open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Organización Mundial da Propiedade Intelectual

A **Organización Mundial da Propiedade Intelectual** (**OMPI**) é un organismo especializado dependente do sistema das Nacións Unidas, creado en 1967 coa sinatura do Convenio de Estocolmo. A OMPI está dedicada a fomentar o uso e a protección das obras do intelecto humano. Con sede en Xenebra (Suíza), a OMPI é un dos 16 organismos especializados do sistema de organizacións das Nacións Unidas. Ten ao seu cargo a administración de 24 tratados internacionais que abordan diversos aspectos da regulación da propiedade intelectual. A Organización ten 183 estados membros. O seu director xeral en 2010 era Francis Gurry, un avogado oriúndo de Australia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web da OMPI
Vampirella

***Vampirella*** foi o título de dúas revistas especializadas en historietas de terror. Unha delas era estadounidense e outra española, que ao principio compartían moito do seu material. A versión estadounidense apareceu en 1969 editada por Warren Publishing. A versión española foi editada por Garbo a partir de 1974, formando parte do chamado boom do cómic adulto no Estado español. Contiña historietas do seu personaxe homónimo, amais doutras moitas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da colección
Longametraxe

miniatura|Cartel de *The Story of the Kelly Gang*, considerada a primeira longametraxe da historia.
Unha **longametraxe** é un filme realizado para a súa exhibición en cines e que conta cunha duración significativa. As normas para considerar un filme longametraxe dependen de cada país ou organización.

## Historia 
O filme australiano* The Story of the Kelly Gang* que tivo a súa estrea o 26 de decembro de 1906 considérase a primeira longametraxe e como tal a UNESCO inscribiuna no Programa Memoria do Mundo.

## Definición 
* En España considérase longametraxe aquela que ten unha duración mínima de sesenta minutos e aqueloutras superiores a corenta e cinco minutos sempre que se produzan en formato de 70&nbsp;mm, cun mínimo de oito perforacións por imaxe.
* Nos Estados Unidos, considérase unha longametraxe os filmes cun mínimo de corenta minutos de duración, seguindo os requirimentos da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas
* En Francia considéranse longametraxes as de duración superior a unha hora.

## Notas
Subdivisións de San Vicente e as Granadinas

miniatura|250px|As 6 parroquias de San Vicente e Granadinas
**San Vicente e as Granadinas** divídese politicamente en seis parroquias (ou freguesías), entidades de división de primeiro nivel con respectivas capitais:

*Charlotte (Georgetown)
*Saint Andrew (Layou)
*Saint David (Chateaubelair)
*Saint George (Kingstown)
*Saint Patrick (Barrouallie)
*Grenadines (Port Elizabeth)

Todas as parroquias, excepto Grenadines, localízanse na illa de San Vicente. Grenadines ocupa parte das Granadinas.
Anhidrita

A **anhidrita** é un mineral composto de sulfato de calcio anhidro (CaSO4). Está formada por un 41,2 % de CaO e un 58,8 % de SO3. É moi común nos depósitos de sal, sendo moi raro encontrala ben cristalizada. Cando se expón á acción da auga, a anhidrita absórbea e vólvese sulfato de calcio hidratado (CaSO4•2H2O), isto é, xeso.

Ten aplicación na construción na fabricación do cemento, ademais de empregarse para certos fertilizantes ou a fabricación do ácido sulfúrico. A variedade azulada, chamada *vulpinito* (de Vulpino, en Italia) emprégase como pedra ornamental.

## Etimoloxía 
A verba anhidrita provén do grego e significa "sen auga". Fai referencia á ausencia de auga na cristalización do mineral, por contraposición ao xeso (hidratado). O nome púxollo A.G. Werner, xeólogo alemán que descubriu este en 1804.

## Cristalografía 
A anhidrita cristaliza no sistema ortorrómbico, na clase bipiramidal rómbica (2/m 2/m 2/m ou mmm). O seu grupo espacial é o *Amma*, o que indica que a cela unidade da anhidrita está centrada nas bases.
As dimensións da cela unidade da anhidrita son:
a = 6,95, b = 6,96, c = 6,21 Å ; Z = 4.
Na natureza, a anhidrita se presenta en forma compacta coa textura do mármore, ou tamén en agregados granulares ou nodulares. Pouco frecuentemente se poden atopar cristais aciculares ben formados.

## Formación 
Nos depósitos de sal, a anhidrita ten unha orixe sedimentaria evaporítica. Fórmase a partir de disolucións acuosas de sulfato de calcio cun exceso de sodio ou de clorato de potasio, se a temperatura supera os 40&nbsp;°C. Noutro caso, fórmanse cristais de xeso. Este xeito de formación da anhidrita é un dos que se empregan para obtela artificialmente. Tamén se pode formar a partir do xeso, por perda das moléculas de auga.

É, pois, moi frecuente encontrala anhidrita nos depósitos de sal ao lado de xeso. De feito, a anhidrita descubriuse en 1804 nunha mina de sal en Tirol, Austria. A anhidrita adoita ocupar as zonas máis profundas do depósito, xa que na superficie, a auga transfórmaa en xeso.

Ás veces, a anhidrita pode atoparse en filóns metálicos, asociada con calcita, halita, pirita e sulfitos como galena, calcopirita e molibdenita.

## Depósitos 
Hai depósito de anhidrita repartidos por todo o mundo. En España, os máis importantes encóntranse en Cabezón de la Sal (Cantabria), nas concas do Texo e do Ebro e as formacións de Súria e Cardona (Barcelona) e de Alins (Lleida). Na serra de Los Ángeles, en Huelva, hai un banco de anhidrita de tons azulados con manchas verdosas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de minerais
### Ligazóns externas 
* Cristamine, da UNED
* mindat.org
Ernest Benach

**Ernest Benach i Pascual**, nado en Reus o 12 de novembro de 1959, é un político catalán de ideoloxía independentista catalá e militante de ERC. Os seus pais eran mestres do *Liceu Verge* de Montserrat, propiedade da súa avoa Antonia. Estudou neste mesmo colexio e máis tarde na cidade de Barcelona.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha no Parlament de Catalunya.
Pilar Rahola

**Pilar Rahola i Martínez**, nada en Barcelona o 21 de outubro de 1958, é unha política e xornalista catalá de ideoloxía independentista catalá, e profundamente sionista, defendendo en numerosas ocasións o proxecto colonial israelí na Palestina ocupada, ata o punto de que en 2010 o Fondo Nacional Xudeu bautizou como Pilar Rahola un bosque artificial plantado sobre terras palestinas roubadas

## Traxectoria 
Provén dunha familia declaradamente republicana e antifascista, pero ela tivo outras derivas políticas e decidiu defender os xenocidios e as limpezas étnicas de Israel na Palestina ocupada. É licenciada en Filoloxía Hispánica e Filoloxía Catalá pola Universidade de Barcelona. En 1996 abandonou Esquerra Republicana de Catalunya para fundar, xunto a Àngel Colom e Joan Laporta, o Partit per la Independència, que non obtivo representación parlamentaria. Tras o fracaso político do PI abandonou a política activa para volverse a centrar no xornalismo e a escritura.
## Véxase tamén
Àngel Colom

**Àngel Colom i Colom**, nado en Rupit i Pruit (provincia de Barcelona) o 22 de decembro de 1951, é un político catalán, diplomado en maxisterio e mestre de escola, ligado ao independentismo catalán.

## Traxectoria 
Desenvolveu a súa carreira política en tres partidos políticos: Esquerra Republicana de Catalunya, o Partit per la Independència e, despois, en Convergència Democràtica de Catalunya. No seu día formou parte de *La crida a la solidaritat*.

En 1988 saíu elixido deputat do Parlament de Catalunya, como número tres da candidatura de ERC, tras Joan Hortalà e Josep-Lluís Carod-Rovira.

En 1996, canda a Pilar Rahola, abandonou ERC para formar un novo partido, o Partit per la Independència.

Despois da disolución do PI, Colom, no ano 2000, pasou a militar en Convergència Democràtica de Catalunya.

De maneira recente, viuse implicado no escándalo de corrupción de Fèlix Millet e o Palau de la Música.

## Obra 
* *Contracte amb Catalunya* (1995)

## Recoñecementos 
* Memorial Josep Vidal i Llecha (1986, segunda edición)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista co persoeiro, eltemps.cat, 13 de outubro de 2019 .
* *El independentismo gandhiano de Ángel Colom*, *El País*, 16 de marzo de 1992 .
Alícia Sánchez-Camacho

**Alícia Sánchez-Camacho Pérez**, nada en Barcelona o 22 de abril de 1967, é unha política catalá de dereitas e presidenta do Partit Popular Català dende o 6 de xullo de 2008 ata o 25 de marzo de 2017.

Estudou a Licenciatura en Dereito e accedeu ao Poder Xudicial como xuíza substituta. Estudou un mestrado en Administración pública.

## Traxectoria 
Sánchez-Camacho foi deputada autonómica pola circunscrición de Barcelona e portavoz do PP catalán. Foi Subdirectora xeral de Formación, directora do Instituto Nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo mentres Javier Arenas era Ministro de Traballo e Asuntos sociais, Subdirectora xeral de Formación Profesional, Conselleira laboral da embaixada española en Estados Unidos e Delegada internacional na Organización dos Estados Americanos.

Na actualidade é senadora por designación autonómica en representación da Comunidade Autónoma de Cataluña. Na Cámara Alta exerce de portavoz de Traballo e Inmigración do Grupo Popular, así como de vogal nas comisións de Interior e Comunidades Autónomas. Tamén foi presidenta do Partido Popular de Xirona. Foi a candidata alternativa de Mariano Rajoy como *consenso* ante as candidaturas presentadas inicialmente para presidir o Partit Popular de Catalunya, gañando cunha axustada marxe ante a outra candidata do partido, Montserrat Nebrera.

En maio de 2008 é designada xunto a María San Gil e a José Manuel Soria membro da comisión redactora do relatorio político do XVI Congreso nacional do PP, celebrado en xuño dese mesmo ano, relatorio que precipitaría a saída unilateral de San Gil do PP vasco.

Durante o XII Congreso Autonómico do Partit Popular de Catalunya, celebrado os días 5 e 6 de xullo en Barcelona, é proclamada nova presidenta rexional.

Nas eleccións ao parlamento de Cataluña de 2010, con 18 escanos, obtivo o mellor resultado do Partido Popular en Cataluña. Nas eleccións ao parlamento de Cataluña de 2012 preséntase como primeira da lista do Partit Popular Català pola circunscrición de Barcelona.
miniatura|Alicia Sánchez-Camacho y Aguirre en 2010

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha de Alícia Sánchez-Camacho, na web do PP de Cataluña.
Jack Gould

**Jack Ludlow Gould**, nado o 5 de febreiro de 1914 en Nova York e finado o 24 de maio de 1993 en Berkeley (California), foi un xornalista estadounidense especializado na crítica de teatro, radio e televisión estadounidense.

## Traxectoria 
En 1932 entrou a traballar no *New York Herald Tribune* como mozo de recados, aprendeu o oficio e especializouse na crítica teatral, en 1937 pasou ao *New York Times* seguindo coa crítica teatral ata comezos da década de 1940 cando pasou a realizar crítica de radio, en 1944 converteuse no editor da sección de radio do xornal, a partir de 1947 pasou a centrarse na crítica televisiva, converténdose nun dos máis influentes do país. En 1958 publicou *All about radio and television* dedicado á divulgación do mundo da radio e da televisión entre os máis novos. Gould criticou a difusión que as televisións fixeron do fenómeno de Elvis Presley, unha visión compartida por boa parte dos adultos de clase media branca na década de 1950

## Notas
(90568) Goibniu

**(90568) Goibniu** é un obxecto trans-neptuniano. Foi descuberto o 13 de abril do 2004 polo programa NEAT. Actualmente está categorizado coma un cubewano polo Centro de Planetas Menores.

O Telescopio Espacial Spitzer estimou o seu diámetro en 677±70&nbsp;kms. Este feito fai del un candidato a planeta anano.

Foi observado 47 veces incluíndo imaxes recuperadas que nos retrotraen no tempo ata o ano 1954.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Candidatos a planeta anano
* Planeta anano

### Ligazóns externas 
* Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris
Canelas, Portocelo, Xove

**Canelas** é un lugar da parroquia de Portocelo no concello lucense de Xove na Comarca da Mariña Occidental. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da parroquia de Portocelo 
### Parroquias de Xove
Igrexa Cristiá das Illas Cook

[miniatura|Templo da Igrexa Cristiá das Illas Cook en [Matavera]]
A **Igrexa Cristiá das Illas Cook** (**Cook Islands Christian Church**, coñecida tamén polas siglas **CICC**) é a principal denominación relixiosa das Illas Cook, conforma unha igrexa protestante de tradición congregacionalista que agrupa a arredor de 18.000 membros, incluíndo ao 56% dos residentes nas Cook. pero a igrexa tamén ten congregacións en Nova Zelandia e Australia.. En 1978 a igrexa formou a primeira congregación fóra das illas, en Auckland formada por naturais das Illas Cook residentes nesa cidade. 
## Organización 
A sede central da Igrexa está en Takamoa, o órgano de decisión da Igrexa é a Asemblea Xeral que se xunta cada dous anos, o órgano executivo é o Consello Executivo, formado por dez persoas que se elixen cada catro anos, encabezado polo presidente non obstante é o Secretario Xeral o responsable do Consello Executivo e da administración da Igrexa.
Cada igrexa local ou congregación, *ekalesia* en maorí das illas Cook é autónoma, en 2010 a igrexa contaba 23 congregacións nas Cook, 22 en Nova Zelandia e 15 en Australia . Os pastores, que en 2010 eran 70, fórmanse no Colexio Teolóxico de Takamoa en Rarotonga. A Igrexa Cristiá das Illas Cook  é membro do Consello Mundial de Igrexas, e da Conferencia de Igrexas do Pacífico.
## Notas
A Fonte, A Lama, A Lama

**A Fonte** é un lugar da parroquia da Lama no concello pontevedrés da Lama na comarca de Pontevedra. Tiña 19 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 9 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares da Lama 
### Parroquias da Lama
Agrís, Alborés, Mazaricos

**Agrís** é un lugar da parroquia de Alborés no concello coruñés de Mazaricos na comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Alborés
### Parroquias de Mazaricos
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Lernu!

***lernu!***, que en lingua galega significa *aprende!*, é un portal de Internet multilingüe e gratuíto para o coñecemento e aprendizaxe da lingua artificial esperanto. Permite o estudo do esperanto mediante diversos cursos. Inclúe unha serie de exercicios gramaticais supervisados, exames, xogos lingüísticos, relatos e dicionarios.

## Historia 
A idea de *lernu!* como medio de aprendizaxe naceu no primeiro seminario de Esperanto@Interreto (E@I) en Estocolmo (Suecia) en abril do 2000, e concretouse no outubro do 2001 no segundo seminario de E@I.

En xullo de 2002, o proxecto recibiu o apoio financeiro de Esperantic Studies Foundation e finalmente foi lanzado ao público o 21 de decembro de 2002. Dende entón é sostido polo E@I e outros apoiadores individuais.

### Edicións fóra da rede 
Algunhas veces *lernu!* foi editado en CD. Durante os tres últimos anos apareceron diversas versións con material engadido: música, programas 
e outros cursos de esperanto que non estaban na web. A versión máis nova presente en Internet aínda non foi editada en disco.

### O equipo de *lernu!* 
Durante máis de catro anos, moitas persoas contribuíron enormemente ó desenvolvemento do sitio. Entre os que forman (ou formaron) o grupo de traballo de *lernu!* están Hokan Lundberg, Sonja Petrovic-Lundberg, Bertilo Wennergren, Jevgenij Gaus, Neringa Zasaité, Aaron Chapman, Clayton Smith (Argilo) e Henning von Rosen.

### Titores e tradutores 
*lernu!* está dispoñible en 27 linguas, o que posibilita que moitos estudantes reciban axuda na súa lingua nai.

### Apoio de Google 
Debido á súa natureza educativa e non lucrativa, *lernu!* conta co apoio da compañía de Internet Google, que gratuitamente publicita a web entre as buscas de Internet. Ademais o sitio utiliza outras tecnoloxías de Google coma o servizo de estatísticas, a publicidade contextual etc.

## Principais características 
*lernu!* ten diversos servizos e axudas: dicionarios, supervisión de exercicios gramaticais (os titores revisan o curso manualmente e contestan preguntas do idioma, relatos en son con imaxes, presentacións en esperanto, mensaxería instantánea, biblioteca con libros dixitais, música e curtametraxes. Así mesmo, na páxina web pódense atopar xogos, foros e novas.

Ultimamente a páxina é visitada en media máis de 75.000 veces mensualmente e a cantidade total de usuarios rexistrados supera os 35.000.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Esperanto

### Ligazóns externas 
(es) Sitio web Lernu!   (+ 30 lenguas)
Canelas

O topónimo **Canelas ** pode referirse a:

;En Galiza
***Canelas**, lugar da parroquia de Dumbría, no concello de Dumbría;
***Canelas**, lugar da parroquia de Cerqueda, no concello de Malpica de Bergantiños;
***Canelas**, lugar da parroquia de Adina, no concello de Sanxenxo;
***Canelas**, lugar da parroquia de Sobradelo, no concello de Vilagarcía de Arousa;
***Canelas**, lugar da parroquia de Portocelo, no concello de Xove;
***As Canelas**, lugar da parroquia de Sofán, no concello de Carballo.

;Praias de Galiza
***Praia de Canelas**, na parroquia de San Vicente do Grove, no concello do Grove;
***Praia de Canelas**, na parroquia de Canelas, no concello de Sanxenxo;
***Praia de Canelas**, no lugar de Vilaxoán, no concello de Vilagarcía de Arousa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Sandra Bullock

**Sandra Annette Bullock**, nada o 26 de xullo de 1964 no Condado de Arlington, é unha actriz estadounidense.

## Traxectoria 
Bullock fíxose famosa na década de 1990 primeiro aparecendo en filmes como *Who Do I Gotta Kill?* (1992), *O demoledor* (1993) pero sobre todo pola súa interpretación en *Speed* (1994) e *While You Were Sleeping* (1995), desde aquela continuou a súa carreira con éxitos como *A rede* (1995), *Tempo de matar* (1996), *Making Sandwiches* (1998), *28 Days* (2000), *Miss axente especial* (2000) e *Crash* (2004), que recibiron recoñecemento da crítica.
En 2007 era a 14ª celebridade feminina máis rica, cunha fortuna estimada en 85 millóns de dólares..
En 2009 Bullock protagonizou os dous filmes de máis éxito comercial da súa carreira, *The Proposal* e *Un soño posible*. Bullock gañou un Oscar pola súa interpretación de Leigh Anne Tuohy en *Un soño posible*, ao longo da súa carreira tamén gañou un Globo de Ouro, dous Screen Actors Guild, catro MTV Movie, sete Teen Choice e sete People's Choices.
## Filmografía 
## Premios 
## Notas 
## Véxase tamén
Superamigos

***Superamigos*** foi un programa infantil emitido na TVG entre 1989 e 1990.
## Desenvolvemento 
A presentación e dirección do programa corrían a cargo de Rosa María Tebar e contaba coa axuda dun monicreque de nome Espantallo. O programa incluía concursos para os rapaces, contos en galego e inglés e series de debuxos animados como *Os Pitufos*, *Laurel e Hardy*, *Os Supersónicos*, *Superman* ou *Tarzán*.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Xabarín Club

### Ligazóns externas
*Superamigos en G25
Jordi Mollà

**Jordi Mollà i Perales**, nado en L'Hospitalet de Llobregat o 1 de xullo de 1968, é un actor e director de cinema catalán.

## Traxectoria 
Estudou no Institut do Teatre de Barcelona. Despois dalgunhas aparicións en televisión e obras teatrais no Teatre Lliure, debuta no cinema con *Jamón, jamón* en 1992. Interpretou películas en catalán, castelán, francés e inglés. En 2002 estreou a súa primeira película como director, *No somos nadie* (2002). Nos últimos anos deu salto ao cinema de Hollywood.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio Oficial de Jordi Mollà
Pasaia

[miniatura|Vista do [porto de Pasaia.]]

**Pasaia** é un concello vasco da provincia de Guipúscoa, situado na comarca de Oarsoaldea. A súa poboación é de 15.945 habitantes (2011).

## Historia e características 
Está formado por catro barrios ou distritos situados ao redor da ría do río Oiartzun e porto do mesmo nome. Dous dos distritos de Pasaia (Trintxerpe e Pasai Antxo) forman un continuo urbano cos barrios orientais da cidade de Donostia, sendo na práctica unha prolongación da mesma. Como máis claro exemplo diso están rúas como Azkuene ou Eskalantegi, nas que unha beirarrúa pertence a Donostia e a outra a Pasaia.

O porto de Pasaia é o terceiro en importancia de Euskal Herria, por detrás dos de Bilbao e Baiona, sendo un motor importante da economía de Guipúscoa.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Pasaia en euskomedia.org
O Baraxeiro, Anafreita, Friol

**O Baraxeiro** é un lugar da parroquia de Anafreita no concello lucense de Friol na comarca de Lugo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña dous habitantes (dous homes).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Anafreita
### Parroquias de Friol
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
Teatre Lliure

O **Teatre Lliure** é un teatro de Barcelona, considerado como un dos máis prestixiosos de España. Creado en 1976, no barrio de Gràcia, por un grupo de profesionais procedentes do teatro independente barcelonés, destacou pola súa aposta polo teatro de texto en catalán, a relectura dos clásicos e a súa aposta polo teatro contemporáneo. O Teatre Lliure non só é un espazo de exhibición, senón que é unha sociedade cooperativa que produce montaxes propias, moitos das cales foron exportadas a outras cidades europeas e americanas. Na súa sala alternou o teatro, dende o principio, coa música e a danza.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web
Zumarraga

**Zumarraga** é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación era de 10.104 habitantes en 2009, que residían nos 19,42&nbsp;km² de superficie do concello.

Está enclavado no estreito val guipuscoano do Alto Urola. Polo oeste, o río Urola sepáraa da súa veciña Urretxu, coa que forma un mesmo centro urbano. Polo sur delimita con Legazpia e Gaviria, polo oeste con Ezquioga-Ichaso e polo norte con Azpeitia e Azcoitia.

A Ruta dos Tres Templos permite visitar os tres monumentos máis representativos da vila: o Santuario de Loiola, a Ermida da Antiga e o Santuario de Arantzazu.
Bocelo

O topónimo **Bocelo** pode referirse a:

;En Galiza
***Bocelo**, lugar da parroquia de Mens, no concello de Malpica de Bergantiños;
***Bocelo**, lugar da parroquia de Cabreiros, no concello do Corgo.

;Montes de Galiza
***O Bocelo**, montes situados nos concellos de Boimorto, Toques e Sobrado.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****Bocelo*** (A Coruña 1918 - 1998), pseudónimo de Pedro de Llano López, xornalista galego.
Bocelo, Cabreiros, O Corgo

**Bocelo** é un lugar da parroquia de Cabreiros no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabreiros 
### Parroquias do Corgo 
## Notas
A Picota, Mazaricos, Mazaricos

**A Picota** é un lugar da parroquia de Mazaricos, no concello coruñés de Mazaricos, na comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 388 habitantes (183 homes e 205 mulleres). Segundo o IGE do 2009 tiña 348 habitantes (166 homes e 182 mulleres). É a capital do concello.

Por aquí discorre o Camiño de Fisterra-Muxía.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Mazaricos
### Parroquias de Mazaricos
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
O Pino de Val, Chacín, Mazaricos

**O Pino de Val** é un lugar da parroquia de Chacín, no concello coruñés de Mazaricos na comarca do Xallas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 162 habitantes (75 homes e 87 mulleres). É un dos maiores núcleos principais do concello.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Chacín 
### Parroquias de Mazaricos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Mazaricos
Río Beba

O **río Beba** é un afluente do río Xallas. Nace no concello de Mazaricos (provincia da Coruña) e discorre por tres parroquias do concello para desembocar no Xallas, no límite municipal entre Mazaricos e Dumbría.
Masoucos, Masoucos, Castroverde

**Masoucos** é un lugar da parroquia de Masoucos no concello lugués de Castroverde na Comarca de Lugo. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Masoucos 
### Parroquias de Castroverde
Estadio Nuevo Colombino

O **Nuevo Colombino** é o estadio de fútbol do Recreativo de Huelva, decano do fútbol español. Foi inaugurado oficialmente o 8 de novembro de 2001 e substituíu o antigo Estadio Colombino ou *Estadio Municipal* que se atopaba emprazado na barriada de Isla Chica desde 1957.

## Historia 
O estadio foi proxectado polo arquitecto onubense Joaquín Aramburu cun orzamento de 14 millóns de euros e a cargo da empresa AZAGRA. Está situado na marxe da ría de Huelva, na actual Avenida do Decano (anteriormente Avenida de Francisco Montenegro). Foi deseñado para revitalizar a zona do porto coñecida como Barriada de Pescadería e para ofrecer ao seu titular, o Recreativo de Huelva, un estadio moderno e funcional acorde coas expectativas deportivas sobre o club. Dáse a casualidade que eses terreos foron os mesmos nos que se comezou a xogar ao fútbol na cidade alá polo século XIX.

esquerda|miniatura|Vista desde a Ría de Huelva
esquerda|miniatura|Vista da tribuna desde a praza principal.A súa capacidade é de 21.670 espectadores sentados, incluíndo así mesmo trinta e dous palcos privados e setenta e dúas prazas en cabinas de prensa, sala de prensa de 110 metros cadrados, ximnasio de 226 metros cadrados e grandes vestiarios. Destaca nesta construción a súa tribuna principal, á que se accede desde o exterior a través dunha praza alta con vistas á ría e na que se atopan os despachos de billetes, a tenda oficial e un restaurante. No interior esta tribuna aparece cuberta por unha visera que cobre tanto a parte media como a alta. Na actualidade está en marcha un proxecto de ampliación do novo estadio, obra proxectada polo arquitecto Joaquín Aramburu e Francisco Botella, que permitirá que o campo conte con 5.000 novas localidades, pasando de 21.670 espectadores a 26.670.

## Inauguración 
[miniatura|A tribuna, dando as costas á [ría de Huelva, dispón na súa traseira dunha praza de lecer.]] 
O Nuevo Colombino foi inaugurado oficialmente o 8 de novembro de 2001 nun partido entre o Recreativo de Huelva e o Newcastle inglés, no que o equipo onubense venceu por tres goles a cero, dous de Pavón e outro de Canterla. Poucos días despois a selección española xogou un partido amigable ante a de México dirixida por Javier Aguirre, á que venceu por un gol a cero, obra de Raúl. 
O primeiro partido oficial de liga xogouse o día 6 de xaneiro dese ano (xusto 71 anos logo da apertura do primeiro estadio recreativista, o *Velódromo*).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web do Recreativo
Sasha Grey

**Marina Ann Hantzis**, coñecida como **Sasha Grey**, nada o 14 de marzo de 1988 en North Highlands (California), é unha ex actriz pornográfica estadounidense, e agora é actriz, modelo, escritora e intérprete musical.

## Traxectoria 
Tras criarse en Sacramento (California), Grey trasladouse a Os Ánxeles e comezou a incursionar en filmes pornográficos, ao pouco de cumprir os 18 anos. Grey apareceu nunha edición de 2006 da revista *Los Angeles*. Gañou varios Premios AVN nos anos 2007, 2008 e 2010. Durante o mesmo período, Grey comezou a traballar de modelo e participou na película *The Girlfriend Experience*, de Steven Soderbergh. Tamén gravou un proxecto de música industrial chamado aTelecine.

## Filmografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Lowbrow

miniatura|dereita|Robert Williams, primeiro en acuñar o termo *lowbrow*.
A **arte lowbrow**, ou simplmente **lowbrow**, é un termo utilizado para describir un movemento underground de arte visual que xurdiu na cidade dos Ánxeles (California) a finais da década de 1970.

## Historia e características 
Trátase dun movemento artístico popular moi difundido, con orixes no mundo do underground, é dicir, no mundo dos cómics a música punk, e diversas ramas da contracultura e subculturas en xeral de California. Tamén se lle coñece con frecuencia polo nome de *surrealismo pop*. Ten un aquel humorístico, con picardía e sarcasmo.

A maioría das obras de arte Lowbrow son pinturas, malia que tamén existen xoguetes, arte dixital e escultura.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Entrevista con Kirsten Anderson, editor de *Pop Surrealism*
Air Rarotonga

**Air Rarotonga** é unha aeroliña con base en Rarotonga, nas Illas Cook, opera servizos regulares entre as diversas illas do país servizos charter con Niue, Samoa, Tonga e a Polinesia Francesa, presta tamén o servizo de ambulancia cara ao hospital de Rarotonga. A súa base de operacións principal é o  Aeroporto Internacional de Rarotonga.
## Historia
A aeroliña fundouse en febreiro de 1978 propiedade de tres investidores privados, comezou a funcionar en xullo de 1978 utilizando un avión  Cessna 337.

## Frota
En febreiro de 2008 a frota de Air Rarotonga contaba con

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Air Rarotonga
Telefunken

**Telefunken** foi unha compañía alemá dedicada á fabricación de compoñentes e aparellos de radio e televisión.

## Historia 
miniatura|160px|esquerda|Televisor fabricado por Telefunken en 1936
**Gesellschaft für drahtlose Telegraphie m.b.H., System Telefunken** formouse o 27 de maio de 1903 como un proxecto conxunto entre Siemens & Halske e AEG con sede en Berlín, utilizando Telefunken como o seu enderezo telegráfico, popularizándose así o nome que en 1923 cambiou oficialmente a **Telefunken Gesellschaft für drahtlose Telegraphie m.b.H**, e a partir dese ano comeza a fabricar aparellos e compoñentes de radio. En 1941 Siemens abandona a súa participación na empresa quedando como filial da AEG. Na década de 1960 Telefunken traballou no desenvolvemento do sistema de cor PAL que a partir de 1967 se converteu no estándar da televisión en cor de moitos países, nese ano Telefunken e AEG formando AEG Telefunken. En 1985 Daimler-Benz fíxose co control da compañía e acabou disolvéndoa legalmente un ano despois, rematando a historia da compañía, porén a licenza da marca Telefunken adminístraa Telefunken Holding AG, e así diversas empresas sen relación coa empresa orixinal venden legalmemte os seus produtos baixo a marca Telefunken e en 2009 diversas compañías formaron unha alianza conxunta baixo esa marca.
## Notas
Kirk Cameron

**Kirk Thomas Cameron**, nado o 12 de outubro de 1970 no barrio de Panorama City, nos Ánxeles (california), é un actor e predicador evanxelista estadounidense, irmán da tamén actriz Candance Cameron Bure.

## Traxectoria 
Cameron é coñecido polo seu papel de Mike Seaver na comedia de situación *Growing Pains* (1985–1992), apareceu tamén como actor infantil en varias filmes e series, continuando durante a súa mocidade, protagonizando filmes como *Like Father Like Son* (1987) e *Listen to Me* (1989). Máis recentemente, desde o 2000 interpretou a Cameron "Buck" Williams na serie de filmes *Left Behind* e Caleb Holt en *Fireproof* (2008). Cameron é tamén un activo cristián evanxelista, que xunto con Ray Comfort dirixe o ministerio evanxélico The Way of the Master responsable do programa do mesmo nome que copresenta Cameron. Coa súa dona, a actriz Chelsea Noble fundou The Firefly Foundation.

## Véxase tamén
Arne Jacobsen

[miniatura|200px|Radisson SAS Royal Hotel en [Copenhague.]]
miniatura|200px|Banco Nacional de Dinamarca de 1956.
miniatura|200px|Cadeira Ant de 1952.
miniatura|200px|The Egg de 1958.
**Arne Jacobsen**, nado o 11 de febreiro de 1902 en Copenhague e finado o 24 de marzo de 1971, foi un arquitecto e deseñador dinamarqués.

## Traxectoria 
Jacobsen foi albanel por uns anos. Estudou arquitectura na *Kongelige Danske Kunstakademi* de Copenhague, onde se graduou en 1927. Fundou o seu propio estudio en Hellerup. As súas influencias foron Le Corbusier, Asplund e Ludwig Mies van der Rohe. Foi pioneiro do deseño moderno en Dinamarca coa súa obra "A casa do futuro", deseñada xunto a Fleming Lassen en 1929. O seu maior proxecto foi o edificio para a terminal aérea *SAS* e o *Royal Hotel* de Copenhague (1956-1960), onde Jacobsen deseñou tódolos detalles como a tapicería e a iluminación.

Moitos dos mobles deseñados por Jacobsen convertéronse en clásicos, entre eles a cadeira Ant (formiga) de 1951.

## Obras destacadas 
### Arquitectura 
* Bellavista en Klampenborg (1933-34).
* Cine Bellevue (1935-36).
* Gasolineira en Skovshoved, Copenhague (1937).
* Casa do concello de Århus (1939-42).
* Casa do concello de Søllerød (1940-42).
* Radisson SAS Royal Hotel de Copenhague (1958-1960).
* Toms Chocolate Factories en Ballerup (1961).
* Sede do Banco Nacional de Dinamarca, Copenhague (comenzado en 1965)

### Mobles 
* Cadeira Ant (1952).
* Cadeira Modelo 3107 (1955).
* Cadeira Grand Prix (1957).
* Cadeira Egg (1958).
* Cadeira Swan (1958).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web conmemorativa do centenario de Arne Jacobsen
Estadio Nuevo Mirandilla

O **Estadio Nuevo Mirandilla**, anteriormente coñecido como **Ramón de Carranza,** é o estadio de fútbol do Cádiz Club de Fútbol.

Foi construído entre maio de 1954 e agosto de 1955 e finalmente estreado o día 3 de setembro de 1955, co partido disputado entre o mesmo Cádiz e o FC Barcelona, acabando co resultado de 0-4 favorable ao equipo catalán. A primeira fase da súa remodelación concluíu a principios de 2005, a segunda fase do fondo norte concluíu en 2008 e a terceira fase da tribuna finalizouse en 2012. A tribuna foi inaugurada o 18 de xullo de 2012 cun partido preparatorio para os Xogos Olímpicos de Londres 2012 entre os equipos sub-21 de España e México. En novembro de 2019, albergou o partido entre España e Malta na fase de clasificación para a Euro 2020. O partido rematou cunha ampla vitoria de España por 7 goles a 0.

## Historia 
miniatura|esquerda|Remodelación do estadio|250px 
Foi construído entre maio de 1954 e agosto de 1955, traballaron na súa construción entre 150 e 250 obreiros. O equipo técnico formárono os arquitectos Muñoz Monasterio e Fernández Pujol, o aparellador Fernando Accame e o enxeñeiro polo contrato de obras Gonzalo. O campo tiña unhas medidas de 106 por 68 metros, e unha pista de atletismo ao redor de 400 metros. A torre olímpica, máis coñecida como *a torre de preferencia*, tiña unha altura de 30 metros e o aforamento era de 15.000 espectadores. O estadio non contou con iluminación propia ata 1957. A estrutura, completamente ovalada, mantívose ata 1984, data en que se fixo a primeira remodelación. A devandita remodelación sobreviviron o fondo sur, e a preferencia, que esperan a súa quenda na segunda reforma.

Como consecuencia da aplicación da Lei de memoria histórica, cambiou o seu nome de "*Ramón de Carranza*" a "*Nuevo Mirandilla*", xa que levaba o nome dun alcalde franquista, nomeado por Primo de Rivera e que apoiou o alzamento sublevado.

## Inauguración 
O 3 de setembro de 1955 foi o día en que se inaugurou o estadio municipal, ao que se lle puxo o nome do militar galego Ramón de Carranza. Foi máis tarde, o 6 de agosto cando se ascendeu a bandeira nacional no estadio, coa presenza de José León de Carranza Gómez-Pablos.  Ás 17.30, o bispo de Cádiz, Tomás Gutiérrez Díez, procedeu á bendición do novo estadio. Ao acto asistiron as autoridades locais e provinciais e outros personaxes públicos. Logo da bendición houbo un desfile de atletas, e ás 18.15 comezou o partido inaugugral entre o Cádiz CF e o FC Barcelona que acabou con vitoria visitante por 0-4.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ramón de Carranza y Fernández de la Reguera
### Ligazóns externas 
* O Carranza en Google Maps
* Información do estadio no sitio web do Cádiz CF
* A remodelación do Ramón de Carranza
Sequeirós

O topónimo **Sequeirós** pode referirse a:

;En Galiza
***Sequeirós**, lugar da parroquia de Gondomar, no concello de Gondomar;
***Sequeirós**, lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme, no concello das Neves.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Sequeiró**, lugar da parroquia de Couso, no concello da Estrada.
Julio Ulloa Vence

**Julio Ulloa Vence**, nado en Castelo (Taboada) o 19 de xullo de 1930 e finado en Lugo o 29 de maio de 2020, foi un enxeñeiro agrónomo e político galego.

## Traxectoria 
Cursou o bacharelato no Instituto de Ourense e a carreira de Enxeñeiro Agrónomo na Escola Superior de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, rematándoa en 1958; en 1962 obtivo o doutoramento. Ampliou estudos na Universidade de Georgetown (Estados Unidos de América) cunha bolsa do AID. Foi socio fundador e presidente durante tres anos do Club Cultural Valle Inclán.

Foi Presidente da Deputación Provincial de Lugo entre 1963 e 1965 e procurador en Cortes en representación da Deputación. Foi Director da Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Agrícola de Lugo, xefe do Servizo de Produción Vexetal na Delegación de Agricultura de Lugo e Xefe do Servizo de Produción Agropecuaria da Consellería de Agricultura en Lugo.

Foi elixido Senador pola provincia de Lugo pola UCD nas eleccións de 1977. En 1979 foi elixido deputado tamén pola UCD. Foi elixido senador en representación da coalición AP-PDP nas eleccións xerais de 1982, repetindo nas de 1986 pola Coalición Popular. En 1988 abandonou a súa adscrición no Senado no grupo da democracia cristiá e pasouse ao grupo mixto, a canda Enrique Marfany e Eduardo Olano Gurriarán. Retirado da política en 1989, foi presidente do Foro Rural Galego. Foi o primeiro presidente do club cultural Valle Inclán. Finou en Lugo o 29 de maio de 2020.

## Vida persoal 
Casou con María Dolores Calvo Beato e foi pai de Juan e Elena Ulloa Calvo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deputados galegos no Congreso desde a Transición
* Lista de senadores galegos desde a Transición

### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
*
Pexegueiro

O termo **Pexegueiro** pode referirse a:

*O **pexegueiro**, unha árbore froiteira cuxo froito é o pexego (*Prunus persica*).
 
Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Pexegueiro**, parroquia do concello de Tui;
***Pexegueiro**, lugar da parroquia de Laíño, no concello de Dodro;
***Pexegueiro**, lugar da parroquia de Lourizán, no concello de Pontevedra.

;Río de Galiza
***Río Pexegueiro**, afluente do Alvedosa.

Amais, como apelido, pode referirse a:

***Alfonso Pexegueiro**, escritor galego.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Pexegueiros**, lugar da parroquia de Dordaño, no concello de Oza-Cesuras;
***Pexegueira**, lugar da parroquia de Rebordáns, no concello de Tui;
***Pesegueiro**, lugar da parroquia das Grañas do Sor, no concello de Mañón.
Erik Gunnar Asplund

**Erik Gunnar Asplund**, nado o 22 de setembro de 1885 e finado o 20 de outubro de 1940, foi un arquitecto sueco, coñecido por ser un dos maiores expoñentes do clasicismo nórdico.

## Traxectoria 
Asplund formouse artisticamente na escola romántica sueca. As súas primeiras obras seguen esa orientación que pouco a pouco vai abandonando para crear unha versión moderna e moi persoal do neoclásico.

En 1930 constrúe os pavillóns da Exposición Internacional de Estocolmo, completamente modernos. Naquel ano a arquitectura moderna está representada principalmente polo racionalismo de Alemaña, Países Baixos e Francia. Asplund adopta as formas deste movemento, pero reinterprétao dunha forma persoal, máis libre e espontánea, na liña que pode considerarse de estilo orgánico.

## Obras destacadas 
* Biblioteca Pública de Estocolmo (1918-1927), modelo para moitas bibliotecas posteriores.
* Ampliación da Casa do concello de Gotemburgo (1934-1937), obra de grande interese xa que resolve o problema estilístico de incorporar unha construción moderna a un edificio antigo. 
* Cemiterio do Bosque, deseñado xunto a Sigurd Lewerentz, declarado pola Unesco Patrimonio da Humanidade en 1994.

## Imaxes dalgúns edificios do arquitecto 

Ficheiro:Stockholms-stadsbibliotek-2003-04-14.jpg|Biblioteca pública de Estocolmo
Ficheiro:Asplund fachada.jpg|Ampliación da casa do concello de Gotemburgo
Ficheiro:Gothenburg's city hall.jpg|Interior da casa do concello de Gotemburgo
Ficheiro:Skogskyrkogården Skogskapellet 2011b.jpg|Capela de madeira (*Skogskapellet*), dentro do Cemiterio do Bosque
Ficheiro:Tallum Pavilion 2012b.jpg|Pavillón Tallum, dentro do Cemiterio do Bosque

## Notas
Julio Yebra-Pimentel

**Julio Manuel Yebra-Pimentel Blanco**, nado en Lousada (Carballedo) o 31 de agosto de 1944, é un farmacéutico e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Luis Yebra-Pimentel Vidal e sobriño de Secundino Vázquez, alcalde de Carballedo entre 1976 e 1983. Simpatizante das xuventudes da UCD desde os seus anos de estudante. Comezou a militar en Alianza Popular en 1983, aínda que se presentou por primeira vez ás eleccións como independente na lista de CG. Farmacéutico de profesión, en novembro de 1981 fíxose coa licenza da farmacia de Castro de Carballedo e trasladouna á Barrela, contrariando o acordo verbal ao que chegara coa anterior propietaria, o que desembocou en graves disturbios na vila, con centos de veciños e cerca de 50 gardas civís mobilizados. 

É alcalde de Carballedo dende 1983, contando sempre con maioría absoluta, presentándose por CG (1983), AP (1987) e PP (1991-2023). Foi deputado na Deputación de Lugo (1983-1991). En outubro de 1991, logrou que A Barrela fose definitivamente recoñecida como capital do concello, o que provocou novos e graves disturbios na localidade, resultando en enfrontamentos físicos e no incendio do consistorio provisional. Foi senador por Lugo dende outubro de 1989 ata xaneiro de 2000 (IV a VI lexislaturas) polo Partido Popular de Galicia. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
* Eleccións municipais en Carballedo

### Ligazóns externas 
*Ficha no Senado
(120348) 2004 TY364

'***, tamén escrito coma **2004 TY364*', é un obxecto trans-neptuniano que reside no Cinto de Kuiper. Foi descuberto o 3 de outubro do ano 2004 por Michael E. Brown, Chad Trujillo, e David L. Rabinowitz dende o Observatorio Palomar.

Dende que se sabe que ten unha magnitude absoluta de 4.5, este obxecto pasou a ser candidato a planeta anano. Actualmente está a unha distancia dunhas 39,5 UAs respecto do Sol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Candidatos a planeta anano
* Planeta anano

### Ligazóns externas 
* http://www.johnstonsarchive.net/astro/tnoslist.html
* http://cfa-www.harvard.edu/iau/lists/TNOs.html
* Orbital simulation from JPL (Java)
* Ephemeris
Veciños

***Veciños*** é unha serie televisiva australiana que comezou a emitir a cadea Seven Network o 18 de marzo de 1985.

## Historia
A serie creouna o executivo de televisión Reg Watson, quen propuxo a idea de facer unha serie centrada en historias realísticas protagonizadas por adultos e mozos que falan abertamente e resolven os seus problemas xuntos. Seven aceptou a proposta, no tempo xa emitía outra telenovela de Watson con grande éxito *Sons and Daughters*. Pero a nova serie non tivo os resultados que a cadea esperada, producida en Melbourne tivo baixos índices de audiencia en Sidney e logo de catro meses Seven cancelou a súa emisión, non obstante a principal rival Ten mercou os dereitos, para gravar os novos capítulos tivo que reconstruír os decorados, xa que Seven destruíraos, finalmente Ten estreou os novos capítulos o 20 de xaneiro de 1986, comezando no episodio 171, e en 2005 a serie converteuse na máis longa da televisión australiana. A serie vendeuse a arredor de cincuenta países de todo o mundo, a Televisión de Galicia emitiu algunhas tempadas a partir de 1989.

## Desenvolvemento 
A liña da serie céntrase na vida persoal e profesional dalgúns dos veciños do barrio ficticio de Erinsborough na cidade de Melbourne, principalmente os de Ramsay Street, unha rúa cega, e o complexo Lassiters, que inclúe bar, hotel, cafetería e parque. Veciños comezou coas tres familias creadas por Watson: Os Ramsay, os Robinson e os Clarkes. Os exteriores de Ramsay Streek correspóndense coa rúa Pin Oak Court de Vermont South, os interiores fímanse nos estudios de Global Television en Forest Hill. Moitos son os actores e personalidades convidadas que pasaron pola serie nas súas 26 tempadas, entre eles Alan Dale, Kylie Minogue, Jason Donovan, Guy Pearce, Jesse Spencer, Radha Mitchell, Ian Smith, Chris Hemsworth, Liam Hemsworth, Luke Hemsworth, Craig McLachlan, Natalie Bassingthwaighte, Kristian Schmid, Natalie Imbruglia, Holly Valance, Delta Goodrem, Stephanie McIntosh, Lily Allen, Russell Crowe, Emma Bunton, Batista ou The Veronicas entre moitos outros.
Yasmin Levy

**Yasmin Levy**, nada en Xerusalén o 23 de decembro de 1975, é unha cantante israelí en lingua sefardí.

## Traxectoria 
O seu pai, Yitzhak Levy, foi un investigador pioneiro na longa historia sefardí, a música e cultura da xudaría española e a súa diáspora. Yasmin deu unha nova interpretación á canción xudeu-española medieval, incorporando sons máis modernos, procedentes do flamenco español, e co uso de instrumentos tradicionais como o violín, o violoncello e o piano.

## Discografía 
* 2000: *Romance & Yasmin* (2000)
* 2005: *La Judería* (2005)
* 2006: *Live at the Tower of David, Jerusalem* (2006)
* 2007: *Mano Suave* (2007)
* 2009: *Sentir* (2009)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
Estadio Nueva Condomina

A **Nueva Condomina** é un estadio de fútbol da cidade de Murcia, onde xoga os seus partidos o Real Murcia. Atópase na pedanía de Churra, ao norte do municipio de Murcia.

Ten capacidade para 31.179 espectadores, e foi inaugurado o día 11 de outubro de 2006 coa celebración dun partido amigable entre a Selección española e a arxentina no que España gañou por 2 a 1. O primeiro gol que se viu no estadio marcouno o xogador do Futbol Club Barcelona, Xavi.

O Real Murcia, que ata entón xogaba no Estadio de La Condomina, disputou o seu primeiro partido o 26 de novembro en partido de Liga ante o Real Valladolid, correspondente á xornada 14 da Segunda División con derrota do equipo murciano (1-4). Iván Alonso foi o autor do primeiro gol do Real Murcia neste estadio.

Xunto ao estadio atópase un centro comercial co mesmo nome, e constrúese unha urbanización, que terá dous campos de golf. Todo en conxunto sumará un total de 2&nbsp;139&nbsp;695 m² e aínda que o promotor privado do estadio afirmou durante todo o proxecto que sería catalogado como estadio cinco estrelas pola UEFA, podendo así celebrar finais da Liga de Campións da UEFA, este feito finalmente revelouse imposible pois é requisito necesario para obter esta cualificación que o estadio teña un aforamento mínimo de 50.000 espectadores.

Coa inclusión da cidade de Murcia e do estadio na Candidatura Ibérica para acoller a Copa Mundial de Fútbol de 2018, proxectouse unha ampliación do estadio, tras a cal pasaría a ter máis de 43.000 localidades, e multiplicaríanse os palcos privados e a zona de prensa. Todo iso está supeditado á elección de España e Portugal como sedes.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Estadio de La Condomina
* Real Murcia
José García García

**José García García**, nado en Silleda o 13 de febreiro de 1922 e finado na mesma vila o 28 de outubro de 2007, foi un político galego.

## Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto da Estrada. Foi delegado da Organización Juvenil Española (1943-1947) e secretario do Sindicato Vertical de Silleda (1946-1951). Funcionario do concello de Silleda, foi secretario da Junta Municipal do Movimiento (1951-1976). Formou parte dos grupos directivos de Acción Católica e de Cáritas Diocesana. A partir de 1946 promoveu o cooperativismo agrario, sendo presidente de dúas cooperativas provinciais e de UTECO-Pontevedra. Promoveu a Asociación Agraria Provincial (GAP) da que foi vicepresidente, federada na Rexional e Nacional UFADE.

Na Transición foi elixido membro do Comité Executivo do Partido Gallego Independiente no seu primeiro Congreso Federal constituínte en febreiro de 1977. O PGI integrouse na UCD e foi elixido senador pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1977. Nas eleccións de 1979 volveu ser elixido para o Senado tamén pola UCD. En 1984 integróuse en Coalición Galega. Finou en Silleda o 28 de outubro de 2007.

## Vida persoal 
Casou con Lidia Otero Alonso e tivo nove fillos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas
*Ficha no Senado