open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Os acarnienses

***Os acarnienses*** (en grego, *Αχαρνείς*, *Akharneĩs*) é unha comedia grega antiga de Aristófanes, representada no arcontado de Eutino, presentada por Calístrato no ano 425&nbsp;a.&nbsp;C. nas Leneas de Atenas. Conseguiu o primeiro premio; o segundo Cratino con *Os azoutados pola treboada* (traballo perdido), e o terceiro Eupolis con *Os primeiros de mes*.

## Idea cómica 
Aristófanes escenifica a un cidadán valente, Diceópolis que, ante este fracaso constante, decide pechar unha tregua privada. Informados da súa traizón, os campesiños de Acarnas asaltan a residencia do heroe, que celebra as Dionisias rurais. Acarnas é un demo da Ática, ocupado ao comezo da guerra polas tropas espartanas dirixidas polo rei Arquídamo.

Acarnas é unha terra rica, pero Aristófanes caricaturiza aos seus habitantes facéndoos carboeiros. Isto permítelle parodiar unha escena de *Telefo* de Eurípides. Nesta traxedia, Telefo, o mítico rei de Misia e loitador do bando troiano na guerra de Troia, é ferido pola lanza de Aquiles, que pode curar as feridas que causa. Entra así, disfrazado de mendigo, no campo grego. Desenmascarado, sálvase tomando como refén ao mozo Orestes. En *Os acarnienses*, é un saco de carbón que Diceópolis toma como refén.

Diceópolis tamén se opón aos sicofantas (informadores profesionais), que pretenden que as denuncias son exclusivas deles. Tamén rompe o embargo decretado por Atenas á cidade de Megara ao comezo da guerra.

## Resumo 
* **Prólogo:** a Asemblea de Atenas delibera. Os demagogos obsequian ao pobo con falsos embaixadores estranxeiros que veñen de Persia e da corte do rei odrisio Sitalces, tentándoos con axuda. Dicéopolis non se deixa enganar, pero non pode facerse escoitar. Conclúe unha tregua privada cos espartanos.
* **Parodos:** mentres celebran as Dionisias rurais, Diceópolis é asaltada polos acarnianos. Escápase tomando como refén un saco de carbón. Despois defende a súa causa ante os acarnianos, lánzase a unha disputa oratoria contra o xeneral Lámaco e convence á multitude.
* **Parabasis:** Aristófanes lembra aos espectadores que as súas obras, ao desmontar os argumentos dos demagogos e "ensinar o que é xusto", son beneficiosas para o pobo. O coro, pola súa banda, reclama máis atención aos maiores da cidade.
* **Episodios:** Dicéopolis abre un mercado privado, aberto a toda a mercadoría. Un megariano tenta vender as súas fillas pequenas, finxindo que son porcos, mentres que un beocio propón anguías do lago Copais. O coro aclama a Dicéopolis. Lámaco reaparece ferido na guerra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Dionisias
* Télefo
### Ligazóns externas 
* Texto no sitio One More Library .
* Texto  con índice electrónico no Proxecto Perseus (en grego antigo)
*  grego en Wikisource.
* Eurípides : texto conservado de *Telefo* (*Τήλεφος*).
** En grego, no lugar da Bibliotheca Augustana (Augsburgo).
Jürg Conzett

**Jürg R. Conzett**, nado en Zürich en 1947, é un banqueiro e numismático suízo, fundador e director do Museo do Diñeiro de Zürich. 

## Traxectoria 
É neto da sindicalista e activista polo voto feminino Verena Conzett-Knecht (1861-1947).

### Formación 
Jürg Conzett estudou Historia e Psicoloxía na Universidade de Zürich, na que se doutorou en 1972. Posteriormewnte ingresou na Escola de Administración da Universidade Stanford, California, onde acadou o seu mestrado (MBA) en 1976. 

### Carreira profesional 
Entre 1976 e 1980 traballou como analista financeiro do *City Bank* en Nova York e en Tokyo, e de 1982 a 1986 formou parte da dirección da *Dow Banking Corporation*, de Zürich, ocupándose da política de xestión de investimentos deste banco. Posteriormente, no Banco Central de Zürich, filial da UBS, foi o director de análise financeira e de política de investimentos, entre 1986 e 1990. A partir deste último ano, Conzett pasou a traballar como independente na xestión de investimentos. 

Á parte do seu labor como financeiro, desde 1999 ocúpase tamén da editorial *Conzett Verlag* e da undación *Sunflower*, que alberga á súa vez o Museo do Diñeiro, constituído sobre a base da súa propia colección de moedas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Celdran, C. (2021). "Jürg Conzett: Money is always changing". En *Coingeek.com*
* "Conzett, Jürg". En *Coins Weekly*. 7 de xaneiro de 2016.
Boo, Bitch

***Boo, Bitch*** é unha miniserie estadounidense creada por Tim Schauer, Kuba Soltysiak, Erin Ehrlich e Lauren Iungerich. Estreouse en Netflix o 8 de xullo de 2022, con opción de subtitulado en galego.

## Personaxes 
### Principais 
* Lana Condor como Erika Vu
* Zoe Colletti como Gia
* Mason Versaw como Jake C.
* Aparna Brielle como Riley
* Tenzing Norgay Trainor como Gavin

### Secundarios 
* Jami Alix como Lea
* Nick Benson como Chase
* Brittany Bardwell como Sophia 
* John Brantley Cole como Dr. Vu
* Van Brunelle como Oliver Vu
* Austin Fryberger como Archer
* Conor Husting como Jake W.
* Alyssa Jirrels como Alyssa
* Michael Solomon como Jake M.
* Cathy Vu como Mrs. Vu
* Savira Windyani como Sail
* Abigail Achiri como Raven
* Reid Miller como Brad
* Jason Genao como Devon

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Hortensia von Roten

**Hortensia von Roten**, nada no cantón de Valais en 1952, é unha historiadora e numismática suíza, exdirectora do gabinete numismático do Museo Nacional Suízo.

## Traxectoria 
### Formación 
Hortensia von Roten naceu en 1952, filla de Iris von Roten-Meyer, unha coñecida xurista e xornalista feminista, e de Peter von Roten, un político suízo do cantón de Valais.

Hortensia von Roten cursou o seu ensino secundario en Basilea e en Bury St. Edmunds, Inglaterra, e posteriormente estudou Enxeñaría Civil no Instituto de Tecnoloxía Suízo, en Zürich, onde se graduou en 1976. 

De xeito intermitente, entre 1979 e 1989 ampliou os seus estudos na Universidade de Zürich, onde se graduou en Historia, en Literatura Inglesa e en Historia da Arte. Durante ese período, entre 1982 e 1984 residiu en Londres, onde recibiu formación numismática e musolóxica na casa de poxas ''Sotheby's* e no Museo Victoria & Albert.

## Publicacións 
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Hortensia von Roten:

* (1988). *Der Schatzfund von Ried bei Brig*. Schweizerische numismatische Rundschau, Berna.
* (1992). *Münzen der Renaissance und des Barocks Kostbarkeiten aus der Sammlung der Zentralbibliothek Zürich* (con E. B. Cahn e H-U. Geiger). L. Reichert, Wiesbaden. ISBN 978-3859180574
* (1996). *Keltische Münzen im Schweizerischen Landesmuseum. Katalog der Sammlung Peter Werhahn und der Neuerwerbungen seit 1978*. Zeitschrift für Schweizerische Archäologie und Kunstgeschichte, Basilea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Roten, Hortensia von". En *Coins Weekly''. 26 de abril de 2017.
A Cal, Deade, Pantón

**A Cal** é un lugar da parroquia de Deade no concello lucense de Pantón na comarca de Terra de Lemos. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 2 habitantes (2 homes).

## Notas 

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Deade 
### Parroquias de Pantón
A Estrada, Toiriz, Pantón

**A Estrada** é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca de Terra de Lemos.
## Toponimia
O topónimo **A Estrada** é un hodónimo e débese á presenza do lugar a carón da estrada C-533 da Gudiña a Lalín (actual LU-617).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Toiriz 
### Parroquias de Pantón
Porcos de guerra

Os **porcos de guerra** son porcos que foron utilizados na guerra antiga como animais militares, principalmente como contramedida contra os elefantes de guerra.

No século I a. C., Lucrecio observou que os humanos puideron tentar lanzar bestas, como leóns ou "xabarís salvaxes", contra o inimigo, pero con resultados catastróficos. No 272 a. C., rexistrouse que os romanos usaron xabarís na súa loita contra os elefantes de guerra dos tarantinos.

Segundo a lenda contada no "Romance de Alexandre" de Pseudo-Calistenes, Alexandre Magno soubo desta "arma secreta" contra os elefantes de guerra de Porus na India.

Plinio o Vello relatou que "os elefantes teñen medo polo menor chirrido do porco". Claudio Eliano confirmou que os elefantes estaban asustados polos porcos que chillaban (e dos carneiros con cornos), e informou de que os romanos explotaban porcos (e carneiros) que chillaban para repeler os elefantes de guerra de Pirro no 275 a.C.  No século VI, Procopio, en *Historia das guerras*, rexistra que os defensores de Edesa suspenderon un porco chillando das murallas para espantar ao único elefante de asedio de Cosroes.

Os relatos históricos de **porcos incendiarios** ou de **porcos en** **chamas** foron rexistrados polo escritor militar Polieno e por Eliano. Ambos os escritores informaron de que o asedio de Antígono II Gonatas a Mégara no 266 a.C. foi roto cando os megarianos mollaron algúns porcos con brea combustible, petróleo bruto ou resina, incendiáronos e conducíronos cara aos elefantes de guerra masivos do inimigo. Os elefantes escaparon aterrorizados dos porcos en chamas e os chirridos, a miúdo matando un gran número dos seus propios soldados pisándoos até a morte  Segundo un relato, Gonatas máis tarde fixo que os seus *mahouts* gardaran un porco entre elefantes para acostumar os animais aos porcos e esta práctica foi inmortalizada cunha moeda romana de bronce que data da súa época, que mostraba un elefante por un lado e un porco polo outro.

Xa no século XVI, Reginald Scott informou do suposto terror do elefante para o porco que berra .

## Notas 

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kistler, J. (2005, 2007). *War Elephants*. Lincoln: University of Nebraska Press.
* Mayor, A. (2005, 2009). *Greek Fire, Poison Arrows, and Scorpion Bombs: Biological and Chemical Warfare in the Ancient World*. Nova York: Overlook/Duckworth.
O meu amigo Blue

***O meu amigo Blue*** (en ) é un filme australiano de 2016 dirixido por Kriv Stenders, escrito por Daniel Taplitz e protagonizado por Jason Isaacs, Levi Miller e Bryan Brown. É unha precuela do filme de 2011 *Red Dog*, e detalla os comezos da historia do famoso can australiano Red Dog.

Red Dog foi interpretado no primeiro filme por Koko, mais despois da morte de Koko foi substituído por Phoenix. En 2019, estreouse un documental sobre a vida de Koko titulado *Koko: A Red Dog Story*. Tamén estaba dedicado á súa memoria.

Estreouse en galego o 13 de xullo de 2022 a través da TVG.

## Sinopse 
Unha icónica historia australiana de familia, amizade e aventuras entre un neno e un can, a cal se convertería nunha lenda australiana.

## Personaxes 
* Phoenix como Red Dog
* Levi Miller como Mick
* Jason Isaacs como Michael Carter
* Bryan Brown como avó
* Calen Tassone como Taylor Pete 
* Hanna Mangan-Lawrence como Betty Marble
* Thomas Cocquerel como Bill Stemple 
* Kee Chan como Jimmy Umbrella
* Steve Le Marquand como Little John
* Justine Clarke como Diane Carter 
* Zen McGrath como Theo Carter

## Notas
Xeno (Grecia)

**Xeno** (en latín genus, en grego γένος; romaniz.: *génos*, lit. "parentes"; plural: γένη - *genē*), na antiga Grecia, era un tipo de organización social na que algúns individuos afirmaban unha descendencia común referíndose entre si cun nome único (ver sánscrito "Ganá"). Moitos xenos parecen estar compostos por familias nobres (Heródoto usa o termo para designar familias nobres) e moitos dos primeiros políticos gregos parecen estar implicados en loitas xenolóxicas. Xenos atópase mellor en Atenas, onde os escritores desde Heródoto até Aristóteles trataron deles.

Historiadores modernos postularon que os xenos foran o grupo organizativo básico das tribos dóricas e xónicas que se asentaron en Grecia durante o período homérico, pero os estudosos posteriores chegaron á conclusión de que os xenos xurdiron máis tarde con certas familias que reclamaban liñaxe nobre. Co tempo, algúns xenos, pero non necesariamente todos, chegaron a asociarse con funcións sacerdotais hereditarias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
Acarnas

**Acarnas** (en grego Αχαρνές, en katharevousa Αχαρναί, tamén coñecido como Μενίδι Menidi) é un municipio de Grecia que está situado na área metropolitana de Atenas. É o máis poboado da Ática oriental. Gran parte da zona norte está ocupada por bosques de Parnitha. O municipio está situado ao norte do Gran Anel de Atenas, a 10 km ao norte.

## Historia antiga 
Na Grecia antiga, Acarnas (en grego Ἀχαρναί, *Akharnaí*, plural) era o máis extenso dos demos do Ática situado ao pé do monte Parnés, a 60 estadios ao norte de Atenas. É o territorio da tribo Enea.

Acarnas é citado por Píndaro na súa *Segunda Nemea* (v.&nbsp;16–17), dedicada a Timodemus, orixinaria desta demo e gañadora dun concurso de pancración. Terra fértil, Acarnas producía cereais, viño e aceite de oliva. Durante a Guerra do Peloponeso, o demo proporcionou 3.000 hoplitas, é dicir, unha décima parte do exército cívico. Foi arrasada en 431&nbsp;a.&nbsp;C. no transcurso da invasión do Ática polas tropas espartanas dirixidas polo rei Arquídamo II.

Foi un dos escenarios dun combate entre as tropas do demócrata Trasíbulo e os lacedemonios que apoiaron aos Trinta Tiranos durante a Guerra Civil ateniense.

Fíxose famosa pola comedia de Aristófanes *Os acarnienses* (425&nbsp;a.&nbsp;C., primeiro premio das Leneas), que pon en escena a un cidadán apaixonado pola paz, Dicéópolis, en desacordo cos belicosos acarnianos, representados burlonamente como carboeiros.

Pausanias menciona o culto en Acarnas de Apolo Agieus, Heracles, Atenea Hygiea, Atenea Hipica, Dioniso Melpómeno e Dioniso Kisón. Tamén sinala a tradición de que foi o primeiro lugar no que Dioniso creou a hedra.

Unha inscrición de finais do século IV&nbsp;a.&nbsp;C. é posíbel que mencionase a existencia dun teatro en Acarnas. En febreiro de 2007, os traballos desenterraron unha parte do antigo teatro, concretamente as bancadas de *koilon*.

## Colección de fotos da tumba abovedada micénica

Ficheiro:Tomb of Menidi 2.jpg|O corredor e a entrada
Ficheiro:Tomb of Menidi 4.jpg|A entrada
Ficheiro:Plan of tomb of Menidi.jpg|alt=Plan of tomb of Menidi.jpg|Plano da tumba de Menidi 
Ficheiro:Findings from tomb of Menidi 4.JPG|alt=Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas. Achados da tumba abovedada micénica|Achados no Museo Arqueolóxico Nacional

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cerámica da Grecia antiga
* Pintura da Grecia antiga
A Lama, San Fiz de Cangas, Pantón

**A Lama** é un lugar da parroquia de San Fiz de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca de Terra de Lemos.

## Toponimia 
O orónimo provén do latín , e indica un lugar con lama ou lodo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Fiz de Cangas 
### Parroquias de Pantón 
## Notas
Lingua frafra

O **frafra** ou **farefari**, tamén coñecido como **gurenɛ**, é unha lingua gur falada polo pobo frafra do norte de Ghana. Fálase na rexión do Alto Oriental, e no sur de Burkina Faso. É unha lingua nacional de Ghana, e está estreitamente relacionada co dagbani e outras linguas do norte de Ghana, así como coa lingua mossi, tamén coñecida como mooré, a lingua nacional de Burkina Faso.

O frafra ten tres dialectos principais, o gurenɛ (tamén escrito *gurunɛ,* *gudenne, gurenne, gudeni, zuadeni*), o nankani (tamén escrito *naane, nankanse, ninkare*) e o boone. As linguas nabit e talni foron identificadas erradamente como dialectos do frafra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en frafra
### Bibliografía 
* 
*M.E. Kropp Dakubu, S. Awinkene Antintono e E. Avea Nsoh, *A Gurenɛ–English Dictionary and accompanying English–Gurenɛ Glossary*
*Ninkare Frafra Dictionary 

### Ligazóns externas 
* O frafra no Ethnologue
Business Proposal

***Business Proposal*** (en ) é unha serie de televisión surcoreana de 2022. Está baseada no webtoon homónimo escrito por HaeHwa e ilustrado por Narak. A serie foi dirixida por Park Seon-ho e escrita por Han Seol-hee e Hong Bo-hee. Está protagonizada por Ahn Hyo-seop, Kim Se-jeong, Kim Min-kyu e Seol In-ah. Conta a historia de Shin Ha-ri, unha empregada que acepta ir a unha cita a cegas no canto da súa amiga, pero descobre que a súa cita é en realidade o seu xefe. A serie componse de 12 episodios que foron emitidos orixinalmente en SBS TV dende o 28 de febreiro até o 5 de abril de 2022. Tamén foi lanzada en liña a través de Netflix en certas rexións do mundo.

## Personaxes 
* Ahn Hyo-seop como Kang Tae-moo
* Kim Se-jeong como Shin Ha-ri
* Kim Min-kyu como Cha Sung-hoon
* Seol In-ah como Jin Young-seo

## Notas
Linguas galaico-portuguesas

[dereita|miniatura|250x250px| [Mapa cronolóxico que amosa o desenvolvemento das linguas galego-portuguesas (*portugués/galego*).]]
As **linguas galaico-portuguesas** (tamén **galego-portuguesas**) son unha subdivisión dentro das linguas ibero-occidentais. Abranguen as linguas orixinadas na rexión occidental da Península Ibérica, e que teñen o galego-portugués como protolingua.

As seguintes linguas pertencen a este grupo:

* **Galego**
* **Fala de Estremadura**
* **Galego de Asturias**
* **Xudeoportugués**
* **Portugués**

## Táboa comparativa 
Exponse a continuación un cadro comparativo das linguas da familia galaico-portuguesa con referencia ao latín.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Diferenzas entre o galego e o portugués
Reserva de caza de Selous

A **reserva de caza de Selous** é unha área protexida no sur de Tanzania. Abrangue unha área total de 50,000 km² e ten zonas de búfer adicional. Foi designado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1982 debido á súa diversidade de vida salvaxe e natureza. Algúns dos animais presentes na reserva son o elefante africano de sabana, o rinoceronte negro, o hipopótamo, o león, o licaón, o búfalo africano, a xirafa masai, a cebra común e o crocodilo do Nilo. Non se permite a presenza humana permanente dentro da reserva. Toda entrada e saída humana está controlada pola División de Vida Silvestre do Ministerio de Recursos Naturais e Turismo de Tanzania.

## Historia 
A zona foi designada por primeira vez como área protexida en 1896 polo gobernador alemán de Tanganika, Hermann von Wissmann, e converteuse en reserva de caza en 1905. A reserva leva o nome de Frederick Selous, un famoso cazador de caza maior e conservacionista, que morreu en Beho Beho neste territorio en 1917 cando loitaba contra os alemáns na primeira guerra mundial. O explorador e cartógrafo escocés Keith Johnston morreu en Beho Beho en 1879 mentres lideraba unha expedición da Royal Geographical Society cara aos Grandes Lagos de África xunto a Joseph Thomson.

Dende 2005, a área protexida é considerada unha Unidade de Conservación do león.  

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Selous Game Reserve-2.jpg|Foto aérea da reserva.
Ficheiro:TZ Selous Giraffes and Gnu.jpg|Xirafas e ñus en Selous.
Ficheiro:Elephants, Selous Game Reserve.jpg|Elefantes na reserva.
Ficheiro:Selous Game Reserve-8.jpg|Animais de Selous.
Ficheiro:Bee eater in Selous Game Reserve.jpg|*Merops bullockoides*.
Ficheiro:Selous Game Reserve-7.jpg|Selous.
Ficheiro:Watching a pair of lions.jpg|Turistas observando leóns en Selous.
Ficheiro:Selous Game Reserve-5.jpg|Lago.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Peter Matthiessen e Hugo van Lawick (Photography): *Sand Rivers*. Aurum Press, Londres 1981, .
* Robert J. Ross, *The Selous in Africa: A Long Way from Anywhere*, Officina Libraria, Milán 2015, 2016 (2nd. ed.), 
* Rolf D. Baldus: *Wild Heart of Africa*. Rowland Ward Publications, Johannesburg 2009,
Mantinae

Os **mantinos** (**Mantinae**) son unha subfamilia de insectos mantodeos pertencente á familia Mantidae.
## Xéneros 
* Tribo: '*Archimantini
**Xéneros: *Archimantis*&nbsp;- *Austrovates*&nbsp;- *Coenomantis*&nbsp;- *Corthylomantis*&nbsp;- *Nullabora*
* Tribo: *'Mantini
**Xéneros: *Mantilia - Mantis - Mesopteryx - Omomantis - Palaeophotina - Pseudomantis - Reticulimantis - Rhodomantis - Statilia*
* Tribo: '*Paramantini
**Xéneros: *Alalomantis*&nbsp;- *Bisanthe*&nbsp;- *Camelomantis*&nbsp;- *Hierodula*&nbsp;- *Hierodulella*&nbsp;- *Mantasoa*&nbsp;- *Notomantis*&nbsp;- *Paramantis*&nbsp;- *Pnigomantis*&nbsp;- *Pseudostagmatoptera*&nbsp;- *Rhombodera*&nbsp;- *Rhomboderella*&nbsp;- *Rhombomantis*&nbsp;- *Sphodromantis*&nbsp;- *Stictomantis*&nbsp;- *Tamolanica*&nbsp;- *Tarachomantis*&nbsp;- *Tisma*&nbsp;- *Tismomorpha*
* Tribo: *'Polyspilotini
**Xéneros:  *Calospilota*&nbsp;- *Plistospilota*&nbsp;- *Polyspilota*&nbsp;- *Prohierodula*&nbsp;- *Tenodera*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
* Ehrmann, R. 2002. Mantodea: Gottesanbeterinnen der Welt. Natur und Tier, Münster.
Acromantis

***Acromantis*** é un xénero de mantodeos da subfamilia Acromantinae, familia Hymenopodidae.

## Especies 
* *Acromantis australis*
* *Acromantis dyaka*
* *Acromantis elegans*
* *Acromantis formosana*
* *Acromantis gestri*
* *Acromantis grandis*
* *Acromantis hesione*
* *Acromantis indica*
* *Acromantis insulans*
* *Acromantis japonica*
* *Acromantis lilii*
* *Acromantis luzonica*
* *Acromantis montana*
* *Acromantis moultoni*
* *Acromantis nicobarica*
* *Acromantis oligoneura*
* *Acromantis palauana*
* *Acromantis philippina*
* *Acromantis satsumensis*
* *Acromantis siporana*

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tree of Life Web Project. 2005. Acromantis. Versión do 22 de novembro de 2005 (temporal). http://tolweb.org/Acromantis/12642/2005.11.22 en The Tree of Life Web Project, http://tolweb.org/
Museo do Diñeiro (Zürich)

O **Museo do Diñeiro** (nome orixinal: *MoneyMuseum*) é un museo de titularidade privada con sede en Zürich, Suíza, especializado na historia monetaria e no futuro do diñeiro.

O museo está financiado pola organización sen ánimo de lucro *Sunflower Foundation*.

## Historia 
O Museo do Diñeiro de Zürich foi fundado en 1999 polo analista financeiro Jürg Conzett. A base do museo foi a súa colección numismática partircular, e Conzett creou a Fundadción Sunflower para se encargar da súa xestión.

En outubro de 2000, o *MoneyMuseum* inaugurou unha sucursal no Museo Nacional Suízo e en 2002 abriu unha exposición permanente no Museo Bärengasse, de Zürich, no que tamén se presentou a exposición temporal "Os zuriqueses e o seu diñeiro".

En febreiro de 2003, o Museo do Diñeiro inaugurou unhas novas instalacións no número 106 da *Hadlaubstrasse*, cunha superficie de 500 metros cadrados, onde se instalou unha exposición permanente, que se complementa con outras e carácter temporal e eventos diversos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de museos numismáticos

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo do Diñeiro, Zürich
* Sitio web da Sunflower Foundation
Parque Nacional do Banco de Arguin

O **Parque Nacional do Banco de Arguin** (en ) é un parque nacional de Mauritania que se atopa na baía de Arguin, no oeste de África, entre Nouakchott e Nouadhibou. Foi declarado Patrimonio da Humanidade e é un importante lugar de migración e cría de aves, incluíndo flamengos, pelicanos e carráns. Gran parte da cría prodúcese en baixíos, incluíndo as illas de Tidra, Niroumi, Nair, Kijji e Arguim. As augas circundantes son algunhas das augas pesqueiras máis ricas do oeste de África e serven de lugar de nidificación para toda a rexión occidental.

O Parque Nacional do Banco de Arguin é unha reserva natural que foi estabelecida en 1976 para protexer tanto os recursos naturais como pesqueiros, que contribúen significativamente á economía nacional, así como xacementos xeolóxicos de valor científico e estético, en interese e para a recreación do público en xeral.

As amplas extensións de marismas do parque son o fogar de milleiros de aves limícolas migrantes do norte de Europa, Siberia e Groenlandia. O clima suave da rexión e a ausencia de perturbacións humanas fan do parque un dos lugares máis importantes do mundo para estas especies. A poboación de aves nidificantes tamén salienta pola súa gran cantidade e diversidade. Entre 25.000 e 40.000 parellas pertencentes a 15 especies, conformando as colonias de aves acuáticas máis grandes de África occidental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do Parque Nacional do Banco de Arguin 
*Páxina da UNESCO sobre o Parque Nacional do Banco de Arguin
Jacinto Lamosa Novas

**Jacinto Manuel Lamosa Novas**, nado en Bueu cara a 1884 e finado en Marín o 7 de decembro de  1936, foi un sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
Serrador veciño de Beluso. Fundador da Sociedade El Progreso e presidente da Sociedade de Canteiros e Oficios Varios de Bueu. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xunto cos tamén detidos Francisco Escáneo Franco, Francisco García Villanueva e José Seijas Camiña foron asasinados a madrugada do 7 de decembro. O cadáver de Jacinto Lamosa apareceu nas inmediacións do cemiterio municipal de Marín xunto co de Francisco Escáneo. Soterrado no cemiterio de Marín, foi inscrito inicialmente como un cadáver descoñecido, e foi identificado o 27 de novembro de 1981. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Parque Nacional de Salonga

**Parque Nacional de Salonga** é un parque nacional na República Democrática do Congo que se atopa na cunca do río na cunca do río Congo. É a meirande reserva de selva tropical de África, a cal abrangue sobre 36,000 km². Esténdese polas provincias de Mai Ndombe, Equateur, Kasaï e Sankuru. En 1984, o parque nacional foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO para a protección dun zona grande de selva tropical intacta e un hábitat importante para moitas especies raras. En 1999, o lugar foi clasificado na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo debido á caza furtiva e á construción de vivendas. Trala mellora do seu estado de conservación, o lugar foi retirado da lista en perigo de extinción no ano 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Millerita

A **millerita** é un mineral da clase dos minerais sulfuros.

Foi descuberta en 1845 preto de Karlovy Vary na cordilleira dos montes Metálicos, na rexión de Bohemia (República Checa). A millerita foi descrita por Wilhelm Karl Ritter von Haidinger en 1845 e chamada así na honra do mineraloxista inglés William Hallowes Miller (1801-1880).

## Características químicas 
Quimicamente é un sulfuro de níquel anhidro.

Ademais dos elementos da súa fórmula, adoita levar como impurezas: ferro, cobalto e cobre.

## Hábito 
Atópase comunmente en forma de acios de palla de cristais aciculares metalizados brillantes, de cor amarela-latón pálida, cun verniz iridiscente. Pode formar grandes agrupacións destes cristais con intercrecemento, dando aspecto de cabeleira.

## Formación e xacementos 
É un mineral formado a baixa temperatura que aparece en calcarias e dolomías sulfurosas, enchendo cavidades. Tamén se pode atopar como mineral secundario de formación tardía por alteración en xacementos de sulfuro de níquel. De cando en cando atopouse en serpentinas.

Adoita atoparse asociado a outros minerais como: gersdorffita, polidimita, niquelina, galena, esfalerita, pirita, calcopirita, pirrotina, pentlandita, cubanita, calcita, dolomita, siderita, barita ou ankerita.

## Usos 
Pode ser extraído para obter o metal de níquel.

## Véxase tamén 
* Millerita, mindat.org.
* Millerita, webmineral.com.
* Manual de millerita, *Mineral Data Publishing*.
Hymenopodidae

.]]
*, mímica de flores. Subfamilia Hymenopodinae.]]
*. Subfamilia Epaphroditinae.]]
***Hymenopodidae*** é unha familia de insectos da orde Mantodea propia do sur de Asia e África. Algunhas especies imitan flores. Este mimetismo sérvelle para enganar as súas presas (mimetismo agresivo).

## Subfamilias e xéneros 
Clasificación segundo *Mantodea Species File (Version 5.0)*:
*Subfamilia Acromantinae
**Tribo Acromantini
****Acromantis* Saussure, 1870
****Ambivia* Stal, 1877
****Citharomantis* Rehn, 1909
****Majangella* Giglio-Tos, 1915
****Metacromantis* Beier, 1930
****Oligomantis* Giglio-Tos, 1915
****Parapsychomantis* Shcherbakov, 2017
****Psychomantis* Giglio-Tos, 1915
****Rhomantis* Giglio-Tos, 1915
**Tribo Otomantini
****Anasigerpes* Giglio-Tos, 1915
****Chrysomantis* Giglio-Tos, 1915
****Otomantis* Bolívar, 1890
****Oxypiloidea* Schulthess, 1898
*Subfamilia Hymenopodinae
**Tribo Anaxarchini
*** *Anaxarcha* Stal, 1877
*** *Heliomantis* Giglio-Tos, 1915
*** *Odontomantis* Saussure, 1871
*** *Werneriana* Shcherbakov, Ehrmann & Borer, 2016
**Tribo Hymenopodini
*** *Chlidonoptera* Karsch, 1892
*** *Chloroharpax* Werner, 1908
*** *Creobroter* Westwood, 1889
*** *Helvia* Stal, 1877
*** *Hymenopus* Serville, 1831
*** *Panurgica* Karsch, 1896
*** *Pseudocreobotra* Saussure, 1870
*** *Theopropus* Saussure, 1898
*Subfamilia Oxypilinae
**Tribo Hestiasulini
*** *Astyliasula* Schwarz & Shcherbakov, 2017
*** *Catestiasula* Giglio-Tos, 1915
*** *Ephestiasula* Giglio-Tos, 1915
*** *Hestiasula* Saussure, 1871
*** *Pseudohestiasula* Schwarz & Shcherbakov, 2017
**Tribo Oxypilini
*** *Ceratomantis* Wood-Mason, 1876
*** *Junodia* Schulthess-Rechberg, 1899
*** *Oxypilus* Serville, 1831
*** *Pachymantis* Saussure, 1871
*** *Pseudoxypilus* Giglio-Tos, 1915
*Subfamilia Phyllocraniinae
** *Parablepharis* Saussure, 1870
** *Phyllocrania* Burmeister, 1838
*Subfamilia Phyllothelyinae
** *Ceratocrania* Westwood, 1889
** *Phyllothelys* Wood-Mason, 1877
*Subfamilia Sibyllinae
** *Leptosibylla* Roy, 1996
** *Presibylla* Bolívar, 1908
** *Sibylla* Stal, 1856

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Tree of Life
Plecotus

***Plecotus*** é un xénero de quirópteros da familia *Vespertilionidae* formado polos coñecidos vulgarmente como **morcegos orelludos**.

## Especies 
* *Plecotus alpinus*
* *Plecotus auritus*
* *Plecotus austriacus*
* *Plecotus balensis*
* *Plecotus kolombatovici*
* *Plecotus macrobullaris
* *Plecotus sardus*
* *Plecotus taivanus*
* *Plecotus strelkovi*
* *Plecotus teneriffae*
* *Plecotus wardi*

Ademais, coñécense especies extintas como *Plecotus schoepfelii* do Mioceno inferior de Baviera, Alemaña.

## Nots 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* *Plecotus'' en "Fauna ibérica; mamíferos". Ángel Cabrera Latorre. 1914. Facsímile electrónico.
Francisco Piñeiro Barreiro

**Francisco Piñeiro Barreiro**, coñecido como **Fariña**, nado en Bueu cara a 1902 e finado en Ponte Sampaio (Pontevedra) o 26 de setembro de  1936, foi un comerciante e político galego.
## Traxectoria 
Comerciante en Bueu. Na Segunda República, logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Bueu e elixido tenente de alcalde. Era o encargado da lonxa de Bueu e formou parte dun grupo de teatro local. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi o encargado de organizar a expedición que tentou acudir a Pontevedra na defensa da República. Foi detido e estivo preso na Normal de Pontevedra. Foi paseado en Ponte Sampaio o 26 de setembro de 1936.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Memoria familiar, historia de todos: el caso de Francisco Escáneo Franco

### Ligazóns externas 
* O aparello represivo en Bueu 
* Represaliados na defensa da liberdade
Francisco Piñeiro

***Francisco Piñeiro Pérez**, profesor e político galego (1864-1951).
***Francisco Piñeiro Groba**, mestre e político galego (m. 1947).
***Francisco Piñeiro Barreiro**, comerciante e político galego (1902-1936).
Balistes

***Balistes*** (chamado peixe porco) é un xénero de peixes tetraodontiformes da familia *Balistidae*.

## Especies 
Recoñécense as seguintes especies:
* *Balistes capriscus*
* *Balistes carolinensis*
* *Balistes ellioti*
* *Balistes polylepis*
* *Balistes punctatus*
* *Balistes rotundatus*
* *Balistes vetula*
* *Balistes willughbeii*

## Notas 
## Véxase tamén
José de la Torre López

**José de la Torre López**, nado en Bueu cara a 1903 e finado na Ermida (Marcón, Pontevedra) o 25 de setembro de  1936, foi un carpinteiro e político galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro de ribeira que traballaba na praia de Beluso. Secretario do Partido Comunista de Bueu. Tivo relación con Rómulo Gallegos, que veraneou en Bueu. Na Segunda República logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado membro da xestora municipal de Bueu, pero presentou un escrito de renuncia á súa acta de concelleiro.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na expedición que tentou acudir a Pontevedra na defensa da República, pero logo rexeitou esconderse. Foi detido o 8 de agosto, que  e en setembro os gardas dixéronlle que quedaba libre para irse a casa. Obrigárono a ir pola rúa Pazos Fontenla, e agardaron por el á altura da Estacada. Apareceu morto na Ermida, en Marcón (Pontevedra), na estrada de Ponte Caldelas, cun disparo de arma de fogo que lle ocasionou destrución do cranio. Estaba procesado como un dos implicados no proceso de intento de voadura da ponte de Beireses, na causa 1363/36.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O aparello represivo en Bueu
* Represaliados na defensa da liberdade
Świeszyno

**Świeszyno** ([ɕfjɛˈʂɨnɔ] ; en )  é unha aldea de Gmina Miastko, condado de Bytów, Voivodato de Pomerania, no norte de Polonia. 

## Situación 
Atópase a uns  ao suroeste de Bytów e  ao suroeste de Gdańsk (capital do voivodato de Pomerania). 

## Historia 
De 1975 a 1998 a aldea estivo no Voivodato de Słupsk.

## Demografía 
Ten unha poboación de 152 habitantes. O profesor Ernst Pöppel naceu nesta aldea.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Mapa de Gmina Miastko
Sebastian Steinbach

**Sebastian Steinbach**, nado en Brelín en 1978, é un historiador medievalista e numismático alemán.

## Traxectoria 
### Formación 
Entre 1998 e 2003, Sebastian Steinbach estudou Historia Medieval, Literatura e Lingua Alemá Antiga, así como Socioloxía na Universidade Humboldt de Berlín, onde tivo como profesor a Bernd Kluge. Alí acadou o seu mestrado cun traballo titulado "As cuñaxes de Henrique II (1002-1024): estrutura, política e efecto do réxime de cuñaxe de moedas no período otoniano tardío".

En 2004 ingresou no Instituto de Investigación Interdisciplinaria da Idade Media (IEMAN), da Universidade de Paderborn, onde acadou o douroramento en 2006,
* (2018): Premio da Sociedade de Historia Monetaria Internacional.

## Publicacións 
Sebastian Steinbach publicou un bo número de artigos en diverssas revistas especializadas e opbras colectivas. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables:

* (2007). *Das Geld der Nonnen und Mönche. Münzrecht, Münzprägung und Geldumlauf der ostfränkisch-deutschen Klöster in ottonisch-salischer Zeit (ca. 911–1125)*. Winter Industries, Berlín. ISBN 978-3866242333
* (2017). *Imitation, Innovation und Imperialisierung. Geldwesen und Münzprägung als wirtschaftshistorische Quellen zur ethnischen Identität und Herrschaftsorganisation des spanischen Westgotenreiches (ca. 572–714)*. LIT Verlag, Berlín. ISBN 978-3643136404

* (2021). *Einführung in die Wirtschaftsgeschichte. 3: Mittelalter*. W. Kohlhammer, Stuttgart. ISBN 978-3170367166
* (2021). *Numismatik. Eine Einführung in Theorie und Praxis*. W. Kohlhammer, Stuttgart. ISBN 978-3170410084

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brüggenthies, B. (2021). "Museum Abtei Liesborn: Dr. Sebastian Steinbach übernimmt Leitung". En *Mein Wadersloh*. 14 de xuño.
* "Steinbach, Sebastian". En *Coins Weekly*. 2 de novembro de 2016.
Sloan

**Sloan** é unha banda canadense de rock alternativo baseada en Toronto e orixinaria de Halifax, Nova Escocia. Sloan publicou doce álbums de estudio e foi nomeado nove veces ao Juno Award, gañándoo unha vez. Entre 1996 e 2016 Sloan entivo entre os 75 artistas canadenses con máis vendas no Canadá, e entre as 25 bandas caadenses que máis venderon no país. A banda é coñecida por compartir as tarefas de composición e as voces principais entre os seus membros e pola súa formación inalterada ao longo de toda a súa carreira.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Parque Nacional do Comoé

O **Parque Nacional do Comoé** é unha reserva da biosfera e Patrimonio da Humanidade da UNESCO que se atopa nos distritos de Zanzan e Savanes, no nordeste de Costa do Marfil. É a área protexida máis grande do oeste de África, cunha área de 11,500 km², e abrangue dende a húmida sabana de Guinea até a seca zona sudanesa. Este forte gradiente climático norte-sur permite que o parque albergue multitude de hábitats cunha notable diversidade de vida. Algunhas especies animais e vexetais atopan teñen o seu santuario nalgúns dos distintos tipos de sabana, bosques en galería, prados de ribeira, afloramentos rochosos ou illas forestais.

O parque foi engadido inicialmente como Patrimonio da Humanidade debido á diversidade de plantas presentes ao redor do río Comoé, incluíndo parches prístinos de selva tropical que normalmente só se atopan máis ao sur. Como unha chaira ben erosionada entre dous grandes ríos, o terreo da zona alberga solos relativamente infértiles e un réxime de humidade axeitado para unha biodiversidade máis rica que as áreas circundantes. En 2003, foi engadido á Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo debido á caza furtiva, ausencia de xestión, sobrepastoreo do parque por parte do gando, problemas que se intensificaron tras o estalido da primeiro guerra civil de Costa do Marfil. A 41ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial (celebrada en Cracovia, 2-12 de xullo de 2017) decidiu retirar o Parque Nacional de Comoe da Lista do Patrimonio Mundial en Perigo tralas melloras na conservación da súa fauna e hábitat.

## Galería de imaxes 
## Notas
Patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra

O **patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra** é un lugar declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2004. Abrangue tres parques nacionais indonesios na illa de Sumatra: o Parque Nacional de Gunung Leuser, o Parque Nacional de Kerinci Seblat e o Parque Nacional de Bukit Barisan Selatan. O sitio foi inscrito como Patrimonio da Humanidade segundo os criterios vii: beleza paisaxística destacada; ix: un exemplo destacado que representa importantes procesos ecolóxicos e biolóxicos en curso; e x: contén os hábitats naturais máis importantes e significativos para a conservación in situ. O patrimonio das selvas tropicais ombrófilas de Sumatra incluíuse na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo no ano 2011 para axudar a superar as ameazas que supón a caza furtiva, a talla ilegal, a invasión agrícola e os plans para construír estradas a través do lugar.

## Notas
Trofeo Memorial Jarmo Wasama

O **Trofeo Memorial Jarmo Wasama** (en finés **Jarmo Wasaman muistopalkinto**) é un galardón individual entregado anualmente pola máxima competición de hóckey sobre xeo de Finlandia, a Liiga. O premio foi outorgado por primeira vez na tempada 1971-72 e recoñece o mellor xogador debutante da tempada. Recibe o seu nome en honor do ex xogador de Ilves e a selección finlandesa Jarmo Wasama.

## Nome 
Como ocorre con outros trofeos individuais da SM-liiga, o Trofeo Memorial Jarmo Wasama recibe o seu nome en honor a unha personalidade destacada da historia do hóckey sobre xeo finlandés. Este trofeo foi nomeado en honor ao ex xogador Jarmo Wasama, quen comezou a xogar ao hóckey sobre xeo en TaPa e axiña uniuse a Ilves na SM-sarja. Wasama foi ademais internacional coa selección finesa, xogando os Campionatos do Mundo dos anos 1962, 1963 e 1965, así como nos Xogos Olímpicos de 1964. Wasama foi o mellor defensor do seu tempo e foi considerado o primeiro defensor ofensivo de Finlandia. En 1985, coa creación do Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo Finlandés, Wasama foi escollido como un dos primeiros membros.

## Gañadores 
[miniatura|[Seppo Ahokainen foi o primeiro xogador en recibir o trofeo.]]
[miniatura|[Patrik Laine, gañador en 2016.]]

### Gañadores por equipo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Liiga
Cobra de colar

A **cobra de colar** ou **cobra de auga de colar**.

## Descrición 
Pode chegar a medir dous metros de lonxitude, pero os adultos adoitan ter arredor de 120&nbsp;cm. Ten o corpo groso, a testa redondeada e os ollos de pupilas redondas. A cor é moi variable: a máis común é parda ou verde escuro, aínda que poden aparecer dende cor gris ata negro; coa parte inferior do corpo máis clara. Presenta manchas negras. Algúns individuos teñen un colar característico de cor amarela ou alaranxada. É unha especie de vida diúrna que se alimenta de anfibios (especialmente de ras e sapos), e pode chegar a cazar pequenos mamíferos e peixes. As femias son meirandes que os machos.

## Galería 

Iberian Grass Snake (Natrix astreptophora) feigning death ... (35593833763).jpg
Natrix astreptophora (Colubridae) (Iberian Grass Snake), Colmeal, Portugal.jpg
BennyTrapp Natrix astreptophora.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Catálogo galego de especies ameazadas
* Lista de réptiles de Galicia
Porin Ässät (feminino)

O **Porin Ässät Naiset** foi un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Pori, Finlandia. O equipo estivo activo en dóus períodos: dende 1982 ata 1995 xogando na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten SM-sarja; e dende 1998 ata 2003 xogando en categorías inferiores.

Ao longo da súa traxectoria o equipo non conseguiu ningún logro colectivo, se ben algunhas das súas xogadoras conseguiron logros nacionais durante a súa carreira no equipo de Pori.

## Historia 
miniatura|Camisola de xogo do equipo feminino de Porin Ässät pertencente a Tiina Paasikunnas, 1980-87.
O equipo xogou na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten SM-sarja, dende a tempada inaugural en 1982 ata 1995, cando descendeu e cesou temporalmente a súa actividade.

As mulleres de Ässät retomaron a súa actividade na tempada 1998-99, cando disputaron a I divisioona. Na súa segunda tempada na segunda categoría o equipo tentou regresar á Naisten SM-sarja, mais finalizou na sexta posición dun total de oito equipos na liga de clasificación, na que todos os equipos da categoría superior mantiveron a súa praza. Logo das eliminatorias o equipo continuou a xogar tres tempadas máis, dúas delas na I divisioona e outra na II divisioona, mais sen conseguir ningún éxito salientable. Finalmente, en 2003 o equipo cesou definitivamente as súas operacións. e unha escola de patinaxe.

## Xogadoras 
A mellor xogadora da historia do equipo foi a xogadora local Sari Fisk (de casada Marjamäki), quen foi a máxima puntuadora e goleadora de Ässät nas nove tempadas que vestiu a camisola vermella do equipo de Pori. Fisk xogou posteriormente en Ilves e Blues, e foi tamén internacional coa selección finlandesa. É ademais a única xogadora do equipo presente nos Suomen Jääkiekkoleijonat, o Salón da Fama do hóckey sobre xeo finlandés. 

## Palmarés 
### Trofeos individuais 
* **Trofeo Marianne Ihalainen**: cada ano dende a tempada inaugural da Naisten SM-sarja, a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo entrega este galardón á mellor puntuadora da liga regular. Recibe o seu nome en honor á membro do Salón da Fama do hóckey finlandés Marianne Ihalainen. Unha xogadora de Ässät recibiu este recoñecemento nunha ocasión:
**Anne Haanpää: 1983
***Trofeo Tiia Reima**: entregado dende a tempada inaugural pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo á máxima goleadora da liga. Dúas xogadoras do equipo gañaron o trofeo nalgunha ocasión:
**Anne Haanpää: 1983
**Sari Fisk: 1993

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Porin Ässät

### Ligazóns externas 
* Sitio web dos equipos júnior de Ässät
Papías (homónimos)

O antropónimo **Papías** pode referirse a:

* Papías, un almirante romano ás ordes de Sexto Pompeio, que foi derrotado na batalla de Mylae no 36 a. C.
* Papías de Afrodisias, un escultor da Grecia antiga activo entre os séculos I e II d. C.
* Papías de Hierápolis, un mártir cristián, bispo de Hierápolis entre os anos 70 e 163.
* Papias, un lexicógrafo lombardo do século XI.
* Papías, era o nome dun funcionario na corte bizantina.

### Outros 
* Papias, é o nome dun xénero de bolboretas.

## Notas
Marmaduke Tunstall

**Marmaduke Tunstall**, nado en 1743 e finado o  11 de outubro de 1790, foi un ornitólogo inglés. 

Foi o autor da *Ornithologica Britannica* (1771), probabelmente o primeiro traballo británico no que se utilizou a nomenclatura binominal.

## Traxectoria 
Tunstall naceu na vila de Burton Constable en Yorkshire do Leste, Inglaterra.

En 1760 herdou as terras familiares de Scargill, Hutton, Long Villers e Wycliffe. De confesión católica, foi educado en Douai, Francia. 

Completados os seus estudos pasou a residir en Londres, onde fundou un amplo museo, así como unha gran colección de aves vivas e outros animais. Tras o seu su matrimonio en 1776 o museo se trasladousr a Wycliffe e xa daquela era un dos mellores de Inglaterra.

Tunstall foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres á idade de vinte e un anos e, en 1771, foi elixido membro da Royal Society.

A el débese a descrición do xénero *Pyrrhocorax* e das especies *Falco peregrinus* e *Motacilla cinerea*.

Morreu en Wycliffe e as súas facendas pasaron ao seu medio irmán William Constable.

Constable invitou a Thomas Bewick a Wycliffe, onde pasou dous meses facendo debuxoos dos espécimes de aves. A colección foi finalmente comprada pola Sociedade de Newcastle en 1822 e formou a base do Museo de Newcastle.

## Abreviatura 
A abreviatura **Tunstall** emprégase para recoñecer a Marmaduke Tunstall como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Trofeos da Naisten Liiga

A Naisten Liiga entrega cada ano numerosos premios e trofeos para recoñecer os seus equipos e a persoas individuais involucradas na competición. De todos os premios, o máis importante é a Aurora Borealis Malja (en galego&nbsp;"Copa Aurora Boreal"), entregada ao equipo campión de liga logo da disputa dos *play-offs*. Entregada por primeira vez en 2010, a Aurora Borealis Malja foi financiada pola comunidade finlandesa no Canadá e substituíu a Sammon Malja.

## Historia 
### Trofeos aos equipos 
O primeiro trofeo entregado ao equipo campión da daquela denominada Naisten SM-sarja foi a Sammon Malja, que se entregou por primeira vez na tempada 1982-83, e seguiuse entregando ata a tempada 2009-10. Se ben a Sammon Malja tiña orixinalmente unha tapa, esta acabou perdéndose.

Ao contrario do que ocorre na liga masculina, onde o campión da liga regular recibe o Trofeo Memorial Harry Lindblad e o campión dos *play-offs* e polo tanto campión finlandés recibe a Kanada-malja, en 2022 na Naisten Liiga só existe un único trofeo, entregado ao equipo campión do campionato unha vez finalizados os *play-offs*, a Aurora Borealis Malja (en galego "Copa Aurora Boreal"). A copa foi introducida na tempada 2010-11, cando a competición aínda se denominaba Naisten SM-sarja e seguiu a empregarse unha vez a competición mudou cara á súa denominación actual en 2017.

### Trofeos e premios individuais 
Do mesmo xeito que a liga masculina finlandesa ou outras grandes ligas de hóckey sobre xeo como a National Hockey League (NHL), a Naisten Liiga entrega anualmente trofeos que recoñecen o traballo individual ao longo da tempada. Os premios están dirixidos principalmente ás xogadoras, mais tamén se entregan trofeos para recoñecer o labor arbitral e o labor dende o banco.

Os trofeos individuais máis antigos son os que premian á mellor puntuadora e á mellor goleadora. Ademais incluíronse premios que recoñecen o labor de xogadoras que compaxinan as súas carreiras deportivas cos estudos.

A maior parte dos trofeos levan o nome de xogadoras que salientaron especialmente na historia do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, xogando partidos internacionais coa selección nacional. Varias das xogadoras homenaxeadas forman parte ademais do Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo Finlandés. Tan só un trofeo foi nomeado en honor a un home, o Trofeo Hannu Saintula, que premia ao mellor adestrador ou adestradora da tempada e recibe o seu nome do ex seleccionador finlandés Hannu Saintula.

## Trofeos de equipo 
## Premios e trofeos individuais 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web da Naisten Liiga