Fortaleza de Valença

[miniatura|[Canón (arma)|Canón da fortaleza.]]
A **Fortaleza de Valença** (*Praça-forte de Valença*) é unha fortaleza que se localiza na vila, freguesía e concello de mesmo nome, distrito de Viana do Castelo, no Norte de Portugal raiando na marxe esquerda do Miño coa vila galega de Tui. O edificio actual data do século XVII, hoxe é propiedade da república e a vila vella de Valença que arrodea é un destino turístico e de compras de moitos galegos e portugueses.

## Historia 
### Antecedentes 
Disque a ocupación cun castelo (**Castelo de Valença**) se remonta á invasión romana da Gallaecia. O forte sería ocupado durante o reino suevo e o posterior Reino de Galiza. Xa despois da escisión do condado portugués de Galiza, no século XII para o XIII, construiríase o vello castelo para a defensa da poboación e da travesía nese treito do río.

### A Guerra da Restauración e a construción da Praza-forte 
No contexto da Guerra da Restauración da independencia portuguesa (século XVII), a fortificación lindeira foi enteiramente reformada co proxecto do francés Miguel de l'Ècole (que tamén levou a cabo as reformas no castelo de Monção). Dese modo, foron reconstruídos os muros para abrazar o perímetro estendido da vila, e erguidas novas estruturas abaluartadas, entre as cales:

* a chamada *Coroada*, con tres baluartes (*Santa Ana*, *São Jerônimo*, e *Santa Bárbara*) e dous medio baluartes (*São José* e *Santo Antônio*);
* abertos novos fosos, sobre os cales se ergueron taludes;
* revelíns para defensa dalgunhas cortinas;
* sete novos baluartes: *Carmo*, *Esperança*, *Faro*, *Lapa*, *São Francisco*, *São João* e *Socorro*.

Xa durante as primeiras obras resistiu a unha incursión española no inicio da guerra de Restauración (1643); e en 1654 caeu en mans españolas, para despois ser reconquistada por tropas portuguesas baixo o mando do Conde de Castelo Melhor. As obras proseguían en 1661, para seren concluídas en 1713, cando o seu último arquitecto, Manuel Pinto de Vilalobos, a deu como concluída. Ao final do século XVIII, foron reforzados os muros da polvoreira ( *paiol da pólvora*) e levantado o *paiol do açougue* (carnizaría) (1774).

### Dende o século XIX 
Durante a Guerra Peninsular, após facer resistencia, caeu diante das tropas napoleónicas baixo o mando de Soult (1809), que fixeron estoupar a *Porta do Sol*.

Durante as Guerras Liberais, xuntouse ao partido liberal en 1828, durante a Belfastada, sendo sitiada por forzas realistas rendeuse despois de nove días. Só foi reconquistada polos liberais en 1830 co apoio do almirante inglés Charles Napier.

Considerada como a fortificación máis importante do Alto Minho, obxecto de diversas intervención de conservación e restauración ao longo do século XX, as estruturas que chegaron até os nosos días atópanse en bo estado de conservación, e están abertas á visita pública.

## Descrición 
Coa reconstrución das defensas que transformaron Valença nunha praza forte, a poboación ficou separada do río por unha rede de baluartes de cachotaría de granito e de patamais que se comunican entre si por medio de fosos e de pasaxes superiores.

Planimetricamente, a fortaleza, ao abrigo dun intricado conxunto de baluartes, revelíns e fosos, ficou dividida en dúas grandes áreas que se comunicaban pola chamada *Porta do Meio*: o sector Norte, que abrangue a antiga vila medieval, e o sector Sur, unha área menor e máis aberta: a chamada *Coroada*.

## Turismo 
Valença, por ser vila raiana, é dende finais do século XX un destino popular de turismo galego de feira e para a compra de diferentes artigos, salientando os téxtiles. As murallas de Valença agochan multitude de tendas (‘’lojas’’) de artigos para o lar, enxoval, así coma restaurantes e cafés, de moita sona tanto no Norte de Portugal coma no sur de Galiza.
## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GIL, Júlio; CABRITA, Augusto. *Os mais belos castelos e fortalezas de Portugal* (4ª ed.) Lisboa; São Paulo: Editorial Verbo, 1996. ISBN 972-22-1135-8

### Ligazóns externas 
* Inventário do Património Arquitectónico  (DGEMN)
* Instituto Português de Arqueologia