Burkholderia pseudomallei

***Burkholderia pseudomallei*** (antes chamada *Pseudomonas pseudomallei*) é unha bacteria gramnegativa, bipolar, aerobia, móbil e con forma de bacilo. Encóntrase no solo e na auga pero tamén pode causar infeccións en humanos e animais provocando a enfermidade chamada melioidose. Tamén pode infectar plantas.

*B. pseudomallei* mide 2-5 μm de longo e 0,4-0,8 μm de diámetro e móvese por medio de flaxelos. As bacterias poden crecer en varios medios nutrientes artificiais, especialmente os que conteñen arxinina.

A temperatura óptima para a súa proliferación *in vitro* é de 40&nbsp;°C a pH neutro ou lixeiramente ácido (pH 6,8&ndash;7,0). A maioría das cepas son capaces de fermentar azucres sen formación de gas (principalmente glicosa e galactosa, os cultivos vellos tamén metabolizan maltosa e amidón). A especie produce exotoxinas e endotoxinas. O papel das toxinas identificadas no desenvolvemento dos síntomas da mieloidose non foi completamente esclarecido.

## Identificación 
*B. pseudomallei* non é unha bacteria esixente para o seu cultivo e crece nunha ampla variedade de medios (ágar sangue, ágar MacConkey, EMB etc.). O medio de Ashdown (ou medio *Burkholderia cepacia*) pode usarse para o illamento selectivo.
Os cultivos son positivos xeralmente en 24 a 48 horas, e este rápido crecemento diferencia esta especie de *B. mallei*, a cal adoita tardar un mínimo de 72 horas en crecer. As colonias son engurradas, con aparencia metálica, e teñen un cheiro a terra. Na tinguidura de Gram, o organismo aparece como un bacilo gramnegativo cunha aparencia característica de "imperdible" (tinguidura bipolar). Nas probas de sensibilidade, o organismo é moi resistente a antibióticos, e a súa resistencia innata a gran número de antibióticos como a colistina e xentamicina é outra característica que a diferenza de *B. mallei*, a cal, ao contrario, é sensible a moitos antibióticos. Para análise de mostras procedentes do medio ambiente exclusivamente, é necesario diferenciala das bacterias non patóxenas da especie *B. thailandensis* utilizando a proba da arabinosa (*B. thailandensis* nunca aparecerá en mostras clínicas). A identificación no laboratorio de *B. pseudomallei* describiuse na literatura.

A descrición que dan os libros de texto clásicos de *B.&nbsp;pseudomallei* en mostras clínicas é a dun bacilo intracelular con tinguidura bipolar gramnegativa, pero isto adoita ser de pouco valor á hora de identificalo nas mostras clínicas. mais demostrouse que non era útil.

A identificación de laboratorio de *B. pseudomallei* pode ser difícil, especialmente nos países occidentais onde *B. pseudomallei* raramente se ve. As colonias engurradas grandes parecen contaminantes do ambiente e son a miúdo desbotadas como non significativas clinicamente. A morfoloxía das colonias é moi variable e unha soa cepa pode presentar moitos tipos de colonias, polo que o persoal de laboratorio que non sexa moi experto pode crer erradamente que o cultivo non é puro. O organismo crece máis lentamente que outras bacterias que poden estar presentes en mostras clínicas, e en mostras tomadas de sitios non estériles facilmente hai un sobrecrecemento. As mostras non estériles deberían cultivarse en medios selectivos (por exemplo, o de Ashdown ou medio *B. cepacia*).

Mesmo cando o illado se recoñece como significativo, os medios usados comunmente para a identificación poden identificar erradamente o organismo como *Chromobacterium violaceum* ou outro bacilo gramnegativo non fermentativo como *Burkholderia cepacia* ou *Pseudomonas aeruginosa*. Ás veces a identificación de *B. pseudomallei* nun cultivo non causa grande alarma entre os médicos nos países occidentais, xa que en ditos países a enfermidade que produce é rara e os médicos non están familiarizados con ela. Os métodos bioquímicos de rutina para a identificación desta bacteria son moi variados; entre eles están: o sistema API 20NE, que identifica con exactitude a *B. pseudomallei* no 99% dos casos, e o sistema Vitek 1 automatizado (pero o sistema Vitek 2 automatizado só identifica o 19% dos illados). pero son sensibles ao co-amoxiclav; este patrón de resistencia case nunca aparece en *P.&nbsp;aeruginosa*, polo que é útil na identificación. Desafortunadamente, observouse en Sarawak, Borneo, que a maioría das cepas presentes alí son susceptibles aos aminoglicósidos e macrólidos, o que significa que as recomendacións convencionais para o seu illamento e identificación non son aplicables alí.

Hai tamén métodos moleculares de diagnose (PCR), pero non están normalmente dispoñibles na diagnose clínica rutineira. Tamén se describiu a hibridación fluorescente *in situ* (FISH) como aplicable, pero non foi validada clinicamente nin está dispoñible comercialmente. En Tailandia utilízase moito un ensaio de aglutinación en látex,

## Disinfección 
*B. pseudomallei* é susceptible a numerosos desinfectantes, como o cloruro de benzalconio, iodo, cloruro de mercurio, permanganato potásico, hipoclorito de sodio ao 1%, etanol ao 70%, glutaraldehido ao 2% e en menor medida, preparacións fenólicas. *B. pseudomallei* pode ser eliminada eficazmente cos desinfectantes comerciais lixivia, Perasafe e Virkon. O microorgnismo pode tamén ser destruído pola calor por encima dos 74&nbsp;°C durante 10 minutos ou por irradiación UV. Pero *B.&nbsp;pseudomallei* non é desinfectado con seguridade con cloro en auga potable.

## Importancia médica 
A infección por *B. pseudomallei* en humanos denomínase melioidose. É unha doenza cunha taxa de mortalidade alta, que é do 20 ao 50% mesmo con tratamento. As probas de disco de difusión non son fiables cando se busca resistencia a co-trimoxazole en *B.&nbsp;pseudomallei* (sobreestiman en moito a resistencia) e os Etests ou as probas de dilución de ágar son os que se deberían usar preferentemente. As accións do co-trimoxazole e a doxiciclina son antagonistas, o cal suxire que estes dous fármacos non deberían usarse á vez.

O organismo é intrinsecamente resistente á xentamicina e á colistina, e este feito é útil na identificación do organismo. A kanamicina pode utilizarse para matar a *B.&nbsp;pseudomallei* no laboratorio, pero as concentracións usadas son moito maiores que as que se poden atinxir en humanos.

## Factores de virulencia e mecanismos de patoxenicidade 
*B. pseudomallei* é un "patóxeno accidental". É un organismo que está no medio ambiente e que non ten a necesidade de pasar a un animal hóspede para reproducirse. Desde o punto de vista da bacteria, a infección nos humanos é unha "rúa sen saída" evolutiva.

As cepas que causan a enfermidade en humanos diferéncianse das que a causan noutros animais porque posúen certas illas xenómicas. A capacidade de causar en enfermidades en humanos débese a que adquiriu ADN procedente doutros microorganismos.

*B.&nbsp;pseudomallei* ten a capacidade de invadir as células do hóspede, polo que é un patóxeno intracelular. Pode polimerizar a actina e pasar de célula a célula, causando a fusión de células e a formación de células xigantes multinucleadas. A bacteria tamén expresa unha toxina chamada factor letal 1. *B. pseudomallei* é unha das primeiras proteobacterias nas que se identificou que contiña un sistema de secreción de tipo 6 activo. É tamén o único organismo coñecido que conteña seis clases diferentes de sistemas de secreción de tipo 6.

*B. pseudomallei* é intrinsecamente resistente a un gran número de axentes antimicrobianos. Un mecanismo importante é que pode bombear os fármacos fóra da célula, e este mecanismo media na súa resistencia aos aminoglicósidos (*AmrAB-OprA*), tetraciclinas, fluoroquinolonas e macrólidos (*BpeAB-OprB*).

## Vacina 
Actualmente non hai vacina contra esta especie, pero hai varias vacinas candidatas. Os mutantes coa deleción do xene da aspartato-β-semialdehido deshidroxenase (*asd*) son auxotróficos para o diaminopimelato (DAP) en medios ricos, e auxotróficos para o DAP, lisina, metionina, e treonina en medios mínimos. Estas bacterias Δ*asd* (bacterias ás que se lles eliminou o xene *asd*) protexen contra a meloidose por inhalación en ratos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Burkholderia pseudomallei: xenoma e información relacionada en PATRIC, un centro de recursos bioinformáticos do NIAID
* Getting a Grip on the Great Mimicker: Secrets of a Stealth Organism do Wellcome Trust.
* Pathema recursos sobre *Burkholderia*