open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Red Bull Bragantino II

O **Red Bull Bragantino II** é un equipo de fútbol brasileiro con sede en Bragança Paulista, São Paulo, filial do Red Bull Bragantino. Milita no Campionato Paulista de Serie A3, a terceira categoría do fútbol paulista, e está composto por futbolistas de menos de 23 anos. En 2023 cambiou o seu nome a **Red Bull Bragantino II**.

## Historia 
O club foi fundado o 19 de novembro de 2007, co nome de Red Bull Brasil e disputaba os seus partidos no Estadio Moisés Lucarelli de Campinas. En 2009 gañou o Campionato Paulista Segunda División, a cuarta categoría do campionato fútbol do Estado de São Paulo e en 2010 conseguiu un segundo ascenso consecutivo, tras se proclamar campión do Campionato Paulista Serie A3. Ese mesmo ano acabou subcampión da Copa Paulista, na súa primeira participación, despois de non poder superar na final ao Paulista. O ataque do equipo estaba liderado polo máximo goleador histórico do club, Henan, que acabou o 2010 como o máximo anotador tanto na liga como na Copa.

En 2014 o Red Bull Brasil rematou segundo no Campionato Paulista Serie A2 e ascendeu á máxima categoría do fútbol do Estado. En 2015 chegou aos cuartos de final, onde perdeu ante o São Paulo. Co seu 6º posto, o equipo clasificouse para o Campionato Brasileiro de Serie D, onde non conseguiu meterse nos playoffs.

En 2016, o equipo acadou de novo os cuartos de final do Paulista, caendo ante o Corinthians, e clasificouse para a Copa do Brasil, sendo eliminado na primeira rolda ante o América Mineiro.

O 26 de marzo de 2019, o presidente do Bragantino anunciou un acordo co Red Bull Brasil para que este se convertese en equipo filial do primeiro. O 16 de xaneiro de 2023, o Red Bull Brasil cambiou o seu nome a Red Bull Bragantino II.

## Adestradores 
*  Paulo Sérgio (2008)
*  Ricardo Pinto (2008–2009)
*  José Luis Fernandes (2009)
*  Jair Picerni (2009)
*  Márcio Fernandes (2010–2011)
*  Luciano Dias (2011–12)
*  Argel Fucks (2012–13)
*  Mauricio Barbieri (2014–2016)
*  Alberto Valentim (2017)
*  Silas Pereira (2017)
*  Ricardo Catalá (2017–2018)
*  Antônio Carlos Zago (2018–2019)
*  Vinicius Munhoz (2020–2022)
*  Fábio Matias (2022–)

## Palmarés 
* **Campionato Paulista Serie A3 (1):** 2010.
* **Campionato Paulista Segunda División (1):** 2009.
* **Campionato Paulista do Interior (1):** 2019.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* RB Leipzig
* New York Red Bulls
* FC Red Bull Salzburgo
* Red Bull Ghana
* Red Bull Bragantino

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
* Sitio oficial
* Red Bull Brasil SP
* Artigo sobre Red Bull Brasil no xornal deportivo brasileiro *Lance*
* Red Bull Football
Das doce ás tres

***Das doce ás tres*** (en ) é un filme estadounidense de 1976 escrito e dirixido por Frank D. Gilroy. Estreado por United Artists, está protagonizado por Charles Bronson e a súa muller, Jill Ireland.

## Sinopse 
A noite anterior a un roubo, Graham Dorsey (Charles Bronson), un dos ladróns, soña que vai saír mal, polo que á mañá seguinte provoca un accidente co seu cabalo para evitar ir á cidade onde se atopa o banco. Os catro restantes da banda aceptan reunirse despois nunha casa solitaria onde vive unha viúva (Jill Ireland). Dorsey namórase inmediatamente da viúva e xorde entre eles un estraño romance que terá que rematar cando o resto da banda volva do roubo.

## Personaxes 
*Charles Bronson como Graham Dorsey
*Jill Ireland como Amanda 
*Douglas Fowley como Buck Bowers 
*Stan Haze como Ape 
*Damon Douglas como rapaz
*Anne Ramsey como muller

## Notas
O Carballal, Atios, O Porriño

**O Carballal** é un lugar da parroquia de Atios no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Atios
### Parroquias do Porriño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Porriño
José Luís Blanco Diéguez

**José Luís Blanco Diéguez**, nado en Limiñón (Chantada) en 1970, é un empresario galego.

## Traxectoria 
Estudou Enxeñaría Industrial en Vigo. Comezou a traballar en 1993 nas Industrias Ferri de Gondomar, de aí pasou a Gamesa, en 2012 a Acciona e foi nomeado CEO da súa filial de fabricación eólica. En 2017 converteuse en primeiro executivo da alemá Nordex Group. 

En 2022 foi nomeado o mellor CEO de grande empresa da Alemaña polo instituto financeiro Obermatt.

En 2023 foi nomeado presidente de WindEurope, a patronal da enerxía europea.

En 2024 foi un dos "Lucenses do ano". En 2025 foi o pregoeiro da Feira do Viño de Chantada.

## Notas
Lasiommata maera

A ***Lasiommata maera*** é unha bolboreta da familia das Nymphalidae. A especie é común na Península Ibérica e Europa continental; tamén se atopa no Magreb e nas zonas tépedas de Asia. A pesar de ser unha ávida voadora, non se adoita ver voando con fortes ventos.

## Descrición 
Os exemplares machos teñen o anverso das ás de cor leonado escuro con liñas máis escuras na cela e entre a zona discal e postdiscal. Presentan ademais manchas dunha cor leonada amarelada na zona postdiscal, con ocelo ás veces bipupilado no ápice e liñas finas nas veas. As ás posteriores son tamén de cor leonada escura, excepto en zona postdiscal, con tres ocelos negros.

Os exemplares femias son algo maiores en tamaño que os machos, con tons de cor semellantes nas ás, aínda que menos escuros na zona discal do anverso e teñen os bordos das ás máis redondeados.

O reverso das ás posteriores é similar ás anteriores, aínda que coas zonas escuras de aparencia máis agrisada. Teñen ton agrisado con liñas irregulares marróns e finas entre as zonas discal, postdiscal e marxinal. Presentan ademais ocelos postdiscais pupilados de branco.

Posúen unha lonxitude do bordo da á anterior de 23-25 mm. 

## Hábitat 
Pode atoparse até os 1.800 metros de altitude. Os seus hábitats preferidos son as zonas pedregosas de lindes de bosques e claros de áreas boscosas. A larva aliméntase de gramíneas tales como *Poa annua*, *Festuca pratensis* e *Hordeum murinum*.

## Notas
Paget

**Paget** pode estar referido a:

* **Paget Brewster** (nada en 1969), actriz e cantante estadounidense;
* **George Paget Thomson** (1892-1975), físico británico;
* **Humphrey Paget** (1893-1974), deseñador e gravador inglés de medallas e moedas.

## Véxase tamén 
* **Doenza de Paget de mama**, tipo de cancro de mama.
Muteína

Unha **muteína** é unha proteína mutante cunha secuencia de aminoácidos alterada que difire da proteína orixinal de "tipo silvestre". A palabra é unha combinación  de **mut**ación + prot**eína**. Unha muteína pode ser imaxinada como unha proteína que resulta da tradución dunha secuencia mutada de ácido nucleico. Algunhas muteínas con mutacións xeradas no laboratorio teñen propiedades que permiten o seu uso en farmacoloxía ou en técnicas de laboratorio.

## Notas
Cloroformato

Os **cloroformatos** son unha clase de compostos orgánicos coa fórmula ROC(O)Cl. Formalmente son ésteres do ácido clorofórmico. A maioría son líquidos volátiles incoloros que se degradan en aire húmido. Un exemplo simple é o cloroformato de metilo, que está dispoñible comercialmente.

Os cloroformatos on utilizados como reactivos en química orgánica. Por exemplo, o cloroformato de bencilo utilízase para introducir o grupo protector carboxibencilo (Cbz) e o cloruro de fluorenilmetiloxicarbonilo utilízase para introducir o grupo protector FMOC. Os cloroformatos son moi utilizados no campo da cromatografía como axentes de derivación. Converten compostos polares en derivados máis volátiles menos polares. Deste xeito, os cloroformatos permiten facer unha transformación relativamente simple dunha gran gama de metabolitos (aminoácidos, aminas, ácidos carboxílicos, fenois) para a análise por cromatografía de gases / espectrometría de masas.

## Reaccións 
As reactividades dos cloroformatos e cloruros de acilo son similares. As reaccións representativas son:
* Reacción con aminas para formar carbamatos: 
:ROC(O)Cl + H2NR' → ROC(O)-N(H)R' + HCl
* Reacción con alcohois para formar ésteres de carbonos:
:ROC(O)Cl + HOR' → ROC(O)-OR' + HCl
* Reacción con ácidos carboxílicos para formar anhídridos mixtos:
:
Tipicamente, estas reaccións serían realizadas en presenza dunha base que serve para absorber o HCl.

Os ésteres de cloroformatos de alquilo degrádanse dando o cloruro de alquilo, con retención da configuración:
:
A reacción propúxose que se desenvolve por medio dun mecanismo de substitución nucleofílica interna (SNi). 

## Notas
Dinastía rubénida

A **dinastía rubénida** (en armenio: Ռուբինեաններ) ou **roupénida** foi unha dinastía armenia que dominou partes de Cilicia, e que crearon o Reino Armenio de Cilicia, Pequena Armenia ou Armenia Menor. A dinastía tomou o nome do seu fundador, o príncipe armenio Rubén I. Os rubénidas foron baróns e príncipes, máis tarde reis, de Cilicia dende arredor de 1080 até que foron substituídos polos hetumíes ou hetumidas a mediados do século XIII.

## Historia 
A dinastía rubénida estableceuse en Cilicia, despois da conquista de Armenia polos selxúcidas. Daquela, o bisneto de Rubén, Thoros ou Teodoro, foi nomeado polo emperador bizantino, gobernador dunha parte da rexión de Cilicia. Thoros ampliou o seu territorio e declarouse gobernante do reino armenio de Cilicia en 1080. Os rubénidas continuaron gobernando Cilicia, convertida en reino no 1198, durante máis dun século, con varios membros da dinastía relevándose no trono. Porén, a dinastía estinguiuse en 1222 e o trono pasou á dinastía hetumida.

Baixo os rubénidas, o reino armenio de Cilicia floreceu cultural e economicamente, atraendo unha relevante escena artística e literaria. Os gobernantes rubénidas tamén mantiveron estreitos lazos países europeao e cos cruzados, quen recoñeceron a Cilicia como a aliada cristiá na rexión. Tivo un papel moi importante durante as Cruzadas, pois proporcionaron aos exércitos cristiáns un refuxio e provisións no seu camiño cara a Xerusalén. Igualmente, os matrimonios mixtos con familias cruzadas europeas foron comúns e a influencia relixiosa, política e cultural europea foi tamén moi forte.

### Conquista 
Porén, o reino armenio de Cilicia, finalmente, caeu en mans do sultanato mameluco en 1375.

## Príncipes rubénidas de Armenia 
[miniatura|Bandeira da dinastía rubénida, que se converteu na primeira bandeira do [Reino armenio de Cilicia.]]
* Rubén I (1080/1081/1082-1095)
* Constantino I (1095-1100/1102/1103)
* Toros I (ou Teodoro I) (1100/1102/1103-1129/1130)
* Constantino II (1129/1130)
* León I (1129/1130-1137)
* Thoros II (1144/1145-1169)
* Rubén II (1169-1170)
* Melias (1170-1175)
* Rubén III (1175-1187)
* León II (1187-1198/1199)

## Reis rubénidas de Armenia 
* León I (1198/1199 – 1219)
* Isabel (1219–1252)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Dinastía Hetumida
Helen Puputti

**Helen Puputti**, nada en Hollola o 14 de xullo de 1996, é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo, que xoga na posición de ala dereita. Dende a tempada 2019-20 defende as cores do Ilves de Tampere na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia, equipo no que exerce de capitá alterna.

## Traxectoria 
Puputti debutou no Pelicans 2000 da súa cidade natal, Hollola, na tempada 2011-2012 da I-divisioona feminina, como daquela se denominaba á segunda categoría do hóckey sobre xeo feminino finés. Comezada a tempada 2014-15 no equipo de Hollola, Puputti fichou polo KJT&nbsp;da Naisten SM-sarja, a máxima categoría finesa, co que disputou 16 partidos de liga regular nos que anotou un gol, e cinco partidos na serie de cualificación nos que rexistrou dous puntos (1+1), axudando ao equipo a manterse na elite do hóckey feminino finés.

Helen Puputti xogou as seguintes tres tempadas no Brynäs IF da Svenska damhockeyligan, a liga profesional feminina de Suecia. Co equipo de Gävle xogou 106 partidos de liga regular, e seis nos *play-offs*. En Suecia tan só rexistrou oito puntos, 6 (3+3) na tempada 2016-17 e 2 (2+0) na tempada 2017-18, mais non conseguiu sumar ningún punto nas tres veces que o seu equipo se clasifico para as series polo título.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ilveksen hyökkääjä Helen Puputti: ”Kauden tavoite on voittaminen”, entrevista a Helen Puputti na canle de YouTube da Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo
Luis Miguel

**Luis Miguel Gallego Basteri**, nado en San Xoán, Porto Rico, o 19 de abril é un cantante e produtor musical mexicano nado en Porto Rico. Coñecido por ser un dos cantantes latinos máis populares da historia, gravou en estilos como pop, jazz, big band, bolero, mariachi, baladas románticas etc. Vendeu máis de 118 millóns de álbums na súa carreira.

## Traxectoria 
### Primeiros anos e controversias familiares 
Fillo de Luisito Rey, o seu pai iniciouno moi cedo no mundo do espectáculo musical, sendo acusado de explotación infantil e de drogalo para cantar. Rey foi acusado de diversas estafas e falsificacións ao longo da súa vida, e tamén foi acusado de explotación infantil, repetindo a súa propia historia (el mesmo cantaba nos bares aos seis anos) e de drogar ao seu fillo cando estaba extenuado, para que seguise a cantar. 

A tutela de Luisito Rey sobre Luís Miguel durou até 1988, cando o primoxénito chegou á maioría de idade e decidiu substituír o seu pai como *manager.* 

A nai de Luís Miguel, Marcella Basteri, decidira mudarse en 1986 á súa cidade natal de Carrara, Italia, levando consigo ao seu fillo máis novo. Máis tarde, Marcella desapareceu misteriosamente, e nunca máis se soubo do seu paradoiro. Luisito Rey foi acusado da morte da súa esposa.

## Discografía 
* *Un Sol* (1982)
* *Directo al Corazón* (1982)
* *Decídete* (1983)
* *Palabra de Honor* (1984)
* *Amándote a la Italiana* (1985)
* *También es Rock* (1986)
* *Soy Como Quiero Ser* (1987)
* *Busca una Mujer* (1988)
* *20 Años* (1990)
* *Romance* (1991)
* *Aries* (1993)
* *Segundo Romance* (1994)
* *Nada es Igual* (1996)
* *Romances* (1997)
* *Amarte es un Placer* (1999)
* *Mis Romances* (2001)
* *33* (2003)
* *México en la Piel* (2004)
* *Navidades* (2006)
* *Cómplices* (2008)
* *Luis Miguel* (2010)
* *¡México por siempre!* (2017)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Luis Miguel, a serie (2021, tempada 2) crítica: un recomendable biopic de Netflix (espinof.com, en castelán)
Luisito Rey

**Luis Gallego Sánchez**, nado en Cádiz, arredor de 28 de xuño de 1945 e finado en Barcelona o 9 de decembro de 1992, coñecido polo seu nome artístico **Luisito Rey**, foi un cantante, compositor e guitarrista español. Actuou en España, México, Costa Rica e Porto Rico, entre outros países. Algunhas das súas composicións máis salientables foron "El loco", "El circo" e "Frente a una copa de vino".

## Traxectoria 
### Carreira 
Ademais de compoñer as súas propias cancións, fíxoo para outros cantantes famosos, como Peret, Édith Piaf, Charles Aznavour e Yves Montand. Finalmente trasladouse a París,

A súa primeira incursión na televisión mexicana, en 1980, foi a través do favor que lle concedeu o seu irmán Mario Gallego, que mantiña relacións desde a súa infancia con Arturo Durazo, influente xefe de policía e xefe de narcotráfico na capital. Dous anos despois, solicitou o favor para o seu fillo Luis Miguel, que participou no programa *Siempre en Domingo.* 

O 18 de agosto de 1992, a discográfica Sony Music, que absorbera Columbia Records, publicou dez dos seus éxitos en formato CD. Uns meses despois, estando en Barcelona, contraeu unha pneumonía fulminante e morreu o 9 de decembro, aos 47 anos de idade. Os seus restos atópanse nunha urna pechada, no cemiterio mancomunado da baía de Cádiz.

### Familia 
A súa cónxuxe foi a italiana Marcella Basteri Tarrozzo, nada o 10 de decembro de 1946 en Carrara, coa que tivo tres fillos: Luis Miguel Gallego Basteri, Alejandro Gallego Basteri e Sergio Gallego Basteri. Descubriu cedo as calidades artísticas do seu primeiro fillo, e abandonou a súa propia carreira para acompañalo e representalo. 

### Controversias 
Foi acusado de diversas estafas e falsificacións ao longo da súa vida, e mesmo chegou a ter tres actas de nacemento, Tamén foi acusado de explotación infantil, repetindo a súa propia historia (el mesmo cantaba nos bares aos seis anos) e de drogar ao seu fillo cando estaba extenuado, para que seguise a cantar. A tutela sobre Luís Miguel durou até 1988, cando o primoxénito chegou á maioría de idade e decidiu substituír o seu pai como *manager.*

Marcella Basteri decidira mudarse á súa cidade natal de Carrara, Italia, levando consigo ao seu fillo máis novo. Máis tarde, Marcella desapareceu misteriosamente, e nunca máis se soubo do seu paradoiro. Luisito Rey foi acusado da morte da súa esposa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Luisito Rey Biblioteca Nacional de España (BNE).
* Luisito Rey - Songs Allmusic.&nbsp;
* Luis Miguel, a serie (2021, temporada 2) crítica: un recomendable biopic de Netflix (espinof.com)
Juan Pedro Aladro Kastriota

**Juan Pedro Aladro Kastriota**, nado en Porto Real ou Xerez da Fronteira (Cádiz) o 8 de maio de 1845 e finado en París o 17 de febreiro de 1914, foi un diplomático e político español, escollido deputado por Vilalba en 1872. Descendente da nobreza albanesa, foi partidario da independencia de Albania e pretendente ao trono dese país.

## Traxectoria 
Naceu como fillo non recoñecido do bodegueiro Juan Pedro Domecq Lembeye e de Isabel Aladro de Pérez, membro dunha rica familia gaditana. Os temores polas circunstancias do embarazo da nai, fixo que esta fose alonxada de Cádiz e que Juan Pedro Aladro fose rexistrado como fillo non da súa nai Isabel, senón como da súa avoa materna. Estou no Colexio San Filipe Neri en Cádiz antes de trasladarse á Universidade de Sevilla onde fixo estudos de Dereito. Antes de rematalos, no ano 1866, ingresou no servizo diplomático. En 1866, Juan Pedro Domecq Lembeye, sen ter descendencia lexítima, afillouno por arrogación mediante a unha Real Graza de Isabel II, deste xeito, cando Juan Pedro Domecq morreu en 1869, legou a Juan Pedro Aladro a súa fortuna.

Dende xaneiro de 1867, Juan Pedro desenvolveu unha importante carreira diplomática: agregado na embaixada en Viena, foi logo secretario nas de París en 1869, Bruxelas en 1870 e A Haia en 1872, da que logo, en 1881, foi ministro plenipotenciario, e en Bucarest en 1883.  Nese ano, aínda que non tomou posesión, foi nomeado ministro plenipotenciario en Caracas. Mais, Juan Pedro de Aladro non tiña vencello algún nin con Vilalba nin con Galicia.
miniatura|Postal propagandista da causa de Juan Pedro Aladro Kastriota
Amigo persoal de Afonso XII, abandonou a carreira diplomática logo da morte do rei. Cultivou relacións con gobernos europeos para que o apoiaran nas súas reclamacións, sendo especialmente estreitos os contactos con Italia e a Santa Sede, mesmo o papa León XIII recibiuno con honras propias dun rei. Con todo, unha vez lograda a independencia en 1912, fracasou no seu intento de ser escollido soberano pois en 1914 o escollido foi o príncipe alemán Guillerme de Wied. O seu pasamento tivo lugar en París o 17 de febreiro de 1914. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* [Ficha de deputado no Congreso dos Deputados](https://www.congreso.es/gl/historico-diputados?p_p_id=historicodiputados&p_p_lifecycle=0&p_p_state=normal&p_p_mode=view&_historicodiputados_mvcRenderCommandName=indiceDiputado&_historicodiputados_ndip=(1880))
A Pousadela, Pontellas, O Porriño

**A Pousadela** é un lugar da parroquia de Pontellas, no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pontellas 
### Parroquias do Porriño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Porriño
Antonio Pedrosa y Ulloa

**Antonio Pedrosa y Ulloa**, marqués de Villaverde de Limia, nado en Ourense o 2 de novembro de 1847 e finado en Lugo o 24 de xaneiro de 1907, foi un nobre e político galego.

## Traxectoria 
Naceu en 1847 como fillo primoxénito de Ramón Pedrosa Porras, señor da casa de Leiro, e de Asunción Ulloa Sotelo de Neira. Casou con Ascensión González Neira tendo, polo menos, oito fillos. Vencellado&nbsp;a Agustín María Saco y Ulloa, carlista e titor seu, Antonio Pedrosa y Ulloa tamén militou neste movemento, sendo secretario da xunta provincial de Lugo do partido carlista en 1871 e concorreu ás eleccións xerais de España de abril de 1872. Nesta convocatoria, os carlistas e os republicanos federalistas xuntaran forzas presentando listas dentro da chamada Coalición Nacional. Este acordo é considerado polos historiadores como "antinatural" posto que o punto de unión entre ambas as dúas tendencias, antagónicas, era a oposición a Amadeu I. Desta volta foi o único deputado carlista electo en Galicia, o que supuxo un descenso significativo, pois o carlismo viña de acadar seis escanos galegos en 1871. A súa experiencia como deputado foi moi breve: antes dos dous meses dende que tomou posesión da acta, disolveuse o Congreso dos Deputados ante a imposibilidade de formar goberno e fixáronse novas eleccións para agosto de 1872. Foi cuñado de Dositeo Neira Gayoso, deputado e senador durante a Restauración borbónica. Faleceu en Lugo o 24 de xaneiro de 1907. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ficha de deputado no Congreso dos Deputados *(en galego)*
Lingua kalasma

A **lingua kalasma** é unha lingua extinta falada na Idade de Bronce no territorio de Kalasma, na rexión de Anatolia.
## Características
Só se coñecen fragmentos dela, a través de dunha táboa de barro atopada en escavacións arqueolóxicas en Hattusa, capital do reino dos hititas. Identificouna en setembro de 2023 Daniel Schwemer, profesor da Universidade de Würzburg, co aval da  hititóloga Elisabeth Rieken da Universidade Philipps de Marburgo. A lingua clasificouse como indoeuropea da rama das linguas anatólicas (coma o hitita, o luvito, o cario, o licio e o sidético), con trazos propios das linguas luvitas da Idade de Bronce. A investigación, porén, non está rematada e estas afirmacións deben contrastarse con toda a comunidade lingüística. De confirmarse esta clasificación dialectal próxima ao luvita, sería a primeira lingua luvita do noroeste, xa que o resto dos luvitos están situados no sur de Anatolia.

## Notas
Castro dos Mouros

O nome **Castro dos Mouros** pódese referirse a:

* O **Castro dos Mouros** de Laza;
* O **Castro dos Mouros** de Miño.
Primeira Federación 2023/24

dereita|miniatura|Xogadores do Deportivo da Coruña e CD Castellón na ida da final da Primeira División RFEF 2023/24.
A **tempada 2023/24** da **Primeira Federación** de fútbol foi a terceira edición deste campionato que ocupa o terceiro nivel no sistema de ligas de fútbol de España. Deu comezo en agosto de 2023 e rematou en maio de 2024. Posteriormente disputarase a promoción de ascenso a Segunda división.

## Sistema de competición 
Participan corenta clubs, divididos en dous grupos de vinte equipos segundo a proximidade xeográfica. En cada grupo enfróntanse todos contra todos en dúas ocasións -unha no seu propio campo e outra no campo contrario- durante un total de 38 xornadas. A orde dos partidos decídese por sorteo antes do comezo da competición. A Federación Española de Fútbol é a encargada de nomear as datas dos partidos e os árbitros de cada partido, reservando ao equipo local o poder de establecer a hora exacta de cada partido.

O gañador dun partido obtén tres puntos, o perdedor cero puntos e, en caso de empate, repártese un punto a cada equipo. Ao final do campionato, os campións de cada grupo ascenderán directamente a Segunda División, mentres que os clasificados entre o segundo e o quinto posto de cada grupo xogarán a promoción de ascenso. 

Os cinco últimos equipos clasificados en cada grupo descenderán directamente á Segunda División RFEF.

## Equipos participantes 
|width="60%"|

|}

## Grupo 1 
### Equipos e localizacións 
### Persoal e patrocinios 
### Cambios de adestradores 
### Clasificación 
### Máximos goleadores 
### Tripletes ou máis 
## Grupo 2 
### Equipos por comunidade autónoma 
### Persoal e patrocinios 
### Cambios de adestradores 
### Clasificación 
### Máximos goleadores 
### Tripletes ou máis 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Real Federación Española de Fútbol
* Ligas de fútbol de España

## Notas
Hipparchia semele

***Hipparchia semele*** é unha especie de insecto lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae. Foi descuberta por Linnaeus, quen a describiu en 1758.

## Distribución 
Ampla distribución en toda Europa, desde Portugal a Fenoscandia, incluídas illas bálticas, de Francia a Bulgaria, sur de Inglaterra e Irlanda, Italia, ausente en Albania, Macedonia do Norte, e illas mediterráneas, fóra da parte norte de Sicilia. É unha especie presente en territorio español. É de distribución incerta ao leste de Europa por confusión con taxons afíns.

## Período de voo 
Univoltino de xuño a setembro segundo localización.

## Hábitat 
É diverso: brezais, zonas de arbusto e herba, bosques abertos, mesmo dunas.

## Bioloxía 
Plantas nutricias: *Festuca ovina*, *Festuca elegans*, *Koeleria pyramidata*, *Alpagrostis setacea*, *Bromus erectus*, *Vulpia myuros*, *Aira praecox*, *Eymus repens*, *Briza media*, *Lolium perenne*, entre outras. 

## Notas 

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* *Hipparchia semele * - de Jong, Y.S.D.M. (ed.) (2013). Fauna Europaea.

### Ligazóns externas 
* *Hipparchia semele* - Biodiversity Heritage Library - Bibliografía
Hipparchia hermione

A ***Hipparchia hermione*** é unha especie de lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, á subfamilia Satyrinae e ao xénero *Hipparchia* .

## Descrición 
A *Hipparchia hermione* é de cor marrón escura cunha banda submarxinal branca, no bordo unha franxa intercalada e unha gran mancha ocular negra no vértice das patas dianteiras e unha segunda pequena e outra pequena nas patas traseiras, moi discretamente pupiladas.

A parte traseira da fronte é semellante: marrón cunha banda submarxinal branca e a mancha ocular negra pupilada de branco no ápice mentres que os cuartos traseiros son marróns marmoreados e brancos cunha banda branca ancha. Sen dimorfismo sexual.

Hipparchia hermione MHNT CUT 2013 3 30 Peyreleau dorsal.jpg|Vista dorsal.
Hipparchia hermione MHNT CUT 2013 3 30 Peyreleau ventral.jpg|△ Reverso.

## Bioloxía 
### Período de voo e invernada 
A *Hipparchia hermione* voa nunha xeración entre xuño e agosto  .

### Plantas hóspedes 
As plantas hóspedes da súa eiruga son varias Poaceae: *Brachypodium sylvaticum*, *Brachypodium pinnatum*, *Festuca ovina*, *Festuca rubra.* 

## Ecoloxía e distribución 
A *Hipparchia hermione* está presente en varios lugares illados, en Marrocos, no norte de África, en parte de España, Francia e Italia, logo en Europa central e ata o Kurdistán e Asia Menor  .

### Biotopo 
Reside en ladeiras rochosas.

## Sistemática 
A especie *Hipparchia hermione* foi descrita polo naturalista sueco Carl von Linné en 1764 baixo o nome inicial *Papilio hermione*  .

### Sinonimia 
* *Papilio hermione* Linnaeus, 1764 protonimo
* *Papilio alcyone* Schiffermüller, 1775;
* *Hipparchia alcyone* (Schiffermüller, 1775) Sinónimo aínda moi utilizado na literatura. 
* *Papilio aelia* Hoffmansegg, 1804.

### Taxonomía 
#### Subespecies
* *Hipparchia hermione caroli* en Marrocos, pero a miúdo considérase *Hipparchia ellena caroli* .
* *Hipparchia hermione genava* tamén considerada unha especie separada *Hipparchia genava* Fruhstorfer, 1907; reside en Suíza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Tom Tolman, Richard Lewington, ''Guide des papillons d'Europe et d'Afrique du Nord*, Delachaux e Niestlé,  
* Lionel G. Higgins e Norman D. Riley, *Guide des papillons d'Europe'', Delachaux e Niestlé 1988 (Lausanne).

### Ligazóns externas 
*  euroButterflies
*  Russian insects
*  Moths and Butterflies of Europe and North Africa
* Papillons de Poitou-Charentes
Efipo de Olinto

**Efipo** (en grego antigo Ἔφιππος *Ephippos*) foi un historiador grego nado en Olinto que escribiu sobre Alexandre Magno .

## Traxectoria 
Suponse que viviu durante o reinado de Alexandre ou pouco despois, pero non se sabe con certeza. Se fose a mesma persoa mencionada por Flavio Arriano con este nome, sería Efipo nomeado polo rei superintendente (ἐπίσκοπος) de Exipto xunto con Esquilo de Rodas, e podería demostrarse que viviu nesta época.

Só Ateneo de Naucratis fai referencia á súa obra co título *Sobre a morte de Alexandre e Hefesto*, aínda que Diodoro de Sicilia e outros autores parecen telo consultado. Polos fragmentos existentes, probabelmente estivo máis centrado no carácter e nas actividades privadas das persoas que nas súas accións políticas e militares.

Plinio o Vello fala dun Efipo que era unha autoridade sobre as plantas, pero pénsase que era unha persoa diferente.

## Notas
Juan Boedo Pardo

**Juan Boedo Pardo**, nado na Coruña cara a 1908 e finado en Bértoa (Carballo) o 29 de setembro de 1936, foi un político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Boedo e Josefa Pardo. De profesión gasista, veciño de San Cristovo das Viñas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil. O 28 de setembro apareceu o seu cadáver fusilado en Bértoa xunto con Francisco Miguel Fernández Díaz, Andrés Pinilla Fraga e Pedro Pinilla Calvete. Foron soterrados no cemiterio da localidade.

Os seus restos foron exhumados pola ARMH en setembro de 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Memoria de Ferro
Andrés Pinilla Fraga

**Andrés Pinilla Fraga**, nado en Madrid cara a 1884 e finado en Carballo o 29 de setembro de 1936, foi un funcionario e político español afincado en Galicia.

## Traxectoria 
Foi nomeado  capataz de vixilantes pola Xunta de Obras do Porto da Coruña en 1920. Despois foi conserxe do Colexio Notarial da Coruña. Foi vogal da directiva da Sociedade de Socorros Mútuos El Ramo de la Virtud en 1928. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido pola Garda Civil. O 28 de setembro apareceu o seu cadáver fusilado en Bértoa xunto co seu fillo Pedro, Juan Boedo Pardo e Francisco Miguel Fernández Díaz. Foron soterrados no cemiterio da localidade.

Os seus restos foron exhumados pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica en setembro de 2023, e os seus restos foron entregados aos seus familiares xunto aos de Pedro Pinilla Calvete e Juan Boedo Pardo nun acto celebrado no Concello da Coruña en abril de 2025, Andrés e Pedro recibiron sepultura no cemiterio de Santa María de Montouto, nunha tumba deseñada por Jorge Pastor, na que tamén se honra a Andrés Pinilla Fraga e Pedro Pinilla Calvete, fillos e irmáns dos anteriores respectivamente, que foron asasinados polo franquismo e enterrados nunha fosa común non localizada no mesmo cemiterio.
miniatura|Tumba dos Pinilla Calvete no cemiterio de Santa Cristina de Montouto (Abegondo)

## Vida persoal 
Casou na Coruña con Honorina Calvete Bermúdez e setembro de 1907, e foi pai de Pedro Pinilla Calvete, Andrés Pinilla Calvete e Enrique Pinilla Calvete.

## Notas
Hipparchia statilinus

A ***Hipparchia statilinus*** é un lepidóptero pertencente á familia Nymphalidae, á subfamilia Satyrinae e ao xénero *Hipparchia* .

## Descrición 
A *Hipparchia statilinus* é de cor marrón apagada para o macho, máis clara, ocre para a femia, cunha franxa intercalada no bordo e dous ocelos negros cegos ou de pupila moi discreta na parte dianteira e un moi pequeno na parte traseira.

O reverso está marmoreado con ocre e branco cos dous ocelos negros bordeados de ocre na parte dianteira e o moi pequeno na parte traseira.

Hipparchia statilinus MHNT CUT 2013 3 31 Concots male dorsal.jpg|♂  
Hipparchia statilinus MHNT CUT 2013 3 31 Concots male ventral.jpg| ♂ △
Hipparchia statilinus MHNT CUT 2013 3 31 Fontanes female dorsal.jpg|♀  
Hipparchia statilinus MHNT CUT 2013 3 31 Fontanes female ventral.jpg|♀ △ 

### Eiruga 
É de cor beixe verdoso con raias verdes  .

## Bioloxía 
### Período de voo e invernada 
A *Hipparchia statilinus* voa nunha xeración entre xuño e outubro en Europa, con máxima emerxencia en xullo  .

### Plantas hóspedes 
As súas plantas hóspedes son varias poáceas, incluíndo *Poa* e *Festuca* ; *Bromus erectus*, *Bromus sterilis*, *Brothriochola ischaemum*, *Stipa pennata*, *Lygeum spartum*    .

## Ecoloxía e distribución 
miniatura| Distribución.
A *Hipparchia statilinus* está presente no norte de África: Marrocos, Alxeria e Tunisia para a subespecie *Hipparchia statilinus sylvicola*, no suroeste e centro de Europa, Portugal, España, sur de Francia, Italia, e toda Europa central desde Eslovenia ata Polonia e Grecia, así como Turquía. 

No norte de África a subespecie *Hipparchia fidia fidia* está presente en Marrocos no Atlas Medio e no Alto Atlas, en Alxeria e en Tunisia .

### Biotopo 
Reside en breixos secos preto de matogueiras ou piñeirais.

## Sistemática 
A especie *Hipparchia statilinus* foi descrita polo entomólogo Johann Siegfried Hufnagel en 1766 baixo o nome inicial *Papilio statilinus* .

### Sinonimia 
* *Papilio statilinus* Hufnagel, 1766 protónimo
* *Neohipparchia statilinus*  .

### Taxonomía 
; Subespecies

* *Hipparchia statilinus statilinus*
* *Hipparchia statilinus sylvicola* (Austaut, 1880) presente en Marrocos, Alxeria e Tunisia .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*  euroButterflies
*  Moths and Butterflies of Europe and North Africa
*  Butterfly Guide 
* Photos de Guy Padfield
* Papillons de Poitou-Charentes
Emilia Kyrkkö

**Emilia Kyrkkö** nada o 24 de febreiro de 2004 en Ylöjärvi (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo, que xoga de porteira. Kyrkkö xoga no Team Kuortane da Naisten Liiga, máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, dende a tempada 2020–21. Kyrkkö debutou coa selección finesa en novembro de 2022. Ten xogado cinco encontros coa selección finlandesa cunha porcentaxe de paradas do 94,6&nbsp;%. En 2023 foi seleccionada para participar con Finlandia no campionato do mundo dese mesmo ano.

A nivel individual, Kyrkkö foi elixida a mellor porteira do Campionato do Mundo sub-18 de 2022. Na tempada 2022–23 da Naisten Liiga foi recoñecida como a xogadora do mes de setembro logo de disputar seis partidos co seu equipo cunha porcentaxe de paradas do 94,3&nbsp;%, o que lle valeu para liderar a clasificación de porteiras, e ao final desa mesma tempada recibiu o trofeo Tuula Puputti á mellor porteira da liga e foi elixida no primeiro equipo das estrelas.

## Notas
Arethusana arethusa

***Arethusana arethusa*** é unha especie de lepidóptero pertencente á familia das Nymphalidae, subfamilia Satyrinae. É a única especie do xénero ***Arethusana***, descrita por Denis & Schiffermüller 1775, Viena, Austria.

## Descrición 
*Arethusana arethusa* é de cor ocre cunha ancha banda submarxinal amarela laranxa, e un visible ocelo negro no ápice das ás anteriores.

O dorso das anteriores é amarelo alaranxado bordeado máis ou menos amplamente de marrón, co visible ocelo negro discretamente pupilado ao ápice das ás anteriores mentres que o dorso das posteriores está marcado dunha banda clara e de nervaduras brancas ben visibles.

Arethusana arethusa MHNT CUT 2013 3 32 Villegailhenc male dorsal.jpg|Macho, vista dorsal, Museo de Tolosa.
Arethusana arethusa MHNT CUT 2013 3 32 Villegailhenc male ventral.jpg|Macho, vista ventral, Museo de Tolosa.

### Eiruga 
A súa eiruga é de cor beixe con raias lonxitudinais cor marrón gastado.

## Bioloxía 
### Período de voo e hibernación 
Univoltina, as *Arethusana arethusa* voa nunha xeración de mediados de xuño a comezos de setembro.

### Plantas hospedeiras 
As plantas hóspedes da súa eiruga son diversas, como as *Festuca*, as  *Dactylis*, as *Poa* e *Bromus erectus.*

En Marrocos, é *A. arethusa aksouali*, que é un endemismo das montañas do Toubkal.

A *Arethusana arethusa* está presente na maioría dos departamentos da Francia metropolitana exceptuado os departamentos da Bretaña, de Vosgos, de Alto Saona e Alsacia, de Creuse, de Puy-de-Dôme, de Allier e de Alto Loira, de Pas-de-Calais, de Gers e Córsega.

### Biotopo 
A *Arethusana arethusa* gusta de zonas herbosas, arbustivas, marxes de bosque, e barrancos rochosos, voa até os 1 700 metros.

## Sistemática 
A especie *Arethusana arethusa* foi descrita por Johann Nepomuk Cosmas, Michael Denis e Ignaz Schiffermüller en 1775, baixo o nome inicial de *Papilio arethusa.* Foi reclasificada en 1951 polo entomólogo francés Hubert de Lesse no xénero monotípoco *Arethusana*.

### Sinónimia 
* *Papilio arethusa* [Schiffermüller], 1775 Basónimo
* *Papilio erythia* Hübner, 1805
* *Hipparchia arethusa*  [Otakar Kudrna]
* *Arethusana dentata* (Frayer, 1834)
* *Satyrus boabdil* Rambur, 1840
* *Satyrus dentata* Staudinger, 1871

### Subespecies 
* *Arethusana arethusa aksouali* Wyatt, 1952 en Marrocos.
* *Arethusana arethusa heptapotamica* (Stauder, 1924)
* *Arethusana arethusa pontica* (Heyne, [1895].

## Notas 

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*  euro butterflies
*  butterfly guía
*  Papillons de Poitou-Charentes
*  Moths and Butterflies of Europa and North Africa
Hipparchia fidia

A ***Hipparchia fidia*** é unha especie de lepidóptero ditrisio  da familia Nymphalidae pertencente á subfamilia das Satyrinae, propia da rexión mediterránea.

## Descrición 
Trátase dunha bolboreta bastante grande dentro do grupo das Satyrinae, alcanzando unha envergadura duns 6 cm. A cara inferior das ás presenta uns tons predominantemente agrisados, que permite a esta bolboreta pasar practicamente desapercibida cando se pousa sobre os chans rochosos que afecciona, onde resulta moi difícil distinguila cando queda totalmente inmóbil. Confía entón plenamente na súa camuflaxe e é posible, por iso, achegarse a escasos centímetros dela. Destacan, na cara inferior das ás, unha ampla e irregular banda gris-branca zigzagueante, subliñada de negro, que atravesa a á de par en par e que contrasta netamente co fondo máis escuro da mesma, así como grandes ocelos negros punteados de branco e cercados por un anel de cor beixe-amarelo. A cara superior é de tons escuros, marrón.

Hipparchia fidia MHNT CUT 2013 3 31 Villegailhenc male dorsal.jpg|♂  
Hipparchia fidia MHNT CUT 2013 3 31 Villegailhenc male ventral.jpg|♂△  
Hipparchia fidia MHNT CUT 2013 3 31 Villegailhenc female dorsal.jpg|♀  
Hipparchia fidia MHNT CUT 2013 3 31 Villegailhenc female ventral.jpg|♀ △  

## Área de distribución 
Especie mediterránea presente na Península Ibérica e no norte de África (Magreb). Tamén vive no sur de Francia (costa mediterránea), alcanzando o noroeste de Italia. É unha especie propia de zonas abertas (incluíndo bosque aberto), secas, cálidas e rochosas.

## Ciclo vital 
Tan só se observa unha única xeración en toda a súa área de repartición, que voa de xuño a agosto (setembro) en Europa e de xullo a outubro no norte de África.

## Plantas nutricias 
As eirugas aliméntanse de diferentes especies de gramíneas (*Brachipodium*, *Festuca*, *Stipa*, etc.).

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Tom Tolman & Richard Lewington (2002). *Guía de las mariposas de España y Europa*. Lynx Edicions.
### Ligazóns externas 
* Satyrinae of the Western Palearctic
Thoros I, príncipe de Armenia

**Thoros I** (armenio: Թորոս Ա), tamén **Toros I** **ou Teodoro I,** nado en data descoñecida e finado o 17 de febreiro de 1129 (ou o 16 de febreiro de 1130), foi o terceiro señor da Cilicia armenia entre 1099 e 1129. Thoros, expulsou ás guarnicións bizantinas das fortificacións de Anazarbo e Sis, facendo desta última a súa capital. Estivo coaccionado polos nómades turcos que o acosaban dende o norte mais conseguiu rexeitalos. Vingou a morte do rei Gagik II matando aos seus asasinos e este acto de vinganza foi usado, a miúdo, polos cronistas do século XII como proba directa da conexión entre a dinastía rubénida coa liñaxe bagratuni ou bagrátida. Durante o seu tempo concedeu favores e deu agasallos e diñeiro a moitos mosteiros para a súa decoración e adorno, en particular os de Drazark (Trassarg) e Mashgevar. É probable que a súa nai fose a bisneta de Bardas Fokas o vello. Thoros sucedeu ao seu pai e gobernou desde as fortalezas de Vahka (hoxe, Feke en Turquía) e Pardzepert (hoxe, Andırın en Turquía). Aliouse cos cruzados da Primeira cruzada, aos que facilitou alimentos, en 1107, e animado por Tancredo de Galilea, Thoros seguiu o curso do río Pyramus (hoxe, río Ceyhan en Turquía), e se apoderou das fortalezas de Anazarbo ou Anazarba (un lugar que era considerado inexpugnable) e Sis (antiga cidade)

De novo, en 1111, o sultán selxúcida Malik Shah de Konya (Iconia) entrou nos territorios armenios, e no primeiro enfrontamento dous comandantes de Thoros foron derrotados e morreron na batalla. en 1116. Tras anexionarse así Raban, Balduino II decidiu elimina-los restantes principados armenios no val do Éufrates. Daquela, Thoros, atopouse como o único nobre armenio independente que quedaba.  

En 1118, Toros enviou un continxente de tropas ao mando do seu irmán León para axudar ao príncipe Roger de Salerno na captura de Azaz (hoxe A'zāz en Siria).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Edwards, Robert W.: *The Fortifications of Armenian Cilicia: Dumbarton Oaks Studies XXIII*; Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University, 1987, Washington, D.C.; 
* Edwards, Robert W.: “Ecclesiastical Architecture in the Fortifications of Armenian Cilicia: First Report,” *Dumbarton Oaks Papers* vol. 36; Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University, 1982, Washington, D.C.; 
* Edwards, Robert W.: “Ecclesiastical Architecture in the Fortifications of Armenian Cilicia: Second Report,” *Dumbarton Oaks Papers* vol. 37; Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University, 1983, Washington, D.C.; 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de monarcas do reino armenio de Cilicia

### Ligazóns externas 
* Dinastía rubénida 
* Reino Armenio de Cilicia, en Armenian History 
* Smbat Sparapet's Chronicle
Fernando Soriano

**Fernando Soriano Marco**, nado en Zaragoza o 24 de setembro de 1979, é un exfutbolista español, actual director deportivo do Deportivo da Coruña. Xogaba como centrocampista e disputou máis de 600 partidos oficiais ao longo dos seus 18 anos de carreira. Gañou unha Copa do Rei e unha Supercopa de España co Zaragoza, e conseguiu castro ascensos á Primeira División, co propio Zaragoza, co Recreativo de Huelva e dúas veces co Almería. Neste último militou durante dez tempadas, sendo o terceiro xogador con máis partidos na historia do club (328).

## Traxectoria 
Formouse como futbolista na canteira do Real Zaragoza, debutando co seu filial, o Deportivo Aragón, na tempada 1997/98. Militou durante catro campañas co segundo equipo zaragocista na Segunda División B, saíndo cedido na tempada 2001/02 ao Recreativo de Huelva, co que conseguiu o ascenso á Primeira División.

Debutou na máxima categoría na primeira xornada da tempada 2003/04, contra o Deportivo da Coruña na Romareda, e ese mesmo ano gañou a Copa do Rei, título ao que contribuíu con tres goles durante a competición.

Tras xogar na tempada 2010/11 en Osasuna, regresou ao Almería, equipo no que militou cinco anos máis.

### Como adestrador 
En maio de 2016, sendo aínda xogador do Almería, o club destituíu ao adestrador Néstor Gorosito e ofreceulle o posto a Soriano para as últimas catro xornadas. O capitán do equipo aceptou o reto de tentar salvar o equipo, a tres puntos da permanencia, e rescindiu o seu contrato como xogador para pasar a dirixir o equipo almeriense. Obtivo dúas vitorias e dous empates, suficientes para conseguir o obxectivo da permanencia en Segunda.

Continuou como adestrador do Almería na seguinte tempada ata que foi destituído na xornada 27, co equipo último e despois de encadear nove partidos sen gañar. Foi substituído no cargo por Luis Miguel Ramis.

### Como director deportivo 
En decembro de 2018 converteuse no novo director deportivo do Ibiza, na Segunda División B, e dous anos e medio despois, conseguiu o ascenso á Segunda División. Na tempada 2021/21 foi o encargado de confeccionar o cadro de xogadores do equipo para a categoría de prata, pero deixou o club o 7 de abril de 2022, por desacordos co presidente Amadeo Salvo.

O 16 de xuño de 2023 foi anunciado como novo director deportivo do Deportivo da Coruña.

## Palmarés 
;Zaragoza

* **Copa do Rei (1):** 2003/04.
* **Supercopa de España (1):** 2004.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do adestrador en BDFutbol .
Ritmo (homónimos)

O termo **ritmo** pode referirse a:
;Música 
* **Ritmo**, compoñente da linguaxe musical;
* ***Ritmo 2#***, sinxelo de Litfiba de 1996;
* ***Ritmo*** - sinxelo de 2019 de The Black Eyed Peas con J Balvin;
* ***Ritmo*** - sinxelo de Raffa Fl de 2022;
* ***Ritmo serbio***, álbum de estudio da banda galega de garage punk Terbutalina, de 2013;
* "Rhythm Inside", canción belga de Eurovisión de 2015;
* *Rhythm and blues*, xénero musical.

;Medicina e bioloxía
* **Ritmo cardíaco**, en medicina, indica a repetición regular dunha secuencia de eventos eléctricos e mecánicos que fan posible a función de bombeo do corazón;
* **Ritmo circadiano**, variación das funcións biolóxicas dos seres vivos, que se repite regularmente cun período de aproximadamente un día.

;Locomoción
* **Fiat Ritmo**, modelo de coche de Fiat.
* **SEAT Ritmo**, modelo de coche de SEAT.

;Literatura

* **Ritmo**, en métrica, a sucesión, nun verso, dunha serie alterna de acentos tónicos e sílabas átonas, segundo regras determinadas.

;Audiovisuais
* ***Ritmo***, serie de televisión española;
* ***O ritmo da vinganza***, filme dirixido por Reed Morano en 2020.

## Véxase tamén 
* 
* *Rhythm*
Brintesia circe

***Brintesia circe*** é un lepidóptero ropalócero da familia Nymphalidae.

## Distribución 
Distribúese polo centro e sur de Europa (incluíndo as illas de Córsega, Sardeña, Sicilia, Thasos e Lesbos; ausente nas Baleares), Turquía, Irán e até o Himalaia. Na Península Ibérica atópase por todas partes exceptuando a costa cantábrica.

## Taxonomía 
Na Península Ibérica as poboacións pertencen á subespecie *Brintesia circe hispanica*, Spuler, 1908.

## Descrición 
Pódese confundir con *Hipparchia fagi* e *Hipparchia alcyone*, pero pódese diferenciar facilmente grazas á mancha branca na zona discal do reverso das ás posteriores.

Brintesia circe MHNT CUT 2013 3 30 Cahors male dorsal.jpg|*B. circe* ♂  
Brintesia circe MHNT CUT 2013 3 30 Cahors male ventral.jpg|*B. circe* ♂ △  
Brintesia-circe-key.jpg|Mancha branca característica.

## Hábitat 
Normalmente habita zonas secas, arbustivas e con herba. A eiruga aliméntase de gramíneas tales como *Bromus*, *Festuca*, *Brachypodium phoenicoides*, *Carex*, etc.

## Período de voo 
Voa nunha soa xeración entre comezos de xuño e mediados de setembro, segundo a localidade.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Asturnatura (castelán)