open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
The Peanuts Movie

***The Peanuts Movie*** (tamén coñecido nalgúns países como ***Snoopy and Charlie Brown: A Peanuts Movie***) é un filme estadounidense de animación de 2015 dirixido por Steve Martino. Baséase na historieta de banda deseñada *Peanuts*, creada por Charles M. Schulz. Foi producido por Blue Sky Studios e distribuído por 20th Century Fox. É a quinta longametraxe baseada en *Peanuts*, e a primeira en 35 anos. Conta coas voces de Noah Schnapp como Charlie Brown e, a través de gravacións de son, Bill Melendez como Snoopy e Woodstock.

## Personaxes 
* Noah Schnapp como Charlie Brown
* Alex Garfin como Linus
* Noah Johnston como Schroeder
* Bill Melendez como Snoopy e Woodstock
* Hadley Belle Miller como Lucy
* Micah Revelli como Little Kid
* Venus Omega Schultheis como Peppermint Patty
* Mariel Sheets como Sally
* Madisyn Shipman como Violet
* AJ Teece como Pig-Pen
* Marelik "Mar Mar" Walker como Franklin
* William "Alex" Wunsch como Shermy

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Lunana: A Yak in the Classroom

***Lunana: A Yak in the Classroom*** (en ) é un filme butanés de 2019 dirixido por Pawo Choyning Dorji. Estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Londres. Foi escollido como candidato de Bután para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais foi descualificada. Non obstante, foi enviado o ano seguinte, chegando a clasificarse na lista curta de decembro, e sendo nomeado en febreiro de 2022.

O filme gañou o Premio da Audiencia ó mellor filme e ó "mellor do festival" no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs. Na 26ª edición do Festival de Cinema della Lessinia en Italia, o filme foi galardoado coa Lessinia d'Oro ó mellor filme do festival, o premio "Giuria Microcosmo del carcere di Verona" e unha mención especial no premio "Log to Green". No Festival Internacional de Cinema de Saint-Jean-de-Luz, gañou o Prix du Public, e Sherab Dorji foi galardoado co premio ó mellor actor polo seu papel como Ugyen Dorji.

## Sinopse 
Ugyen, un mestre de escola no seu último ano de prácticas, é enviado á remota vila de Lunana, no norte de Bután. Alí deberá superar a grande altitude, a falta de comodidades e o xélido inverno.

## Personaxes 
* Sherab Dorji como Ugyen Dorji
* Ugyen Norbu Lhendup como Michen
* Kelden Lhamo Gurung como Saldon
* Kunzang Wangdi como Asha Jinpa
* Tshering Dorji como Singye
* Sonam Tashi como Tandin
* Pem Zam como Pem Zam
* Tsheri Zom como avoa de Ugyen

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bután propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 94ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Héliopolis (filme de 2020)

***Héliopolis*** (en ) é un filme alxeriano de 2020 dirixido por Djafar Gacem. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais foi retirada despois de que a estrea se cancelase por mor da pandemia de COVID-19. Os cineastas anunciaron a súa intención de competir o ano seguinte. En outubro de 2021, foi escollida de novo como a representante alxeriana para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
En Guelma, o 4 de maio de 1945, prodúcese un acontecemento que cambia a vida dunha familia alxeriana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Alxeria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 94ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Und morgen die ganze Welt

***Und morgen die ganze Welt*** é un filme franco-alemán de 2020 dirixido por Julia von Heinz. Estreouse na competición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Alemaña para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Mala Emde como Luisa
* Noah Saavedra como Alfa
* Tonio Schneider como Lenor
* Luisa-Céline Gaffron como Batte
* Andreas Lust como Dietmar

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Alemaña propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Tim Scott (artista)

**Tim Scott**, nado en 1937 en Londres, Reino Unido,  é un escultor británico coñecido polas súas esculturas abstractas feitas de acrílico transparente e aceiro.

## Traxectoria 
Mentres estudaba arquitectura, Scott tamén estudou escultura a tempo parcial na Escola de Arte de Saint Martin, onde tamén foi máis tarde profesor. Inspirado no exemplo de David Smith, Scott comezou a facer esculturas empregando materiais como fibra de vidro, vidro, metal e follas de acrílico.

Scott formou parte dun grupo de novos escultores coñecidos como *Nova Xeración*, que expuxeron xuntos en Londres a mediados dos anos 1960. 

Nos anos 1970, Scott creou a súa innovadora serie de esculturas de acrílico e aceiro en lousas grosas. Frustrado en última instancia pola fraxilidade dos plásticos naquel momento, cambiou ao aceiro polo seu material, abandonando as súas follas de acrílico por completo. e no Museo de Arte Moderna de Nova York. As súas esculturas tamén foron expostas en mostras colectivas, incluída a exposición itinerante *Kaleidoscope: Color and Sequence in Arts British de Arts Council*, que estivo no *Yorkshire Sculpture Park* en xuño de 2017.

Foi, entre outros traballos, profesor na Akademie der Bildenden Künste Nürnberg (Academia de Belas Artes de Núremberg).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Tate Gallery London
* Poussin Gallery London 
* NewArtCentre England
* Exposición individual na Villa Wessel de Iserlohn, 2015
* Corking Gallery Toronto
St Martin-in-the-Fields

**St Martin-in-the-Fields** é unha igrexa anglicana situada na esquina nordeste da Trafalgar Square, na cidade de Westminster, Londres. Está dedicada a san Martiño de Tours.

## Historia 
O edificio actual foi construído entre 1721 e 1726, en estilo neoclásico, polo arquitecto James Gibbs. O seu deseño foi bastante criticado na súa época, pero posteriormente fíxose famoso e foi copiado frecuentemente nos Estados Unidos. 

E, na India, St Andrew's Church, no barrio Egmore de Chennai (Madrás), é unha copia desta igrexa.

Pola súa situación destacada, St Martin-in-the-Fields é unha das igrexas máis famosas de Londres. Tamén é coñecida polo seu traballo en favor das persoas sen fogar, a través do seu centro *The Connection at St Martin-in-the-Fields*.

Nesta igrexa sir Neville Marriner deu en 1956 ps seus primeiros concertos de música barroca coa súa Academy of St Martin in the Fields.

## Galería 

Iglesia de San Martín en los Campos, Londres, Inglaterra, 2014-08-11, DD 164.JPG|Vista exterior
London - St Martin-in-the-Fields.jpg|A Igrexa, nun día de sol
A fountain in Trafalgar Square - geograph.org.uk - 727401.jpg|En primeiro plano, a fonte de Trafalgar Square. Ao fondo, a igrexa de St Martin
East façade of St Martin-in-the-Fields.jpg|Fachada leste
Interior of St Martin-in-the-Fields, 2011.jpg|Interior

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Escola de Arte de Saint Martin

### Ligazóns externas
* *Sitio web de St Martin-in-the-Fields
Universidade Brown

A **Universidade Brown** (en ) é unha universidade privada estadounidense localizada en Providence, no estado de Rhode Island. É unha das oito universidades que conforman a Ivy League, e neste contexto é unha das universidades máis prestixiosas do mundo. É a sétima institución de ensino superior máis antiga dos Estados Unidos e unha das nove establecidas antes da independencia en 1776.

## Historia 
Fundada en 1764 como *College of the English Colony of Rhode Island*, Brown foi a primeira universidade estadounidense que aceptou alumnos de todas as afiliacións relixiosas. En 1804, a universidade foi renomeada en honra de Nicholas Brown, que contribuíra con 5000 dólares á institución.

En 1891, Brown creou un *college* feminino (Pembroke College), que posteriormente se uniu ao *college* masculino en 1971.

## Organización 
Brown é coñecida polos seus programas de estudo únicos, exemplificados no *New Curriculum* (Novo Currículo) instituído en 1969. Baixo o *New Curriculum*, un alumno xa non está obrigado a tomar unha distribución de cursos entre diferentes materias, e o sistema de notas foi simplificado.

Brown conta con preto de 100 carreiras con titulación de grao, e máis de 50 carreiras a nivel posgraduado. Tamén ten unha escola de medicina (Brown Medical School), con 326 estudantes. Conta cunha escola de saúde pública e unha de enxeñaría entre outras.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
* Brown Athletics site
Electrión

**Electrión** foi, segundo a mitoloxía grega, un rei de Micenas, fillo de Perseo e de Andrómeda (filla dos reis Cefeo e Casiopea). Casou con Anaxo (ou Anasaso), de quen tivo a Alcmena (nai de Heracles ) e nove fillos varóns: Estróbates, Gorgófono, Filónomo, Celeneo, Anfímaco, Lisínomo, Querímaco, Anáctor e Arquelao. Tamén tivo un fillo bastardo, Licimnio, de Midea .

Un día presentáronse ante el os fillos de Pterelao e reclamaron o reino; Pterelao era o bisneto de Méstor, irmán de Electrión. Electrión negouse e houbo un enfrontamento no que morreron tanto os fillos de Electrión (salvo Licimnio) como os fillos de Pterelao (salvo Everes). Electrión quixo ir vingar a morte dos seus fillos e deixou o reino en mans de Anfitrión (sobriño e xenro seu)) e Alcmena, pero fixo xurar a Anfitrión que a gardaría virxe ata o seu regreso. Fixo fuxir ó exército inimigo, pero este levou consigo o botín de guerra, formado por abundante gando, que foi recuperado por Anfitrión, pero cando este estaba arrecadando o gando roubado, unha vaca intentou escapar e el tiroulle unha maza, con tan mala sorte que rebotou nun corno e foi dar na cabeza de Electrión, matándoo . Por este motivo, Anfitrión foi exiliado de Argos por Esténelo (irmán de Electrión) e marchou con Alcmena e Licimnio a Tebas. 

Hesíodo (*Escudo*) e Homero (*Ilíada* XIV, 323) dan unha versión diferente da morte de Electrión, segundo a cal Anfitrión matouno nunha agarrada por cousa das vacas e marchou voluntariamente a Tebas.

Electrión é coñecido principalmente polas lendas relativas ó fillo de Alcmena, Heracles.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*
Najat el Hachmi

**Najat el Hachmi**, nada en Nador  (Marrocos) o 2 de xullo de 1979,  é unha escritora española de orixe marroquí e colaboradora en diversos medios de comunicación.

## Traxectoria 
Naceu na cidade marroquí de Nador e ao oito anos trasladouse a Vic onde residía o seu pai, que emigrou a Cataluña antes de que ela nacese. En Vic creceu e realizou a súa formación académica até chegar á Universidade de Barcelona onde estudou filoloxía árabe.

Tamén tivo diversas ocupacións: empregada da limpeza, cociñeira, monitora de deportes e mediadora da Delegación de Ensino de Vic onde traballaba cando presentou en 2004 o seu primeiro libro: *Eu tamén son catalá*. Escrito en catalán e posteriormente traducido ao castelán, trátase dun texto autobiográfrico no que abordou en profundidade a súa experiencia como inmigrante, a cuestión da identidade e o seu proceso de arraigamento en Cataluña, a lingua, a relixión, as mulleres, o sentimento de perda cara a Marrocos e a súa relación co país de adopción.

O éxito chegoulle en 2008 con *El último patriarca* que recibiu o Premio Ramon Llull, o Prix Ulysse á primeira novela 2009 e foi finalista do Prix Méditerranée Étranger 2009. No libro a autora axusta contas co machismo e a violencia dos *xefes de familia* ancorados no conservadorismo e a tradición por encima de todo, en contraposición coa historia da súa filla, moza que busca a liberdade desprendéndose dun legado social que non elixiu. O libro foi traducido a numerosas linguas, entre elas o inglés, francés, italiano, portugués, turco, romanés e árabe.

En outubro de 2012 asinou, xunto cun centenar de profesionais, un manifesto a favor do federalismo en Cataluña e en 2015 apoiou á confluencia de esquerdas Catalunya Sí que es Pot.

En 2015 publicou *La hija extranjera* coa que logrou o Premio Sant Joan de novela, o terceiro galardón literario mellor dotado en catalán e cuxo argumento se centra no conflito de identidades entre unha nai e unha filla.

En 2021 gañou o premio Nadal, coa  novela *El lunes nos querrán.*

## Publicacións 
* 2004 *Eu tamén son catalá*. *Jo també sóc catalá*. Editorial Columna. 
* 2008 *O último patriarca*. ''L'últim patriarca*. Editorial Planeta. 
* 2008 *L'home que nedava*, relato na recompilación *O llibre da Marató*. *Vuit relats contra lles malalties mentals greus*. Editorial Columna. ISBN 9788466409643
* 2011 *La cazadora de cuerpos* Planeta  *La caçadora de cossos*.
*2015 *La hija extranjera*. Planeta  - *La filla estrangera*. Editorial 62. 
*2018, *Madre de leche y miel.* Ediciones Destino.
*2019, *Siempre han hablado por nosotras.* Ediciones Destino. .
*2023, *Mère de lait et de miel'' édition Verdier. .

## Notas
Manuel Domínguez Carrete

**Manuel Domínguez Carrete**, coñecido como **Manuel Domínguez**, nado no Carballiño en 1975, é un cociñeiro e restaurador galego.

## Traxectoria 
Neto do Guapo, un coñecido polbeiro do Carballiño, e fillo dun empregado de banca, estudou bacharelato no Carballiño, empresariais en Ourense, e despois restauración na escola superior de hostalaría de Vilamarín. Empezou a traballar no restaurante *A Carballeira* (Santa Cruz de Arrabaldo), un restaurante de vodas e bautizos, e despois na cociña do parador de Monterrei.

Marchou posteriormente traballar a Madrid, onde foi cociñeiro no *Goizeko Kabi* e en *El comité*, mentres continuaba formándose en técnicas de cociña ao baleiro. En 2005 abriu o seu primeiro restaurante, *Lúa*, na rúa Zurbano (no barrio Chamberí), unha das zonas de Madrid de alto poder adquisitivo. En 2012 ampliou o local mudando o restaurante, e conservando o nome, a un espazo próximo na mesma zona da capital española.

En 2015 o seu restaurante conseguiu unha estrela Michelin, que foi renovando ata 2020. O restaurante tamén obtivo dous soles Repsol.

## Notas
Antonio Requeni

**Antonio Requeni**, nado en Buenos Aires o 8 de setembro de 1930, é un xornalista e escritor arxentino.

## Traxectoria 
Pasou os primeiros anos en Valencia e comezou os estudos de profesor na Escola Normal Mariano Acosta e a Universidade de la Plata. Foi elixido membro da Academia Arxentina de Letras en 1998. En 1958 foi bolseiro en París e é membro da Fundación Argentina para la Poesía, onde orienta e traballa nas Coleccións do selo de Lidia Vinciguerra.

Traballou no diario *La Prensa* desde 1958 ata 1994, xubilándose como secretario de redacción. Colaborou en xornais arxentinos e estranxeiros. Foi correspondente de Radioprogramas Hemisferio de La Voz de las Américas (Estados Unidos) e dirixiu a revista *Italpress.* Tamén fixo crítica bibliográfica en *La Nación.*

A poesía de Antonio Requeni xorde na década dos 50 do século XX, na Arxentina, no medio de movementos culturais que poxaban por afianzarse e marcar unha nova tendencia. Antonio  Requeni é un poeta de luz, poeta que escribe sobre sobre a beleza, sobre a verdade, sobre o simple da vida e o paso do tempo, nunha linguaxe diáfana, con aire de lenda ou crónica dun  susceso, reflexivo, con claridade conceptual e voz persoal.

Os temas que percorren a súa poesía son a celebración do amor e a natureza, a nostalxia da infancia, a melancólica deterioración dos anos, o misterio, a beleza e a morte. 

O Boletín Galego de Literatura publicou *Un poeta arxentino en Galicia: González Carbalho*, de Antonio Requeni, traducido por Blanca Ana-Roig.

## Obra 
### Poesía 
* *Luz de sueño* (1951)
* *Camino de canciones* (1953).
* *El alba en las manos* (1954). 
* *La soledad y el canto* (1956).
* *Umbral del horizonte* (1960).
* *Manifestación de bienes* (1965).
* *Inventario* (1974).
* *Antonio Requen*i (1977). Selección e prólogo de Ángel Mazzei. Ediciones Culturales Argentinas 
* *Línea de sombra* (1986).
* *Poemas 1951-1991* (1992).
* *Antología poética* (1996).
* *El vaso de agua* (1997). 
* *La palabra en el tiempo* (2017). Antoloxía poética, selección de Francisco José Cruz, col. Palimpsesto, Carmona-Sevilla.

### Prosa 
* *Los viajes y los días* (1960). Crónica de viaxe.
* *El pirata Malapata* (1974). Contos infantís.
* *Cronicón de las peñas de Buenos Aires* (1985).
* *Travesías* (1997). Diálogos con Olga Orozco e Gloria Alcorta

== Premios

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista en 2005
Manuel Villanueva

**Manuel Villanueva de Castro**, nado en Marín en 1957, é un xornalista galego.

## Traxectoria 
Colaborador en medios de xornalismo escrito e radiofónico (Radio Pontevedra, Radio 80 Pontevedra), na década de 1980 comezou a traballar na Radio Galega e despois na TVG, onde foi asistente do director de programas ata 1989, e finalmente director de programas e emisións ata 1990. De aí trasladouse a Madrid, onde levou a dirección de programación de Telecinco. Uns anos despois, en 1996, foi nomeado director de programación e de antena de Canal +, onde permanecería até 2000..

Tamén foi docente en distintos programas universitarios en Cuba, na Universidade Complutense de Madrid e na Universidade de Salamanca.

Como xornalista, realiza contribucións a distintos medios especializados en gastronomía, así como a *Diario de Pontevedra, La Voz de Galicia* ou *La Región*.

## Notas 
## Enlaces externos
El olvido que seremos (filme)

***El olvido que seremos*** é un filme colombiano de 2020 dirixido por Fernando Trueba. Foi escollido para a súa estrea no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2020. Foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Baséase na historia real de Héctor Abad Gómez, un profesor universitario colombiano que desafía a organización do país.

## Personaxes 
* Javier Cámara como Héctor Abad Gómez
* Daniela Abad
* Aida Morales
* Patricia Tamayo
* Juan Pablo Urrego

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Colombia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Escola de Arte de Saint Martin

A **Escola de Arte de Saint Martin** (en inglés ''Saint Martin's School of Art*) foi unha escola de arte de Londres (Reino Unido). Fundada en 1854, nun principio dependente da igrexa de St Martin-in-the-Fields.

En 1986 formou parte da Universidade das Artes de Londres. En 1989 fusionouse coa Escola Central de Arte e Deseño para formar o *Central Saint Martins College of Arte and Design*.

## Historia 
*Saint Martín's School of Art* foi fundada en 1854 por Henry Mackenzie, vigairo da igrexa de St Martin-in-the-Fields,  independizándose dela en 1859. A escola estaba situada no andar superior de *St Martín's Northern School* na rúa Shelton (entón chamada Castle), ao norte de Long Acre. Sir John Gilbert foi o primeiro director da escola, seguíndoo no posto en 1870 John Parker. 

Desde 1952 até 1979 Frank Martin foi a cabeza visíbel do departamento de escultura de Saint Martin. El foi o responsábel de contratar a xoves escultores como Anthony Caro, Robert Clatworthy, Elisabeth Frink e Eduardo Paolozzi para ensinar, e tamén contratou como profesores a tempo parcial a alumnos acabados de titularse na escola, como David Annesley, Michael Bolus, Phillip King, Tim Scott, Bill Tucker o Isaac Witkin. 

A influencia de Caro foi particularmente grande, e o grupo ao redor del chegou a ser coñecido como a *Nova Xeración de escultores británicos*. O departamento de escultura converteuse, en palabras de Tim Scott no "máis famoso no mundo da arte".

San Martín converteuse en parte da Universidade das Artes de Londres en 1986, e, en 1989, fusionouse coa Escola Central de Arte e Deseño para formar o *Central Saint Martins College of Arte and Design*.

A primeira actuación en público dos *Sex Pistols'' tivo lugar na escola o 6 de novembro de 1975.

## Alumnos distinguidos
Foron alumnos da escola, entre outros, os seguintes:
* Sade Adu
* Pierce Brosnan
* Peter Doig
* John Galliano
* Bill Gibb
* Gilbert e George
* Anthony Gormley
* Katharine Hamnett
* Richard Long
* Bruce Oldfield
* Claudia Roden
* Tim Scott

## Notas 
## Véxase tamén
Scales (filme)

***Scales*** é un filme saudita de 2019 dirixido por Shahad Ameen. Foi escollido como candidato de Arabia Saudita para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Basima Hajjar como Hayat
* Yaaqoub Al Farhan como Muthana
* Abdulaziz Shtian como Yaser
* Ibrahim Al-Hasawi como Saada

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Arabia Saudita propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Juan Rodríguez

O nome **Juan Rodríguez** pode referirse a:
* **Juan Rodríguez** (1727 Valeixe - 1785), agostiño misioneiro na China, escritor;
* **Juan Antonio Rodríguez Villamuela** (n. 1982), futbolista español;
* **Juan José Rodríguez de Llauder** (1934-2017), neuropsiquiatra galego;
* **Juan Manuel Rodríguez de Cea** (1854-1926), político, escritor e xornalista galego;
* **Juan Rodríguez Aretio** (1922-1973), futbolista e adestrador galego;
* **Juan Rodríguez Cabrero** (1880-1949), relixioso e escritor galego;
* **Juan Rodríguez del Padrón** (1390-1450), escritor galego;
* **Juan Rodríguez Lima** (n. 2002), futbolista galego;
* **Juan Rodríguez Quesada**. xornalista e escritor galego;
* **Juan Rodríguez Vázquez**, xastre e guerrilleiro antifranquista galego;
* **Juan Rodríguez Yuste** (n. 1939), economista e político galego.
Soghomoni yergery

***Soghomoni yergery*** (en ) é un filme armenio de 2019 dirixido por Arman Nshanian. O filme describe a vida e a música de Komitas Vardabet, quen foi un compositor, etnomusicólogo e sacerdote armenio que viviu durante os anos do xenocidio armenio. Foi escollido como candidato de Armenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Armenia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Antonino Castro Mosquera

**Antonino Luis Castro Mosquera**, nado en Ribadumia cara a 1896 e finado no mesmo concello o 8 de setembro de 1938, foi un xuíz de paz e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Barrantes. Cursou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pero non rematou a carreira. Foi un dos fundadores do Umia F. C. en novembro de 1923. Foi nomeado xuíz muncipal de Ribadumia en decembro de 1923. Fixo as oposicións a secretarios de concello en 1934. Foi xuíz de paz en Barrantes e secretario de Izquierda Republicana de Ribadumia.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 eludiu unha tentativa de detención no seu domicilio, logrou embarcar en Vilagarcía de Arousa e marchar a Buenos Aires. Desde alí pasou a Francia. Volveu ao Madrid republicano para ser intervido dun cancro e regresou a Francia. Xa moi enfermo, a través da Cruz Vermella Internacional, puido volver a súa casa de Barrantes en 1938, morrendo ao pouco tempo, o 8 de setembro. A súa muller Carmen Carbó foi depurada no seu posto de mestra.

## Vida persoal 
Casou con María del Carmen Carbó Velilla e foi pai de María Eva, Esther, Alberto e María de los Remedios Castro Carbó.

## Notas
Juan Rodríguez Lima

**Juan Rodríguez Lima**, nado en Vigo o 1 de marzo de 2002, é un futbolista galego. Xoga na demarcación de defensa central e lateral esquerdo e o seu equipo actual é o RSC Internacional, de Terceira División RFEF.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do Coruxo FC durante oito anos e en 2017 entrou na canteira do Deportivo da Coruña, en categoría cadete.

Na tempada 2019/20 debutou co Fabril en Terceira división nun partido contra o CD Pontellas. En total foi titular en 10 partidos co filial do Deportivo, que compaxinou co equipo xuvenil e coas súas primeiras convocatorias por parte de Fernando Vázquez para o equipo principal, co que non chegou a debutar. En outubro de 2020 firmou a súa renovación co equipo coruñés ata 2022, coa opción de ampliar o contrato por dúas tempadas máis. Disputou un total de 57 partidos co Fabril en dúas tempadas, case todos como titular.

En agosto de 2022 foi fichado polo Real Madrid para o seu segundo filial, o RSC Internacional, de Terceira RFEF.

### Selección española 
Juan Rodríguez foi internacional coa selección española en categorías sub-17 e sub-18.
## Polémicas 
En 2023 foi arrestado por difundir imaxes dun encontro sexual con outros dous futbolistas, unha rapaza menor de idade e outra moza.

## Equipos 
**PX**: Partidos xogados. **G**: Goles marcados. **TA**: Tarxetas amarelas. **TV**: Tarxetas vermellas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Ficha do xogador en transfermarkt.com
*Ficha do xogador en lapreferente.com
Los sonámbulos

***Los sonámbulos*** é un filme arxentino de 2019 dirixido por Paula Hernández. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
A tensión xorde no seo dunha familia durante as vacacións de verán.

## Personaxes 
* Érica Rivas como Luisa
* Ornella D'Elía como Ana
* Marilú Marini como Memé
* Luis Ziembrowski como Emilio
* Daniel Hendler como Sergio

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes da Arxentina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Was wir wollten

***Was wir wollten*** é un filme austríaco de 2020 dirixido por Ulrike Kofler. Baséase na historia curta *Der Lauf der Dinge* de Peter Stamm. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Lavinia Wilson como Alice
* Elyas M'Barek como Niklas
* Anna Unterberger como Christl
* Lukas Spisser como Romed
* Iva Höpperger como Denise
* Fedor Teyml como David
* Marta Manduca como Sabrina

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Austria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Pawo Choyning Dorji

**Pawo Choyning Dorji** (en །) nado en Darjeeling o 23 de xuño de 1983, é un cineasta e fotógrafo butanés. O seu primeiro filme *Lunana: A Yak in the Classroom* (2019) foi nomeado ó Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios. O seu segundo filme, *The Monk and the Gun* (2023) clasificouse na lista curta do Óscar ó mellor filme internacional na 96ª edición dos premios.

Dorji é a persoa máis nova en recibir o premio civil máis alto de Bután, o Druk Thuksey, o Fillo do Corazón do Dragón do Trono. Foille concedido polo rei Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. É membro da Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas.

## Traxectoria 
Pawo Choyning Dorji é o fillo dun diplomático, e naceu en Darjeeling, na India.

O seu primeiro filme *Lunana: A Yak in the Classroom*, rodado na escola máis remota do mundo na vila de Lunana estreouse no Festival de Cinema de Londres e gañou o Premio da Audiencia ó mellor filme e ó "mellor do festival" no Festival Internacional de Cinema de Palm Springs. Ademais, converteuse no segundo candidato de Bután ó , sendo escollido polo país para competir na 93ª edición dos premios.

## Obras 
* *Seeing Sacred: Lights & Shadows Along the Path*
* *Turquoise Heart: Bhutanese remembers a Bhutanese* (2017)
* *The Light of the Moon: The Legacy of Xuanzang of Tang* (2019)

## Vida persoal 
Dorji casou coa actriz e produtora taiwanesa Fan Yuin "Stephanie" Lai, filla de Stan Lai, en 2009. Teñen unha filla e un fillo. A familia pasa o seu tempo entre Taiwán, Bután e a India.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Persischstunden

***Persischstunden*** é un filme belaruso de 2020 dirixido por Vadim Perelman. Foi escollido como candidato de Belarús para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios. Porén, o filme foi descualificado pola Academia xa que a maioría dos profesionais implicados no proxecto non eran orixinarios de Belarús.

## Sinopse 
Un home xudeu nun campo de concentración alemán faise pasar por iraniano e despois é obrigado a ensinar persa, unha lingua que non fala, a un nazi.

## Personaxes 
* Nahuel Pérez Biscayart como Gilles
* Lars Eidinger como Klaus Koch
* Jonas Nay como Max
* David Schütter como Paul
* Alexander Beyer como comandante do campo
* Andreas Hofer como Adjutant von Dewitz
* Leonie Benesch como Elsa

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Belarús propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Nora Navas

**Nora Navas Garcia**, nada en Barcelona o 24 de abril de 1975, é unha actriz catalá de teatro, televisión e cinema. En 2010 recibiu a Cuncha de Prata no Festival de Cinema de Donostia e o Goya á mellor actriz polo seu papel no filme *Pa negre*, de Agustí Villaronga.

En outubro de 2016 foi elixida vicepresidenta segunda da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España, baixo as presidencias de Yvonne Blake e Mariano Barroso.

## Traxectoria 
Novas comezou a súa carreira como actriz participando en distintas series da televisión catalá TV3. Tamén é unha das caras máis populares no teatro catalá por formar parte de numerosas montaxes.

En 2010 protagonizou *Pa negre* de Agustí Villaronga, un drama ambientado na Cataluña rural durante a posguerra española. Polo seu traballo no filme gañou un premios Goya, un premio Gaudí e a Cuncha de Prata.

Tras rodar con Antonio Chavarrías e Imanol Uribe, en 2013 protagonizou *Tots volem el millor per a ella*, de Mar Coll.

As súas aparicións na televisión foron principalmente en telefilmes da televisión pública catalana entre os que se están *Germanes* (2012), *Carta a Eva* (2012), ''La llum d'Elna* (2017) e *La catedral del mar*, entre outras.

Porén, a maior parte da súa carreira profesional desenvolveuna no teatro participando en montaxes como *Les bruixes de Salem*, de Arthur Miller dirixida por Andrés Lima; *Bodas de sangre*, de Federico García Lorca dirixida por Oriol Broggi; *Els veïns de dalt*, escrita e dirixida por Cesc Gay; e *La casa de Bernarda Alba'', de Federico García Lorca dirixida por Lluís Pasqual, entre moitas outras.

## Filmografía 
### Cinema 
### Televisión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Representante de Nora Navas 
* Filmografía de Nora Navas
Iti, Tomari Dhaka

***Iti, Tomari Dhaka*** (en ) é un filme bangladeshí de 2018 dirixido por once directores diferentes. Foi galardoado co premio ó "mellor guión orixinal" na 11ª edición do Festival Internacional de Cinema de Jaipur (JIFF) celebrado na India. É un dos primeiros filmes orixinarios de Bangladesh distribuídos por Netflix. Trátase dunha colección antolóxica de curtametraxes centradas na cidade capital de Bangladesh, Dacca, e a xente que vive nela. Foi escollido como candidato de Bangladeshi para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bangladesh propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Álex Barba

**Alejandro Barba Fernández**, coñecido como **Álex Barba**, nado na Coruña o 11 de agosto de 2001, é un futbolista galego que xoga como centrocampista no Gernika, da Segunda Federación.

## Traxectoria 
Criouse futbolisticamente na canteira do Victoria CF coruñés e no verán de 2018 foi fichado polo Deportivo da Coruña para o seu equipo xuvenil. Na súa primeira tempada foi cedido ao equipo xuvenil do Ural CF, onde foi un dos piares do equipo que rematou cuarto na División de honra Xuvenil. Disputou tamén un par de partidos co primeiro equipo, o Español SDC, en Segunda Autonómica e ao remate da tempada foi cedido á UD Paiosaco para reforzar o equipo nos derradeiros partidos da liga de Terceira División e evitar o descenso.

Na tempada 2019/20 foi titular indiscutible cos xuvenís do Deportivo e dende a 2020/21 xoga no Fabril. O 6 de xaneiro de 2021 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña no partido de segunda rolda da Copa do Rei fronte ao Alavés en Riazor. Catro días despois debutou co Deportivo en liga, no partido contra o Zamora no Ruta de la Plata. Foron os seus únicos encontros co primeiro equipo, pasando os tres seguintes anos no Fabril, co que acumulou un total de 108 partidos.

No verán de 2024 despediuse do Deportivo despois de seis anos e asinou como novo xogador do Gernika, tamén da Segunda Federación.

## Palmarés 
;Fabril
* **Terceira División RFEF (1):** 2022/23.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Álex Barba en LaPreferente.com .
Trofeo Xacobeo

Coñécense co nome de **Trofeo Xacobeo** varios torneos amigables disputados en Galicia en diferentes deportes.

## Baloncesto 
* **Trofeo Xacobeo 93 de baloncesto**, torneo do que se disputaron dúas edicións en Santiago de Compostela nos anos 1992 e 1993.
* **Trofeo Xacobeo 2021 de baloncesto**, torneo disputado en Santiago de Compostela en 2020.
## Fútbol
* **Trofeo Xacobeo 93**, torneo disputado en Vigo en 1992.
* **Trofeo Xacobeo 99**, torneo do que se disputou unha soa edición en Santiago de Compostela en 1999.
Trofeo Xacobeo 93

O **Trofeo Xacobeo 93** foi un torneo amigable de fútbol disputado en Vigo en 1992.

## Historia 
En maio de 1992 a directiva do Celta de Vigo propúxolle a Manuel Fraga, naquel entón presidente da Xunta de Galicia, a celebración dun torneo amigable contra o Deportivo da Coruña, como parte dos actos de promoción do Ano Santo Xacobeo do ano seguinte. Finalmente incluíuse tamén ao Lugo e o Compostela nun torneo que se disputou en agosto en Balaídos co nome de Xacobeo 93, cun patrocinio de 50 millóns de pesetas da Xunta. O Deportivo e o Celta disputaron na final unha nova edición do seu particular derbi, despois de derrotaren a Compostela e Lugo respectivamente. O saque de honra foi realizado por Pelegrín e o club coruñés proclamouse campión cun solitario gol de Arturo.

A pesar de que se planeaba unha segunda edición en 1993 que serviría como inauguración do Estadio Multiúsos de San Lázaro, a Xunta non outorgou finalmente o patrocinio do Xacobeo, o que ocasionou duras críticas de José María Caneda a Vázquez Portomeñe. No seu lugar celebrouse o Trofeo Compostela 93.

## Participantes 
## Partidos 
### Primeira semifinal 
### Segunda semifinal 
### Partido polo 3º posto 
### Final 
| width="50%" valign="top" |

|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Trofeo Xacobeo 99
Chaco (filme)

***Chaco*** é un filme boliviano de 2020 dirixido por Diego Mondaca. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Os soldados bolivianos, liderados por un capitán alemán, están en guerra con Paraguai.

## Personaxes 
* Fabián Arenillas como capitán alemán
* Omar Calisaya como soldado Ticona
* Fausto Castellón como soldado Jacinto
* Raimundo Ramos como cabo Liboro

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Quo Vadis, Aida?

***Quo Vadis, Aida?*** é un filme de 2020 coproducido internacionalmente que foi escrito e dirixido por Jasmila Žbanić. É unha coprodución entre Bosnia e Hercegovina, Austria, Romanía, os Países Baixos, Alemaña, Polonia, Francia, Turquía e Noruega. Estreouse na competición principal da 77ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.

## Sinopse 
11 de xullo de 1995. A tradutora das Nacións Unidas tenta salvar a súa familia despois de que o exército da República Srpska toma o control da cidade de Srebrenica e comeza unha limpeza étnica contra a poboación bosníaca.

## Personaxes 
* Jasna Đuričić como Aida Selmanagić
* Izudin Bajrović como Nihad
* Boris Isaković como Xeneral Ratko Mladić
* Johan Heldenbergh como Coronel Thom Karremans
* Raymond Thiry como Comandante Rob Franken
* Boris Ler como Hamdija
* Dino Bajrović como Sejo
* Emir Hadžihafizbegović como Joka
* Edita Malovčić como Vesna

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bosnia e Hercegovina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Balboa (moeda)

O **balboa** é unha das dúas moedas de curso legal na República de Panamá, desde a súa introdución en 1904, xunto co dólar estadounidense, ao que desde entón ten vinculado o seu valor.

Divídese en 100 centésimos. O seu código ISO 4217 é PAB e o seu símbolo monetario B/.

## Historia 
O balboa creouse en 1904, un ano despois de que Panamá se independizase de Colombia. A Convención Nacional de Panamá emitiu a Lei 84, do 28 de xuño, en cuxo primeiro artigo se establecía o balboa como moeda nacional, cuñada en prata de 900 milésimas e cun peso de 1,672 gramos. Na mesma disposición fixábase o valor do balboa no do dólar estadounidense e determinábase que este tería tamén curso legal no país. 

### Moedas 
En 1904, cando se creou o balboa, recolléronse todas as moedas que naquel momento estaban en circulación no país, do sistema do peso colombiano, e fundíronse para cuñar as moedas da nova república. A primeira serie compúñase dos valores de 2½, 5, 10, 25 e 50 centésimos, e non foi ata 1931 cando se cuñou a primeira moeda co valor facial dun balboa, con características similares ás do dólar estadounidense. A primeira moeda co valor dun centésimo cuñouse en 1935.

Os valores en circulación son os de 1, 5, 10, 25 e 50 centésimos, así como 1 balboa.

Todas as moedas panameñas posteriores a 1908 están cuñadas na planta da *Royal Canadian Mint* en Ottawa, Canadá. 

Porén, aos sete días da súa posta en circulación, o Goberno de Arias foi derrocado e substituído polo de Ricardo Adolfo de la Guardia, apoiado polos EEUU. O novo Goberno pechou inmediatamente o banco e os billetes comezaron a ser retirados da circulación e, finalmente, incineráronse nos talleres do Colexio Artes e Oficios entre o 13 de xuño e o 6 de xullo de 1942. Os billetes, con valores de 1, 5, 10 e 20 balboas, foran impresos pola compañía *Hamilton Bank Note Company*, de Nova York.  

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Krause, C. L.; Mishler, C. (1991). *Standard Catalog of World Coins: 1801-1991. (18ª ed.)*. Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1
* Pick, A. (1994). *Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. (7th ed.)*. Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9
Filles de joie

***Filles de joie*** é un filme belga de 2020 dirixido por Frédéric Fonteyne e Anne Paulicevich. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Sara Forestier como Axelle
* Noémie Lvovsky como Dominique
* Annabelle Lengronne como Conso
* Nicolas Cazalé como Yann
* Jonas Bloquet como Jean-Fi
* Sergi López como Boris

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Bélxica propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Califato omeia

O **califato omeia** foi o segundo dos catro grandes califatos establecidos trala morte de Mahoma. O califato foi gobernado pola dinastía Omeia (en , *al-ʾUmawīyūn*, ou بَنُو أُمَيَّة, *Banū ʾUmayyah*, "fillos de Umayyah"). O terceiro califa do califato Rashidun, Uthman ibn Affan (r. 644–656), foi tamén membro do clan omeia. A familia estableceu un goberno dinástico e hereditario con Muawiya ibn Abi Sufyan, gobernador de al-Sham (Gran Siria), que se converteu no sexto califa ao final da primeira guerra civil musulmá en 661. Trala morte de Mu'awiyah en 680, os conflitos pola sucesión acabaron na segunda guerra civil e o poder finalmente caeu nas mans de Marwan I doutra rama do clan. A rexión de Siria permaneceu baixo o poder dos omeias, con Damasco como a súa capital.

Os Omeias continuaron as conquistas musulmás, incorporando Transoxiana, Sindh, o Magreb e a Península Ibérica (Al-Andalus) ao mundo musulmán. Na súa máxima extensión, o califato omeia cubría 11&nbsp;100&nbsp;000&nbsp;km2, converténdoo nun dos máis grandes imperios do mundo por superficie. A dinastía finalmente foi derrocada por unha rebelión liderada polos abbásidas en 750. Os superviventes da dinastía establecéronse en Córdoba que, en forma de emirato e despois califato, se converteu nun centro mundial da ciencia, da medicina, da filosofía e dos inventos, guiando o período da Idade de Ouro do islam.

O califato omeia gobernou sobre unha poboación multiétnica e multicultural. Os cristiáns, que constituían a poboación maioritaria do califato, e os xudeus podían practicar as súas propias relixións, aínda que tiña que pagar un imposto (jizya) do que estaban exentos os musulmáns. Porén, existía tamén o imposto zakat só para os musulmáns, que  estaba destinado explicitamente a programas para o benestar. Os cristiáns tiñan postos relevantes, algúns deles pertencentes a familias que serviran nos gobernos bizantinos. O emprego de cristiáns era parte dunha política máis ampla de acordo relixioso que era precisa pola gran presenza de poboacións cristiás nas provincias conquistadas, como en Siria. Esta política tamén estimulou a popularidade de Muawiya e consolidou Siria como a base do seu poder.

A era omeia adoita ser considerada o período de formación da arte islámica.

## Califas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
* 
*
*
*
*
*
Paulino Carballo del Río

**Paulino Carballo del Río**, nado en Carballido (Cea, Vilagarcía de Arousa) o 17 de maio de 1903 e finado en Paradela (Meis) o 17 de xuño de 1937, foi un canteiro e político galego.

## Traxectoria 
Veciño de Cea. Emigrado na República Arxentina, ao retornar foi canteiro en Cea. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 actuou co seu medio irmán José Gerardo del Río Villanueva como enlace cos fuxidos no monte Xiabre. O 14 de xuño de 1937 subiu ao monte con Gerardo para entregarlle un paquete e unha nota a José Torrado Herbón que lles fixera chegar a súa nai Rosario Herbón Galán, por medio da sobriña de Paulino, Carmen Carballo. Foron detidos por unha patrulla das milicias mandadas polo capitán Bernal que facían unha batida no monte Xiabre, con máis dun cento de efectivos entre militares, falanxistas e corpos de seguridade. Foron encarcerados no cuartel da Garda Civil de Vilagarcía de Arousa e torturados. Co pretexto do seu traslado a Pontevedra, foi asasinado co seu medio irmán Gerardo del Río polo sarxento da Garda Civil do posto de Vilagarcía, Desiderio Camacho, nas Raposeiras, preto de Vilanoviña na parroquia de Paradela o 17 de xuño de 1937. O párroco de Paradela non consentiu que fosen soterrados en sagrado e quedaron sepultados en paralelo ao muro de peche do adro. Na primeira década do século XXI os seus restos foron trasladados ao cemiterio de Cea.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Mortes en Paradela.
Caribdis

Na mitoloxía grega, **Caribdis** foi un horrible monstro mariño, fillo de Poseidón e Xea, que tragaba enormes cantidades de auga tres veces ó día e devolvíaas outras tres veces, provocando así a forma dun remuíño que devoraba a todo aquel que se poñía ó seu alcance.

Xunto a Escila, outro monstro mariño semellante, limitaba un estreito paso marítimo. Ámbolos lados do estreito estaban á distancia dun tiro de arco, tan próximos entre si que se os mariñeiros que intentaban cruzar o estreito evitando a Caribdis pasaban demasiado cerca de Escila, e viceversa. De aí que a expresión "*entre Escila e Caribdis*" ten o significado de estar entre dous perigos de tal xeito que tratar de evitar un leva a caer no outro .

Os argonautas de Xasón conseguiron evitar os dous perigos grazas a que Tetis, unha das 50 nereidas e nai de Aquiles, guiounos na travesía. Ulises, pola contra, seguiu os consellos de Circe e preferiu arriscarse con Escila, aínda que a costa de perder parte da súa tripulación, antes que perder o barco completo con Caribdis. Non obstante, Ulises volveu ser vítima de Caribdis despois de que Zeus esnaquizase o seu barco cun raio. Nesta segunda ocasión, Ulises aferrouse ó mastro e, cando Caribdis o tragou puido agarrarse a un arbusto que medraba na rocha. Agardou a que Caribdis vomitase a auga e as madeiras e volveu a collerse ó mastro e así puido chegar, flotando na auga, ata a illa de Oxixia, onde foi recollido por Calipso.

## Xeografía
miniatura|200px|esquerda|Estreito de Mesina
Caribdis sitúase, tradicionalmente, no estreito de Mesina, entre Sicilia e Calabria (Italia). Asóciase co remuíño que forman as correntes de auga que conflúen nesta zona, aínda que realmente non é perigoso. Outra posible localización, quizais máis verosímil, sitúano nas proximidades do cabo Skilla, no noroeste de Grecia. Porén, outros investigadores cren que se trata dun lugar puramente fabuloso imposible de identificar con ningún escenario real.

Heracles pasou por alí á volta do seu décimo Traballo, co gando roubado ó xigante Xerión, e Caribdis, que orixinalmente era unha ninfa mariña, rouboulle varias vacas e devorounas, polo que Zeus a castigou transformándoa nun monstro. Outra lenda di que o castigo foi causado porque Caribdis asolagou a terra para ampliar o reino submarino do seu pai Poseidón. Xa neste estado, tragaba grandes cantidades de auga tres veces ó día, incluíndo os barcos que navegaban por este lugar, e logo devolvía a auga.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* GRIMAL, Pierre: *Diccionario de mitología griega y romana*. Ed. Paidós, 1981, s.v. *Caribdis*.
*   [[XII, 101-127]
*  

### Ligazóns externas 
* "Entre Escila y Caribdis" (4.03.2019)
Lady and the Tramp (filme 2019)

***Lady and the Tramp*** é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Charlie Bean e escrito por Andrew Bujalski e Kari Granlund, e producido por Walt Disney Pictures. O filme é unha adaptación de acción en vivo do filme de animación de 1955 de Walt Disney, que á súa vez se basea na historia da revista *Cosmopolitan* "Happy Dan, the Cynical Dog" creada por Ward Greene. O filme conta coas voces de Tessa Thompson, Justin Theroux, Janelle Monáe e Sam Elliott, e coas interpretacións humanas de Thomas Mann, Kiersey Clemons, Yvette Nicole Brown, F. Murray Abraham, Adrian Martinez e Ken Jeong. Está dedicado ó artista Chris Reccardi, que morreu o 2 de maio de 2019.

*Lady and the Tramp* estreouse o 12 de novembro de 2019 en Disney+, sendo o primeiro remake de Disney que non se estreou nas salas de cinema. O filme recibiu valoracións dispares da crítica, que eloxiou as interpretacións e voces, mais criticou os seus efectos visuais, guión e ritmo.

## Personaxes 
* Kiersey Clemons como Darling
* Thomas Mann como Jim Dear
* Yvette Nicole Brown como a tía Sarah
* Adrian Martinez como Elliot
* Arturo Castro como Marco

### Voces 
* Tessa Thompson como Lady
* Justin Theroux como Tramp
* Ashley Jensen como Jackie
* Benedict Wong como Bull
* Sam Elliott como Trusty
* Janelle Monáe como Peg

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Loxosceles reclusa

***Loxosceles reclusa*** é unha especie de araña que pertence ao xénero *Loxosceles* da familia Sicariidae. É unha araña cun potente veleno necrótico e é unha das dúas arañas (xunto coa viúva negra) de importancia médica en América do Norte.

## Distribución e hábitat 
A distribución xeográfica de *Loxosceles reclusa* é ampla nos Estados Unidos, compartindo a súa distribución co norte de México. Habita entre pedras, cúmulos de madeiras ou leña.

## Notas