Dalmacio Iglesias García

**Dalmacio Iglesias García**, nado en Santibáñez el Bajo (Cáceres) o 5 de decembro de 1879 e finado en Barcelona o 13 de xaneiro de 1933, foi un avogado, xornalista e político español. Foi elixido deputado a Cortes da Comuñón Tradicionalista nas eleccións xerais de 1910 polo distrito de Girona e destacouse por tratar de separar aos tradicionalistas cataláns da súa alianza coa Lliga Regionalista.

## Traxectoria 
Nado en 1879 en Santibáñez el Bajo (provincia de Cáceres), fillo do cirurxián ourensán Antonio Iglesias Pardo, e de María Ascensión García Legond, orixinaria de Santiago de Compostela. Cursou o bacharelato no Instituto de Ourense, obtendo o grao a mérito. Aos catorce anos publicou os seus primeiros artigos e poemas en *El Eco de Orense*, *La Voz Católica*, os diarios *El Derecho* e *La Nueva Época* e o semanario *La Bruja*.

Cursou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, obtendo o diploma de honra, outorgado polo Goberno ao mellor expediente universitario de cada facultade. Durante a súa su vida de estudante colaborou en *El Noroeste*, *Gaceta de Galicia* e *El Pensamiento Gallego*. Foi un dos redactores da revista literaria *Santiago*, dirixida polo seu pai. Foi secretario e, despois, presidente do Ateneo Escolar Compostelán e colaborou nos traballos do Ateneo León XIII, distinguíndose como apoloxista da Igrexa. Fundou o semanario *El Estudiante*; foi auxiliar de cátedra do civilista Jacobo Gil Villanueva; obtivo o premio no concurso aberto pola Universidade para a mellor memoria sobre o tema *Capacidad jurídica de la mujer casada, según las leyes romanas y españolas*; e fíxose notar polos seus estudos sociais, dos que deu algunha conferencia no Círculo Católico de Obreros. Nesa época afiliouse ao partido carlista, comezando a súa amizade con Juan Vázquez de Mella. Obtivo por oposición o premio extraordinario na licenciatura.

Tralos sanguentos sucesos de San Feliú de Llobregat entre carlistas e lerrouxistas, defendeu no Congreso aos tradicionalistas das acusacións dos seus adversarios sobre o sucedido. Cando o gabinete Canalejas presentou o proxecto da chamada Lei do Candeado, Dalmacio Iglesias combateuno, non só no Congreso, senón nunha xira por case todas as rexións españolas. Obtivo para Girona o mercado dominical e a cesión das murallas e baluartes, interveu na discusión das cuestións financeiras e económico-sociais, e continuou escribindo na prensa.

Foi terciario dominico. Finou en 1933 en Barcelona.
* *Existencia legal de las Órdenes religiosas en España* (inserta na *Crónica* do VI Congreso Católico Nacional, 1902).
* *Capacidad jurídica de la mujer casada ante el derecho natural* (1906).
* *Nociones de administración y contabilidad de la Hacienda pública* (1906).
* *Educación y dirección de las nuevas multitudes* (1909).
* *Oposiciones al cuerpo de aspirantes a la judicatura y ministerio fiscal: contestación a las preguntas relativas a derecho civil* (en colaboración con José Morell y Terry, 1915).
* *Instituciones de Derecho eclesiástico con arreglo al nuevo Código del Derecho canónico* (1918).
* *Estudiantinas: poesías* (1927).
* *La carestía de la vida: sus causas y sus remedios. Programa económico para cualquier partido político* (1930).
* *La cuestión social y las escuelas que se proponen resolverla*.

## Recoñecementos 
* Foi condecorado coa cruz de ouro *Pro Ecclesia et Pontífice*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Enciclopedia Espasa. Tomo 28.
* Exemplar de *La Voz de la Tradición* (8 de novembro de 1912)
* 
* Ficha no Senado