Duncan Hamilton

**James Duncan Hamilton**, nado en Cork o 30 de abril de 1920 e finado en Sherborne (Dorset, Inglaterra) o 13 de maio de 1994,  foi un piloto de carreiras irlandés. Era famoso pola súa personalidade colorida e extravertida, que a miúdo ensombrecía o seu auténtico talento. Despois de loitar e sobrevivir á segunda guerra mundial, dedicouse ao automobilismo. Aínda que experto en monoprazas, foi cos coches deportivos onde máis éxito obtivo, gañando as 24 Horas de Le Mans de 1953, dous eventos da Coupe de París e as 12 heures internationals Reims de 1956. Retirouse en 1958 e dirixiu un garaxe en Bagshot, Surrey durante moitos anos. Morreu de cancro de pulmón en 1994.

## Traxectoria 
Nado no condado de Cork, Hamilton foi criado nunha relativa escuridade. Antes do seu 20 aniversario, Europa xa estaba envolta na segunda guerra mundial. Como resultado, pasaría os anos de guerra formando parte do Fleet Air Arm voando Lysanders. Despois de rematar a guerra, abriu un garaxe. Durante os anos transcorridos entre a guerra e o comezo dos anos 50, Duncan comezou a correr en eventos locais. Curtíuse en pre-guerras con coches como o MG R-type e o Bugatti Type 35 B. Despois de competir cun Maserati 6CM en 1948, Duncan debutou nunha carreira de Gran Premio cun coche Talbot-Lago. 

### Andaina na Fórmula Un 
Participou en cinco Grandes Premios do Campionato Mundial e 18 carreiras fóra do Campionato de Fórmula Un. Os seus mellores resultados nas probas fóra do Campionato foron o cuarto posto no Gran Premio de Zandvoort de 1948 cun Maserati 6CM, terceiro no Trofeo Richmond de 1951 (ERA Tipo B), segundo no 1951 BRDC International Trophy ([Talbot-Lago T26C), terceiro no Trofeo Richmond de 1952 (Talbot-Lago T26C) e cuarto no Internationales ADAC Eifelrennen de 1952 (HWM-Alta).

Ese cuarto posto en Zandvoort, demostrou que se atopaba como en casa no nivel superior das carreiras de Gran Premio, especialmente porque este foi o seu debut neste nivel. Despois dese impresionante debut, as cousas pronto se volveron malas para Hamilton, na súa última carreira de 1948, o Gran Premio Internacional de RAC, o primeiro Gran Premio de Gran Bretaña oficial posterior á segunda guerra mundial, retirouse por problemas de presión de aceite.

Ao longo da tempada de Grandes Premios de 1949, só sufriu unha retirada, pero non rematou máis alo da novena praza, que conseguiu dúas veces, ambas as dúas veces en Goodwood. A tempada seguinte, competiu en menos carreiras de Gran Premio, mentres que ampliou a súa experiencia nas carreiras de autos deportivos. Gañou o Wakefield Trophy, unha carreira de Fórmula Libre menor, disputada en Curragh na República de Irlanda. Hamilton actuou moi ben ante a multitude irlandesa. 

### 24 Horas de Le Mans 
Foi coñecido sobre todo polo seu éxito na carreira de resistencia das 24 Horas de Le Mans, na que participou en nove ocasións, o máis famoso en colaboración con Tony Rolt. A parella terminou cuarta no seu primeiro intento na carreira de 1950 e sextos en 1951, as dúas veces nun Nash-Healey cupé. O seu Jaguar C-Type non rematou en 1952, pero regresaron cun C-Type para gañar en 1953. Foron segundos cun Jaguar D-Type en 1954, perdendo contra un Ferrari con motor V12 moito maior e pola marxe máis estreita dos últimos anos. Chegaron a dous quilómetros da vitoria, Hamilton dirixindo unha tempestuosa carreira na fase final para reducir á metade a vantaxe do Ferrari de José Froilán González e Maurice Trintignant, xa que a pista estaba inundada. despois dunhas grandes chuvias. Cando a pista comezou a secarse, o Ferrari aguantou e logrou a vitoria por un estreito marxe. Non conseguiu rematar en 1955. Para 1956 Hamilton asociouse a Alfonso de Portago nun Ferrari pero de novo non rematou. En 1957 volveu a un Jaguar D-Type: como parella do piloto americano Masten Gregory quedou sexto. A súa última aparición en Le Mans foi en 1958, cando o tipo D que compartiu con Ivor Bueb non puido rematar. 

Hamilton tamén gañou a carreira das 12 horas de Reims de 1956 cu Jaguar D-Type e co copiloto Ivor Bueb. A pesar da vitoria, a fábrica retirouno da súa lista de Le Mans de 1956 por acelerar e pasar o coche do compañeiro de equipo Paul Frère en Rheims cando Lofty England ordenara a todo o equipo diminuír a velocidade, de aí o seu cambio a Ferrari ese ano. En 1957 Jaguar non entrou en Le Mans, os coches e o equipo foran destruídos por un incendio na fábrica, e Hamilton utilizou o seu tipo D. privado. 

### Chamada ao bar 
Hamilton gañou a famosa proba en 1953 nun Jaguar C-Type compartido con Tony Rolt. Inicialmente, a parella fora descualificada por practicar nun Jaguar que tiña o mesmo número de carreira que outro no circuíto ao mesmo tempo, pero foron readmitidos. O relato de Hamilton converteuse nunha lenda das carreiras de motor: cando o director do equipo Jaguar Lofty England persuadiu aos organizadores para que os deixasen correr, ambos os pilotos xa estaban bébedos nun bar próximo. England dixo: "Por suposto, nunca os deixaría correr borrachos. Xa tiña bastantes problemas cando estaban sobrios!"

Cando a carreira estaba en marcha, o equipo intentou que se lle pasara o a borracheira a Hamilton dándolle café durante as paradas en boxes, pero rexeitouno, dicindo que facía que lle tremesen as mans, en vez diso déronlle augardente. O alcol debeu axudalo cando golpeou a un paxaro a 130 km / h e rompeu o nariz. A pesar das estrambóticas circunstancias, o dúo gañou a carreira e rexistrou a primeira velocidade media de 166 km/h en Le Mans, un ritmo récord. 

Tanto England como Rolt negaron que estivesen bébedos.

## A lenda 
É considerado un dos pilotos míticos da historia do automobilismo, un dos pilotos que forxaron a lenda do deporte do motor, a súa personalidade, anécdotas e logros son historia. 

Nunha ocasión, en 1947, transportaba o seu MG R tipe aos Brighton Speed ​​Trials, cando baixaba por un outeiro preto de Guildford, viu polo espello retrovisor "o espléndido radiador de panal dun Bugatti", polo que baixou a velocidade e retrocedeu lixeiramente para deixalo pasar, o de detrás tamén freou, polo que Duncan continuou o seu camiño, baixando o outeiro, ata que se decatou de que o coche se lle viña encima decatándose de que non había ninguén ao volante: "Decateime da terrible verdade: era o meu propio coche, que aumentaba a velocidade". Hamilton esquecera que remolcaba o Bugatti e a historia remata cun farol partido en dous.

Tony Rolt contou: "Preguntáronme quen me gustaría como copiloto e dixen que Duncan, me dixeron: "Duncan, debes estar tolo!" pero uniuse a min no equipo en 1952 e sempre pilotamos xuntos en carreiras de longa distancia".

Unha semana despois da vitoria de Le Mans de 1953, Hamilton dirixiuse a Porto para prepararse para o Gran Premio de Portugal. Celebrado no Circuíto da Boavista, dirixíase á primeira curva da carreira cando estrelou o seu Jaguar contra unha torre eléctrica. O Jaguar envorcou, tirándoo do coche contra nunha árbore. Estivo alí colgado aproximadamente un minuto antes de caer á beira do circuíto. Apenas consciente, moveu as pernas cando pasaba un Ferrari a toda velocidade, tivo o tempo suficiente para encoller as pernas antes de que un Ferrari pasáralle por riba. Pasou tan preto que arrincoulle a bota esquerda. Foi levado ao hospital para unha operación de emerxencia, a lenda di que as instalacións médicas non tiñan anestésia, polo que hipnotizárono facendo que mirase o fume dun cigarro, que planeaba sobre a súa cavidade torácica aberta. O que si é certo é que o accidente cortou a subministración eléctrica de Porto durante varias horas.

## Retirada 
Hamilton sufriu graves feridas durante as 24 horas de Le Mans de 1958, mentres disputaba o liderado no seu Jaguar D-Type, e logo quedou esnaquizado pola morte do seu amigo Mike Hawthorn a principios de 1959. Esa traxedia finalmente o provocou que colgara o casco e as luvas de carreira en 1959 e concentrouse no seu negocio de garaxes en Bagshot. O seu amor e paixón polos mellores automóbiles clásicos levou a Hamilton a fundar a súa propia empresa en 1948. Dende entón, Duncan Hamilton & Co Limited converteuse nunha empresa internacionalmente recoñecida por ser unha das especialistas en coches históricos máis respectadas e ben conectadas.
 
Co-escribiu unha autobiografía chamada *Touch Wood!*. Duncan Hamilton morreu en Sherborne, Dorset. O seu fillo Adrian Hamilton, dirixe o concesionario de vehículos clásicos do seu pai, hoxe noutro lugar. O neto de Duncan Archie Hamilton tamén é piloto de carreiras. 

Como o Conde Howe escribiu no prólogo da autobiografía orixinal en 1960, aínda que os pilotos da súa idade eran ferozmente competitivos, tamén había "amigos que coñecer, historias que contar e case con toda seguridade unha festa para gozar.". Duncan era certamente excepcional, non era só un dos pilotos máis exitosos dos anos 50, senón tamén o home que gañou en Brooklands, que pasou a guerra no Fleet Air Arm accidentalmente intentando afogar aos almirantes americanos. e que unha vez foi detido por exceso de velocidade cando ía a participar nun programa de TV sobre seguridade viaria.

Hamilton é considerado o epítome do competidor inglés da vella escola. El, e moitos dos seus contemporáneos como Mike Hawthorn, Tony Rolt e Peter Collins, correron principalmente por amor ao deporte, chamáronos cabaleiros pilotos. 

## Rexistro de carreiras
### Traxectoria profesional
### Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican **pole position**; as carreiras en *cursiva* indican *volta rápida*.

### Resultados completos das 24 Horas de Le Mans
### Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
### Resultados completos nas 12 Horas de Reims
### Resultados completos nas 12 Horas de Pescara
### Resultados completos nas 12 Horas de Hyères
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén