open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón

***Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón*** é a primeira longametraxe do cineasta español Pedro Almodóvar. Rodada en 16 milímetros, estréase no 1980 nos cines comerciais. Película cun argumentro fresco, corrosivo e feita cun gran sentido do humor e imaxinación, tendo en conta que está ambientada no Madrid da Movida. Entre o elenco deste filme destacan unha das grandes musas interpretativas do director manchego, Carmen Maura, coa que seguirá a colaborar nos seus vindeiros proxectos, e unha novísima Alaska (Olvido Gara), cantante aínda en activo actualmente e que contaba con tan só 15 anos no rodaxe da película.

## Sinopse 
Tres mulleres moi distintas, Pepi, Luci e Bom, unha atolada rapaza, unha ama da casa e unha cantante punk, atópanse no Madrid dos anos oitenta cambiando dun xeito moi profundo as súas vidas.

## Elenco de actores 
* Carmen Maura: Pepi 
* Félix Rotaeta: polícia/irmán xemelgo 
* Olvido Gara (Alaska): Bom
* Eva Siva (Ana Curra): Luci 
* Concha Grégori: Charito, a veciña de Luci
* Kiti Manver: Rapaza modelo e cantante
* Cecilia Roth: Rapaza do anuncio de "Bragas Ponte" 
* Julieta Serrano: Muller
* Cristina Sánchez Pascual: Muller barbuda
* Fabio de Miguel (Mc Namara): Roxy. 
* Diego Álvarez: O fillo da muller
* Agustín Almodóvar: Chico
Allentown, Pensilvania

**Allentown** é a capital do condado de Lehigh, no leste de Pensilvania, Estados Unidos. No censo de 2000 tiña unha poboación de 106.632 habitantes.

Fundada en 1762 por William Allen co nome de **Northamptontown**, en 1838 cambiouselle o nome polo actual, en honra do seu fundador. Durante a Guerra de Independencia Americana agachouse na cidade a Campá da Liberdade (Liberty Bell).

## Linguas 
Inglés 72,2%, Castelán 19,8%, Árabe 2,2%, Annamita 0,9%, Alemán 0,8%.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Alessandro Allori

miniatura|Venus e Cupido.
miniatura|La pesca delle perle.
**Alessandro di Cristofano di Lorenzo del Bronzino Allori**, nado en Florencia o 31 de maio de 1535 e finado o 22 de setembro de 1607, foi un pintor italiano da escola florentina e pai do tamén pintor Cristofano Allori.

## Traxectoria 
Discípulo do seu tío, Angelo Bronzino, ás veces mesmo adoptou do seu nome para asinar as súas propias pinturas. Visitou Roma en 1554, onde estudou coidadosamente as obras de Michelangelo, aínda que a súa influencia só se poida detectar na corrección coa que Allori traza os seus espidos.

As súas obras principais son *Cristo entre os escribas*, *Expulsión dos mercadores do templo* e os retratos de Giuliano de Medici, Duque de Memours e Rafael.
Cristofano Allori

miniatura|Xudit e Holofernes, 1613.
**Cristofano Allori**, nado en Florencia en 1577 e finado na mesma cidade en 1621, foi un pintor manierista italiano.

## Traxectoria 
Allori recibiu as primeiras leccións de pintura do seu pai, Alessandro Allori, pero, insatisfeito co estilo paterno, entrou no estudo de Gregorio Pagani, un dos principais representantes da escola florentina tardía, que unía o rico colorido da escola veneciana co debuxo correcto dos discípulos de Miguel Anxo. Allori converteuse nun dos máis famosos pintores desta escola.

As súas pinturas distínguense polo seu achegamento á natureza e pola delicadeza e perfección técnica da súa execución. A súa obra máis famosa e *Xudit e Holofermes*, no *Palazzo Pitti* de Florencia, onde segundo a tradición a cabeza de Holofernes é o propio retrato do artista.
Svetlana Alliluyeva

**Svetlana Alliluyeva**, nada, baixo o nome **Svetlana Iósifovna Stálina** (en ruso: Светла́на Ио́сифовна Алилу́ева Сталина, en xeorxiano: სვეტლანა ალილუევა), en Moscova o 28 de febreiro de 1926 e finada en Richland Center (Wisconsin) o 22 de novembro de 2011, foi unha escritora rusa e a filla máis nova de Iosif Stalin. En 1967 fuxiu aos Estados Unidos.

## Traxectoria 
### Baixo a sombra de Stalin 
Como moitos outros nenos fillos de altos cargos soviéticos, Svetlana só ocasionalmente vía aos seus pais. A súa nai, segunda dona de Stalin, Nadezhda Alliluyeva morreu o 9 de novembro de 1932, cando Svetlana tiña seis anos, non hai certeza da causa da súa morte, quizais suicidouse ou, mesmo, Stalin puido ordenar a súa morte.

Svetlana namorouse, aos 16 anos (1942), dun director de cine xudeu, Alexei Kapler. Stalin desconforme coa relación, condenou a Kepler a dez anos de traballos forzados en Siberia.

En 1943 casou con Grigori Morozov, estudante xudeu da Universidade de Moscova, despois do nacemento do seu fillo Iosif en 1945, a parella divorciouse en 1947.

Casou en 1949 con Iuri Zhdanov (fillo do home de confianza de Stalin, Andrei Zhdanov), do que tivo unha filla, Ekaterina, en 1950 antes de se divorciar.

### Ata a Perestroika 
Despois da morte do seu pai en 1953, Svetlana adoptou o apelido da súa nai e traballou como profesora e tradutora en Moscova. En 1963 coñeceu ao comunista indio, Brajesh Singh, de visita en Moscova. En 1965 Singh volve a Moscova para traballar como tradutor, pero non se lles permitiu casar. Cando Singh morreu en 1966, permitíuselle a Svetlana viaxar á India para levar as súas cinzas. Ela permaneceu durante dous meses na India.

O 6 de marzo de 1967, despois de visitar a embaixada soviética en Nova Delhi, solicitou asilo político na embaixada norteamericana. Deixou a India cara a Suíza, no que permaneceu seis semanas antes de poder viaxar aos Estados Unidos.

Na súa chegada, en abril de 1967 convocou unha rolda de prensa para denunciar o réxime do seu pai e o goberno soviético. Debido ao perfil da deserción de Svetlana e as súas conexións como filla de Stalin, o goberno soviético demandou (e obtivo en decembro de 1967) a garantía que no futuro os desertores deberían ser interrogados por oficiais soviéticos antes de que os Estados Unidos lles concedesen o asilo político.

Alliluyeva naturalizouse cidadá norteamericana e fixou a súa residencia en Spring Green, Wisconsin. Casou co arquitecto William Wesley Peters en 1970 e adoptou o nome de Lana Peters. A parella tivo unha filla, Olga, pero o matrimonio disolveuse pouco despois.

### Trala caída do comunismo 
En 1982 mudou a súa residencia para Cambridge, e en 1984 volveu á Unión Soviética, onde ela e a súa filla adquiriron de novo a cidadanía, e asentáronse en Tiflis. En 1986 Alliluyeva volveu aos Estados Unidos e máis tarde regresou a Gran Bretaña. Finalmente morreu o 22 de novembro de 2011 en Wisconsin a causa dun cáncer de colon.

## Obras 
* *Twenty Letters To A Friend* (autobiografía, publicada en 1967, escrita en 1963).
* *Only One Year* (1969).
* *Faraway Music* (1985).
* ''Alien Ink: the FBI's War on Freedom of Expression'' (1992).

## Notas
Amaknak

**Amaknak** ou **Umaknak** (en ) é unha illa de 6'5&nbsp;km² situada na baía de Unalaska, ao norte da Illa Unalaska nas Illas Aleutianas, no sueste de Alasca, Estados Unidos. Nela encóntrase Dutch Harbor, que forma parte da cidade de Unalaska, á que está unida por medio dunha ponte.

## Notas
Washington Allston

miniatura|Autorretrato.

**Washington Allston**, nado en Waccamaw (Carolina do Sur) o 5 de novembro de 1779 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 9 de xullo de 1843, foi un pintor e escritor estadounidense.

## Traxectoria 
Graduouse por Harvard en 1800, e os tres anos seguintes estivo en Londres para estudar arte na Royal Academy con Benjamin West.

Samuel F. B. Morse foi un dos discípulos de Allston, mesmo foi con el a Roma en 1811, antes de se asentar en Londres, onde a súa obra de temática relixiosa e alegórica acadou gran recoñecemento. En 1818 volta definitivamente aos Estados Unidos, nestes anos a súa obra perde vitalidade, pintando sobre todo paisaxes e recreacións neoclásicas.

## Obra Literaria 
* *The Sylphs of the Seasons with other Poems* (1813), poesía.
Altenburg

**Altenburg** é a capital do distrito de Altenburg Land, no estado de Turinxia, Alemaña. Tiña 37.530 habitantes no ano 2006.

## Historia 
A primeira mención da cidade data do ano 976 nunha referencia ao castelo construído por Odón II, como un enclave alemán nunha rexión predominantemente eslava.

A apertura da estrada imperial entre Halle e Cheb en Bohemia, aumentou a importancia económica de Altenburg. O primeiro castelo foi destruído despois da batalla de Hohenmölsen entre Henrique IV e Rodolfo de Suevia, foi reconstruído nas aforas da cidade. A mediados do século XII, os emperadores Stauffer promoveron a cidade de Altenburg como mercado e centro de cuñaxe e o emperador Federico I Barbarossa converteu a Altenburg con Colditz, Zwickau e Chemnitz na Terra Plisniensis. Altenburg e Chemnitz como cidades imperiais pretendías reducir a importancia de Leipzig gobernada polo Margrave de Meissen. Baixo Barbarossa a cidade medrou e construíronse numerosos edificios, en especial na área do mercado. Fundouse un priorado agostiño, e a igrexa rematou de se construír en 1172. A fins do século XII construíuse unha muralla. Con Zwickau e Chemnitz, Altenburg formou parte da Unión de cidades anti-Meissen. Despois da Batalla de Lucka en 1307 contra Federico I de Meissen, Altenburg incorporouse ás terras do Margrave de Meissen.

En 1485 pasou a formar parte dos dominios de Ernesto de Saxonia, dende entón Altenburg quedou historicamente conectada con Turinxia. En 1525 durante a revolta dos campesiños atacouse o mosteiro agostiño de Altenburg. Entre 1603 e 1672 Altenburg converteuse na capital do ducado de Saxonia-Gotha-Altenburg. Cando o ducado se dividiu en 1826 Altenburg converteuse na capital de Saxonia-Altenburg. O último duque, Ernesto II de Saxonia-Altenburg, abdicou o 13 de novembro de 1918.

O estado libre de Saxonia-Altenburg uniuse con Turinxia en 1920. En 1952 Altenburg integrouse no distrito de Leipzig ata 1990 no que volveu a Turinxia de novo.

Ficheiro:Mauritianum Altenburg.jpg|Mauritianum
Ficheiro:Ernst II. von Sachsen-Altenburg 1915.jpg|Ernesto II de Saxonia-Altenburg
Ficheiro:Theater Altenburg.jpg|Teatro
Ficheiro:Altenburg Lindenau-Museum.jpg|Lindenau Museum

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do concello (en alemán)
* Oficina de Turismo (en inglés e alemán)
Abdome

[miniatura|Comparación do abdome nun [ser humano e nunha formiga]]
O **abdome** é a rexión inferior ou posterior do corpo humano ou animal, e acolle os órganos dos aparatos dixestivo, excretor e reprodutor.

## O abdome nos invertebrados 
* Nos artrópodos o abdome é a parte do corpo que segue ao tórax, e nos máis evolucionados posúe apéndices articulados só no último metámero.
** Nos crustáceos o abdome é a parte do corpo que segue ao tórax
** Nos insectos esta rexión do corpo está constituída xeralmente por 11 segmentos semellantes, excepto os terminais.

## O abdome nos vertebrados 
Nos animais vertebrados o abdome, popularmente denominado *ventre*, é a cavidade entre o tórax e a pelve que comprende a parte inferior do tronco. A cavidade abdominal recóbrese interiormente por unha membrana chamada peritoneo. Sitúanse polo tanto no abdome o estómago, os intestinos, o fígado, o bazo, o páncreas, os riles e a vexiga. Nas femias, o abdome contén, tamén, os órganos reprodutores: ovarios e útero.

## Notas
Abelá

miniatura|Abelás.
A **abelá** (da expresión latina *abellana (nux)* ‘noz de Abella’, lugar da Campania onde abundaban estes froitos) é o froito da abeleira (*Coryllus avellana*).

## Características 
Ten forma de esfera, dun diámetro de entre 10 e 15&nbsp;mm. Formada por unha casca fibrosa externa arrodeada por unha pela lisa que recobre a semente. A casca fibrosa seca durante a maduración. As abelás madurecen a finais do verán e comezos do outono, cando pasan da cor verde á cor castaña.

## Alimentación 
O núcleo da semente é comestible, tanto cru como cociñado. A pel ten un sabor agre polo que normalmente se retira antes de consumir o froito. Da abelá obtense un aceite de sabor forte e de gran calidade par o uso alimentario. As abelás utilízanse en confeitaría.

As principais zonas de produción comercial son o sur de Europa e o noroeste dos Estados Unidos.
Historicamente a abelá considerábase unha garantía contra os anos de fame, ao se poder gardar durante longos períodos de tempo, sen perder as súas propiedades nutritivas.

## Notas
Amalfi

**Amalfi** é un concello italiano da provincia de Salerno, na rexión de Campania. Ten 5.480 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 6&nbsp;km², cunha densidade de poboación de 904 hab/km².

Fai fronteira cos concellos de Agerola (NA), Atrani, Conca dei Marini, Furore e Scala.

## Historia 
Os primeiros testemuños da cidade datan do século VI, no século IX convértese nunha república marítima que rivalizaba con Pisa, Venecia e Xénova polo control do Mediterráneo e a hexemonía do comercio de gran, escravos e sal. O seu código marítimo, *Tavole Amalfitane*, foi recoñecido no Mediterráneo ata 1570. O máximo esplendor conseguiuno no século XI, aínda que decae rapidamente, no ano 1131 foi conquistada polo normando Roger II de Sicilia, e en 1135 e 1137 foi saqueada polos pisanos. En 1343 un maremoto destrúe gran parte da cidade.

## Arquitectura 
miniatura|200px|Chiostro del paradiso
Destaca a catedral, en estilo árabe-siciliano. Comenzada no século XI, distínguese pola súa impoñente fachada, as portas en bronce realizadas o 1066 en Constantinopla e polo fermoso Coro do Paraíso.
Amaltea (lúa)

**Amaltea** (greek: Αμάλθεια) é a terceira das lúas en orde de distancia a Xúpiter. Descuberta o 9 de setembro de 1892 por Edward Emerson Barnard, Amaltea foi a última lúa en ser descuberta por observación visual directa. Orbita a 181.300&nbsp;km do planeta e ten un diámetro de 189&nbsp;km.

Recibe o nome en honra de Amaltea, a ninfa que alimentou a Zeus co seu leite. O nome non foi formalmente adoptado pola IAU ata 1975, aínda que era a denominación que recibía dende había décadas por suxestión de Camille Flammarion, xunto co nome de **Xúpiter V**.
 
Non se debe confundir co asteroide 113 Amaltea.

## Características físicas 
Amaltea é o obxecto máis vermello do sistema solar, mesmo máis que Marte. A súa cor vermella débese, aparentemente, ao sulfuro dos volcáns de Ío. Pequenas zonas de cor verde aparecen nas inclinacións principais de Amaltea, pero descoñécese a orixe destas manchas.

A forma de Amaltea é irregular, con dimensións de 270 × 168 × 150&nbsp;km. A súa superficie está inzada de cráteres, algúns moi grandes en comparanza co tamaño do satélite. O cráter máis longo, Pan, mide 100&nbsp;km de diámetro e 8&nbsp;km de profundidade. Amaltea ten dúas montañas coñecidas, Mons Lyctas e Mons Ida, con 20&nbsp;km de altura.

A súa composición é máis semellante á dun asteroide que á un satélite.miniatura|Amaltea.|centro
## Mitoloxía 
Na mitoloxía grega, Amaltea era a cabra ou ninfa que deu de mamar ó deus Zeus.

## Ciencia ficción 
* O relato *Júpiter V* (1951) de Arthur C. Clarke acontece en Amaltea.
* *O camiño a Amaltea* (en ruso, "Путь на Амальтею") é unha historia escrita por Boris e Arkady Strugatsky en 1959.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aneis de Xúpiter.
* Xúpiter.
A (cirílico)

**А** (А, а) é a primeira letra do alfabeto cirílico. O **А** cirílico semella exacto ó **A** latino. Con todo, en ruso, acostuma pronunciarse coma o *o curto* inglés (coma en *pot*). En serbio e macedonio pronúnciase como un **A**.

## Códigos 
As súas correspondencias en HTML son: &amp;#1040; ou &amp;#x410; para a maiúscula e &amp;#1072; ou &amp;#x430; para a minúscula.
Abraira

Unha **abraira** é unha **abeleira**, arbusto caducifóleo. Ademais, como apelido **Abraira** pode referirse a:

***Carlos Abraira López**, notario e xurista galego (1891-1975);

***José Benito Abraira**, comerciante galego da Arxentina (1904-1987);
***Carlos Abraira Cela**, médico galego da Arxentina, fillo do anterior (1936-2017);
***Paz Abraira**, política galega (n. 1971).
Galego 21

**Galego 21** é unha páxina de Internet dedicada a fornecer recursos informáticos en galego.

## Proxectos
Ten catro proxectos:

*Xis (con programas traducidos ó galego), 
*Lapis de cores (de recursos educativos),
*ciberlingua (normalización do galego para mozos e mozos no mundo da informática) 
*Ravachol (de recursos sobre a música galega tradicional, actualmente inactiva).

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina principal
Consello da Cultura Galega

O  **Consello da Cultura Galega** é un organismo oficial independente con personalidade xurídica propia destinado a dinamizar a lingua e a cultura de Galicia na sociedade e asesorar os poderes públicos de Galicia. É un organismo estatutario, previsto no artigo 32 do Estatuto, foi creado o 8 de xullo de 1983. Ten a súa sede no Pazo de Raxoi, en Santiago de Compostela.
miniatura|Rosario Álvarez Blanco, actual presidenta.
A súa presidenta é Rosario Álvarez, ademais o Consello componse de representantes de entidades e personalidades sobranceiras dos diversos campos da cultura galega. Xestiona os seguintes arquivos: Arquivo Sonoro de Galicia, Centro de documentación sociolingüística de Galicia, Arquivo da emigración galega e Arquivo de comunicación.
 
## Presidencia
* Ramón Piñeiro (1983-1990) 
*Xosé Filgueira Valverde (1990-1996) 
* Carlos Casares (1996-2002) 
* Alfonso Zulueta de Haz (2002-2006) 
* Ramón Villares (2006-2018) 
* Rosario Álvarez Blanco (2018- )

Coa excepción dos dous últimos, Ramón Villares e Rosario Álvarez, que foron escollidos polo Pleno do CCG, todos os demais presidentes ocuparon este posto debido á morte do anterior.
## Institucións representadas no pleno
*Fundación Barrié
*Fundación Penzol
*Fundación Rosalía de Castro
*Instituto de Estudos Xacobeos
*Instituto da Lingua Galega
*Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento
*Museos de Galicia
*Real Academia Galega
*Real Academia Galega de Belas Artes
*Real Academia Galega de Ciencias
*Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
*Seminario de Estudos Galegos
*Universidade da Coruña
*Universidade de Santiago de Compostela
*Universidade de Vigo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Álbum da Ciencia
* Álbum de Mulleres
* Álbum da JAE
* Arquivo Sonoro de Galicia
* Encontros para a Normalización Lingüística

### Ligazóns externas 
*Consello da Cultura Galega
* Decreto 162/2008, do 10 de xullo, polo que se aproba o regulamento de organización e funcionamento do Consello da Cultura Galega
Be (cirílico)

**Be** (Б, б) é a segunda letra do alfabeto cirílico. Pronúnciase coma o "b" galego. En ruso, ó final dunha palabra ou antes dunha consoante muda, pronúnciase [p]. Seméllase a un 6, e non debe ser confundida coa letra cirílica Ve, que se escribe coma o *B* latino pero pronúnciase [v]. ambas letras proveñen da Beta grega.

O seu antigo nome era **Buki**. Non ten valor numérico.

## Códigos 
As súas correspondencias en HTML son: &amp;#1041; ou &amp;#x411; para a maíuscula e &amp;#1073; ou &amp;#x431; para a minúscula.
Abellaruco europeo

O **abellaruco europeo**, tamén coñecido **abellaruco** ou **abelleiro** (*Merops apiaster*), é un paxaro rubideiro da familia dos merópidos.

## Esperanza de vida 
Os abellarucos europeos teñen unha esperanza de vida de entre uns 5 e 10 anos.

## Dieta 
O abellaruco europeo é insectívoro, e o seu nome común é debido ás abellas, que constitúen a súa principal fonte de alimentación.Aliméntase de insectos voadores, en especial abellas, pero tamén avespas; cázanas no aire e antes de comer as abellas quítanlles o aguillón golpeándoas contra o chan. Poden comer arredor de 250 abellas ou avespas ao día.

## Descrición 
Pode chegar aos 27 ou 29&nbsp;cm. É un paxaro con cores ricas, a gorxa amarela, o peito verde e ás azuis e verdes. O seu hábitat é o campo aberto e entre árbores e matos esparexidos, nun clima cálido. Tanto o macho como a femia coidan dos ovos.

## Hábitat 
Vive no sur de Europa, en partes do norte de África e o oeste de Asia. É un paxaro migratorio, o inverno pásao na África tropical ou no noroeste da India. 

Os abellarucos europeos son gregarios, aniña en colonias nas ribeiras dos ríos, escavando buratos ou tobos, xeralmente ao comezo de maio. 

### En Galiza 
Aínda que abunda menos que noutras zonas da Península Ibérica, tamén hai presenza de abellarucos europeos en terras galegas, e a Sociedade Galega de Historia Natural organiza anualmente unhas xornadas de avistamentos destes paxaros chamadas "Na procura do Abellaruco".

## Galería 

Ficheiro:Pair_of_Merops_apiaster_feeding.jpg
CloseUp of a female European bee-eater.webm 
Merops apiaster MHNT ZOO 2010 11 160 Saintes-Maries-de-la-Mer.jpg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de aves de Galicia
Amasia

miniatura|Casas típicas da cidade a carón do río Yesil
**Amasia** (Amasya en turco) é unha cidade de Turquía, capital da provincia de Amasia, con 80.000 habitantes, está situada nas beiras do río Yesil a 390 metros sobre o nivel do mar. Na antigüidade foi a capital do Reino do Ponto co nome de **Amasia** (Αμασεια), unha das cidades máis importantes de Asia Menor e cidade natal de Estrabón, un xeógrafo grego da antigüidade.
## Véxase tamén
Amaterasu

dereita|miniatura|300px|Amaterasu por Utagawa Kunisada

**Amaterasu** (kanji: 天照, katakana: アマテラス) é a deusa Shinto do Sol, a antecesora mítica da familia real do Xapón. O seu nome completo é **Amaterasu-ō-mi-kami** (天照大神, en galego "*deusa gloriosa que brilla no ceo*").

Amaterasu naceu do ollo do deus Izanagi cando estaba a se purificar nun río. Ela converteuse na gobernante do Takamagahara.

Kojiki, a primeira crónica sagrada xaponesa, recolle a lenda da súa creación e da súa relación cos outros deuses. Coñécese xeralmente a Amaterasu como unha muller, a pesar que o Kojiki non distingue o seu sexo (o xaponés antigo non tiña pronomes como el ou ela). Outros libros, como o Hotsuma Tsutae, descríbena como un home.

Amaterasu está considerada como a inventora do cultivo do arroz e do trigo, o uso de vermes da seda. O máis importante templo dedicado a Amaterasu está na en Ise, na illa de Honshu. O templo bótase abaixo e reconstrúese cada vinte anos. Nese templo está representado como un espello.

A súa festa é o 17 de xullo, celébrase con procesións nas rúas en todo Xapón. O 21 de decembro, o solsticio de inverno, celébrase a súa saída da cova, na que se agachara cando o seu irmán, Susanowo, deus do mar e das tormentas, baixou a terra e destruíu todas as colleitas de arroz de Amaterasu. Ata a fin da segunda guerra mundial, a familia real xaponesa proclamábase descendente de Amaterasu, e oficialmente o emperador estaba considerado unha divindade.
Amay

**Amay** (en Valón **Ama**) é un concello da provincia de Liexa, Valonia, Bélxica. En 2004 tiña 13.152 habitantes.

## Historia
A rexión de Amay estivo xa habitada no neolítico, pero as primeiras referencias á cidade co seu nome actual datan do ano 636.

## Economía
Canteiras de pedra, cerámica, azulexos.
Viktor Amazaspovich Ambartsumian

**Viktor Amazaspovich Ambartsumian**, **Վիկտոր Համբարձումյան** en armenio, ou **Виктор Амазаспович Амбарцумян** en ruso, nado en Tiflis o 18 de setembro de 1908 e finado en Byurakan o 12 de agosto de 1996, foi un astrónomo armenio.

## Traxectoria 
Nado en Xeorxia, despois da súa graduación en Leningrado estudou con Aristarkh Apollonovich Belopolsky no Observatorio de Pulkovo entre 1928 e 1931.

Presidente da Academia Armenia de Ciencias (1947-1993), fundador e director do Observatorio Biurakan, en Armenia (1946-1987). Foi un dos pioneiros da astrofísica teórica. Traballou na cosmogonía de estrelas e galaxias, dinámicas estelares e nebulas gasosas. En 1947 descubriu a asociación estelar. Presidente da Unión Astronómica Internacional(1961-1964) e do Consello Internacional de Unión Científicas (1970-1974).

O asteroide 1905 Ambartsumian leva o seu nome.
Anveres

**Anveres** ou **Antuerpen** (en neerlandés: *Antwerpen*, en francés: *Anvers*) é a segunda maior cidade da Bélxica, e a maior da rexión de Flandres. É un dos maiores portos do mundo, nas marxes do río Escalda. Anveres é coñecida internacionalmente por ser o centro mundial do diamante e polo seu porto. A cidade ten unha poboación de 501 000 habitantes.

O feito de ser considerado o Centro Mundial do Diamante reside en que na cidade se producen o 80 % dos diamantes brutos e o 50 % dos diamantes lapidados do mundo. De acordo cos datos divulgados polo Alto Consello para o Diamante (HRD) no 2004 o sector do diamante en Anveres moveu arredor de 34 mil millóns de dólares, e representou preto do 7 % das exportacións da Bélxica.

## Historia 
No percorrer do século XV, o seu porto adquiriu unha gran relevancia no comercio internacional, coa pioneira fundación dunha primitiva "bolsa" na cidade, que rapidamente transformou Anveres nun dos máis coñecidos centros comerciais e produtores do Vello Continente.

## Cultura 
Anveres é a cidade natal de Peter Paul Rubens, o cal é considerado como o símbolo da cidade, é doado atopar en rúas e prazas estatuas e referencias a el. A catedral, alberga tres das súas obras e outras notorias pódense atopar no museo coñecido como A Casa de Rubens.

No referente á vida nocturna, Anveres é unha cidade moi animada dado que é unha das cidades universitarias máis importantes do país. O centro está cheo de bares onde se pode degustar, entre outras moitas cousas, a cervexa propia da cidade, *De Koninck*.

Un dos mellores lugares para gozar da cultura de bar belga é Kassa4, en Ossenmarkt. Tamén, xunto á catedral atópase o bar máis antigo da cidade que ofrece unha carta de cervexas con máis de 150 diferentes.

Outra visita interesante é a zona portuaria próxima ao centro histórico onde se poden ver distintos tipos de embarcacións tanto de transporte como de recreo, nunha exposición libre situada en antigos almacéns.

A igrexa de Santiago (Sint Jakobskerk) é outro dos monumentos a visitar, xa que Anveres era unha das etapas importantes no Camiño de Santiago desde os Países Baixos.

## Cidades irmás 
Dentro do eido da cooperación para o desenvolvemento, Anveres tamén está irmandada con: 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:This boy's dead body, aflame, bears ghastly witness of the horror of the damage done by V-2 on main intersection in... - NARA - 531329.tif|27/11/1944. Resultado da acción dun Foguete V2 que atinxiu a vía principal de Anveres.
Ficheiro:Gildehuizen Antwerpen.jpg|Praza do mercado de Anveres.
Ficheiro:OLV-kathedraal Antwerpen.jpg|Catedral.
Ficheiro:Steen.jpg|A Pedra.
Ficheiro:Interieur antwerpen centraal trein station.jpg|Estación de tren.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Adriaen van Utrecht

### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello .
Amberg

**Amberg** é unha cidade alemá de Baviera, localizada no Alto Palatinado. En 2002 tiña 44&nbsp;443 habitantes.

## Historia 
A cidade aparece mencionada por primeira vez en 1034 co nome de **Ammenberg**. Convértese nun importante centro comercial na Idade Media, exportando ferro. En 1269 quedou vinculada á dinastía Wittelsbach, que gobernaba en Baviera. En 1329 co resto do Alto Palatinado, pasou a unha liña colateral dos Wittelsbach e deixou de formar parte de Baviera.

No século XVI a cidade converteuse no luteranismo, pero tentativas da familia real de introducir o calvinismo fracasaron.

En 1628 volveu a Baviera, e os habitantes da cidade tiveron que tomar a decisión de se converter ao catolicismo ou deixar a cidade. Moitas familias marcharon ás cidades de Ratisbona e Nuremberg.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do concello
Amboise

**Amboise** é un concello do departamento de Indre e Loira, Francia. Situado nas beiras do río Loira. En 1999 tiña 11.461 habitantes.

## Historia
Hai constancia de presenza humana na zona dende o século I a.C. No ano 503, Clodoveo I, rei de todos os francos e Alarico II, rei dos visigodos, asinaron un tratado de paz na illa de Ore.

O castelo de Amboise, que domina a cidade, é famoso por acoller, na capela de Saint Hubert os restos de Leonardo da Vinci.

En 1560 tivo lugar a conxura de Amboise, limiar das guerras de relixión.

Château de Amboise-168-aus Stadt-2008-gje.jpg|Amboise
Château de Amboise-156-Loire-2008-gje.jpg|Castelo de Amboise
Château de Amboise-134-innen-2008-gje.jpg|Interieur
Château de Amboise-118-Hubertus-Kapelle-2008-gje.jpg|Capela de Saint Hubert
Château de Amboise-152-Leonardo-Libanon-Zeder-2008-gje.jpg|Leonardo

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Web histórica de Amboise
* Web da  ''Ville d'Amboise''
Amarillo, Texas

miniatura|Centro de Amarillo

**Amarillo** (æməˈrɪlɵ) é unha cidade do oeste de Texas, Estados Unidos. No ano 2000 tiña unha poboación de 173.627, sendo a 14ª cidade máis habitada do estado. É a capital do condado de Potter. Un cacho da cidade esténdese polo condado de Randall. Toda a área metropolitana de Amarillo ten unha poboación estimada de 236.113 habitantes esparexidos por catro condados.

Amarillo, orixinalmente chamado Oneida, está situado na rexión do Llano Estacado. O ferrocarril provisto por Fort Worth and Denver Railway contribuíu ao crecemento da cidade como mercado de gando a finais do século XIX. Amarillo é o centro económico da panhandle de Texas, e é economicamente importante para Novo México Oriental e a panhandle de Oklahoma.

## Linguas 
Inglés 81,1%, Castelán 16%, Laosiano 0,7%, Vietnamita 0,6%

## Historia 
En 1541 o conquistador español Francisco Coronado foi o primeiro europeo en chegar á rexión da actual Amarillo, pero non foi ata 1887 en que se funda a actual Amarillo. En 1918 descóbrese petróleo, comezando a prosperidade da cidade, coa instalación na cidade de compañías de petróleo e gas

## Economía 
Coñecida como a capital do petróleo dos Estados Unidos, é asemade un dos maiores produtores de helio. Tamén é importante a produción de carne de vaca, procedente das cabana da comarca.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do condado de Amarillo
Eugenio Agacino Martínez

**Eugenio Agacino Martínez**, nado en Ferrol en 1851 e finado en Alacant o 26 de xullo de 1924, foi un mariño galego.

## Traxectoria 
Ingresou no corpo xeral da Armada e retirouse co título de capitán de corveta para dedicarse ó seu traballo nunha compañía transatlántica de formación de persoal.

## Obra
Colaborador asiduo de *La Revista de la Marina*, é autor de numerosas obras, entre elas táboas náuticas, un tratado de navegación e libros de trigonometría.

* *Don Álvaro de Bazán juzgado por el vicealmirante francés M. Jurien de la Gravière* (Madrid, 1888)
* *Cartilla de electricidad práctica* (Cádiz, 1900; 6ª edición)
* *Inseparable del marino*
* *Cartilla de máquinas de vapor*
* *Construcción naval mercante*
* *Guía práctica del marino mercante*
* *Geografía marítima*
* *Higiene naval*
* *Los submarinos al alcance de todos*
* *Estiba y maniobra de veleros y vapores* (canda a Ramón Agacino)

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Manuel Amor Meilán

**Manuel Pascual Amor Meilán**, nado na Coruña o 31 de xaneiro de 1867 e finado en Lugo o 9 de decembro de 1933, foi un antropólogo, periodista, poeta, novelista, dramaturgo e historiador galego.

## Traxectoria 
Traballou como funcionario na Deputación de Lugo. Foi redactor e despois director durante vinte anos de *El Regional*, dirixiu a efémera *La Ilustración Gallega* e tamén dirixiu o xornal *La Provincia*. Colaborou noutras publicacións como *La Ilustración Artística*, *Revista de España*, *La Ilustración Ibérica*.

Investigou a existencia humana en covas (como a cova do Rei Cintolo de Mondoñedo) nas fases interglaciares cuaternarias, seguindo a investigación de José Villaamil Castro. Cría na orixe céltica de castros e mámoas, e opinaba que "modernas investigacións antropológicas certifican a raza alpina o céltica en Galicia", afirmación contida en *Historia de la provincia de Lugo* (1918). Outras obras inclúen a *Geografía General del Reino de Galicia*, xunto con numerosos artigos en galego e castelán en diversos xornais e publicacións, usando nalgún momento o alcume de **Manuel Molina Mera**. tamén foi membro da Academia de Belas Artes de San Fernando, da A.B.A. de Barcelona, da A.B.A. e Ciencias de Toledo e da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.
miniatura|*Suriña*, 1913.
## Obras 
[miniatura|*Geografía General del Reino de Galicia* dirixida por [Francesc Carreras i Candi|F. Carreras y Candi. *Provincia de Lugo* por Manuel Amor Meilán, 1928.]]
### En galego
* *Treboadas*, 1884 (poesía)
* *Xuana, novela de costumes gallegas*, 1886, *O Galiciano* (novela)

* *Os fillos da praia*, 1887 (novela)

* *Reinar despois de morrer*, 1897

### En castelán
* *Mendo de Maceda o los amores de un noble*, 1882 (novela)
* *Justicias y crueldades*, 1883 (novela)
* *Desde la honradez de un crimen*, 1884 (novela)
* *Pedro Madruga*, 1887 (poesía)
* *Amante, esclava y verdugo*, 1888 (novela)
* *Dolores, Álbum de mi hija*, 1890
* *Sol y sombra. Cuentos y paisajes*, 1893
* *El último hijodalgo*, 1893, Biblioteca Gallega (relatos)
* *Gregorio Hernández (El Murillo de la escultura)*, 1898 (ensaio)
* *Santa Trahamunda*, 1900
* *Galicia en el teatro antiguo*, 1902
* *Influencia de la dominación musulmana en Galicia*, 1902
* *Floralba*, 1902 (poesía)
* *La cadena*, 1905
* *La bella Cintia*, 1907
* *Cuentos y Romances*, 1907 (narrativa e poesía)
* *El obispo de Orense D. Pedro Quevedo y Quintano como patriota y como político*, 1908
* *Memoria crítico-bibliográfica sobre el teatro regional gallego*, 1912
* *Suriña*, Biblioteca de Escritores Gallegos, 1913 (novela).
* *Romances*, 1916
* *Historia de la provincia de Lugo, 1918-27*, 7 volumes
* *Geografía General del Reino de Galicia* (Tomo IV, provincia de Lugo; 1928)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Ambón

**Este artigo trata sobre unha illa, para a plataforma das igrexas véxase **Púlpito**.*

A illa de **Ambón** forma parte do arquipélago das Molucas, en Indonesia. A illa ten unha extensión de 775&nbsp;km².

## Características 
Formada por dúas longas porcións unidas por un istmo. O seu chan é fartureiro, con volcáns en actividade como Salhutu (1225 m) e Wawani (1100 m). As especias e os froitas tropicais son os principais cultivos da illa. Os amboneses son un pobo de orixe malaio-papúa, a maioría son cristiáns ou musulmáns. A lingua ambonesa desenvolveuse como lingua comercial de todo o arquipélago das Molucas. O bilingüísmo co Bahasa é alto na cidade de Ambón, a capital da illa.

Os portugueses foron os primeiros europeos en chegaren á illa no ano 1512, establecéndose en diversos asentamentos para comercializaren o cravo producido na illa ata 1609, en que foi ocupada polos holandeses. Os ingleses fundaron un establecemento en 1615, pero só o conseguiron manter ata 1623 en que foi conquistado polos holandeses, que mantiveron a soberanía ata 1949, aínda que nos anos 1796-1802 e 1810-1814 os ingleses ocuparon a illa.

Durante o período holandés, a cidade de Ambón foi a sede dos residentes holandeses e a comandancia militar das Molucas. A cidade estaba protexida polo Forte Vitoria, e unha enciclopedia de 1911 caracterizouna como "unha pequena cidade limpa con rúas anchas, ben plantada". A poboación foi dividida en dúas clases orang burger ou cidadáns, e orang Negri ou aldeáns, os primeiros son unha clase de orixe indíxena que goza de certos privilexios conferidos aos seus devanceiros pola antiga Compañía Holandesa das Indias Orientais. Houbo tamén, ademais dos holandeses, algúns árabes, chineses e uns poucos colonos portugueses.

A cidade de Ambón foi o sitio dunha importante base militar holandesa, que foi capturada ás forzas aliadas polos xaponeses na Batalla de Ambón (1942), durante a segunda guerra mundial. A batalla foi seguida pola execución sumaria de máis de 300 prisioneiros de guerra aliados, no masacre de Laha.

Indonesia declarou a súa independencia en 1945. Como resultado das tensións étnicas e relixiosas, así como o presidente Sukarno de Indonesia fixo un estado centralizado, Ambón, foi o escenario dunha rebelión contra o goberno de Indonesia, que deu lugar á rebelión da República das Molucas do Sur en 1950.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
### Ligazóns externas 
*Ambon Information Website 
*Ambon Banda Island Tourism
Ameland

**Ameland** (en ) é unha illa ocupada pola municipalidade homónima. Forma parte das Illas Occidentais Frisonas, Frisia, nos Países Baixos. A maior parte do seu territorio está composto por dunas de area. Ten 273&nbsp;km² de extensión, dos que 57'57&nbsp;km² corresponden a terra firme, e 3.452 habitantes distribuídos na localidades de Ballum Buren (Bueren en frisón), Hollum e Nes.

## Historia 
A primeira mención en fontes escritas data do século VIII co nome de Ambla. Aínda que pagaba tributo a Holanda ata 1424, a illa permaneceu cun status de independencia ata a morte do último representante da familia gobernante da illa en 1708. Formalmente só forma parte do reino dos Países Baixos dende 1813, aínda hoxe o soberano holandés mantén o título de Señor de Ameland (Vrijheer van Ameland)

## Lingua 
miniatura|esquerda|Imaxe de satélite de Ameland
A fala da illa é un dialecto de transición entre o holandés e o frisón: as autoridades académicas do frisón non sempre o consideran un dialecto da súa lingua.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Louis Lucien Bonaparte

**Louis Lucien Bonaparte**, nado en Thorngrove (Worcestershire) o 4 de xaneiro de 1813 e finado en Fano (Italia) o 3 de novembro de 1891, foi un filólogo e político francés.

## Traxectoria 
Fillo de Lucien Bonaparte e sobriño de Napoleón I foi Príncipe imperial desde o 22 de marzo de 1815, se ben o seu título non foi recoñecido en Francia ata o 21 de febreiro de 1853. Pasou a súa mocidade en Italia e non residiu en Francia ata 1848 cando foi elixido para a Asemblea Nacional por Córsega. Despois da caída de Napoleón III en 1870, volveu a Gran Bretaña.

Dedicado ao estudo comparativo das linguas europeas, foi un dos primeiros filólogos que estudou as falas vivas con métodos rigorosos por medio da comparanza lingüística. Promoveu a tradución do *Evanxeo de Mateu* ao galego, nunha época na que aínda comezaba a tradición literaria moderna do galego. Bonaparte considerou demasiado castelanizada a primeira versión, feita por Vicente Turnes, e o encargo realizouno ao final José Sánchez de Santa María, ao que lle puxo prólogo e publicou en 1861 en Londres co título de *Observaciones comparativas sobre la pronunciación gallega, asturiana, castellana y portuguesa*. Desgrazadamente a tradución e o limiar de Bonaparte pasaron desapercibidos na Galicia da época, a pesar de ser a primeira tradución ao galego moderno (de non ter en conta a *Parábola do Fillo Pródigo* aparecida en 1857 nun libro de Magín Pers i Ramona en Barcelona e de autor descoñecido, aínda que pola escasa calidade da tradución seguramente non galego). Encargou a Manuel Fernández de Castro a tradución do *Evanxeo de Mateu* ao asturiano central.

O seu labor filolóxico tivo máis transcendencia no caso do éuscaro. Louis realizou cinco viaxes a Euskal Herria entre 1856 e 1869. Froito do traballo de campo realizado e do labor dun bo número de colaboradores nativos foi a publicación de 33 escritos nos diversos dialectos do éuscaro ou relacionados con esa lingua, entre os que destacan ''Cartes des Sept Provincies Basques montrat la délimitation actuelle de l'Euskara et sa division en dialectes, sous-dialectes et varietés* (1866) e *Le verbe basque en tableaux'' (1869), exposición das formas verbais vascas en oito dialectos. Aínda hoxe a clasificación dialectal do vasco é a que el fixo, con algunhas modificacións.

Estudou tamén os dialectos ingleses, italianos, sardos e albaneses.

File:Bonaparte euskalki mapa.jpg|Carte des sept Provinces Basques
File:BonaparteEuskara.png|Carte des sept Provinces Basques
Amersfoort

**Amersfoort** é un concello neerlandés da provincia de Utrecht, situado nas ribeiras do río Eem. Ten 134.768 habitantes (2005).

## Historia
miniatura|esquerda|O río Eem ao seu paso por Amersfoort, vista da Torre da Nosa Señora ao fondo.
Os primeiros asentamentos na rexión de Amersfoort datan de arredor do 1000 a.C., pero o nome de Amersfoort non aparece ata o século XI. En 1259 bispo de Utrecht, Hendrik van Viandeno dálle o status de cidade. A construción da igrexa da Nosa Señora comezou en 1444, en 1787 vense abaixo, permanecendo tan só A Torre (Onze-Lieve-Vrouwentoren), unha das torres de igrexa máis altas do país, con 98 m. A cidade vella permanece case idéntica ao aspecto que tiña na Idade Media, época na que a cidade era un importante centro da industria téxtil. No século XVIII a cidade floreceu a causa do cultivo do tabaco.

Durante a segunda guerra mundial preto da cidade houbo un campo de concentración.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
Web oficial do concello
Edmondo de Amicis

**Edmondo de Amicis**, nado en Oneglia en 1846 e finado en Bordighera en 1908, foi un escritor italiano.

## Traxectoria 
Militar de carreira, participou na batalla de Custozza (1866), e tras a toma de Roma (1870), abandonou o exército para se dedicar as letras. Introdutor do libro de viaxes na literatura italiana moderna, con títulos como *Spagna* (1873), *Olanda* (1874), *Ricordi di Londra* (1874), *Marocco* (1876]), *Costantinopoli* (1878), *Ricordi di Parigi* (1879).

A súa obra máis coñecida foi *Cuore* (*Corazón*, 1886), dentro da que aparece o relato interpolado "Dos Apeninos aos Andes", no que se baseou a serie de animación xaponesa Marco (母をたずねて三千里 Haha wo tazunete sanzenri).
Jacopo Amigoni

miniatura|*Venus e Adonis*, na Alte Pinakothek de Múnic.
**Jacopo Amigoni**, nado en Nápoles en 1682 e finado en Madrid en 1752, foi un pintor italiano pertencente á escola veneciana.

## Estilo e obra 
Foi coñecido polas súas pinturas de tema mitolóxico. O seu estilo rococó tivo moito éxito en Alemaña, Inglaterra e España, onde en 1747 se instalou como pintor de cámara de Fernando VI, que lle encargou a decoración dos palacios de Aranjuez e do Retiro.
Amiens

**Amiens** é un concello, capital do departamento de Somme, Picardía, Francia. En 2011 tiña 133.327 habitantes. Está situada nas ribeiras do río Somme.

## Historia 
A cultura achelense debe o seu nome ao barrio de Saint-Acheul, un barrio de Amiens. Amiens foi a capital dos Ambiani, unha das principais tribos galas. Os romanos denominaron á cidade **Samarobriva**. A conquista de Inglaterra polo emperador Claudio e a apertura de novas rotas en Galia e Bélxica reforzaron o papel da cidade.

## Arquitectura 
*Catedral de Amiens: Famosa catedral gótica do 1220-1247, unha das máis fermosas de Europa.

## Administración
A súa alcaldesa (2014) é Brigitte Fouré, do Novo Centro.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Web oficial do concello (en francés)
Kingsley Amis

**Kingsley William Amis**, nado en Londres en 1922 e finado en 1995, foi un novelista, poeta, crítico e profesor inglés.

## Traxectoria
Estudou en Oxford, onde fixo amizade con Philip Larkin. Despois de servir no exército, completou os seus estudos universitarios en 1947, foi lector de inglés na Universidade de Gales (1948-1961) e en Cambridge (1961-1963)

A súa primeira novela, *Lucky Jim* (1954), conseguiu un grande éxito popular, e é hoxe considerada unha novela exemplar dos anos cincuenta; nela que critica a sociedade do benestar.
Kingsley Amis rompeu co Partido Comunista Británico, do que era militante, cando a invasión soviética de Hungría (1956), e converteuse ao anticomunismo, chegando mesmo a posicións reaccionarias.

Escribiu máis de vinte novelas, tres coleccións de poesía, relatos e guións de televisión e radio, e libros de crítica literaria e social.

É pai do tamén escritor Martin Amis.

## Obras
:1947 *Bright November*, primeira colección de poesía de Amis 
:1953 *A Frame of Mind*
:1954 *Poems: Fantasy Portraits*. 
:1954 *Lucky Jim*
:1955 *That Uncertain Feeling*
:1956 *A Case of Samples: Poems 1946-1956*.
:1958 *I Like it Here*
:1960 *Take a Girl Like You*
:1960 *New Maps of Hell*
:1962 ''My Enemy's Enemy*
:1962 *The Evans County*
:1963 *One Fat Englishman*
:1965 *The Egyptologist* (con Robert Conquest.
:1965 *The James Bond Dossier*
:1965 *The Book of Bond, or Every Man His Own 007'', co pseudónimo "Lt.-Col William ('Bill') Tanner"
:1966 *The Anti-Death League*
:1968 *Colonel Sun*
:1969 *The Green Man*
:1970 *What Became of Jane Austen and Other Questions*
:1971 *Girl, 20*
:1972 *On Drink*
:1973 *The Riverside Villas Murders*
:1974 *Ending Up*
:1974 *Rudyard Kipling and his World*
:1976 *The Alteration*
:1978 ''Jake's Thing*
:1979 *Collected Poems 1944-78*
:1980 *Collected Short Stories*
:1983 *Every Day Drinking*
:1984 *How's Your Glass?*
:1984 *Stanley and the Women*
:1986 *The Old Devils*
:1988 *Difficulties With Girls*
:1990 *The Folks That Live on the Hill*
:1990 *The Amis Collection*
:1991 *Memoirs*
:1991 *Mr Barrett's Secret and Other Stories*
:1994 *The Russian Girl*
:1994 *You Can't Do Both* 
:1998 *The King's English: A Guide to Modern Usage''
Languedoc-Rosellón

**Languedoc-Rosellón** ou **Languedoc-Roselló** (en catalán: *Llenguadoc-Rosselló*, en francés: *Languedoc-Roussillon*, en occitano: *Lengadòc-Rosselhon*) é unha antiga rexión francesa que agrupaba cinco departamentos. Estaba bordeada ao sur por España e o mar Mediterráneo (golfo de León) e mais as rexións de Provenza-Alpes-Costa Azul, Ródano-Alpes, Auvernia e Mediodía-Pireneos. Moitos elementos naturais a rodean: os Pireneos, despois as terras do Lauragais, os Cévennes e o río Ródano. Moitos xeógrafos falaban dun anfiteatro que mira ao mar, en relación ás montañas e as chairas languedocianas e rosellonesas.

Os seus cinco departamentos eran herdeiros das provincias do Antigo réxime do Languedoc e Rosellón. Eran: o Aude (número 11), o Gard (número 30), o Hérault (número 34), o Lozère (número 48) e os Pireneos Orientais (número 66).

No 2004 o consello rexional adoptou un novo logotipo simbolizando o sol, e que levaba a divisa: "Vivir na Septimania".

Dende o 1 de xaneiro de 2016 forma parte administrativamente da nova rexión de Occitania.

## Historia 
Na época antiga, o Languedoc-Rosellón formaba a provincia Narbonense, incorporada ben cedo ao Imperio romano. No século V, os visigodos instaláronse aquí, fundando a Septimania. Esta provincia foi temporalmente dominada polos árabes, antes de ser conquistada por Carlos Magno, que a denominou marca de Gothie. Na época feudal tivo lugar unha grande fragmentación política: os condados do Rosellón e de Cerdaña, de lingua catalá, pasaron á órbita do reino de Aragón, mentres que o Baixo Languedoc pasou baixo a dominación da casa Trencavel; despois, tras a cruzada albixense baixo a do rei de Francia. O tratado de Corbeil de 1258 ratifica esta división: os Corbières formaban a fronteira entre o reino de Francia e o reino de Aragón. En 1659 o tratado dos Pireneos incorporou o Rosellón e o norte da Cerdaña ao reino de Francia, pero as provincias do Languedoc e do Rosellón quedaron separadas administrativamente.

## Administración 
## Política 
A política no Languedoc-Rosellón estivo dominada durante tempo pola oposición entre dous persoeiros: Jacques Blanc (presidente do consello rexional durante 18 anos) e Georges Frêche, o seu adversario socialista que o sucedeu en marzo de 2004. Os exministros Claude Allègre e Jean-Claude Gayssot son orixinarios da rexión.

## Xeografía 
A antiga rexión do Languedoc-Rosellón é moi heteroxénea. A chaira litoral contrasta coas zonas montañosas de Cévennes e os Pireneos, pasando polas mesetas calcarias. As costas rochosas dos Pireneos alternas coas longas praias de area protexendo as bastas lagoas (lagoa de Thau, de Vendres, do Méjean...).

## Economía 
A economía do Languedoc-Rosellón baseábase nun único factor esencial, o "sol", ao servizo de dous sectores vitais: o turismo e a agricultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Paisaxes de Lozère-Gévaudan en fotos
* Sitio oficial da Région Occitanie-Pyrénées-Mediterranée