open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pandeira

Unha **pandeira**, chamada tamén **pandeiro redondo** no caso de non levar ferreñas, é un instrumento musical de percusión similar á pandeireta, pero de maior tamaño.

## Características 
A pandeira é o resultado de retirar a rede dunha peneira ou cribo, cubrir un dos lados cun parche feito coa pel dun animal e engadir ferreñas no marco de madeira. Existen diferentes técnicas para tocalas, sendo o máis habitual sostelas verticalmente coa man esquerda, co polgar introducido nun furado circular existente no marco, mentres se percute cos dedos da man dereita sobre a pel. 

Até finais do século XIX estes instrumentos abundaron en moitos lugares de Galiza, esmorecendo o seu uso coa aparición da pandeireta na música popular. A comezos do século XX, o seu emprego estaba extinguido no país, agás nas zonas montañosas dos Ancares. Neste lugar, concretamente na aldea de Piornedo, celébrase desde 2006 a Festa da pandeira, un evento que congrega as tocadoras do instrumento das comarcas galegas, asturianas e leonesas próximas á serra de Ancares.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* A pandeira nos Ancares - TVG (Alalá nº 40 - 2007)
The Atlas of Middle-earth

***The Atlas of Middle-earth*** é un atlas creado por Karen Wynn Fonstad para o mundo ficticio da Terra Media, creado por J. R. R. Tolkien. Foi publicado en 1981, despois da morte de Tolkien e da publicación das súas obras máis importantes, *O hobbit*, *O Señor dos Aneis* e *O Silmarillion*.

*The Atlas* inclúe moitos mapas detallados das terras descritas nas obras de Tolkien. Unha versión revisada e actualizada do libro foi publicada en 1991, logo da publicación de oito volumes de *The History of Middle-earth*, editados por Christopher Tolkien logo da morte do seu pai. No ano 2001 publicouse unha reedición.

Os mapas trátanse coma se fosen de paisaxes reais, debuxados segundo as regras dun atlas real. Para cada zona tense en conta a historia da terra, así como a xeografía a maior escala e a partir de aí debúxanse mapas. O contido inclúe suxestións sobre a xeoloxía que poderían explicar varias formacións e puntos contraditorios entre varias fontes.

Os mapas das cidades e dos andares dos edificios importantes tamén están incluídos.

Karen Wynn Fonstad obtivo un máster en Xeografía, especializado en cartografía, na Universidade de Oklahoma, e traballou como Directora de Servizos Cartográficos na Universidade de Wisconsin-Oshkosh antes de que se concentrase na crianza de nenos e escribir atlas de mundos de ficción.

## Notas
Milena Agus

**Milena Agus**, nada en Xénova, 1959, é unha escritora e profesora italiana expoñente da nova literatura sarda.

## Traxectoria 
Nada en Xénova de pais sardos, vive en Cagliari, onde ensinou italiano e historia no Instituto Profesional "Meucci": actualmente traballa na escola de arte "Foiso Fois" de Cagliari. A súa primeira novela, *Mentre dorme il pescecane* (Nottetempo, 2005) tivo dúas reedicións en poucos meses, mais foi *Mal di Pietre* a que a revelou ao gran público (traducida a cinco idiomas, estaba na parte superior das listas en Francia, de onde ascendeu á fama internacional). *Mal di pietra* foi finalista do premio Strega, do premio Campiello e do premio Stresa di Narrativa.

Tamén de *Mal di pietre*, en 2016 a directora francesa Nicole García supervisou a adaptación cinematográfica, elixindo a actriz Marion Cotillard como protagonista.

## Obras principais 
* *Mentre dorme il pescecane*, Roma, Nottetempo, 2005 
* *Mal di pietre*, Roma, Nottetempo, 2006. Traducida ao galego por Carlos Acevedo como *Mal de pedra* e editada en Kalandraka.
* *Perché scrivere*, Roma, Nottetempo, 2007
* *Scrivere è una tana. La Sardegna pure*, en AA. VV. (editado por Giulio Angioni), *Cartas de logu: scrittori sardi allo specchio*, Cagliari, CUEC, 2007
* *Il vicino*, Cagliari, Tiligù, 2008
* *Ali di babbo*, Roma, Nottetempo, 2008
* *La contessa di ricotta*, Roma, Nottetempo, 2009
* *Nascosto al giorno. Il piacere di leggere e di scrivere*, (con Ettore Cannas), Cagliari, Tiligù, 2010
* *Sottosopra*, Roma, Nottetempo, 2011
* *Guardati dalla mia fame* (con Luciana Castellina), Nottetempo, 2014
* Terre promesse, Nottetempo, 2017
* *Un tempo gentile*, Nottetempo, 2020

## Premios 
* Premio Junturas 2004, con *Mal di pietre*
* Premio Relay («novela de evasión») en Francia
* Premio Forte Village 2007
* Premio Selezione Campiello, do xurado 2007
* Premio Santa Marinella 2007
* Premio Elsa Morante 2007
* Premio Mediterráneo para estranxeiros 2015, pola tradución ao francés *Prends garde*.

## Nota 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nova literatura sarda

### Ligazóns externas 
*
*
Journeys of Frodo

'''''Journeys of Frodo: An Atlas of J. R. R. Tolkien's The Lord of the Rings'''* é un atlas realizado por Barbara Strachey baseado no mundo ficticio da Terra Media, o cal traza as viaxes emprendidas polos personaxes da obra *O Señor dos Aneis'' do autor inglés Tolkien.

## Notas
Charles Norbert Roëttiers

: *Para outros artigos de persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos **Roettiers***

**Charles Norbert Roëttiers**, nado en París o 15 de agosto de 1720 e finado na mesma cidade o 19 de novembro de 1772, foi un medallista e deseñador de moeda francés, o décimo segundo en ocupar o posto de gravador xeral de moeda de Francia.

## Traxectoria 
Charles Robert Roëttiers pertencía a unha ampla familia de gravadores, prateiros e ourives franceses, de orixe flamenga. Era fillo de Joseph Charles Roëttiers (1691-1779), de quen aprendeu a arte do gravado da medalla e a moeda, e neto de Joseph Roettiers (1635-1703).

[miniatura|220x220px|[Medalla de **Charles Norbert Roëttiers** (1770): construción da *Monnaie de Paris*.]]

[miniatura|220x220px|1 [Escudo francés|escudo. Lois XV (1771), obra de **Charles Norbert Roettiers** e do seu pai Joseph Charles Roëttiers. ]]

En 1753 foi nomeado gravador xeral de moedas de Francia, posto no que foi o sucesor do seu pai. No entanto, logo do falecemento de Charles Norbert en 1772, foi novamente o seu pai quen reasumiu o posto interinamente, ata 1774, cando lle foi cedido a un novo titular, Pierre Simon Benjamin Duvivier.

Desde 1759 ata a súa morte foi tamén gravador particular de moedas e medallas do rei na *Monnaie de París.

Charles Robert Roëttiers foi admitido como membro da Real Academia de Pintura e Escultura o 31 de decembro de 1764, en recoñecemento a unha medalla da súa creación que representaba a fraternidade entre ambas as artes, coa lenda AMICAE QUAMVIS AEMULAE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Barre, A. (1867). *Graveurs Généraux et particuliers des Monnaies de France, Contrôleurs Généraux des Effigies, Noms de quelques graveurs en Médailles de la Renaissance Française*. Pillet Fils, París.
* Bellier de La Chavignerie, E. (1885). " ". En **. Tomo 2. Renouard, París. Páxinas 405.
* Binbgen, J. (1952). *Les Rottiers, graveurs en médaille des Pays-Bas Méridionaux*. Palais des Académies, Bruxelas.
* Forrer, L. (1916). "". **. Vol. 5. Spink & Son. Londres. Páxinas 151-155.
* Rodot, N. (1904). *Les médailleurs et les graveurs de monnaies, jetons et médailles en France.* Leroux, París.

### Outros artigos 
* Gravador xeral de moedas de Francia
* *Monnaie de Paris''
Olaya Pazo

**Olaya Pérez Pazo**, nada en Caracas o 7 de xuño de 1983, é unha xogadora de voleibol e voleibol praia galego-venezolana. Competiu nos Xogos Olímpicos de 2016.

## Traxectoria 
Naceu en Caracas, sendo filla dunha parella de emigrantes galegos con orixe en Canaval, Sober. Seu pai Francisco fora futbolista en Galicia e xogou nas categorías inferiores do Celta de Vigo e no Arenteiro, ata que unha lesión o fixo abandonar o fútbol e emigrar a Venezuela.

Xunto á súa irmá xemelga Rebeca, estudou nos Estados Unidos, onde formou parte dos equipos de voleibol da Universidade de Texas en Arlington e da Universidade Rice. En 2006 instalouse en Monforte, onde xogou durante dúas tempadas co AD A Pinguela, e na tempada 2008/09 militou no Club Voleibol Albacete.

Posteriormente pasou a competir en voleibol praia e formou parella coa viguesa Alejandra Simón, coa que disputou a Liga Mundial e coa que se proclamou campioa de España en 2010. Representou a Venezuela nos Xogos Olímpicos de 2016, formando parella con Norisbeth Agudo, pero sen conseguir meterse na fase eliminatoria, despois de obter unha vitoria e dúas derrotas no seu grupo e de perder a repesca contra a parella alemá Büthe-Borger.

## Notas
A columna rota

***A columna rota*** é unha pintura ao óleo sobre masonita (taboleiro aglomerado) da artista mexicana Frida Kahlo, pintado en 1944, despois de se someter a unha operación cirúrxica na columna para corrixir problemas recorrentes por mor dun grave accidente de circulación cando a pintora tiña dezaoito anos. O orixinal está exposto no Museo Dolores Olmedo, en Xochimilco, na Cidade de México.

## Descrición 
Como con moitos dos autorretratos de Kahlo, a dor e o sufrimento son o foco do traballo, mais, ao contrario de moitos dos seus outros traballos, que inclúen papagaios, cans, macacos e outras persoas, neste cadro aparece ela completamente soa. A súa presenza en solitario nunha paisaxe rota e árida simboliza tanto o seu illamento

No cadro, o torso espido de Kahlo divídese, reproducindo a terra desolada detrás dela e revelando unha columna xónica fracturada no lugar da súa columna vertebral, e que dá título á obra. O seu rostro está a ollar cara a adiante con firmeza mentres as bágoas están a correr polas meixelas. Aínda que o seu corpo está roto, a súa sensualidade externa está contaminada con cravos perforando o corpo o que suxire a iconografía do martirio.
[miniatura|*[Martirio de san Sebastián*, realizado por Il Sodoma, contra 1525]]
O xustillo de metal, que representa un aparello contra a poliomielite, non un aparello cirúrxico, pode referirse á súa historia de poliomielite Na *Columna rota,* este xustillo mantén unido o corpo danado de Kahlo.

## Kahlo como mártir 
Pódese realizar unha comparación ou trazar paralelismo entre o retrato de Kahlo e o "martirio de san Sebastián". Na lenda referida ao santo, descobreuse que el era cristián e, por iso, foi amarrado a unha árbore e usado como un branco do tiro con arco. Pesie a ser abandonado para que morrese, conseguiu sobrevivir, para perecer a mans do imperio romano pola súa relixión. A miúdo, é retratado amarrado á árbore co corpo cheo de frechas.

Un poeta estadounidense chamado Bruce Bond explica que "a dor é unha frecha que cravou un corpo no óso" nun poema de 2013 que leva o nome do Santo. Frida aliñouse visualmente co mártir e, sendo criada nun fogar católico, estaría familiarizada co patrón dos soldados. Tamén, Desmond O'Neill, un médico, describe o cadro de Frida como unha ferramenta vital para comprender a dor nos pacientes. O doutor eloxia a capacidade de Frida para retratar a sensación intanxible de dor crónica. Deste xeito convértese en mártir para os que sofren esa doenza. Na súa disposición a expo-la súa alma ao espectador, permite unha maior comprensión do que significa vivir cunha dor constante e intensa. Aínda que a dor está ao noso redor, carecemos da capacidade de "comprendela ou expresala", Frida Kahlo é a excepción ao problema de representar a dor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Fundación Frida Kahlo  (en *inglés*)
* Museo Frida Kahlo  (en *castelán*)
Rata Blanca

**Rata Blanca** é unha banda de heavy metal, hard rock e metal neoclásico arxentino. Considérase como unha das máis importantes e influentes do hard rock e heavy metal.

## Discografía 
* 1988: *Rata Blanca*
* 1990: *Magos, espadas y rosas*
* 1991: *Guerrero del Arco Iris*
* 1993: *El libro oculto* (EP)
* 1994: *Entre el cielo y el infierno*
* 1997: *Rata Blanca VII*
* 2002: *El camino del fuego*
* 2005: *La llave de la puerta secreta*
* 2008: *El reino olvidado*
* 2009: *The Forgotten Kingdom*
* 2015: *Tormenta eléctrica*

## Notas
Enanitos Verdes

**Enanitos Verdes** é unha banda arxentina formada en 1979 na cidade de Mendoza. Está considerada unha das bandas máis importantes do rock arxentino.

## Discografía 
* *Enanitos Verdes* (1984)
* *Contrarreloj* (1986)
* *Habitaciones extrañas* (1987)
* *Carrousel* (1988)
* *Había una vez...* (1989)
* *Igual que ayer* (1992)
* *Big Bang* (1994)
* *Guerra gaucha* (1996)
* *Planetario* (1997)
* *Néctar* (1999)
* *Amores lejanos* (2002)
* *Pescado original* (2006)
* *Inéditos* (2009)
* *Tic Tac* (2013)

## Notas
Nacionalismo circasiano

[miniatura|dereita|300px|A [bandeira de Adiguesia, un dos símbolos do nacionalismo circasiano. O verde representa os bosques e a vexetación do Cáucaso e o islam. As doce estrelas simbolizan as tribos de Circasia. As frechas simbolizan a paz. As cores douradas das frechas e estrelas representan un futuro brillante e a abundante colleita de grans e trigo. Esta bandeira usouse como bandeira de Circasia e no presente é utilizada por Adiguesia, unha rexión de Rusia.]]

O **nacionalismo circasiano** (en ; *Adıgə tləpqıpsə*, *Adıgə natsianalizm*) é un movemento político entre os circasianos en todo o mundo por preservar a súa cultura, salvar as súas linguas da extinción, conseguir o recoñecemento internacional do xenocidio circasiano, regresar ao seu fogar, Circasia,

## Notas
Joaquín Álvarez Piña

**Joaquín Álvarez Piña**, nado en Arbo cara a 1891 e finado en Alcabre (Vigo) o 22 de decembro de 1936, foi un sindicalista galego.

## Traxectoria 
Maquinista do ferrocarril, veciño de Vigo. Foi vogal do Consejo Obrero Ferroviario del Oeste. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi asasinado polos franquistas na praia de Alcabre o 22 de decembro de 1936 con Antonio Barredo Rodríguez, Juan de la Cruz García Coco, Eloy Fernández Alonso, Constantino Pérez Durán, Matías González Montero e José Moralejo Santos.

## Notas
José Vigo

**José Vigo Remuñana**, nado en Buenos Aires o 22 de novembro de 1929, é un ex futbolista arxentino, de ascendencia galega, que xogaba de dianteiro. Destacou no Club Atlético Huracán e tras xogar en varios equipos máis da Arxentina e Colombia, instalouse en Galicia, onde foi un dos poucos futbolistas en vestir tanto a camiseta do Celta de Vigo como a do Deportivo da Coruña.

## Traxectoria 
Naceu en Buenos Aires, sendo fillo dun matrimonio de emigrantes galegos, naturais da provincia da Coruña. Comezou a súa carreira en 1946 xogando en Huracán, pasando logo por Gimnasia de La Plata e Ferro Carril Oeste, onde militou ata 1953. En total marcou 40 goles en 113 partidos na Primeira División da Arxentina. En 1954 trasladouse a Colombia para xogar dous anos no Cúcuta Deportivo e un en Bucaramanga. 

En 1957 instalouse en Galicia, onde fichou polo Celta de Vigo. Debutou co equipo celeste na Primeira División na xornada 13 da tempada 1957/58, nunha vitoria por 2-1 contra o Real Madrid en Balaídos, anotando o gol da vitoria fronte ao gardameta Rogelio Antonio Domínguez, tamén nacido en Buenos Aires. Na xornada 19 marcou dous goles contra o Las Palmas e acabou a tempada con catro goles en nove partidos.

En xullo de 1958 xogou nas filas do Deportivo da Coruña un partido amigable contra o Nacional de Montevideo en Riazor, cedido polo Celta de Vigo. O partido acabou 3-4 para os uruguaios, e a actuación de Vigo, autor do primeiro gol coruñés, agradou ao novo adestrador deportivista, Ernesto Pons, polo que o club acabou pagando o seu traspaso unhas semanas despois. Debutou en partido oficial na primeira xornada da tempada 1958/59 de Segunda División, contra o Basconia, marcando o único gol galego (1-1), e xogou case todos os partidos da tempada, marcando 18 goles. Foi o segundo máximo goleador do campionato de liga, só superado por Emilio Morollón, do Valladolid, e empatado con Miguel Jones. Na súa segunda tempada na Coruña, as súas cifras goleadoras reducíronse, marcando só 4 goles.

En 1961 regresou á Arxentina, onde xogou ata 1962 no San Telmo, da Primera B.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Miguel Rodríguez Monteavaro

**Miguel Rodríguez Monteavaro**, nado en Boal (Asturias) en 1990, é un filólogo, escritor e músico asturiano, profesor da Universidade de Oviedo, gañador do Premio Asturias Joven de Poesía en 2019 e integrante de formacións como Caldo y Os Rabizos, Mezá ou Urso Dakoff, entre outras.

"Son asturiano da raia mesmo. Son falante de galego de Asturias, escribo en galego de Asturias, en asturiano e en galego normativo», declaraba en 2024.

## Obra 
* *Trenta razois pra nun medrar* (2010). Trabe.
* *Todos os tristes de mayo* (2013). Trabe.
* *Tolos tristes de mayu* (, Trabe, 2014).
* ''Poemas pr'amantes y paquidermos* (2014). Trabe.
* *A música tradicional del Eo-Navia* (2019). ATEM. Libro-disco de Caldo y Os Rabizos, Arquivo da Tradición dos Ermaos Monteavaro.
* *superpoderes* (2020)., Trabe & Goberno do Principado de Asturias.

## Premios 
* XIX Premio de Poesía Fernán Coronas "Padre Galo", versión en asturiano, *Poemas pr'amantes y paquidermos.*
* Premio Asturias Joven de Poesía 2019, *superpoderes*.
* Premio de poesía Afundación 2024 por *Cortar pescado en Manila''.

## Notas
GWAS

**GWAS** son as siglas en inglés de **estudo de asociación de xenoma completo**  ou *genome-wide association study* ou *whole genome association study* (WGAS), que é un método científico para identificar as variantes xenéticas hereditarias relacionadas co risco dunha enfermidade ou trazo específico. Con este método inspecciónase o xenoma completo en busca de polimorfismos, polo xeral, polimorfismos dun só nucleótico (SNP), que son máis frecuentes nos casos (persoas coa enfermidade ou trazo en estudo) que nos controis (persoas sen a enfermidade ou trazo). Tamén se chama EAGC e estudo de asociación de xenoma completo.

## Introdución 
A análise GWAS revolucionou o campo das enfermidades xenéticas complexas na década pasa, aportando numerosas asociacións convincentes para características e enfermidades humanas complexas. Aínda que o éxito é claro en canto  a identificar novos xenes, novas rutas biolóxicas susceptibles de provocar enfermidades e permitiu trasladar estes achados ao coidado clínico, o GWAS segue  presentando certa controversia, debido ás súas limitacións.

## Notas
Ray Smith

**Ray Anthony Smith Davis**, nado o 18 de febreiro de 1962 en Greer, Carolina do Sur, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 2,00 m. Foi o máximo anotador da Liga ACB co Mayoral Maristas de Málaga na temporada 1989−90 cunha media 27,7 puntos por partido.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  Burgerland Neptune (Irlanda, 1983−1987)
*  Mayoral Maristas (ACB, 1987−1990)
*  Canarias (ACB, 1990−1991)
*  Festina Andorra (1ª División B, 1991−1992)
*  Grupo Libro Valladolid (ACB, 1992−1993)
*  Canarias (1ª División / EBA, 1993−1995)
*  Ciudad de Huelva (EBA, 1995−1996)
*  Xacobeo 99 Ourense (ACB, 1996−1997) 
*  Unicaja Málaga (ACB, 1997−1998)
*  Club Ourense Baloncesto (LEB, 1998−1999)
*  SKN St. Pölten (ÖBB, 1999)
*  SIG Strasbourg (Pro A, 1999−2002)

## Palmarés 
* **Máximo anotador da ACB (1)**: 1990

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB
* Perfil en Basketball Reference
A Map of Middle-earth

"**A Map of Middle-earth**" é o nome de dous pósters a cor de diferentes artistas, publicados en 1965 e 1970 polas editoriais británica e estadounidense da obra de J. R. R. Tolkien *O Señor dos Aneis*. Ámbolos dous carteis están baseados nos mapas de Tolkien e no traballo do seu fillo Christopher para representar a ficticia Terra Media. Ningún destes mapas abrangue todo o continente da Terra Media; no seu lugar retratan a parte noroccidental do continente, onde ten lugar a historia do *Señor dos Aneis*. O mapa deseñado por Pauline Baynes foi descrito como "icónico".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mapa da Terra, amosando os movementos dos personaxes das franquías cinematográficas de Peter Jackson
* In the Beginning was the Word: How Medieval Text Became Fantasy Maps tracing the roots of Tolkien's mapping influences to medieval prefatory textual practices.
Pandeiro

Un **pandeiro**, **adufe** ou **pandeiro cadrado**, é un instrumento musical membranófono de percusión directa. Está formado por un marco cadrado de madeira e un parche de pel animal cosido sobre el.    
## Características 
Estes antigos instrumentos de procedencia mediterránea eran xa coñecidos polas culturas mesopotámicas e no antigo Exipto. Na Península Ibérica o seu uso conservouse até a actualidade en diferentes rexións como Asturias, León, Cataluña ou Portugal. En Galiza aparece reproducido entre a iconografía románica dalgunhas igrexas desde o século XIII, como as do Monte (Chantada), Agudelo (Barro) ou Ucelle (Coles). consiste basicamente nunha pel, normalmente de cabra ou ovella, que envolve un bastidor de madeira fabricado con tal propósito. As medidas do bastidor varían, existindo algúns modelos máis pequenos, que se sosteñen coa man esquerda, e outros máis grandes que apoian nos dous antebrazos. Mesmo foi achado nos Ancares un tipo especial de pandeiro, de grandes dimensións, que tocaban dúas persoas cos puños co fin de escorrentar as treboadas.[dereita|miniatura|Nieves do [O Tameirón, A Gudiña|Tameirón (A Gudiña) cun pandeiro centenario.]]
Para mellorar a súa sonoridade, os pandeiros cadrados adoitaban levar no interior varios bordóns tensados contra o parche. Tamén se lle introducían garavanzos, axóuxeres ou mesmo pequenas pedras que soaban ao percutir sobre o instrumento. Existían tradicionalmente diferentes xeitos de tanxelo, e acostumaba acompañarse o seu son grave co son agudo das ferreñas, como testemuñan moitas das cantigas recollidas nos cancioneiros. O adufe foi empregado copiosamente por toda a xeografía galega para o acompañamento do canto e do baile en seráns e foliadas. Porén, coa aparición da pandeireta a finais do século XIX, foi relegado nas preferencias populares até desapareceren por completo en moitos lugares. De feito, nas recollas etnográficas iniciadas na década de 1980, só se atoparon en Galiza tocadoras en activo nas comarcas ourensás de Verín e Viana, e nas pontevedresas do Condado, da Paradanta e de Vigo. A esta última pertencía unha das máis recoñecidas tocadoras galegas de pandeiro cadrado: María Grande Sobral (Maruxa das Cortellas). Nas Frieiras destacou como intérprete e informante a señora Concha do Canizo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

*
Ramón Outerelo

**Ramón Outerelo**, nado na provincia de Pontevedra en 1861 e finado en Río Chico, Santa Cruz, o 2 de decembro de 1921, foi un anarcosindicalista galego, que tivo relevancia durante a chamada Patagonia rebelde, as folgas rurais que se produciron na Patagonia entre 1920 e 1922 e na que centos de traballadores foron asasinados. Tras participar na organización das folgas xunto ao *Gallego* Antonio Soto, foi executado polas tropas do tenente coronel Varela.

## Traxectoria 
Nacido en 1861 nunha aldea da provincia Pontevedra, emigrou á Arxentina en 1905, a bordo do buque *Atlantique*. Instalouse en Puerto Santa Cruz, na provincia de Santa Cruz, onde traballou nun hotel.

De ideas anarquistas, foi líder sindical e representante *da* Sociedad Obrera de Río Gallegos. 

## Legado 
En 2008 inaugurouse un monumento en lembranza de Ramón Outerelo na localidade de Puerto Santa Cruz, obra da escultora Ruth Viegener. Foi interpretado polo actor Osvaldo Terranova no filme de 1974, *La Patagonia rebelde*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía. 
* 
### Outros artigos 
* Antonio Soto
* *La Patagonia rebelde*
Pablo Sáinz Villegas

**Pablo Sáinz Villegas** (nado o 16 de xuño de 1977) é un guitarrista clásico español. 

## Traxectoria 
Naceu en Logroño, A Rioxa, onde comezou a súa formación musical aos seis anos. Continuou os seus estudos en Santander, no Conservatorio Superior de Madrid e en Alemaña. Residente en Nova York dende 2001 a súa carreira profesional como concertista levouno a actuar en prestixiosos auditorios como o Concertgebouw de Ámsterdam, a Filharmónica de Berlín, o Teatro Chaikovskii de Moscova e no Carnegie Hall de Nova York. Tamén gañou sona por traballar con importantes referentes da música clásica internacional como Plácido Domingo, con quen tocou no Estadio Santiago Bernabeu e no Amazonas, ou John Williams. En Galicia deu un concerto coa Orquestra Sinfónica de Galicia na Coruña en 2019 e participou no Festival Bal y Gay de 2021.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazón externa: 
* Páxina web de Pablo Sáinz Villegas (*en español*)
Federico Ramiro

**Federico Ramiro Mor**, nado o 12 de decembro de 1962 en Madrid, é un ex xogador profesional internacional de baloncesto español. Internacional coa selección española 5 veces, xogaba na pocisión de base cunha altura de 1,86 m.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  Real Madrid (1ª División, 1979−1981)
*  OAR Ferrol (1ª División / ACB, 1981−1985)
*  Cajamadrid (ACB / 1ª División B, 1985−1987)
*  Taugrés (ACB, 1987−1988)
*  Caja Ronda (ACB, 1988−1991) 
*  Fórum Valladolid (ACB, 1991−1994) 
*  Salamanca (ACB, 1994−1996)

## Palmarés 
### Colectivo 
* **Campión da Copa de Europa (1)**: 1980
* **Campión da Liga Española (1)**: 1980
* **Campión da Copa do Rei (1)**: 1980

### Individual 
* **Máximo asistente da ACB (1)**: 1990

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com
Cartas literarias a una mujer

***Cartas literarias a una mujer*** é unha obra en prosa de Gustavo Adolfo Bécquer. Está formada por catro cartas publicadas por entregas no xornal *El Contemporáneo* o 20 de decembro de 1860, o 8 de xaneiro e o 4 e 24 de abril de 1861. Malia a brevidade destas, foron consideradas nalgúns estudos, coma os de Rafael Montesinos, a base da razón poética de Bécquer.

Seguindo un modelo de literatura epistolar, expoñen un diálogo ficticio cunha muller. Nel, o autor vai debullando a súa teoría sobre o que son a poesía, os sentimentos ou o amor. É especialmente coñecida a pregunta que o poeta formula xa ao inicio da *Carta I*:

Estes diálogos imaxinarios, aparentemente sinxelos, en ocasións tórnanse en reflexións con maior consistencia filosófica. Aproxímanse ao binomio "sentir e pensar", xa enunciado na poesía metafísica do século XVII, a *filosofía sensista* previa ao Romanticismo. Esta herdaríaa máis adiante Miguel de Unamuno. De feito, así sucede cando Bécquer escribe:

Publicadas con anterioridade ao conxunto da obra poética de Bécquer, as *Rimas*, teñen, en opinión de parte da crítica, unha certa unidade con elas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Miguel Porto

**Miguel Porto Hermida**, nado o 20 de decembro de 1980 en San Miguel de Oia (Vigo) é un debuxante de banda deseñada e ilustrador galego.
## Traxectoria
Comezou debuxando de neno e conseguiu algúns premios locais coma o premio infantil do I Salón de Cómic de Vigo. Fixo o bacharelato artístico no Instituto Politécnico de Torrecedeira (Vigo), e fundou o seu primeiro fanzine, Alopecia Mental. Estudou na Academia de Cómic e Ilustración de Víctor Rivas e licenciouse en Belas Artes en Pontevedra (Universidade de Vigo) en 2004.

En 2002 comezou a debuxar para a revista *Golfiño* para a que creou as series de *Lúa* e Niko Natas. Nese tempo comeza a traballar nas publicacións clásicas de comezos do século XXI BD Banda ou Barsowia. A súa actividade fancineira continuaraa en publicacións como ARGH!, *Carne Líquida*, *Fanzine Enfermo,* *Lunático*, *Dos veces breve*, *OINK!, Mongolia, Humo, El Manglar* ou  *A viñeta de Schröedinger**.*

Traballou como creativo e deseñador web na empresa Visual Publinet, e como deseñador e ilustrador de videoxogos para Imaxin Software, empresa líder do sector do videoxogo educativo. En 2012 empezou a traballar como docente en O garaxe hermético, a escola de banda deseñada e ilustración que fundou Kiko da Silva en Pontevedra.

En 2014 botou a andar o festival Bosquexo, un campamento de debuxo ao natural para adultos na aldea de Senderiz, que tivo unha continuidade anual.

## Obra
### En videoxogos 
* *Mayu* (Imaxin Software, 2002): fondos.
* *Vetas* (Imaxin Software, 2003): fondos e deseño de personaxes.
* *O mundo nas túas mans* (Imaxin Software, 2004): dirección artística, animación e deseño de personaxes.
* *El medallón de la fortuna* (Imaxin Software, 2004): dirección artística e animación.

### Banda deseñada 
* *Tirante el Blanco* (SM, 2008, adaptación do clásico de cabalarías)
**Nueve preguntas* (Dibukks, 2013).
**Allen, Son of Hellcock* (Z2 Comics, 2017)
**Subnormal. Una historia de acoso escolar* (Panini, 2019, con guión de Fernando Llor, baseado na vida do xogador de baloncesto Iñaki Zubizarreta).

#### Obra colectiva 
* 2011: *Yes, We Camp! Bocetos de una (R)evolución*.
* 2018: *O puño e a letra*.

## Notas
To All the Boys: Always and Forever

***To All the Boys: Always and Forever*** é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Michael Fimognari e protagonizado por Lana Condor e Noah Centineo. O filme baséase na novela de 2017 de Jenny Han *Always and Forever, Lara Jean*, e é a secuela de *To All the Boys: P.S. I Still Love You* (2020), sendo o terceiro e derradeiro filme da serie *To All the Boys*. Estreouse o 12 de febreiro de 2021 a través de Netflix.

## Personaxes 
* Lana Condor como Lara Jean
* Noah Centineo como Peter
* Janel Parrish como Margot
* Anna Cathcart como Kitty
*John Corbett como Dr. Covey
*Sarayu Blue como Trina Rothschild
*Madeleine Arthur como Christine
* Ross Butler como Trevor
* Emilija Baranac como Genevieve
* Trezzo Mahoro como Lucas
* Kelcey Mawema como Emily
*Sofia Black-D'Elia como Heather
* Henry Thomas como Mr. Kavinsky

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Moxie (filme)

***Moxie***, estilizado como ***MOXiE!*** é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Amy Poehler. Tamara Chestna e Dylan Meyer adaptaron o guión a partir da novela homónima de 2015 escrita por Jennifer Mathieu. Está protagonizado por Hadley Robinson, Alycia Pascual-Peña, Lauren Tsai, Patrick Schwarzenegger, Nico Hiraga, Sydney Park, Josephine Langford, Clark Gregg, Ike Barinholtz, Poehler e Marcia Gay Harden. O filme estreouse o 3 de marzo de 2021 a través de Netflix e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.

## Personaxes 
* Hadley Robinson como Vivian
* Lauren Tsai como Claudia
* Alycia Pascual-Peña como Lucy
* Nico Hiraga como Seth
* Sabrina Haskett como Kaitlynn
* Patrick Schwarzenegger como Mitchell
* Sydney Park como Kiera
* Anjelika Washington como Amaya
* Emily Hopper como Meg
* Josie Totah como CJ
* Amy Poehler como Lisa
* Ike Barinholtz como Mr. Davies
* Marcia Gay Harden como Director Shelly
* Josephine Langford como Emma
* Joshua Darnell Walker como Jason
* Clark Gregg como John
* Charlie Hall como Bradley
* Darrell M. Davie como Blaze
* Cooper Mothersbaugh como Darryl
* Ron Perkins como U-copy Clerk
* Greg Poehler como News Anchor
* Helen Slayton-Hughes como Helen
* Kevin Dorff como Male Grocery Manager
* David Schwartz como músico
* The Linda Lindas como grupo musical da festa

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Antonio Rodríguez Lesende

**Antonio Rodríguez Lesende**, alcumado ***Gallego***, nado en Vigo en 1905 e finado en Buenos Aires o 2 de outubro de 1979, foi un cantante de tango galego-arxentino, que desenvolveu toda a súa carreira na Arxentina.

## Traxectoria 
Nado en Vigo en 1905, ao ano seguinte trasladouse coa súa familia á Arxentina, instalándose no barrio de Balvanera en Buenos Aires. Aos 15 anos xa destacaba no coro da asociación de coristas Orfeon e de aí pasou ao teatro Colón, onde aprendeu canto e teoría musical e destacou polas seus dotes vocais. Aos vinte anos xa cantaba tangos en Radio Splendid, acompañado pola orquestra de José Tinelli primeiro e Francisco Lomuto despois, e xa era admirado como *estribillista*. Máis adiante vencellouse a Radio El Mundo, onde cantou con todos os conxuntos típicos do elenco desa radio. En 1927 foi contratado pola discográfica Brünswick, na que xa estaban as orquestras de Edgardo Donato e Juan Polito, e a principios dos anos 30 cantaba coa orquestra de Antonio Bonavena.

En 1935 formou un trío con Joaquín Mauricio Mora e Héctor Morel e ao mesmo tempo cantou acompañando ao trío de Ciriaco Ortiz, Juan Carlos Cobián e Cayetano Puglisi. Ese mesmo ano cantou na estrea do famoso tango "Nostalgias", de Enrique Cadícamo e Juan Carlos Cobián, durante a inauguración do local Charleston de Buenos Aires.

Rodríguez Lesende retirouse do canto profesional por motivos descoñecidos, na plenitude da súa capacidade interpretativa nunha data que, segundo as versións, foi 1943 ou 1947. En 1953 volveu á actividade profesional durante un breve período coa orquestra dirixida por Atilio Stampone, Leopoldo Federico e Antonio Rodio, ao parecer convencido por Argentino Galván, membro e arranxador do grupo. Durante ese período gravou *Tierrita*, un tango de Agustín Bardi que interpretaba con solvencia. Con todo, aceptou a esixencia dos seus directores de orquestra que na década de 1920 e parte dos anos 30 consideraban que o vocalista non debía distraer aos bailaríns coa súa voz, é dicir, que tiña que limitarse a cantar o retrouso. Por este motivo e porque non tiña repertorio de seu e porque, se cadra, carecía de entusiasmo, carisma ou personalidade, a súa transcendencia foi limitada, así como o número de gravacións que realizou. Con todo, a súa dicción clara, elegante e emocional e o seu acento, convertérono no cantante máis buscado polos directores ata 1940, cando xa non se limitaba sóa retrousos, senón que era cantor de letras completas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*

### Ligazóns externas 
* Mano Brava e Pensalo muchacho da orquestra Brunswick dirixida por Juan Polito e coa voz de Rodríguez Lesende.
* Tierrita, tango na voz de Rodríguez Lesende.
* Milonga del Centenario da orquestra de Carlos Di Sarli coa voz de Rodríguez Lesende.
Jak zostać gwiazdą (filme de 2020)

***Jak zostać gwiazdą*** (ou tamén coñecido como ***Jak zostać gwiazdą... i pozostać sobą***) é un filme polaco de 2020 producido polo estudio ATM Grupa. O filme estreouse nos cinemas o 2 de outubro de 2020. Inicialmente, a estrea debía terse celebrado o 19 de xuño de 2020, mais a pandemia de COVID-19 e as restricións relacionadas (incluídos os peches de salas), fixo que o filme tivese que adiarse.

## Personaxes 
* Katarzyna Sawczuk como Ostra
* Julia Kamińska como Ewa Dykty
* Urszula Dudziak como Urszula Dudziak
* Maciej Zakościelny como Piosenkarz Olo Zawistowski
* Anita Sokołowska como Małgorzata
* Krzysztof Ibisz como Prowadzący program
* Maria Pakulnis como Babcia Ostrej
* Wojciech Solarz como Nauczyciel WF–u
* Tomasz Karolak como produtor do programa "Music Race"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
A pesar de todo (filme)

***A pesar de todo*** é un filme español de 2019 dirixido por Gabriela Tagliavini. Está protagonizado por Blanca Suárez, Macarena García, Amaia Salamanca e Belén Cuesta . Estreouse no Festival de Cineam de Málaga o 16 de marzo de 2019, e estreouse en Netflix o 3 de maio de 2019.

## Personaxes 
* Blanca Suárez como Sara
* Macarena García como Lucia
* Amaia Salamanca como Sofía
* Belén Cuesta como Claudia
* Maxi Iglesias como Alejandro
* Juan Diego como Pedro Domínguez
* Tito Valverde como Victor
* Emilio Gutiérrez Caba como Padre Díaz
* Carlos Bardem como Pablo
* Joaquín Climent como Notario
* Teresa Rabal como nai de Alejandro
* Rossy de Palma como Inés
* Marisa Paredes como Carmen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Club de Remo Ares

O **Club de Remo Ares** é un club deportivo galego do concello de Ares, fundado en 1958. Disputa regatas en todas as categorías e modalidades de banco fixo, bateis, trainerillas e traiñeiras, e tamén en banco móbil. Ao longo da súa historia acadou tres medallas de ouro no Campionato de España de Remo Olímpico e dúas no Campionato de España de Bateis. Ademais gañou dúas veces a Liga Galega de Traiñeiras e dende 2019 compite na Liga ACT.

## Historia 
O club foi fundado na Cofraría de Pescadores de Ares o 9 de decembro de 1958, por Francisco López Sánchez "Pancho", que foi ademais o seu primeiro presidente. En 1959 participou nas súas primeiras competicións de bateis e traiñeiras, disputando entre outros o Campionato de España de Traiñeiras celebrado na Coruña coa traiñeira *Ana María*.

Tras 20 anos sen participar en competicións de traiñeiras, volveu facelo en 1984 e desde entón participa todos os anos en competicións desta especialidade. Tras descender en 2017 logrou un novo ascenso en 2019.

Un dos seus remeiros, Horacio Allegue, participou nuns Xogos Olímpicos, en Barcelona 1992.

## Resultados 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
* Páxina antiga do club
Secret Magic Control Agency

***Secret Magic Control Agency*** (tamén coñecido como ***Hansel & Gretel***) é un filme ruso en lingua inglesa de 2021. O filme foi producido por Wizart Animation, CTB Film Company e QED International. Foi escrito por Analisa LaBianco, Vladimir Nikolaev, Jeffery Spencer, Aleksey Tsitsilin e Alexey Zamyslov e foi dirixido por Aleksey Tsitsilin. Baséase na obra *Hansel e Gretel* dos irmáns Grimm.

## Personaxes 
* Sylvana Joyce como Gretel
** Courtney Shaw como Gretel de nena
* Nicholas Corda como Hansel
** Alyson Leigh Rosenfeld como Hansel de neno
* Erica Schroeder como Ilvira
* Marc Thompson como King/Circus Worker 
* Georgette Reilly como Axente Stepmother
* Johanna Elmina Moise como Axente Stepdaughter
* Mike Pollock como o Primeiro Ministro
* Mary O'Brady como Baba Iagá

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Ranón, Sotu'l Barcu

**Ranón** é a parroquia máis setentrional do concello asturiano de Sotu'l Barcu. Ten unha extensión de 6,29 km² e viven nela, repartidas entre o lugar de Ranón e a vila de L'Arena, 1&nbsp;672 persoas (segundo datos de 2017).

## Xeografía 
### Localidades 
### Lugares 
## Notas
Fernando Peralta

**Fernando Peralta Carrasco**, nado en Ronda o 15 de agosto de 1961, é un exfutbolista español que xogaba de porteiro. Disputou máis de 500 partidos oficiais, a maioría deles entre a Primeira e a Segunda División. Destacou especialmente no desaparecido CD Málaga, no Sevilla e no Castellón, e pechou a súa carreira na SD Compostela.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do CD Málaga, e tras xogar varios anos no filial debutou co primeiro equipo en decembro de 1980, nun partido de Segunda División contra o Recreativo de Huelva, substituíndo na primeira parte ao lesionado José Luis Burgueña. En 1981 xogou a Copa do Mundo Xuvenil, sendo o porteiro titular en ausencia de Andoni Zubizarreta.

En 1986, despois de case 150 partidos oficiais co Málaga, a maioría deles na Primeira División, asinou co Sevilla FC. Non puido vestir as cores coas que xogara toda a vida, camiseta verde e pantalón e medias brancas, como homenaxe ás cores da bandeira de Andalucía, pois o club prohibiullo debido á rivalidade co Betis. Foi titular durante os dous primeiros anos, pero trala fichaxe do ruso Rinat Dasaev polo equipo sevillano, Fernando quedou relegado á suplencia, o que o fixo regresar ao equipo da súa terra en 1990.

Dous anos despois asinou co CD Castellón, unha vez consumados tanto o declive deportivo como a desaparición do CD Málaga. Disptuou 123 partidos co Castellón durante os seguintes tres anos, e en 1995 fichou pola SD Compostela, de Primeira División. Militou durante un par de tempadas no equipo de Fernando Vázquez sen gozar apenas de minutos de xogo, pois o gardameta titular era Javier Falagán. No Estadio de San Lázaro encaixou un dos goles máis famosos da historia da liga, nun partido contra o FC Barcelona, no que Ronaldo recorreu medio campo caneando a varios xogadores do Compostela ata bater a Fernando.

## Notas
Miłość do kwadratu

***Miłość do kwadratu*** é un filme polaco de 2021 dirixido por Filip Zylber. Foi escrito por Wiktor Piątkowski e Marzanna Polit, e está protagonizado por Adrianna Chlebicka, Mateusz Banasiuk e Mirosław Baka. O filme está ambientado en Varsovia, Polonia, e conta a historia dun popular xornalista que se namora dunha modelo que ten unha dobre vida. Estreouse o 11 de febreiro de 2021 a través de Netflix.

## Personaxes 
* Adrianna Chlebicka como Monika Grabarczyk / Klaudia
* Mateusz Banasiuk como Stefan Tkaczyk "Enzo"
* Agnieszka Żulewska como Alicia
* Krzysztof Czeczot como Jacek Szczepański
* Mirosław Baka como Monika's father
* Tomasz Karolak como school principal
* Bartłomiej Kotschedoff como Szymon
* Jacek Knap como Andrzej Tkaczyk
* Anna Smołowik como Ilona Szczepańska 
* Helena Mazur como Ania Tkaczyk
* Sebastian Stankiewicz como Wiesiek
* Jarosław Boberek como director

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
L'Arena, Ranón, Sotu'l Barcu

miniatura|dereita|220px|L'Arena.
'''L'Arena''' é a capital da parroquia costeira de Ranón, no concello asturiano de Sotu'l Barcu. Cunha poboación de 1&nbsp;445 hab. (segundo datos de 2017), é a localidade máis poboada do concello.
## Xeografía 
Atópase na beira dereita da desembocadura do río Nalón no mar Cantábrico, a 10 metros sobre o nivel do mar e a 3 km da capital do concello. Tradicionalmente, é famoso pola pesca do meixón e pola gastronomía arredor dela.

En L'Arena sitúase a praia dos Quebrantos, que xunto coa de Bayas, xa no concello veciño de Castrillón, forman un areal de máis de 3 km de lonxitude.

## Festas 
Celebra as súas festas arredor da festividade de San Xoán, o 24 de xuño. Ademais, e por mor da súa tradición mariñeira, celebra tamén a festa de San Telmo o último domingo de setembro.

## Lugares 
*L'Arrabal
*El Barriu Chinu
*La Calea
**La Calea de Baxu
*El Charcu
*La Llama
**La Baxamar
*El Maumáu
*El Molinón
*El Parque
*El Picu
*Riulaveiga

## Notas
The Fundamentals of Caring

***The Fundamentals of Caring*** é un filme estadounidense de 2016 escrito e dirixido por Rob Burnett. Baséase na novela de 2012 *The Revised Fundamentals of Caregiving* escrita por Jonathan Evison. Está protagonizado por Paul Rudd, Craig Roberts e Selena Gomez, e estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Sundance o 29 de xaneiro de 2016, e posteriormente en Netflix o 24 de xuño de 2016.

## Personaxes 
* Paul Rudd como Ben Benjamin
* Craig Roberts como Trevor
* Selena Gomez como Dot
* Jennifer Ehle como Elsa
* Megan Ferguson como Peaches
* Frederick Weller como Bob
* Bobby Cannavale como Cash
* Julia Denton como Janet

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Páxina oficial
J. R. R. Tolkien: Author of the Century

***J. R. R. Tolkien: Author of the Century*** é un libro de crítica literaria escrito por Tom Shippey. O libro trata sobre a obra de J.R.R. Tolkien. Nel, Shippey defende a relevancia de Tolkien no presente e intenta estabelecer firmemente os méritos literarios de Tolkien.

## Publicación 
O libro foi publicado orixinalmente en formato de tapas duras no ano 2000 pola editorial HarperCollins en Londres, e pola editorial Houghton Mifflin en Boston. Ámbalas dúas editorias tamén lanzaron unha versión en tapas brandas en 2001. Unha edición en castelán foi publicada en castelán pola editorial Minotauro en Barcelona no ano 2003. Unha edición en polaco foi editada por Zysk i S-ka Wydawnictwo en Poznań no ano 2004.

## Notas
Nytt Land

**Nytt Land** é unha banda de folk nórdico e ambiental, procedente de Kalachinsk en Siberia, no norte de Rusia. Fundada por Anatolii e Natalia Pahlenko en 2013, a banda publicou sete álbums de estudio.

## Estilo e historia 
Nytt Land formouse en 2013 e publicou catro discos de forma independente antes de unirse ao selo británico Cold Spring Records, co que publicaron en 2017 o disco *Fimbulvinter* e en 2018 *Oðal*. Acompañaron a Wardruna na súa xira rusa, e tocaron en festivais viquingos, folk e metal de toda Europa.

O estilo da banda ten sido comparado co de Wardruna e Danheim, A banda afirmou que se inspiran nos sons da natureza siberiana,

## Discografía 
* 2015: *Hávamál* (Álbum, CD, Crush The Desert)
* 2016: *Sköpun* (Álbum, CD, Sulphur Flowers)
* 2016: *The Last War* (EP, CD, Kszenca Records)
* 2017: *Fimbulwinter* (Álbum, CD, Cold Spring Records)
* 2018: *Oðal* (Álbum, CD, Cold Spring Records)
* 2020: *Cvlt* (Álbum, CD/LP, Infinite Fog Productions)
* 2021: *Ritual* (Álbum, CD/LP, Napalm Records)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wardruna

### Ligazóns externas 
* Datos da banda en AllMusic .
* Datos da banda en Discogs .
Enrique Saludador

**Enrique Saludador Organero**, nado o 19 de outubro de 1970 en Alcázar de San Juan, é un ex xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na pocisión de pivote cunha altura de 2,11 m.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  DYC Breogán (ACB, 1989−1990)
*  Montehuelva (1ª División, 1990−1991)
*  Cuenca (2ª División, 1991−1992)
*  Monzón (2ª División, 1992−1993)
*  Argal Huesca (ACB, 1992−1993)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en acb.com
* Perfil en Proballers
* Perfil en Basketball Reference
Manuel Díaz Arias

**Manuel Díaz Arias**, nado en Lugo o 30 de marzo de 1972, é un ex xogador e profesional de baloncesto galego. Cunha altura de 1,92 m, xogaba na posición de ala. Chegou a xogar na Liga ACB da man do Club Baloncesto Breogán.

## Traxectoria 
### Clubs 
*  DYC Breogán (1989–1991)
*  Estudiantes Lugo (1991–1992)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha en ACB
*Perfil en BD Basket
*Perfil en Proballers
*Perfil en Basketball Reference
Cadros de xogadores de tempadas pasadas do Club Ourense Baloncesto

Esta é unha lista dos cadros de xogadores de todas as temporadas do Club Ourense Baloncesto.

## Anos 1980 
### 1989−90 
## Anos 1990 
### 1990−91 
### 1991−92 
### 1992−93 
### 1993−94 
### 1994−95
Manuel Fernández de Castro e Menéndez Hevia

**Manuel Fernández de Castro y Menéndez Hevia**, nado en Oviedo en 1834 e finado en Mondoñedo en 1905, foi un sacerdote católico e escritor español en lingua asturiana, bispo de Mondoñedo entre 1889 e 1905.

## Traxectoria 
Fernández de Castro y Menéndez Hevia ordenouse sacerdote en 1869 e foi catedrático de latín no Seminario Conciliar de Oviedo. Doutor en Teoloxía, foi reitor penitenciario da Catedral da capital asturiana e foi o fundador do Catecismo de Oviedo. O 30 de decembro de 1889 foi nomeado bispo de Mondoñedo, sendo ordenado o 13 de abril de 1890. Durante os anos á fronte da diocese ampliou o Seminario e creou varias novas parroquias, como a do Carme e San Vicente de Trigás. Ademais mantivo unha colaboración xornalística no diario carlista *La Unidad*, referente desta tendencia en Asturias, dende a revolución de 1868. Tamén, escribiu sobre temas de Teoloxía Moral en revistas eclesiásticas españolas e publicou dous libros sobre catequesis. 

### Escritor en asturiano 
Empregou a lingua asturiana para obras de tipo de poético e relixioso, como por exemplo as poesías escritas para os nenos e nenas do Catecismo de Oviedo. Tamén en lírica, compuxo algúns poemas que lle deron sona. Mais a súa obra máis importante é a tradución do Evanxeo de Mateu feita baixo o patrocinio de Luis Luciano Bonaparte, curmán de Napoleón III, e publicada en Londres en 1861. Manuel Fernández de Castro fixo a tradución dende a versión en castelán de Torres Félix Amat, e empregou as variedades centrais do idioma. A tiraxe foron uns 200 exemplares dos que se conservan cinco, un deles da colección privada de Inaciu Galán.

### Recoñecementos 
Tanto en Mondoñedo como en Oviedo existen rúas co nome de Manuel Fernández de Castro. Ademais, a súa tarefa en lingua asturiana fixo que o seu nome bautizase o Coleutivu Manuel Fernández de Castro que une a sacerdotes en prol do uso do asturiano no seo da Igrexa Católica creado en 1986. Tamén lle foi adicada a *Selmana de les Lletres Asturianes* de 1997.

## Notas
The Lady in the Van

***The Lady in the Van*** é un filme británico de 2015 dirixido por Nicholas Hytner, e protagonizado por Maggie Smith e Alex Jennings. Baséase nas memorias homónimas de Alan Bennett. O guión foi escrito por Bennett, e conta a historia real das súas interaccións con Mary Shepherd, unha muller maior que viviu nunha furgoneta na súa rúa de Londres durante 15 anos.

## Personaxes 
* Maggie Smith como Miss Mary Shepherd / Margaret Fairchild
* Alex Jennings como Alan Bennett
* Clare Hammond como Margaret Fairchild de nova
* Roger Allam como Rufus
* Deborah Findlay como Pauline
* Gwen Taylor como nai
* Frances de la Tour como Ursula Vaughan Williams
* David Calder como Leo Fairchild
* Jim Broadbent como Underwood
* Claire Foy como Lois
* Cecilia Noble como Miss Briscoe
* Nicholas Burns como Giles Perry
* Pandora Colin como Mrs Perry
* Clive Merrison como home no confesionario

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en MetaCritic 
* Ficha en RottenTomatoes