Tordo visgueiro

[miniatura|Canción gravada en [West Sussex, Inglaterra]]
O **tordo visgueiro,** tamén coñecido polo castelanismo **tordo charlo** (***Turdus viscivorus***) é unha ave común na maior parte de Europa, Asia e norte de África. En Galicia é unha ave sedentaria case común. *Turdus* en latín significa 'tordo' e *viscivorus*, 'comedor de visgo', que vén de *viscum*, 'visgo' e *vorare*, 'devorar'.

Existen máis de 60 especies de tordos de tamaño medio ou grande no xénero *Turdus*, caracterizadas por teren cabezas arredondadas, ás bicudas alongadas e xeralmente cancións melodiosas. Un estudo do seu ADN mitocondrial identificou os parentes máis próximos do tordo visgueiro, que eran os tordos de similar plumaxe das especies tordo común e *Turdus mupinensis*; as tres especies son derivacións temperás da liñaxe dos *Turdus* de Eurasia despois de que se tivesen espallado ao norte desde África. Está menos emparentado con outras especies de túrdidos europeos, como o merlo (*T. merula*), que descenden de antepasados que colonizaran as illas do mar Caribe desde África e seguidamente chegaron a Europa desde ditas illas.

Polo menos existen oito subespecies, pero as diferenzas son principalmente clinais, e os exemplares da subespecie nominal son máis claros e con menos manchas na parte leste da súa área de distribución. As subespecies aceptadas actualmente son:
* *Turdus viscivorus viscivorus*, Linnaeus, 1758. A subespecie nominal.
* *T. v. bonapartei*, Cabanis, 1860.
* *T. v. deichleri*, Erlanger, 1897.
Unha poboación illada en Crimea foi ás veces separada como *T. v. tauricus*, pero esta non se considera unha forma válida.

## Descrición 
[miniatura|En [Kazakhstán]]

O tordo visgueiro é o tordo máis grande nativo de Europa. A subespecie nominal mide 27–28&nbsp;cm de lonxitude, O ton lembra o do tordo común, pero comparado co do seus parentes o repertorio do tordo visgueiro é menos variado e a canción é máis lenta. Porén, a canción, ao ser moito máis alta, ás veces pode oírse ata a 2&nbsp;km de distancia. Canta desde o alto dunha árbore ou outra posición elevada, principalmente desde novembro a inicios de xuño. O macho é máis vocal de mañanciña e ten tendencia a cantar despois ou durante o tempo húmido e ventoso. Emiten tamén unha chamada de contacto, que é un renxente *tuc*.

A especie pode atoparse nunha ampla variedade de hábitats que conteñen árbores, como bosques, plantacións, setos e parques urbanos. No sur e leste da súa área vive en bosques de coníferas de terras altas e esténdese por riba da liña de árbores principal, onde aínda están presentes os xenebreiros. A reprodución ten lugar ata os 600&nbsp;m nas montañas do norte de África, e ocasionalmente moito máis alto, ata os 1700&nbsp;m de altura. Hábitats máis abertos, como as terras agrícolas, páramos e montes con herba son tamén moi utilizados por este animal en inverno ou durante a migración. En áreas de agricultura intensiva, como o leste de Inglaterra, a terra de labradío en gran parte foi abandonada e transformouse en áreas urbanizadas cunha maior variedade de hábitats verdes.

## Comportamento 
Os tordos visgueiros encóntranse sós ou en parellas durante a maior parte do ano, pero as familias buscan alimento xuntas a finais do verán, Os seus territorios son moito máis grandes que os tordos comúns;
A reprodución comeza normalmente na metade de marzo no sur e oeste de Europa (finais de febreiro en Gran Bretaña), pero non ata inicios de maio en Finlandia. Os ovos son incubados durante o 12 a 15&nbsp;días, principalmente pola femia. Os xoves son dependentes dos seus pais durante 15 a 20 días despois de emplumar.

### Alimentación 
[miniatura|O nome científico do tordo visgueiro deriva do nome da planta da que obtén o seu alimento favorito, o [visgo (*Viscus album*).]]

Os tordos visgueiros aliméntanse principalmente de invertebrados, froitas e bagas. Entre as presas animais están as miñocas, insectos e outros artrópodos, lesmas e caracois. Aínda que o tordo normalmente aliméntase no chan e desde arbustos baixos, a defensa que fai deste recurso conserva a froita para períodos máis avanzados da estación cando outros alimentos escasean. Inversamente, nos invernos duros, o defensor pode ser superado por grandes bandadas de tordos reais, tordos rubios ou picoteiros.

## Predadores e parasitos 
[miniatura|Unha carracha *[Ixodes ricinus* inchada polo sangue que chuchou do seu hóspede.]]
O tordo visgueiro é predado por unha gran variedade de aves de presa, como o moucho de Tengmalm, curuxa das xunqueiras, avelaiona, avelaiona dos urais, bufo real, aguia real, lagarteiro, miñato real, azor, falcón peregrino, e gabián eurasiático. Os ovos e polos poden ser vítimas de gatos e córvidos. O pai e a nai de tordo visgueiro non teñen medo á hora de defender os seus niños e mesmo ás veces atacan os humanos. O tordo visgueiro non é normalmente hóspede de ovos do cuco, un parasito de crianza.

Entre os parasitos externos do tordo visgueiro están as pulgas *Ceratophyllus gallinae* e *Dasypsyllus gallinulae*, a carracha *Ixodes ricinus* e o ácaro de rechamantes cores *Trombicula autumnalis*. Poden sufrir a infestación por parasitos internos como tenias ou nematodos, como o *Syngamus merulae*. Entre os parasitos do sangue que os poden afectar están os dos xéneros *Trypanosoma* e *Plasmodium*.

## Status 
Ten unha ampla distribución en Europa e oeste de Asia, e a súa poboación reprodutora europea estimoue en de 9 a 22,2&nbsp;millóns de aves. Cando se engaden a esta cifra os reprodutores asiáticos o total global ascende a de 12,2 a 44,4&nbsp;millóns. Espallouse rapidamente ás terras baxas e áreas costeiras de Europa durante o século XVIII e primeira metade do século XIX, colonizando áreas onde anteriormente era rara ou estaba ausente, como Irlanda (onde se reproduciu por primeira vez en 1807), Escocia e os Países Baixos. A súa área ampliouse tamén a Dinamarca, Noruega, Hungría e Austria.

*Tordo visgueiro e choia de bico amarelo* é un debuxo de Giovanni da Udine, un artista que traballou no estudo de Rafael no século XVI, que era un esbozo para a súa obra *Ave con grilanda e froita*, e isto á súa vez foi a base do fresco de Rafael pintado no palacio Apostólico.

O poema de inicios do Renacemento "As aves da harmonía" presenta un tordo visgueiro cantando a frase "sanctus, sanctus", distinguindo esta especie do tordo común. A canción do tordo visgueiro tamén se describe na obra de Thomas Hardy "Darkling Thrush" (O tordo do anoitecer) e na de Edward Thomas's "The Thrush" (O tordo).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (Catalogue for the Exhibition "Raphael to Renoir: Drawings from the Collection of Jean Bonna", celebrado no The Metropolitan Museum of Art, Nova York, dende o 21 de xaneiro até o 26 de abril de 2009, e na Galería Nacional de Escocia, Edimbuego, dende o 5 de xuño até o 6 de setembro de 2009)
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ageing and sexing (PDF; 4.3 MB) de Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze 
* Feathers  – Ornithos – Observación de aves en Europa
* Vocalizacións – xeno-canto