Tableau économique

miniatura|O *Tableau économique* de F. Quesnay (1759). Na Biblioteca Nacional de París.
A ***Táboa Económica*** foi un modelo económico descrito por primeira vez polo médico e economista francés François Quesnay en 1758, que sentou as bases da escola fisiócrata de economía.

Quesnay cría que o comercio e a industria non eran fontes de riqueza e, en troques, no seu manoscrito de 1758, que chamou *Tableau économique* (en galego, cadro económico) argumentaba que os excedentes agrícolas, ao fluíren a través da economía en forma de renda, salarios e compras, eran os motores económicos reais. En 1759, na imprenta de Versalles, publicou o *Tableau*, que consitía nunha representación gráfica e sintética do funcionamento da economía.

## Modelo 
O modelo creado por Quesnay consistía en tres motores económicos. A clase "Propietaria" eran exclusivamente os terratenentes; a clase "Produtiva" eran tódolos traballadores agrícolas. A clase "Estéril" estaba formada polos artesáns e comerciantes. O fluxo de produción e/ou efectivo entre as tres clases comezaba na clase de propietarios porque eran os donos da terra e compraban materias das outras dúas clases. O proceso ten estes pasos (consultar Figura 1). 
centro|conmarco|Figura 1: Diagrama do fluxo da produción para o *Tableau* de Quesnay

* O agricultor produce 1.500 unidades de alimentos nas terras arrendadas ao propietario. Desas 1.500, retén 600 unidades para alimentarse a si mesmo, ao seu gando e aos traballadores que contrata. Vende as 900 restantes no mercado por 1 moeda cada unha, das cales emprega 300 (150 para el, 150 para os seus traballadores) para comprar produtos non agrícolas (roupa, artigos para o fogar, etc.) dos comerciantes e artesáns. Todo o proceso produce, por tanto, 600 moedas de ganancia neta, que Quesnay denomina como produto neto.
* O artesán produce 750 unidades de manufacturas. Para producilas, precisa 300 unidades de alimentos e 150 unidades de produtos estranxeiros. Tamén ten unha necesidade de subsistencia de 150 unidades de comida e 150 unidades de produtos artesanais para manterse vivo durante o ano. O total é de 450 unidades de alimentos, 150 unidades de artesanía e 150 unidades de produtos estranxeiros. Merca 450 unidades de alimentos ao agricultor e 150 unidades de bens ao comerciante, e vende 600 unidades de produtos artesanais no mercado por 600 moedas. Debido a que o artesán debe usar o efectivo conseguido vendendo as súas artesanías para comprar materias primas para a produción do próximo ano, non ten ganancias netas.
* O propietario é só un consumidor de alimentos e artesanías e non produce ningún produto. A súa contribución ao proceso de produción é a redistribución de 600 moedas da renda da terra que o agricultor paga polo seu uso. Delas, o propietario gasta 300 moedas da renda percibida para mercar comida do agricultor no mercado e outras 300 para mercar produtos artesanais do artesán. Debido a que el é puramente un consumidor, Quesnay considera que o propietario é o principal motor da actividade económica. É o seu desexo de consumir o que lle fai gastar todos os seus ingresos do arrendamento en alimentos e artesanías e o que proporciona ingresos ás outras clases.

O comerciante é o mecanismo para exportar alimentos a cambio de importacións estranxeiras. O comerciante usa as 150 moedas recibidas do artesán para mercar comida do mercado, e suponse que saca a comida do país para cambiala por máis produtos estranxeiros.

O *Tableau* amosa a causa pola que os fisiócratas discrepaban de Cantillon sobre a exportación de alimentos. A economía produce un excedente de alimentos, e nin o agricultor nin o artesán poden permitirse o luxo de consumir máis que a un nivel de subsistencia de alimentos. Suponse que o terratenente está consumindo a un nivel de saciedade; polo tanto, non pode consumir máis. Como os alimentos non se poden almacenar de xeito doado, é preciso venderllos a alguén que os poida usar: aquí é onde o comerciante proporciona valor.
Porén, o comerciante non é fonte de riqueza. Os fisiócratas crían que "nin a industria nin o comercio crean riqueza". Unha "explicación plausible é que os fisiócratas desenvolveron a súa teoría a partir da situación real da economía francesa...", pois Francia era unha monarquía absoluta na que o grupo dos Terratenentes (ou propietarios) constituían entre 6-8% da poboación e posuían o 50% da terra ; a agricultura contibuía co 80% da riqueza do país Quesnay pensaba que "un país debía concentrarse na fabricación na medida en que a dispoñibilidade local de materias primas e man de obra axeitada lle permitira ter unha vantaxe de custos fronte aos seus competidores no estranxeiro". En 1763, na obra ''Philosophie rurale ou économie générale et politique de l'agriculture*, Quesnay comenta sobre o seu *Tableau*:   

Un cadro análogo é o que se empregou na teoría da creación de cartos na banca de reserva fracionaria mediante a devolución dos depósitos, o que leva a multiplica-los cartos. Tamén a doutrina dos fondos salariais derivouse do *Tableau'', mais despois foi rexeitada.

Dende unha perspectiva económica contemporánea pódese concluír que:

* A actividade industrial, que daquela principiaba, esta subestimada e, mesmo, é considerada improdutiva;   
* A forza de traballo asalariada xoga un papel pasivo;   
* Non existe o concepto de demanda efectiva pois as necesidades son asumidas como ilimitadas e preexistentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
*
* 
* 

### Outros artigos 
*Economía
*Economía política
*Fisiocracia
*François Quesnay
*Mercantilismo

### Ligazóns externas 
* Obras de F. Quesnay en Internet Archive