open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ostedijk

O ***Ostedijk*** é un cargueiro neerlandés que, cunha carga de 6.000 toneladas de fertilizantes NPK 15-15-15-C, quedou sen combustíbel e comezou a expulsar gases irritantes fronte ás costas setentrionais de Galiza, en febreiro de 2007. Os gases producíronse por un quentamento impropio da carga, como consecuencia do uso de combustíbeis non axeitados.

O buque cubría unha ruta entre Porsgrunn (Noruega) e Valencia (España).

## Cronoloxía
O 17 de febreiro, ás 2:30, o buque realiza unha chamada de auxilio a unhas 50 millas ao norte da Coruña. O buque é remolcado, subsánanse os problemas e ás 22:30 recibe a autorización para continuar cara a Valencia coa escolta do remolcador *Don Inda*.

O 18 de febreiro o cargueiro volve ter problemas, e lanza unha chamada de auxilio ás 11:30, a unhas 34 millas ao noroeste de Cabo Vilán. Catro tripulantes de nacionalidade filipina foron evacuados como consecuencia da inhalación continuada dos gases. Un remolcador lévao en paralelo á costa en dirección oeste, ata situalo a unhas 14 millas ao norte de Viveiro. As autoridades españolas deciden arrefriar a carga de fertilizantes e trafegala para outro buque, se ben non se decide nun primeiro momento se esas operacións se realizarán en porto (Viveiro) ou en mar aberto. Finalmente a decisión do Ministerio de Fomento español é a de realizar esas operacións en mar aberto, a unhas 13 millas ao leste de Estaca de Bares.

O 23 de febreiro as autoridades consideran que a carga xa está abondo arrefriada. Revisan o buque e entenden que a súa estrutura non está danada e que pode continuar viaxe nuns días. O 28 de febreiro sae de augas galegas, pero ante a imposibilidade de continuar ruta cara a Valencia, decidiu ir a Bilbao para descargar a mercadoría.
Manuel Milà i Fontanals

miniatura|Busto de Manuel Milà i Fontanals.

**Manuel Milà i Fontanals**, nado en Vilafranca del Penedès o 4 de maio de 1818 e finado na mesma vila o 16 de xullo de 1884, foi un filólogo, erudito e escritor catalán. Considérase un dos impulsores da Renaixença, mercé aos seus esforzos na restauración dos Jocs Florals (Xogos florais), e no campo ortográfico.

## Traxectoria 
Licenciouse en Dereito nos Estudis Generals de Barcelona. Entre 1838 e 1844 estuda en París, investigando directamente sobre manuscritos a poesía provenzal. A partir de 1845, retorna a Cataluña, doutorase en Filosofía e Letras e un ano despois gaña a cátedra de Literatura na Universidade de Barcelona.

Cabe notar a súa actividade como historiador da literatura medieval catalá e a súa intervención, a fins do século XIX, nas polémicas sobre a unificación da ortografía. Propuxo, en 1861, a división dialectal do catalán en dous grandes bloques: oriental e occidental.

## Obra 
Estudou con novas perspectivas a poesía popular catalá:

* *Observacions sobre la poesía popular* (1853). 
* *Romancerillo Catalán* (1882).

A poesía trobadoresca;
* *De los trovadores en España* (1861).

A literatura castelá antiga;
* *De la poesia heroico-popular castellana* (1874).

A literatura catalá antiga; 
* *Resenya històrica i crítica dels antics poetes catalans*.

O psicoloxismo escocés;
* *Principios de Estética* (1857-1869).

As súas *Obras completas*, foron editadas por Marcelino Menéndez Pelayo de 1886 a 1896.
Rural de Galicia. G.R. 94

O sendeiro **Rural de Galicia GR 94**, situado no suroeste galaico, é unha vía que comunica o mar e a montaña en dirección Sur-Norte. Atravesa os concellos de Vigo, Redondela, Soutomaior, Ponte Caldelas, Cerdedo-Cotobade, Campo Lameiro, Cuntis, A Estrada, Teo e Santiago de Compostela. 

## Itinerario
[miniatura|Ponte medieval sobre o [río Verdugo en Comboa (Soutomaior).]]

A ruta en Vigo achégase a dous promontorios coñecidos polas súas vistas panorámicas: A Madroa sobre a ría de Vigo e o castro de Negros sobre o val do río Maceiras, Redondela e a enseada de San Simón. No concello de Redondela coincide co Sendeiro das Greas, uníndose un pouco antes da Mámoa do Rei, e teñen o mesmo itinerario ata Soutomaior, onde se volven separar.
O primeiro fito no camiño constitúeo a fortaleza medieval do Castelo de Soutomaior.

Deixando atrás a igrexa da parroquia de Soutomaior, no lugar do Rial, e a ponte de Comboa sobre o río Verdugo tras un pequeno desvío o camiño chega á localización da ponte medieval sobre o río Almofrei. Aquí, o río baixa formando profundas pozas nunha zona de rochas e grandes desniveis.

A arquitectura rural fai acto de presenza nos hórreos de Rascaderia, na antiga feira de Cuspedriños e no complexo igrexa-reitoral de Cequeril. Cómpre destacar a carballeira de San Xusto e os petróglifos en Paredes.

Esta ruta tamén se coñece como o sendeiro das Pontes polos numerosos ríos que atravesa. Destaca a ponte romana do río Lérez, dun só ollo, e a ponte colgante do couto de salmóns e área recreativa do Xirimbao, á beiras do río Ulla.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ruta en Gpx en carreiros.es
Fillos de Galicia

**Fillos de Galicia** foi un portal de Internet e comunidade virtual enfocados na cultura galega e a súa diáspora. O sitio, nacido en 1997, trataba de unir e promover a relación entre os galegos e os seus descendentes arredor do mundo. A comunidade ofrecía diversos contidos e servizos, como recursos para aprender a lingua galega ou atopar familiares en Galicia ou na emigración usando o *Atopadoiro*. **Fillos.org** foi un dos webs máis populares no que respecta ao pangaleguismo, a Galicia e máis especificamente á súa diáspora. Entre 2010 e 2014 Fillos integrou parte dos seus sitios web en Blogaliza.

## Historia 
Fillos de Galicia foi lanzado en 1997 por Manuel Casal Lodeiro, fillo de emigrantes galegos, sendo un dos primeiros sitios web en galego. En 2000 pasou a ser responsabilidade da Asociación Cultural Fillos de Galicia até a disolución desta entidade en 2025. Dende a súa concepción, o portal medrou de forma continua en número de visitas e de usuarios rexistrados (chamados *membros* da comunidade virtual) ata o momento en que tentou integrar a súa comunidade virtual en Blogaliza, integración que fracasou parcialmente dando como resultado a desactivación na práctica da comunidade virtual ata a súa restauración, xa de novo en Fillos.org, no ano 2014. A asociación tamén lanzou ao longo da súa historia diversos sitios web derivados sobre temas específicos e editou varios libros dirixidos á diáspora galega.

## Estatísticas e perfil dos usuarios 
En 2009, no punto álxido da súa actividade, superáronse os 6.700 usuarios rexistrados na comunidade, procedente de máis de 70 países distintos. A maior parte dos usuarios estaban entre os 30 e 60 anos de idade. Máis de 1.500 usuarios vivían na Arxentina, con grupos tamén considerábeis en España e o Brasil. Máis da metade dos usuarios rexistrados eran galegos ou fillos de galegos, mentres que máis da cuarta parte eran netos de galegos. De todos os usuarios, unha pequena parte (chamados *socios*) pagaban unha cota por formar parte da Asociación Cultural Fillos de Galicia, entidade legal responsábel de Fillos.org.

As visitas ao portal roldaron no ano 2009 as 350.000, cunha media mensual aproximada de 1&nbsp;500&nbsp;000 páxinas vistas e 30.000 visitas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fillos de Galicia
* Galeguidade  (portal para organizacións galegas polo mundo)
* Nomes galegos (dicionario de nomes galegos)
Vieiro da Franqueira

O **vieiro da Franqueira** é unha ruta de sendeirismo galega. Está asociado á romaría da Franqueira que se celebra dúas veces o ano, o luns de Pentecoste e no mes de setembro na parroquia da  Franqueira (A Cañiza). Na actualidade encóntrase en proceso de posta en valor.

Parte a carón da igrexa parroquial de Reboreda (Redondela), uníndose á altura de Amoedo cunha variante que sae de Soutomaior. O camiño conta con numerosos accesos a través do seu trazado. Unha vez que se chega a Pazos de Borbén, o camiño continua pola parroquia de Borbén cara Paredes e o desvío de Toutón. Despois de varios quilómetros pola chaira ata preto de Prado adóitase coller un ramal a Vilar un pouco antes de chegar a Mondariz.

Nesta zona prodúcese unha bifurcación. En vez de entrar na vila de Mondariz, pódese coller cara Vilasobroso, collendo o camiño polo Parque de Valiño, a carón da Capela Veciñal de Santa Lucía (monumento do vello Vieiro da Franqueira) que os leva a Cumiar seguindo a Mouriscados e dende alí cara a Franqueira. Os que toman o camiño por Mondariz seguen por Queimadelos, Meirol, Mouriscados e A Franqueira.

Segundo os distintos percorridos a distancia acostuma estar entre os 42 e os 45 quilómetros. A tradición é facela de noite para chegar pola mañá á Franqueira. O percorrido atravesa diversos vales de valor ecolóxico con vexetación autóctona, ademais de conter un importante patrimonio cultural e etnográfico no seu percorrido como é o antigo Camiño Real ó seu paso por Vilasobroso, ou o castelo de Sobroso, do século XII (centro de poder feudal do antigo Señorío e Marquesado de Sobroso), de estilo románico fundacional de Compostela, moi ligado ó Santuario de Nosa Señora da Franqueira.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mosteiro de Santa María da Franqueira
* Romaría da Franqueira
### Ligazóns externas 
*Mapa de situación
*Camiños da Franqueira
Senda da auga

A **Senda da auga** é un camiño de sendeirismo que vai dende o concello de Fornelos de Montes ata o de Vigo, pasando polo de Redondela. Recibe o nome do transporte de auga desde o encoro de Eiras (no río Oitavén) ata a cidade olívica.

## Características
Trátase dun camiño de terra sen pendentes pronunciadas e cun importante valor ecolóxico e natural. Ofrece vistas sobre a enseada de San Simón e a ría de Vigo, amais dos vales interiores do concello de Redondela. Nos tramos que percorre polo concello de Redondela, a maior parte do camiño transcorre por montes veciñais mostrando unha paisaxe en mosaico, podéndose contemplar campos de cultivo e tamén masas forestais de distinta composición.

O percorrido atravesa case tódalas parroquias do concello de Redondela, agás Cesantes e a propia Redondela: pasa por Ventosela, Reboreda, Quintela, Vilar de Infesta, Negros, Cabeiro, Cedeira, Trasmañó e Chapela.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Senda da Auga. A ruta de abastecemento de Vigo Turismo de Vigo. Concello de Vigo.
* Senda da Auga Concello de Redondela.
* Senda da auga Observatorio de Saúde Pública de Galicia. Xunta de Galicia.
A Casa de 1906

***A Casa de 1906*** foi o primeiro programa televisivo de telerrealidade feito en Galiza e consiste en situar dúas familias durante dous meses nunha contorna que reproduce a Galiza de principios do século XX. A premisa do programa é responder á pregunta: Podería unha familia actual sobrevivir na época dos nosos bisavós?

## Características 
O programa é unha experiencia de supervivencia e convivencia que producen Filmanova e Continental para a TVG.

As familias habitan en dúas casas que reproducen con exactitude vivendas campesiñas de principios do século XX, sen luz eléctrica, auga corrente nin comodidades actuais. A súa supervivencia depende do traballo e da súa capacidade de adaptación aos tempos dos seus antepasados. Visten roupas de época, alúmanse con candís, cociñan en lareiras, coidan do gando e traballan a horta coas ferramentas que había en 1906.

O programa contou co patrocinio da cervexa Estrella Galicia, que foi creada en 1906.

## Primeira tempada 
Foi gravada en dúas casas da parroquia de San Tirso de Ambroa, (Irixoa). nela participaron a familia González (do Temple) e a familia Peña, de Padrón. A vitoria foi para a familia Peña por un 67,8% contra un 32,2%.

A emisión durou oito semanas, dende o 18 de outubro ata o 15 de decembro de 2006. Foi o segundo programa máis visto da TVG na tempada 2006-07, con 209.000 espectadores de media, e a cuarta produción por cota de pantalla, cun 21,0%.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial
* Blog oficial
Bioloxía celular

A **bioloxía celular** ou **citoloxía** é a póla da bioloxía que estuda as células no que se refire á súa estrutura, ás súas funcións e á súa importancia na complexidade dos seres vivos. Atendendo á súa organización celular, os seres vivos clasificaranse en acelulares (virus, viroides) e celulares, sendo estes á súa vez clasificados en eucariotas e procariotas.

Para alcanzar os seus obxectivos, os biólogos celulares vense obrigados a estudar os compoñentes da célula a nivel molecular; así que coa invención do microscopio óptico foi posible observar estruturas nunca antes vistas polo ser humano, as células. Esas estruturas estudáronse máis detalladamente co emprego de técnicas de citoquímica e coa axuda fundamental do microscopio electrónico.

## Compoñentes principais 
A bioloxía celular céntrase na comprensión do funcionamento dos sistemas celulares, de como estas células regúlanse e a comprensión do funcionamento das súas estruturas. Os compoñentes principais do estudo celular son:

* A membrana plasmática
* O citoesqueleto
* O núcleo celular
* Os ribosomas
* O retículo endoplásmico
* O aparello de Golgi
* As mitocondrias
* Os cloroplastos
* Os lisosomas
* Os peroxisomas
* Os vacúolos
* A parede celular
* O tráfico intracelular de membranas

## Historia 
A primeira referencia ao concepto de célula data do século XVII cando o inglés Robert Hooke empregou este termo para referirse aos pequenos ocos poliédricos que constituían a estrutura de certos tecidos vexetais como o cortiza. Ata o século XIX non se desenvolve este concepto considerando a súa estrutura interior. É neste século cando se desenvolve a teoría celular, que recoñece a célula como a unidade básica de estrutura e función de todos os seres vivos, idea que constitúe desde entón un do alicerces da bioloxía moderna. Foi esta teoría a que desprazou en boa medida as investigacións biolóxicas ao terreo microscópico pois non son visibles a primeira ollada.

A investigación microscópica axiña daría lugar ao descubrimento da estrutura celular interna incluíndo o núcleo, os cromosomas, o aparato de Golgi e outros orgánulos celulares así como a identificación da relación existente entre a estrutura e a función dos orgánulos celulares. Xa no século XX a introdución do microscopio electrónico revelou detalles das ultraestrutura celular e a aparición da histoquímica e da citoquímica. Tamén se descubriu a base material da herdanza cos cromosomas e o ADN coa aparición da citoxenética.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Célula
* Orgánulo
* Robert Hooke
Campionato de Europa de Atletismo

O **Campionato de Europa de Atletismo** (en inglés *European Athletics Championship*) é un evento atlético periódico organizado pola Asociación Europea de Atletismo (*European Athletic Association*, EAA) que se celebra, inicialmente cada catro anos e desde 2010 cada dous, nunha cidade previamente designada.
A primeira edición celebrouse en 1934 en Turín, Italia, e ata o 2021 celebráronse 24 edicións. En 1942 non se disputou o campionato por mor da segunda guerra mundial. A edición de 2020, que se había celebrar en París, foi cancelada por culpa da pandemia de coronavirus.

## Campionatos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web da European Asociacion Athletics (EAA)
Fluído

Un **fluído** é unha substancia ou medio continuo que se deforma continuamente no tempo ante a aplicación dunha solicitación ou esforzo cortante sen importar a magnitude desta. Tamén se pode definir un fluído como aquela substancia que, debido á súa pouca cohesión intermolecular, carece de forma propia e adoita a forma do recipiente que o contén.

## Características 
* Os fluídos son substancias capaces de fluír.
* A posición relativa das súas moléculas pode cambiar continuamente.
* Todos os fluídos son compresibles en certo grao.
* Teñen viscosidade

## Clasificación 
Os fluídos pódense clasificar de acordo a diferentes características que presentan en:
* Newtonianos
* Non newtonianos

Ou tamén en:
* Líquidos
* Gases

## Movemento 
O movemento dos gases e os líquidos pode estudarse en forma aproximada mediante as ecuaciones da dinámica de fluídos baixo a hipótese do medio continuo. Con todo, para que dita hipótese sexa válida o percorrido libre medio das moléculas que constitúen os devanditos materiais debe ser moito menor que unha lonxitude característica do sistema físico no que se atopa o gas ou o líquido en cuestión. Deste xeito, as variables de estado do material, tales como a presión, a densidade e a velocidade poderán ser consideradas como funcións continuas do espazo e do tempo, conducindo naturalmente á descrición do material como un medio continuo.

Ó dividir a lonxitude do percorrido libre medio das moléculas pola lonxitude característica do sistema, obtense un número adimensional denominado número de Knudsen. Calculando o número de Knudsen é fácil saber cando pode describirse o comportamento de líquidos e gases mediante as ecuacións da dinámica dos fluídos. En efecto, se o número de Knudsen é menor á unidade, a hipótese do continuo poderá ser aplicada; se o número de Knudsen é semellante á unidade ou maior, deberá recorrerse ás ecuacións da mecánica estatística para describir o comportamento do sistema.

Cando o número de Knudsen é semellante ou maior á unidade, o percorrido libre medio das moléculas é do mesmo tamaño (aproximadamente) que o sistema físico que contén ó material. Nestas circunstancias, dada unha rexión do espazo do tamaño da lonxitude característica, só ocasionalmente pasará unha molécula por devandita rexión. É por iso que a rexión de números de Knudsen próximos ou maiores á unidade denomínase tamén rexión de gases rarificados.
Veleno

dereita|miniatura|Símbolo universal para recoñecer velenos: a caveira e as tibias.
[dereita|miniatura|Cartel cunha cóbrega [pezoña|pezoñenta.]]
Un **veleno** é calquera substancia tóxica, xa sexa sólida, líquida ou gasosa, que pode producir unha enfermidade, lesión, ou que altera as funcións do organismo cando entra en contacto cun ser vivo, ata provocando a morte.

## Características 
Os velenos son substancias que bloquean ou inhiben unha reacción química, uníndose a un catalizador ou enzima máis fortemente que o reactivo normal. Esta definición descarta fenómenos físicos como a calor, a radiación, a presión etc., que tamén poden provocar lesións nos organismos.

Segundo Theophrastus Bombastus von Hohenheim, chamado Paracelso:

Segundo a observación de Paracelso, todas as substancias son tóxicas a doses altas, como a auga, o osíxeno e as vitaminas. Os velenos son substancias nocivas a doses ou concentracións moi baixas.

A diferenza entre un veleno e un fármaco é a dose administrada ou acumulada no corpo, pero xeralmente un veleno é mortal a unha determinada dose e sen ningunha función terapéutica.

## Orixe 
Os velenos poden ter unha orixe:
* Mineral: Como o arsénico, o mercurio.
* Vexetal: Como algunhas "plantas velenosas". A maioría das plantas medicinais conteñen substancias tóxicas que son velenos a determinadas concentracións, por exemplo, a cicuta.
* Animal: Como o veleno das serpes, das abellas, chamados normalmente **pezoñas**.
* Artificial: Coma moitas das substancias sintetizadas polo ser humano na industria.

A ciencia encargada dos estudos de velenos ou substancias tóxicas chámase toxicoloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Droga. 
* Fármaco. 
* Homeopatía. 
* Substancias tóxicas vexetais. 
* Dose letal.
* Pezoña

### Ligazóns externas 
* Axencia para Substancias Tóxicas e o Rexistro de Enfermidades (ATSDR)
Mesozoos

Os **mesozoos** son un grupo de animais que historicamente clasificáronse no subreino Agnotozoa, e hoxe en día inclúense no subreino **Mesozoa** e que antes incluían a outros organismos con características especiais que non encaixaban en ningún outro filo. Mais co incremento dos coñecementos zoolóxicos, moitos deses seres foron descartados quedando só dous grupos de seres vivos claramente emparentados entre eles e que máis adiante comentaremos.

A palabra mesozoo fai referencia a que estes seres atópanse no medio ("meso") entre o Phylum dos Protistas e o dos Metazoos.

## Características 
Trátase de seres pluricelulares que non teñen unha clara orixe evolutiva e que posiblemente acadaron esta pluricelularidade por unha vía distinta aos Eumetazoos. Son parasitos vermiformes de animais como os cefalópodos, platelmintos, anélidos, moluscos, equinodermos e nemertinos.

Son animais que non teñen aparato circulatorio, nervioso e excretor, constituídos por un número limitado de células que é constante de especie en especie (fenómeno de "eutelia"). Só dispoñen de dous estratos: un interno, representado por un número variable de células alongadas con función reprodutiva, e outro externo, ciliado, dedicado ó movemento e a dixestión (somatoderma).

## Clasificación dos mesozoos 
Os dous principais grupos de mesozoos son os seguintes:

* Rhombozoa ou Diciémida
* Orthonectida

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Informazioni Mesozoi
Sistema MKS

O **MKS**, **Sistema Metro, Kilogramo, Segundo** ou **Sistema Métrico Decimal**, foi un sistema de unidades antecesor do SI (Sistema Internacional de Unidades) baseado nas tres unidades de lonxitude (metro), masa (quilogramo, kg) e tempo (segundo). Na actualidade seguen a usarse as súas unidades básicas baixo a epígrafe do Sistema Internacional.
Laboratorio de ideas

Un **laboratorio de ideas**, coñecido tamén coma ***think tank***, é unha institución investigadora ou outro tipo de organización que ofrece consellos e ideas sobre asuntos de política, comercio e intereses militares.

## Características 
A miúdo están relacionados con laboratorios militares, empresas privadas, institucións académicas ou doutro tipo. Normalmente este termo refírese especificamente a organizacións nas que traballan varios teóricos e intelectuais multidisciplinares que elaboran análises ou recomendacións políticas. O nome provén do inglés, pola abundancia destas institucións nos Estados Unidos, e significa *depósito de ideas*.

Un laboratorio de ideas ten status legal de institución privada, a miúdo en forma de fundación non comercial. Os laboratorios de ideas defenden diversas ideas. Os seus traballos teñen habitualmente un peso importante na política, particularmente nos Estados Unidos.

En Europa os laboratorios de ideas comezan a aparecer, pero a súa capacidade de influencia sobre a política nos seus respectivos países aínda está moi lonxe da alcanzada polas institucións estadounidenses. O máis influente dos laboratorio de ideas españois é o Real Instituto Elcano, creado no 2001 seguindo o exemplo do Institute of International Affairs (Chattham House) no Reino Unido, e moi vencellado ao partido que estea no poder. Nos últimos anos, con todo, España rexistrou un intenso desenvolvemento de organizacións independentes creadas co mesmo espírito dos *think tank* americanos. As máis influentes, e non vencelladas a partidos políticos, son a CIDOB, fundada en 1973, e a FRIDE (Fundación para as Relacións Internacionais e o Diálogo Exterior), fundada en 1999 e principal motor de iniciativas como o Club de Madrid, un grupo de ex-xefes de estado e de goberno de todo o mundo que alimentan o cambio democrático, ou a edición española do Foreign Policy.

Outros laboratorios vencellados a partidos políticos en España son a FAES, liderada polo expresidente do Goberno e líder do Partido Popular José María Aznar; ou a Fundación Alternativas, vinculada aos partidos de esquerdas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Royal Institute of International Affairs.
* CIDOB.
* FRIDE.
* Club de Madrid .
Lingotamento continuo

O **lingotamento continuo** é un procedemento mediante o que un metal (principalmente aceiro pero tamén aluminio e cobre) en estado fundido se verte sobre un molde de fundo aberto que se vai desprazando e vai expondo o metal á refrixeración por auga, solidificándose a súa parte exterior e obténdose un perfil continuo de sección constante. Este proceso substitúe á tradicional colada en lingote, obtendo pezas de mellores características técnicas e menor custo de procesado.
[miniatura|400px|esquerda|1. Culler 2. Stopper 3.Dispensador 4. Boquilla 5. Molde 6. Rolos 7. Zona de xiro 8. Boquilla 9. Nivel do baño 10.[menisco (líquidos)|Menisco 11. Unidade de saída 12. Perfil continuo A. Aceiro líquido B. aceiro solidificado C. Escoira D. Prancha de cobre refrixerada por auga E. Material refractario]]
miniatura|400px|dereita|1. Culler 2. Dispensador 3.Molde 5. Tapón 6. Zona recta
Rogelio Caridad Pita

**Rogelio Caridad Pita**, nado na Coruña en 1874 ou 1875 e finado en Ferrol o 9 de novembro de 1936, foi un militar galego, fusilado polos franquistas aos poucos meses de comezar a Guerra Civil pola súa oposición á sublevación do 18 de xullo de 1936 na Coruña.

## Traxectoria 
Ingresou no exército aos 17 anos. De tendencias republicanas, foi considerado habitualmente tamén masón, aínda que existen autores que o desmenten. En 1931, ao proclamarse a República, o Gobernador militar da Coruña ordenou ao entón coronel Caridad Pita, sacar as tropas á rúa. En troques, o coronel saíu só e en coche descuberto, a modo de acatamento da vontade popular. Tras ser sufocada a revolución de 1934 en Asturias, foi enviado a Xixón, caracterizándose por unha posición conciliadora.

En xullo de 1936, Caridad Pita estaba destinado na Coruña, como gobernador militar e xefe da 15ª Brigada de Infantaría, ás ordes do xeneral Enrique Salcedo, xefe da VII División Orgánica, que fora nomeado polo goberno radical-cedista o 7 de febreiro, antes das eleccións.
[miniatura|Tumba de Rogelio Caridad Pita no [cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Na tarde do venres 17 chegaron a Galicia noticias do golpe de Estado en Marrocos. Durante a fin de semana, houbo unha tensa espera. As autoridades militares da Coruña (o xeneral Salcedo, conservador pero leal á legalidade, e o xeneral Caridad Pita) aseguráronlle ao gobernador civil, Francisco Pérez Carballo, a súa lealdade á República, malia que o primeiro recibira na noite do 18 de xullo un telegrama de Gonzalo Queipo de Llano cominándoo a que se unise á sublevación e logo unha chamada telefónica, o día 19, do xeneral Emilio Mola. Con todo, durante a mañá do luns 20, oficiais sublevados detiveron os xenerais Salcedo e Caridad Pita (cando este pretendía abortar a sublevación do Rexemento de Infantaría de Zamora número 54, presentándose no seu cuarto de bandeiras, foi detido polo coronel Martín Alonso, ao mando do rexemento, o cal participara xa na *sanjurjada* de 1932 e fora reposto no mando durante o bienio radical-cedista).

Permaneceu dous días retido no cuarto de bandeiras do Rexemento de Zamora, sendo posteriormente trasladado ao castelo de San Diego da Coruña. Procesado por un consello de guerra (24 de outubro de 1936, en Ferrol), e acusado de traizón, Caridad Pita foi condenado a morte e fusilado, xunto co xeneral Enrique Salcedo o 9 de novembro no castelo de San Filipe, en Ferrol. Tras combater no exército republicano, os seus fillos Carlos, Francisco, José Caridad Mateo, Rogelio e Vicente, foron ao exilio trala fin da Guerra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Sancho Flórez, José Gonzalo (1997). *La Segunda República Española* Ediciones Akal

### Outros artigos 
* Vítimas da Guerra Civil en Galicia

### Ligazóns externas 
* Manuel Domínguez Benavides. La escuadra la mandan los cabos, capítulo "La traición en La Coruña".
* Guerra Civil e Represión en Ferrol e Comarca.
Alexandre Dumas (fillo)

**Alexandre Dumas**, nado en París o 27 de xullo de 1824 e finado o 27 de novembro de 1895 en Marly-lle-Roi, foi un novelista e dramaturgo francés.

## Traxectoria 
Fillo natural de Alexandre Dumas e Marie-Catherine Labay, costureira, foi, como o seu pai, un autor mundialmente recoñecido. En 1831, o seu pai recoñeceuno legalmente e procuroulle a mellor educación posible na institución Goubaux e a academia Bourbon. As leis, por aquela época, permitíronlle a Dumas pai separar o fillo da súa nai e a agonía desta inspirou a Dumas fillo nos seus escritos sobre caracteres femininos e tráxicos. En case toda a súa obra enfatizou o propósito moral da literatura e, na súa novela *O fillo natural* (1858), expuxo a teoría de que aquel que trae un fillo ilexítimo ao mundo, ten a obrigación moral de lexitimizalo e casar coa muller.

Ademais de soportar o estigma da ilexitimidade, Dumas fillo levaba sangue negro. O seu pai era un cuarterón descendente dun nobre francés e unha negra haitiana. Nos internados escolares, Dumas fillo foi sempre vituperado polos seus compañeiros. Todas estas experiencias determinaron os seus pensamentos, comportamento e escritos. No seu primeiro libro de poemas, *Pecados de mocidade* (1847) denunciaba, dalgunha forma, a vida disipada que levou na súa mocidade, renegando dela.

En 1844, Dumas trasladouse a Saint-Germain-en-Laye para vivir co seu pai. Alí coñeceu a Marie Duplessis, unha moza cortesá que inspiraría a súa novela romántica *A dama das camelias* (1848). Adaptada como obra teatral, alcanzou tal éxito que animou a Dumas a proseguir coa súa carreira de dramaturgo. Titulouse, en inglés *Camille* e constituíu a base para a ópera de Verdi, *La traviata* (1853). Nas súas obras teatrais, cargadas de ensinos morais, denuncia os prexuízos sociais da época e avoga polos dereitos da muller e os nenos.

En 1864, Alexandre Dumas casou con Nadeja Naryschkine, con quen tería unha filla. Tralo falecemento desta, contraeu matrimonio con Henriette Régnier.

No transcurso da súa vida, Dumas escribiu outras doce novelas e varias obras teatrais. En 1867 publicou a súa novela semi-autobiográfica "''L'affaire Clemenceau''", considerada por moitos como un dos seus mellores traballos literarios.

Foi elixido membro da Academia francesa en 1874 pese á oposición pertinaz de Victor Hugo. En 1894 concedéuselle a Lexión de Honor.

Foi enterrado no cemiterio de Montmartre, en París.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dominio Público 
* Dominio Público  
* proxecto Gutenberg 
* eBooks
Trubia

**Trubia** é unha parroquia (Santa María), do concello de Oviedo, Asturias, contaba con 2.067 habitantes no ano 2011. Historicamente pertenceu antes ao concello de Grau, do que se separou oficialmente en 1885, xunto coas freguesías de Pintoria e Udrión, a petición dos propios veciños, para pasar a depender do da capital, Oviedo, da que dista unha ducia de quilómetros.
Trubia acadou certa notoriedade polas súas fábricas de armas. A posibilidade dun ataque francés, logo da Paz de Basilea, fixo que se decidise, polo goberno español, o traslado da industria militar das factorías guipuzcoanas de Eugui e Orbaiceta, demasiado próximas á fronteira gala, e que foran asaltadas na contenda anterior. Escolleuse Trubia, porque fornecía a posibilidade nos arredores de recursos básicos: auga, madeira, ferro e carbón. Supuxo o traslado de centenares de familias, que acompañaron, naturalmente aos operarios, desde o País Vasco a Asturias. Trubia converteuse así nun referente industrial, non só para Asturias senón para toda España.

## Demografía

Colors=
  id:lightgrey value:gray(0.9)
  id:darkgrey  value:gray(0.7)
  id:sfondo value:rgb(1,1,1)
  id:barra value:rgb(0.6,0.7,0.9)

ImageSize  = width:500 height:300
PlotArea   = left: 60 bottom: 30 top: 20 right: 20
DateFormat = x.y
Period     = from:0 till:2500
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = late
ScaleMajor = gridcolor:darkgrey increment:500 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:250 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo

BarData=

  bar: 2000 text: 2000
  bar: 2001 text: 2001
  bar: 2002 text: 2002
  bar: 2003 text: 2003
  bar: 2004 text: 2004
  bar: 2005 text: 2005
  bar: 2006 text: 2006
  bar: 2007 text: 2007
  bar: 2008 text: 2008
  bar: 2009 text: 2009
  bar: 2010 text: 2010
  bar: 2011 text: 2011

PlotData=
  color:barra width:20 align:center

  bar: 2000 from:2089 till: 0
  bar: 2001 from:2036 till: 0
  bar: 2002 from:1969 till: 0
  bar: 2003 from:1936 till: 0
  bar: 2004 from:1882 till: 0
  bar: 2005 from:1851 till: 0
  bar: 2006 from:1866 till: 0
  bar: 2007 from:1865 till: 0
  bar: 2008 from:1947 till: 0
  bar: 2009 from:2027 till: 0
  bar: 2010 from:2058 till: 0
  bar: 2011 from:2067 till: 0

PlotData=

  bar: 2000 at: 2089 fontsize:S text: 2.089 shift:(0,5)
  bar: 2001 at: 2036 fontsize:S text: 2.036 shift:(0,5)
  bar: 2002 at: 1969 fontsize:S text: 1.969 shift:(0,5)
  bar: 2003 at: 1936 fontsize:S text: 1.936 shift:(0,5)
  bar: 2004 at: 1882 fontsize:S text: 1.882 shift:(0,5)
  bar: 2005 at: 1851 fontsize:S text: 1.851 shift:(0,5)
  bar: 2006 at: 1866 fontsize:S text: 1.866 shift:(0,5)
  bar: 2007 at: 1865 fontsize:S text: 1.865 shift:(0,5)
  bar: 2008 at: 1947 fontsize:S text: 1.947 shift:(0,5)
  bar: 2009 at: 2027 fontsize:S text: 2.027 shift:(0,5)
  bar: 2010 at: 2058 fontsize:S text: 2.058 shift:(0,5)
  bar: 2011 at: 2067 fontsize:S text: 2.067 shift:(0,5)

Fontes: INE
Frederic Escofet

**Frederic Escofet i Alsina**, nado en 1898 en Barcelona e finado o 27 de marzo de 1987, foi un militar catalán ao servizo de Generalitat de Cataluña antes e durante a guerra civil española.

## Traxectoria 
Militar de carreira desde 1919, sería oficial voluntario en Marrocos desde 1920 a 1923.

O 26 de xuño de 1936 o Presidente da Generalitat, Lluís Companys elíxeo xefe dos Mossos d'Esquadra (policía autónoma catalá), policía na que Escofet ingresara en 1930, acabada a ditadura de Primo de Rivera, como Comisario Xeral de Orde Pública, por consideralo un home leal ante a inminencia do golpe de estado do exército. O fracaso dos feitos do 6 de outubro de 1934, coa proclamación do Estado Catalán, servira para avaliar o perigo dos insurrectos, e poder preparar accións que van abortar a insurrección en Barcelona en xullo do 1936.

Despois da guerra civil vai exiliarse en Bélxica, logo regresaría a Barcelona, onde morre en 1987.

Escofet é unha das testemuñas que declaran sobre a guerra civil no filme de Jaime Camino "La vieja memoria".

## Notas
A Golpilleira, Librán, Baleira

**A Golpilleira** é unha aldea da parroquia de Librán, en Baleira. Dista 4&nbsp;km. da capital do concello. Segundo o IGE, en 2014 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).

A maioría dos seus habitantes son xubilados do réxime agrario. Hai un muíño que aínda funciona.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Librán 
### Parroquias de Baleira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baleira
152

## Acontecementos 
* Fin das campañas regulares do exército romano en Mauritania.

## Nacementos 
## Mortes 
## Outros 
* Historia ano a ano
153

152 < **153** < 154

## Acontecementos
*Sublevacións de menor importancia en Exipto contra as normas romanas.

## Véxase tamén
*Historia ano a ano
154

## Acontecementos 
* Troco de bispo de Bizancio de Euzoio a Laurencio.

## Mortes 
* Euzoio, bispo de Bizancio.
* Pío I, papa da Igrexa católica.

## Outros 
* Historia ano a ano
155

## Acontecementos 
* Aniceto sucede a Pío I como papa.
* Antonino Pío comeza unha nova guerra contra Partia.

## Nacementos 
## Mortes 
* Pío I, papa.

## Outros 
* Historia ano a ano
Oswald Spengler

**Oswald Spengler** (1880 — 1936) foi un filósofo alemán, nado en Blankenburg, Harz o 29 de maio de 1880. Logo dos estudos universitarios en Múnic, Berlín e Halle, foi profesor de matemáticas en Hamburgo, mais abandonou rapidamente o ensino para consagrarse á escritura da súa obra magna : *A Decadencia de Occidente*. Escrita antes da primeira guerra mundial, e publicada a súa primeira parte en 1918, daríalle fama en todo o mundo. En Alemaña converteuse nun dos autores de referencia da « Revolución conservadora » que se oporá á Alemaña de Weimar.

*A Decadencia de Occidente* é unha obra de síntese histórica que reúne á vez a economía política e a política, as ciencias e as matemáticas, as artes plásticas e a música. Nela analiza a historia diferenciando as grandes culturas históricas, que semellantes a seres biolóxicos, nacen, viven, declinan e morren. Spengler distinguiu oito grandes culturas principais e tres actitudes principais propias de Occidente : a actitude apolínea, a actitude máxica e a actitude fáustica.

Esta síntese aparece á vez fría e lúcida. Spengler é un dos últimos autores sobrecollidos polo romanticismo do fracaso das civilizacións e a melancolía do fin do mundo.

Desenvolveu ademais unha visión cíclica ou «esférica» da historia, co que esta carece de sentidos. Cada cultura está determinada pola súa herdanza, os seus valores e o seu sentimento do destino. A obra inspirou a numerosos autores contemporáneos: Thomas Mann, Ernst Jünger, Emil Cioran, Martin Heidegger, Raymond Aron, Arnold Toynbee.

## Obras (selección) 
* *Der Untergang des Abendlandes (*A Decadencia de Occidente*) (1918-1922)
* *Preußentum und Sozialismus* (*Prusianidade e Socialismo*) (1919)
* *Der Mensch und die Technik* (*O Home e a Técnica*) (1931)
* *Jahre der Entscheidung* (*Anos decisivos'') (1933)
Río Asneiro

O **río Asneiro** ou Arneiro nace en Dozón e xúntase co Deza na parroquia de Cristimil, no concello de Lalín.

## Historia
Na Idade Media o actual río Asneiro era chamado Dezón (hoxe Dozón). Na Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, do século XIX, aparece rotulado como *Río Deza*. Este erro na denominación pasou a moita cartografía posterior e á rotulación viaria.

## Galería de imaxes

Ficheiro:Río Asneiro- Codesedo- Doade- Lalín-6.jpg|Río Asneiro en Codesedo, Doade.

## Véxase tamén
Josep Tarradellas

**Josep Tarradellas i Joan**, nado en Cervelló o 19 de xaneiro de 1899 e finado en Barcelona o 10 de xuño de 1988, foi un político catalán, presidente da Generalitat de Cataluña no exilio, desde 1954 ata a restauración da Generalitat en 1980.

## Traxectoria 
Tarradellas accedeu ao posto de secretario xeral de Esquerra Republicana de Catalunya en 1931. Tamén será deputado das cortes españolas, conselleiro de Gobernación e de Sanidade da Generalitat no goberno de Cataluña de 1931-1932 e no primeiro goberno posterior ás eleccións de 1932, durante a presidencia de Francesc Macià. Durante a guerra civil española, dentro do goberno de Cataluña (1934-1939), encárgase das carteiras de Servizos Públicos, Economía e Cultura, chegando a conselleiro primeiro en setembro de 1936.

Exiliado en Francia desde 1939, converteuse en presidente da Generalitat en 1954, logo da dimisión de Josep Irla.

Retorna a Cataluña, sendo recibido pola multitude en Barcelona. A súa frase "Ja sóc aquí" (Xa estou aquí) ficou na memoria histórica catalá e española.

### Restauración da Generalitat 
En 1977, morto xa Franco, encontrarase co presidente do Goberno de España, Adolfo Suárez, para negociar o restablecemento da Generalitat catalá.

O 29 de setembro de 1977 o presidente español derroga a lei franquista de 1938 que eliminaba as institucións catalás e restablece a Generalitat provisoria. O 17 de outubro de 1977 noméase a Tarradellas como presidente da Generalitat provisoria e a Frederic Rahola como conselleiro da Presidencia.

Tarradellas forma un goberno de concentración con doce conselleiros, coa tarefa de preparar o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979, que sería aprobado en referendo en novembro de 1979, para logo convocar eleccións ao Parlamento de Cataluña (1980). Após gañar as eleccións Jordi Pujol, Tarradellas retiraríase da vida política a continuación, falecendo uns anos despois, en 1988.
NG Brigada

**NG Brigada** foi o nome adoptado polo grupo de rock vasco Negu Gorriak pola súa xira do Salvador en apoio ao FMLN. O cambio de nome estaba xustificado pola ausencia do integrante do grupo Kaki Arkarazo, intervido cirurxicamente durante a xira.

A xira desenvolveuse ao longo do mes de marzo de 1994 e nela tocaron, entre outros, cos italianos Banda Bassotti.

## Datas, cidades e grupos cos que tocaron 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Diario da xira, escrito por Fermin Muguruza (en español).
* Datas de 1994 en negugorriak.net
Dixebra

**Dixebra** é un grupo de rock asturiano creado en 1987 en Avilés, baixo a idea de crear un grupo de rock que empregase a lingua asturiana e fixese unha música comprometida coa realidade social e a problemática de Asturies. Contaron con letras feitas por algúns dos escritores contemporáneos asturianos, en ocasións feitas especificamente para o grupo, entre os que destaca Xandru Fernández.

No ano 2007 participan no recompilatorio *120 capadores*, de homenaxe ós Diplomáticos de Monte-Alto, cunha versión en asturiano do tema "Gaiteiro".

## Discografía 
### Álbums 
* *Grieska* (1990)
* *¿Asturies o trabayes?* (1993)
* *Apúntate a la llista* (1995)
* *Dieron en duru* (1997)
* *Glaya un país* (2000)
* *Sube la marea* (2002)
* ''Cróniques d'un pueblu* (2003) 
* *Ensin novedá* (2005)
* *N'acción* (2006)
* *Amor incendiariu* (2009)
* *XXV (1987–2012)'' (2012)
Contraforte

[miniatura|dereita|Contrafortes na [Basílica de San Martiño de Mondoñedo.]] 
En arquitectura, un **contraforte** é unha forma prismática, especie de columna, acaroada a un muro, que serve para reforzar os puntos de apoio de arcos ou trabes, ou ben ao mesmo muro ou parede pola parte exterior dun edificio. Os pesados contrafortes das construcións románicas contrastan cos estilizados das góticas.

No gótico aparece un contraforte composto, que consta de botarel e arcobotante.

## Véxase tamén 
* Estribo (homónimos)
* Estribo (construción)
Frontón (arquitectura)

[miniatura|Frontón neoclásico da [Colexiata de Santa María de Vigo|Concatedral de Vigo.]]
[miniatura|dereita|[Academia National de Grecia, Atenas, con frontón historiado.]]

En arquitectura, o **frontón** é unha superficie triangular formada polos beirís inclinados e a liña horizontal da cornixa nos edificios clásicos. O punto de unión das liñas inclinadas denomínase ápice. Non sempre son estruturais, pois con frecuencia poden ser elementos decorativos, mesmo a grande escala. A pequena escala coroan vans e ocos.

No desenvolvemento da arquitectura, os frontóns sufriron variedades respecto do *frontón clásico*. Apareceron así o frontón curvo, no que as liñas rectas formadas polos beirís son substituídas por unha semicircunferencia; ou o frontón roto ou partido, caracterizado pola interrupción das liñas inclinadas.

A superficie interna, delimitada polos elementos constituíntes, pode converterse nunha superficie decorada (escultura, pintura etc.) denominada tamén *frontón* ou tímpano, podendo entón falarse dun *frontón historiado*.

Na arquitectura popular galega, o remate triangular na parte superior da fachada, delimitado polos beirís inclinados, denomínase pinche, pinchón ou outón.

### Trazado teórico
O trazado teórico do *frontón clásico* remite a unha relación ideal de proporcionalidade entre a súa altura e o ancho maior. Esa relación é 5/24 (máis ou menos 1/5). O frontón denomínase «rebaixado» cando esa relación é inferior ou igual a 4/24 (1/6); e denomínase «realzado» cando tal relación é superior ou igual a 6/24 (1/4).

## Galería de imaxes

Ficheiro:Rotonda broken pediment.jpg|"Frontón roto" en Vila Capra "La Rotonda"

## Véxase tamén
Teatro de Marcelo

miniatura|dereita|Teatro de Marcelo.

O **Teatro de Marcelo** é un teatro construído na Roma Antiga, aínda parcialmente conservado. Foi erguido na parte Sur do Campo de Marte en Roma. Foi comezado por César, e foi terminado por Augusto, quen relanzou a empresa desde o 30 a.C.

O teatro fora dedicado ao xenro e sobriño de Augusto, Marcelo, que morrera no ano 23 a.C., mentres que o edificio non estivo acabado ata o 13 a.C. Aínda sen rematar, fora utilizado para os Xogos seculares de 17 a.C.

Foi destinado a representacións escénicas e sobre todo a espectáculos nos que só interviñan tres actores que se contrapuñan a un coro que se desprazaba pola *orchestra*.

O teatro de Marcelo foi o segundo edificado en pedra despois do de Pompeia. Podía conter ata 15.000 espectadores. Tiña tres alturas, levantadas sobre bóvedas.
Estilóbata

[miniatura|[Estereóbata do templo de Segesta. O grao superior é a estilóbata.]]
A **estilóbata** (do grego antigo *στυλοβάτης*, *stylobátes*, que significa *base sobre a que se apoian as columnas*) é, en arquitectura, o último chanzo da base elevada que sustenta un templo grego.  

Xunto cos outros dous chanzos forma o que se coñece como estereóbata, aínda que algúns textos prefiren o termo crepidoma para referirse ó conxunto da base elevada, e reservar o termo estereóbata para designar ós dous primeiros chanzos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Batasuna

**Batasuna** (en éuscaro, *Unidade*) foi un partido político vasco independentista e de esquerdas. Era considerado o brazo político da organización armada Euskadi Ta Askatasuna segundo a xustiza española e a Unión Europea. Tiña presenza na Comunidade Autónoma Vasca, Navarra e Iparralde. Formaba parte da chamada esquerda abertzale e do Movemento de Liberación Nacional Vasco (MLNV).

Defendía a independencia do País Vasco de España e Francia (*Euskal Herria*), así como o desenvolvemento dunha sociedade socialista que respectase os principios sociais, culturais e políticos característicos do pobo vasco. Para acadar este obxectivo, defendía o principio da revolución social.

## Historia 
No ano 2001 Aralar, que actuaba como corrente crítica, decidiu non participar no proceso fundacional de Batasuna e formouse como partido independente.

No ano 2003 foi declarada ilegal no territorio español, cando a Xustiza, coa sentenza do Tribunal Supremo do 28 de marzo de 2003, estimou a súa pertenza á rede política e financeira da organización terrorista ETA. Ao tratarse dun partido político ilegal, non puido presentarse ás eleccións celebradas en territorio español desde aquel ano, así como ten prohibido tamén celebrar actos institucionais. Esta incluída pola UE na Lista da Unión Europea de grupos terroristas, decisión que o Consello Europeo de ministros de xustiza e interior aprobou por unanimidade en xuño de 2003.

Continuou sendo legal en Francia, onde era membro da coalición Euskal Herria Bai, mantivo a súa unidade como unha organización política ata a súa disolución o 3 de xaneiro de 2003.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acordo estratéxico entre Eusko Alkartasuna e a Esquerda Abertzale
* Euskadi Ta Askatasuna
Movemento pola Francia

**Movemento pola Francia** (***Mouvement pour la France***) é un pequeno partido político francés de dereita nacionalista e conservadora, presente en todo o territorio francés. O MPF foi un dos grandes vencedores do ano 2005, coa vitoria do Non ó referendo sobre a Constitución Europea.

## Historia
Foi fundado o 20 de novembro de 1994 na *Maison de la Chimie* en París. Xunguiuse á lista "Maioría pola outra Europa" nas eleccións europeas, que acadou o 12,23% dos votos.

Philippe de Villiers preséntase como o seu candidato ás eleccións presidenciais de 1995, pero sen chegar a transformar ó MPF nun partido nacional solidamente estruturado. Acada menos do 5% dos votos.

Nas eleccións europeas de 1999, aliouse con Rassemblement pour la France e a alianza obtivo 13 escanos

O partido é dirixido polo seu presidente Philippe de Villiers, e o seu secretario xeral Guillaume Peltier.

En xuño de 2004 logrou tres escanos no Parlamento europeo, ocupados por Philippe de Villiers, Paul-Marie Couteaux e Patrick Louis.

Na Asemblea Nacional ten como representante a Véronique Besse. No Senado, a Bruno Retailleau, Philippe Darniche e a Bernard Seillier, o único parlamentario do MPF non elixido na Vendée.

Está implantado en toda Francia, aínda que o seu poder non é estable, presentado en solitario acadou o 5% dos votos, e en coalición con outro partido de similares características o 13%. Aínda así, a Fronte Nacional francesa de Le Pen, é a punta de lanza dos nacional demócratas franceses.

## Ligazóns externas
* Páxina Web oficial
Ciclo de desenvolvemento

O **ciclo de desenvolvemento** é a formalización dunha evolución que sofren todos os produtos do mundo real. Comunmente terá as fases de nacemento, desenvolvemento, madurez e morte.

## Ciclo de vida dun produto informático 
O desenvolvemento dun sistema informático trae consigo tres etapas: a definición, o desenvolvemento e o mantemento. Estes pasos encontraranse sempre, independentemente do tamaño, da complexidades e da área de aplicación.

* **Definición**. Caracteriza o sistema: a información que vai usar, os condicionantes, criterios de validación etc.
* **Desenvolvmento**. Deséñanse as estruturas, impleméntanse, documéntanse e faise unha serie de probas.
* **Mantemento**. Unha vez construído o sistema pódense atopar fallos que deben corrixirse, ou pensar en novas prestacións que se deberán engadir á aplicación.

Estes ciclos de vida son retroalimentados, de forma que, estando nunha das fases, poderemos retroceder se atopamos erros mediante revisións na documentación.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enxeñaría de software