Solífugos

A dos **solífugos** (*Solifugae*) é unha orde de animais da clase dos arácnidos.

O nome *Solifugae* deriva do latín e significa "os que foxen do sol".

A orde tamén se coñeceu cos nomes *Solpugida*, *Solpugae*, *Galeodea* e *Mycetophorae*.

A orde inclúe máis de 1 000 especies descritas encadradas en 153 xéneros.

Aínda que se parecen a outros arácnidos, son diferentes dos escorpións (orde Scorpiones) e arañas (orde Araneae), pero teñen un parentesco máis estreito cos escorpións que coas arañas.

Igual que as arañas, os solífugos teñen o corpo dividido en dous tagmas: o opistosoma (abdome) detrás e o prosoma diante (este é unha combinación da cabeza e o tórax, é dicir un cefalotórax).

No extremo frontal, o prosoma ten dous quelíceros que, na maioría das especies, son bastante longos. Os quelíceros fan a función de mandíbulas e en moitas especies úsanse tamén para a estridulación.

A diferenza dos escorpións, os solífugos non teñen un terceiro tagma que forme unha "cola".

A maioría das especies de solífugos viven en climas secos e aliméntanse de forma oportunista de artrópodos que viven no chan e doutros pequenos animais. As especies máis grandes crecen ata os 12–15&nbsp;cm, incluíndo as patas. Aínda que teñen mala fama, en realidade non son perigosos para os humanos.

## Anatomía 
Os sollífugos son arácnidos de moderadamente pequenos a grandes (duns poucos mm a varios cm de lonxitude), e as especies máis grandes chegan a 12–15&nbsp;cm de lonxitude incluíndo as patas.

A maioría das especies teñen lonxitudes próximas a 5&nbsp;cm, e algunhas especies pequenas teñen unha lonxitude corporal (sen patas) de algo menos de 1&nbsp;cm cando chegan á madurez.

Igual que os pseudoescorpións e opilións, os solífugos carecen de pulmóns en libro, e no seu lugar teñen un sistema de traqueas ben desenvolvido que inhala e exhala aire a través de tres pares de fendas (espiráculos) situadas na parte inferior do animal.

### Quelíceros 
miniatura|Aspecto lateral dos quelíceros, mostrando os dentes e bordos cortantes.
Entre as características máis distintivas dos solífugos están os seus grandes quelíceros, que en moitas especies son máis longos que o prosoma. Cada un dos dous quelíceros consta de dous artellos (pezas conectadas por unha articulación), que forman unha forte pinza, parecida á dos cangrexos; cada artello leva un número variable de dentes ou protuberancias, que depende da especie. Moitos solífugos estridulan cos seus quelíceros, producindo un ruído repenicante.

O primeiro (ou anterior) par de apéndices que aparentemente parecen patas non o son, senón que son os pedipalpos, os cales constan só de cinco segmentos. Os pedipalpos dos solífugos funcionan parcialmente como órganos sensoriais similares ás antenas dos insectos, e en parte úsanse na locomoción, alimentación ou loita. Na locomoción normal, os pedipalpos apenas tocan o chan, senón que se manteñen altos para detectar obstáculos ou presas. Un feito que indica a gran dependencia dos solífugos dos seus sensores táctiles, é que as súas patas verdadeiras anteriores xeralmente son menores e máis delgadas que os tres pares posteriores. Ese par de patas anterior máis pequeno actúa en gran medida con función sensorial como un complemento da función dos pedipalpos, e en moitas especies carece de tarsos. Na punta dos pedipalpos, os solífugos levan órganos adhesivos reversibles, que poden usar para capturar presas voadoras, e que, polo menos nalgunhas especies, usan para subir por superficies lisas.
miniatura|esquerda|Femia dunha especie da familia Solpugidae mostrando os maléolos debaixo do par de patas posterior.

Na maior parte dos casos, só usan para correr os tres pares de patas posteriores.

Os machos son xeralmente menores que as femias, e teñen patas relativamente máis longas. En contraste, os ollos laterais están ausentes en moitas especies, e cando os hai son bastante rudimentarios.

## Clasificación 
[miniatura|dereita|*[Gluvia dorsalis* comendo o hemíptero *Eurydema oleracea*.]]
Os Solifugae clasifícanse nunha orde propia, e non deben confundirse coas arañas (orde Araneae). A orde dos solífugos comprende unhas 1 000 especies descritas en 153 xéneros asignados ás seguintes 12 familias:
* Ammotrechidae
* Ceromidae
* Daesiidae
* Eremobatidae
* Galeodidae
* Gylippidae
* Hexisopodidae
* Karschiidae
* Melanoblossidae
* Mummuciidae
* Rhagodidae
* Solpugidae

Ademais, existe a familia Protosolpugidae da que só se coñece unha especie fósil atopada en xacementos do Pennsilvaniano.

## Ecoloxía 
Aínda que os solífugos se consideran indicadores endémicos do bioma desértico, son frecuentes tamén en zonas semidesérticas e zonas arbustivas. Algunhas especies tamén viven en praderías e hábitats forestais. Os solífugos xeralmente habitan en hábitats cálidos e áridos, como todos os desertos e matos secos de todos os continentes, agás en Australia e na Antártida.

Os solífugos son carnívoros ou omnívoros, e a maioría das especies se alimentan de térmites, escaravellos e outros pequenos artrópodos que habitan no chan. Os solífugos son cazadores agresivos e oportunistas voraces e hai rexistros de que se alimentan nalgúns casos de serpes, pequenos lagartos e roedores. Aínda que non son velenosos, os poderosos quelíceros dos exemplares grandes poden inflixir beliscos dolorosos, pero que non son medicamente significativos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*