open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Et alii

***Et alii***, abreviada xeralmente como ***et al.***, é unha locución latina que significa literalmente *«e outros»*. Úsase sobre todo en repertorios bibliográficos, cando hai máis autores ou autoras ademais dos citados nunha referencia, de tal maneira que se evita ter que nomealos a todos. O seu valor é semellante ao de etcétera, pero referido a persoas.
En termos legais significa que os que firman non son os únicos responsables do firmado. A referencia non se adoita utilizar na bibliografía final, onde se espera que aparezan de maneira detallada os datos das obras consultadas. Por exemplo: a primeira vez nomearíase (Moore, Estrich, McGillis e Spelman, 1984, p.&nbsp;33) e a segunda (Moore **et al.**, 1984, p.&nbsp;46)
Euxipio

**Euxipio de África** ou **o Africano**, en latín orixinal *Eugyppius Africanus*, nado ao redor de 465 e finado en Nápoles despois do 533, foi un historiador cristián e santo da Igrexa Católica cuxa festividade se ceeébra o 15 de xaneiro.
## Traxectoria 
Probabelmente non naceu en Nápoles, senón que proviña dunha familia da Nórica superior ou da Retia ulterior. Foi algúns anos discípulo de Severino de Nórico (*ca*. 410 - 482), de quen escribiu unha biografía que é considerada polos expertos modelo de escritura haxiográfica. Trala morte deste, adoitouse soster que trasladou as súas reliquias a Nápoles (488), pero o certo é que fundou primeiro un mausoleo á súa memoria e logo un mosteiro no lugar que ocupaba unha antiga vila do século I en *Lucullanum Castellum*, a actual Pizzofalcone, preto de Nápoles, sendo nomeado abade da devandita comunidade. Durante a súa estancia en Nápoles compilou para unha matrona romana, unha tal Proba, se cadra a filla de Símaco, unha antoloxía de obras de Agostiño de Hipona moi extensa (máis de mil folios): *Excerpta ex operibus Sancti Augustini*, e escribiu outras dúas obras moi estimadas, a devandita *Vita Sancti Severini* ou "Vida de San Severino", composta ao redor do ano 511 e que pode consultarse actualmente no volume LXII da *Patrologia Latina* de Jacques Paul Migne, e unha regra monástica, a regra dita de Euxipio. Estas tres obras, máis unha serie de cartas dirixidas a eminentes contemporáneos seus (Casiodoro, Dionisio o Exiguo, Fulxencio de Ruspe) fan del un autor fundamental na literatura cristiá do século VI. Especialmente importante é a *Vita* non só polos datos que ofrece sobre a evanxelización, senón sobre a xeografía e as etnias do confín oriental do Imperio Romano de Occidente no período inmediatamente precedente ao seu fin.

## Obras 
* *Eugippii Vita Sancti Severini*.
* *Eugippii Excerpta ex operibus Sancti Augustini*.
* *Eugippii regula*.
Lois Pérez Leira

**Lois Pérez Leira**, nado en Vigo o 29 de xaneiro de 1953, é un escritor e político galego. Desde 2013 é co-voceiro de Nova Esquerda Galega.

## Traxectoria 
De neno emigrou a Arxentina cos seus pais. En Bos Aires tivo unha destacada actuación na vida política arxentina, como así tamén na colectividade galega. Neste país foi presidente da Confederación Arxentina de Estudantes Secundarios (CAES) e directivo do Centro de Estudantes de Filosofía e letras. Militou durante a maior parte dese tempo nas filas da Federación Xuvenil Comunista. Incorporouse á esquerda peronista desde unha óptica de esquerda marxista. Foi membro da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina e frecuentou os círculos galeguistas deste país.

En 1990 retornou definitivamente a Galicia, especializándose en temas migratorios. Durante os últimos anos escribiu numerosos libros e artigos de opinión en diferentes medios sobre a emigración galega e impartiu numerosas conferencias en distintos países do mundo.

Lois Pérez Leira combinou o seu labor cultural e político co seu traballo como director de emigración da Confederación Intersindical Galega durante case 20 anos. Durante eses anos foi Conselleiro Xeral da emigración en representación da CIG e representante da mesma ante a Audiencia Nacional como entidade acusadora no xuízo que se instruíu sobre os delitos de xenocidio e terrorismo de estado cometidos durante a ditadura arxentina. Na actualidade é querelante no xuízo que se instrúe na Arxentina polos delitos cometidos pola ditadura franquista.

## Obras 
* *O Galego Soto, líder da Patagonia Rebelde* (1999, Edicións Xerais)
* *Protagonistas dunha epopea colectiva* (1999, Editorial Galicia no Mundo)
* *Galegos na Bahia de Todos os Santos* (2002, Editorial Galicia no Mundo)
* *Galegos no Sindicalismo Americano (2004, AGER)
* *Galegos na Arxentina, unha ollada fotográfica* (2006 FESGA)
* *Galegas na diáspora* (2006, AGER) escrito conxuntamente con Graciela Alba Burgos
* *Galegos vítimas do xenocidio arxentino* (2007), Bauprés) con Mónica Lázaro Jodar
* *Cuba, os Galegos e o Che* (2008, Bauprés)
* *Carmen Arias, a nai galega do Che* (2008 Editorial Localizados), con Mónica Lázaro Jodar
* *Ramón Suárez Picallo, o primeiro deputado da Emigración* (2008, Editado por Grupo de Comunicación de Galicia no Mundo, S.L.) 
* *Antonio Soto, desde Ferrol ata o fin do mundo* (2009, Editado por Grupo de Comunicación de Galicia no Mundo, S.L.)
* *Mulleres da emigración* (2010), Editado por Grupo de Comunicación de Galicia no Mundo, S.L.)
* *Desaparecidos españois na Arxentina (2010) Editado por Grupo de Comunicación de Galicia no Mundo, S.L.)
* *Protagonistas dunha epopea colectiva. Tomo II* (Editorial Galicia no Mundo. 2011).

Dirixiu 18 documentais, entre eles *Os Santamaría, de Prexigueiro a Cuba*, que participou no festival de cine latinoamericano da Habana.

## Notas 
## Véxase tamén  
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Galegos
Pedro Castro

**Pedro Castro**, nado o 23 de xaneiro de 1975 en Santiago de Compostela, é un cineasta galego especializado en vídeos musicais.

## Traxectoria 
Aos dezaseis anos marchou estudar o bacharelato a Nova Orleáns, e continuou nos Estados Unidos ao licenciarse en Historia da Arte nos Ánxeles.

Na industria do cine comezou como operador de cámara en *Last Days*, o filme de Steven Spielberg. Posteriormente comezou a traballar na industria dos videoclips musicais, producindo e dirixindo vídeos para artistas fundamentalmente da música latina nos Estados Unidos, como Chayanne, Julio Iglesias, John Secada, Carlos Baute ou Keith Urban.

## Vida persoal 
Ten dous fillos do seu primeiro matrimonio. En 2013 casou coa cantante española Raquel del Rosario, vocalista de El sueño de Morfeo.
Riot!

***Riot!*** é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Paramore, publicado nos Estados Unidos o 12 de xuño de 2007 e no Reino Unido o 25 de xuño a través do selo Fueled by Ramen. O disco foi certificado platino nos Estados Unidos e en Irlanda, e ouro no Reino Unido. *Riot!* tivo catro sinxelos: "Misery Business", "Hallelujah", "Crushcrushcrush" e "That's What You Get".

"Misery Business" está incluída nos videoxogos *Saints Row 2*, *NHL 08*, *Rock Band 3* e *Guitar Hero World Tour*, mentres que "That's What You Get" aparece como canción xoogable en *Rock Band 2*. "Crushcrushcrush" podemos atopala en *Guitar Hero On Tour: Decades* e está dispoñible como tema descargable para xogalo nos tres xogos de *Rock Band*. Unha versión da canción tamén aparece en *Ultimate Band*.

## Listaxe de cancións
Flaciteo

**Flaciteo** ou **Flaccitheus**, finado en 475 foi o fundador do Reino dos ruxios.
## Traxectoria 
Pouco se sabe sobre el, só que se menciona na *Vita Sancti Severini* de Euxipio. Despois da batalla de Nedao en 454, os ruxios establecéranse na ribeira norte do Danubio. Durante a subsecuente ruptura da orde romana no Nórico, os ruxios explotaran a situación para consolidaren o seu poder. Sobre o 467, Flaciteo estableceu o reino dos ruxios. Estivo en frecuente conflito cos ostrogodos, e malia o seu arianismo, foi un seguro colaborador de Severino de Nórico. 

Flaciteo morreu probabelmente sobre o 475, e sucedenuno o seu fillo Feleteo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Friedrich Lotter: *Severinus von Noricum, Legende und historische Wirklichkeit: Untersuchungen zur Phase des Übergangs von spätantiken zu mittelalterlichen Denk- und Lebensformen*. Stuttgart 1976. 
* John Martindale, John Morris: *Prosopography of the Later Roman Empire*. Bd. 2. Cambridge 1980, p.&nbsp;473. 
* Walter Pohl: *Die Gepiden und die gentes an der mittleren Donau nach dem Zerfall des Attilareiches*. In: Herwig Wolfram, Falko Daim (Hrsg.): *Die Völker an der mittleren und unteren Donau im fünften und sechsten Jahrhundert*. Wien 1980, p.&nbsp;239–305. 
* Edward Arthur Thompson: *Romans and Barbarians*. Madison 1982, p.&nbsp;113ss.
University College London

A **University College London** (UCL) é a universidade pública máis antiga e grande da Universidade Federal de Londres. Fundada en 1826, a UCL foi a primeira institución universitaria totalmente laica en Inglaterra, admitindo estudantes con independencia da súa relixión e mulleres en iguais condicións ós homes.

A pesar de non ter relación directa coa súa fundación, o filósofo Jeremy Bentham é considerado o pai da UCL, pois as súas ideas radicais sobre educación e sociedade foron a inspiración dos seus fundadores. A UCL foi unha das dúas universidades fundadoras da *University of London* en 1836. Desde entón ten crecido a través de fusións, incluídas a do *Institute of Neurology* en 1997, a *Royal Free Hospital Medical School* en 1998, o *Eastman Dental Institute* en 1999, a *School of Slavonic and East European Studies* en 1999 e a *School of Pharmacy* en 2012.

O principal campus da UCL está en Bloomsbury, no centro de Londres, tendo institutos e hospitais universitarios noutras áreas do centro e campus satélites en Adelaida, Australia, Doha, Qatar... A UCL está organizada en dez facultades dentro das que hai máis de cen departamentos, institutos e centros de investigación. Ten arredor de 26&nbsp;700 estudantes, 11&nbsp;025 empregados e tivo uns ingresos totais de 937 millóns de libras en 2012/13, dos que 335 millóns foron en bolsas de investigación e contratos. A UCL ten máis ou menos 4000 membros académicos e investigadores, e 650 profesores titulares, o maior número das universidades británicas. É responsable de varios museos e coleccións nun campo amplo de artes e ciencias, incluíndo o *Petrie Museum of Egyptian Archaeology*, unha colección líder de arqueoloxía exipcia e sudanesa.

A UCL está considerada unha das universidades máis prestixiosas do mundo: no período de 1999 a 2009 foi a décimo terceira universidade máis citada no mundo e a máis citada de Europa. Ten 27 premios Nobel e 3 * Field Medalists* entre os seus alumnos e actuais e anteriores colaboradores. Os estudantes da UCL inclúen o *Father of the Nation* da India, Quenia e Mauricio, o inventor do teléfono e un dos descubridores da estrutura do ADN. Os cinco gases nobres naturais foron descubertos na UCL por William Ramsay.

A UCL forma parte de tres dos once centros de investigación biomédica do NHS en Inglaterra e é membro fundador do *Francis Crick Institute*, o maior centro académico de ciencias da saúde do mundo. A UCL mantén centos de acordos de investigación e ensino, incluíndo unha alianza estratéxica co *Institute of Education* e unha extensa colaboración coa *Yale University*. A UCL é membro da *Association of Commonwealth Universities*, a *European University Association* a *European Network for Training Economic Research*, a *G5*, a *League of European Research Universities*, o *Russell Group*, *SES-5*, *UNICA*, a *Universities Research Association* e *Universities UK*. Forma parte do triangulo de ouro das universidades británicas.
The Paramour Sessions

***The Paramour Sessions*** é o quinto álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, publicado o 12 de setembro de 2006 a través do selo Geffen Records.  Durante a pre-gravación o grupo alugou a Paramour Mansion, de onde procede o nome. Editáronse dous sinxelos do disco, "...To Be Loved" e "Forever". A edición *deluxe* do álbum lanzouse o 5 de xullo de 2007. Este é o derradeiro traballo de Papa Roach en contar co batería Dave Buckner.

## Listaxe de cancións 
**Edición mexicana**

**Edición británica**

**Edición de iTunes**
Walden Two

***Walden Two*** é unha obra de ciencia ficción creada por Burrhus Frederic Skinner en 1948. Nela Skinner comenta as ideas sobre o condutismo e a súa enxeñería da conduta.
Esta sociedade ficticia caracterízase pola súa forte reiteración do aspecto máis social dos humanos, o papel dos instintos e todo o que foi herdado da natureza. Interesase en mellorar a capacidade de convivencia mediante a redución dos instintos pero Skinner non intenta acabar coa diferenza senón coa desigualdade.

## Contido 
Skinner mostra na obra unha sociedade construída cientificamente, que funciona utilizando a teoría condutista operante. Na obra descríbense cada un dos métodos empregados para condicionar aos membros da comunidade: os seus ideais en canto a aprendizaxe e a formación dunha sociedade sen envexas, maldade e enfrontamentos; onde se coopere en lugar de competir; unha forma de goberno que nada teña que ver coas formas de gobernar dos nosos países, todo desde o punto de vista condutista, e faino despregando sobre esta novela toda a súa doutrina psicolóxica desde o punto de vista de Frazier, creador de Walden Two.

Nesta comunidade todos os membros son felices, traballan catro horas ao día como máximo e poden dedicar o tempo restante a facer o que cada un queira. A comunidade enteira é a encargada do coidado de todos os fillos, desfacéndose así dos ideais de familia baseados nos lazos de sangue.

Os problemas desta comunidade son resaltados a través da aplicación da ciencia. Na novela, cun estilo en certo modo achegado ao ensaio, explícase o fundamento de tal comunidade en detalle, explicando certos sistemas que son unha mellora sobre os sistemas utilizados na sociedade actual, pero o obxectivo principal da comunidade de Walden Two é que cada membro sexa feliz como individuo mentres funciona como parte dun colectivo.

## A comunidade 
A novela describe "unha comunidade experimental chamada Walden Two". A comunidade está situada nunha zona rural e "ten preto de mil membros".

## Os membros 
Os membros da comunidade son felices, produtivos e creativos, a felicidade deriva da promoción de ricas relacións sociais e da vida familiar, o afecto libre, a creación de arte, música e literatura, oportunidade para xogos, e o merecido descanso, alimentación, e durmir. A comunidade é auto-gobernada, os membros rexistrarte para o Código Walden de técnicas de auto-control, que permiten o mantemento dunha vida feliz, a vida produtiva en Walden Two, con esforzo mínimo. O autogoberno, con todo, é complementado con conselleiros comunitarios que supervisan o comportamento e están dispoñibles para axudar aos membros cos seus problemas en seguir o Código de Walden. Moitas das normas do Código Walden, son como un mandato xeral para evitar expresións de gratitude persoal, para os membros da sociedade americana.
Standing on the Shoulder of Giants

***Standing on the Shoulder of Giants*** é o cuarto álbum da banda inglesa de britpop Oasis, publicado o 28 de febreiro de 2000. Trátase do 16º disco con vendas mais rápidas da historia no Reino Unido, vendendo 310.000 copias a súa primeira semana. *Standing on the Shoulder of Giants* foi certificado dobre platino pola British Phonographic Industry e vendeu ao redor de 208.000 unidades nos Estados Unidos. A pesar de converterse no seu cuarto álbum número 1 no Reino Unido, actualmente é o disco da banda con menos vendas ata a data.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Noel Gallagher agás onde se indique.

#"Fuckin' in the Bushes" – 3:18
#"Go Let It Out" – 4:38
#"Who Feels Love?" – 5:44
#"Put Yer Money Where Yer Mouth Is" – 4:27
#"Little James" (Liam Gallagher) – 4:15
#"Gas Panic!" – 6:08
#"Where Did It All Go Wrong?" – 4:26
#"Sunday Morning Call" – 5:12
#"I Can See a Liar" – 3:12
#"Roll It Over" – 6:31
#"Let's All Make Believe" – 3:51 (canción extra da edición xaponesa)
José Gómez Martínez

**José Gómez Martínez**, que asinaba como **Zenitram**, nado en Pontevedra e finado en Teis o 7 de xuño de 1940, foi un sacerdote e xornalista galego.

## Traxectoria 
Foi capelán do convento das Clarisas de Pontevedra, coadxutor de San Xurxo da Coruña (1908), coadxutor de Bueu (1914) e párroco de Teis (1915). Dirixiu *El Áncora* e *El Eco de Galicia* e colaborou en *La Correspondencia Gallega*, *El Noroeste*, *Tierra Gallega* e *El Ideal Gallego*. Asinaba as súas colaboracións co pseudónimo **Zenitram**.

## Obras 
* *Rasguños*, 1908.

## Notas
Push the Sky Away

***Push the Sky Away*** é o décimo quinto álbum da banda australiana de rock alternativo Nick Cave and the Bad Seeds, publicado o 18 de febreiro de 2013 a través do propio selo do grupo, Bad Seed Ltd. Gravado en La Fabrique, no sur de Francia, é o primeiro disco da banda que non conta co membro fundador Mick Harvey, que marchou en xaneiro de 2009, e o primeiro en contar co tamén fundador Barry Adamson dende *Your Funeral... My Trial* (1986).

## Listaxe de cancións
Pitărcești

**Pitărcești** é unha aldea situada no noroeste do Condado de Alba en Romanía. Pertence administrativamente á comuna de Vidra.

## Demografía 
No ano 2002 a poboación era de 36 habitantes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Comuna de Vidra
* Condado de Alba
Camden Town

**Camden Town**, a miúdo abreviado a **Camden** (ambiguamente usado tamén para o London Borough of Camden do que é a parte central), é un distrito do Inner London no noroeste da cidade. Está situado a 3,9&nbsp;km ó Nor-noroeste de Charing Cross e é un dos 35 maiores centros identificados no London Plan.

Establecido como un distrito residencial desde 1791 e orixinalmente parte do terreo de Kentish Town e a parroquia de St Pancras, Londres, Camden Town converteuse nun lugar importante durante o desenvolvemento primeiro do ferrocarril e está tamén situado na rede de canais de Londres. A súa base económica foi trocada pola venda polo miúdo, o turismo e o entretemento, incluíndo un número de mercados coñecidos internacionalmente e locais de música asociados á cultura alternativa.
The Beacon Street Collection

***The Beacon Street Collection*** é o segundo álbum da banda estadounidense de ska punk No Doubt, publicado en marzo de 1995. Foi editado independentemente a través do propio selo da banda, Beacon Street Records. No Doubt encargouse da produción e gravou o disco nun estudio caseiro no garaxe da súa casa de Beacon Street en Anaheim (California), de onde o traballo colle o nome. As gravacións adicionais e a mestura leváronse a cabo en Clear Lake Audio en North Hollywood, California co enxeñeiro Colin "Dog" Mitchell.

## Listaxe de cancións
Himno do Athletic Club

**Himno do Athletic Club** (en éuscaro *Athletic Klubaren ereserkia*) é o nome que recibe o himno oficial do Athletic Club de Bilbao.
## Historia 
A música do himno oficial compúxoa o músico Carmelo Bernaola no ano 1982. A letra foi escrita por Juan Anton Zubikarai. O himno foi gravado por primeira vez en 1983. Estreouse por primeira vez no Estadio de San Mamés o 30 de marzo de 1983.

Anteriormente houbo outros himnos populares e non oficiais en 1913 e 1950.

## Reeferencias 
## Ligazons externos 
* Escoitar versión clásica do himno do Athletic Club. Youtube.com 
* Escoitar versión Punk-Makarra-Rock do himno do Athletic Club. Youtube.com 
* Escoitar versión Hevy Metal do himno do Athletic Club. Youtube.com
El Eco (Moaña)

***El Eco*** foi un periódico editado en Moaña en 1909.

## Traxectoria 
Periódico bimensual que apareceu en outubro de 1909. De curta traxectoria. Xunto con *El Progreso* foi substituído a finais dese mesmo mes por *La Voz de Moaña*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Hull City A.F.C.

O **Hull City Association Football Club** é un club de fútbol inglés da cidade de Kingston upon Hull. Foi fundado en 1904 e compite na Football League Championship inglesa. O seu campo é o KC Stadium, con capacidade para 25.400 espectadores.

## Xogadores 
### Cadro actual 
*Actualizado a 19 de setembro de 2021.*

## Palmarés 
### Liga 
* **English third tier (2)** (actualmente Football League One): 1965–66, 2020–21

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do club
Réplica (homónimos)

**Réplica** pode referirse a:
*Unha **réplica**, copia exacta dunha obra artística.
*Unha **réplica sismolóxica**, cada un dos tremores que suceden a un sismo e se producen cerca do foco deste.
****Réplica***, único álbum da banda de rock galego Eco.

## Véxase tamén
***Replicación do ADN**
Kelly Olynyk

**Kelly Tyler Olynyk**, nado o 19 de abril de 1991 en Toronto, Ontario, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Toronto Raptors da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria profesional 
O 27 de xuño de 2013, Olynyk foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Dallas Mavericks, e foi traspasado inmediatamente ós Boston Celtics a cambio dos dereitos de Lucas Nogueira e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft. O 7 de xullo de 2013, asinou un contrato de rookie cos Celtics.

O 6 de febreiro de 2014, Olynyk foi elixido para disputar o Rising Stars Challenge do All-Star Weekend da NBA de 2014.

O 7 de xullo de 2017, Olynyk asinou un contrato de catro anos cos Miami Heat.

O 25 de marzo de 2021, Olynyk foi traspasado xunto a Avery Bradley e un intercambio de eleccións do Draft de 2022 ós Houston Rockets, a cambio de Victor Oladipo.

O 6 de agosto de 2021, Olynyk asinou cos Detroit Pistons.

O 26 de setembro de 2022, os Pistons traspasaron a Olynyk xunto a Saben Lee ós Utah Jazz, a cambio de Bojan Bogdanović.

O 8 de febreiro de 2024, os Jazz traspasaron a Olynyk xunto a Ochai Agbaji ós Toronto Raptors, a cambio de Otto Porter Jr. and Kira Lewis Jr..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en BasketballReference.com
Birimbao (grupo musical)

**Birimbao** é un grupo musical galego de música folk e tradicional fundado na Coruña a finais do ano 1999.

## Traxectoria 
Birimbao fórmase con músicos procedentes doutros grupos musicais como son *Tarai*, ao que pertenceu Pepe Mato, ou *Albariza*.

Participou no Proxecto Runas do Festival Internacional do Mundo Celta do ano 2002 e no escenario principal no ano 2013, así como noutros moitos festivais de Galiza e Portugal, como o Festival Folk de Guísamo.

No ano 2006 membros de Birimbao formaron, xunto a outros, o grupo de música tradicional Brixel.

### Formación inicial 
* M. Nicolás - Violín e bodhrán.
* Chema Lorenzo - Contrabaixo e piano.
* Xaquín - frauta traveseira e whistles.
* Pepe Mato - Acordeón e gaita.
* Manolo Caridad - Guitarra.
* Victor Quintas - Gaita.

### Formación actual 
* Mabel L. Castro - Voz, frauta traveseira, frautas de pico, whistle e pandeireta.
* Chema Lorenzo - Contrabaixo, baixo eléctrico e teclado.
* Pepe Mato - Acordeón.
* Alberto Camba - Percusión.
* Manuel Caridad - Violín, gaita e percusión tradicional.
* Manolo Gesto - Guitarra e voz.

## Discografía 
* 2008: Birimbao.
* 2012: Birimbao.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de grupos que participaron no Festival de Ortigueira

### Ligazóns externas 
* Blog do grupo
* Páxina web do grupo
Jason Cain

**Jason Cain**, nado o 31 de marzo de 1985 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,08 metros, xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.

## Traxectoria 
* 20px|border Phantoms Braunschweig (BBL, 2007-2011)
* 20px|border Eisbären Bremerhaven (BBL, 2011-2012)
* 20px|border BBC Bayreuth (BBL, 2012-2013)
* 20px|border Club Básquet Coruña (LEB Ouro, 2013-2014)
* 20px|border Atlético Petróleos de Luanda (2014-2016)
* 20px|border Marín Peixegalego (LEB Ouro, 2016-2017)
* 20px|border TAU Castelló (LEB Ouro, 2017-2018)
* 20px|border Atlético Petróleos de Luanda (2019-presente)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha en FEB.es
Samuel Haanpää

**Samuel Hannes Haanpää**, nado o 27 de setembro de 1986 en Kerava, é un xogador profesional de baloncesto finlandés que xoga para o Borås Basket sueco. Cunha altura de 2,01 metros, xoga na posición de ala.

## Traxectoria 
* 20px|border Fos Ouest Provence Basket (2008-2009)
* 20px|border Torpan Pojat (2009-2010)
* 20px|border Palencia Baloncesto (2010-2011)
* 20px|border Keravnos BC (2011)
* 20px|border Kataja BC (2012)
* 20px|border Korikobrat (2012-2013)
* 20px|border Club Básquet Coruña (LEB Ouro, 2013-2014)
* 20px|border Borås Basket (dende 2014)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha en FEB.es
Corpo de Berkeley

O **corpo de Berkeley** é un orgánulo exclusivo dos lévedos *Saccharomyces cerevisiae* que teñen unha mutación nos xenes sec7 e sec14. A función deste orgánulo ten que ver coa chamada vía Cvt (*cytoplasm to vacuole targeting*, destinación do citoplasma a vacúolos), a cal é unha vía de transporte de substancias para a degradación. O corpo de Berkeley actúa como un medio de transporte desde o citoplasma aos vacúolos dentro desta vía. Os corpos de Berkeley comparten semellanzas estruturais cos autofagosomas, os cales están implicados na autofaxia. O mecanismo de funcionamento da vía Cvt é secuestrar un cargamento biosintético nunha vesícula de dobre membrana, que despois se fusiona cun vacúolo liberando a vesícula interna no lume do orgánulo co que se fusionou, onde é degradada por hidrolases e solta o seu cargamento. 
 
O orgánulo consta de dúas membranas que forman un lume interno, o cal contén citoplasma e ás veces inclúe ribosomas. Fórmase a partir de vesículas que se evaxinan do aparato de Golgi ou o retículo endoplasmático. Foron descubertos en 1980 por Novick e Schekman, na Universidade de California, Berkeley. Os corpos de Berkeley acumúlanse nos mutantes en certas condicións.

## Notas 
## Notas 
### Outros artigos 
* Corpo de Voronin
* Corpo polar do fuso
* Parentosoma
* Spitzenkörper
Cardeais creados por Bieito XVI

[miniatura|[Bieito XVI, papa|Bieito XVI e o cardeal Camillo Ruini.]]

O papa Bieito XVI creou 90 cardeais en cinco consistorios durante o seu pontificado, entre 2005 e 2013.

## 24 de marzo de 2006 
## 24 de novembro de 2007 
## 20 de novembro de 2010 
## 18 de febreiro de 2012 
## 24 de novembro de 2012 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* List from Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church
Ana Rodríguez

***Ana Rodríguez Montero** (1945-), unha mestra e política galega do PPdeG.
***Ana Rodríguez Martí**, unha xornalista galega.
Carmelo Castiñeira Antelo

**Carmelo Castiñeira Antelo**, nado en Pontevedra en 1867 e finado na mesma vila o 26 de novembro de 1899, foi un avogado e xornalista galego.

## Traxectoria 
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1891). Foi redactor de *El Criterio Gallego* e director de *El Áncora* (1897). Foi presidente do Círculo Católico de Pontevedra e un dos fundadores da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra. Casou con Mariana Urrutia Moreno en 1897.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Morena

:*Non confundir co feminino do adxectivo moreno, nin co peixe morea*.
miniatura|Morena.
[miniatura|Confluencia de dúas linguas glaciares con morenas laterais e centrais, na península de Nuussuaq, [Groenlandia.]]
[miniatura|Complexo morénico do lago Louise, [Alberta, Canadá.]]

Unha **morena**  é un sedimento non estratificado, chamado tamén *till* (na linguaxe internacional) ou tilita, formado polos materiais que transporta un glaciar que se depositada nas súas proximidades.

## Tipos 
Existen varios tipos de morenas, que dependen da súa relación co glaciar:

* **morena de fondo**: a que se sitúa baixo o xeo, en contacto co leito.
* **morena lateral**: son os materiais que se sitúan nas marxes do leito glaciar.
* **morena central**: a formada pola unión de morenas laterais na confluencia de dous glaciares nun mesmo val.
* **morena frontal** ou **terminal**: son os depósitos acumulados na zona de desxeo do glaciar.
* **morena de ablación**: é aquela que sedimentou sobre o leito do glaciar. Presentan materiais heteroxéneos, pero o máis característico é a presenza de grandes bloques dispersos ao longo do traxecto, chamados bloques erráticos.

Tamén se chama morena ao sedimento depositado directamente por un glaciar.

O glaciar baixa desde alturas considerábeis e arrastra os materiais que encontra no seu camiño.

## Formación 
As morenas externas están formadas polos fragmentos que caen sobre o xeo glaciar desde as ladeiras.
As morenas internas están compostas por materiais transportados dentro da masa de xeo procedentes do exterior que caeron na zona de alimentación, onde foron recubertos pola neve e afundiron nela.
A morena de fondo é a capa de cantos rolados abandonada tras un retroceso continuo do xeo. O material da morena é xeralmente unha masa de sedimentos suxeito a modificacións e destrucións posteriores pola acción das augas orixinadas polo desxeo.
Cando dous glaciares se unen, xúntanse dúas morenas laterais formando unha morena o morenas mediais.
Unha morena terminal se produce cando os fragmentos de rochas se depositan mentres o xeo nin avanza nin retrocede.
Unha morena de pulo é o resultado dun avance do xeo a través da morena que produce que os sedimentos retrocedan e se preguen formando unha estrutura debida a unha deformación tectónica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ancochea Soto, Eumenio; Francisco Anguira Virella & Fernando Moreno Serrano (1990): *Geología. Procesos esternos*. Zaragoza: Ed. Luis Vives. ISBN 84-263-0470-2. 
* Benn, D. I. & D. J. A. Evans (1998): *Glaciers and glaciation*. Londres: Publisher Arnold. ISBN 0-340-65303-5.
* Meléndez, Bermudo & Fuster, José Mª (1981): *Geología*, 4ª ed. Madrid: Paraninfo.  ISBN 84-283-0956-6.

### Outros artigos
* Drumlin
La Voz de Moaña

***La Voz de Moaña*** foi un semanario editado en Moaña entre 1909 e 1910.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico independiente*, apareceu a finais de outubro de 1909 para substituír a *El Progreso* e *El Eco*.

## Notas
Muraena

***Muraena*** é un xénero de peixes teleósteos da orde dos angüiliformes, o tipo da familia dos murénidos, que comprende varias especies de **moreas**.

## Especies 
Recoñécense as seguintes especies:
* *Muraena appendiculata* Guichenot, 1848
* *Muraena argus* (Franz Steindachner, 1870)
* *Muraena australiae* John Richardson, 1848
* *Muraena clepsydra* Gilbert, 1898.
* *Muraena helena* Linnaeus, 1758
* *Muraena insularum* Jordan & Davis, 1891
* *Muraena lentiginosa* Jenyns, 1842
* *Muraena melanotis* (Kaup, 1860)
* *Muraena pavonina* Richardson, 1845
* *Muraena retifera* Goode & Bean, 1882
* *Muraena robusta* Osório, 1911

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Angüiliformes
* Morea

### Ligazóns externas 
* Especies de *Muraena* en FishBase.
**Muraena* Linnaeus, 1758 no ITIS.
* Especies de *Muraena* no WoRMS.
Cardeais creados por Francisco

O papa Francisco ten creado 101 cardeais en 7 consistorios dende o comezo do seu pontificado en 2013. As nacións dos cardeais son 59, e destas, 18 nunca antes tiveran un cardeal.

## 22 de febreiro de 2014 
## 14 de febreiro de 2015 
## 19 de novembro de 2016 
## 28 de xuño de 2017 
## 28 de xuño de 2018 
## 5 de outubro de 2019 
## 28 de novembro de 2020 
## 27 de agosto de 2022 
## Notas e referencias 
### Notas 
### Perfís en Catholic-Hierarchy.org 
### Outras referencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal web do consistorio e
Seiwakai

**Seiwakai** () é un estilo de Karate creado en 1996 polo *Kancho* Ademir da Costa, derivado do estilo Kyokushin. Trátase, con todo, dunha modalidade moderna de arte marcial. O estilo é moi parecido co Muay thai, por ser practicado con pleno contacto. É tamén un estilo agresivo que ten como obxectivo de derrubar o opoñente.

O fundador do estilo, o mestre brasileiro Ademir da Costa, foi un recoñecido loitador no estilo *Kyokushin*, mais diverxencias iniciados tras a morte do fundador Masutatsu Oyama, en 1994, levaron ao corte de ligacións coa organización central e fundar seu propio estilo.

Actualmente, a Organización Internacional de Karate de Combate Seiwakai está presente en varios países.

## Notas
Murenoideos

A dos **murenoideos** (*Muraenoidei*) é unha suborde de peixes teleósteos serpentiformes da orde dos angüiliformes.

## Clasificación 
A suborde comprende tres familias: 
* '*Suborde *Muraenoidei'''*
** Familia *Chlopsidae* 
** Familia *Muraenidae* 
** Familia *Myrocongridae*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Angüiliformes
* Murénidos

### Ligazóns externas 
* *Muraenoidei'' no NCBI.
Festival de Eurovisión 1958

O **III Festival da Canción de Eurovisión** tivo lugar o 12 de marzo de 1958 en Hilversum, Países Baixos. Con Hannie Lips como presentadora, o vencedor foi o representante francés André Claveau coa canción *"Dors, mon amour"* ("Dorme, o meu amor").

Por primeira vez na historia do festival, o ganador da edición anterior organizaba a edición presente.

Debido a un fallo na rede de Eurovisión ao principio do festival, a canción italiana, interpretada en primeiro lugar, non se puido ver nalgúns países polo que, unha vez que todos os temas foran interpretados, Domenico Modugno tivo que interpretala nuevamente. Do mesmo xeito que en 1957, os xurados non se atopaban xunto ao escenario. Cada un deles estaba no seu país de orixe, e proporcionaba os votos vía telefónica.

Máis tarde, a canción italiana, malia quedar terceira, converteuse nun grande éxito nos Estados Unidos de América e recibiu dous premios Grammy en 1959.

Os intervalos musicais deste ano foron interpretados pola *Metropole Orkest*, baixo a batuta do director de orquestra Dolf van der Linden.

## Participantes 

## Resultados 
## Sistema de votación 
Cada xurado estaba composto de 10 membros, cada un deles seleccionando a súa canción favorita e outorgándolle 1 punto.

### Táboa de votos 
## Véxase tamén 
* Melodifestivalen 1958
* Festival da Canción de San Remo

### Ligazóns externas 
* Letra de todos os temas participantes (inglés e outras linguas)
* Letra de todos os temas participantes
Murénidos

miniatura|180px|Mandíbulas externas e farínxeas dun murénido.
[miniatura|180px|Cabeza de *[Gymnothorax fimbriatus*.]]
A dos **murénidos** (*Muraenidae*) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos angüiliformes coñecidos vulgarmente como **moreas**, que habitan en augas tropicais e subtropicais de todo o mundo.

## Características 
Teñen o corpo serpentiforme, que chega a medir até 150&nbsp;cm, e carecen normalmente de aletas pectorais e pelvianas; a aleta dorsal nace na parte posterior da cabeza e se estende por todo o dorso, uníndose coa aleta caudal.

A cabeza é longa, e está dotada de fortes mandíbulas adaptadas á captura das súas presas. Os ollos son pequenos, ao igual que as branquias.

Carecen de escamas, e a mucosa que cobre o corpo é tóxica en moitas especies.

A coloración é irregular para favorecer a cripse.

## Hábitat e bioloxía 
Habitan en arrecifes coralinos e zonas costeiras rochosas, o que lles permite, grazas ao seu corpo serpiforme, axexar ás súas presas desde as fendas onde se agochan.

Son voraces predadores, alimentándose doutros peixes, cefalópodos e crustáceos. Outras moreas e meros encóntranse entre os seus escasos depredadores.

Adoitan seren moi agresivas e aínda que a súa mordedura non é velenosa si é moi dolorosa.

## Clasificación 
A familia componse de dúas subfamilias e quince xéneros recoñecidos:
* '*Familia *Muraenidae***
** **Subfamilia *Muraeninae'''*
*** *Echidna* Forster, 1777 
*** *Enchelycore* Kaup, 1856 
*** *Enchelynassa* Kaup, 1855 
*** *Gymnomuraena* Lacepède, 1803 
*** *Gymnothorax* Bloch, 1795 
*** *Monopenchelys* Böhlke & McCosker, 1982 
*** *Muraena* Linnaeus, 1758 
*** *Pseudechidna* Bleeker, 1863 
*** *Rhinomuraena* Garman, 1888 
*** *Strophidon* McClelland, 1844 
** Subfamilia *Muraeninae* *incertae sedis* 
*** *Leptocephalus* 
**** *Leptocehalus erythraeus'' D'Ancona, 1928 
**** *Leptocephalus grassianus* D'Ancona, 1928  
**** *Leptocephalus muraenoides* D'Ancona, 1928 
** '*Subfamilia *Uropterygiinae'''*
*** *Anarchias* Jordan & Starks in Jordan & Seale, 1906 
*** *Channomuraena* Richardson, 1848
*** *Cirrimaxilla* Chen & Shao, 1995 
*** *Scuticaria* Jordan & Snyder, 1901
*** *Uropterygius* Rüppell, 1838

## Galería 

File:Snowflake Moray.jpg|*Echidna nebulosa*
File:Muraena helena - cinéaqua.JPG|*Muraena helena*
File:California Moray.jpg|*Gymnothorax mordax*
File:Ribbon Eel.jpg|*Rhinomuraena quaesita*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Angüiliformes
* Morea

### Ligazóns externas 
* Fotos de moreas do Mediterráneo
* *Muraenidae* en FishBase
* *Muraenidae* en ADW
* *Muraenidae* en NCBI
* Moray Eels Grab Prey With *Alien'' Jaws en Marbef
Kan

**Kan** é un grupo de musical folk e tradicional tanto irlandesa e escocesa formado por músicos da primeira liña da música folk de Irlanda, Escocia, Inglaterra e Bretaña.

## Traxectoria 
Kan está formada por músicos procedentes doutros grupos da música folk, coma Flook ou Lau. Pese aos seus máis que evidentes orixes irlandés e escocés tamén está fortemente influenciado pola música da Bretaña, Asturias ou o Jazz.

## Compoñentes 
* Aidan O’Rourke - Viola de arco, loops.
* Brian Finnegan - Frauta, whistles.
* Ian Stephenson - Guitarra e baixo.
* Jim Goodwin - Percusión e Bodhram.
 
## Discografía 
* 2012: *Sleeper*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do grupo
Kaspars Bērziņš

**Kaspars Bērziņš**, nado o 25 de agosto de 1985 en Ogre, é un xogador profesional de baloncesto letón que xoga no BC Šiauliai lituano. Cunha estatura de 2,13 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.

## Traxectoria profesional 
Bērziņš comezou a xogar ó baloncesto na súa cidade natal, Ogre. Máis tarde xogou no BK Skonto, no que debutou na tempada 2002-03. No ano 2004 fichou polo Unicaja Málaga da Liga ACB, pero apenas xogou co primeiro equipo. En 2005 volveu a Letonia para xogar no ASK Riga, e un ano máis tarde no Barons LMT, onde xogou as seguintes tres tempadas.

En xullo de 2009, xogou a Liga de Verán da NBA cos Phoenix Suns, e ó remate asinou co Baloncesto Fuenlabrada. No ano 2010 xogou cedido no Cáceres Ciudad del Baloncesto, pero en xullo de 2010 asinou un contrato de dous anos co VEF Rīga.

O 11 de febreiro de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
La Razón (Moaña)

***La Razón*** foi un periódico editado en Moaña en 1913.

## Historia e características 
Periódico bimensual, apareceu en xullo de 1913.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Aurora (Moaña)

***La Aurora*** foi un semanario editado en Moaña en 1915.

## Historia e características 
Semanario independente, apareceu en agosto de 1915.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Carpaccio

[250px|miniatura|Carpaccio servido no que se poden ver o [queixo relado|queixo en lascas.]]
O **carpaccio** é unha preparación en finas láminas dunha carne ou peixe, crus. Dentro das carnes a máis usada é a de tenreira. Bótaselle aceite de oliva e algunhas gotas de limón, todo iso decorado con labras de queixo Grana Padano. É posible encontrar carpaccio de ñu ou bovino, avestruz, touro, angus, cabalo ou lontra.

## Orixe 
Se ben a orixe exacta do prato se ignora, acostúmase afirmar que data de mediados do século XX e que procede da invención de Giuseppe Cipriani no Harry's Bar de Venecia, onde sería preparado a pedido dunha cliente e amiga, a condesa Amalia Nani Mocenigo, a quen o seu médico lle prescribira comer carne crúa. Pola súa similitude cromática coas obras do pintor Vittore Carpaccio, cunhas obras que se caracterizan pola profusión do vermello e o amarelo, pois foi bautizado deste xeito.

## Consideracións sanitarias 
Todo aquel que tome este prato (de tenreira) debe asumir un risco de contaxio por teníase, aínda que a niveis sanitarios non ten problema ningún, xa que é asintomático. Recoméndase especial precaución coas mulleres encintas.
Débese considerar a posibilidade de contaxio por toxoplasmose a través do consumo de carne crúa.

## Notas
Costa do Cilento

miniatura|O Cabo Palinuro.
Coñécese como **costa cilentana** a parte de costa da rexión de Campania comprendido entre o golfo de Salerno e o golfo de Policastro, en Cilento. Está parte dentro do Parque Nacional do Cilento e o Val de Diano.

## Comunas 
Forman parte da costa:
* **Agropoli** con Agropoli e Mattine
* **Ascea**, con Velia e Marina di Ascea
* **Camerota**, con Marina di Camerota
* **Capaccio-Paestum**, con Paestum, Laura e Licinella
* **Casal Velino**, con Marina di Casalvelino
* **Castellabate**, con Santa Maria, San Marco, Licosa e Ogliastro Marina
* **Centola**, con Palinuro
* **Ispani**, con Capitello
* **Montecorice**, con Agnone Cilento e Case del Conte
* **Pisciotta**, con Caprioli e Marina di Pisciotta
* **Pollica**, con Acciaroli e Pioppi
* **San Giovanni a Piro**, con Scario
* **San Mauro Cilento**, coa localidade de Mezzatorre
* **Santa Marina**, con Policastro Bussentino
* **Sapri**
* **Vibonati**, con Villammare

## Galería 

File:Sapri Spiaggia 2008 05 31.jpg
File:Agropoli, promontorio.jpg
File:Zona Lago.jpg
File:Paestum BW 2013-05-17 15-01-57.jpg
File:Marina_di_Camerota-6.jpg
File:Panoramica-castellabate.jpg

## Véxase tamén 
* Sito del Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano
Ruaille Buaille

**Ruaille-Buaille** é un grupo musical vasco de música folk e tradicional, fundado no ano 2005 en Barakaldo (Biscaia).

## Traxectoria 
O nome pronúnciase "Rula-Bula" e úsase en gaélico irlandés para describir o ambiente animado dos bares.

Ruaille-Buaille naceu pola unión de músicos de ampla traxectoria na música folk. O grupo tivo desde os comezos unha fortísima influencia do folk irlandés e un marcado carácter acústico. Porén o grupo foi evolucionando e definindo o seu propio estilo musical, bebendo doutras fontes axenas á cultura irlandesa coma a galega, balcánico e por suposto vasca, introducindo tamén bases rítmicas, batería e baixo eléctrico. O grupo resultou gañador no Proxecto Runas 2013 do Festival Internacional do Mundo Celta.

Orixinalmente, os membros do grupo eran 5 mais por mor da interrupción causada pola pandemia da COVID-19, a maioría dos membros da banda decidiron deixala. Porén os membros Duncan Bennet e Beltza Aveleira decidiron continuar, cun novo proxecto, baixo o nome de RULA, e atraeron a dous novos membros: Iker Lope de Bergara e Marce Elorza.

## Discografía.. 
* */´ru:lә `bu:lә/ (pronounced "rula-bula")* (2009)
* *Blue Jig* (2011)
* 'Bon Temps, Ruaille?* (2014)

## Compoñentes 
* Aitor Gorostiza - Low e Tin whistles, harmónica, Alboka e Didgeridoo.
* Alberte Sanmartín - Gaita galega, Uilleann Pipes, Low e Tin Whistles.
* Duncan Bennett - Voz e guitarra acústica.
* Jon Hanni Iribar - Batería.
* Luís M. Aveleira *Beltza'' - Baixo eléctrico.
* Mario Martín - Violín.
* Xurxo Gago - Percusión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concerto: Ruaille-Buaille - Runas 2013 en YouTube
Marco Belinelli

**Marco Stefano Belinelli**, nado o 25 de marzo de 1986 en San Giovanni in Persiceto, Italia, é un xogador italiano de baloncesto profesional que xoga no Virtus Bologna da Lega Basket Serie A.

## Traxectoria 
### Italia 
Belinelli comezou a xogar de forma profesional en Italia, para o Virtus Bologna e o Fortitudo Bologna, da Lega Basket Serie A. Ós dezanove anos, no ano 2005, gañou a Serie A italiana co Fortitudo Bologna ó gañar por 3-1 na serie final ó Olimpia Milano.

### NBA 
Belinelli foi elixido na 18ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Golden State Warriors, equipo no que xogou as súas dúas primeiras tempadas na NBA.

O 30 de xullo de 2009, foi traspasado ós Toronto Raptors a cambio de Devean George. Xogou o seu primeiro partido coma titular nos Raptors o 2 de febreiro de 2010 contra os Indiana Pacers.

O 11 de agosto de 2010, foi traspasado ós New Orleans Hornets a cambio de Julian Wright. Tras o remate da tempada 2010-11, converteuse en axente libre restrinxido. O 13 de decembro de 2011, chegou a un acordo cos Hornets para asinar un contrato por un ano máis.

O 24 de xullo de 2012, asinou un contrato cos Chicago Bulls.

O 11 de xullo de 2013, Belinelli fichou polos San Antonio Spurs. Na tempada 2013-14, converteuse no primeiro xogador italiano en gañar un campionato da NBA, despois de que os Spurs gañaran nas Finais da NBA ós Miami Heat por 4-1.

## Estatísticas NBA 
### Tempada regular 
### Playoffs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina Web Oficial de Danilo Gallinari 
* Perfil en NBA.com
Nutella

**Nutella** é unha crema doce a base de cacao e abelás fabricada pola firma italiana Ferrero. Foi creada en 1963 por Pietro Ferrero, quen se baseou na *pasta gianduia*, preparación típica da rexión do Piemonte.

## Información nutricional 
A Nutella aporta 544 kcal x 100 gramos. A páxina web de Ferrero informa que 1 cullerada con 15 gramos contén:
* Calorías: 81 kcal
* Carbohidratos: 11g
* Proteínas: 1,2g
* Graxas totais: 6,3g
* Graxas saturadas: 2,1 g

## Ingredientes 
miniatura|dereita|240px|Nutella untada nunha rebanda de pan.

* Azucre, aceite vexetal, abelás (13%)
* Cacao desgraxado (7,4%)
* Leite desnatado en po (6,6%)
* Soro lácteo en po
* Emulxentes: lecitinas (soia), vainillina

## Historia 
Gianduja é unha mestura que contén aproximadamente 50% de abelás e 50% de chocolate. Foi feito no Piemonte, despois de que os impostos sobre os grans de cacao impediran a fabricación e distribución de chocolate convencional.
Pietro Ferrero -que era dono dunha pastelería en Alba, no distrito de Langhe do Piemonte, unha zona coñecida pola produción de abelás- vende un lote inicial de 300 quilogramos (660 libras) de "Pasta Gianduja" en 1946. Este foi orixinalmente un bloque sólido, pero en 1949, Pietro comezou a vender unha versión cremosa, comercializada en 1951 como "Supercrema".
En 1963, o fillo de Pietro, Michele renova Supercrema coa intención de comercializalo en toda Europa. A súa composición foi modificada e foi rebautizado co nome de "Nutella". O primeiro tarro de Nutella Ferrero saíu da fábrica de Alba o 20 de abril de 1964. O produto foi un éxito inmediato e segue sendo moi popular.

Nutella é actualmente un produto que se comercializa en Australia, Estados Unidos, Suecia, O Salvador, Austria, Canadá, Francia, Bélxica, Dinamarca, Alemaña, Grecia, Italia, Países Baixos, Polonia, Portugal, Rusia, España, Suíza, Turquía, Reino Unido, Alxeria, Exipto, Libia, Marrocos, Tunisia, Kuwait, Arabia Saudita, EAU, Nova Zelandia, Israel, Costa Rica, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua, Arxentina, Panamá, Perú, Paraguai, Uruguai, Brasil, Chile, Ecuador, Venezuela, Perú, Porto Rico, República Dominicana, Xapón, China, Tailandia, Porto Rico, Bolivia e Colombia.

## Gastronomía 
* Úntase en galletas ou pan para preparar merendas, que incluso pode combinarse con crema de cacahuete e xelea.
* Úsase para elaborar pasteis e sobremesas.
* Úsase para preparar trufas de chocolate.
* Úsase para preparar crepes.
* Úsase para facer café de Nutella.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Nutella
* Fan Page Facebook
* Páxina oficial de Ferrero
Bas-Sassandra

**Bas-Sassandra** é unha das 19 rexións de Costa do Marfil.
A súa capital é San-Pédro.
Ten unha área de 25 800&nbsp;km².

## Departamentos
A rexión de Bas-Sassandra está dividida en catro departamentos:

* San-Pédro
* Sassandra
* Soubré
* Tabou

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Statoids - Rexións de Costa do Marfil
Denguélé

**Denguélé** é unha das 19 rexións de Costa do Marfil.
A súa capital é Odienné.
Ten unha área de 20 600&nbsp;km², e, no ano 2002 contaba cuns 277 000 habitantes.

## Departamentos
A rexión de Denguélé ten só un departamento:

* Odienné

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Statoids - Rexións de Costa do Marfil