open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pobo dendi

Os **dendi** son un grupo étnico que habita no norte de Benín e en Nixeria, principalmente nas chairas do río Níxer. Forman parte do pobo songhai. Derivado da lingua songhay, o termo "dendi" tradúcese como "río abaixo." A comunidade está formada por 195&nbsp;633 persoas. Entre eles, só 4&nbsp;505 viven en Nixeria. A súa lingua nai é a lingua dendi.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino Dendi
Chiara Vigo

**Chiara Vigo**, nada en Calasetta (illa de Sant'Antìoco) o 1 de febreiro de 1955, é unha tecelá e artesá italiana, coñecida por ser a última das mestras na arte de traballar o biso, unha fibra que provén do molusco *Pinna nobilis*.

## Traxectoria 
Chiara Vigo aprendeu o seu oficio da súa avoa, xa que é un saber que na súa familia se transmite por liña materna. Cando tiña 27 anos fixo o xuramento da auga, polo que se comprometía a non sacar un beneficio económico do traballo do biso.
*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Museo do Biso en Sant'Antìoco
*Reportaxe sobre Chiara Vigo e o traballo do biso
Lotay Tshering

**Lotay Tshering** (en ), o 10 de maio de 1969, é un político e médico butanés, primeiro ministro do seu país dende o 7 de novembro de 2018.

## Traxectoria 
Foi elixido líder do partido Druk Nyamrup Tshogpa o 14 de maio de 2018. 

Lotay Tshering foi elixido Primeiro Ministro de Bután nas eleccións xerais de 2018, derrotando os dirixentes dos partidos máis grandes de Bután: Pema Gyamtsho da Partido Paz e Prosperidade de Bután e Tshering Tobgay do Partido Democrático do Pobo.

## Notas
Unha ducia de galegos

***Unha ducia de galegos*** é un libro de entrevistas en lingua galega de Víctor Freixanes, publicada en 1976 por Editorial Galaxia.

## Características
[miniatura|[Xaime Toxo, Francisco Castro, Freixanes, Fina Casalderrey e Xesús Alonso Montero, na presentación da reedición de *Unha ducia de galegos*, en 2017.]]

O volume é, segundo se indica na propia lapela do libro, unha "crónica subxectiva do galeguismo (ou polo menos de certo galeguismo) ao longo do século XX e a través de doce protagonistas" (todos eles homes): Ramón Otero Pedrayo, Valentín Paz-Andrade, Luís Seoane, Eduardo Blanco Amor, Ramón Piñeiro, Celso Emilio Ferreiro, Xaime Isla Couto, Xesús Alonso Montero, Xosé Manuel Beiras, Xosé Luís Méndez Ferrín, Miguel Anxo Araúxo Iglesias e Carlos Casares.

O propósito era enlazar a memoria do século XIX, personificada en Otero Pedrayo, coas inquedanzas de autores máis novos, como Méndez Ferrín ou Carlos Casares.

## Edicións 
O libro foi escrito entre 1974 e 1976.  Logo de se editar en xullo de 1976, a obra foi reimpresa en outubro do mesmo ano. Volveuse editar en novembro de 1982 (despois da aparición da novela *O triángulo inscrito na circunferencia*) e en 2017, tras deixar Víctor Freixanes o cargo de editor en Galaxia. Amais, o libro foi traducido ao castelán e publicado en 1979 co título de *Doce gallegos*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
**Unha ducia de galegos*, na páxina web de Editorial Galaxia.
Himno nacional de Bolivia

O **Himno Nacional de Bolivia**, orixinalmente chamado **Canción Patriótica**, é unha marcha —en compás de 4/4, aínda que popularmente cántase en 12/8— con letra de José Ignacio de Sanjinés e música de Leopoldo Benedetto Vincenti. Foi estreado na cidade de A Paz, fronte ao Palacio de Goberno, ao mediodía do 18 de novembro de 1845, por uns 90 instrumentistas pertencentes ás bandas militares dos batallóns quinto, sexto e oitavo. Ese día festexábase o cuarto aniversario da batalla de Ingavi.

En 1851, durante o goberno do xeneral Manuel Isidoro Belzu, mediante decreto supremo oficializouse o Himno Nacional de Bolivia e mandouse imprimir para que fose distribuído nas escolas, que dende entón se executa e entoa en todos os actos oficiais escolares.

## Letra 
## Notas
Escudo de Bolivia

O  **escudo de Bolivia** é o símbolo nacional de Bolivia, empregado polo Estado boliviano e as demais institucións públicas do país. A súa actual versión, foi aprobada o 19 de xullo de 2004.

## Modificacións de 2004 
O actual **Escudo Nacional de** **Bolivia** foi regulamentado oficialmente polo decreto 27630 aprobado polo Presidente Carlos Mesa e os ministros de goberno o día 19 de xullo de 2004. No mesmo detállanse con maior rigor proporcións e cores do escudo xa existente pero tamén se definiron algúns cambios nos elementos que o compoñen.

Entre os cambios do novo escudo, están:

* A alpaca substituíuse pola llama
* A árbore de pan Artocarpus altilis substituíuse pola Palmeira Janchi Coco ou Zanca Palma
* A denominación da "machada incásica" foi cambiada por só machada

Ó escudo agregáronselle os seguintes elementos:

* O Cerro Menor, en fronte do Cerro Rico
* A Capela do Sacro Corazón de Jesús sobre o Cerro Menor.

## Notas
Coryphodon

[250px|miniatura|esquerda|Restauración por [Charles R. Knight.]]
***Coryphodon*** é un xénero extinto de mamíferos pantodontos. *Coryphodon* posuía un estilo de vida semi-acuático, semellante ó do hipopótamo, xa que vivía nos pantanos. Era un herbívoro con corpo baixo de constitución robusta, con grandes dentes caninos e dentes posteriores con cúspides. Tiña o seu hábitat na rexión holártica hai entre 59 e 51 millóns de anos.

Debido a converxencia evolutiva ó ocupar o seu mesmo nicho ecolóxico era tamén moi semellante ós dinocerados *Prodinoceras* e *Probathyopsis* de América do Norte e ó meridiungulado *Carodnia*, cos que non estaba emparentado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
*
*
Pobo sharchop

Os **sharchop** (en : "orientais") son un grupo étnico de Bután conformado pola mestura de poboacións da tibetanas e ascendencia do sur de Asia. Viven principalmente nos distritos do leste do país.

## Lingua 
A maioría dos sharchop falan tshangla, unha lingua tibetano-birmana; só uns poucos falan a lingua olekha. Tamén falan a lingua nacional, o dzongkha. Por mor da súa proximidade coa India, algúns tamén falan o assamés ou o hindi.

O tshangla tamén é falado polo pobo monpa, unha minoría nacional que habita preto da fronteira coa China, distribuídos en Mêdog, Nyingchi e Dirang. O tshangla é semellante ó kalaktang e ó dirang falados polos monpa de Arunachal Pradesh, na India.

## Notas
Condado de Manitowoc

O **condado de Menitowoc** (en inglés, ***Manitowoc County***) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2000 o condado tiña unha poboación de 82.887 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Manitowoc.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 3.870&nbsp;km² (1.494 sq mi), da cal 1.530&nbsp;km² (589 sq mi) é terra e 2.340&nbsp;km² (905 sq mi) é auga.

### Condados adxacentes 
* Condado de Kewaunee (nordeste)
* Lago Michigan (leste)
* Condado de Sheboygan (sur)
* Condado de Calumet (oeste)
* Condado de Brown (noroeste)

## Transporte 
### Aeroportos 
O **aeroporto do Condado de Manitowoc** (IATA:MTW), proporciona servizos de aviación xeral ao condado, así como tamén a rexións veciñas.

### Autoestradas importantes 
## Demografía 
No censo de 2000, houbo 82 887 persoas, 32 721 fogares e 22 348 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 140 persoas por milla cadrada (54/km²). No 2000 había 34 651 unidades unifamiliares nunha densidade de 59 por milla cadrada (23/km²). A demografía do condado era de 95,90% brancos, 0,30% afroamericanos, 0,43% amerindios, 1,98% asiáticos, 0,04% insular do Pacífico, 0,60% doutras razas e 0,76% de dúas ou máis razas. 1,62% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.

## Localidades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Condado de Manitowoc  (en inglés)
As ramonas

***As ramonas*** é unha novela en lingua galega de Ana Cabaleiro, publicada en novembro de 2018 por Editorial Galaxia logo de gañar o Premio García Barros.

## Trama 
Mona Otero é unha fotógrafa de Saídres (Silleda), que vive en Santiago de Compostela co seu marido. Logo de perder o carné de conducir por conducir ebria, comeza a usar o servizo BlaBlaCar para ir entre os dous lugares. Tamén vai coa súa amiga Moncha, xornalista reconvertida en taxista. Nesa etapa, o marido de Mona déixaa porque vai ter un fillo cunha concelleira de Silleda, Ra Meixide.

Nas dúas primeiras partes Mona viaxa pola xeografía vital da autora, desde o nativo Saídres, cara a Compostela, a Lalín, á Estrada, a Vila de Cruces, a Silleda. Na terceira parte xa recupera o carné e sae fóra de Galiciae atendendo os seus intereses artísticos.

Mona, que quere orientar a súa carreira laboral a unha faceta creativa, vese abocada a traballar como fotógrafa en vodas xunto a Daniel, un compañeiro de estudos. Doída porque as cousas non van como ela quere, refúxiase no alcohol e vive entre o seu estudio nas Fontiñas e a casa familiar na aldea.

Co propósito de regresar á primeira liña do mundo da arte prepara unha obra que quere presentar á feira ARCO. A temática da obra é a liña de ferrocarril entre Ourense e Santiago de Compostela, inaugurada en 1958 logo de moitos anos de obras, nas que participaron xentes das parroquias que atravesaba, e en proceso de desaparición pola chegada do eixo de alta velocidade. Para facer a obra, planta unha ducia de alciprestes a ambos os lados da vía do tren, e vai facer unha acción espectacular. Malia que prepara todo a conciencia, sufrirá as consecuencias duramente.

Comeza unha batalla legal para facerse cunha herdanza que lle corresponde e coa axuda de Antón Piñeiro tentará sobreporse ás desgrazas.

## Narración
A novela trata da importancia das comunicacións, vese o despoboamento do rural e as dificultades para desenvolver a vida sen precariedade laboral.

A obra está narrada en terceira persoa por un narrador omnisciente. A acción discorre en boa medida en espazos pechados, concretamente dentro de coches. Aparecen numerosos topónimos de lugares de Silleda, así como das poboacións atravesadas pola estrada N-525.

A acción dura un ano e medio, desde o verán até o inverno. A obra está estruturada en tres partes, con capítulos correspondentes ás estacións do ano: primeira parte (verán e outono), segunda (inverno, primavera, verán e outono) e terceira (inverno).

O personaxe protagonista é Mona Otero. As outras *ramonas* da obra, que dan nome á novela, son Monchita (a xornalista), Ra (a concelleira), a avoa Ramona e Moncha (nai).  Mona Otero é unha antiheroína, unha muller que non se rende, que se debate entre un amor incodicional pola súa aldea e familia e unha loita tremenda por non ter que volver a ela nin con elas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
**As ramonas*, na páxina web de Editorial Galaxia.
*
Amandry

O apelido **Amandry** pode estar referido a:

* **Pierre Amandry** (1912-2006), arqueólogo helenista francés;
* **Michel Amandry** (nado en 1949), arqueólogo e numismático francés, fillo do anterior.
Huntington

O apelido **Huntington** pode estar referido a:

### Personalidades 
* **Archer Milton Huntington** (1870-1955), arqueólogo, numismático e filántropo estadounidense;
* **Sam Huntington** (nado en 1982), actor estadounidense.

### Xeografía 
* Huntington, localidade do estado de Nova York.

## Véxase tamén 
* **Medalla Huntington**, premio numismático outorgado pola *American Numismatic Society*.
Daniel Batán

**Daniel Batán**, nado en Lalín o 3 de xuño de 1980, é un compositor e baixista de jazz galego.
## Traxectoria 
Bolseiro da Escola Estudio de Santiago de Compostela, do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra e alumno de Victor Wooten, Gary Willis ou Frank Gambale gradúase baixo a máxima cualificación no Centro Superior de Música do País Vasco (Musikene) con especialidade en jazz. Funda o grupo galego de jazz Telegraph Vadis xunto ao pianista Iago Mouriño, traballa como compositor para as Big Bands de Bob Sands, Bobby Martínez e Miguel Blanco. Premiado no *IV Concurso de Composición y Arreglos para Big Band* traballa actualmente como director da Big Band de Castela-A Mancha e coordinador da Facultade de Artes Escénicas, Música e Danza.

## Obra 
* No berce do tempo
* Wish

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Web oficial
Condado de Calumet

O **condado de Calumet** (en inglés, ***Calumet County***) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2000 o condado tiña unha poboación de 48.971 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Chilton.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.030&nbsp;km² (397 sq mi), da cal 820&nbsp;km² (318 sq mi) é terra e 200&nbsp;km² (79 sq mi) é auga.

### Condados adxacentes 
* Condado de Brown (nordeste)
* Condado de Manitowoc (leste)
* Condado de Sheboygan (sueste)
* Condado de Font du Lac (suroeste)
* Condado de Winnebago (oeste)
* Condado de Outagamie (noroeste)

## Transporte 
### Autoestradas importantes 
## Demografía 
No censo de 2000, houbo 40.631 persoas, 14.910 fogares e 11.167 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 127 persoas por milla cadrada (49/km²). No 2000 habían 15.758 unidades unifamiliares nunha densidade de 49 por milla cadrada (19/km²). A demografía do condado era de 96.68% brancos, 0,31% afroamericanos, 0,34% amerindios, 1,55% asiáticos, 0,01% insular do Pacífico, 0,38% doutras razas e 0,74% de dúas ou máis razas. 1,07% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.

## Localidades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Condado de Calumet (en inglés)
Albertosaurus

***Albertosaurus*** (que quere dicir "lagarto de Alberta") é un xénero de dinosauro terápodo que viviu en Norte América occidental durante o período Cretáceo tardío, hai 70 millóns de anos. A especie tipo, *A. sarcophagus*, estaba aparentemente restrinxida ó que hoxe se coñece como a provincia canadense de Alberta, razón pola cal leva o seu nome. Os científicos non concordan co contido do xénero, recoñecendo algúns deles o *Gorgosaurus libratus* como unha segunda especie.

Como membro da familia Tyrannosauroidea, *Albertosaurus* era un depredador bípede con dúas pequenas mans e unha testa masiva con ducias de dentes longos e afiados. É posible que estivese no máis alto da súa cadea trófica no seu ecosistema. Mentres que o *Albertosaurus* era grande para ser un terápodo, era moito máis pequeno que o famoso *Tyrannosaurus rex*, medindo entre nove e dez metros de longo e pesando algo menos de 2 toneladas.

Dende a primeira descuberta en 1884, recuperáronse máis de 30 exemplares fósiles, o cal achegou ós científicos un coñecemento máis polo miúdo da anatomía do *Albertosaurus* en comparanza con outros tiranosáuridos. O descubrimento de 26 individuos nun único lugar achega evidencias dun comportamento de caza en manda e permitiu estudos de ontoxenia e poboación biolóxica, os cales son imposibles en dinosauros menos coñecidos.

## Descrición 
*Albertosaurus* era máis cativo ca outros tiranosáuridos, como o *Tarbosaurus* ou o *Tyrannosaurus*. Polo xeral, os adultos de *Albertosaurus* roldaban os 9 metros de longo, mentres que individuos de máis idade podían chegar a medir até 10 metros de longo. Varias estimacións de masa independentes, obtidas a través de diferentes métodos, suxiren que un *Albertosaurus* adulto podía pesar entre 1,3&nbsp;toneladas e 1,7 toneladas.

*Albertosaurus* compartía unha aparencia de corpo semellante a tódolos demais tiranosáuridos. Como terápodo, *Albertosaurus* era bípede e equilibrada a súa pesada testa e o seu torso cunha longa cola. Porén, as extremidades anteriores dos tiranosáuridos eran extremadamente pequenas en relación ó tamaño do seu corpo e só tiñan dous díxitos. As súas extremidades posteriores eran longas e remataban en pés con catro dedas, das cales o primeiro díxito, chamado *hallux*, era curto e non chegaba a tocar o chan. O terceiro díxito era o máis longo de todos. É posible que os individuos máis novos puidesen alcanzar maiores velocidades.

Coñécense dúas impresións da pel de *Albertosaurus*, ámbalas dúas amosando escamas. Unha das mostras foi descuberta con algunhas costelas gástricos e a impresión dun óso longo e descoñecido, o que indica que a mostra é do ventre. As escamas son pequenas e medran gradualmente tomando unha forma hexagonal. Tamén se conservan dúas escamas de características máis grandes, colocadas a unha distancia de 4,5&nbsp;cm. Outra impresión de pel procede dunha parte descoñecida do corpo. As escamas son pequenas, con forma de diamante e dispostas en fila.

## Notas
Eclipse (programa)

**Eclipse** é un programa informático para o desenvolvemento de aplicacións. Eclipse emprega linguaxes de programación como: Ada, ABAP, C, C++, C#, Clojure, COBOL, D, Erlang, Fortran, Groovy, Haskell, JavaScript, Julia, Lasso, Lua, NATURAL, Perl, PHP, Prolog, Python, R, Ruby (incluíndo Ruby on Rails framework), Rust, Scala e Scheme. Tamén pode traballar en LaTeX (vía TeXlipse plug-in) e con paquetes para software Mathematica.

Está licenciado coa *Eclipse Public License*.

## Notas
Gangkhar Puensum

**Gangkhar Puensum** (en ) é a montaña máis alta de Bután e a máis alta do mundo cuxo cumio aínda non se acadou. Ten unha altitude de 7.570 metros e unha prominencia de 2.990 metros. O seu nome significa *O pico branco dos tres irmáns espirituais*. Trala apertura de Bután para o montañismo en 1983, catro expedicións tentaron, sen éxito, escalar o cumio nos anos 1985 e 1986. Porén, en 1998, un equipo conseguiu acadar un pico subsidiario da montaña dende a China.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Footnote included on the Peaklist page
* Kangkar Punsum and Kula Kangri
* Nirvana Expeditions photograph of the mountain (visual site, flora and fauna).
Franco Cerri

**Franco Cerri** nado en Milán o 29 de xaneiro de 1926, e finado o 18 de outubro de 2021, foi un guitarrista de jazz de renome europeo, presentador da RAI e autor de cursos sobre metodoloxías da guitarra.

## Traxectoria 
Franco Cerri comezou a súa carreira no jazz no ano 1945 asociado ao músico e autor, tamén italiano, Gorni Kramer. No 1949 acadou a posibilidade de colaborar co aclamado guitarrista belga Django Reinhardt e o violinista Stéphane Grappelli. Desde o comezo da súa carreira traballou para a televisión italiana sumando un total de 750 colaboracións para a RAI dentro de programas como *Fine serata da Franco Cerri*, *Jazz in Italia*, *Jazz in Europa*, *di Jazz in Jazz* e *Jazz Primo Amore*. Cerri dirixiu os seus propios cuartetos e quintetos onde dirixiu outros coñecidos músicos de jazz como Gianluigi Trovesi ou Tullio De Piscopo. Nas décadas posteriores acadou sona internacional chegando a traballar con Chet Baker, Billie Holiday, Tony Scott ou Bud Shank.

No ano 2006 recibiu a condecoración de "Commendatore della Repubblica" por parte do presidente do país na honra da súa extensa carreira nacional e internacional.

## Discografía 
miniatura|Franco Cerri en televisión
* 1952 Franco Cerri Quintet con Flavio Ambrosetti
* 1958 Jazzin' con Cerri
* 1959 Franco Cerri e estrelas Europeas 
* 1960 Franco Cerri Quartet
* 1960 Franco Cerri Quartet e coristas
* 1961 Franco Cerri International Jazz Meeting
* 1963 Bossa nova (Columbia)
* 1964 Chitarra (Columbia)
* 1966 12 bacchette per una chitarra
* 1968 La sera a casa con te (CGD)
* 1970 Franco Cerri Jazz (Dire)
* 1973 Metti una sera Cerri, con Pino Presti e Tullio De Piscopo
* 1974 From Cathetus to Cicero, con Stefano Cerri e Gianluigi Trovesi
* 1975 A Limen
* 1975 Querce platani e cerri
* 1976 Nuages (Dischi Ricordi)
* 1976 Franco, Tony e Pompeo (Mallobia) con Tony Scott e Bunnie Foy
* 1977 Un suo modo di dire (Directo)
* 1978 Noi duero
* 1979 Demoiselle
* 1981 Omaggio a Bill Evans (Directo) con Enrico Intra e Lucio Terzano
* 1982 Effetto Alfa
* 1984 Franco Cerri Today! (Directo)
* 1985 From Milan to Frankfurt
* 1990 Jazz in Italy with Enrico Intra (Ariston)
* 1990 Di jazz in jazz (Directo)
* 1993 Cerri & Cerri
* 1995 A Django, en souvenir de Milan
* 1997 From Milan to Brussels
* 1998 Images
* 1999 Di Jazz in Cerri...di Cerri en Jazz
* 2000 In punta di Cerri
* 2003 From Cathetus to Cicero
* 2004 Ieri & oggi (reedición de Metti Una sera Cerri)
* 2006 Just Smile
* 2011 Bossa with Strings (Blue Serge)
* 2012 Cerrimedioatutto (M.A.P. Golden Jazz)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Librando, Diego (2004). Il jazz a Napoli: dal dopoguerra agli anni Sessanta (en Italiano). Guida Editori. p.&nbsp;75.
* "Italian newsnotes". Billboard. Agosto 1, 1960.
* Mozzoletti, Adriano; Zenni, Stefano (2002). Kernfeld, Barry, ed. The New Grove Dictionary of Jazz. 1 (segunda ed.). Nova York: Grove's Dictionaries. p.&nbsp;413. ISBN 1-56159-284-6.
* "Franco Cerri". Archiviostorico.corriere.it. 2009-12-24.
Pobo lhotshampa

Os **lhotshampa** ou **lhotsampa** (en ; en ; lho-mtshams-pa) son un grupo étnico heteroxéneo de Bután orixinario do Nepal. Os lhotshampa habitan no sur de Bután, e por iso son chamados coloquialmente como *sureños*. A comezos de 2007, moitos lhotshampas foron trasladados a terceiros países, como os Estados Unidos, o Canadá, Australia e o Reino Unido, así como países europeos. No presente, o número de lhotshampa do Nepal é significativamente menor ó dos Estados Unidos e outros países onde foron asentados. Este pobo de orixe nepalesa comezou a asentarse en áreas inhabitadas do sur de Bután no século XIX.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Refuxiados butaneses
* Relacións Bután-Nepal
Pablo Bustinduy

**Pablo Bustinduy Amador**, nado en Madrid en 1983, é un politicólogo e político español. Voceiro do Grupo Parlamentario de Unidos Podemos na Comisión de Asuntos Exteriores do Congreso dos Deputados e deputado de Podemos por Madrid. É, asemade, o coordinador da Secretaría Internacional de Podemos. Dende novembro de 2023 é ministro de Dereitos Sociais, Consumo e Axenda 2030.

## Traxectoria 
É fillo de Ángeles Amador Millán, exministra de Sanidade entre 1993 e 1996; e de Javier Bustinduy.

Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade Complutense de Madrid. Ampliou os seus estudos en Francia, onde obtivo un máster en Historia e Pensamento Político no Instituto de Estudos Políticos de París, con mención Summa Cum Laude; e nos Estados Unidos de América, onde traballa na súa tese doutoral en filosofía política na New School for Social Research de Nova York.

Traballou como investigador e profesor de Filosofía en varias universidades dos Estados Unidos (Universidade de Fairfield, Saint Francis College e CUNY University) e como articulista en varios medios. Moitos dos seus artigos quedaron recollidos no blog *pourlafindutemps.* Tamén traduciu, prologado e editou obras relacionadas coa economía, o pensamento político e a estética, como *Kleptopia*, de Matt Taibbi, *Le Destin des images*, de Jacques Rancière, a obra colectiva *Lugares comunes*, ou *État de vigilance*, de Michael Foessel, entre outras.

Implicado no proxecto de Podemos dende os seus comezos, traballou como coordinador da Delegación de Podemos no Parlamento Europeo despois das eleccións europeas de 2014. Dende marzo de 2015 é integrante do Consello de Coordinación, ocupando a carteira da Secretaría Internacional. Foi elixido deputado por Madrid nas eleccións de 2015 e reelixido nas de 2016. No Congreso dos Deputados é voceiro do Grupo Confederal Unidos Podemos-En Comú Podem-En Marea para as Comisións de Asuntos Exteriores e Unión Europea.

## Notas
Rautalampi

**Rautalampi** é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 3&nbsp;195&nbsp;habitantes. A superficie do termo municipal é de 761,98&nbsp;km2, dos cales 223,02&nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,93&nbsp;hab./km².

Limita cos concellos de Suonenjoki, Tervo e Vesanto, pertencentes á súa mesma rexión, Hankasalmi e Konnevesi na rexión de Finlandia Central, e Pieksämäki na rexión veciña de Savonia do Sur.

O concello é unilingüe en finés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Rautalampi (en varias linguas)
Síndrome de Wolff-Parkinson-White

A **síndrome de  Wolff-Parkinson-White** (**WPW**) é unha síndrome de  preexcitación dos ventrículos do corazón debido a unha vía accesoria coñecida como *feixe de Kent* que transcorre pola parte anterolateral da aurícula e ventrículo dereito (en caso de ser polo esquerdo coñécese como *feixe de Ohnell*). Esta vía é unha comunicación eléctrica anormal da aurícula ao ventrículo.

A prevalencia da síndrome de  WPW oscila entre o 0,1% e o 0,3% da poboación xeral.

Aínda que a ampla maioría de individuos coa síndrome de WPW permanecen asintomáticos ao longo de toda a súa vida, hai un risco de morte súbita asociada coa síndrome. É pouco frecuente (incidencia menor de 0,6%), e débese ás taquiarritmias que esta vía accesoria produce no individuo.

## Notas
Kira (roupa)

[dereita|miniatura|250x250px|Mozas butanesas levando o kira e o [toego.]]
dereita|miniatura|333x333px|Mulleres butanesas levando kiras.

O **kira** (en , དཀྱིས་རས་; wylie: dkyi-ra, *dkyis-ras*) é o vestido nacional para as mulleres en Bután. É un vestido longo até o nocello que consiste nunha peza rectangular de tela tecida. Envólvese e dóbrase arredor do corpo e suxéitase a ámbolos dous ombreiros, polo xeral con broches de prata, e átase á cintura cun cinto longo. O kira lévase polo xeral cun wonju (unha blusa de manga longa) e unha chaqueta curta ou toego (en ; *stod-go*) por enriba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Gho
Gho

miniatura|dereita|250px|Rapaces nun festival levando o gho.
[miniatura|dereita|250px|[Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, rei de Bután, levando un gho e un kabney real.]]

O **gho** ou '''g'ô'* (en ; ɡ̊hoː˨) é o traxe tradicional e nacional dos homes de Bután. Introducido no século XVII por Ngawang Namgyal, primeiro Zhabdrung Rinpoche, para darlle ó pobo ngalop unha identidade distintiva, é un traxe longo até o xeonllo atado por un cinto de tela coñecido como *kera* (en ). En ocasións especiais, é vestido cun kabney.

O goberno de Bután require que tódolos homes leven o *gho* se traballan nunha oficina do goberno ou nun colexio. Os homes tamén teñen que levar o *gho'' en ocasións formais. Na súa forma moderna, a lei data de 1989, pero o código de vestimenta driglam namzha é moito máis antigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Kira
Pobo sikkimés

[miniatura|269x269px|Muller nepalesa de Darap, [Sikkim, na India.]]
Os **sikkimeses** son os habitantes do estado indio de Sikkim. A diversidade étnica de Sikkim está representada por 'Lho-Mon-Tsong-Tsum' que identifica a orixe de tres etnias diferenciadas dende o século XVII. O termo 'Lho' refírese ós bhutias (Lhopo) que migraron dende o sur do Tíbet, o termo 'Mon' refírese ós lepchas (Rong) que viven nos Himalaias orientais e o termo 'Tsong' refírese ós limbus (Tsong) outra tribo indíxena de Sikkim. Porén, os indios e nepaleses comezaron a asentarse en Sikkim dende o século XIX e despois comezou a aumentar a presenza de persoas da India continental.

## Tribos 
Tribos como os magar estiveron presentes en Sikkim dende a mesma época que os lepchas e son mencionados nos manuscritos do Maraxá Tashi Namgyal. A poboación actual componse dun 13% lepcha, un 16% bhutia e un 61% de sikkimeses nepaleses.

A teoría máis amplamente aceptada sobre a orixe do nome Sikkim é que é unha mestura de dúas verbas limbu: su, que quere dicir "novo" e khyim, que quere dicir "país" ou "fogar".

## Notas
Druk Gyalpo

[miniatura|250px|[Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, Druk Gyalpo.]]
O **Druk Gyalpo**  (en ; literalmente "**Rei Dragón**" ou o **Rei de Bután**) é o xefe de estado do Reino de Bután. En lingua dzongkha, Bután é coñecido como *Drukyul*, que quere dicir "A terra do dragón do trono". Deste xeito, os reis de Bután son coñecidos como *Druk Gyalpo* ("Rei Dragón"), e os butaneses chámanse a si mesmos *drukpa*, que quere dicir "pobo do dragón".

O actual gobernante de Bután é Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, o quinto *Druk Gyalpo*. Leva a Coroa do corvo, que é a coroa oficial que levan os reis de Bután. O seu tratamento é de "''Mi'wang 'Ngada Rimboche*" ("A súa Maxestade") e como "*'Ngada Rimboche''" ("A vosa Maxestade").

O rei Jigme Khesar é o segundo monarca máis novo do mundo. Ascendeu ó trono o 6 de novembro de 2008 despois de que o seu pai, Jigme Singye Wangchuck, abdicase no seu favor.

* Ugyen Wangchuck (Primeiro Druk Gyalpo)
* Jigme Wangchuck (Segundo Druk Gyalpo)
* Jigme Dorji Wangchuck (Terceiro Druk Gyalpo)
* Jigme Singye Wangchuck (Cuarto Druk Gyalpo)
* Jigme Khesar Namgyel Wangchuck (Quinto Druk Gyalpo)

## Véxase tamén 
* Lista de primeiros ministros de Bután

## Notas
Francisco Bastarreche

**Francisco Bastarreche Díaz de Bulnes**, nado en Cádiz o 11 de agosto de 1882 e finado en Madrid o 12 de maio de  1962, foi un militar e político español.
## Traxectoria 
Fillo do vicealmirante Félix Bastarreche Herrera. Ingresou na Escola Naval flotante en 1898, e participou como oficial nas campañas de Melilla e nas operacións de Mar Chica. Como capitán de corveta mandou o torpedeiro número 2, e despois nomeárono xefe do Polígono de Tiro de Ferrol. En 1931 era comandante do cruceiro *Almirante Cervera* e en 1935, sendo capitán de navío, e nomeárono director da Escola Naval Militar de Marín.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 adheriuse ao golpe e declarou o estado de guerra en Marín e coa colaboración da aviación foi un dos artífices da declaración do estado de guerra en Pontevedra. Foi nomeado comandante naval de Palma de Mallorca. Despois mandou o cruceiro *Canarias* e designárono comandante xeral do Departamento Marítimo de Cádiz. Ao rematar a guerra pasou ao Ministerio de Mariña, e despois volveu á Escuadra, ascendérono a almirante e nomeárono capitán xeneral do Departamento de Cartaxena.
Foi conselleiro nacional de FET y de las JONS e procurador en Cortes, como capitán xeneral do Departamento de Cartaxena. Figurou como membro do Consello do Reino dende a súa creación. Colaborou no libro *La guerra de Liberación Nacional*, publicado pola Universidade de Zaragoza en 1961.

## Homenaxes 
* Foi nomeado fillo adoptivo de Alhama de Murcia, colocaron un busto na súa honra e unha avenida da localidade levaba o seu nome. Estas distincións foron retiradas en 2017, en aplicación da lei de memoria histórica.

* En Cartaxena ten unha praza dedicada na que ten un busto.
* Unha rúa de Marín levaba o seu nome ata que pasou a ser denominada "Rúa da Ponte" en aplicación da lei de memoria histórica, nun proceso non exento de polémica local.

## Vida persoal 
Casou con Concepción Moreno Fernández e foi pai de Concepción, Blanca e María Asunción Bastarreche Moreno. Foi avó de José Yusty Bastarreche.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Francisco Bastarreche y Díez de Bulnes. Biografía na Real Academia de la Historia.
* Bastarreche y Díez de Bulnes, Francisco. Biografía en Historia naval de España.

### Ligazóns externas 
* Las dos versiones sobre Bastarreche
Benjamin Thorpe

**Benjamin Thorpe**, nado en 1782 e finado en Chipwick o 19 de xullo de 1870, foi un filólogo británico. A súa área de especialización era o inglés antigo e as linguas xermánicas en xeral. Foi o encargado de editar moitos textos da época anglosaxoa.

## Traxectoria 
As orixes de Benjamin Thorpe son descoñecidas.  Sábese que foi a Dinamarca en 1826 para estudar filoloxía xermánica na Universidade de Copenhague con Rasmus Rask .  Permanece alí por catro anos.  Durante este período, casou con Mary Anne Otté, unha muller inglesa cuxo marido danés morrera nas Indias Occidentais Danesas en 1820.  A súa filla Elise Otté, nada en 1818, converteuse en estudante de Thorpe e pronto coñeceu o suficiente islandés e inglés antigo para servir como asistente no seu traballo .

Thorpe regresou a Inglaterra en 1830 coa súa esposa e a súa nora. O mesmo ano aparece a súa tradución inglesa da gramática do inglés antigo de Rask.  Dous anos máis tarde, en 1832, publicou unha edición dos poemas do manuscrito Junius. Este é a primeira dunha longa serie de publicacións. Ata a súa morte, corenta anos máis tarde, Thorpe editou e traduciu gran parte da literatura antiga inglesa aínda existente, incluíndo o *Beowulf*, os poemas do Libro de Exeter, as homilías de Ælfric, os Apolonio de Tiro en prosa e varias versións da *Crónica anglosaxoa*.  Tamén é autor dunha tradución da Edda poética e das crónicas de Florencio de Worcester, así como dos libros de Johann Martin Lappenberg sobre a historia dos anglosaxóns.

O traballo de Thorpe forma parte dun período no que o estudo do inglés antigo é feito principalmente por investigadores alemáns ou daneses. O seu único importante contemporáneo británico é John Mitchell Kemble. Termina a súa vida en Chiswick .

### Algunhas obras editadas ou traducidas por Benjamin Thorpe 
* 1830: '** de Rasmus Rask.
* 1832: **'.
* 1834: '**.
* 1834: **'.
* 1835: '**.
* 1840: **'.
* 1842: '**.
* 1842: **'.
* 1843-1846: '**.
* 1845: **' de Johann Martin Lappenberg.
* 1848-1849: '**.
* 1851: **'.
* 1853: '**.
* 1854: **' de Reinhold Pauli.
* 1855: '**.
* 1857: **' de Johann Martin Lappenberg.
* 1861: '**.
* 1865: **'.
* 1866: ''*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Baigent, Elizabeth (2004). "Otté, Elise Charlotte (1818-1903)", *Oxford Dictionary of National Biography*, Oxford University Press .
* 
* Seccombe, Thomas e Haigh, John D. (rev.) (2004). "Thorpe, Benjamin (1781/2-1870)", *Oxford Dictionary of National Biography'', Oxford University Press .
Condado de Sheboygan

O **condado de Sheboygan** (en inglés, ***Sheboygan County***) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2010 o condado tiña unha poboación de 115 507 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Sheboygan.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 3 290&nbsp;km² (1.271 sq mi), da cal 1 320&nbsp;km² (511 sq mi) é terra e 2 000&nbsp;km² (760 sq mi) é auga.

### Condados adxacentes 
* Condado de Manitowoc (norte)
* Condado de Ozaukee (sur)
* Condado de Washington (suroeste)
* Condado de Fond du Lac (oeste)
* Condado de Calumet (noroeste)

## Transporte 
### Aeroportos 
O *Sheboygan County Memorial Airport* (IATA:SBM), proporciona servizos de aviación xeral ao condado, así como tamén a rexións veciñas.

### Autoestradas importantes 
## Demografía 
No censo de 2000, houbo 112 646 persoas, 43 545 fogares e 29 915 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 219 persoas por milla cadrada (85/km²). No 2000 habían 45 947 unidades unifamiliares nunha densidade de 90 por milla cadrada (35/km²). A demografía do condado era de 92,71% brancos, 1,09% afroamericanos, 0,36% amerindios, 0,36% asiáticos, 0,02% insular do Pacífico, 1,46% doutras razas e 1,07% de dúas ou máis razas.

## Localidades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Condado de Sheboygan (en inglés)
Condado de Outagamie

O **condado de Outagamie** (en inglés, ***Outagamie County***) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2010 o condado tiña unha poboación de 176.695 habitantes. A sede de condado é Appleton.

## Xeografía 
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 1.670&nbsp;km² (645 sq mi), da cal 1.650&nbsp;km² (638sq mi) é terra e 18&nbsp;km² (7,1 sq mi) é auga.

### Condados adxacentes 
* Condado de Shawano (norte)
* Condado de Brown (leste)
* Condado de Calumet (sueste)
* Condado de Winnebago (suroeste)
* Condado de Waupaca (oeste)

## Transporte 
### Aeroportos 
O Aeroporto Internacional de Appleton (KATW), proporciona servizos de aviación xeral ao condado, así como tamén a rexións veciñas. Tamén se encontra no condado o Shiocton Airport (W34), na localidade de Shiocton.

### Autoestradas importantes 
## Demografía 
No censo de 2000, houbo 160 971 persoas, 60 530 fogares e 42 189 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 251 persoas por milla cadrada (97/km²). No 2000 habían 62 614 unidades unifamiliares nunha densidade de 98 por milla cadrada (38/km²). A demografía do condado era de 93,87% brancos, 0,54% afroamericanos, 1,54% amerindios, 2,23% asiáticos, 0,03% insular do Pacífico, 0,98% doutras razas e 1,07% de dúas ou máis razas. 1,99% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.

## Localidades 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Condado de Outagamie (en inglés)
Partición (base de datos)

A **partición** dunha base de datos consiste na división dunha base de datos ou dos seus elementos en partes loxicamente independentes co obxectivo de facilitar o seu mantemento, optimizar o rendemento ou incrementar a dispoñibilidade.

Nos Sistemas Xestores de Bases de Datos Distribuídos emprégase habitualmente a partición de bases de datos. Cada base de datos divídese en varios segmentos lóxicos, e cada un deles localízase nun nodo do sistema, de xeito que os usuarios de cada nodo poden levar a cabo transaccións locais no seu nodo (incrementando o rendemento, a dispoñibilidade e a seguridade), e transaccións remotas no resto dos nodos.

A partición da base de datos pode levarse a cabo segmentando a base de datos en pequenas bases de datos separadas (cada unha delas coas súas propias táboas, índices e rexistro de transaccións) ou segmentando unicamente determinados obxectos de bases de datos (táboas).

A partición pode ser de dous tipos: horizontal ou vertical.

**Partición horizontal** consiste en distribuír as diferentes filas en diferentes táboas. Por exemplo, unha táboa de clientes con códigos postais podería partirse en dúas táboas: ClientesEste (que contería os clientes con códigos postais menores que 50000) e ClientesOeste (que contería os clientes con códigos postais maiores ou iguais a 50000). A táboa inicial con todos os clientes podería recrearse creando unha vista que amose a unión de ambas as táboas.

**Partición vertical** consiste en distribuír as diferentes columnas en diferentes táboas. Todas as táboas creadas compartirán polo menos unha columna común (a chave primaria da táboa principal), e a táboa inicial podería recrearse facendo un JOIN de todas as táboas.
Šefik Džaferović

**Šefik Džaferović**, nado en Zavidovići o 9 de setembro de 1957, é un político bosníaco hercegovino, pertencente ao Partido de Acción Democrática (SDA), actual membro bosníaco da Presidencia de Bosnia e Hercegovina.

## Carreira 
En 1996, foi elixido membro do concello do cantón de Zenica-Doboj. No mesmo ano converteuse en delegado na Casa dos Pobos da Federación de Bosnia e Hercegovina. Catro anos máis tarde ingresa á cámara alta do Parlamento de Bosnia e Hercegovina. Nas eleccións de 2002 convértese en membro da cámara baixa do parlamento, en 2014 é reelixido con 30.000 votos. Nas eleccións presidenciais de outubro de 2018 gañou para ser o membro bosníaco da Presidencia de Bosnia e Hercegovina con máis do 36% dos votos, asumindo o cargo o 20 de novembro de 2018, xunto con Željko Komšić (membro croata) e Milorad Dodik (membro serbio).

## Notas
Briana

**Briana** é un nome propio feminino de orixe celta. É a forma feminina do nome de orixe irlandesa Brian que significaba "alto" e "nobre".

En xaneiro de 2023 existían 71 mulleres en Galicia co nome Briana, cunha media de idade de 4,4 anos.

## Historia do nome 
O nome en masculino, orixinalmente Brion, remóntase até o século IX e as dúas formas empregábanse nas illas de Irlanda e Gran Bretaña, e aparece en Inglaterra a partir da conquista normanda.

Hai varias ortografías diferentes de *Brianna* como *Brynanna,* *Briane,* *Brianne,* *Bryana* e *Breanna.*

*Bri*, *Brie* e *Bria* son apócopes dese nome.

## Notas
Megachile pluto

A **abella de Wallace** (*Megachile pluto*) é unha especie de himenóptero considerada a abella máis grande do mundo. En 1859 atopouse unha abella nas selvas de Indonesia polo famoso naturalista, Alfred Russel Wallace. Non se atopou ningún outro rastro desta nos 120 anos seguintes e críase que estaba extinta. Para o asombro de moitos, a abella de Wallace foi reencontrada e filmada en 2019, despois deste longo período.

A femia de *Megachile pluto*, foi debuxada polo Dr. H. Fritise (1911), está cuberta cun pelo negro aterciopelado, pero ten unha franxa branca na parte dianteira do seu abdome. Ten mandíbulas enormes para recoller a resina.

Considérase en estado vulnerable.

## O descubrimento 
Alfred Russel Wallace pasou oito anos, dende 1854 a 1862, explorando a fauna do arquipélago malaio (13.000 illas que agora pertencen a Malaisia e Indonesia). O naturalista recolleu 125.660 espécimes, incluíndo 83.200 escaravellos. En total 1.000 dos espécimes que recadou resultaron ser novas especies para a ciencia.

Wallace en 1859 atopou unha soa femia da abella máis grande do mundo na illa de Bacan nas illas Molucas do norte, Indonesia. Resultaron tan espectaculares as coleccións de mamíferos, paxaros e de insectos realizadas por Wallace na rexión que persoalmente non se impresionou con esta notable abella.

No seu libro famoso acerca da súa viaxe, *O arquipélago malaio* (1869), rexistrou simplemente o seu descubrimento como, *unha avespa negra grande*, coas queixadas inmensas como un *escaravello macho.* O entomólogo británico, Frederick Smith, do Museo Británico, outorgou unha maior significación ó descubrimento desta abella. Na súa descrición científica da abella en 1860 el escribiu, esta especie é o xigante do xénero ó cal pertence, e é a adición máis magnífica que Wallace fixo ao noso coñecemento da familia *Apidae*.

## Redescubrimentos 
Non houbo outros informes desta enorme abella durante os 120 anos seguintes. Dada a silvicultura en Bacan, creuse que a abella podería chegar a estar extinta antes de que máis fosen atopadas. Entón en 1981 un biólogo americano, Adam Messer, descubriu seis niños en Bacan e illas lindeiras das Molucas setentrionais (véxase J Kansas Soc ent , 1984, 57: 165-168). A abella era tan rara que os aldeáns nunca viran os niños ou colmeas con anterioridade.

O 25 de xaneiro de 2019 un grupo de investigadores composto polo fotógrafo Clay Bolt, o entomólogo Eli Wyman, o ecólogo do comportamento Simon Robson e o ornitólogo Glenn Chilton volveron "redescubrir" un exemplar da especie no mesmo grupo das illas Molucas, en Indonesia. Trátase dunha femia que localizaron dentro dun niño de térmites e á cal puideron fotografar e tomar vídeo.

## Notas 
## Véxase tamén
Milorad Dodik

**Milorad Dodik** (en serbio cirílico *Милорад Додик*), nado o 12 de marzo de 1959 en Laktaši, Iugoslavia (actual Bosnia e Hercegovina) é o presidente da República Srpska, unha das dúas entidades de Bosnia e Hercegovina, cargo que xa ocupara anteriormente entre 2010 e 2018. É ademais presidente do seu partido, a Alianza de Socialdemócratas Independentes (SNSD) (Савез независних социјалдемократа) e ocupou en dúas ocasións o posto de primeiro ministro da República Srpska, de 1998 a 2001 e de 2006 a 2010. É graduado en Ciencias Políticas pola Universidade de Belgrado.

## Carreira política 
De 1986 a 1990 foi presidente da xunta executiva da Asemblea Municipal de Laktaši. En 1990, nas primeiras eleccións multipartidistas en Bosnia e Hercegovina foi elixido ó Parlamento da República Socialista de Bosnia e Hercegovina, como candidato da *Unión de Forzas Reformistas.* Durante a guerra de Bosnia, desempeñouse como representante da Asemblea Nacional da República Srpska (NSRS). Durante ese tempo, formou os Membros Independentes do Parlamento Caucus (Клуб независних посланика у Народној Скупштини Републике Српске, *Klub nezavisnih poslanika ou Narodnoj Skupštini Republike Srpske*), que constituíu a única oposición ó Partido Democrático Serbio (Српска демократска странка,Srpska demokratska stranka) de Radovan Karadžić, que mantivo a maioría absoluta durante a guerra no parlamento da República Srpska.

O partido fundado por Dodik constituíu o núcleo do *Partido dos Socialdemócratas Independentes*, formado en 1996, despois dos Acordos de Dayton, e foi elixido primeiro presidente. Posteriormente uníronse con outros partidos de similar ideoloxía para formar a Alianza de Socialdemócratas Independentes (*Stranka nezavisnih socijaldemokrata*, ou SNSD), da que tamén foi nomeado presidente. En 1997, saíu elixido para a NSRS.

## Véxase tamén
Perućica

**Perućica** (en alfabeto cirílico: Перућица) é un dos bosques primarios que quedan en Europa. Está localizado en Bosnia e Hercegovina, preto da fronteira con Montenegro, e forma parte do macizo do Zelengora, no Parque Nacional Sutjeska. A fraga só pode ser explorada en compaña de gardabosques.

O abeto vermello (*Picea abies*) máis alto que se mediu (63 metros) está localizada neste bosque.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Perućica
Mugen no jūnin

é un filme de 2017 dirixido por Takashi Miike. Está protagonizado por Takuya Kimura e Hana Sugisaki. A historia baséase no manga epónimo de Hiroaki Samura, cubrindo os dous primeiros arcos da serie. O filme estreouse fóra de competición no Festival de Cine de Cannes de 2017, e nos cinemas do Xapón a través de Warner Bros. Pictures o 29 de abril de 2017. O tema principal do filme, "Live to Die Another Day", foi interpretado por Miyavi.

## Personaxes 
*Takuya Kimura como Manji *Variety* afirmou que o filme conseguiu 6,73 millóns de dólares na recadación doméstica, que o describiu como "decepcionante". *Variety* suxire que o resultado de recadación débense en parte ás desavinzas entre o grupo musical SMAP co actor Takuya Kimura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

***Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald*** é un filme de fantasía de 2018 dirixido por David Yates e escrito por J. K. Rowling. Unha coprodución entre o Reino Unido e os Estados Unidos, é a secuela de *Animais fantásticos e onde atopalos* (2016). É o segundo título da franquía *Fantastic Beasts*, e o décimo na franquía do "Mundo máxico", que comezou coa serie de filmes de *Harry Potter*. O filme está protagonizado por un elenco que inclúe a Eddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Alison Sudol, Ezra Miller, Zoë Kravitz, Callum Turner, Claudia Kim, William Nadylam, Kevin Guthrie, Jude Law e Johnny Depp. O argumento conta as aventuras de Newt Scamander e Albus Dumbledore e os seus intentos de deter o mago escuro Gellert Grindelwald, ó tempo que se enfrontan ás ameazas dun mundo máxico cada vez máis dividido.

## Personaxes 
* Eddie Redmayne como Newt Scamander
* Katherine Waterston como Tina Goldstein
* Dan Fogler como Jacob Kowalski
* Alison Sudol como Queenie Goldstein
* Ezra Miller como Credence Barebone
* Zoë Kravitz como Leta Lestrange
* Callum Turner como Theseus Scamander
* Claudia Kim como Nagini
* William Nadylam como Yusuf Kama
* Kevin Guthrie como Abernathy
* Jude Law como Albus Dumbledore
* Johnny Depp como Gellert Grindelwald

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Arquitectura dzong

miniatura|dereita|Fortaleza Trongsa, en Bután.

**Arquitectura dzong** (en tibetano: རྫོང་, en transliteración Wylie: *rDzong*) é o nome dado ó estilo no que se construíron unha serie de fortalezas-mosteiro nas rexións do sur do Himalaia, especialmente en Bután. Os espazos, patios e edificios, quedan definidos por unha construción masiva de muros pautados con torres. Estas fortificaciones construíronse con fins militares, relixiosos (servían de fogar a monxes budistas), e administrativos.
Os *dzongs* existen dende os primeiros séculos do segundo milenio, aínda que a súa época de esplendor foi o século XVII.

## Características 
[miniatura|Dzong de [Punakha.]]

* Muros altos de ladrillo e pedra pintados de branco. Na súa base dispoñen de moi poucas ou ningunha xanela.
* Bandas avermelladas preto do tope dos muros, ás veces puntuadas por grandes círculos dourados.
* Chans dos templos de estilo chinés.
* Entradas masivas construídas de madeira e ferro.
* Patios interiores e templos profusamente decorados con motivos budistas.

## Os dzongs en Bután 
En Bután os dzongs forman parte da súa organización territorial, constituíndo un caso particular no mundo actual. Cada dzong está á cabeza dun distrito, e no seu interior están repartidos os tres poderes: executivo, lexislativo e xudicial. Ademais, é sede tanto do goberno político como do relixioso (budista).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*