Manuel García Barros

**Manuel García Barros** ("**Ken Keirades**"), nado no lugar de Ulla (Berres, A Estrada) o 16 de novembro de 1876 e finado en Callobre (A Estrada) o 11 de abril de 1972, foi un mestre, escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Nado nunha familia labrega, Manuel García Barros comezou sendo pastor e torneiro e estudou por libre a carreira de maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, que rematou en 1905, para ocupar a praza de mestre de primeiro ensino na parroquia de Rubín (A Estrada). No ano 1906 casou para Callobre con Carme Insua, onde viviu o resto da súa vida.

Xa en 1903, cando estaba a realizar o servizo militar en Vigo, comezou a colaborar en revistas e a tomar contacto cos movementos culturais de Vigo, moi especialmente co teatro. No ano 1907, e por mor do seu labor como director do xornal *El Estradense*, pasou por primeira vez pola cadea, feito que se volveu repetir no ano seguinte, acusado de calumnias.

En 1916 a sociedade de instrución “Unión de Rubín” concédelle unha distinción con motivo do “triunfo alcanzado por la escuela de su dirección [Rubín], en el Certamen Escolar celebrado en Lagartones" Os seus contactos e simpatía cos movementos agrarios de comezos de século son moi salientábeis, así como cos membros das Irmandades da Fala e posteriormente co Grupo Nós, moi especialmente co seu grande amigo e soporte cultural Ramón Otero Pedrayo. Xa a partir do 1920 pasou a ser un persoeiro recoñecido nas letras galegas e no galeguismo, canto máis ao ser un dos “alma máter” do xornal *El Emigrado* (1920)*,* que foi o xornal de maior duración da Estrada ata hoxe, e no cal colaborou con todo tipo de traballos. Neste último xornal escribía unha sección chamada *Rexoubas* na cal, usando o pseudónimo *Ken Keirades*, promoveu unha afamada campaña contra o caciquismo. En 1925 participa na viaxe ao Pico Sagro con Castelao. Na súa casa de Callobre agocháronse Ramiro Alfonso Castro Dono e José María Sánchez Brea.
miniatura|

No ano 1955 foi levado de novo ao cárcere, xunto con Francisco Fernández del Riego e Domingo Lemos Suárez, no seu caso simplemente por lle atoparen unhas revistas (*Bohemias*) que lle mandaran dende Cuba: “diversas revistas de carácter comunista editadas en Buenos Aires por los rojos en el exilio”

No ano 1957 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.

### Traxectoria literaria 
Os seus primeiros escritos xa saíran da súa pluma a finais do século XIX, sendo nestes comezos case en exclusiva poemas, que apareceron publicados por separado nos máis variados medios.

O seu primeiro artigo coñecido publicouse en *Luz y Sombra* de Vigo no ano 1898. A partir de aquí é destacable o seu labor xornalístico, especialmente no semanario *El Estradense*, unha publicación agrícola-social que se comezou a publicar no 1906 e na cal participou con artigos, relatos curtos etc. e da cal foi director. O periódico deixou de se publicar en 1909. Tamén publicou colaboracións poéticas e literarias en *Eco de La Estrada*. O 15 de setembro de 1916 recibe un accésit nun premio literario en Pontevedra e a súa foto sae en *Vida Gallega.*
[miniatura|*[Contiños da terra*, de García Barros, é o v. 21 da Biblioteca Galega 120.]]
No ano 1920 creouse o xornal *El Emigrado*, publicación financiada polos *Hijos del Ayuntamiento de La Estrada* de Cuba. Neste xornal comezou a publicar periodicamente os seus “Contiños da terra” e comezou a ser recoñecido e respectado no eido cultural galego e no movemento galeguista. No ano 1924, o seu conto *O fútbol en Malpocados* foi premiado nos xogos florais de Santiago. No Nadal de 1926 púxose en escena a súa pequena peza teatral *Carta da Habana* (publicada na *Revista Céltiga*, Edicións Fervenza, 2002) no Salón Novedades da Estrada en solidariedade con Cuba, arrasada por un trebón o 20 de outubro dese ano. 

Toda a súa obra está escrita en galego, excepto un artigo: *Divagaciones sobre lo discutible y lo indiscutible*, no cal se manifestaba contra a guerra e o fanatismo relixioso. Vén recollido no *Pensamento &nbsp;galeguista da posguerra. Antoloxía*. publicado pol'A Nosa Terra en 1997.

## Obra 
**Contiños da terra* (1930). Nós. 1952: Ed. Centro Cultural del Partido de la Estrada. Buenos Aires, Hnos. Caporaletti. 1999: Biblioteca das Letras Galegas, Edicións Xerais de Galicia. 2002: Biblioteca Galega 120, *La Voz de Galicia.*
**(2021). Vigo Galaxia. 304 páxs. ISBN 978-84-9151-622-4. Edición de Carlos Loureiro Rodríguez e Xesús Domínguez Dono.
**Aventuras de Alberte Quiñoi* (1972). Ed.Castrelos. Col Pombal. Vigo; 2ª Ed. 1976. 1990: Vía Láctea. 2020: Galaxia, 476 páxs.
**Enredos* (2000). Editorial Galaxia. 160 páxs. ISBN 978-84-8288-407-3. Textos breves en prosa.
**Dos meus recordos* (2001). Galaxia. 196 páxs. ISBN 978-84-8288-468-4. Miscelánea que conta con humor e amenidade moitos dos casos e cousas que deixaron pegada na memoria do autor. Nova edición de 206 páxs. ISBN 978-84-9151-956-0, 2023.
**A pluma insubmisa. Ensaios inéditos* (2019). Galaxia. 204 páxs. ISBN 978-84-9151-343-8. Tres ensaios inéditos escritos entre 1939 e 1945 e asinados como Fulgencio Tizón. Editado por Carlos Loureiro e Xesús Domínguez.
**Estampas desde o val. Artigos xornalísticos 1901-1963* (2020). Galaxia. 204 páxs. ISBN 978-84-9151-454-1.
**Sonoridade das auras. Poesía reunida* (2022). Edición de Carlos Loureiro Rodríguez e Xesús Domínguez Dono. Vigo: Galaxia. 218 páxs. ISBN 978-84-9151-847-1.

## Recoñecementos 
dereita|miniatura|Escultura na súa homenaxe na Estrada.
* O concello da Estrada adicou o ano 1997 á lembranza da súa memoria.
* Un instituto de educación secundaria do concello leva o seu nome, o IES García Barros da Estrada.
* Desde 1989 o concello da Estrada promove o Premio García Barros.
* En 2012 celebrouse unha homenaxe poética diante da súa estatua en Berres polos 40 anos do seu pasamento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*