Ibn Zaydun

**Aḥmad ibn ˁAbd Allāh ibn Aḥmad ibn Gālib ibn Zaydūn** (en árabe, **أحمد بن عبد الله بن زيدون**), máis coñecido como **Ibn Zaydún** ou **Abenzaidún** (segundo as fontes cristiás), nado en Córdoba en 1003 e finado en Sevilla en 1071, foi un poeta árabe andalusí considerado como o maior poeta neoclásico de Al-Ándalus. Renovou a lírica amorosa en árabe ao infundirlle un ton de experiencia máis propio e sensual. 

Este feito supúxolle ser considerado o mellor dos poetas amorosos da Hispania musulmá e modelo para a poesía árabe occidental posterior. Chegou a ser considerado «o mellor poeta neoclásico de Al-Ándalus» e recibiu o título de «o Tibulo árabe». Os seus intensos amores coa princesa e poeta Wallada inspiraron a numerosos escritores e dramaturgos do mundo musulmán.

## Traxectoria e obra 
Durante moito tempo foi o predilecto do emir de Córdoba, Abulhazam ben Chauar. Mantivo apaixonados e tormentosos amores coa princesa e poeta Wallada. Acusado dun delito común, foi encarcerado, mais logrou evadir a prisión. Desde o desterro pregou o perdón de Chauar e de Wallada por medio de encantadoras epístolas e poemas. Tras obtelo, viviu en varias cidades de Al-Ándalus, principalmente en Ishbiliya (Sevilla), onde foi ministro de Al-Mutádid e Al-Mutámid, monarcas cultos e excelentes poetas.

Apenas se coñecen datos da súa vida até coñecer a princesa e poeta Wallada. Dese encontro transcendental arrinca a revitalización da poesía amorosa árabe, que adquire un ton persoal inusitado. Até entón o tratamento do amor na poesía árabe viña determinado pola reelaboración de tópicos baseados na reflexión sobre o aspecto espiritual da relación amorosa e evitar tratar o amor carnal, coñecido como «amor udrí». Tras a súa obra, reuníronse de xeito natural os conceptos do amor neoplatónico coa descrición de experiencias físicas.

Outra das súas innovacións é a do amor concibido como relixión. Trátase dunha nova profesión de fe que presenta os seguintes trazos: 

* Submisión do amante á vontade da amada
* Perenne fidelidade e constancia
* Paciencia para esperar a consumación dos amores
* Concepto de amor como prisión
* Mantemento do segredo da identidade desta 
* Idealización da persoa amada
* Comparación da natureza coas emocións do poeta

Estes e outros trazos gardan similitude coa idea de amor cortés da poesía que nesa época se estaba a xestar en Occitania e na lírica galaico-portuguesa.

Os amores con Wallada tiveron un final tempestuoso, despois de que Abulhazam ben Chauar se fixese co poder en Córdoba. Tras a ruptura, a correspondencia entre os amantes convértese nunha sucesión de sátiras feroces. Nelas aparece o novo amante de Wallada, Abu Amir ibn Abdus, tamén destinatario das duras imprecacións de Ibn Zaydun. As consecuencias das duras palabras dirixidas a ibn Abdus (postas en boca da princesa para realzar a ridiculización), levárono ao cárcere. Dende alí escribiu belas epístolas aos seus amigos para intercederen por el ante Ben Chauar. As súas súplicas tiveron efecto e acabou por ser liberado. Porén, foi afastado da corte con misións de embaixador ante outros reis de taifas.

Percorreu as cortes de Sevilla, Badaxoz e Valencia, entre outras. En 1049 instalouse na corte de Al-Mutádid como secretario, cargo que exerceu até a súa morte en 1071, xa con Al-Mu'támid como rei. Neste período escribiu poesía áulica ao servizo dos abaditas sevillanos. Renovou o panexírico, sobre todo nas composicións destinadas ao novo príncipe e poeta, Al-Mu'tamid, por quen sentía gran afecto, amais de respectar a súa calidade lírica.

## Notas 
## Bibliografía 
* 
* 
* 
*