A.C. Milan

O **Associazione Calcio Milan**, habitualmente chamado **A.C. Milan**, ou simplemente **Milan**, é un club de fútbol italiano da cidade de Milán, que participa na Serie A. 

Xoga con listas vermellas e negras e calzón negro, gañando por iso o sobrenome de rossoneri ("vermello-negros"). É o segundo equipo con máis logros na historia do fútbol italiano, con 18 títulos da Serie A, 5 Copas de Italia e 7 Supercopas de Italia. Internacionalmente, é o terceiro equipo con máis títulos (18), só por detrás do Real Madrid e do Al-Ahly, e empatado co Boca Juniors. Nas súas vitrinas figuran 7 Ligas de Campións, 2 Recopas de Europa, 5 Supercopas de Europa, 3 Copas Intercontinentais e 1 Copa Mundial de Clubs da FIFA.

O club foi fundado en 1899 como o *Milan Football & Cricket Club* por Alfred Edwards, un británico expatriado. En homenaxe ás súas orixes, o club mantén a forma inglesa de escrita do nome da cidade.

## Estadio 
O actual estadio do equipo é o **Giuseppe Meazza**, con capacidade para 80&nbsp;018 espectadores, tamén coñecido como **San Siro**. O estadio compárteo co Internazionale (tamén coñecido coma "Inter" ou "Inter de Milán"), o outro grande club de Milan. Os seguidores do AC Milan usan "San Siro" para referirse ao estadio.

## Historia 
"Seremos un equipo de diaños. As nosas cores serán o vermello do lume e o negro do medo que lle meteremos aos nosos adversarios". (Herbert Kilpin)
esquerda|miniatura|Algún socios fundadores do Milan (decembro de 1899)

### Dos inicios á segunda posguerra 
O *Milan Football & Cricket Club* naceu grazas á iniciativa dun grupo de ingleses e italianos reunidos no hotel Du Nord e des Anglais, entre os que se atopaban Alfred Edwards, o primeiro presidente, Edward Nathan Berra, o vicepresidente e capitán do equipo de crícket, o secretario Samuel Richard Davies; e entre os socios fundadores David Allison (capitán do equipo), Daniele Angeloni, Giannino Camperio, Guido Valerio e Herbert Kilpin. Da nova fíxose eco La gazzetta dello Sport nun pequeno artigo do 15 ou 18 de decembro, pero non habendo unha documentación exacta sobre o acto constitutivo da sociedade, que o propio club fixa tradicionalmente no 16 de decembro de 1899, queda incerta.

O 15 de xaneiro de 1899 o club afiliouse na Federación Italiana de Fútbol e o 15 de abril, nas semifinais do campionato nacional de 1900, debuta con derrota de 3-0 contra o FC Torinese. O 27 de maio do mesmo ano, gaña a "medalla do Rei" (medaglia del Re), grazas a un 2-0 fronte á Juventus F.C.

Ao ano seguinte, o Milan coróase campión de Italia, interrompendo a serie de vitorias consecutivas do Genoa, derrotado na final por 3-0. Para o segundo título do campionato habería que esperar ata o 1906, cando o rival a bater foi a Juventus, que se negou a disputar o partido de desempate, pois non aceptaron a escolla do campo de xogo por parte da FIF, o campo do US Milanese. Despois da separación o Milan conseguiu dous scudettos, os de 1910-1911 e 1911-1912, ambos contra o Pro Vercelli, mentres que en 1916 os rossoneri fixéronse coa Copa Federale (*Coppa Federale*). Nas temporadas seguintes, o equipo gañou dúas veces os campionatos rexionais pero non tivo éxito nas fases nacionais.

En marzo de 1919 o nome do equipo cambiouse a *Milan Football Club* e no 1926 inaugúrase o estadio San Siro, mandado construír polo presidente Piero Pirelli, e que ata 1947 hospedaba só ao Milan, xa que o Inter xogaba no Arena Civica. No período de entreguerras, os *diavoli*, obtiveron só postos de media táboa, non pasando do terceiro posto conseguido nas tempadas 1937-1938 e 1940-1941. As estrelas da época foron Aldo Boffi e Giuseppe Meazza.

En 1936 o equipo toma o nome de *Milan Associazione Sportiva*, cambiada de novo en 1939, cando as autoridades fascistas impuxeron a *italianización* do nome pasando a ser *Associazione Calcio Milano.
esquerda|miniatura|Herbert Kilpin, cofundador e primeiro adestrador do Milan.
**Os anos cincuenta e sesenta**
miniatura|Gren, Nordahl e Liedholm: os *Gre-No-Li*
O cuarto scudetto chegou na tempada 1950-1951, tras 44 anos de espera, xunto coa prestixiosa Copa Latina de 1951, grazas aos goles do célebre trío sueco *Gre-No-Li* (formado por Gunnar Gren, Gunnar Nordahl e Nils Liedholm) e ás paradas de Lorenzo Buffon, baixo a dirección do técnico húngaro Lajos Czeizler. Nos seguintes anos uníronse ao equipo outros campións como Schiaffino, Bagnoli, Luigi Radice e Cesare Maldini, que capitaneados por Nils Liedholm estiveron entre os protagonistas das vitorias da Copa Latina de 1956 e doutros tres campionatos (1954-1955, 1956-1957 e 1958-1959). En 1958 o Milan alcanza a súa primeira final de Copa de Europa, perdendo 3-2 no tempo engadido, contra o gran Real Madrid, vencedor das primeiras cinco edicións do torneo.

Na tempada 1961-1962, o Milan faise co seu oitavo título con Nereo Rocco no banquiño, o goleador José Altafini na dianteira e un noviño Gianni Rivera no campo.
miniatura|Nereo Rocco coa Copa de Europa e a Copa Intercontinental de 1969
Cambiada, ao inicio da seguinte tempada, a denominación a *Milan Associazione Calcio,* o club obtén o primeiro éxito continental ao vencer 2-1 ao Benfica en Wembleycon dobrete de Altafini.

Tras algunhas tempadas frouxas, nas que o único éxito foi a Copa Italia de 1966-67, o retorno ao banquiño de Rocco levou ao equipo a conquistar o noveno título de liga e a Recopa de Europa 1967-1968, conquistada no De Kuip de Rotterdam, fronte ao Hamburgo con dous goles de Kurt Hamrin. Na liga do ano seguinte,o Milan queda en segundo posto por detrás da Fiorentina, pero gaña a súa segunda Copa de Europa, vencendo na final de Madrid ao Ajax de Rinus Michels. A este éxito de equipo súmase a vitoria de Rivera no Balón de Ouro 1969, primeiro italiano en conseguilo. Os segundos postos non obstante, foron compensados polas consecucións de dúas Copas de Italia (1971-1972 e 1972-1973) e da segunda Recopa de Europa (1972-1973). Despois de varias temporadas non moi boas, a chegada de Nils Liedholm ao banquiño e o 4º posto na tempada 1977-1978, tempada na que debutou Franco Baresi, precederon á conquista do décimo título de liga na 1978-1979. O equipo, dirixido no campo por Gianni Rivera, na súa última tempada como futbolista, puido coa competencia do duro Perugia de Ilario Castagner que acabou a temporada imbatido e conseguiu o cobizado "scudetto da estrela" (por ser o décimo título).

Os anos 80 comezaron co primeiro descenso á Serie B e coa expulsión do presidente Felice Colombo tras o *escándalo do Totonero*, unha trama de apostas e amaño de partidos que afectou a varios equipos e que mandou á segunda categoría a Milan e Lazio. O rápido retorno á máxima categoría gañando o campionato de Serie B 1980-1981 foi seguido dunha temporada pésima na que o equipo volveu descender, esta vez sobre o campo, tras acabar en antepenúltima posición con 24 puntos en 30 partidos. O retorno á Serie A foi outra vez inmediato, pero o Milan, despois dalgunhas temporadas de transición, nas que debutou en Udine un Paolo Maldini de 16 anos, tivo que afrontar unha gran crise societaria. Á sociedade, fortemente endebedada e en risco de quebra, chegou o empresario milanés Silvio Berlusconi, quen rematou co déficit económico. Na tempada seguinte chegaron Roberto Donadoni, Dario Bonetti, Giuseppe Galderisi, Daniele Massaro e Giovanni Galli, e tras unha tempada de adaptación, a marcha de Liedholm e o quinto posto final, o Milan apostou polo novo técnico Arrigo Sacchi e contratou as dúas estrelas holandesas Marco van Basten e Ruud Gullit, Balón de Ouro 1987. Sacchi, despois dun inicio difícil, guiou o equipo á remontada sobre o Napoli e á vitoria final. Tal suceso foi o preludio a un trienio de ouro no que os *rossoneri* se adxudicaron dúas Copas de Europa (1989, 1990), dúas Supercopas de Europa (1989, 1990), dúas Copas Intercontinentais (1989, 1990) e a Supercopa italiana 1989. O Milan de Sacchi, inspirado no *fútbol total*, revolucionou e a práctica e a mentalidade futbolística.

### Dos anos noventa a hoxe 
esquerda|miniatura|Mauro Tassotti, Fabio Capello e Adriano Galliani coa Champions League do 1994
A serie de éxitos internacionais do Milan de Sacchi interrómpese o 20 de marzo de 1991 na "noite de Marsella", cando Adriano Galliani, durante o partido de volta dos cuartos de final da Copa de Europa contra o Olympique de Marseille, fai retirar o equipo do terreo de xogo cando perdía 1-0, polo apagado dun foco do estadio. A decisión de non volver ao campo, aínda despois da restauración da iluminación, implicou que se dera o partido por perdido 3-0 e a descualificación do equipo durante un ano de todas as competicións europeas. Pechouse así a etapa de Sacchi, que ao final da tempada deixou o seu posto a Fabio Capello, para converterse no novo seleccionador nacional italiano.

Excluído das competicións europeas, o Milan centrouse no campionato nacional 1991-1992, que conseguiu gañar sen sufrir ningunha derrota. O ano seguinte gañou o segundo scudetto consecutivo e a Supercopa italiana e volveu como protagonista á escena europea, chegando a disputar a final da Champions League, os *rossoneri* perderon os dous partidos que valían os títulos da Supercopa de Europa 1993 (2-1 contra o Parma) e da Copa Intercontinental (3-2 contra o São Paulo). A 1993-1994 foi non obstante, memorable, logrando un dobrete scudetto-Champions League, esta última gañada contra o Barcelona de Johan Cruyff por 4-0. O Milan conquistou tamén a Supercopa italiana 1994 e a Supercopa de Europa 1994, pero perdeu por 2-0 a Copa Intercontinental contra os arxentinos de Vélez Sársfield e por 1-0 a final de Liga de Campións 1994-1995, gañada polo Ajax de Louis van Gaal. Ao remate da tempada 2005-2006 (na que quedou segundo na liga) o Milan viuse envolto no escándalo Calciopoli, sufriu unha penalización de 30 puntos que o deixou terceiro, e outra penalización de 8 puntos a descontar na seguinte tempada.

Na 2006-2007 o Milan alcanza de novo a final da Liga de Campións, a undécima da súa historia, e esta vez vence ao Liverpool con dous goles de Filippo Inzaghi. Era a sétima vitoria neste torneo. Kaká, Balón de Ouro 2007, foi o máximo goleador da competición con 10 goles. Na 2007-2008 o Milan adxudícase a súa quinta Supercopa de Europa e o seu primeiro Mundial de Clubs da FIFA, últimos triunfos de Ancelotti, que ao remate da 2007-2008, marcada tamén pola retirada de Paolo Maldini, deixou o seu lugar ao exfutbolista Leonardo, na súa primeira experiencia como adestrador.

No verán de 2010 chegou ao banquiño Massimiliano Allegri, que guiou ao equipo á vitoria no campionato italiano 2010-2011, no que coa axuda dos goles da nova adquisición Zlatan Ibrahimović, consegue o 18º scudetto da súa historia. No 2011 o Milan gaña tamén a súa sexta Supercopa italiana, vencendo en Pequín ao Inter por 2-1. Durante a xestión de Allegri acadan na liga un segundo posto no 2012 e un terceiro no 2013. En xaneiro de 2014, Allegri é substituído por Clarence Seedorf. Nos tres anos seguintes dirixiron o equipo o holandés, Filippo Inzaghi e Siniša Mihajlović, pero o club vive unha época de declive, un pouco suavizado por alcanzar a final da Copa de Italia 2015-2016, despois de 13 anos. Pero foi derrotado pola Juventus. Baixo a batuta de Vincenzo Montella, en decembro de 2016 os *rossoneri*, desadxudicáronse en Doha, a penaltis contra a Juventus, a súa sétima Supercopa de Italia, conquistando o último trofeo oficial da era Berlusconi. O 13 de abril de 2017 fíxose oficial a cesión do 99,93% da sociedade á *Rossoneri Sport Investment Lux*, converténdose en presidente o empresario chinés Li Yonghong.

Na tempada 2017-2018, despois dun comezo peor do esperado, Montella foi substituído por Gennaro Gattuso.

## Xogadores 
:*Categoría principal: Xogadores do AC Milan.*
### Cadro actual 
:*Datos do 8 de maio de 2018.''

 

### Xogadores famosos 
miniatura|dereita|200px|Paolo Maldini (1984–2009 )
miniatura|dereita|200px|Alessandro Nesta (2002–2012 )
miniatura|dereita|200px|Kaká (2003–2009)
* Renzo De Vecchi
* Cesare Maldini
* Karl Heinz Schnellinger
* Kurt Hamrin
* Sandro Salvadore
* Juan Alberto Schiaffino
* Jose Altafini
* Gunnar Gren
* Ruud Gullit
* Marco van Basten
* Frank Rijkaard
* Gunnar Nordahl
* Nils Liedholm
* Gianni Rivera
* Luther Blissett
* Franco Baresi
* Giovanni Trapattoni
* Angelo Sormani
* Roberto Donadoni
* George Weah
* Demetrio Albertini
* Paolo Di Canio
* Roberto Baggio
* Zvonimir Boban
* Gianluigi Lentini
* Carlo Ancelotti
* Paolo Maldini
* Alessandro Costacurta
* Cafú
* Andriy Shevchenko
* Hernán Crespo
* Filippo Inzaghi
* Jean-Pierre Papin
* Dejan Savicevic
* Ray Wilkins
* Jimmy Greaves
* Jaap Stam
* Alessandro Nesta
* Kaká

## Palmarés 
### Torneos nacionais 
* **Serie A (18):** 1901, 1906, 1907, 1950–51, 1954–55, 1956–57, 1958–59, 1961–62, 1967–68, 1978–79, 1987–88, 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1995–96, 1998–99, 2003–04, 2010–11.
* **Copa de Italia (5):** 1966–67, 1971–72, 1972–73, 1976–77, 2002–03.
* **Supercopa de Italia (7):** 1988–89, 1992–93, 1993–94, 1994–95, 2004–05, 2010–11, 2015–16.
* **Serie B (2):** 1980–81, 1982–83.

### Torneos internacionais 
* **Copa Intercontinental (4):** 1968, 1989, 1990, 2007.
* **Liga de Campións da UEFA (7):** 1962–63, 1968–69, 1988–89, 1989–90, 1993–94, 2002–03, 2006–07.
* **Recopa de Europa (2):** 1967–68, 1972–73.
* **Supercopa de Europa (5):** 1989, 1990, 1994, 2003, 2007.
* **Copa Latina (2):** 1950–51, 1955–56.
* **Copa Mitropa (1):** 1981–82.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do Milan AC