open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Connacht

**Connacht** (en inglés) ou **Connachta** (en irlandés), "(terra dos) descendentes de Conn", é a provincia occidental de Irlanda, que comprende os condados de Galway, Leitrim, Mayo, Roscommon e Sligo. En irlandés á provincia chámaselle a miúdo **Cúige Chonnacht**. Os seus centros urbanos principais son Galway no sur, e Sligo no norte. Ten unha poboación de 503.083 habitantes, a máis pequena das catro provincias irlandesas.

O irlandés fálase nas áreas *Gaeltacht* do oeste de Mhaigh Eo e o oeste de Gaillimhe, sendo a máis grande Connemara.

O pico máis alto é o Mweelrea (814 metros), en Mhaigh Eo. A súa illa máis grande é Achill, a máis grande de Irlanda. O lago máis grande é Lough Corrib.

A República de Connaught tivo unha breve existencia en 1798 co apoio militar de Francia.

A cidade máis grande de Connacht é Galway, cunha poboación de 71.983 habitantes (2006).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Duque de Connaught e Strathearn.
* Reinos da antiga Irlanda.
* Reis de Connacht.
* Connacht Rugby.
* Provincias de Irlanda.
* Medb (Medhbh, Maeve), Raíña de Connacht.
Cedro

O **cedro** (***Cedrus sp***) é, estritamente, un xénero de coníferas (pináceas) orixinario de Oriente Próximo e do Himalaia. Tódalas especies de cedro son grandes árbores, de madeira olorosa e de copa cónica ou vertical.
[miniatura|Agullas novas do [cedro do Atlas.]]

## Características 
Os cedros son grandes árbores, de vinte e cinco a cincuenta metros de alto, coas follas (agullas) perennes e curtas, de dous a catro centímetros, un pouco afiadas; pero máis longas, de tres a seis centímetros e máis flexibles no caso do cedro do Himalaia, reunidas en ramiños sobre as pólas máis curtas. A súa copa, afiada durante a súa xuventude, toma unha forma tabular característica a partir dos trinta anos. As súas pólas son moi horizontais.
[miniatura|Vista do [cedro do Líbano.]]
As piñas femia son ovoides oblongas, de seis a once centímetros de longo e catro a seis de diámetro, da que medran piñóns delgados, separándose antes da súa caída da árbore. As sementes triangulares teñen ás.

Calcúlase que os **cedros** poden vivir máis de dous mil anos, aínda que os máis antigos da actualidade teñen unha idade estimada de arredor de mil anos.
miniatura|Vista dun corte de madeira de cedro.
## Clasificación 
* Cedro do Líbano 
* Cedro do Atlas 
* Cedro de Chipre 
* Cedro do Himalaia

A especie coñecida vulgarmente coma Cedro de California non é unha especie do xénero *Cedrus* senón *Calocedrus* (*Calocedrus decurrens*).

## Usos 
### Árbores ornamentais 
Os cedros foron introducidos en Europa, onde son amplamente utilizados coma árbores ornamentais en parques públicos e xardíns.

### Especie de repoboación 
O cedro do Atlas foi moi empregado durante o século XIX para repoboar as ladeiras espidas dos Pireneos e outros montes. Logra constituír poboacións notables entre os oitocentos e os mil metros de altitude, rexenerándose abundantemente.

### Madeira 
Hai que cita-lo uso da madeira do cedro do Líbano para a construción do primeiro Templo de Xerusalén cara ao 976 antes de Cristo. A súa madeira ten a calidade, á parte do seu olor particular, de repeler os insectos e vermes. O cedro, *erez* en hebreo, é a árbore máis citada da Biblia.

Aínda así, é unha madeira bastante fráxil, o cal limita o seu emprego en carpintería. A súa resistencia á putrefacción fano tamén ideal para ser usado na construción naval e para a fabricación de sarcófagos desde a antigüidade, de feito, o rei Salomón posuía unha grande frota mercantil de barcos de madeira desta árbore.

A madeira preciosa do cedro do Líbano serve ós artesáns para a confección de xoieiros, cofres e outros produtos deste tipo.

Hoxe utilízase para a construción, sobre todo no recubrimento de muros exteriores ou tellas, ou para a construción de vivendas de madeira.

### Esencia e resina 
O aceite natural aromático do cedro do Atlas ten propiedades antisépticas (non confundir este aceite co *aceite de cedro* utilizado para a observación microscópica, extraído do xenebreiro de Virxinia, por iso chamado cedro de Virginia).

Ns antigo Exipto, a esencia do cedro utilizábase na preparación do embalsamamento de momias.
Fenerbahçe

[miniatura|250px|Estadio Şükrü Saraçoğlu, en [Istanbul.]]
miniatura|250px|Estadio do Fenerbahçe, Şükrü Saraçoğlu

O **Fenerbahçe** (Fenerbahçe Spor Kulübü) é un club de fútbol de Turquía.

## Xogadores 
### Xogadores famosos 
## Palmarés 
### Competicións internacionais 
* **Copa dos Balcáns (1):** 1966-67

### Competicións domésticas 
* **Süper Lig:**
** *Campións (18):* 1958-59, 1960-61, 1963-64, 1964-65, 1967-68, 1969-70, 1973-74, 1974-75, 1977-78, 1982-83, 1984-85, 1988-89, 1995-96, 2000-01, 2003-04, 2004-05, 2006-07, 2010-11
** *Subcampións (18):* 1960, 1961-62, 1966-67, 1970-71, 1972-73, 1975-76, 1976-77, 1979-80, 1983-84, 1989-90, 1991-92, 1993-94, 1997-98, 2001-02, 2005-06, 2007-08, 2009-10, 2011-12
* **Copa de Turquia:** 
** *Campións (6):* 1967-68, 1973-74, 1978-79, 1982-83 ,2011-12,2012-2013
** *Subcampións (9):* 1962-63, 1964-1965, 1988-89, 1995-96, 2000-01, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10
* **Supercopa de Turquia**
** *Campións (8):* 1968, 1973, 1975, 1984, 1985, 1990, 2007, 2009 
** *Subcampións (7):* 1970, 1974, 1978, 1979, 1983, 1989, 1996

#### Competicións domésticas desaparecidas 
* **Amatör Futbol Şampiyonası:**
** *Campións (3):* 1933, 1935, 1944
** *Subcampións (2):* 1940, 1947
* **Milli Küme Şampiyonası:**
** *Campións (6):* 1936-37, 1939-40, 1942-43, 1944-45, 1945-46, 1949-50
** *Subcampións (2):* 1943-44, 1946-47
* **Copa Başbakanlık:**
** *Campións (8):* 1944-45, 1945-46, 1949-50, 1972-73, 1979-80, 1988-89, 1992-93, 1997-98
** *Subcampións (7):* 1943-44, 1970-71, 1975-76, 1976-77, 1991-92, 1993-94, 1994-95
* **Copa TSYD (12):** 1969-70, 1973-74, 1975-76, 1976-77, 1978-79, 1979-80, 1980-81, 1982-83, 1985-86, 1986 -87, 1994-95, 1995-96
* **Copa da Atatürk (2):** 1963-1964, 1998
* **Istanbul Liga da futbol:**
** *Campións (16):* 1911-12, 1913-14, 1914-15, 1920-21, 1922-23, 1929-30, 1932-33, 1934-35, 1935-36, 1936 -37, 1943-44, 1946-47, 1947-48, 1952-53, 1956-57, 1958-59
** *Subcampións (18):* 1915-16, 1917-18, 1921-22, 1925-26, 1926-27, 1928-29, 1930-31, 1933-34, 1937-38 , 1938-39, 1939-40, 1940-41, 1942-43, 1944-45, 1945-46, 1949-50, 1955-56, 1957-58
* **Istanbul Futbol Kupası (1):** 1945
* **Istanbul Shield (4):** 1930, 1934, 1938, 1939
* **Copa Spor-Toto (1):** 1967

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Fenerbahceulkerspor basketball site
Josh Homme

**Joshua Michael Homme**, nado en Joshua Tree (California) o 17 de maio de 1973, é un músico e produtor estadounidense.

Foi un dos membros fundadores da banda de stoner rock Kyuss, e tamén de Queens of the Stone Age, onde canta e toca a guitarra. Porén Homme é un multi-instrumentista e tamén toca o baixo, a batería e os teclados. Co-fundou e ocasionalmente toca con Eagles of Death Metal como batería, e continúa producindo e editando series de improvisación musical con outros músicos, a maioría da escena de Palm Desert, coñecidas como *The Desert Sessions*. No ano 2009 apareceu nun novo proxecto chamado Them Crooked Vultures, ao carón de Dave Grohl e John Paul Jones.

## Traxectoria 
Homme naceu en Joshua Tree e medrou en Palm Desert. Comezou a tocar a guitarra cando tiña nove anos. Aos 15 anos foi un dos fundadores da banda de desert rock Kyuss xunto cos seus compañeiros de escola John Garcia e Brant Bjork, onde era guitarrista e principal compositor, e que se separou no ano 1997. É fundador e único membro permanente da banda de rock Queens of the Stone Age. Tamén é cofundador e toca a batería en Eagles of Death Metal e continúa producindo e editando material nun proxecto musical con outros músicos baixo o nome de The Desert Sessions (no seu propio estudio en Palm Desert).

Homme tamén tocou a guitarra con Screaming Trees e Mark Lanegan (que posteriormente se uniu a Queens of the Stone Age). Outras bandas ou proxectos nos que colaborou son: Mondo Generator, Foo Fighters, PJ Harvey, Fatso Jetson, Like Hell, Mark Lanegan Band, Masters of Reality, The Aquitted Felons, Millionaire, Wellwater Conspiracy, U.N.K.L.E., Melissa Auf der Maur, Paz Lenchantin, A Perfect Circle, Death from Above 1979, Martina-Topley Bird, Earthlings?, Mastodon, Peaches, ou Local H.
Cidade Prohibida

A **Cidade Prohibida** (紫禁城, pinyin: Zǐjìn Chéng : "Cidade Púrpura Prohibida"), está localizada no centro exacto da antiga Pequín, foi o palacio imperial durante as dinastías Ming e Qing, así como sede do goberno chinés até 1911.

O seu nome orixinal Cidade Púrpura Prohibida, procede do seu paralelismo coa Constelación Luminosa Púrpura na que a Estrela Polar, ó igual có emperador na terra, atópase no centro. A súa construción débese ó traslado de capitalidade de Nanjing a Pequín que decidiu o emperador Yongle cando obtivo o trono imperial en 1404.

Actualmente se coñece como o **Museo Palacio** (故宫博物院, pinyin: Gùgōng Bówùyùan), ocupa 0,72&nbsp;km², 800 edificios e máis de 9.000 habitacións. É a maior colección de estruturas de madeira antigas que se conservan no mundo, e foi declarada pola UNESCO Patrimonio da Humanidade en 1987. O Palacio Imperial está situado ó norte da Praza Tian'anmen e pódese acceder a el a través da Porta de Tian'anmen. Está rodeado dun barrio denominado *Cidade Imperial*.

A pesar de que xa non está ocupada pola realeza, é un símbolo da soberanía chinesa e de Pequín, e aparece nos selos da República Popular Chinesa. O Palacio é unha das meirandes atraccións turísticas do mundo.

O filme *O derradeiro emperador* foi o primeiro en recibir autorización do goberno chinés para filmar na Cidade Prohibida e retrata, entre outras cousas, a cerimonia de nomeamento do Emperador e a vida na Cidade Prohibida.

## Nome 
[miniatura|esquerda|250px|O Portón da Grandeza Divina, ou portón Norte. Na táboa baixa pódese ler en [Lingua chinesa|chinés: 故宫博物院 "O Palacio Museo"]]

O nome común en galego: "a Cidade Prohibida", é a tradución do nome chinés *Zijin Cheng* (紫禁城), literalmente "Cidade Prohibida Púrpura". Outro nome galego de orixe semellante é "Palacio Proibido. Na lingua manchú é chamado *Dabkūri dorgi hoton*, que significa literalmente "Cidade Interior en Estratos".

Na actualidade, o lugar é máis coñecido como *Gugong* (en chinés: 故宫), o que significa "Antigo Palacio". O museo que se atopa nestes edificios é coñecido como "Palacio Museo" (en chinés: 故宫博物院; en pinyin: Gùgōng Bówùyùan).

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Beijing-forbidden4.jpg|O Palacio Imperial
Ficheiro:Peking_Tempel_in_der_Verbotenen_Stadt.jpg|Escaleira do Palacio Imperial
Ficheiro:Beijing-forbidden5.jpg|Estatua dunha grúa no interior do Palacio Imperial
Ficheiro:Beijing-forbidden7.jpg|Faiado do Palacio
Ficheiro:Beijing-forbidden9.jpg|Interior do Palacio Imperial
Ficheiro:Forbidden City August 2012 28.JPG|Trono do Emperador

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial
* Introduction + Fotos + Sources
Concilio de Nicea

**Concilio de Nicea** é a denominación que adoitan recibir dous concilios ecuménicos que tiveron lugar na cidade de Asia Menor que recibía o nome de *Nicaea* en latín (actualmente İznik, en Turquía):

* Primeiro Concilio de Nicea (325)
* Segundo Concilio de Nicea (787)
Monte Snaefell

miniatura|Ferrocarril do Monte Snaefell
**Snaefell** é a montaña máis alta (621 m) e a única superior a 2000 pés da Illa de Man. Dise que nun día despexado pódense ver seis reinos dende o seu cumio: Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales, a Illa de Man e o Ceo.
O ferrocarril de montaña de Snaefell percorre as catro millas dende Laxey ó cumio. O cume está coroado por unha cafetería e varias antenas de comunicacións.

A estrada de montaña A18 pasa polas pendentes do Snaefell, e é a sección máis alta da Pista de Montaña de Snaefell sobre a cal celébrase a Isle of Man TT Races (carreira de motociclismo).

Hai montañas en Islandia chamadas Snæfell (nótese a suave diferenza de pronunciación), incluíndo a montaña baixo o famoso glaciar Snæfellsjökull. A voz "Snaefell" semella significar "Cume nevada"

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vistas do cumio xeradas por ordenador Norte  Sur  Índice
Enerxía de ionización

A ** enerxía de ionización**, tamén chamada, impropiamente, **potencial de ionización** é a enerxía que hai que subministrar a un átomo neutro, gasoso e en estado fundamental, para arrincarlle o electrón máis debilmente retido.

Podemos expresalo así:

*Átomo neutro gasoso + Enerxía -----> Ión positivo gasoso + e -*

Sendo esta enerxía a correspondente á primeira ionización.

A segunda enerxía de ionización representa a enerxía que se precisa para arrincar o segundo electrón; esta segundo enerxía de ionización é sempre maior que a primeira, pois o volume dun ión positivo é menor que o do átomo e a forza electrostática sobre o electrón que queremos arrincar é maior no ión positivo que no átomo, xa que se conserva a mesma carga nuclear.

A enerxía de ionización expresase en electrón-volt ou en jouls (ou kilojouls) por cada mol de átomos (kJ/mol).

*1 eV = 1,6 . 10 -19 coulombs . 1 volt = 1,6 . 10-19jouls*

Se a enerxía dun átomo fose de 1 eV, para ionizar un mol deses átomos (6.22x1023 átomos) serían necesarios 96,5 kJ.

Como norma xeral, na táboa periódica, **nos elementos dunha mesma familia ou grupo**, a enerxía de ionización **diminúe** a medida que aumenta o número atómico, é dicir, **de arriba a abaixo**, tal como se representan habitualmente as táboas periódicas.

Nos metais alcalinos , por exemplo, o elemento de maior enerxía de ionización é o litio e o de menor o cesio. Isto é fácil de explicar, pois o último electrón sitúase en orbitais situados cada vez máis lonxe do núcleo e, á súa vez, os electróns das capas interiores exercen un efecto de pantalla sobre a atracción nuclear sobre os electróns periféricos. Esta norma deixa de cumprirse para o francio.

* **Nos elementos dun mesmo período** da táboa periódica, a enerxía de ionización **aumenta** a medida que aumenta o número atómico, é dicir, **de esquerda a dereita**.*

Isto debese a que o electrón diferenciador (o último en enerxía) dos elementos dun período está situado no mesmo nivel enerxético, mentres que a carga do núcleo aumenta, polo que será maior a forza de atracción, e, á súa vez, o número de capas interiores non varía e o efecto pantalla non aumenta.

Isto último non é unha regra, senón unha orientación, xa que o aumento non é continuo, pois no caso do berilio e do nitróxeno, por exemplo, téñense valores máis altos do que nun principio sería de esperar por comparación cos outros elementos do mesmo período. Este aumento debese a estabilidade que presentan as configuracións s2 e s2 p3 , respectivamente.

A enerxía de ionización máis elevada correspóndelle ós gases nobres, xa que a súa configuración electrónica é a máis estable, e polo tanto haberá que proporcionar máis enerxía para arrincarlles electróns.

Táboa periódica de enerxías de ionización, en kJ/mol
Cron (xeoloxía)

O **cron** é unha unidade de tempo equivalente a un millón de anos que se utiliza na xeoloxía.

*1 cron = 1&nbsp;000&nbsp;000 anos*
325

## Acontecementos 
* Celébrase o Primeiro Concilio de Nicea
## Nacementos 
## Mortes 
* Licinio, emperador romano.

## Outros 
* Historia ano a ano
Bad Religion

**Bad Religion** é unha banda de punk rock estadounidense formada nos Ánxeles (California) en 1979 por Jay Bentley (baixo), Greg Graffin (voces), Brett Gurewitz (guitarra) e Jay Ziskrout (batería). Adóitaselles atribuír o liderado do *revival* do punk rock durante finais dos anos 80, e tamén é unha importante influencia para gran cantidade de músicos de punk e de rock. As letras da banda abordan temas relacionados coa relixión, a política, a sociedade, os medios de comunicación e a ciencia. Musicalmente, destacan pola súa sensibilidade melódica e o uso extenso de harmonías vocais de tres partes.

Bad Religion conseguiu un bo número de seguidores no *underground* estadounidense cos seus primeiros traballos antes de asinar con Atlantic Records en 1993. Ese ano acadaron a fama co seu sétimo álbum de estudio, *Recipe for Hate*, que chegou ao número 14 na lista ''Billboard's Heatseekers*. A este seguiulle un ano despois *Stranger than Fiction*, onde aparecían os seus maiores éxitos, "Infected" e unha versión regravada de "21st Century (Digital Boy)", e que foi certificado ouro nos Estados Unidos e o Canadá. Pouco despois do lanzamento de *Stranger than Fiction* Gurewitz deixou Bad Religion para centrarse no seu selo Epitaph Records, sendo substituído por Brian Baker. Dende o regreso de  Gurewitz en 2001 a banda experimentou un rexurdimento da súa popularidade, sendo o seu décimo sexto traballo, *True North* (2013), o seu primeiro álbum en entrar no top 20 da lista *Billboard 200*, chegando ao número 19.

## Discografía 
### Álbums 
### EPs 
* *Bad Religion* (1981, Epitaph)
* *Back to the Known* (1985, Epitaph)
* *Christmas Songs* (2013, Epitaph)

### Recompilatorios 
* *80-85* (1991, Epitaph)
* *All Ages* (1995, Epitaph)
* *Punk Rock Songs* (2002, Epic)

### En directo 
* *Tested'' (1997, Epic)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Supergrupo

**Supergrupo** é un termo que procede de finais dos anos 60, e describe os grupos musicais formados por membros que xa alcanzaran fama ou respecto noutras bandas ou como artistas individuais.

O termo é en ocasións utilizado por determinados xornalistas musicais para referirse a grupos que venderon gran cantidade de discos ou que foron cabezas de cartel en grandes concertos ou festivais de música, independentemente da sona individual dos seus membros. Porén o termo, correctamente utilizado, refírese á "arquitectura" da banda, non ao éxito que poida chegar a alcanzar.

Supergrupo tampouco engloba a bandas existentes cuxos membros adquiriron fama individual despois da súa fundación, como ocorreu con Genesis, Yes, Broken Social Scene e The Beatles, que retrospectivamente poden chegar a considerarse supergrupos. Tampouco se utiliza o termo para designar ás bandas que, mantendo o seu nome orixinal, recrutaron a un ou varios músicos famosos, como Van Halen despois de unirse Sammy Hagar e Gary Cherone, ou The Eagles, despois da entrada de Joe Walsh e Timothy B. Schmit.

## Supergrupos notables
Teodora Porfiroxénita

**Teodora** (en grego Θεοδώρα, literalmente "don de Deus"), nada no 981 e finada o 31 de agosto de 1056, reinou como emperatriz bizantina do 11 de xaneiro de 1055 ao 31 de agosto de 1056. Era filla de Constantino VIII.

## Traxectoria 
Cun carácter austero e forte, rexeitou a man do suposto herdeiro, o futuro Romano III, que foi desposado entón coa súa irmá Zoe en 1028. E aínda que viviu bastante retirada do mundo, espertou os celos de Zoe, que a confinou nun mosteiro pretextando unha suposta conspiración.

O 19 de abril de 1042 o movemento popular que deu lugar ao destronamento de Miguel V tamén conduciu á entronización de Teodora como coemperatriz coa súa irmá Zoe. Tras dous meses de participación activa no goberno, aceptou ser desprazada do poder polo novo marido de Zoe, Constantino IX o 11 de xuño de 1042.

A raíz da morte deste, o 11 de xaneiro de 1055, e malia contar ela con máis de setenta anos de idade, fixo valer con vigor os seus dereitos ao trono, e frustrou un intento de ser apartada do poder en beneficio do xeneral Nicéforo Briennio. Grazas á súa administración firme, controlou os nobres rebeldes e acabou con moitos abusos, pero menoscabou a súa reputación pola excesiva severidade cara aos seus inimigos privados e polo indebido uso dos seus serventes como conselleiros. Morreu repentinamente o 31 de agosto de 1056. Ao non ter fillos e ser a última da súa dinastía, escolleu a un dos seus favoritos como sucesor: Miguel VI. Pero este non tiña relación ningunha coa casa que gobernara o Imperio durante os anteriores 189 anos (867 - 1056), e por iso non se considerou que tivese dereito ao trono. Desta situación derivouse unha serie de loitas polo trono entre varias familias nobres que duraron ata 1081.
Constantino IX

[miniatura|dereita|300px|Mosaico con Constantino IX, [Xesús de Nazaret|Xesús e a emperatriz Zoe]]

**Constantino IX** Monómaco (c. 1000 - 11 de xaneiro de 1055) reinou como emperador bizantino do 11 de xuño de 1042 ao 11 de xaneiro de 1055. Foi elixido por Zoe como marido e coemperador en 1042, aínda que se atopaba no exilio por conspirar contra o seu anterior marido Miguel IV. Gobernaron conxuntamente ata a morte de Zoe en 1050.

En 1043 relevou ao xeneral Xurxo Maniaces do seu mando militar en Italia, e en consecuencia Maniaces declarouse a si mesmo emperador. Cando as súas tropas estaban a piques de derrotar a Constantino nunha batalla, Maniaces foi ferido e morreu no campo de batalla, dando fin á crise. Xusto trala vitoria, Constantino foi atacado por unha frota dos Rus de Kíiv, que seguramente fora contratada por Maniaces. Tamén esta frota foi derrotada grazas ao uso do lume grego.

En 1046, os bizantinos tiveron un primeiro contacto cos turcos selxúcidas. Loitaron nunha batalla en Armenia en 1048 e estableceron unha tregua para o ano seguinte. Con todo, en 1053 Constantino viuse obrigado a licenciar ás súas tropas armenias por razóns económicas, deixando a fronteira oriental do Imperio mal defendida.

En 1054 as diferenzas seculares entre a Igrexa Bizantina e a Igrexa Latina deron lugar á súa separación definitiva. Os legados do papa León IX excomungaron ao patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario, ao non estar este de acordo coa adopción de certas prácticas eclesiásticas occidentais; e Cerulario replicou excomungando os legados. Este feito anulou as posibilidades dunha alianza entre Constantino e o Papa contra os normandos do sur de Italia.

Constantino quixo intervir, pero enfermou e morreu o 11 de xaneiro do ano seguinte. Teodora, a filla máis vella de Constantino VIII, que xa reinara xunto coa súa irmá Zoe, foi nomeada emperatriz.

Constantino foi tamén o patrón do erudito Miguel Psello o Xove, cuxa *Chronographia* recolle a historia do reinado de Constantino e moitos anteriores.

O sobrenome de Constantino, *Monómaco* (o que loita as súas propias batallas) sería herdado polo seu neto, Vladimiro Monómaco.
Gákti

miniatura|dereita|220px|Gákti.
O **gákti** é a variedade de roupa empregada polos saami, pobo do norte de Escandinavia, Finlandia e Rusia. Emprégase en cerimonias cando se traballa, sobre todo cando o traballo ten que ver coa cría de reno.

Esta roupa caracterízase por unha cor azul dominante na roupa adornada con ornamentos vermellos, verdes e amarelos. Combínase con gorro, luvas, correas e botas, o que protexe a quen leva esta roupa do frío de Laponia.
Teodora

**Teodora** é o nome de varias emperatrices bizantinas:

***Flavia Maximiana Teodora**, segunda muller de Constantino I;
***Teodora I**, esposa de Xustiniano;
***Teodora Porfiroxénita**, emperatriz do século XI, da dinastía macedonia.
*** Teodora**,  muller de Teófilo e santa festexada o 11 de febreiro;

Ademais levaron este nome unhas nobres romanas de época carolinxia:
***Teodora I**, muller de Teofilacto e nai de Marozia I;
***Teodora II**, filla da anterior.
Coroa sueca

A **coroa sueca** é o nome da divisa de uso oficial en Suecia. O código ISO 4217 é SEK, e a abreviatura é kr. Unha coroa sueca divídese en 100 öre (a palabra ten a mesma na forma plural).

## Moedas 
As moedas circulan nas denominacións seguintes:
* Moeda de 50 öre 
* Moeda de 1 coroa sueca
* Moeda de 2 coroas suecas 
* Moeda de 5 coroas suecas 
* Moeda de 10 coroas suecas

## Billetes 
* 20 coroas 
* 50 coroas 
* 100 coroas 
* 500 coroas 
* 1000 coroas

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Coroa (moeda)
Afinidade electrónica

A **afinidade electrónica** é a cantidade de enerxía intercambiada por un átomo illado en fase gasosa cando forma un ión cunha carga eléctrica de -1. Na maioría dos elementos químicos é enerxía desprendida, polo que se lle asigna o *signo menos*. Na medida en que a tendencia a adquirir electróns sexa maior, tanto máis negativa será a afinidade electrónica. O flúor é o elemento que con maior facilidade adquire un electrón adicional, mentres que o mercurio é o que menos.

Aínda que a afinidade electrónica parece variar de forma caótica e desordenada ó longo da táboa periódica, pódense apreciar tendencias. Os non metais teñen afinidades electrónicas máis baixas (valores máis negativos), que os metais, exceptuando os gases nobres que presentan valores positivos pola súa estabilidade química, xa que a afinidade electrónica está influenciada pola regra do octeto.

Os elementos do grupo 17, teñen unha gran tendencia a gañar un electrón para completar o seu último nivel electrónico e formar anións de carga eléctrica -1, polo que son os elementos que máis enerxía desprenden ó gañalo. Dentro deste grupo podemos ver que o flúor desprende moita máis enerxía que o cloro ó gañar un electrón porque este electrón quedará máis próximo ó núcleo no flúor que no cloro dado o menor tamaño do átomo de flúor. Esta mesma tendencia pode apreciarse nos demais elementos químicos a medida que descendemos no grupo.

Se comparamos o osíxeno co flúor (situado este último máis á dereita na táboa periódica), vemos que o flúor, ó faltarlle un único electrón para completar nivel, ten moita tendencia a gañalo. Ó osíxeno, ó faltarlle dous electróns para completar nivel, gañando un solo non completa nivel polo que a súa tendencia a gañalo será inferior á do flúor, consecuentemente a afinidade electrónica do osíxeno non acadará un valor absoluto tan grande, non será tan negativa como á do flúor. Esta *tendencia* pode apreciarse noutros elementos do mesmo período.

Un caso interesante aparece ó comparar as afinidades electrónicas dos elementos do grupo 1 cos elementos do grupo 2. Aínda que a tendencia predominante destes elementos é a perder electróns para completar nivel, se un elemento do grupo 1 gaña un electrón completaría o subnivel *s* polo que ten unha lixeira tendencia a adquirilo, mentres que se un elemento do grupo 2 gañase un electron, este subnivel, que estaría completo no átomo deixaría de estalo ó formarse o ión, polo que non ten ningunha tendencia a adquirilo. De aí que os elementos do grupo 1 desprendan unha pouca de enerxía ó gañar un electrón (teñen afinidades electrónicas cun valor lixeiramente negativo, e máis negativo cando ese electrón vai quedar máis cerca do núcleo) mentres que os elementos do grupo 2 teñen afinidades electrónicas positivas, temos que darlles enerxías para forzalos á aceptar o electrón.

Táboa periódica de afinidades electrónicas, en kJ/mol
Pobos indoeuropeos

Os **pobos indoeuropeos** son aqueles que desde o norte do Cáucaso e os arredores do mar Negro e do mar Caspio (rexións de Asia Central), fixeron varias invasións, sobre todo á India e a Europa, onde se estableceron. O punto en común máis importante destes pobos era a lingua, e de feito esta foi a herdanza máis importante que deixaron nos lugares nos que se estableceron, saíndo deles as linguas indoeuropeas.

## Invasións
Hai uns 5.000 anos expandíronse cara a Europa e o nordeste do Mar Caspio. Hai uns 4.000 anos continuaron as invasións cara ao oeste, fundando diversas civilizacións coma a micénica.

Nesta época tamén se fai a invasión do val do río Indo, que destrúe a florecente Cultura do val do Indo hai uns 3.600 anos. Os indoeuropeos que invaden o val do Indo, os pobos arios, fanse facilmente coa vasta rexión grazas ó emprego das armas de bronce e do carro.

Os arios invadiron tamén probablemente durante esta e posteriores épocas a meseta de Irán, de feito o topónimo *Irán* fai referencia ós arios, significando *país dos arios*.

Hai uns 3.000 anos xurdiron novos pobos indoeuropeos, coma os xonios, que invaden Grecia e impóñense sobre outros xa indoeuropeos, no caso destes, ós aqueos.

Durante esta época outros pobos indoeuropeos invaden o leste do Indo, o que hoxe vería sendo case a totalidade do actual Estado Indio, establecéndose nesta rexión.

Tamén nesta época os celtas, chegados desde Rusia, que se establecen en Europa Central, invaden e ocupan gran parte do resto de Europa, chegando incluso a Asia Menor, cara ao século III antes de Cristo, cando os gálatas se establecen no que a partir de entón se coñecería como Galacia.

## Características 
Os textos védicos falaban dos **indoeuropeos** como xentes de pel, ollos e cabelos claros. Como o pobo indoeuropeo que invadira o val do Indo fora o dos arios, durante o século XIX, época na que Europa estaba no maior apoxeo do seu imperialismo, o termo indoeuropeo era coñecido por ario, para louvar a raza europea. Este termo foi utilizado tamén noutros momentos, coma por exemplo durante a Alemaña de Hitler.

## Pobos de Europa non indoeuropeos 
Tendo en conta as linguas que falan, só hai tres pobos en Europa que resistiron as invasións dos pobos indoeuropeos: os fineses, os húngaros e os vascos ó falar linguas non indoeuropeas. Porén, os húngaros proceden dos pobos maxiares que se estableceron neste país moito despois das invasións indoeuropeas.
Batalla de Bicoca

A **batalla de Bicoca** foi unha batalla acontecida preto da localidade de Bicoca, ás portas de Milán, no norte de Italia, o 27 de abril de 1522. Este combate enfrontou os exércitos de Carlos V cos de Francisco I de Francia, e saldouse coa vitoria do primeiro.

## Preludio 
Nas súas aspiracións por recuperar Milán, o rei Francisco I de Francia tivo que enfrontarse a Carlos V pois este tamén tiña pretensións sobre o Milanesado.

## Desenvolvemento 
O exército do emperador Carlos V comandado por Fernando de Avalos, fixérase forte preto de Bicoca, onde se atrincheiraron e se fortificaron. O exército francés, comandado por Odet de Lautrec como maior mandatario, formado tamén por un continxente suízo, chegaron ó lugar e intentaron acabar co exército do emperador.

Os embates francosuízos foron repelidos polos arcabuceiros imperiais, que facilmente abrían fogo sobre os seus inimigos causando multitude de baixas. As baixas, non menores a tres mil homes, obrigaron ó exército Francés a retirarse a Lombardía.

## Trala batalla 
A guerra non acabou con esta batalla, pois tres anos despois os franceses volverían á emprender unha nova campaña de moi maiores proporcións, novamente frustrada por Carlos V na batalla de Pavia.

A palabra *bicoca* chegou ata hoxe e significa "cousa sinxela ou barata" debido á facilidade coa que os exércitos imperiais venceron ós franceses.
Festas de San Roque (Betanzos)

[miniatura|dereita|[Globo de Betanzos.]]
No día máis importante das **festas de San Roque de Betanzos**, o 16 de agosto, lánzase un globo de papel, unha tradición da familia Pita dende 1875.  Os irmáns Pita Varela en 1979 presentaron no Rexistro da Propiedade Industrial o seu deseño.  Describindo a construción: a primeira capa de papel e a segunda de tea cun aro de madeira entre as dúas. Todo cosido cun cordel fino e forte. A patente describe tamén como facer toda a envolta, seguindo un patrón, realizando as pezas laminares ata ter os 16 pliegos de papel, dobrados ao largo e pegados xuntos.

Nestas festas tamén hai dúas xeiras fluviais ao campo dos Caneiros, uns quilómetros río arriba, no concello de Coirós. O costume e ir comendo o xantar nas embarcacións río arriba, pasar o día no campo dos Caneiros e volver ceando. Tamén hai xente que vai ao campo dos Caneiros a pé.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Romaría dos Caneiros 
*Galería de imaxes de festas de Galicia
Jim Baxter

**James Currant Baxter**, nado o 29 de setembro de 1939 e finado o 14 de abril de 2001 por mor dun cancro, foi un xogador escocés de fútbol.

## Traxectoria 
Nado no lugar de Hill O'Beath, na rexión de Fife comezou a súa carreira coma xogador no equipo do Raith Rovers F.C. para despois cumprir coa etapa de máis importancia na súa carreira ó fichar polo Rangers no 1960 coa idade de 20 anos e cun récord daquela de 17.500 £ pagadas polos seus servizos. No 1965 fichou polo Sunderland A.F.C., no 1967 polo Nottingham Forest F.C. e no 1969 volveu ó Rangers para retirarse na tempada seguinte con tan só 30 anos.

Acadou 34 internacionalidades pola Selección escocesa de fútbol lembrándose especialmente aquela na que tivo unha actuación ben salientable fronte a Inglaterra no 1967 no mítico estadio de Wembley, onde os escoceses foron quen de vencer por 2-3 e o que provocou que se proclamasen a si mesmos campións do mundo por se-la primeira selección en gañalos dende que quedaran campións da Copa do Mundo un ano antes.
Miguel V

**Miguel V Calafates** (1015 - 24 de agosto de 1042) (en grego Μιχαήλ Καλαφάτης, que significa "o calafate"), foi o sobriño e sucesor como emperador bizantino de Miguel IV e fillo adoptivo da súa esposa Zoe. O seu sobrenome indica o oficio orixinal do seu pai.

Debeu o seu ascenso ao trono o 10 de decembro de 1041 ao seu tío Xoán, ao que case inmediatamente recluíu nun mosteiro. Na noite do 18 ao 19 de abril de 1042 tamén fixo deportar a Zoe, a súa nai adoptiva, coa que compartía o poder, converténdose no único emperador. O anuncio de tal feito na mañá do día 19 deu lugar a unha revolta popular. Foi destronado tras un curto reinado de catro meses, cegado e recluído nun mosteiro. Morreu o 24 de agosto de 1042. A súa impopularidade parece ser debida en gran parte ás súas reformas administrativas, que sufriron a forte oposición das clases dominantes, mentres que as clases baixas o consideraban un usurpador.

## Bibliografía 
* Miguel Psellos o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).
Romano III

**Romano III**, nado no 968 e finado o 11 de abril de 1034, foi o emperador bizantino dende o 15 de novembro de 1028 ata a súa morte. O seu apelido *Argyros*, significa "prata", e en grego o seu nome completo era Ρωμανός Αργυρός.

Romano foi un patricio bizantino non especialmente destacado, que foi obrigado polo emperador Constantino VIII a casar coa súa filla Zoe e converterse no seu sucesor. Mostrou gran disposición a deixar unha marca duradeira como emperador, pero non tivo gran fortuna nas súas empresas. Gastou grandes sumas na construción de novos edificios e na dotación de mosteiros, e na súa vontade de suavizar a presión fiscal desbaratou as finanzas do Imperio.

En 1030, decidido a responder ás incursións musulmás sobre as súas fronteiras orientais, dirixiu persoalmente un grande exército contra Alepo, pero foi sorprendido na súa marcha e sufriu unha grave derrota en Azaz, preto de Antioquía. Aínda que este desastre foi compensado pola defensa de Edesa por parte de Xurxo Maniaces e pola derrota dunha frota árabe no Adriático, Romano nunca recuperou a súa popularidade. A súa morte temperá crese que foi debida a un envelenamento inducido pola súa esposa.

## Bibliografía 
* Miguel Psellos o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).
Augalevada, Baroncelle, Abadín

**Augalevada** é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2023 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres) o que supón unha diminución respecto a 2015 cando tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Baroncelle 
### Parroquias de Abadín 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Abadín
Constantino VIII

**Constantino VIII** (en grego Konstantinos VIII, escrito Κωνσταντίνος Η') (960 - 15 de novembro de 1028), emperador bizantino (15 de decembro de 1025 
- 15 de novembro de 1028) era fillo do emperador Romano II e irmán máis novo do gran Basilio II, que morreu sen fillos, deixando o goberno do Imperio bizantino en mans de Constantino.

En teoría, Constantino foi nomeado coemperador xunto ao seu irmán Basilio cando este asumiu o trono imperial en 976 con 18 anos de idade, pero durante os 49 anos de reinado de Basilio, Constantino apenas participou nos asuntos de estado, mesmo cando Basilio estaba moi a miúdo fóra de Constantinopla nas súas campañas militares. Segundo as fontes, Constantino pasou a maior parte da súa vida vivindo luxosamente e exercendo poucas responsabilidades.

Cando morreu Basilio en decembro de 1025, Constantino pasou a ser o único emperador, aínda que só reinou durante menos de tres anos, ata a súa morte o 15 de novembro de 1028.

Constantino era alto, delgado e de boa planta, por contraste con Basilio que era baixo e ancho. Era tamén un magnífico xinete. Pero cando chegou a ser emperador único, sufría de gota crónica e case non podía andar. O seu reinado foi desastroso pola súa falta de coraxe. Reaccionaba ante calquera desafío con crueldade: así, ordenou a execución ou mutilación de centos de homes inocentes. Constantino seguiu levando a vida que sempre levara: caza, festexos..., e apartouse dos asuntos do goberno todo o que puido. Nomeou oficiais e funcionarios incapaces. Aos poucos meses do comezo do seu reinado, as leis sobre a terra ditadas por Basilio foron derrogadas pola presión da aristocracia de Anatolia.

Do mesmo xeito que o seu irmán, Constantino morreu sen herdeiros homes. O Imperio pasou entón á súa filla Zoe e aos maridos e fillos desta, ningún dos cales se distinguiu especialmente.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Miguel Psellos o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).
Zoe Porfiroxénita

[miniatura|dereita|300px|Mosaico con [Constantino IX, Xesús e Zoe]]

**Zoe** (en grego Ζωή, que significa "vida"), (c. 978 - xuño de 1050) emperatriz do Imperio bizantino con distintos coemperadores 15 de novembro de 1028 - 1050, e como emperatriz reinante do 19 de abril ao 11 de xuño de 1042.

Zoe foi unha das poucas emperatrices bizantinas que naceron na púrpura (é dicir, como fillas lexítimas dun emperador reinante). Era filla de Constantino VIII, que fora nomeado coemperador en 976 e emperador único en 1025. Este só reinou durante tres anos, entre o 15 de decembro de 1025 e o 15 de novembro de 1028.

Antes da súa morte, Constantino casou a Zoe co herdeiro que elixira Romano III Arxiro, eparca de Constantinopla, o 12 de novembro de 1028. Constantino confiaba en que Romano axudaría á súa filla Zoe a controlar o poder, pero Romano demostrou ser un marido moi pouco fiábel e un emperador inútil. En 1034 apareceu asasinado no seu baño. Zoe volveu casar inmediatamente, ata antes de que retirasen o seu cadáver do baño. O segundo marido de Zoe foi Miguel IV "o Paflagonio", que reinou ata a súa morte en 1041.

O seguinte coemperador de Zoe foi o seu fillo adoptivo Miguel V Calafates, sobriño do seu segundo marido, cuxo curto reinado só durou ata o ano seguinte. Durante dous meses en 1042, Zoe compartiu o goberno coa súa irmá Teodora Porfiroxénita, ata que puido atopar outro marido, o terceiro e último permitido pola Igrexa ortodoxa. A súa elección recaeu en Constantino IX Monómaco (reinado, 1042-1055), que a sobreviviu catro anos. Zoe morreu en xuño de 1050.

## Bibliografía 
* Miguel Psellos o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).
Miguel IV

**Miguel IV**, "o Paflagonio", nado en 1010 e finado o 10 de decembro de 1041, (en grego Μιχαήλ Παφλαγών, que significa "da provincia de Paflagonia"), foi un emperador bizantino do 11 de abril de 1034 ao 10 de decembro de 1041.
## Traxectoria 
Debeu a súa elevación á emperatriz Zoe, filla de Constantino VIII e muller de Romano III, que namorada de Miguel, que era o seu chambelán, envelenou ao seu marido para casar pouco despois con el, ambos feitos ocorreron en 1034.

Miguel, con todo, que era unha persoa de pouco carácter e sufría ataques epilépticos, deixou o poder en mans do seu irmán, Xoán o Eunuco, que fora primeiro ministro con Constantino e Romano. As reformas de Xoán no exército e o fisco permitiron un certo rexurdir da potencia bizantina, que se mantivo fronte aos ataques inimigos.

Na fronteira oriental, a importante cidade de Edesa foi liberada tras un longo asedio. Os musulmáns occidentais foron practicamente expulsados de Sicilia por Xurxo Maniaces (que levou a cabo alí as súas campañas entre 1037 e 1040), pero unha expedición contra os normandos de Italia sufriu sucesivas derrotas, e trala partida de Maniaces, moitas das súas conquistas en Sicilia perdéronse (1041).

No norte, os serbios tiveron éxito na súa revolta (1040), pero a perigosa rebelión dos búlgaros e outros eslavos balcánicos, que ameazaba as cidades de Tracia e Macedonia, foi reprimida pola triunfante campaña dirixida polo emperador en persoa pouco antes da súa morte.

## Bibliografía 
* Miguel Psello o Xove, *Cronografía* (ed. esp.: Miguel Pselo, *Vidas de los emperadores de Bizancio*, Madrid: Ed. Gredos, 2005).
941

## Acontecementos 
* Ano de grandes fames en toda Europa con numerosas vítimas

## Nacementos 
* Lotario I, rei de Francia (m. 986).

## Mortes 
*

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
942

## Acontecementos 
* 25 de setembro, fundación do Mosteiro de San Salvador de Celanova por San Rosendo.
* Iníciase o pontificado de Mariño II, que sucedeu a Estevo IX.

## Nacementos 
*
## Mortes 
* 17 de decembro - Guillerme I de Normandía.
* Saadia ben Joseph Al-Fayumí, filósofo e teólogo xudeu-exipcio (n. 892).
* Estevo IX - papa da Igrexa romana.

## Véxase tamén 
Historia ano a ano
945

## Acontecementos 
### Asia 
* Comezo da guerra entre os reinos Khmer e Champâ, en Indochina (até 946).
* China: o reino Min, sito na actual provincia de Fujian, é destruído polo reino Tang Meridional.

### Europa 
esquerda|miniatura|250px|Olga Prekrasa e a súa escolta, nunha miniatura bizantina do séc. XIII
* Sviatoslav sucede a Ígor na coroa do principado de Kíiv (até 973). Ao ser menor de idade, Olga Prekrasa, a viúva, exerce a rexencia até 964.
* Miroslav sobe ao trono de Croacia (até 949).

## Nacementos 
*
## Mortes 
* Ígor de Kíiv, Grande Duque de Moscovia (n. ca. 875).
* Ki no Tsurayuki, poeta xaponés (data falec. aproximada; n. 872). 
* Krešimir I de Croacia.

Historia ano a ano
Lei de Hess

En Termodinámica, a **Lei de Hess**, proposta por Germain Henri Hess en 1840, establece que a enerxía non pode ser nin creada nin destruída; soamente pode ser transformada dunha forma a outra. A lei de Hess emprégase para predicir o cambio ou incremento de entalpía nunha reacción ΔHreacción.

O incremento de entalpía nunha reacción química que transforma os reactivos en produtos é o  mesmo independentemente da ruta escollida para a reacción. É dicir, o cambio de entalpía que vai dende os reactivos ós compoñentes intermedios A, e logo ata os produtos é o mesmo que o cambio cando se vai dos mesmos reactivos a outros compoñentes intermedios B e logo ós mesmos produtos.

## Formulación
A lei de Hess, en Química pode formularse como segue: 
*Se unha reacción química pode expresarse como suma de outras, o incremento de entalpía da primeira é igual á suma dos incrementos de entalpía destas últimas*.

Se ao sumar ecuacións químicas para obter a ecuación neta incluímos a enerxía para cada ecuación e a sumamos tamén, o resultado daranos a enerxía para a ecuación neta.

Sexan as ecuacións a) e b) :

:a) X + Y → Z ; &Delta;H= 20 kJ

:b) Z + W → M + Y ; &Delta;H=30 kJ,

sumámolas e obtemos a ecuación c):

:c) X + W → M , na que &Delta;H= 50 kJ

A lei de Hess di que os cambios de entalpía son aditivos. ΔHneta = ΣΔHreaccións.

Cando combinemos as ecuacións para ter a ecuación neta debemos ter en conta que:
* Se invertemos o sentido no que transcorre a reacción química, o signo de ΔH cambia tamén.
* Se multiplicamos os coeficientes dunha ecuación por un factor, debe multiplicarse ΔH polo mesmo factor.

Se dispoñemos de táboas termodinámicas cos valores das entalpías de formación das substancias que interveñen nunha reacción química nunhas determinadas condicións, por aplicación da lei de Hess podemos obter o valor do incremento de entalpía para esa reacción, nesas condicións:

ΔHreacción = ΣnprodutosΔHprodutos- ΣnreactivosΔHreactivos.

Se as condicións son as condicións estándar podemos poñer, de xeito abreviado:

ΔH0 = ΣnpΔHp- ΣnrΔHr.
Santa María

O nome **Santa María** pode referirse a:

***Santa María** é a **Virxe María**, segundo o cristianismo a nai de Xesús Cristo. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Santa María de Alta**, parroquia do concello de Lugo;
***Santa María de Arzúa**, parroquia do concello de Arzúa;
***Santa María de Cexo**, parroquia do concello de Verea;
***Santa María de Ferroi**, parroquia do concello de Guntín;
***Santa María de Lurdes**, parroquia do concello de Curtis;
***Santa María de Manán**, parroquia do concello do Corgo;
****Manán de Santa María**, lugar de dita parroquia;
***Santa María de Melide**, parroquia do concello de Melide;
****Santa María**, lugar de dita parroquia;
***Santa María de Mones**, parroquia do concello de Petín;
****Santa María**, lugar de dita parroquia;
***Santa María de Neda**, parroquia do concello de Neda;
****Santa María**, lugar de dita parroquia;
****Ribeira de Santa María**, lugar de dita parroquia;
***Santa María de Ois**, parroquia do concello de Coirós;
***Santa María de Salceda**, parroquia do concello de Salceda de Caselas;
***Santa María de Traseirexa**, parroquia do concello de Vilardevós;
****Santa María**, lugar de dita parroquia;
***Santa María de Xeve**, parroquia do concello de Pontevedra;
***Santa María do Mao**, parroquia do concello do Incio;
***Santa María Maior**, parroquia do concello de Mondoñedo;
***Santa María**, lugar da parroquia de Basadre, no concello de Agolada;
***Santa María**, lugar da parroquia de Ardaña, no concello de Carballo;
***Santa María**, lugar da parroquia de Castrelo de Miño, no concello de Castrelo de Miño;
***Santa María**, lugar da parroquia de Vilanova dos Infantes, no concello de Celanova.

;Fóra de Galiza

;En Colombia
***Santa María**, concello do departamento de Boyacá, en Colombia.
***Santa María**, concello do departamento de Huila, en Colombia.

;En Honduras
***Santa María**, municipio no Departamento de La Paz, en Honduras.

;En Paraguai
***Santa María**, distrito no Departamento de Misiones, en Paraguai.

;En Portugal
***Illa de Santa María**, no arquipélago dos Azores.

## Véxase tamén
### Outros artigos
****Santa María***, nao coñecida como *La Gallega* por ser construída en terras galegas, e que foi a nao capitá na primeira expedición de Colón a América;
****Santa María***, barco secuestrado na década de 1960.
Apiario

miniatura|Apiario tradicional bávaro.
[miniatura|Apiario de cortizos no [Monte Pindo.]]
Un **apiario** (tamén chamado de alvariza), é o conxunto agrupado de colmeas de abellas.

En Galicia o apiario tradicional, chamado **albariza ou abellariza** consiste en colmeas dentro dun alto muro circular, por veces tamén cuadrangular, para protexelas dos animais que se alimentan do mel como os osos e dos ventos fríos, ademais recibe a luz desde o alborexar ó estar orientados ó nacente. Estes apiarios tradicionais, antigamente presentes en todo o territorio galego, na actualidade vense en zonas montañosas como os Ancares, o Courel ou a Serra do Suído.

## Notas 
## Véxase tamén 
Mapa alvarizas fundación oso pardo
### Outros artigos 
* Abellariza
* Colmea
* Favo
* Editorial Apiario
Miguel VI Estratiótico

**Miguel VI Stratioticos** foi un emperador bizantino (1056 - 1057).

O seu nome era **Miguel Bringas** e era descendente colateral de Xosé Bringas, ministro de Romano II. O seu sobrenome procede do cargo que desempeñaba na burocracia bizantina, pois estaba encargado da administración militar. Foi nomeado herdeiro pola emperatriz Teodora pouco antes da súa morte. No momento da súa ascensión ao trono, Miguel era xa un ancián.

Durante o seu breve mandato, favoreceu a burocracia en detrimento da aristocracia militar. Tras desairar aos principais xefes militares do Imperio na primavera de 1057, produciuse unha conspiración para derrocalo, e o 8 de xuño de 1057 foi proclamado emperador o comandante en xefe do exército bizantino, Isaac Comneno. O exército rebelde derrotou aos partidarios de Miguel VI o 20 de agosto dese mesmo ano, entre as cidades de Nicea e Nicomedia. O emperador enviou unha embaixada a Isaac Comneno, encabezada polo historiador Miguel Psellos, propoñéndolle a coroación como césar e futuro sucesor. Aínda que Isaac aceptou, o patriarca de Constantinopla Miguel Cerulario argallou un golpe de estado que depuxo a Miguel VI. O 1 de setembro, Isaac Comneno entrou triunfalmente en Constantinopla. A diferenza do que adoitaba ocorrer cos emperadores bizantinos depostos, Miguel non foi asasinado nin cegado, nin tivo que exiliarse. Continuou vivindo como cidadán particular, e morreu pouco despois.

## Notas 
* Norwich, John Julius: **Breve historia de Bizancio**. Cátedra, 2000. ISBN 84-376-1819-3