitou contra Hubert de Sainte-Suzanne, vizconde do Maine, amotinado contra o duque, pero foi capturado en xaneiro de 1085 durante o asedio de Santa-Suzanne. Porén, tras a súa liberación, aproveitou a morte do duque en 1087 para capturar a gornición ducal acantoada en Évreux.

Nun documento a favor da abadía de Jumièges, Guillerme intitúlase *Ego Guilelmus, dux et comes Ebroacensis civitatis* (Eu, Guillerme, duque e conde da cidade de Évreux).

En 1087 morre seu cuñado Simón I de Montfort, e a súa filla, Bertrada de Montfort, foi confiada ao coidado do seu tío Guillerme. Esta tutela, así como unha nova revolta no Maine, darían ao conde unha situación vantaxosa. Efectivamente, o nuevo duque d Normandía, Roberto Curthose, buscou o apoio do conde de Anjou para sufocar a revolta. O conde aceptou, pero a cambio da man de Bertrada, acordo co que Guillerme recibiría en compensación a herdanza do seu tío Raúl de Gacé, formada polas terras de Gacé e de Varenguebec, que Guillerme o Conquistador unira á propiedade ducal á morte de Raúl. En 1090 o matrimonio celebrouse e a rebelión quedou sufocada.

Pouco despois Guillerme somete unha revolta en Rouen dos partidarios de Guillerme II de Inglaterra chamado *Rufo*, rei de Inglaterra, sucesor de seu pai Guillerme I, que buscaba quitar Normandía ao seu irmán Roberto. Durando os dous anos seguintes houbo unha guerra familiar que o mantén ocupado. A rivalidade entre Heloise, a muller de Guillerme, e Isabel de Montfort, a esposa de Raúl de Tosny, medio irmán de Guillerme, aumentou e ambos os medio irmáns enfrontáronse. Raúl logra a vitoria en 1092, e impón a Guillerme o recoñecemento de Roxerio, o seu fillo máis novo, como herdeiro. Pero a morte de Roxerio contra 1094 fixo que este acordo non entrara en vigor.

En 1096, Roberto II de Normandía únese á Primeira Cruzada, confiando o ducado de Normandía ao seu irmán Guillerme Rufo. En 1097 Guillerme de Évreux emprendeu unha campaña contra o rei Filipe I de Francia.

En 1098, como consecuencia dunha nova campaña o Maine, Guillerme Rufo noméao gobernador de Le Mans. Guillerme Rufo morreu en 1100 e Guillerme e Raúl de Tosny, desta vez aliados, aproveitaron as desordes para saquear as terras de Beaumont-le-Roger, gobernadas por Roberto I de Meulan. Roberto II de Normandía regresou pouco despois da Cruzada e tomou posesión do seu ducado, mentres que Henrique Beauclerc converteuse en rei de Inglaterra como Henrique I.

Tras a unión de Normandía e Inglaterra, a autoridade de Henrique Beauclerc non foi favorábel para o conde de Évreux, que aceptara mal a inxerencia real. Guillerme e Heloisa tiveron que exiliarse no condado de Anjou durante catorce meses en 1112-1113. Durante este período, Fulco V o Mozo, conde de Anjou, e Amalarico III de Montfort aliáronse contra Henrique, e Guillerme probabelmente aceptou a coalición. Cando se acordou a paz entre os normandos e os anxevinos, en febreiro de 1113, Guillerme tomou novamente posesión do seu condado.

Heloisa morreu nalgún dos cinco anos seguintes, e foi inhumada en Noyon. Guillerme faleceu o 18 de abril de 1118 e foi enterrado na Abadía de Saint-Wandrille de Fontenelle. O feito de que morrera sen fillos causou problemas ao rei Henrique I de Inglaterra, xa que o parente máis próximo do conde Guillerme era Amalarico III de Montfort, e o seu sucesor, era vasalo de Lois VI de Francia. filla do conde Guillerme I de Nevers e de Auxerre, e de Ermengarda, condesa de Tonerre. Deste matrimonio naceu un fillo, probabelmente morto antes de 1092. Este fillo foi mencionado, sen ser nomeado, nunha carta en favor da abadía de Saint-Taurin.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guillaume "Crespin" d'Évreux, en *Medieval Lands* . 
* Bauduin, Pierre (2004): "Le comté d'Evreux (XIe-XIIe siècles)", en *La première Normandie (Xe-XIe siècles)*. Caen: Presses Universitaires de Caen. ISBN 2-8413-3145-8.
* Power, Norma (2004): *The Norman Frontier in the Twelfth and Early Thirteenth Centuries*. Cambridge University Press. ISBN 0-5215-7172-3.

### Ligazóns externas 
* Family: Comte Guillaume d' Évreux / Heloise de Nevers en Geneagraphie - Families all over the world.