open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Illa Saint-Paul

A illa de **Saint-Paul** é unha illa moi pequena que xunto coa Illa Amsterdam constitúe o departamento francés de Illas de San Pablo e Amsterdam; que, á súa vez, forma parte das Terras Austrais e Antárticas Francesas no océano Índico. Está a 85&nbsp;km ao sur da illa Amsterdam.

É unha illa rochosa e deshabitada de 8&nbsp;km² e está totalmente desprovista de árbores. Unha estación científica de investigación úsase para campañas científicas ou ecolóxicas de curta duración. Non hai poboación permanente.
Frollais

Como topónimo **Frollais** pode referirse a:

;En Galiza
***Frollais**, parroquia do concello de Samos;
****Frollais**, lugar de dita parroquia.
Peter Hook

**Peter Hook**, nado o 13 de febreiro de 1956 en Salford, Lancashire, é coñecido por ser o baixista e cofundador de Joy Division e, de logo de New Order, cando tamén tiña outros proxectos como a banda Monaco e Revenge, así como tamén era produtor dos grupos Inspiral Carpets e The Stone Roses. Recentemente tamén traballa de DJ.

No 2009 publicou un libro chamado *The Haçienda*, na que rememora a súa época da principios dos oitenta, na que o club de Manchester con ese nome converteuse no berce do *synthpop* e *afterpunk*.

## Instrumentos 
Nos seus comezos con Warsaw e Joy Division, Peter estivo usando copias de afamados modelos de baixos. Na súa época de Warsaw, tocaba cunha réplica dunha Gibson EB 0 e pouco despois, en Joy Division, usou outra de Rickenbacker, dunha marca chamada Hondo. Logo comezou a usar unha Yamaha BB1200 e un Shergold Marathon, este último de 6 cordas, ámbolos dous usados tamén en New Order.

## Notas
Bandeira de Andalucía

A **bandeira de Andalucía** segundo se define no artigo 3.1 do Estatuto de Autonomía de Andalucía

En ambas caras e en situación centrada reprodúcese o Escudo Oficial de Andalucía que ten unha altura de dous quintas partes da anchura da bandeira.
Tanto a bandeira coma o himno e o escudo foron adoptados pola Xunta Liberalista de Andalucía na Asemblea de Ronda de 1918, onde proclamouse que en adiante a bandeira de Andalucía consistiría en tres bandas horizontais do mesmo ancho, verde, branca e verde. Blas Infante foi o responsable directo da creación da bandeira, cuxo deseño xustificou polo verde, a cor dos Omeia, e o branco, propio do Imperio Almohade, períodos que desde a súa óptica foron dúas das épocas de maior esplendor do poder político centralizado en Andalucía.

Xunto con este significado *histórico* coexiste un significado simbólico, que identifica ó verde coa esperanza e o branco coa paz, tal e como se recolle na letra do himno:

## Notas
Orestes (homónimos)

**Orestes** pode referirse a:

***Orestes**, personaxe da mitoloxía grega fillo de Agamenón e Clitemnestra;
****Orestes***, traxedia de Eurípides;
***Orestes**, prefecto romano en Alexandría (414 - 415);
***Flavio Orestes**, xeneral romano do século V;
****Orestes***, obra de teatro de Arcadio López-Casanova.
Demografía de Macedonia do Norte

miniatura|dereita|250px|Evolución demográfica de Macedonia do Norte.
miniatura|dereita|250px|División étnica de Macedonia do Norte.
No ano 2007, Macedonia do Norte tiña unha poboación de 2&nbsp;055&nbsp;400 habitantes. A esperanza de vida é de 74,2 anos, o 96,1% da poboación esta alfabetizada e a media de fillos por muller é de tan só 1,57.

A lingua materna dos 1,4 millóns de habitantes do estado é a macedonia, un idioma eslavo do sur. O albanés é falado por preto de 500.000 persoas e o turco por 80.000. Actualmente, o goberno macedonio está votando se o albanés debese converter na segunda lingua oficial en Macedonia do Norte. Estímase que hai 120.000 falantes de romaní.

## Relixión 
A maioría da poboación son membros da Igrexa Ortodoxa de Macedonia do Norte nun 66%, mentres que un 33% son musulmáns e 1% doutras relixións.

## Etnias 
A composición étnica actual é a seguinte:

* Europeos: 93.0% (Macedonios eslavos 64,2% + albaneses 28,8%)
* Asiáticos: 3,9% (maioría de Turcos)
* Xitanos: 2,7%
* Outros: 0,4%

### Xitanos 
A "Década para a inclusión xitana" é unha iniciativa para mellorar as condicións socio-económicas e a inclusión social das minorías de xitanos nos países participantes, Bulgaria, Croacia, República Checa, Eslovaquia, Hungría, Montenegro, Macedonia do Norte, Romanía, Serbia. Todos eses países teñen unha minoría significativa de xitanos, a cal xeralmente se atopa en desvantaxe social e económica. A iniciativa foi lanzada en 2005 e representa un esforzo multinacional que deberá durar até 2015.

## Emigración 
[miniatura|150px|dereita|Uso non oficial da bandeira da colectividade macedónica en [Buenos Aires.]]
O pobo eslavo de Macedonia emigrou a outros sitios do mundo, principalmente o continente americano. Unha comunidade importante atópase nos Estados Unidos e fomenta o uso dos símbolos nacionais do Sol de Verxina como identificación nacional. No Río da Prata, principalmente nas capitais de Buenos Aires e Montevideo, hai comunidades de macedonios, gregos e outros eslavos.

## Datos por ano 
## Notas
Rubén David Morodo Ruiz

**Rubén David Morodo Ruíz**, artisticamente coñecido como **Morodo**, nado o 1 de decembro de 1979, é un mc madrileño. O seu estilo e o ragga, con influencias do hip hop e en boa parte do reggae.

## Biografía
Adopta desde rapaz, como estilo de vida, a cultura hip hop e a música xamaicana, especialmente a que está feita en español, que nace a principios da década dos oitenta en Panamá, máis concretamente na cidade de Colón e que comeza a chegar a España unha década despois. Xa con catorce anos é habitual de multitude de jams de hip hop, en todo o territorio nacional, xunto a outros membros da Ozm Posse, onde desde o primeiro momento destaca o seu cru estilo “rap-ragga” e onde grava maquetas xunto con outros cantantes e produtores.

Este xa comezou a rimar coa crew OZM do barrio da Alameda de Osasuna en Madrid, onde xa era coñecido polo seu estilo de cantar. No 2001 edita de forma profesional o seu primeiro LP, titulado *OZMLStayl*. Este nome provén da unión do nome do seu crew coa palabra "Stayl" (referente ao estilo). Despois de tres anos, publica o seu segundo LP, *Cosas que contarte* cun son mais próximo ao reggae. A razón de tardar tanto tempo foi porque estaba buscando un selo discográfico que lle permitise traballar máis a gusto. Como non encontrou ningún decidiu crear o seu propio selo: Taifa. Mentres, estivo colaborando nos discos doutros artistas.

## Música
As letras de Morodo falan dos seus pensamentos, inquedanzas, relacións co sexo oposto, a súa gana de festa e un sentimento rasta que está presente nos seus discos *Ozmlstayl* ou *Cosas que contarte*.

## Discografía
* *OZMLStayl* (LP) (Fünkdamental, 2001)
* *Yo me pregunto* (Maxi) (Taifa Records, 2004)
* *Cosas que contarte* (LP) (Taifa Records, 2004)
* *Rebel-Action* (LP) (Taifa Records, 2010)

### Colaboracións
* Souchi "*La esencia*" (2000)
* Maese KDS "*Viviendo y aprendiendo*" e "Te tengo calao"(2001)
* Paco Camaleón "Yo me levanto" (2001)
* La Jet Set Connexion "*Sin escape*" (2002)
* Trovadores de la lírica perdida "*Filosofía de barra*" (2002)
* Makamersim "*Original dancehall*" (2002)
* Dharmakarma "*Dharmakarma*" (2002)
* Souchi "*La esencia 2002*" (2002)
* Kamikaze by axel "''*Bien sobre mal: GanjaParty + BluePrint*" (2003)
* 995 "*Kompetición*" (2003)
* Picolo "*Soltaron los perros*" (2004)
* Jota Mayúscula "*Una vida xtra*" (2004)
* Newton "*Para que mis noches en vela no sean en vano*" (2004)
* Kamikaze "''Bien sobre mal vol. 2: Ojos rojos + Black rain + Al'Andalus*" (2004)
* La Meka 55 "*Y yo feliz*" (2004)
* Bombo Records "*K2: Kompetición 2*" (2004)
* Meko "*Zona de guerra*" (2004)
* Indica Sound "*Tú eres como el fuego*" (2005)
* SFDK "Esta canción  va dedicada" "*2005*" (2005)
* Varios "*Tiempo de kambio*" (2006)
* Jota Mayúscula "*Camaleón*" (2006)
* Kultama "Te dejo la ciudad" (nacional e importación 2006)
* Falsalarma "* Fieles con lo vivido ''" (2008)
* Ganjahr Family "Aquí y ahora" (2009)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina web oficial 
*Myspace de Morodo
Departamento de Colonia

**Colonia** é un departamento uruguaio situado no suroeste do país, na costa onde desaugan os ríos Paraná e Uruguai.

Limita polo norte co departamento de Soriano, polo nordeste con departamento de Flores, polo leste co San José, e polo sur e polo oeste coa Arxentina, Buenos Aires, achándose entre estes o estuario do Río da Prata. 
A súa superficie é de 6.106&nbsp;km², e ten unha poboación estimada de 119.266 habitantes segundo o censo de 2004, o que o converte nun dos sectores máis poboados do Uruguai.
A capital departamental é a cidade de Colonia del Sacramento, situada a 177&nbsp;km de Montevideo.

## Etimoloxía 
O nome de "Colonia" deriva de Colonia del Sacramento, cidade que deu orixe á denominación actual pola que se coñece este departamento.
Esta, á súa vez, fai referencia á multitude de Imperios que sobre ela exerceron o seu poder en tempos coloniais, isto é, cando formaba parte da Banda Oriental.
A metrópole foi colonia de paso e centro de importantes conflitos armados que ostentaban facerse con ela, violando moitas veces importantes tratados diplomáticos.
## A época colonial 
miniatura|200px|esquerda|Centro histórico de Colonia del Sacramento.
Colonia del Sacramento, actualmente considerada Patrimonio da Humanidade, foi fundada en 1680 polas tropas portuguesas que se asentaron sobre as costas rioplatenses. Naqueles tempos, os reinos de España e Portugal encontrábanse nunha constante guerra, posto a que ambos procuraban expandir o seu poderío pasando por alto acordos bilaterais.
Como resultado, tanto a cidade propiamente dita como o departamento foron desde os seus comezos, testemuñas do enfrontamento bélico a nivel xeopolítico máis relevante do Río da Prata.
O lugar foi tomado en varias ocasións polos españois, pasando de man en man até caer novamente baixo dominio lusitano e, deste, ao brasileiro. Poríase fin á disxuntiva ao proclamarse a *Declaratoria da Independencia* da que fora nese momento a Provincia Cisplatina, que pasaría a ser coñecida como a República Oriental do Uruguai, alá por agosto de 1825.
Estes acontecementos fixeron da capital coloniense, un crisol de estilos arquitectónicos, edificacións ao estilo colonial tipicamente portugués que incluían casas de pedra maciza con tellados de dúas a catro vertentes, nun rico contraste con aquelas vivendas de porte español que preferían o uso doutros materiais e técnicas de construción como o ladrillo e as azoteas.

Colonia del Sacramento foi emprazada sobre a península de San Gabriel, e o seu casco antigo comprende só 12 hectáreas do seu extremo occidental, e funciona actualmente como un "Parque Histórico Nacional" no que se ofrecen visitas guiadas recorrendo museos, fortificacións e vivendas primitivas.

O plano da cidade é tamén de carácter portugués, e contrasta co estándar que lexislaba na lei española sobre as Indias, caracterizándose tamén polas súas anchas rúas de pedra, que resaltan a súa tradición militar.

## Notas 
### Ligazóns externas 
* Colonia na *Enciclopedia Geográfica del Uruguay*
* Intendencia Municipal de Colonia
* Sitio da Comunidad de Colonia - Uruguai
Lofoforados

Os **lofoforados** ou **Lophophorata** son un conxunto de filos que posúen unhas características comúns o cal no pasado serviu para configurar unha ampla categoría taxonómica pero que actualmente os zoólogos considérano cando menos un grupo controvertido xa que inclúe a animais que aínda que teñen características semellantes tamén teñen diferenzas notables. Os filos tipicamente lofoforados son os briozoos (ou ectoproctos), os braquiópodos e os foronídeos.

## Posición sistemática 
O lugar que ocupan os lofoforados dentro do esquema do reino animal esta sendo debatido na actualidade, non habendo acordo entre os distintos investigadores.
Para algúns autores, como Hickman, son protóstomos, mentres que outros, como Brusca, os consideran deuteróstomos; incluso hai investigadores que os consideran en certo modo intermedios entre protóstomos e deuteróstomos.

## Características comúns 
Os lofoforados teñen as seguintes características comúns:
* A posesión dun órgano tentaculado, o lofóforo (de *lophos*, crista, e *phoreus*, posuidor), que utilizan para capturar o alimento e como órgano respiratorio, que rodea a boca pero non o ano; conteñen unha prolongación do celoma, e as delgadas paredes con cilios dos tentáculos non son só un eficaz sistema de alimentación, senón que tamén funcionan como superficie respiratoria para o intercambio de gases entre a auga e o líquido celomático.
* O celoma se forma por enterocelia.
* A boca do adulto non deriva do blastóporo embrionario (excepto en foronídeos).
* Unha organización trímera, é dicir, o corpo dividido en tres rexións, prosoma, mesosoma e metasoma, cada unha cunha cavidade celomática independente e xeralmente par, procele, mesocele e metacele, respectivamente.
* Tubo dixestivo en forma de "U".
* Teñen segmentación total e radial dos ovos e carecen de cabeza.
* Desenvólvense a partir de larvas asimilables a unha dipléurula dos equinodermos (ou a unha trocófora dos poliquetos, segundo os autores).
* Cada grupo dos lofoforianos en desenvolvido unha cuberta protectora de forma independente: os foronoideos forman tubos, os briozoos forman a cuberta do zoecio e os braquiópodos segregan unha cuncha bivalva.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Álvarez F., Emig C. C., Roldán C. & J. M. Viéitez, 2005. Lophophorata: Phoronida, Brachiopoda. In: Fauna Ibérica, vol. 27. Museo de Ciencias Naturales, CSIC Madrid, 273 pp.
* Meglitsch, P.A *Zoología de invertebrados*, 2ª edición. Ed.Pirámide, Madrid 1986 pp 730–758 ISBN 84-368-0316-7
Marcel Moyse

**Marcel Joseph Moyse**, nado o 17 de maio de 1889 e finado o 1 de novembro de 1984, foi un famoso frautista francés para o que se escribiron moitas pezas (por exemplo, o Concerto de Jacques Ibert en 1934). Tamén foi un gran mestre de frauta e autor de numerosos estudos e exercicios de frauta.

## Traxectoria 
Naceu en St. Amour, Francia. Estudou no Conservatorio de París e foi alumno de Philippe Gaubert, Adolphe Hennebains e Claude-Paul Taffanel, que eran distinguidos virtuosos do seu tempo. O seu ton característico era limpo, flexible e penetrante. Este era o estilo francés de frauta que ía influenciar no criterio moderno dos frautistas de todo o mundo.

Marcel Moyse foi o fundador da Academia de Música e Festival Marlboro. Era un inspirado mestre que se esforzaba en ensinar aos seus alumnos *non como tocar a frauta mais facer música*. Actuaba decotío xunto ao seu fillo Louis Moyse (1912-2007). Algúns dos seus alumnos foron Trevor Wye, William Bennett, Sir James Galway, Jean-Claude Gérard e Conrad Klemm.

Marcel Moyse finou o 1 de novembro de 1984 en Brattleboro, Vermont, en Estados Unidos.

Entre os moitos estudos que escribiu, destaca *Tone Development Through Interpretation*, publicado por McGinnis & Marx.

## Publicacións 
* 1921
** Etudes et Exercises Technique
* 1922
** Exercises Journaliers
* 1927
** 24 Etudes de Virtuosity Czerny
** Mecanisme Chromatisme pour Flute : Leduc
** Ecole de l'articulation : Leduc
* 1928
** 25 Etudes Melodique (Var)
** Chopin : 12 Etudes de Grand Virtuosity : Leduc
** 20 Etudes d'apres Kreutzer
** 100 Etudes faciles et progressives d'apres Cramer : Vol 1
** 100 Etudes faciles et progressives d'apres Cramer : Vol 2
** 24 Petites Etudes Melodique (Var)
* 1934
** De la Sonorite
* Outros
** 25 Etudes Journalier (Op-53) Soussman
** Gammes et Arpeges : Leduc
** Le Debutant Flutiste (1935)
** 24 Caprices-Etudes : Boehm Op. 26 (1938)
** Tone Development Through Interpretation
** 20 Exercises et Etudes sur les Grandes Liaisons

## Gravacións 
* As Obras Completas do Grande Frautista - unha caixa de cinco CDs de gravacións restauradas e remasterizadas, incluíndo os seus estudos e os de Andersen, solos de frauta e música de cámara.

## Arquivos 
* Os documentos de Marcel Moyse están na División de Música da Biblioteca Pública de Nova York para as Artes escénicas, en Nova York. A colección inclúe: fotografías inéditas; cartas a Moyse de músicos coñecidos como Gaubert, Ibert ou Rampal; manuscritos dos libros de estudo non publicados; son e cintas de vídeo de leccións e clases maxistrais.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Louis Moyse

### Ligazóns externas 
* Marcel Moyse en flutehistory.com  
* Sociedade Marcel Moyse 
* Documentos de Marcel Moyse  
* División de Música da Biblioteca Pública de Nova York para as Artes Escénicas
Residencia de Estudiantes

miniatura|dereita|Residencia de Estudiantes
A **Residencia de Estudiantes**, localizada en Madrid, é un centro fundado en 1910 pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, produto directo das ideas renovadoras que iniciara en España o krausista Francisco Giner de los Ríos coa fundación en 1876 da *Institución Libre de Enseñanza*. Desde o primeiro momento quixo ser un complemento educativo á universidade no que se formasen os fillos das clases dirixentes liberais. Por ela pasaron figuras como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Jorge Guillén, Luis Buñuel, o ourensán Carlos Velo, a viguesa de orixe rusa Lydia Kúper ou o lugués Luís Pimentel.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Residencia de Estudiantes
Gaita asturiana

A **gaita asturiana** é un instrumento de vento gaita tradicional de Asturias de lingüeta dobre.

## Partes da gaita de foles asturiana
A ‘‘gaita de foles asturiana’’ ten catro partes principais, cuxo número e disposición pode variar:

1. O **Soprete**, o elemento máis sinxelo da gaita, é un tubo polo cal o intérprete introduce o aire, e que posúe unha válvula unidirecional para evitar o retorno del ao exercer presión sobre o fol.

2. O **Punteiro** é un tubo melódico aproximadamente cónico que funciona nunha lingüeta dobre chamada *payuela*.

3. O **Roncón** é un tubo bordón afinado dúas oitavas por debaixo da tónica do punteiro. Consiste en tres partes, que son montados:
::O premio de 3,1
::3,2 Os terciario
::3,3 vaso

4. O **fol** é a bolsa onde se garda o aire. Orixinalmente fabricábase con pel de cordeiro, pero agora tenden a empregarse materiais sintéticos (Canmore, Goretex) para promover a transpiración e reducir os efectos nocivos da humidade na madeira do instrumento.

## Diferenzas con gaitas doutros lugares
*A gaita asturiana é maior que a gaita de foles galega para a mesma tonalidade, é dicir, os tubos son de maiores dimensións. A lingüeta do punteiro (*payuela*) é menor que a palleta da gaita galega. Respecto á galega, como a frecuencia de saída é maior, xunto coa distribución diferente dos buratos ingresaran do punteiro, a extensión sobe máis facilmente até a 4ª da segunda oitava tan só con aumentar a presión de aire apertando con máis vigor o fol co brazo (requintar).
*Algunhas persoas á gaita asturiana danlle o nome de gaita Astur-Cántabra, pero é o mesmo instrumento (en construción). O repertorio e técnicas de desempeño en ambas comunidades é diferente, aínda que haxa moitas cancións común

## Historia e evolución
Tradicionalmente, só tiña dous tubos de son chamado: o punteiro e Roncón. O tradicional axuste a raíz do punteiro é 4, a tonalidade C medio no piano gaita tradicional asturiana están sintonizado un ton intermedio entre sostido, chamado "do brillante", pero houbo exemplos en D e natural, utilizado para seguir cantantes acorde. Era común, tamén os nenos ven os punteiro enriba do re-sintonizado. O Roncón está sintonizado no ton do punteiro, pero dúas oitavas de abaixo (no caso tradicional, facer 2). Non obstante, hoxe tamén é frecuente ve-los cun tenor Roncón chamado Ronqueta acompañaron no oitavo semestre, conforme a ronqueta de Galicia.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Gaita Asturiana (en asturiano).
Santalla do Bierzo

**Santalla do Bierzo** é unha localidade da comarca do Bierzo na provincia de León, situada no noroeste da provincia. Forma parte do concello de Priaranza do Bierzo.
Un 23 % das súas persoas falan galego. O seu alcalde é Xosé Manuel Blanco Gómez (PP) dende 2007.

O seu xentilicio é **santallego**.

## Notas
Dereito de presentación

O **Dereito de presentación** era unha prerrogativa rexia concedida polo Papa a certas monarquías europeas do Antigo Réxime, sendo o máis destacado o caso dos Reis Católicos e os seus herdeiros na monarquía hispánica.

## Historia e características 
Por este dereito, aínda que nominalmente seguía sendo a Santa Sé a que nomeaba aos bispos, de acordo co dereito canónico, eran os reis os que controlaban a súa designación, pois lles outorgaba o dereito a presentaren unha terna cos candidatos "idóneos", a xuízo da coroa, para que o Papa seleccionara de entre eles a quen debía ocupar a sede vacante.

De forma moito máis intensa, o Padroádego real outorgaba á coroa española o poder de controlar os nomeamentos non só dos bispos, senón tamén de todos os cargos ou dignidades eclesiásticas (cóengos, párrocos etc.). Presentábanse ternas elaboradas polo Real e Supremo Consello de Indias cando quedaba vacante un cargo no Novo Mundo, no caso dos bispos; ou ben os representantes do rei en América (habitualmente os vicerreis) presentaban os candidatos ao bispo para que este procedera ao nomeamento, no caso dos párrocos ou dos membros do cabido catedralicio de cada diocese. De maneira tal que a carreira de todos os eclesiásticos indianos quedou, en gran medida, en mans da Coroa.

A comezos do século XIX, a independencia hispanoamericana conduciu a cada unha das novas nacións a reclamar para si as prerrogativas do Concordato entre España e a Santa Sé e, co tempo, a distintas fórmulas de relación Igrexa-Estado.

O padroádego continuou vixente en España a pesar da Revolución liberal, garantíndose polo Concordato de 1851.

O papado, ante a política anticlerical da Segunda República, deuno por derrogado. Pero tras a Guerra Civil volveu recoñecer o dereito de presentación de bispos ao seu vencedor Francisco Franco, a pesar de non ser rei senón *Xefe do Estado*. O seu réxime foi, nos primeiros decenios (o denominado *nacionalcatolicismo*), fortemente apoiado pola Igrexa católica, que o consideraba un salvador providencial da persecución relixiosa no bando republicano durante a Guerra Civil, e a esta, unha nova cruzada.

A partir do Concilio Vaticano II produciuse un evidente distanciamento entre a Igrexa e o réxime de Franco, que chegou a ameazar coa expulsión a un bispo (Antonio Añoveros Ataún).

Desde 1975, o titular do dereito pasou a ser, xa como rei, Xoán Carlos I, pero este non chegou a utilizalo nunca.

A Constitución española de 1978 considera ao Estado como aconfesional, e o novo Concordato, ou máis ben os acordos de 1979, xa non recolle tal prerrogativa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bravo Lira, Bernardino (1993): *Historia de las instituciones políticas en Chile e Hispanoamérica*. Segunda Edición. Santiago de Chile: Editorial Andrés Bello. ISBN 956-13-1086-4
Blas Infante

[miniatura|150px|Retrato de Blas Infante, situado na avenida Blas Infante de [Xerez da Fronteira.]]

**Blas Infante Pérez de Vargas**, nado en Casares (Provincia de Málaga) o 5 de xullo de 1885 e finado en Sevilla o 11 de agosto de 1936, foi un político andaluz, considerado oficialmente polo Congreso dos Deputados e polo Parlamento de Andalucía como o "Pai da Patria andaluza", por ser o máximo ideólogo do nacionalismo andaluz.

## Traxectoria 
O seu pai, Luís Infante Andrade, licenciado en Dereito, foi secretario do Xulgado de Casares, e a súa nai, Ginesa Pérez de Vargas, viña dunha familia de labradores de clase media. Estuda o bacharelato nos Escolapios de Archidona ata 1899. A familia Infante pasou polos apuros comúns dos andaluces do 1898, a crise económica da perda de Cuba e Filipinas tralos gastos da guerra sacode con forza. Blas ten que deixar a escola por motivos económicos e remata o bacharelato por libre.
[dereita|miniatura|150px|Monumento a Blas Infante en [Archidona, onde residiu entre 1896 e 1899.]]

Desde 1900 traballa como escribano no Xulgado de Casares, ó tempo que estuda na Facultade de Dereito da Universidade de Granada á que viaxaba en xuño e setembro para examinarse como alumno libre. Finaliza a carreira en 1906. 
 
Tras aprobar as oposicións en 1909, exerce como notario en Cantillana (Sevilla) a partir de 1910, o que aproveita para entrar en contacto co ambiente intelectual sevillano e coas ideas políticas rexionalistas, especialmente cos membros do ateneo sevillano. Reforza o seu coñecemento das xentes de Andalucía exercendo a súa función de notario noutras localidades como Isla Cristina durante os anos 20.

Ó poder observar o estado dos xornaleiros andaluces queda fortemente impresionado, chegando a escribir anos máis tarde:

## Notas 
## Véxase tamén 
[dereita|miniatura|Placa na memoria de Blas Infante na rúa Diego Pérez Pascual de [Isla Cristina onde viviu.]]

### Outros artigos 
* Andalucía
* Bandeira de Andalucía
* Escudo de Andalucía
* Himno de Andalucía

### Ligazóns externas 
* Fundación Blas Infante 
* Casa-Museo de Blas Infante no sitio web do Centro de Estudios Andaluces 
* Casa-Museo de Blas Infante na Asociación de Casa-Museo e Fundacións de Escritores 
* Blas Infante e o andalucismo histórico
Lingua meglenorromanesa

O **meglenorromanés** é unha lingua romance integrante do conxunto das linguas romances orientais, emparentado co romanés que se fala nalgunhas poboacións do norte de Grecia e o sur de Macedonia do Norte. O meglenorromanés está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

Os falantes deste idioma denomínanlle *vlaheshte* (valaco), mentres que en romanés, do cal moitas veces é considerado un dialecto, chámaselle *limba meglenoromână*. O megleno-romanés é falado en 2006 por tan só entre cinco mil e doce mil persoas, principalmente no val do río Meglená, poucos quilómetros ao nordés de Salónica, nas prefecturas gregas de Kilkís e Serres e en menor número en Macedonia do Norte inmediatos á fronteira grega próxima ao Meglená. Ao concluír a primeira guerra mundial uns 1.200 megleno-romaneses emigraron cara Romanía estabelecéndose no poboado de Cerna, distrito de Tulcea mais, dadas as afinidades lingüísticas, o idioma megleno-romanés diluíuse ante o idioma dacorrumano.

É moi probable que o megleno-romanés derive do arromanés, por outra banda, dadas as moitas afinidades co istro-romanés algúns lingüistas consideran que o megleno-romanés é transnacional entre o arromanés e o istro-romanés.

## Notas
Île aux Cochons

A **Illa dos Porcos** (en francés:*Île aux Cochons*) é unha illa pertencente ao arquipélago das illas Crozet, un territorio subantártico situado ao sur do océano Índico e administrado por Francia. Forma parte dos Territorios Austrais Franceses. Por mor da erosión das ondas o seu litoral está caracterizado por cantís que dificultan o acceso á illa, fóra da zona do *cabo Verdoyant*.

## Actividade volcánica 
Os estudos sobre a vulcanoloxía da illa foron efectuados no ano 1981 por *G. Boudon*.

A illa é un estrato volcánico de tipo central, do mesmo xeito que as illas de San Pablo e Amsterdam, sendo a maior altitude o cráter de *Richard-Foy* (770 metros). Parece que a illa formouse durante dúas fases distintas de actividade volcánica. 
* Primeira fase: Depósitos e formacións de 400 m nas orientacións leste-nordés e oeste-suroeste do norte da illa (zona chamada de *Les Cinq Géants*, e ao sur-sueste e norte-noroeste ao sur da illa (*Pointe Sud*). 
* Segunda fase: Producida logo da tectónica da fálla, pola axitación da caldeira do monte *Richard-Foy*, unha pequena caldeira axial aberta ao sur. Hai máis de 5.500 anos a caldeira, así como varios conos presentes nas súas inmediacións, estivo activa. 
Aínda hoxe os volcáns permanecen potencialmente activos.

## Fauna 
A fauna consiste esencialmente en aves (pingüíns e albatros) e mamíferos mariños (otarios e elefantes mariños. As saia sur do volcán, ao nivel do *cabo Verdoyant*, alberga unha das concentracións máis importantes de pingüíns reais.
Escudo de Andalucía

O **escudo de Andalucía** é, oficialmente, un logotipo baseado no escudo da cidade de Cádiz, que mostra a figura dun Hércules novo entre as dúas columnas de Hércules que a tradición sitúa no estreito de Xibraltar, coa inscrición ós pés dunha lenda que di: "Andalucía por sí, para España y la Humanidad", sobre o fondo dunha bandeira andaluza. Pecha as dúas columnas un arco de medio punto coas palabras latinas "Dominator Hercules Fundator", tamén sobre o fondo da bandeira andaluza.

Segundo o artigo 6.2 do Estatuto de Autonomía de Andalucía do ano 1981:

miniatura|dereita|100px|Escudo de Cádiz.
 
## Escudo Heráldico
miniatura|dereita|102px|Escudo heráldico de Andalucía.
Existe un escudo de armas representativo de Andalucía e que é descrito así:

Trala aprobación do Estatuto de Autonomía designouse como símbolo territorial o logotipo oficial, e que figura tamén na bandeira de Andalucía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Andalucía
*Bandeira de Andalucía
*Blas Infante
*Lista de escudos de armas de España
Île des Pingouins

A **Illa dos Pingüíns** (en francés: *Île des Pingouins*) é unha das illas do arquipélago das illas Crozet, incluído nos Territorios Austrais Franceses. O seu nome actual deriva da tradución masiva do topónimo inglés *penguin* tradúcese por *manchot*.

## Xeoloxía 
Esta illa é, xunto aos Illotes dos Apóstolos, o resultado dun vulcanismo aparentemente importante acaecido ao suroeste da Illa dos Porcos. A illa segue unha directriz desde noroeste cara á o sueste, en dirección ortogonal aos Illotes dos Apóstolos. Os seus depósitos ben estratificados fan supor unha antiga serie de erupciones submarinas.

Unha medición xeocronológica indica que a aparición da illa remóntase a fai 1´1 millóns de anos.

## Historia 
O seu descubrimento atribúese ao navegante francés Marion Dufresne, que a nome en 1772 como *Île Inaccesible* (*Illa Inaccesible*). Oficialmente recoñeceuse a súa existencia en 1837, nun artigo de *l´Héroïne*. No século XX foi chamada *Penguin Island* (*Illa dos Pingüíns*) por ingleses e americanos (en francés: *Île des Manchots*).
Île de la Possession

A **Illa da Posesión** (en francés: *Île de la Possession*) é unha illa pertencente ao arquipélago das illas Crozet, no océano Índico subantártico. Está administrada por Francia.

## Xeografía 
Cunha superficie de 150&nbsp;km², sitúase como a maior do arquipélago. Alberga a base científica Alfred Faure, construída en 1963, na que cohabitan entre 18 e 30 persoas dedicadas a traballos de investigación, co que é a única illa habitada do conxunto.

Está separada da Illa do Leste polo Canle des Orques, de 18 quilómetros de ancho, e xunto con ela forma o grupo oriental do arquipélago.

A súa cota máis alta é o *Pico do Mascarín*, con 934 metros de altitude.

## Actividade volcánica 
As exploracións vulcanóloxicas foron realizadas en 1981 por Luc Chevallier a escala 1:50.000. A illa é un estrato-volcán edificado en 5 fases de actividade.

O seu centro eruptivo está localizado actualmente no oeste (*Cabo da Heroína*, en francés: ''Cap de l'Héroïne*), onde existen varias fallas. A erosión mariña contrasta coa pendente xeral do volcán. Esta fase (*Fase 1*), a máis antiga, está formado por palagonito (hyaloclastito) intercalado con niveis de fósiles mariños.

A *Fase 2* é visible dentro dos vales e correspóndese a unha actividade de coadas de basalto máis unha actividade máis explosiva de escoura piroclástica. Esta actividade dátase entre fai 9 e 1´3 millóns de anos, cara ao medio Plioceno e o principio do Plistoceno.

A *Fase 3* sucede tras a erosión dos estratos de lava da anterior fase. Comeza cun conglomerado base sobre a escoura, interestratificándose con finas coadas de lava. Isto dá lugar a unha serie de diques radiocéntricos ao oeste da illa. Esta fase desenvolveuse entre fai 1 e 0´5 millóns de anos, durante o Plistoceno.

Na *Fase 4* a láva proveniente dos diques crea un sistema de rift en dirección noroeste-sueste. A cota oceánica sobe en nivel e a illa esténdese. Esta fase coincide cun período glacial.

A *Fase 5* está representada por conos de escouras (*Mont Branca*, por exemplo, e a zona do *Mont des Cratères*), aliñados con diques e fracturas do volcán primitivo. Isto sucedeu fai menos de 100.000 anos.

No que concierne as lavas, corresponden a unha serie de basaltos alcalinos emitidos na auga durante as fases 1 e 2, e ao aire nas demais. Proveñen dunha reserva de magma, e aquelas que se diferencian do resto de *La Pérouse* (comezo da *Fase 3*).

As manifestacións post-volcánicas redúcense a unha pequena fonte termal mineral no *Vallée des Branloires*. Porén a *Fase 5* conduce a clasificar a illa como un volcán potencialmente activo.

## Historia 
A illa foi descuberta o 24 de xaneiro de 1772 polo explorador francés Nicolas Thomas Marion-Dufresne. Julien Crozet, segundo a bordo do *Mascarin*, foi enviado a terra, onde efectuou unha cerimonia de posesión, consagrando cunha botella a illa ao rei Lois XV. A illa foi chamada máis tarde *Île da Prise de Possession''.
Sicorax (lúa)

**Sicorax** é a lúa retrógrada irregular máis grande de Urano. Sicorax foi descuberta o 6 de setembro do 1997, xunto con Calibán, por Brett J. Gladman, Philip D. Nicholson, Joseph A. Burns, e John J. Kavelaars usando o telescopio Hale de 200 polgadas e recibiu a designación temporal de **S/1997&nbsp;U&nbsp;2**.

O diagrama ilustra os parámetros orbitais dos satélites irregulares de Urano (en coordenadas polares) coa excentricidade das órbitas representadas polos segmentos que se estende dende o pericentro ó apocentro.

## Características físicas 
miniatura|dereita|Satélites retrógrados irregulares de Urano
O diámetro Sicorax está estimado en 150&nbsp;km (asumindo un albedo de 0,04) - B–V = 1,01 - V–R = 0,48, - B–V = 0,839 ± 0,014 - V–R = 0,531 ± 0,005

O período de rotación de Sicorax está estimado en 3,6 horas. A rotación causa variacións periódicas da magnitude visible cunha amplitude de 0,07.

## Orixe 
Ó redor de Sicorax existe a teoría de que podería ser un corpo capturado. Non se formou no disco de acrección, o cal existía ó redor de Urano, xusto despois da formación do planeta. O mecanismo de captura é descoñecido, pero capturar unha lúa require a disipación de enerxía. O posible proceso de captura incluiría: o arrastre do gas do disco protoplanetario, varios corpos interactuando e a captura durante o rápido proceso de aumento da masa de Urano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urano

### Ligazóns externas 
* Sycorax Profile(by NASA's Solar System Exploration) 
* David Jewitt pages  
* Uranus' Known Satellites (by Scott S. Sheppard) 
* Ephemeris IAU-NSES
Ballynahinch RFC

O **Ballynahinch RFC** é un club de rugby irlandés da localidade de Ballynahinch, en Irlanda do Norte. Foi fundado en 1954.
## Palmarés
* **1 AIB League Division 3:** 2000
* **1 AIB League Division 2:** 2009
Ruído. Relatos de guerra

***Ruído. Relatos de guerra*** é un libro de contos do autor Miguel-Anxo Murado, publicado por vez primeira en 1995 pola editorial Galaxia. No ano 2005 publicouse a 5ª edición. Foi traducido ao castelán polo propio autor en 1997 e ao inglés en 2015 por Carys Evans-Corrales co título de *Soundcheck: Tales from the Balkan Conflict* e publicada en Small Stations Press.

## Características 
Inclúe 13 relatos de temática bélica baseados nas experiencias do propio autor na guerra dos Balcáns entre 1991 e 1994, cando traballou na antiga Iugoslavia como correspondente de guerra. Relata tanto as vivencias vividas canda a outros xornalistas de diversa procedencia, como polos propios balcánicos das diferentes orixes: croatas, bosníacos, hercegovinos, serbios...

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do autor 
* Ficha do libro na editorial
Île de l'Est

A **Illa do Leste** (en francés: '''Île de l'Est'*) é unha illa situada dentro do arquipélago das Crozet, no océano Índico subantártico. Pertence a Francia. Situada a 18 quilómetros da veciña Illa da Posesión, é a maior illa do arquipélago cos seus 130 quilómetros cadrados. A súa maior altitude é o monte *Marion-Dufresne*, de 1.050 metros de altitude, á súa vez maior altura de todas as illas.

## Actividade volcánica 
A *Illa do Leste* é a reliquia dun pasado volcánico fortemente erosionado polos glaciares cuaternarios. O primeiro recoñecemento sobre o vulcanismo da illa foi efectuado en decembro de 1975 e xaneiro de 1976 por Jean Lameyre e Jacques Nougier.

O centro volcánico coincide co centro da illa. O seu corazón está caracterizado por brechas e diques nun ambiente de rocas metamórficas e plutónicas do Mioceno, fai 8´75 millóns de anos. Todo isto constitúe a *Fase 1*.

En discordancia, por encima dos mil metros (*Fases 2 e 3*) repousan aglomerados, característicos dos montes *Duclesmeur* e *Lesquin*. A *Fase 3* estímase que tivo lugar fai 1 millón de anos (Plistoceno), polas emisións de lavas basálticas.

A última actividade volcánica (*Fase 4*) caracterizouse por conos como os do monte *Marion*, de tipo estromboliano. Estímase que tivo lugar fai 200.000 anos e, como data límite, fai polo menos 5.500 anos, o cal significa que foi contemporáneo ou posterior á gran glaciación que cubriu a illa. Esta glaciación cubriu os diques e as fallas, modelando os vales abruptos e as ladeiras dos montes a través dunha gran erosión.

Actualmente os volcáns da illa son potencionalmente activos, pero nun grao menor que a *Illa da Posesión* ou a Illa dos Porcos.

## Fauna e flora 
Esta é unha das poucas illas austrais non contamiandas aínda por ratas, coellos ou semellantes. Conserva unha fauna única digna de ser preservada.

## Historia 
A illa foi descuberta o 24 de xaneiro de 1772 polo explorador francés Nicolas Thomas Marion-Dufresne. Nun principio a illa foi chamada *Île Aride* (*Illa Árida*), e posteriormente, en 1825, *Île Chabrol*.

Á illa chegaron navegantes de Gran Bretaña, Nova Inglaterra e Francia. A incidencia máis coñecida é o naufraxio de *Guillaume Lesquin* o 29 de xullo de 1825, aos seus 22 anos, que chegou á illa con outras 6 persoas e unha reducida equipaxe. Foron salvados o 6 de xaneiro de 1827 polo navío británico *Cape Pucket*, volvendo a Francia o 7 de maio do mesmo ano. Esta historia foi publicada en 1998 por *Editions da Dyle'' xunto a outras dúas semellantes.

A illa está actualmente deshabitada.
Himno de Andalucía

thumb|Himno de Andalucía (Instrumental)
O **himno de Andalucía** é unha composición musical de José del Castillo Díaz con letra de Blas Infante. A música está inspirada no *Santo Deus*, un canto relixioso popular que os campesiños e xornaleiros dalgunhas comarcas andaluzas cantaban durante a sega. Blas Infante coñeceu este canto sendo notario na vila de Cantillana onde se interpretaba como canto de rogativas. Blas Infante puxo este canto en coñecemento do Maestro Castillo, quen adaptou e harmonizou a melodía. A letra do himno apela ós andaluces para que se mobilicen e pidan "terra e liberdade", mediante un proceso de reforma agraria e un estatuto de autonomía política para Andalucía, no marco de España.

O himno de Andalucía foi presentado pola Banda Municipal de Sevilla, baixo a dirección de José del Castillo, nun concerto celebrado na Alameda de Hércules o 10 de xullo de 1936, unha semana antes do comezo da Guerra Civil. Durante o Franquismo só se conservou un manuscrito para piano. Foi reestreado durante a transición democrática no Teatro Lope de Vega de Sevilla pola mesma banda o 18 de outubro de 1979. Dous anos antes, en abril de 1977 Carlos Cano realizou unha adaptación cantada pola coral Heliópolis de Sevilla e en cuxa gravación estiveron presentes antigos compañeiros de Blas Infante. A partir de 1980 realizáronse multitude de versións do himno, sendo especialmente reseñables as revisións e instrumentacións realizadas por Manuel Castillo nos anos 1980.

## Letra Oficial do Himno 
:La bandera blanca y verde
:vuelve, tras siglos de guerra,
:a decir paz y esperanza,
:bajo el sol de nuestra tierra.

:¡Andaluces, levantaos!
:¡Pedid tierra y libertad!
:¡Sea por Andalucía libre,
:España y la Humanidad!

:Los andaluces queremos
:volver a ser lo que fuimos
:hombres de luz, que a los hombres,
:alma de hombres les dimos.

:¡Andaluces, levantaos!
:¡Pedid tierra y libertad!
:¡Sea por Andalucía libre,
:España y la Humanidad!

## Versión nacionalista 
Na versión nacionalista do himno andaluz, substitúese o verso: *España y la Humanidad!* por: *los Pueblos y la Humanidad!*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Andalucía
* Bandeira de Andalucía
* Escudo de Andalucía
* Blas Infante
### Ligazóns externas 
* Himno de Andalucía
* Versión en formato MP3 do Himno de Andalucía
Academia Franz Liszt

miniatura|300px|Fachada da Academia Franz Liszt
A **Academia de Música Franz Liszt** (en  ou *Zeneakadémia*, Academia de Música) é unha sala de concertos e unha universidade de música de Budapest, Hungría, fundada polo pianista e compositor Franz Liszt o 14 de novembro de 1875. É sede da Colección Liszt, que contén varios libros valiosos e manuscritos doados por Liszt postumamente, e o estudo AVISO, unha colaboración entre os gobernos de Hungría e o Xapón para proporcionar equipos de gravación de son e adestramento para estudantes.

## Instalacións 
A Academia non foi nomeada así ata 1925. Inicialmente bautizada como "Academia Real Nacional Húngara de Música", logo foi coñecida como "Universidade de Música" entre 1919-1925. Foi fundada na casa de Liszt, e trasladada ao edificio de tres pisos de estilo neorrenacentista deseñado por Adolf Láng e construído na actual avenida Andrássy entre 1877 e 1879. Aquela dirección é coñecida como a "Antiga Academia de Música" e foi conmemorada por unha placa feita en 1934 por Zoltán Farkas. Foi readquirida pola academia nos anos 1980, e agora é oficialmente coñecida coma o "Centro de Investigación e Memorial Franz Liszt".

A nova localización da "Antigua Academia de Música" foi o edificio construído en 1907 na rúa Király coa praza Ferenc Liszt. Serve como centro para educación superior, adestramento musical, e sala de concertos. O estilo Art Nouveau do edificio é un dos máis coñecidos en Budapest. Foi deseñado por Flóris Korb e Kálmán Giergl a petición do barón Gyula Wlassics quen foi Ministro de Cultura naquel período. A fachada está dominada pola estatua de Liszt (esculpida por Alajos Stróbl). O interior da construción está decorado con frescos, cerámica de Zsolnay e varias estatuas (entre elas as de Béla Bartók e Frédéric Chopin). Orixinariamente a construción tiña fiestras con vidreira feitos por Miksa Róth.

Outras facilidades usadas pola Academia son a Escola de Preparación de Profesores de Budapest, localizada na antiga Escola Nacional de Música da rúa Semmelweis, unha escola secundaria (Escola de Música Secundaria de Gramática e Técnica Béla Bartók) e un dormitorio para estudantes.

## Alumnos e mestres 
Músicos ben coñecidos como Béla Bartók, Zoltán Kodály, Imre Kálmán, Jenö Huszka, Jenö Hubay, Ernö Dohnányi, Georges Cziffra, Leó Weiner, David Popper, Bence Szabolcsi, Sándor Végh, Imre Waldbauer, Ede Zathureczky, Maksim Mrvika ou Ferenc Rados participaron na vida musical da Academia estudando ou ensinando alí durante as súas carreiras. András Ligeti, Domonkos Héja, Jenö Jandó, Gergely Bogányi fixeron gravacións no estudio AVISO.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial
Eugene Ormandy

**Eugene Ormandy**, nado co nome de **Jenö Blau** en Budapest o 18 de novembro de 1899 e finado en Filadelfia o 12 de marzo de 1985, foi un director de orquestra e violinista xudeu estadounidense de orixe húngara.

## Traxectoria 
Estudou no Conservatorio de Budapest (agora Academia Franz Liszt) e deu o seu primeiro concerto como violinista á idade de sete anos e con 14 graduouse coas máximas cualificacións. En 1920, obtivo un título universitario en filosofía. En 1921 desprazouse aos Estados Unidos. Tomou o seu nome do buque no que viaxou, o *Normandie*. Nese país traballou primeiro como violinista para despois dirixir a *Capitol Theater Orchestra* en Nova York, grupo que acompañaba películas de cine mudo.

En 1931, Ormandy foi designado director da Minnesota Orchestra, posto que ocupou ata 1936.

Durante os peores días da Gran Depresión, Ormandy e a Minnesota Symphony foron contratados por RCA Victor para efectuar varias gravacións, entre as que destacan a *Sinfonía nº 7* de Anton Bruckner e a *Sinfonía nº 2* de Gustav Mahler. A excelencia destas gravacións contribuíron á reputación de Ormandy como un director de grande talento.

Porén, a gran fama de que goza aínda hoxe débese ás 44 tempadas que pasou á fronte da Philadelphia Orchestra, coa que comezou a colaborar en 1936 cando foi nomeado director asociado e dirixiu a orquestra alternándose con Leopold Stokowski. Anos máis tarde será nomeado único director titular, posto que manterá ata 1980. Dirixiu a orquestra en múltiples concertos e xiras polos Estados Unidos e o resto do mundo. Unha das máis famosas foi a que realizou en 1955 a Finlandia, onde visitou o ancián compositor Jean Sibelius (que morreu dous anos despois con 91 anos); outra, a que realizou á República Popular da China, cunha resposta do público entusiasta tras decenios de verse privado de música clásica occidental, prohibida polo réxime comunista.

## Distincións 
En 1976 foi nomeado cabaleiro do Imperio británico pola raíña Isabel II.

## Repertorio 
Está considerado un grande especialista na música tardoromántica e de inicios do século XX, especialmente da obra de Rachmaninov e Shostakovich (deste último dirixiu a estrea nos Estados Unidos de moitas das súas obras sinfónicas). Tamén difundiu a música dos compositores norteamericanos contemporáneos. As súas gravacións discográficas son moi numerosas, case sempre á fronte da Orquestra de Filadelfia. Non só era un gran director sinfónico, senón tamén un elegante e sensible acompañante nos concertos con solista. Estableceu unha estreita relación artística cos pianistas Arthur Rubinstein, Emil Gilels, Van Cliburn, Robert Casadesus e Rudolf Serkin, os violinistas David Oistrakh, Isaac Stern e Itzhak Perlman e os violonchelistas Leonard Rose e Emanuel Feuermann, entre outros.
Lista de escudos de armas de España

miniatura|dereita|150px|Modelo oficial de uso institucional do escudo de España.
O **escudo de España** é o símbolo heráldico que representa o Reino de España. Como símbolo institucional está regulado e é usado polo Goberno e institucións derivadas. O Xefe de Goberno e ministerios utilizan o mesmo símbolo, mentres que o Xoán Carlos I e o príncipe Filipe ostentan outros escudos tamén regulados oficialmente.

O escudo de España réxese pola Lei 33/1981 (sancionada o 5 de outubro), que o brasona nos termos pertinentes.
## Comunidades Autónomas

Ficheiro:Escudo de Andalucía (oficial).svg|Escudo de Andalucía
Ficheiro:Escudo d'Aragón.svg|Escudo de Aragón
Ficheiro:Escudo de Asturias.svg|Escudo do Principado de Asturias
Ficheiro:Coat_of_Arms_of_Balearic_Islands.svg|Escudo das Baleares
Ficheiro:Escudo de Canarias.svg|Escudo das Canarias
Ficheiro:Escudo de Cantabria.svg|Escudo de Cantabria
Ficheiro:Coat_of_Arms_of_Castile-La_Mancha.svg|Escudo de Castela-A Mancha
Ficheiro:Escudo de Castilla y León.svg|Escudo de Castela e León
Ficheiro:Coat of Arms of Catalonia.svg|Escudo de Cataluña
Ficheiro:Escudo de Ceuta.svg|Escudo de Ceuta
Ficheiro:Escudo de Extremadura.svg|Escudo de Estremadura
Ficheiro:Escudo de Galicia.svg|Escudo de Galicia
Ficheiro:Escudo de la Comunidad de Madrid.svg|Escudo da Comunidade de Madrid
Ficheiro:Escudo de Melilla.svg|Escudo de Melilla
Ficheiro:Escudo-ca-murcia.svg|Escudo da Rexión de Murcia
Ficheiro:Escudo_de_Navarra_(oficial).svg|Escudo da Comunidade Foral de Navarra
Ficheiro:Escudo del Pais Vasco.svg|Escudo do País Vasco
Ficheiro:Escudo de la Comunidad Autonoma de La Rioja.svg|Escudo da Rioxa
Ficheiro:Escudo de la Comunidad Valenciana.svg|Escudo da Comunidade Valenciana

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lista de bandeiras de España