Anna Seghers

**Anna Seghers** (pseudónimo de Netti Radványi, nada Netti Reiling), nada o  19 de novembro de 1900 en Mainz, Imperio Alemán, morta en Berlín Leste, República Democrática Alemá 1 de xuño de 1983, foi unha escritora alemá e presidenta de Unión de escritores da República Democrática Alemá entre 1952 e 1978.

## Traxectoria 
### Orixe e educación 
Anna Seghers foi filla única do vendedor de arte e antigüidades Isidor Reiling e da súa muller, Hedwig. O pai era membro da sinagoga ortodoxa da cidade. Estudou dende 1907 nunha escola privada e despois na escola para rapazas Höhere Mädchenschule en Mainz. Durante a primeira guerra mundial  colaborou nos servizos de socorro. En 1920 aprobou a *Abitur* ( exame que permite o acceso a estudos superiores). Estudou en Colonia e Heidelberg Historia, Historia da Arte e Sinoloxía. En 1924 presentou a súa tese doutoral na Universidade de Heidelberg, cunha disertación sobre o xudaísmo na obra de Rembrandt

### Matrimonio e primeiras publicacións 
En 1925 casou co sociólogo húngaro László Radványi, tamén de orixe xudía, que cambiou o seu nome a Johann Lorenz Schmidt despois da voda. A parella marchou a Berlín onde tivo dous fillos . O seu fillo Peter (Pierre) Radványi, nado en 1926, é físico e autor dun libro de memorias sobre a súa nai. En 1924 publicou nun xornal o seu primeiro conto Die Toten auf der Insel. O seu relato Grubetsch que apareceu en 1927 firmado co pseudónimo ‘’’Seghers’’’, tomado do pintor e augafortista neerlandés Hercules Seghers, fixo supor á crítica que se trataba dun home.
En 1928 naceu a súa filla Ruth e publicou o seu primeiro traballo en forma de libro, Aufstand der Fischer von St. Barbara (Sublevación dos pescadores de Sta. Bárbara) co pseudónimo Anna Seghers, polo que recibiu o premio  Kleist. En 1928 entrou no Partido Comunista Alemán. Foi membro fundador da Unión de Escritores Proletarios Revolucionarios (Bund proletarisch-revolutionärer Schriftsteller). En 1930 viaxou á  Unión Soviética. Coa chegada ao poder do nazismo os seus libros foron prohibidos e queimados e foi arrestada durante un breve período pola  Gestapo. Puido fuxir a Suíza e, de alí , a París.

### Exilio 
Durante o seu exilio en París escribiu en revistas para emigrantes  alemáns. En 1935 estivo entre os fundadores do Schutzverband deutscher Schriftsteller (Unión de defensa dos escritores alemáns ) en París. Despois do inicio da segunda guerra mundial e posterior invasión alemá de Francia o home de Seghers foi internado no campo de concentración de Le Vernet. A escritora e os seus fillos puideron escapar de París  cara ao sur de Francia. Dende Marsella ocupouse en liberar o seu home do campo de concentración e en preparar a fuxida de Francia. Coa axuda do cónsul mexicano Gilberto Bosque acadou finalmente os seus obxectivos e toda a familia puido deixar Europa. As experiencias desa época son parte da súa novela *Transit*. 
En marzo de 1941, chega a México onde o seu marido encontra traballo en diversas universidades. Anna Seghers funda o *Club Heinrich Heine*,  unha asociación antifascista da que foi presidenta, colabora na fundación do Movemento pola Alemaña Libre e da revista do mesmo nome. En 1942 publica en México e nos Estados Unidos a novela *Das siebte Kreuz* (A sétima cruz), que foi levada ao cine en 1944 por Fred Zinnemann e a fixo mundialmente coñecida. Pola causa dun accidente de tráfico que sufriu en tivo que pasar unha longa tempada nun hospital.

### Regreso a Alemaña 
Despois da fin da guerra, en 1947, Seghers regresou a Berlín, onde primeiro viviu na parte oeste. Ese mesmo ano recibiu o premio Georg-Büchner.  En 1950 trasladouse a Berlín Leste, onde foi nomeada membro da Academia Alemá das Artes e, en 1951, recibiu o Premio Nacional da RDA. Foi presidenta da Unión de Escritores da RDA do 1952 ao 1978, ano en que faleceu o seu home. Non tomou partido no proceso no que se acusou ao seu editor Walter Janka  de ‘‘conspiración contrarrevolucionaria’’ . Janka foi condenado á cadea a posteriormente rehabilitado. En 1961 opúxose a expulsión de Heiner Müller da Unión de Escritores, que lle supoñía, de facto, a imposibilidade de seguir publicando . Anos despois, en 1979, non se manifestou cando nove autores, críticos coa política da República Democrática Alemá, foron expulsados da Unión de Escritores. En 1975 recibiu o título de cidadá honoraria de Berlín e en 1981 da cidade de Mainz .  Anna Seghers finou en 1983 e foi enterrada con honores no Dorotheenstädtischen Friedhof en Berlin. A rúa Volkswohlstraße onde viviu foi renomeada Anna-Seghers-Straße e é a sede dun museo dedicado á autora.

## Obra 
Os primeiros traballos de Anna Seghers foron clasificados dentro da corrente da Neue Sachlichkeit, que procuraba a representación obxectiva da realidade. No exilio  Seghers, ademais da súa importancia como organizadora de agrupacións literarias, escribiu con *Transit* e *Das siebte Kreuz* dúas das novelas en alemán máis significativas da súa época. A súa obra na RDA ten as características propias do realismo socialista.
* 1924/1925: *Tagebuch*, diarios, publicados despois a morte da autora.
* 1924: *Die Legende von der Reue des Bischofs Jehan d’Aigremont von St. Anne in Rouen.* Relato. 
* 1924: *Die Toten auf der Insel Djal.*, relato.
* 1925: *Jans muß sterben* 
* 1928: *Aufstand der Fischer von St. Barbara.* , novela.
* 1930: *Auf dem Wege zur amerikanischen Botschaft und andere Erzählungen.*, relatos.
* 1932: *Die Gefährten.* 
* 1933: *Der Kopflohn*.
*1934: *Der letzte Weg des Koloman Wallisch.*
* 1935: *Der Weg durch den Februar*.
* 1936: *Der Prozess der Jeanne d’Arc zu Rouen 1431*,  radio teatro.
* 1937: *Die Rettung*.
* 1938: *Die schönsten Sagen vom Räuber Woynok*, *Sagen von Artemis.*
* 1941: *Das Obdach*.
* 1942: *Das siebte Kreuz*. 
* 1943: *Der Ausflug der toten Mädchen*.
* 1944: *Transit*.
* 1945: *Das Ende*
* 1946: *Die drei Bäume*.
* 1946: *Post ins Gelobte Land*.
* 1946: *Die Saboteure*.
* 1947: *Die Feier. *
* 1948: *Sowjetmenschen. Lebensbeschreibungen nach ihren Berichten*.
* 1948: *Das Argonautenschiff*.
* 1948: *Wiedereinführung der Sklaverei in Guadeloupe.*
* 1949: *Die Toten bleiben jung*.
* 1949: *Die Hochzeit von Haiti*.
* 1950: *Die Linie.*
* 1950: *Der Kesselflicker*.
* 1951: *Crisanta*.
* 1951: *Die Kinder*.
* 1952: *Der Mann und sein Name*.
* 1953: *Der Bienenstock*.
* 1954: *Gedanken zur DDR*. 
* 1958: *Brot und Salz*.
* 1959: *Die Entscheidung]]*.
* 1961: *Das Licht auf dem Galgen*, conto.
* 1963: *Über Tolstoi. Über Dostojewski*.
* 1965: *Die Kraft der Schwachen]]*: (*Agathe Schweigert*, *Der Führer*, *Der Prophet*, *Das Schilfrohr*, *Wiedersehen*, *Das Duell*, *Susi*, *Tuomas beschenkt die Halbinsel Sorsa*, *Die Heimkehr des verlorenen Volkes*)
* 1967: *Das wirkliche Blau*. Eine Geschichte aus Mexiko.
* 1968: *Das Vertrauen*.
* 1969: *Glauben an Irdisches*.
* 1970: *Briefe an Leser*.
* 1970: *Über Kunstwerk und Wirklichkeit*.
* 1971: *Überfahrt, Eine Liebesgeschichte*.
* 1972: *Sonderbare Begegnungen.* 
* 1977: *Steinzeit]], Wiederbegegnung*.
* 1980: *Drei Frauen aus Haiti*.
* 1990: *Der gerechte Richter* (escrita en 1957, e non publicada daquela por causas políticas).
* 2019: *Mit einer Flügeltür ins Freie fliegen.* (cartas e conversas non publicadas aínda)

## Adaptacións ao cine 
**Der Aufstand der Fischer* (Dirixida por: Erwin Piscator, 1934 URRS)
* *Das siebte Kreuz* (Dirixida por: Fred Zinnemann, 1944 USA)
* *Die Toten bleiben jung* (Dirixida por: Joachim Kunert, 1968)
* *Das Duell* (Dirixida por: Joachim Kunert, 1969)
* *Aus unserer Zeit* (Episodio 2, 1970)
* *Die große Reise der Agathe Schweigert* (Dirixida por: Joachim Kunert, 1972)
* *Das Schilfrohr* (Dirixida por: Joachim Kunert, 1974)
* *Die Tochter der Delegierten* (Dirixida por: Wojciech Fiwek, 1977)
* *Das Obdach* (Dirixida por Ursula Schmenger, Hannes Wlasinger, 1981)
* *Der Mann und sein Name* (Dirixida por Vera Loebner, 1983)
* *Die Überfahrt* (Dirixida por: Fritz Bornemann, 1984)
* *Das wirkliche Blau* (Dirixida por Christa Mühl]], 1986)
* *Der Aufstand der Fischer von St. Barbara* (Dirixida por: Thomas Langhoff, 1988)
* *Der gerechte Richter* (Dirixida por: Torsten C. Fischer, 2000)
* *Transit* (Dirixida por: Christian Petzold, 2018)