open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cristian Carracedo

**Cristian Carracedo García**, nado en L'Hospitalet de Llobregat o 30 de novembro de 1995, é un futbolista español que xoga como extremo dereito no Córdoba, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formado na canteira do CF Badalona, debutou co primeiro equipo n Segunda División B o 12 de outubro de 2013, nunha derrota ante o Valencia Mestalla.

No verán de 2015 asinou polo Mallorca B, da Terceira División. O 10 de setembro dese mesmo ano debutou co primeiro equipo do Mallorca nun partido da Copa do Rei ante o Huesca.

Despois de deixar as Illas Baleares, vestiu as camisetas do Cacereño, do San Fermín, do Écija, do Córdoba B, da UP Langreo, do Ceuta, do Prat, do Ejea e do Linares Deportivo.

En xuño de 2022 regresou a Córdoba para xogar desta vez no primeiro equipo do Córdoba. Contribuíu con 41 partidos e 2 goles ao ascenso do equipo á Segunda División durante a campaña 2023/24.

## Notas
Genaro Rodríguez

**Genaro Rodríguez Serrano**, nado en Gerena o 23 de marzo de 1998, é un futbolista español que xoga como defensa central e centrocampista no Córdoba, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formado na canteira do Sevilla, subiu ao Sevilla C no verán de 2017. O 25 de marzo do ano seguinte debutou co Sevilla Atlético na Segunda División, nun partido ante o Zaragoza na Romareda. A súa estrea co primeiro equipo produciuse o 12 de decembro de 2019, nunha derrota por 0-1 contra o APOEL, correspondente á Europa League.

O 5 de outubro de 2020 rescindiu o seu contrato co club andaluz e asinou polo Mirandés, de Segunda, no que xogou durante un ano, antes de fichar polo Málaga, da mesma categoría. Co club malacitano viviu un descenso a Primeira Federación e a continuación un ascenso de novo a Segunda na tempada 2023/24.

Tralo ascenso deixou Málaga e asinou como novo xogador do Córdoba CF, tamén ascendido á categoría de prata.

## Notas
Departamento de Cuvette

**Cuvette** é un departamento da República do Congo. Atópase na parte central do país e limita cos departamentos de Cuvette-Ouest, Likouala, Plateaux e Sangha. Internacionalmente, ten fronteira coa República Democrática do Congo. A súa capital é Owando. Destacan as cidades e vilas de Boundji, Makoua e Okoyo. En 2023 tiña 316&nbsp;599 habitantes.

## Divisións administrativas 
O departamento de Cuvette divídese en nove distritos e unha comuna:

### Distritos 
# Makoua
# Boundji
# Mossaka
# Loukoléla
# Oyo
# Ngoko
# Ntokou
# Tchikapika
# Bokoma

### Comunas 
# Comuna de Owando

## Notas
Dick Powell

**Richard Ewing Powell**, nado en Mountain View (Arkansas) o 14 de novembro de 1904 e finado nos Ánxeles (California) o 2 de xaneiro de 1963, foi un actor, cantante, produtor e director de cinema estadounidense.

## Traxectoria 
Powell estudou no Little Rock College (hoxe Universidade de Arkansas en Little Rock), antes de iniciar a súa carreira como cantante coa Charlie Davis Orchestra, con base en Indianapolis. Gravou varios discos con Davis e tamén pola súa propia conta coa discográfica Vocalion Records a finais da década de 1920. 

Powell marchou a Pittsburg, onde tivo un grande éxito local como mestre de cerimonias nos teatros Enright e Stanley. Continuou a interpretar o papel de mozo crooner en musicais como *42nd Street*, *Footlight Parade*, *Gold Diggers of 1933*, *Dames*, *Flirtation Walk* e *On the Avenue*, traballando adoito con Ruby Keeler e Joan Blondell.

Powell desexaba sobre todo ampliar o seu repertorio, mais Warner Bros. impedíallo. Finalmente, xa na década de 1940, e aceptando que os seus días de mozo romántico xa quedaran atrás, fixo presión para interpretar o protagonista de *Double Indemnity*, aínda que perdeu fronte a Fred MacMurray. O éxito de MacMurray, non obstante, aumentou a resolución de Powell de conseguir proxectos de maior envergadura, e en 1944 foi escollido para traballar na primeira parte dunha serie de filmes de cinema negro protagonizadas polo detective privado Philip Marlowe. Foi un dos moitos membros da rodaxe do filme *O conquistador* (1956) que faleceron de cancro. *O conquistador* filmouse en Utah, preto dun lugar no que se realizaron probas atómicas. Dick Powell foi incinerado e as súas cinzas depositadas no Columbarium of Honor no Forest Lawn Memorial Park de Glendale, California.

## Vida persoal 
Dick Powell estivo casado en tres ocasións:
# Con Mildred Maund, de 1925 a 1927.
# Coa actriz Joan Blondell. Casaron o 19 de setembro de 1936 e divorciáronse en 1944. Tiveron dous fillos, Ellen e Norman, este último adoptado do primeiro matrimonio de Joan.
# Coa actriz e cantante June Allyson. Casaron o 19 de agosto de 1945. O matrimonio durou ata o pasamento de Powell. Tiveron dous fillos, Pamela (adoptada) e Richard Powell, Jr.

## Filmografía 
### Como actor 
### Como director 
**Split Second* (1953)
**O conquistador* (1956)
*''You Can't Run Away from It* (1956)
**The Enemy Below* (1957)
**The Hunters'' (1958)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Dick Powell Photo Gallery
* Photographs and literature
* Cinderella's Boyfriend – 1934 article about Powell from *Radio Mirror*
* Aparicións en What's My Line?:
** 
** 
**
Powers Boothe

**Powers Allen Boothe**, nado o 1 de xuño de 1948 e finado o 14 de maio de 2017, foi un actor de cine e televisión estadounidense.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Fillo duns granxeiros de Snyder, Texas, recibiu o seu nome polo mellor amigo de seu pai, morto en combate durante a Segunda guerra mundial. Comezou a participar en obras de teatro no instituto, graduouse cun *Bachelor of Arts* na Southwest Texas State University e recibiu un *Master of Fine Arts* en interpretación na Southern Methodist University da University Park de Texas.

### Carreira 
Os seus papeis máis coñecidos inclúen a súa interpretación gañadora dun Emmy de Jim Jones en *Guyana Tragedy*, os seus papeis como detective na serie de televisión *Philip Marlowe* na década de 1980, Bill Markham o pai de Tommy/Tomme no filme *A selva esmeralda* de John Boorman (1985), Cy Tolliver en *Deadwood*, "Curly Bill" Brocious en *Tombstone, a lenda de Wyatt Eartp* (1993), Gideon Malick no Universo cinematográfico de Marvel, o vicepresidente e presidente Noah Daniels na serie *24*, Lamar Wyatt en *Nashville* e a voz de Gorilla Grodd no Universo Animado de DC.

### Pasamento 
Boothe morreu no seu sono na mañá do 14 de maio de 2017 por unha parada cardiopulmonar causada por un cancro de páncreas nos Ánxeles, California, aos 68 anos. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
* Biografía en HBO  Arquivada (*en inglés*)
Departamento de Bouenza

**Bouenza** (tamén escrito como *Buenza* ou *Bwenza*) é un departamento da República do Congo. Atópase na parte meridional do país e limita cos departamentos de Lékoumou, Niari e Pool. Internacionalmente, ten fronteira coa República Democrática do Congo. A súa capital é Madingou. Destacan as cidades e vilas de Loudima, Mouyondzi, Loutété e Nkayi. En 2023 tiña 363&nbsp;850 habitantes.

## Divisións administrativas 
O departamento de Bouenza divídese en dez distritos e dúas comunas:

### Distritos 
# Madingou
# Mouyondzi
# Boko-Songho
# Mfouati
# Loudima
# Kayes
# Kingoué
# Mabombo
# Tsiaki
# Yamba

### Comunas 
# Comuna de Nkayi 
# Comuna de Madingou

## Notas
Altura, Castelló

**Altura** é un concello español da provincia de Castelló, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca do Alto Palancia.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 3695 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Alto Palancia
* Provincia de Castelló
Bobbito García

**Roberto García**, nado en Harlem, Nova York o 25 de setembro de 1966, é un DJ, produtor musical e locutor de radio americano. de familia portorriqueña máis coñecido polos seu nomes artísticos **Bobbito García**, **DJ Cucumber Slice**, **Kool Bob Love** ou **Bobbito the Barber**. Acadou o éxito na súa cidade en 1990 tras un ano como bolseiro na discográfica Def Jam ao crear xunto a DJ Stretch Armstrong o programa de radio *The Stretch Armstrong and Bobbito Show*, unha emisión que se converteu nun programa de culto por ter sido a plataforma onde se deron a coñecer por primeira vez algúns dos rapeiros máis famosos do país : Jay-Z, The Notorious B.I.G., Nas, Wu-Tang Clan, Eminem ou Fugees. É coñecido polos seus éxitos "Rock Rubber 45s", "Que Bonita Bandera" e "Anna From Woohside (Beat Sute)". 

## Relación co baloncesto 
No ano 1987 García xogou un ano na liga profesional de baloncesto de Porto Rico, a BSN, no equipo Capitanes de Arecibo. Ao ano seguinte volveu aos Estados Unidos e creou unha revista cuadrimestral, chamada Bounce, a cal estivo en circulación por case dez anos, e que estaba adicada non só ao baloncesto da NBA, senón á cultura arredor do xogo en xeral: o streetball, as seleccións xuvenís, os mellores equipos de cada década, cómo replicar xogadas, etc. Estivo moi ligado desde entón á cultura do streetball, como xogador e como organizador e animador de torneos na rúa. No ano 2012 estreou como director, xunto co co-director Kevin Couliau, o documental ''Doin' It in the Park* polo que gravaron partidos de baloncesto urbano en 181 canchas de Nova York durante 75 días.

Participou, como comentarista, nos videoxogos de EA Sports adicados ao streetball NBA Street Vol.2 e NBA Street V3 e, como presentador do concurso de mates, tanto offline coma online, no xogo SEGA adicado ao baloncesto ESPN NBA 2K8.

García tamén é membro do grupo de breakdance Rock Steady Crew. Así mesmo escribiu o libro sobre Sneakers *Where'd You Get Those?: New York City's Sneaker Culture 1960–1987'' e colaborou no deseño das Adidas Superstar.

## Discografía 
* The Wonder of Stevie: Essential Compositions, Covers & Cookies - 2003 coa discográfica Harmless.

* Earthtones  - 2003 coa discográfica R2 Records.

* The Wonder of Stevie: Further Forays into the Stevie Songbook - 2004 coa discográfica Harmless.

* The Connection, Vol. 1 - 2009 coa discográfica R2 Records.

* No Requests - 2020 coa discográfica Uprising Records.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
*Anna From Woohside (Beat Sute) en Youtube · Stretch And Bobbito
Departamento de Kouilou

**Kouilou** (en ) é un departamento da República do Congo. Atópase na zona costeira do país e limita co departamentos de Niari e Pointe-Noire. Internacionalmente, ten fronteira con Gabón e a provincia angolana de Cabinda. En 2023 tiña 97&nbsp;362 habitantes e é o departamento menos poboado de todo o país. Dende 2011 a súa capital é Loango. Anteriormente a capital era Hinda.

*Kouilou* tamén é o nome dun río, o río Kouilou-Niari.

## Divisións administrativas 
O departamento de Kouilou divídese en seis distritos:

### Distritos 
# Hinda
# Madingo-Kayes
# Mvouti
# Kakamoeka
# Nzambi
# Loango

## Notas
Departamento de Plateaux

**Plateaux** é un departamento da República do Congo. Atópase na parte central do país e limita cos departamentos de Cuvette, Cuvette-Ouest, Lékoumou e Pool. Internacionalmente, ten fronteira coa República Democrática do Congo ao leste e con Gabón ao oeste. A súa capital é Djambala. Destacan as cidades e vilas de Gamboma e Lekana. En 2023 tiña 283&nbsp;421 habitantes.

## Divisións administrativas 
O departamento de Plateaux divídese en once distritos:

### Distritos 
# Djambala
# Lekana
# Gamboma
# Abala
# Allembé
# Makotimpoko
# Mbon
# Mpouya
# Ngo
# Ollombo
# Ongogni

## Notas
Fatana Ishaq Gailani

**Fatana Ishaq Gailani**, nada en 1954, é unha activista afgá en favor dos dereitos humanos, especialmente dos dereitos das mulleres.

## Traxectoria 
Gailani residiu nun campo de refuxiados de Paquistán desde 1978, primeiro pola súa oposición ao goberno comunista e posteriormente ao talibán. En 1993 creou o Consello de Mulleres Afgás, polo que recibiu diversas ameazas de morte por parte do réxime talibán. O consello ten como obxectivo principal proporcionar medios educativos e sanitarios aos nenos, nenas e mulleres afgás nos campos de refuxiados, informando as mulleres sobre os seus dereitos no marco das tradicións culturais e relixiosas do seu país.

En 1998 foi galardoada co Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional xunto con Fatiha Boudiaf, Rigoberta Menchú, Somaly Mam, Emma Bonino, Graça Machel e Olayinka Koso-Thomas polo "seu traballo en defensa e pola dignidade da muller".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fundación Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional, Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional 1998
Departamento de Cuvette-Ouest

**Cuvette-Ouest** é un departamento da República do Congo. Atópase na parte máis occidental do país e é o terceiro departamento menos poboado. Limita cos departamentos de Cuvette, Sangha e Plateaux. Internacionalmente tamén ten fronteira con Gabón. A súa capital é Ewo. Outra cidade importante é Kelle. En 2023 tiña 119&nbsp;328 habitantes.

Cuvette-Ouest foi foco de catro epidemias do virus Ebola, especialmente na vila de Etoumbi.

## Divisións administrativas 
O departamento de Cuvette-Ouest divídese en seis distritos e unha comuna:

### Distritos 
# Ewo
# Kelle
# Mbomo
# Okoyo
# Etoumbi
# Mbama

### Comunas 
# Comuna de Ewo

## Notas
Departamento de Niari

**Niari** (tamén escrito como *Niadi*) é un departamento da República do Congo. Atópase na parte occidental do país e limita cos departamentos de Bouenza, Kouilou e Lékoumou. Internacionalmente, ten fronteira coa República Democrática do Congo, con Gabón e coa provincia angolana de Cabinda. A súa capital é Dolisie. En 2023 tiña 334&nbsp;863 habitantes.

## Divisións administrativas 
Trala reorganización territorial de 2012, o departamento de Niari divídese en catorce distritos e dúas comunas que non pertencen a ningún distrito:

### Distritos 
# Louvakou
# Kibangou
# Divénié
# Mayoko
# Kimongo 
# Moutamba
# Banda
# Londéla–Kayes
# Makabana
# Mbinda
# Moungoundou-sud 
# Nyanga
# Moungoundou-nord
# Yaya

### Comunas 
# Dolisie
# Mossendjo

## Notas
Banteay Srei

**Banteay Srei** (en ) é un templo camboxano do século X dedicado aos deuses hinús Shiva e Parvati. Situado na zona de Angkor, atópase preto do outeiro de Phnom Dei, 25 km ao nordeste do grupo principal de templos que antes pertenceu ás capitais medievais de Yaśodharapura e Angkor Thom. Banteay Srei está construído en gran parte con arenito vermello, un material que se presta ás elaboradas esculturas decorativas na parede que aínda se poden observar hoxe en día. Os propios edificios en si son en miniatura, algo infrecuente cando se miden polos estándares da construción angkoriana. Estes factores fixeron que o templo fose moi popular entre os turistas e que fose amplamente eloxiado como a xoia da arte khmer.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Cœdès, George / Dupont, Pierre: «Les stèles de Sdŏk Kăk Thoṃ, Phnoṃ Sandak et Práḥ Vihằr», BEFEO XLIII, 1943, pp.&nbsp;56–154.
* Finot, Louis / Parmentier, Henri / Goloubew, Victor: *Le temple d’Īçvarapura*, París: G. Vanoest, 1926 (Mémoires archéologiques I).
* 
* Glaize, Maurice (2003 edition of an English translation of the 1993 French fourth edition).  The Monuments of the Angkor Group. Consultado o 14 de xullo de 2005.
* Higham, Charles (2001). *The Civilization of Angkor*. Phoenix. .
* *Inscriptions du Cambodge* Éditées et traduites par G[eorge] Cœdès. Vol. I, Hanoi, 1937.
* Jessup, Helen Ibbetson (2004).  *Art & Architecture of Cambodia*. Thames & Hudson. pp.&nbsp;99–104.
* Polkinghorne, Martin (2008). *Khmer decorative lintels and the allocation of artistic labour*, in Arts Asiatiques 63: 21–35.  
* Roveda, Vittorio (1997). *Khmer Mythology: Secrets of Angkor*. New York: Weatherhill (this work should be used with caution. While it is thorough in its treatment of Angkorian representational art, and contains many useful photographs, it is sometimes inaccurate in its characterization of the underlying Indian myths, and does not reflect a thorough investigation of sources for those myths).
La Enseñanza Moderna

***La Enseñanza Moderna*** foi un periódico editado en Lugo entre 1901 e 1903.

## Historia e características 
Subtitulado *Revista decenal*, apareceu en agosto de 1901. Entre os seus colaboradores figuraron Lois Tobío Campos, Ángel Castro, José Lema Albán, Juan Ramón Somoza, Manuel Yubero, Pedro Méndez Vivero, J. Silva Díaz, Eusebio Blasco, Magdalena Refojo Pereiro, Vicente Millán Yus, Andrés Manjón, Melitón Escamilla, Juan de Dios, Ezequiel Solana e Francisco Giner. O último número coñecido é o 15, aparecido en maio de 1903.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Lugo
La Jana

**La Jana** é un concello español da provincia de Castelló, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca do Baix Maestrat.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 678 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Baix Maestrat
* Provincia de Castelló
Nixe

[miniatura|364x364px| As Nix, *Ladies of the River* e [Sigurd, de Arthur Rackham]]
As **nixes** ou **nixias**, coñecidas como **neck** en inglés, **nix** e **nixe** en alemán, en nórdico antigo **nykr**, en noruegués **nøkk***,* en sueco **näck** e en danés **nøkken**, fan referencia aos espíritos acuáticos do folclore alemán e escandinavo, que poden cambiar de forma. O seu sexo, nomes e transformacións como diferentes animais varían xeograficamente. A nixe ou nixie alemá é unha serea fluvial, de sexo feminino.

O nome está relacionado co termo anglosaxón *nicor* e o antigo alto alemán *nihus*, ambos designando un tipo de demo acuático. Tamén o nome deriva do alemán *nikwus ou *nikwis(i).
[miniatura|245x245px| En [Noruega, *Nøkken* é a máis famosa das Nix.]]
Os nórdicos *nykr*, nøkk, *nøkken* e *näcken* son espíritos que habitaban a auga de ríos e lagos. As historias sobre nøkken adoitan estar moi relacionadas coas historias sobre outros seres sobrenaturais e mitolóxicos que viven na auga. Aegir non lles permitiu entrar no mar. Os ou as **nixes** son extremadamente temperamentais: ás veces meten os peixes nas redes dos pescadores, ás veces viran os seus barcos ou mesmo os afogan nas xeadas augas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mitoloxía nórdica
* Mitoloxía xermánica
* Kelpie
* Serea
* Tritón
Baix Segura

O **Baix Segura** (cooficialmente en ) é unha comarca situada no sur da provincia de Alacant, no límite coa Rexión de Murcia. A súa capital e cidade máis importante historicamente é Orihuela, cidade que se atopa na chaira dentro do meirande concello da comarca e segundo en poboación, con 77&nbsp;414 habitantes (INE 2019). A cidade de Torrevieja, situada na costa, é a primeira en poboación con 83&nbsp;337 habitantes (INE 2019). A comarca componse de 27 concellos repartidos en dous partidos xudiciais: Orihuela e Torrevieja.

A lingua predominante na comarca é o castelán.

## Xeografía 
O relevo da comarca é unha chaira do curso baixo do río Segura, cuxo uso é a agricultura de regadío, principalmente hortas, o que contrasta coa aridez da zona montañosa onde se cultiva o cultivo de secaño. A ambos os dous lados da súa desembocadura, a comarca ábrese ao mar, á Costa Blanca.

## Concellos 
## Notas
Praza de touros de Melilla

A **praza de touros de Melilla**, tamén coñecida como **mesquita da praza de touros,** é unha praza de touros de Melilla, España. É unha das nove prazas de touros de África, xunto con Tánxer, Luanda, Orà, Uchda, Vila Sanjurjo e Maputo, e é a única activa no continente. De estilo neobarroco, está situada no expansión modernista, que forma parte do Conxunto Histórico-Artístico da Cidade de Melilla, Ben de Interese Cultural.

## Historia 
Construída en estilo neobarroco nos terreos do desmantelado outeiro de San Lorenzo, onde a principios do século XX apareceu unha necrópole datada entre os séculos I e II, segundo o proxecto do equipo de arquitectos dirixido por Alejandro Blond Gonzaléz e integrado tamén por Manuel Sainz de Vicuña, Federico Faci, Jenaro Cristos e José Varela entre o 17 de xaneiro de 1946, ano no que traballou no praza, e o 6 de setembro de 1947, data da súa inauguración. A praza foi bendicida polo vigairo eclesiástico Carrasco, co comandante xeral de Melilla Rada e o alcalde Fernando Álvarez Claro o día da súa inauguración. O primeiro encerro celebrouse o 8 de setembro de 1946 e a inauguración oficial tivo lugar un ano despois, o 6 de setembro de 1947, coa presenza do Alto Comisionado de España en Marrocos, o tenente xeneral José Enrique Varela Iglesias. Para este acto deuse a coñecer nos carteis a Gitanillo de Triana, Manuel Rodríguez Manolete e Pepín Martín Vázquez e touros da gandería Santa Coloma-Joaquín Buendía. Manolete, con todo, non chegou a actuar en Melilla pola súa morte na praza de touros de Linares uns días antes, o 28 de agosto. Tamén foi despedido o toureiro Pepín Martín Vázquez. Por iso, anunciouse entón o cartel inaugural con Domingo Ortega, Gitanillo de Triana, Luis Miguel Dominguín e Agustín Parra *Parrita*. Os primeiros trofeos entregados na praza foron en Domingo Ortega conseguido que para o seu traballo obtivo dúas orellas, un rabo e unha pata; Dominguín conseguiu dúas orellas e rabo con dúas voltas na area no seu primeiro touro, pero foi colleitado ao sete da tarde, sendo o primeiro espada ferido na praza africana.

Nas festas patronais de 1949, o crego Fernández bendiciu a súa capela, coa imaxe da Virxe do Perpetuo Socorro. O xornalista taurino Gregorio Corrochano chamouno como a *Mesquita do Toureo*.

Ficheiro:La_Mezquita_del_Toreo.jpg|ligazón=Fitxer:La_Mezquita_del_Toreo.jpg
Ficheiro:Plaza_de_toros_de_Melilla,_Nevada_del_2005_(7)_(7085324409).jpg|
Ficheiro:Fachada_de_la_Plaza_de_Toros_de_Melilla.jpg|
Ficheiro:Plaza_de_Toros_de_Melilla_31.jpg|
Ficheiro:Plaza_de_toros_de_Melilla_(4956255397).jpg|

## Descrición 
Está construída con pedra local e ladrillo para os muros de carga e vigas de ferro e tella vermella para a cuberta. É de planta circular, cun só anel en dúas plantas e tres entradas monumentais, ás que se accede despois de subir unhas escaleiras ou ramplas para superar o desnivel. Ten unha capacidade de 8.000 espectadores e está clasificada como de segunda categoría.

## Notas
Camp de Morvedre

O **Camp de Morvedre** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. Atópase no norte da provincia de Valencia, con capital en Sagunto. O seu nome fai referencia ao antigo nome de Sagunto, *Morvedre* que tivo até o século XIX.

## Toponimia 
O nome de Morvedre provén do latín *Murus Veteris* ("muro vello"), aludindo á antigüidade da área de Morvedre (nome das ruínas romanas de Sagunto até o século XIX e das súas murallas defensivas.

## Concellos 
Os datos básicos dos 16 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2023 son:

## Notas
María Xosé Ares

**María Xosé Ares Rodríguez**, nada en Lugo en 1963, é unha artista, arquitecta e docente galega.

## Traxectoria 
Licenciouse en arquitectura técnica en 1987 na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, entón adscrita á Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como docente na Mariña de Lugo. En 1993 marchou ás Rías Baixas, onde en 1998, licenciouse en Belas Artes por pintura na Universidade de Vigo na facultade de Belas Artes de Pontevedra.
* *AS OUTRAS CIDADES*. Casa de Galicia, Madrid. (2006)
* *FERIDAS*. UNICEPE. Porto, Portugal. (2021)

### Exposicións colectivas 
* Lugonova 90. Cervo, Lugo. (1990)
* Lugonova 92. Cervo, Lugo. (1992)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (1996)
* 1ª Convocatoria de Pintura Comarca do Sar para Novos Valores. Padrón, A Coruña.
* Novos Valores 98. Deputación de Pontevedra. (1998)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (1999)
* 1º Concurso Exposición de Pintura. Asociación Artística Cultural de Pontevedra. Auditorio Caixa de Pontevedra. Arte no Morrazo. Cangas. Pontevedra. (2000)
* Identidades Feridas. Fundación Laxeiro. Casa das Artes. Vigo. (2001)
* I Salón de Primavera. Galería Arga. Moaña. (2002)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. 
* Dez anos de Arte no Morrazo. Auditorio de Cangas. 
* Holland Art Fair. La Haya. Holanda. (Galería Gaudí). (2006)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (2007)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (2008)
* Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (2012)
* *CREAMOS(NÓS)*. Auditorio de Cangas, Pontevedra. (2013)
* Arte no Queimado. Auditorio Mar de Vigo. (2018)

## Premios 
* 1º Premio Pintura. Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (1996)
* Mención de Honra. Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (2007)
* Mención de Honra. Arte no Morrazo. Cangas, Pontevedra. (2012)

## Notas
Canas ao vento

***Canas ao vento*** () é unha novela de Grazia Deledda. Foi publicada por primeira vez entre o 12 de xaneiro e o 27 de abril de 1913 na revista ''L'Illustrazione Italiana*; uns meses máis tarde, saíu do prelo a obra completa, na editorial Treves de Milán. Trátase do libro máis coñecido da escritora sarda, gañadora do premio Nobel de Literatura en 1926.

Foi editada en galego por Irmás Cartoné, cunha tradución de María Alonso Seisdedos.

## Título 
O título da obra alude ao tema da fraxilidade humana e a dor da existencia. Neste sentido oriéntanse as reflexións e a fantasía do seu protagonista, unha persoa primitiva e simple, moi semellante ao "pastor errante de Asia" leopardiano ou a un dos "humildes" de Manzoni. A similitude das canas e a vida do home procede doutro texto de Deledda, *Elias Portolu'' (1903):

Esta metáfora aparece xa na literatura anterior, especialmente nunha pasaxe do francés Blaise Pascal:

## Sinopse 
Nunha vila de Sardeña chamada Galtelli, non lonxe da desembocadura do río Cedrino (na costa do mar Tirreno), vive unha familia nobre, os Pintor (unha parella e as súas catro fillas). O pai, don Zame, é descrito coma un home violento coma o mesmo demo, orgulloso e arrogante, moi preocupado pola honra familiar na localidade. A súa muller e as súas fillas, dedicadas ao traballo no fogar, non poden saír nunca da casa. Lia, a única filla en quebrantar esta norma, fuxe cara a península itálica, chegando a Civitavecchia. Alí, casa e ten un fillo, mais acaba finando. Desfeito polo escándalo, o pai tolea e aparece morto na entrada da vila. A dúbida sobre se se trata dunha traxedia ou un asasinato constitúe o fondo da historia, que comeza coa chegada do fillo de Lia, Giacinto, á casa dos Pintor.

## Temas 
A novela reflexiona sobre temas como a pobreza, a honra ou a superstición. A Sardeña de comezos do século XX é descrita como unha sociedade aparentemente estática, suxeita a tradicións milenarias, mais que tamén avanza cara ao progreso tecnolóxico e industrial. A diferenza doutros escritores da súa época, Deledda presta atención ao aspecto cultural do progreso, capturando o sentido profundo e perturbador dos cambios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Álex Sancris

**Alejandro San Cristóbal Sánchez**, máis coñecido como **Álex Sancris**, nado en Madrid o 18 de xaneiro de 1997, é un futbolista español que xoga principalmente como extremo dereito no Burgos CF, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista nas canteiras do Getafe e do Trival Valderas. Na tempada 2016/17 debutou co primeiro equipo deste último na Terceira División, converténdose na seguinte campaña nun titular habitual.

En xullo de 2018 asinou un contrato co Leganés B, co que xogou tres anos en Terceira e un ano en Segunda Federación, despois de capitanear o equipo ao ascenso en 2021. 

No verán de 2022 fichou polo Linares Deportivo, da Primeira Federación. Titular indiscutible do equipo, disputou 40 partidos nos que anotou catro goles e repartiu 10 asistencias, rematando a liga a un punto dos postos de promoción.

Para a tempada 2023/24 asinou polo Burgos CF, da Segunda División. Debutou na categoría de prata o 13 de agosto, entrando como substituto de Miki Muñoz na segunda metade dun empate 1-1 na casa ante o Huesca.

## Notas
Franz Josef de Hohenlohe-Schillingsfürst

**Franz Josef de Hohenlohe-Schillingsfürst**, nado o 6 de xuño de 1894 en Graz e finado o 3 de xaneiro de 1970 en Schillingsfürst, foi un nobre e xenealoxista alemán que fundou a *Genealogische Handbuch des in Bayern immatrikulierten Adels* e publicou varios tratados xenealóxicos. Despois da morte do seu pai, foi xefe da Casa de Hohenlohe-Schillingsfürst de 1940 a 1970 e dende entón utilizou o título de **Príncipe de Hohenlohe-Schillingsfürst**.

## Traxectoria 
Era fillo do príncipe  Moritz de Hohenlohe-Schillingsfürst (1862–1940). Pasou a súa mocidade en Altaussee na rexión de Salzkammergut. O 17 de novembro de 1924 casou coa princesa Aglae de Schönburg-Hartenstein (1891–1965) en Viena e logo aveciñouse en Schillingsfürst. En 1940 sucedeu ao seu falecido pai na xestión do castelo de Schillingsfürst e demais propiedades. Durante a guerra as SS incautáronlle o castelo, e o cuartel xeral da XIII SS-Armeekorps instalouse alí, aínda que os Hohenlohe-Schillingfürst puideron permanecer no castelo. Logo da guerra volveu á súa xestión. Dende 1960 foi o xefe da casa de Hohenlohe.
miniatura|esquerda|Castelo de Schillingfürst, residencia oficial dos príncipes de Hohenlohe-Schillingsfürst

## Obra 
Interesouse pola xenealoxía dende cedo. A súa primeira publicación exhaustiva foi o *Ahnentafel des Fürsten Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst*, publicado en 1937, e un pouco máis tarde saíu *Ahnentafel des Kais. russ. Generalfeldmarschalls Ludwig Adolf Peter Graf zu Sayn-Wittgenstein*, ao que lle seguiu en 1940 *1358 Nachfahren des Malers Peter Paul Rubens*. A súa última obra importante foi *Monarchen – Edelleute – Bürger. Die Nachfahren des Fürsten Karl Ludwig de Hohenlohe-Langenburg* en 1952, que vai moito máis alá dun traballo puramente xenealóxico e mostra como a perda do trono e das profesións civís provocou un cambio na elección dos socios dos antigos rexedores.

Na primavera de 1945 sucedeu ao falecido Karl von Aretin á fronte do Fortführung der bayerischen Adelsmatrikel. A falta dunha publicación xenealóxica alemá, logo da desaparición do *Gothaischer Hofkalender* por mor da guerra en 1944, levouno á fundación do *Genealogischen Handbuchs des in Bayern immatrikulierten Adels*, que apareceu a partir de 1950. Ademais da continuidade dos rexistros, a publicación tamén tiña como obxectivo reunir as familias nobres, que estaban dispersas tras a guerra. A partir do segundo volume de 1951, o xenealoxista Gerhart Nebinger contribuíu ao manual da nobreza. Hohenlohe-Schillingsfürst publicou el mesmo os cinco primeiros volumes antes da *Vereinigung des Adels in Bayern* facerse cargo da publicación a partir do volume VI.

## Notas
Florian Miguel

**Florian Miguel**, nado en Bruges (Xironda) o 1 de setembro de 1996, é un futbolista francés que xoga como lateral esquerdo no Burgos, da Segunda División.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Tours FC, debutando co primeiro equipo na Ligue 2 en 2015. En 2018 fichou polo Nîmes Olympique, da Ligue 1, onde xogou durante tres campañas, antes de fichar en 2018 polo Huesca. Na tempada 2023/24 militou no Oud-Heverlee Leuven belga, antes de volver en xullo de 2024 a España para fichar polo Burgos, da Segunda División.

## Notas
Miguel Sesma Espinosa

**Miguel Sesma Espinosa**, nado en Logroño o 31 de xaneiro de 1995, é un árbitro de fútbol español, que milita na Segunda División.

## Traxectoria 
Tras pasar catro anos na Segunda División B, en 2021 pasou a arbitrar na nova Primeira Federación, na que militou durante dous anos. En 2023 conseguiu o ascenso á Segunda División.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do árbitro en BDFutbol .
Estadio Nacional de Ombaka

O **Estadio Nacional de Ombaka** é un estadio multiusos situado en Benguela, Angola. Completado en 2010, úsase principalmente para partidos de fútbol, actuando nel como local o Nacional de Benguela. Acolleu algúns partidos da Copa de África de Nacións de 2010. O estadio ten capacidade para 35.000 espectadores.
Xeso (construción)

miniatura|Nena xogando con xeso
O **xeso** (do grego: *gypsos)* é un mineral aglomerante producido a partir do quecemento da xipsita, un mineral abundante na natureza, e posterior redución a po da mesma. Está composto principalmente por sulfato de calcio dihidratado (CaSO4·2H2O) e polo hemidrato obtido pola calcinación dese (CaSO4·0,5H2O). Atópase en case todo o mundo. A súa cor en xeral é branca, mais as impurezas poden darlle tons cinza, amarelos, rosados ou castaños.

O xeso cristaliza no sistema monoclínico, formando cristais de espesuras variadas chamados de selenita. Pode atoparse tamén en forma de agregados granulares chamados alabastro ou en veos fibrosos con brillo sedoso chamados espato de Islandia.

## Mineraloxía 
miniatura|Xeso sendo extraído do subsolo
O xeso é unha rocha sulfetada, con fórmula química Ca[SO4]•2H2O. Como mineral cristaliza no sistema monoclínico, cun hábito prismático, en que por veces, aparecen cristais de hábito tabular. Ocasionalmente posúe maclas en ferro de lanza e/ou en cola de andoriña. A xipsita é un material granular, por veces fino, en forma de macizo. Posúe cores variábeis como o branco, cinza, verde ou incoloro. As cores débense con frecuencia á presenza de impurezas que lle están asociadas, como a calcita, dolomita, pirita, óxidos de ferro, arxilas, barita, anhidrita e cuarzo secundario. O seu brillo pode ser vítreo, anacarado ou sedoso. É frecuentemente translúcido. O xeso posúe unha dureza de 2 e unha densidade que vai do 2,3 a 2,4. Pode posuír clivaxes e a súa risca é de cor branca. A súa cor de florescencia é verde.

O xeso pode aparecer en diversas variedades, como:
*Xipsita: é das variedades máis abundantes de xeso. Transfórmase en anhidrita (variedade deshidratada de xeso) se as condicións de calor, presión e presenza de auga varían.
*Anhidrita: fórmase como mineral primario en *sabkhas* ou en bacías profundas. O termo está moi asociado á xipsita porque a única diferenza entre eles son as moléculas de auga. A anhidrita ten maior densidade que a xipsita, mais ten menor porosidade.
*Selenita: é un mineral de xeso macrocristalino, incoloro, hialino e euédrico. Atópase moitas veces preenchendo fendas en rochas.
*Alabastro: o alabastro é unha variedade de xeso que lembra o mármore, sendo macizo, microgranular e translúcido. As súas cores dependen das impurezas que contén. Aparece con frecuencia en zonas de grandes depósitos de xeso.
*Espato: o espato é acetinado, fibroso e posúe un brillo sedoso. Este material en forma de agulla deposítase en fracturas e ao longo de planos de estratificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*GALOPIM DE CARVALHO, A.M., Introdução ao estudo dos minerais, Âncora Editora, Lisboa, 2002
*GROVES, A.W., Gypsum and anhydrite, Her majesty´s stationery office, Londres, 1958
Quartell

**Quartell** é un concello español da provincia de Valencia, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca do Camp de Morvedre.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 1.672 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Camp de Morvedre
* Provincia de Valencia
Anxo da garda

miniatura|380x380px|*Anxo da garda* (1656), óleo de Pietro da Cortona.
Un **anxo da garda** ou **anxo custodio** é, segundo a crenza de varias relixións, un tipo de anxo asignado para protexer, gardar e guiar unha persoa, grupo ou nación en particular durante a súa existencia na terra. A crenza en seres tutelares pódese rastrexar ao longo de toda a Antigüidade. A idea de anxos protexendo ás persoas xogou un papel importante no xudaísmo antigo. No cristianismo, a xerarquía dos anxos foi amplamente desenvolvida no século V por Pseudo Dionisio Areopagita. A teoloxía dos anxos e os espíritos tutelares sufriu moitos cambios dende o século V. A crenza é que os anxos gardiáns serven para protexer a calquera persoa á que Deus os asigna.

A idea dun anxo gardián é central no libro do século XV  "O libro da maxia sacra de Abramelin o mago" (*The Book of the Sacred Magic of Abramelin the Mage*), de Abraham de Worms, un cabalista alemán. En 1897, este libro foi traducido ao inglés por Samuel Liddell MacGregor Mathers (1854-1918), cofundador da Orde Hermética da Aurora Dourada, quen chamou ao anxo da garda o Santo Anxo Gardián.

## No zoroastrismo 
[dereita|miniatura|Unha representación gráfica dun *faravahar* similar a un tallado en [Persépole.]]
No zoroastrismo existe a figura do fravashi (en avéstico: *fravaṣ̌i*), tamén coñecido como *Arda Fravaš* ("Santos Anxos Gardiáns"). O *fravashi* é o termo avéstico para o concepto zoroástrico de espírito persoal dun individuo, xa sexa morto, vivo ou aínda non nado. O *fravashi* dun individuo envía o *urvan* (a miúdo traducido como "alma") ao mundo material para librar a batalla do ben contra o mal. Na mañá do cuarto día despois da morte, o *urvan* regresa ao seu *fravashi*, onde se recompilan as súas experiencias no mundo material para axudar á próxima xeración na súa loita entre o ben e o mal. Cada persoa está acompañada dun anxo da garda, que actúa como guía durante toda a vida. Orixinalmente patrullaban os límites das murallas do ceo, mais ofrécense como voluntarios para descender á terra e apoiar ás persoas até o final dos seus días. Aínda que non hai unha descrición física dun *fravashi* no Avesta, comunmente crese que o *faravahar*, un dos símbolos máis coñecidos do zoroastrismo, é a representación dun.

## No xudaísmo 
No xudaísmo, cada crente tería un anxo da garda.

## Notas
Canal de Navarrés

**Canal de Navarrés** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. Atópase ao suroeste da provincia de Valencia. Como produtos autóctonos salientan o cultivo do tabaco co que se fabrican artesanalmente os puros caliqueños e tamén as oliveiras, que producen un excelente aceite.

## Concellos 
Os datos básicos dos 8 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2023 son:

## Notas
Comtat

O **Comtat** é unha comarca da Comunidade Valenciana, en España. Atópase na zona máis setentrional da provincia de Alacant. A súa capital tradicional é a localidade de Cocentaina.

## Concellos 
Os datos básicos dos 24 concellos coas cifras de poboación do padrón municipal de 2022 son:

## Notas
Cidre

**Cidre** é un nome propio masculino galego. A súa orixe é o grego "Isídoros", que quere dicir ‘don da deusa Isis’. En galego tamén ten as variantes **Sidre**, **Sidro** ou **Isidro**.

En xaneiro de 2023 existían 17 varóns en Galicia co nome Cidre, cunha media de idade de 12,7 anos, e 779 co nome Isidro, cunha media de idade de 59,1 anos. Non hai persoas rexistradas coas variantes Sidre ou Sidro.

## Cidre noutras linguas 
* Alemán: Isidor/Isidora
* Aragonés: Isidro
* Asturiano: Sidro
* Catalán: Isidre
* Castelán: Isidro
* Éuscaro: Isidor/Isidro
* Francés: Isidore
* Inglés: Isidore
* Italiano: Isidoro
* Portugués: Isidro
* Ruso: Isidor

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sidro Labrego
* Lista de nomes masculinos en galego
* Lista de nomes masculinos galegos máis comúns
### Ligazóns externas 
* Guía de nomes galegos. Nomes masculinos Real Academia Galega
Tall Dwarfs

**Tall Dwarfs** é unha banda de rock de Nova Zelandia formada no ano 1981 por Chris Knox e Alec Bathgate, que foi unha das pioneiras do xénero lo-fi da música rock. Os dous levaban tocando xuntos dende 1977, primeiro en The Enemy e despois en Toy Love.

A banda non ten batería, pero usa obxectos domésticos e palmadas para actuar como percusión. Os dous membros poden tocar a guitarra, aparecendo habitualmente guitarra de 12 cordas e baixo nas súas gravacións. Tamén poden tocar o órgano, instrumento que usaron nalgunhas das súas cancións. Tamén usan con frecuencia o Casiotone, especialmente ao vivo.

A súa estrea foi o EP *Three Songs* (1981), e durante moitos anos só publicaron EPs. *Weeville* (1990) foi o seu primeiro álbum. As respostas viñeron de moitos países diferentes e utilizáronse para o seguinte álbum, *Stumpy* (1997). Este álbum foi acreditado a "International Tall Dwarfs."

Entre os artistas que afirmaron estar influenciadas polos Tall Dwarfs inclúense Guided by Voices, Jay Reatard, e Olivia Tremor Control.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp do grupo
José Pallares Taboada

**José Pallares Taboada**, finado en Coles o 25 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Membro dun destacamento da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia mandado por Máximo Nóvoa Barreiros que operaba ao nordeste de Ourense. Foi asasinado o 25 de novembro de 1948 nunha cova preto de Coles xunto con Máximo Nóvoa Barreiros.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Potencia de primo

En matemáticas, unha **potencia de primo** é un enteiro positivo que é unha potencia enteira positiva dun único número primo. Por exemplo: ,  e  son potencias de primo, mentres que ,  e  non o son.

A secuencia de potencias de primo comeza:2, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 11, 13, 16, 17, 19, 23, 25, 27, 29, 31, 32, 37, 41, 43, 47, 49, 53, 59, 61, 64, 67, 71, 73, 79, 81, 83, 89, 97, 101, 103, 107, 109, 113, 121, 125, ….

As potencias de primo son aqueles enteiros positivos que son divisíbeis por exactamente un número primo; en particular, o número 1 non é unha potencia de primo. As potencias de primo tamén se denominan **números primarios**, como na descomposición primaria.

## Propiedades 
### Propiedades alxébricas 
As potencias de primo son potencias de números primos. Toda potencia de primo (agás as potencias de 2 maiores que 4) ten unha raíz primitiva; así, o grupo multiplicativo de números enteiros módulo *p**n* (é dicir, o grupo de unidades do anel **Z**/*p**n***Z** ) é cíclico.

O número de elementos dun corpo finito é sempre unha potencia de primo e, viceversa, cada potencia de primo ocorre como o número de elementos nalgún corpo finito (que é único ata isomorfismo).

### Propiedades combinatorias 
Unha propiedade das potencias de primo que se usa con frecuencia na teoría analítica de números é que o conxunto de potencias de primo que non son primos é un conxunto pequeno no sentido de que a suma infinita dos seus recíprocos converxe, aínda que os primos son un conxunto grande.

### Propiedades de divisibilidade 
A función totiente (*φ*) e as funcións sigma (*σ*0) e (*σ*1) dunha potencia de primo calcúlanse mediante as fórmulas

: \varphi(p^n) = p^{n-1} \varphi(p) = p^{n-1} (p - 1) = p^n - p^{n-1} = p^n \left(1 - \frac{1}{p}\right),
: \sigma_0(p^n) = \sum_{j=0}^{n} p^{0\cdot j} = \sum_{j=0}^{n} 1 = n+1,
: \sigma_1(p^n) = \sum_{j=0}^{n} p^{1\cdot j} = \sum_{j=0}^{n} p^{j} = \frac{p^{n+1} - 1}{p - 1}.

Todas as potencias de primo son números deficientes. Unha potencia de primo *pn* é un *n*-case primo . Non se sabe se unha potencia de primo *pn* pode ser membro dunha parella amigábel. Se hai tal número, entón *pn* debe ser maior que 101500 e *n* debe ser maior que 1400.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Jones, Gareth A. and Jones, J. Mary (1998) *Elementary Number Theory* Springer-Verlag London 

### Outros artigos 
* Semiprimo.
* Case primo.
* Potencia perfecta.
Babieca

[miniatura|Monumento ao Cid Campeador, en [Burgos.]]
**Babieca** foi o lendario cabalo que as fontes literarias, a partir do *Cantar de mio Cid* (escrito contra o ano 1200), e a tradición posterior, atribúen ao nobre castelán Rodrigo Díaz de Vivar, coñecido como O Cid Campeador, quen chegou a dominar practicamente todo o leste da península ibérica a finais do século XI.

## Babieca nas fontes literarias 
Antes de aparecer no *Cantar de mio Cid*, o cabalo do Cid estaba caracterizado sen nome no *Carmen Campidoctoris* (composto c. 1190) como un cabalo norteafricano comprado por mil dinares, de grande axilidade e velocidade, algo especialmente valorado nos cabalos de guerra, que eran robustos, pesados e relativamente lentos. 

Porén, no mesmo *Cantar*, Babieca é presentado como un trofeo de guerra que as posteriores prosificacións cronísticas do poema atribúen concretamente á vitoria sobre o rei da Taifa de Sevilla, relatada pouco antes no poema.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Escobar, Ángel e Alberto Montaner, *Carmen Campidoctoris o Poema latino del Campeador*, Madrid, Sociedad Estatal España Nuevo Milenio, 2001. ISBN 978-84-95486-20-2
*Montaner Frutos, A., (ed. lit.), *Cantar de mio Cid*, Barcelona, Crítica, 2000. ISBN 84-8432-121-5.
*
Benlloc

**Benlloc** é un concello español da provincia de Castelló, na comunidade autónoma da Comunidade Valenciana. O termo municipal atópase na comarca da Plana Alta.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2023 tiña unha poboación de 1.108 habitantes.

## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Plana Alta
* Provincia de Castelló
María Sanjurjo

**María Sanjurjo Riquelme**, nada na Coruña o 1 de agosto de 2000, é unha xogadora de hóckey a patíns galega.

## Traxectoria 
Formouse como xogadora de hóckey a patíns na canteira do Dominicos, antes de recalar no Liceo, co que debutou na OK Liga aos 17 anos. No verán de 2018 fichou polo Telecable Hockey Club, co que competiu durante tres tempadas, gañando unha Copa da Raíña (2019)  e acadando unha final da da Copa Intercontinental. En xuño de 2021 regresou ao Liceo coruñés, no que xogou durante os seguintes dous anos, antes de asinar como nova xogadora do Club Patí Fraga. Co club catalán gañou a Liga de Campións na tempada 2023/24. 

### Selección española 
Internacional coa selección española desde 2019, conquistou con esta dous Campionatos do Mundo (2019 e 2024). En 2023 foi convocada para o Campionato de Europa, pero non puido disputar o torneo ao romper o ligamento anterior do xeonllo dereito. Si puido participar dous anos despois, conquistando o título tras derrotar na final á selección portuguesa. 

## Notas
Jacobo Copa

**Jacobo Copa Chas**, nado na Coruña o 15 de febreiro de 2006, é un xogador de hóckey a patíns galego, que milita no Liceo da Coruña, da OK Liga.

## Traxectoria 
Fillo do histórico xogador do Dominicos e do Liceo da Coruña Juan Copa, seguiu os pasos de seu pai e comezou a xogar ao hóckey a patíns na canteira do Dominicos. Pasou polas diferentes categorías inferiores do club e en outubro de 2021 debutou co primeiro equipo na OK Liga Prata, sendo o xogador de menos idade da categoría. No equipo da Cidade Vella da Coruña coincidiu con xogadores como o internacional Martín Payero, 29 anos máis vello que el. e en 2024, aos 18 anos de idade, fichou polo Liceo, da OK Liga. No club verde e branco, adestrado por seu pai, coincidiu tamén co seu padriño, Pablo Cancela.

### Selección española 
Internacional coas diferentes categorías da selección española, conquistou coa sub-17 o Campionato de Europa da categoría en dúas ocasións (2021 e 2022). Na segunda delas exerceu como capitán e foi elixido no cinco ideal do torneo.

No verán de 2024 capitaneou a selección española sub-19 no Campionato do Mundo celebrado en Novara, guiando o seu equipo á vitoria final. Marcou catro goles durante o torneo, incluído un de falta na final ante Portugal.

## Palmarés 
;Liceo
**Copa do Rei (1):** 2026.

## Notas