open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Xosé Carlos Morell

**Xosé Carlos Morell González**, nado en Vigo o 2 de outubro de 1968, é profesor, consultor e investidor.

## Traxectoria 
É titulado superior en Xestión Financeira e Contable, Xestión Comercial e Márketing e Comercio Internacional. Licenciado en Filoloxía Española e Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela.

Como estudante, no seu colexio maior, adscrito á USC ocupou o cargo de secretario. Posteriormente, docente en educación secundaria, colaborou xunto a Agustín Fernández Paz, a Xunta de Galicia e o Concello de Vigo no deseño e dirección da campaña de normalización lingüística no ensino "En galego vivo Vigo, en galego Vigo vai". Padroeiro da Fundación Isla Couto, onde da man directa de Xaime Isla Couto no Igesco, desenvolveu nos anos 1990 a revista *Redaccion Xove*, unha publicación dos centros de ensino de Vigo e despois na Universidade, aberta ás colaboracións dos estudantes e profesores. Tamén colaborou dentro da mesma Fundación na histórica publicación *Badal* dirixida a todas as igrexas católicas de Galiza para facilitar a liturxia na lingua propia. Formou parte da comisión creada polo Bispo de Tui-Vigo Xosé Diéguez Reboredo, coa finalidade de estabelecer uns mínimos de liturxia en lingua galega. 
miniatura|Xosé Carlos Morell
Foi accionista e xestor en Edicións de Referencia, a sociedade creadora e impulsora do *Xornal de Galicia*. Durante a década dos 2000 e 2010, desempeñou o seu traballo profesional como xestor de exportacións no sector privado vitivinícola, abrindo mercados estratéxicos como Alemaña, os Estados Unidos ou China. Neste país criou a empresa de trading Santiago winery co., Ltd. 聖地牙哥酒窖有限公司, e foi nomeado Protector no Shenzhen Public Welfare Center (深圳市龙岗区会福利中心) en 2002. 

Foi investigador asociado no IGADI, especializado no ámbito lusófono europeo e chinés. Aquí en 2020 dirixiu o ciclo de conferencias "Galicia e Norte de Portugal nas relacións con Macau, UE e China, entre os Camiños a Santiago e a Nova ruta da seda", onde por primeira vez a Secretaria Xeral do Foro Macau participou nunha actividade realizada na España.

En 13 de maio de 2013 presentou no Plenario do Parlamento de Galiza a Iniciativa Lexislativa Popular Valentin Paz Andrade, con máis de 17&nbsp;000 sinaturas censadas e que foi aprobada por unanimidade tras un histórico discurso sobre a Lusofonía no plenario do Parlamento galego. A seguir, dirixiu as negociacións cos grupos parlamentarios galegos para que a lei resultante fose tamén aprobada por unanimidade, cousa que aconteceu en 24 de marzo do 2014, sendo coñecida como Lei Valentin Paz-Andrade.

## Notas 
## Véxase tamén
Juan Nóvoa

**Juan Ángel Nóvoa Nóvoa**, coñecido como **Bicho Bravo**, nado en Ourense o 13 de xuño de 1898 e finado na mesma cidade o 31 de decembro de 1976, foi un tipógrafo e político comunista galego.

## Traxectoria 
Tipógrafo en Ourense. Afiliado ao Partido Comunista, foi redactor de *La Zarpa* e colaborador de *El Soviet*. Foi elixido secretario da Casa do Pobo de Ourense en 1931, e secretario da Asociación de Inquilinos de Ourense en outubro de 1933. Foi membro do Comité Executivo provincial do PCE de Ourense.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado co seu irmán Manuel nunha especie de cova construída por eles no soto do edificio no número 37 da rúa Raíña Vitoria de Ourense. Descubertos, foron detidos o 5 de abril de 1937. Xulgado en Ourense por adhesión á rebelión na causa 452/37 o 9 de setembro de 1937, foi condenado a pena de morte, logo conmutada por cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas. Cumpriu condena na Prisión de Ourense, na Prisión de Las Palmas, onde ingresou o 28 de marzo de 1939, en Yeserías (14-1-1943), Santa Rita (19-2-1943) e Talavera (13-3-1943) de onde saíu en liberdade provisional o 15 de abril de 1943.

Volveu ser detido, encartado na causa 94/1945 por rebelión e ingresou na Prisión da Coruña o 7 de xaneiro de 1945; pasou á Prisión Central de Burgos o 23 de outubro de 1946; a Prisión de El Dueso o 13 de xaneiro de 1949; e o 2 de maio de 1951 pasou ao Reformatorio de Adultos de Ocaña, do que saíu en liberdade condicional o 6 de outubro de 1952. Despois exiliouse.

Retornou a Orense e traballou como tipógrafo en *La Región*. Finou en Ourense o 31 de decembro de 1976.
## Vida persoal 
Casou con Dolores Barreiros Gómez, que finou en setembro de 1943, e foi pai de Carmen, Angelines, Máximo, Sara e Dolores Nóvoa Barreiros.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Expediente persoal do recluso Juan Ángel Novoa Novoa

* Ficha no Registro-Índice de la Población Reclusa (1938-1955). Archivo General de la Administración.

* Ficha en Memoria da Coruña
Eon Productions

miniatura|Logo de Eon Productions.
**Eon Productions Ltd**. é unha empresa británica de produción de cinema que principalmente produce a serie de filmes de James Bond. A empresa ten a súa sede en Piccadilly, en Londres, e tamén opera en Pinewood Studios, no Reino Unido.

EON creouse en 1961 da man dos produtores de Albert R. Broccoli e Harry Saltzman. En 1975, despois de 9 filmes de *James Bond*, Harry Saltzman vendeu as súas accións a United Artists (que xa é o distribuidor de filmes da serie). En 1996, despois da morte de Albert R. Broccoli, a súa filla Barbara Broccoli e o seu fillo Michael G. Wilson sucedérono.

Dende o primeiro filme en 1962, *007 contra o doutor No*, EON produciu algúns filmes nos cales non aparece o axente secreto británico, sendo o primeiro deles *Call me Bwana* (1963) con Bob Hope.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
The Man with the Golden Gun (filme)

***The Man with the Golden Gun*** é un filme británico de 1974, o noveno da serie de filmes de James Bond producido por Eon Productions, e o segundo en estar protagonizado por Roger Moore. É unha vaga adaptación da novela homónima de Ian Fleming escrita en 1965.

## Sinopse 
O axente James Bond é enviado tras o Axitador Solex, un dispositivo que pode aproveitar a enerxía do sol, para o que debe enfrontarse ao asasino a soldo Francisco Scaramanga, "o home da pistola de ouro". A acción remata nun duelo no que se aclara o destino do Solex.

## Personaxes 
* Roger Moore como James Bond - 007
* Christopher Lee como Francisco Scaramanga
* Britt Ekland como Mary Goodnight
* Maud Adams como Andrea Anders
* Hervé Villechaize como Nick Nack
* Clifton James como J.W. Pepper
* Richard Loo como Hai Fat
* Soon-Taik Oh como tenente Hip
* Marc Lawrence como Rodney
* Lois Maxwell como Miss Moneypenny
* Marne Maitland como Lazar
* Desmond Llewelyn como Q
* James Cossins como Colthorpe
* Chan Yiu Lam como Chula
* Bernard Lee como "M"
* Carmen du Sautoy como Saida

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Rally Serra Morena

O **Rally Serra Morena** é unha proba de rally que se celebra dende 1978 na provincia de Córdoba, nas inmediacións da Serra Morena. Está organizado polo Automóvil Club de Córdoba e dende 2008 puntúa para o Campionato de España de Rallys. En 2021 entrou a formar parte do Súper Campionato de España.

## Historia 
A primeira edición foi organizada pola Escudería Mezquita en 1978, e puntuou para o Campionato de Andalucía. Dous anos máis tarde conseguiu entrar dentro do Campionato de España. No ano 1990 foi incluído dentro do Campionato Europeo de Rally pero ao ano seguinte perdeu estas dúas distincións e volveu formar parte só do campionato andaluz. 

En 1993 preinscribiuse para o Campionato de España, categoría que ostentou durante catro anos. Entre 1999 e 2003 a proba non se celebrou ata que en 2004 a escudaría Rall Racing decidiu recuperar a proba e logrou incluíla de novo no campionato nacional en 2008. Desde 2012 ata a actualidade, o Automóvil Club de Córdoba é o encargado da súa organización.

En 2021 o Súper Campionato de España de Rallys pasou a ser o principal certame do país e o Rally Serra Morena foi a proba inaugural do calendario.

## Palmarés 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Palmarés ata 2010. Arquivado dende o orixinal o 9 de novembro de 2011 .
* Sitio web oficial  .
Casino Royale (filme de 1967)

***Casino Royale*** é un filme británico-estadounidense de 1967 producido por Columbia Pictures. Está vagamente baseado na novela homónima de Ian Fleming. Está protagonizado por David Niven como o Bond "orixinal" Bond, Sir James Bond 007.

## Personaxes 
* David Niven como Sir James Bond
* Peter Sellers como Evelyn Tremble
* Ursula Andress como Vesper Lynd
* Joanna Pettet como Mata Bond
* Daliah Lavi como The Detainer
* Woody Allen como Dr. Noah
* Barbara Bouchet como Miss Moneypenny
* Terence Cooper como Coop / James Bond
* Deborah Kerr como Axente Mimi / Lady Fiona McTarry
* Orson Welles como Le Chiffre
* William Holden como Ransome
* Charles Boyer como Legrand
* John Huston como M / McTarry
* Kurt Kasznar como Smernov
* George Raft como el mesmo.
* Jean-Paul Belmondo como lexionario francés

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
George Lazenby

**George Robert Lazenby**, nado en Goulburn, Nova Gales do Sur, o 5 de setembro de 1939, é un actor australiano, coñecido principalmente por ter interpretado a James Bond no filme *No servizo secreto da súa maxestade*, do ano 1969, sendo ademais o actor máis novo en encarnalo.

## Traxectoria 
Despois de deixar o colexio, traballou como vendedor e repartidor na Morris Motor Company de Camberra. Traballou tamén como instrutor de esquí, disciplina na que gañou varias competicións e chegou a tocar o baixo nun grupo chamado *The Corvettes*. Lazenby serviu nas Forzas de Operacións Especiais do Exército de Australia, no que acadou o rango de sarxento e chegou a ser instrutor de combate corpo a corpo. En 1964, conseguiu un emprego de modelo en Londres, onde se mudou e fixo ademais algún anuncio publicitario. En 1968, Lazenby converteuse no modelo mellor pagado do mundo (durante 1967, chegou a cobrar 40 000£ como modelo e outras 60 000£ de anuncios publicitarios e promocións de produtos —cantidades equivalentes a máis dun millón de libras esterlinas no presente). Lazenby tamén encarnou ao home Marlboro.

Malia protagonizar *No servizo secreto da súa maxestade* (1969) e *The Kentucky Fried Movie* (1977) (producións que recadaron máis de 100 millóns de dólares en todo o mundo durante os anos 1970), a carreira de actor de Lazenby non gozou de moita prosperidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Skyfall

***Skyfall*** é un filme británico-estadounidense de 2012 e vixésimo terceiro filme da serie James Bond producido por Eon Productions. É o terceiro protagonizado por Daniel Craig no papel do axente 007, xunto con Javier Bardem como Raoul Silva. Foi dirixido por Sam Mendes e escrito por Neal Purvis, Robert Wade, e John Logan, e conta coa canción "Skyfall", escrita a interpretada por Adele. Foi distribuído por Sony Pictures Releasing.

Estreouse en galego o 20 de decembro de 2022 a través da TVG. Foi traducido por Rosa Moledo e a directora de dobraxe foi Charo Pena.

## Personaxes 
* Daniel Craig como James Bond, axente 007.
: Voz da dobraxe galega de Antón Rubal
: Voz da dobraxe galega de Gonzalo Faílde
* Ralph Fiennes como Gareth Mallory
:Voz da dobraxe galega de Gaspar Somoza
* Naomie Harris como Eve Moneypenny
:Voz da dobraxe galega de Ana Lemos
* Bérénice Marlohe como Sévérine
* Albert Finney como Kincade
* Ben Whishaw como Q
* Rory Kinnear como Bill Tanner
* Ola Rapace como Patrice
* Helen McCrory como Clair Dowar MP

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Oséas

**Oséas Reis dos Santos**, nado en Salvador, Baía, o 14 de maio de 1971, é un exfutbolista brasileiro que xogaba de dianteiro. Foi internacional coa selección brasileira.

## Traxectoria 
Comezou a súa carreira futbolística no Galicia da súa cidade natal. En xaneiro de 1993 chegou a Ponteareas xunto a outros dous brasileiros, Gildo Santana e José Luis Garrido, para reforzar a SD Xuvenil, que ocupaba o derradeiro lugar na Rexional Preferente de Galicia. Aínda que os efectos da súa chegada foron instantáneos, o equipo non conseguiu a permanencia. Oséas continuou en Ponteareas na seguinte tempada, a 1993/94, na que marcou 42 goles e o conxunto acabou como campión do grupo.

A continuación regresou ao Brasil e xogou no Maruinense do Estado de Sergipe, onde realizou grandes actuacións dentro do campionato estatal.

Destacou a nivel nacional xogando no Athletico Paranaense, onde foi campión da Serie B e máximo goleador do campionato en 1995 (con 14 goles). Xunto con Paulo Rink, destacou no campionato brasileiro da serie A en 1996 e os seus goles e actuacións valéronlle a convocatoria para tres amigables coa selección brasileira en 1996 (contra Camerún, Bosnia e Hercegovina e Polonia).

Converteuse nun ídolo no Athletico Paranaense e en 1997 foi contratado polo Palmeiras. Marcou na final da Copa Mercosur de 1998 e na final da Copa Liberadores de 1999 contra o Deportivo Cali.

Logo pasou por Cruzeiro e Santos antes de probar sorte no Xapón, no Vissel Kobe. En 2004 gañou co Internacional o Campionato Gaúcho e a continuación regresou ao Xapón para xogar no Albirex Niigata.

No 2005 puxo fin á súa carreira no Brasiliense.

## Palmarés 
[miniatura|289x289px| Oséas coa camiseta do [Centro Sportivo Maruinense|Maruinense de Sergipe.]]

; Atlético Paranaense

* **Campionato Brasileiro de Serie B (1)**: 1995

; Palmeiras

* **Copa Brasil (1):** 1998
* **Copa Mercosur (1):** 1998
* **Copa Libertadores (1):** 1999

; Cruzeiro

* **Copa Brasil (1):** 2000
* **Copa Sul-Minas (1):** 2001

; Internacional

* **Campionato Gaúcho (1):** 2004

## Premios individuais 
### Máximo goleador 
; Athletico Paranaense

* **Campionato Brasileiro de Serie B (1):** 1995 (14 goles)

; Cruzeiro

* **Copa Brasil (1):** 2000 (10 goles)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en national-football-teams.com .
*Datos do xogador na liga xaponesa .
Spectre (filme de 2015)

***Spectre*** é un filme británico-estadounidense de 2015 e o vixésimo cuarto da serie James Bond producido por Eon Productions para Metro-Goldwyn-Mayer e Columbia Pictures. É o cuarto filme protagonizado por Daniel Craig no papel de James Bond, e o segundo filme da serie dirixido por Sam Mendes logo de *Skyfall.* Foi escrito por John Logan, Neal Purvis, Robert Wade e Jez Butterworth. É o derradeiro filme de *James Bond* en ser distribuído nos cinemas por Sony Pictures Releasing a través do seu selo Columbia Pictures, xa que Universal Pictures distribuirá internacionalmente o seguinte filme da serie, *No Time to Die*.

Estreouse en galego o 27 de decembro de 2022 a través da TVG.

## Personaxes 
* Daniel Craig como James Bond
* Christoph Waltz como Ernst Stavro Blofeld
* Léa Seydoux como Dr. Madeleine Swann
* Ben Whishaw como Q
* Naomie Harris como Eve Moneypenny
* Dave Bautista como Mr. Hinx
* Andrew Scott como C (Max Denbigh)
* Rory Kinnear como Bill Tanner
* Jesper Christensen como Mr. White
* Monica Bellucci como Lucia Sciarra
* Ralph Fiennes como M (Gareth Mallory)
* Stephanie Sigman como Estrella
* Alessandro Cremona como Marco Sciarra
* Judi Dench como M

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
No Time to Die

***No Time to Die*** é un filme de 2021 producido por Eon Productions. Está protagonizado por Daniel Craig, no seu quinta vez como o axente James Bond. Craig declarou que sería o seu derradeiro filme como Bond. Foi dirixido por Cary Joji Fukunaga a partir dun guión de Neal Purvis, Robert Wade, Fukunaga e Phoebe Waller-Bridge. Léa Seydoux, Ben Whishaw, Naomie Harris, Jeffrey Wright, Christoph Waltz, Rory Kinnear e Ralph Fiennes retoman os seus papeis respecto dos filmes anteriores, con Rami Malek, Lashana Lynch, Ana de Armas, Dali Benssalah, Billy Magnussen e David Dencik uníndose ó elenco.

## Personaxes 
* Daniel Craig como James Bond
* Rami Malek como Lyutsifer Safin
* Léa Seydoux como Dr. Madeleine Swann
* Lashana Lynch como Nomi
* Ben Whishaw como Q
* Naomie Harris como Eve Moneypenny
* Jeffrey Wright como Felix Leiter
* Christoph Waltz como Ernst Stavro Blofeld
* Ralph Fiennes como M
* Ana de Armas como Paloma
* Rory Kinnear como Bill Tanner
* Dali Benssalah como Primo
* David Dencik como Valdo Obruchev
* Billy Magnussen como Logan Ash

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Xosé Troiano

**Xosé Troiano Carril**, nado en Camariñas o 17 de marzo de 1970, é un investigador camariñán e divulgador da historia e do patrimonio galego en xeral.

## Traxectoria 
Colaborador de diversas asociacións culturais vinculadas especialmente a Camariñas, ten traballado na recuperación da historia da súa poboación natal. Participa con artigos nos xornais coruñeses *La Voz de Galicia*, *HistoriadeGalicia.gal* e *Camariñas.eu.* ademais colabora desde o seu nacemento en Patrimonio Galego contando con máis de 1.300 fichas. Nos últimos anos investigou sobre os fundidores de campás en Galicia, catalogando tanto mestres fundidores como campás, colaborando tamén nunha web valenciá chamada "Campaners.com". Nunha entrevista comentou que xunto con Estanislao Fernández de la Cigoña están elaborando un traballo de catalogación en Galicia, de máis de 250 fundidores e case 4000 campás. En 2022, xunto con oito campaneiros fundaron a Asociación Cultural de Campaneiros de Galicia, tocando en lugares como a Catedral de Mondoñedo ou de Santiago de Compostela e dando charlas como no 1º congreso aberto sobre o toque manual de campás na parroquia de San Xurxo de Cereixo na Estrada (Pontevedra).

## Obras 
### Ensaio 
* *Camariñas, Corazón da Costa da Morte,* 2017, Asociación Galega para a Cultura e a Ecoloxía. ISBN 978-84-92867-288.
* "Campás de Muros e Serres (I)". 2019. *The Muros Times*.

### Obras colectivas 
* "Campás das igrexas de Santiago, San Xurxo e Santa María do Campo da Coruña". *Anuario Brigantino*, 1130-7625, Nº. 40, 2017, pp. 393-410.
* "Campá e reloxo da Casa Consulado". 2017-2018. Revista *Abrente, Boletín de la Real Academia de Bellas Artes. Nº 49-59, pp 305-310*. A Coruña.
* "Campás de Anllóns". 2019, con Estanislao Fernández de la Cigoña. Revista *Aunios*. Maio 2019. nº 24. pp.6-8.
* "Campás e campaneiros da Estrada". 2023, con Luís Ferro Pego. Revista *A Estrada, Miscelánea histórica e cultural, Nº 26, pp 51-98.*
* "Fundidores de campás asentados en San Pedro de Orazo (A Estrada)". Actas do primeiro congreso galego do toque manual de campás (Cereixo, A Estrada: 6 de maio de 2023). pp. 13-26. ISBN 9788492867417.
* "Campás e reloxo monumental de San Xurxo de Cereixo (A Estrada)" con Estanislao Fernández de la Cigoña. Actas do primeiro congreso galego do toque manual de campás (Cereixo, A Estrada: 6 de maio de 2023). pp. 27-36. ISBN 9788492867417.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Os nosos catalogadores: Xosé Troiano, entrevista para *Patrimoniogalego.net* a 7 de outubro de 2014.
* ¿Cuál es la campana más antigua de A Coruña? entrevista en El Ideal Gallego a 28 de xaneiro de 2025.
* Las campanas que se hacen oír, entrevista en La Opinión de A Coruña a 28 de xaneiro de2025.
Menis Koumantareas

**Aristomenis (Menis) Koumantareas** (Αριστομένης (Μένης) Κουμανταρέας no alfabeto grego), nado en Atenas o 4 de xaneiro de 1931 e finado na mesma cidade o 5 de decembro de 2014, foi un aclamado escritor grego.

## Traxectoria 
Koumandareas cursou Filosofía e Dereito da Universidade de Atenas, así como tamén interpretación teatral, sen chegar a concluír ningún deses estudos. Traballou durante un tempo como xornalista e despois como comericial para navieiras e compañías de seguros.

Dende 1961 até a súa morte, exerceu profesionalmente como escritor e tradutor. Os seus textos foron publicados en moitos xornais e revistas literarias gregas.

Koumandareas foi achado morto, vítima de asasinato por estrangulamento, o 6 de decembro de 2014, no seu apartamento en Atenas. Dous homes romaneses foron prendidos como sospeitosos, Ştefan Mătăsăreanu (25) e Cosmin Găitan (29). O primeiro, un vello coñecido do autor, foi identificado grazas á descrición feita polo finado na súa derradeira novela.

## Obra 
* *Τα μηχανάκια*, 1962
* *Το αρμένισμα*, 1967
* *Τα καημένα*, 1972
* *Βιοτεχνία Υαλικών*, 1975. Traducido ao galego por Alfonso Blanco (2021)
* *Η κυρία Κούλα*, 1978
* *Το κουρείο*, 1979
* *Σεραφείμ και Χερουβείμ*, 1981
* *Ο ωραίος Λοχαγός*, 1982
* *Η φανέλα με τό εννιά*, 1986
* *Πλανόδιος Σαλπιγκτής*, 1989
* *Η συμμορία της Άρπας*, 1993
* *Θυμάμαι τη Μαρία*, 1994
* *Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω*, 1996
* *Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα*, 1999
* *Δυο φορές Έλληνας*, 2001
* *Νώε*, 2003
* *Η γυναίκα που πετά*, 2006

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina no sitio web da Sociedade Helénica de Autores 
*  en IMDb
Tony Leon

**Anthony James Leon**, nado en Durban, Natal o 15 de decembro de 1956, coñecido simplemente como **Tony Leon**, é un político surafricano, que desempeñou o cargo de líder da oposición do seu país entre 1999 e 2007, sendo líder do Partido Demócrata e, con posterioridade, do partido Alianza Democrática (DA), que desde a súa fundación é a principal forza opositora ao goberno do Congreso Nacional Africano (ANC). Desde a chegada da democracia a Suráfrica é o líder da oposición que máis tempo ostentou devandito cargo. Aínda sendo membro da DA, exerceu como embaixador de Suráfrica ante Arxentina entre 2009 e 2012. Antes diso foi membro do Parlamento entre 1994 e 2009.

Desde 2012, Leon foi presidente executivo de Resolve Communications (Pty) Ltd, unha organización de defensa da reputación e consultoría de comunicacións estratéxicas baseada en Suráfrica e asesora principal de K2 Intelligence, unha organización de investigación internacional e análise de risco con base en Londres e Nova York. A consultoría foi fundada por Jules e Jeremy Kroll en 2009. Leon tamén é columnista contratado de Times Media Group Ltd, as súas columnas aparecen semanalmente ou mensualmente en *Business Day*, *Sunday Times* e *Times*,. Leon foi votado décimo sexto no Top 100 dos surafricanos máis importantes na canle de televisión SABC3.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
*Páxina persoal
José Gutiérrez Mijares

**José Gutiérrez Mijares**, nado en Luanco, Asturias, o 16 de marzo de 1920 e finado o 7 de febreiro de 1989, foi un futbolista español que xogaba como dianteiro.

## Traxectoria 
Entre 1939 e 1941 xogou no Avilés, disputando 27 partidos de Segunda División, nos que anotou 17 goles. Ao remate da tempada 1940/41 fichou polo Sporting de Gijón, co que disputou a Copa do Xeneralísimo dese ano, marcando seis goles en catro partidos. Na tempada 1941/42 anotou 18 goles en 12 partidos de liga, sendo o máximo goleador do campionato, con dous goles máis que Pruden e Sanz. Marcou ademais outros seis goles na fase de ascenso a Primeira, pero o equipo non conseguiu subir á máxima categoría. Na tempada 1942/43 anotou 13 goles e na seguinte marchou ao Valladolid.

En 1945 fichou polo Deportivo da Coruña adestrado por Hilario Marrero. Con 9 goles en 18 partidos foi o máximo goleador do equipo ese ano, no que o Deportivo logrou o segundo ascenso a Primeira División da súa historia.

Na tempada seguinte foi para o Mallorca, onde permaneceu tres anos, o último deles na Terceira División despois de descender na 1947/48. A continuación pasou polo Lleida e a Gimnástica de Torrelavega antes de volver ao Mallorca en 1951.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
Miguel Ángel Loureiro

**Miguel Ángel Loureiro Rico**, nado en Ferrol o 24 de setembro de 1956, é un ex xogador de baloncesto galego que xogaba de ala.

## Traxectoria 
Toda a súa carreira deportiva transcorreu no OAR Ferrol, xogando durante quince anos no primeiro equipo ferrolán, doce deles na máxima categoría do baloncesto español.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos de Loureiro na páxina web da ACB
Palacio Haarla

O **Palacio Haarla** (en finés *Haarlan palatsi*) é un inmoble de estilo neoclásico na cidade de Tampere, Finlandia. O edificio foi construído polo empresario Rafael Haarla e está situado no centro da cidade, en Hatanpään valtatie.

Foi deseñado por Jussi Paatela e construído con granito de Kuru.
Eleccións xerais de Groenlandia de 2021

As **eleccións xerais** celebráronse en Groenlandia o 6 de abril de 2021, ó mesmo tempo que as eleccións locais. Inuit Ataqatigiit conseguiu ser o partido máis votado, gañando 12 dos 31 asentos no Inatsisartut. O partido no goberno, Siumut, acabou segundo con 10 asentos.

## Contexto 
En novembro de 2020, o Primeiro ministro Kim Kielsen foi derrotado nas eleccións primarias do partido Siumut, perdendo fronte a Erik Jensen. Porén, Kielsen permaneceu no cargo como primeiro ministro. A rivalidade crecente entre os dous e os desacordos sobre a cuestión da mina de Kvanefjeld levou a Demokraatit a desfacer a coalición de goberno, deixando a Siumut e Nunatta Qitornai con só 12 dos 31 escanos de Inatsisartut. Kielsen non puido formar unha nova coalición de goberno e o Inatsisartut votou para a celebración de novas eleccións.

A minaría de terras raras foi un tema central nas eleccións, sendo o depósito de Kvanefjeld, localizado no sur da illa, obxecto a audiencias públicas e campañas partidistas. Os metais de Groenlandia son empregados para a manufactura de compoñentes como turbinas de vento e vehículos eléctricos. O proceso é contaminante mais os recursos experimentaron un aumento de prezo por mor da crecente demanda de vehículos eléctricos. O uranio tamén está presente en Groenlandia, mais a extracción deste recurso conta cunha forte oposición dos residentes. Greenland Minerals Limited, unha compañía chinesa con sede en Australia artellou un proxecto para minar na área de Kvanefjeld dende 2007 e estaba no seu "obstáculo final".

O partido da oposición Inuit Ataqatigiit pediu unha moratoria sobre a extracción de uranio, poñendo en tela de xuízo o proxecto de minaría de terras raras, mentres que o partido gobernante, Siumut, expresou o seu apoio ao proxecto, citando o crecemento económico como unha razón clave. Nunha enquisa feita para coñecer a opinión pública sobre a minaría no xacemento de Kvanefjeld, o 63% opúxose a dita actividade, dos cales o 45% estaba "moi en contra.
Outros temas, como a independencia, as políticas fronte a COVID-19, a política externa e as opinións sobre as institucións democráticas foron considerados menos importantes en relación co debate da minaría.

## Notas
Jane Eyre (filme de 2011)

***Jane Eyre*** é un filme británico-estadounidense de 2011 dirixido por Cary Fukunaga. Está protagonizado por Mia Wasikowska e Michael Fassbender. O guión foi escrito por Moira Buffini e baséase na novela homónima de 1847 escrita por Charlotte Brontë. O filme estreouse o 11 de marzo de 2011 nos Estados Unidos e o 9 de setembro no Reino Unido e Irlanda. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica. O deseño de vestiario foi creado por Michael O'Connor, e recibiu un nomeamento ós Premios Óscar.

## Personaxes 
* Mia Wasikowska como Jane Eyre
* Michael Fassbender como Edward Fairfax Rochester
* Jamie Bell como St. John Rivers
* Judi Dench como Mrs Fairfax
* Sally Hawkins como Mrs Reed
* Holliday Grainger como Diana Rivers
* Tamzin Merchant como Mary Rivers
* Simon McBurney como Mr Brocklehurst
* Imogen Poots como Blanche Ingram
* Sophie Ward como Lady Ingram
* Su Elliot como Hannah
* Jayne Wisener como Bessie Lee
* Amelia Clarkson como Jane de nena
* Romy Settbon Moore como Adèle Varens
* Freya Parks como Helen Burns
* Harry Lloyd como Richard Mason
* Valentina Cervi como Bertha Antoinetta Mason
* Craig Roberts como John Reed

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Manuel Gómez Lorenzo

**Manuel Gómez Lorenzo**, nado en 1845 e finado en Vedra en 1923, foi un mestre galego.
## Traxectoria 
Foi mestre en Vedra dende 1884 ata a súa morte en 1923. Recibiu unha homenaxe en Vedra o 11 e 12 de xullo de 1925, na que se puxo unha placa na escola enviada polos emigrantes de Vedra en América e se inaugurou a rúa Maestro Manuel Gómez Lorenzo.

## Vida persoal 
Foi pai de Manuel Gómez Barco.

## Notas
Tabú

O **tabú** era, orixinalmente, unha institución de fundamento relixioso que atribuía carácter sagrado a determinados seres, obxectos ou lugares, prohibindo calquera contacto con eles. Posteriormente, o termo pasou a designar calquera tipo de prohibición.

## Etimoloxía 
A palabra é de orixe polinesia. Deriva do *tabu* tongano e do *tapi* maorí, termos que se refiren á prohibición dun determinado acto, baseado na crenza de que tal acto invadiría o campo do sagrado, o que implica perigo ou maldición para os individuos comúns.

O termo foi rexistrado por primeira vez polo capitán James Cook durante a súa visita a Tonga en 1771. Despois introduciuse no idioma inglés e posteriormente estendeuse a outros idiomas. Aínda que os tabús foron asociados inicialmente con culturas polinesias no Pacífico Sur, os tabús están ou estiveron presentes en practicamente todas as sociedades.[miniatura|Gravado representando mulleres de [Tonga ao redor de 1800. Tonga foi o primeiro lugar onde foi rexistrado o uso do termo "tabú".]]

## Interpretación do concepto 
Segundo Sigmund Freud, o tabú é a base da "Idolatrí­a" e a violación dese interdito provocaría un castigo divino, unha "Maldición", unha "Herdanza Maldita", que incidiría sobre o individuo culpado ou sobre todo o grupo social. Para Freud e Levi-Strauss, expresaría un sentimento colectivo sobre un determinado comportamento ou asunto, dividindo un ambiente entre "amigos" dun lado e "inimigos" do outro lado. Segundo Sigmund Freud, o incesto e o parricidio serían os únicos tabús universais a nivel individual, constituíndo a base da  civilización. Porén, aínda que o canibalismo, o asasinato dentro do mesmo grupo de parentesco e o incesto sexan tabú na maiorí­a das sociedades, procuras posteriores encontraron excepcións para todos eles: por tanto, non se coñece ningún tabú que sexa universal.

## Tabú lingüístico 
En lingüística, é a imposición dunha prohibición de dicir nomes de certas cousas ou persoas. Normalmente, para escapar aos tabús, utilízanse eufemismos ou disfemismos.

Os tabús da linguaxe divídense en tres grupos, de acordo co uso ou a motivación psicolóxica: uns son debido ao medo, outros a un sentimento de delicadeza e outros, aínda, a un sentido de decencia e decoro. Os tabú de medo teñen que ver co pavor en relación aos seres sobrenaturais, que impuxeron tabú sobre os seus nomes, como, por exemplo, o demo. As criaturas e as cousas vulgares dotadas de calidades sobrenaturais poden tornarse albo de terror e tabú. Os nomes dos obxectos inanimados poden tamén ser afectados por unha prohibición. Os de delicadeza derivan da tendencia a evitar referencias directas a asuntos desagradabades, tales como a doenza, a morte ou defectos físicos e mentais. Os de decencia son xeralmente asociados a sexo e/ou moral. Chámanse **tabuismos** as palabras, locucións ou acepcións tabú, consideradas groseiras ou ofensivas demais na maiorí­a dos contextos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tapu
Joe Musgrove

**Joseph Anthony Musgrove** nado o 4 de decembro de 1992 en El Cajón, no condado de San Diego, California, é un xogador profesional de béisbol estadounidense.

## Traxectoria
Xoga na posición de pitcher para San Diego Padres da Major League Baseball (MLB). O 9 de abril de 2021 Musgrove conseguiu o primeiro no-hitter na historia dos Padres coa vitoria do seu equipo por 3–0 ante os Texas Rangers no Globe Life Field. De non ser por un hit by pitch na cuarta entrada a Joey Gallo acadaría un xogo perfecto.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Ediciones Trea

**Ediciones Trea** é unha empresa editorial asturiana con sede en Cenero, Xixón, fundada en 1991.

## Descrición 
Ten un fondo editorial de máis dun milleiro de títulos sobre diversas materias: biblioteconomía, documentación, arquivística, museoloxía, historia, arte, gastronomía, literatura e temáticas asturianas.

Xunto co xornal *La Voz de Asturias*, edita desde 2011 a revista cultural *El Cuaderno*.

Unha marca filial, Edicións Nigra Trea, publica libros de temática galega.

## Recoñecementos 
Foi recoñecida co Premio ó Mellor Labor Editorial Cultural de 2014, Premio Nacional de Cultura de España.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Nigra Trea
### Ligazóns externas 
* https://www.trea.es/
19ª edición dos Premios Mestre Mateo

[250px|miniatura|[Teatro Colón da Coruña.]]
A **19ª edición dos Premios Mestre Mateo** galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2020 e celebrouse o 10 de abril de 2021. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no Teatro Colón da Coruña e estivo presentada por Lucía Veiga.

*Ons*, dirixido por Alfonso Zarauza, contou con 13 nomeamentos, seguida por *A illa das mentiras*, de Paula Cons con doce. *Arima* contou con 7 candidaturas, dirixido por Jaione Camborda, e *Lúa vermella* con catro, dirixido por Lois Patiño. Entre as series de televisión salientan *A desorde que deixas* con oito candidaturas, seguida por *Néboa* con seis, *O sabor das margaridas* con tres e *Auga seca* con dúas.

## Premios 
[miniatura|dereita|150px|[Antonio Durán "Morris", mellor actor.]]
[miniatura|dereita|150px|[Melania Cruz, mellor actriz.]]
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en **letra grosa**.

## Premios especiais 
### Premio de Honra Fernando Rey 
* Manuel Lourenzo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Nomeados na Web da Academia Galega do Audiovisual
Tammerkoski

O **Tammerkoski** (en sueco *Tammerfors ström*) son uns rápidos situados entre os lagos Näsijärvi e Pyhäjärvi, na cidade de Tampere, Finlandia. A diferenza de altitude entre ambos lagos é de 18&nbsp;metros e a auga corre dende o Näsijärvi ao norte ata o Pyhäjärvi, ao sur. A cidade de Tampere comezou a construírse nas beiras do Tammerkoski, que son á súa vez unha das paisaxes industriais máis antigas de Finlandia, nas que se situán entre outras as factorías de Finlayson e Tampella. Na actualidade tan só a fábrica de cartón Tako opera na beira do Tammerkoski. O Tammerkoski é unha das paisaxes nacionais de Finlandia.

Na beira oriental do Tammerkoski construíuse en 1986 o Sokos Hotel Ilves, de máis de 63 metros de altura.

## Pontes 
miniatura|Pasarela temporal de madeira co Hotel Ilves.
A seguinte listaxe enumera todas as pontes sobre o Tammerkoski por orde dende o Nasijärvi ata o Pyhäjärvi, isto é, de norte a sur:

* Näsinsilta, dúas pontes adxacentes polas que transcorría a valtatie 12 (Paasikiven–Kekkosentie). A ponte norte finalizouse en 1977 e a ponte sur en 1975.
* Ponte ferroviaria do Tammerkoski, ponte ferroviaria pertencente á liña Tampere–Pori. Inagurouse en 1937.
* Palatsinraitin silta, ponte para transporte lixeiro e peonil, completouse en 2012.
* Satakunnansilta, inaugurada en 1900.
* Patosilta, ponte para transporte lixeiro e peonil, completouse no ano 2000.
* Hämeensilta, que forma parte de Hämeenkatu. A ponte actual foi construída en formigón armado e inaugurouse en 1929. No mesmo lugar houbo tamén unha ponte de madeira construída en 1807 , que foi substituído en 1884 por unha ponte de ferro.
* Pasarela peonil do Tammerkoski. Inaugurada o 1 de xuño de 2018, permanecerá en funcionamento ata canto menos o ano 2021.
* Ponte de Kehräsaari, ponte pedestre, completado en 1986
* Vuolteensilta, ponte para transporte lixeiro e peonil, completouse en 1985.
* Laukonsilta, ponte para transporte lixeiro e peonil, completouse en 2010.
* Ponte de Ratina, próxima ao lago Pyhäjärvi, completouse en 1959.

## Centrais eléctricas 
[miniatura|A [central eléctrica de Keskikoski.]]

Tammerkoskessa toimii neljä vesivoimalaa: 
* Central eléctrica de Tampella (1916)
* Central eléctrica de Finlayson (1926)
* Central eléctrica de Keskikoski (1932)
* Central eléctrica de Alakoski (1937).

As centrais de Tampella, Finlayson e Keskikoski son propiedade da cidade de Taampere. 

A potencia combinada das centrais eléctricas do Tammerkoski é de aproximadamente 18 megavatios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Panorámica dende Satakunnansilta en VirtualTampere.com
Saydean Zeldin

**Saydean Zeldin** é unha física, enxeñeira de software e programadora estadounidense.

## Traxectoria 
Saydean Zeldin licenciouse en física pola Universidade de Temple, Filadelfia, Pensilvania, Estados Unidos. 

Despois de graduarse, traballou no laboratorio de ciencias espaciais de GE sobre as correntes de aire ao redor dos mísiles inimigos co obxectivo de identificalos mentres estaban no aire. Noutras palabras, deseñou o software que permitiu aos astronautas controlar os motores da nave espacial, tanto durante longas viaxes desde e cara á lúa como durante procedementos máis delicados como entrar na órbita lunar. Segundo ela afirma para seguir desenvolvendo ideas sobre a prevención de erros e a tolerancia aos fallos que xurdiron da súa experiencia no MIT traballando no programa Apollo.  En 1985  Zeldin cofundou outra empresa chamada Touchstone, coa enxeñeira de software Cynthia Solomon,  coñecida  por ser unha das codesenvolvedoras de Logo.

Saydean Zeldin retirouse a principios dos  anos 2000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres na NASA
### Ligazóns externas 
* Saydean Zeldin na bibliografía informática dblp.
* Zeldin, Saydean en *WorldCat-*
Shi Jian 7

**Shi Jian 7** ou **SJ 7** foi un satélite artificial da China lanzado o 5 de xullo de 2005 a bordo dun foguete CZ-2D desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.

## Características 
SJ 7 alimentábase mediante paneis solares e foi lanzado para estudar a contorna terrestre durante un tempo estimado de tres anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*CZ-2D
*Shi Jian 1
*Shi Jian 2
*Shi Jian 2A
*Shi Jian 2B
*Shi Jian 4
*Shi Jian 5
*Shi Jian 6
*Shi Jian 8
*Shi Jian 9A
*Shi Jian 9B
*Shi Jian 10
*Shi Jian 11
*Shi Jian 12
*Shi Jian 13
Tántalo (homónimos)

O termo **Tántalo** pode facer referencia a:

* **Tántalo**, o fillo de Zeus e a oceánide Pluto.
* **Tántalo**, un elemento químico.
* ***Tántalo***, un gravado de Goya da serie *os Caprichos*.
* **Tántalo**, fillo de Broteas ou de Tiestes, primeiro esposo de Agamenón, morto por este.
* **Tántalo**, un dos catorce fillos de Níobe e Anfión.
Cantos das labradas

Os **cantos das labradas** son cantos de traballo cos que en Galiza se acompañaban tradicionalmente as labradas colectivas das leiras, nos meses de abril e maio.

## Características 
miniatura|Algúns dos cantos das labradas acompañábanse da música producida polos sachos.
Durante o proceso da labranza primaveral dos terreos entoábase, cando menos nas comarcas do sur de Pontevedra, un conxunto de cantos para acompañaren o traballo. Deste xeito, as labradas non eran só un labor agrario senón tamén unha festa. A celebración permitía esquecer por momentos a dureza da tarefa, alén de fortalecer as relacións entre os membros da colectividade.

Nos cantos das labradas inclúense cantos que abranguen todo o ciclo de preparación das veigas: 

* O **cantar de arada**, cantares que se botan ao marcar os regos co arado.
* A **aña**, un cantar que se botaba ao remate dunha competencia amigábel entre dous grupos de labregos. O grupo vencedor, o que primeiro remataba a súa parte, gañaba a aña, é dicir o dereito a cantarlle ao outro grupo cantigas de escarnio. Os cantos da aña acompañábase dos petos das pedras contra os sachos a ritmo de muiñeira ou xota e, nalgúns lugares, daban lugar a un baile na propia veiga, o baile das labradas.
* O **agradecemento**, finalizado o traballo era tradición que o "amo", o dono da leira labrada, ofrecese aos veciños unha merenda campestre durante a que botaban cantigas en agradecemento polo banquete.

En xuño, a veciñanza volvíase xuntar para sachar o veiga, é dicir, rarear o millo e remover as malas herbas. Para esta ocasión volvían a existir cantigas específicas: os **cantos de sachadas**.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Labradas
* Aña
*Baile das labradas

### Ligazóns externas 
* Os ciclos do ano en Toutón - TVG (Alalá nº 59 - 2008)

* Labrada en Queimadelos - ACF O Fiadeiro - Luar (01/2018) - TVG - Youtube.

* O ritual da i-aña, as labradas e as sachadas - Gillerme Inácio Costa - Lume na Palleira (11/2020) - Radio Galega.

*
Amalia Ercoli-Finzi

**Amalia Ercoli-Finzi,** nada en Gallarate (Italia) o 20 de abril de 1937, é unha docente, enxeñeira e astrofísica italiana. É unha das máis altas expertas internacionais en enxeñaría aeroespacial, consultora científica da NASA, de ASI e ESA e investigadora principal responsable do instrumento SD2 na sonda espacial Rosetta.

É a primeira muller en Italia graduada no Politécnico de Milán en enxeñaría aeroespacial.

## Traxectoria 
Autora de máis de 150 publicacións científicas e comunicacións en congresos nacionais e internacionais, foi directora do Departamento de Enxeñaría Aeroespacial do Politécnico de Milán, e profesora de mecánica orbital. Foi, durante algúns anos, membro da Xunta de Directores do Museo Nacional da Ciencia e a Tecnoloxía Leonardo dá Vinci, así como membro experto do Human Spaceflights Vision Group (HSVG) da ESA para a programación de voos espaciais tripulados.

*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mulleres na NASA
Nigra Trea

**Edicións Nigra Trea** é unha editorial galega con sede en Vigo, dependente da asturiana Ediciones Trea.

## Descrición 
Creada a mediados dos anos noventa, centra as súas liñas editoriais nas ciencias sociais, a literatura e as edicións de arte e bibliofilia, ademais da .

### Autores publicados 
Ten publicado preto dun cento de títulos en lingua galega, lingua castelá e en formato bilingüe, de, entre outros, os seguintes autores: Gonzalo Allegue, 
Xosé Armesto Faginas, 
Xosé Manuel del Caño, 
Xulio Carballo Arceo, 
Carlos Casares, 
Álvaro Cunqueiro, 
Elvira Fidalgo Francisco, 
Martín González Fernández, 
Xosé Manuel González Reboredo, 
Emilio Grandío Seoane, 
María Liñeira, 
Nieves Loperena, 
Xosé Carlos López Bernárdez, 
Basilio Losada, 
Xosé Ramón Mariño Ferro, 
Estro Montaña, 
Ramón Nicolás, 
Camiño Noia, 
Carmen Pallares Méndez, 
Herminia Pernas Oroza, 
Ofelia Rey Castelao, 
Serrana Rial García, 
Vicente Risco, 
Xavier Rodríguez Baixeras, 
Xosé Manuel Sánchez Sánchez, 
Ana Ulla e
Faustino Vázquez Carril.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Distribución editorial galega
* Actividade editorial en Vigo
### Ligazóns externas 
* www.trea.es/
* Nigra Trea en Dialnet
Pearl I. Young

**Pearl I. Young**, nada en Minnesota e 1895 e finada en 1968,  foi a primeira muller empregada como técnica no Comité Asesor Nacional para Aeronáutica (NACA), o cal evolucionou para devir hoxe na  NASA. Foi  xefa de redacción técnica no Centro de investigación de Langley,  e profesora de enxeñaría.

## Traxectoria 
Pearl Novo medrou en Dacota Do norte. Asistiu ao Jamestown College e á Universidade de Dacota do Norte. Licenciouse en 1919 con matrícula de honra, unha chave Phi Beta Kappa e unha  titulación en física, química e matemáticas. Foi contratada pola Universidade para ensinar física en 1922.

## Carreira 
En 1922 Young foi contratada como física polo Comité Asesor Nacional para Aeronáutica (NACA) e  foi asignada  á División de Investigación de Instrumentos do Laboratorio Aeronáutico Langley Memorial, baixo a dirección de Henry J.E. Reid. En 1929, Reid nomeou a Young xefa de redacción técnica de Langley. Estableceu unha oficina, contratou persoal e elaborou os informes de investigación e os documentos oficiais que comunicaban os extraordinarios logros técnicos de Langley. Young escribiu o Manual de Estilo para Autores de Enxeñería da NACA, unha obra de referencia que tivo unha influencia duradera en Langley e noutros lugares da NACA. 

A NACA incorporouse á NASA en 1958. Ao longo dos seus 28 anos na NACA e na NASA, Young axudou a definir a imaxe pública da NACA e influíu no modo en que os  aeronáuticos do goberno estadounidense se comunicaban nas publicacións. Young xubilouse en 1961 na NASA e ensinou física durante un ano máis na Universidade Estatal de Fresno. A continuación, adicouse a tempo completo a investigar a biografía do pioneiro da aviación Octave Chanute, unha das figuras máis importantes da historia da aviación.

En 1995 púxose o nome de Pearl Young a un teatro da NASA en Langley. Os arquivos dos documentos de Pearl Young atópanse na Biblioteca Pública de Denver.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Lorenzo-González, Mª de las Nieves; Calvo-Iglesias, Encina; Ávarez-Fernández, Inés (2022). «Ellas nos llevaron al espacio». *Ciencia, Técnica y Mainstreaming Social* (6): 33-42. ISSN 2530-7924. doi:10.4995/citecma.2022.16570.

### Outros artigos 
* Mulleres na NASA
Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos

[miniatura|187x187px|[James B. Longacre]]
[miniatura|192x192px|[William Barber.]]
[miniatura|140x140px|[John R. Sinnock]]
[miniatura|152x152px|[John Mercanti]]

O **gravador xefe Casa da Moeda dos Estados Unidos** (en inglés: *Chief Engraver of the United States Mint*) e o posto de superior nivel dentro do cadro de persoal da Casa da Moeda dos EEUU.

## Historia 
O cargo foi creado polo Congreso dos Estados Unidos a través da Lei da Moeda (*Coinage Act*) do 2 de abril de 1792, coa responsabilidade do deseño das moedas e do gravado dos cuños para todas as ramas da *US Mint*: as casas da moeda de Filadelfia, Denver, San Francisco e West Point. Desde a súa creación, o posto encadrouse na estrutura do Departamento do Tesouro, que se encarga da regulación da produción de moeda circulante nos Estados Unidos.

O 19 de maio de, 2006, nomeouse a John Mercanti no cargo de "supervisor de deseño e mestre especialista en desenvolvemento de ferramentas" da *US Mint*, o que supuña unha consideración asimilable á do 12º gravador xefe, aínda que con outra denominación e unhas atribucións lixeiramente diferentes. Esta situación mantívose ata o 3 de febreiro de 2009, cando o director da casa da moeda, Edward C. Moy, restableceu a denominación orixinal do cargo e nomeou formalmente a John Mercanti como gravador xefe. Desde ese momento, o nomeamento pasou a ter carácter temporal e só se pode estender por períodos dun ano e ata un máximo de cinco.

En virtude dese carácter temporal do cargo, Mercanti abandonouno en 2010, e o posto ficou vacante ata febreiro de 2019, cando foi nomeado o seu substituto, Joseph Menna.

## Listaxe de gravadores xefe da *US Mint* 
Estes son os nomes dos gravadores xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos desde a fundación da institución en 1792:

* (1793-1823): Robert Scot.
* (1824-1840): William Kneass.
* (1840-1844): Christian Gobrecht.
* (1844-1869): James B. Longacre.
* (1869-1879): William Barber.
* (1880-1917): Charles E. Barber.
* (1917-1925): George T. Morgan.
* (1925-1947): John R. Sinnock.
* (1948-1964): Gilroy Roberts.
* (1965-1981): Frank Gasparro.
* (1981-1991): Elizabeth Jones.
* (1991-2006): Vacante.
* (2006-2010): John Mercanti.
* (2010-2019): Vacante.
* (Desde 2019): Joseph Menna.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Taxay, D. (1966). *.* Nova York.

### Outros artigos 
* Casa da Moeda dos Estados Unidos
*Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos

* Gravador xeral de moedas de Francia
* Gravador xefe da *Royal Mint*