Douglas A2D Skyshark

O **Douglas A2D Skyshark** foi un avión de ataque estadounidense propulsado por turbohélice construído pola Douglas Aircraft Company para a Armada dos Estados Unidos. O programa atrasouse substancialmente por problemas de fiabilidade do motor, e foi cancelado porque os avións de ataque a reacción máis prometedores entraran en desenvolvemento e os pequenos portaavións de escolta que estaba destinado a utilizar o A2D estaban sendo retirados.

## Deseño e desenvolvemento 
O 25 de xuño de 1945, o Bureau of Aeronautics (BuAer) solicitou a Douglas Aircraft unha aeronave impulsada por turbohélice. No seguinte ano e medio presentáronse tres propostas: o D-557A, que usaría dous General Electric TG-100 (T31) en góndolas nas ás; o D-557B, o mesmo motor con hélices contra-rotativas; e o D-557C, que usaría o Westinghouse 25D. Estes foron cancelados debido a dificultades de desenvolvemento do motor, pero BuAer continuou buscando unha resposta ao alto consumo de combustible dos avións a reacción.

O 11 de xuño de 1947 Douglas recibiu a carta de intencións da Armada para un turbohélice baseado en portaavións. A necesidade de operar desde portaavións de escolta da clase *Casablanca* ditou o uso dun turbohélice en lugar dun reactor.

Aínda que se asemellaba ao AD Skyraider, o A2D era diferente en varias cousas non visibles. O motor Allison XT40-A2 de 5 100 cabalos de eixe equivalentes tiña máis do dobre da potencia do R-3350 do Skyraider. A instalación XT40 no Skyshark utilizaba hélices contra-rotativas para aproveitar toda a potencia dispoñible. O grosor da raíz das ás diminuíu do 17% ao 12%, mentres que tanto a altura da cola como a súa área creceron.

Os problemas de desenvolvemento do motor atrasaron o primeiro voo ata o 26 de maio de 1950, realizado na base da forza aérea de Edwards polo piloto de probas George Jansen. A investigación descubriu que a sección de potencia de estribor do motor turbohélice Allison XT40A acoplado fallara e non se desacoplara. Isto significaba que o motor supervivente alimentaba o compresor do motor avariado, consumindo gran parte da súa potencia dispoñible. Ademais, as hélices fallaron ao poñerse en bandeira. Ao desaparecer a sustentación das ás, produciuse unha taxa de descenso fatal.

Engadiuse instrumentación adicional e un desacoplador automático ao segundo prototipo, pero cando xa estaba listo para voar o 3 de abril de 1952 xa pasaran 16 meses, e con todos os deseños de reactores que estaban sendo desenvolvidos o programa A2D estaba practicamente morto. O tempo total de voo na célula perdida foi de apenas 20 horas. O A4D estaba listo para voar no verán de 1954, e os portaavións de escolta estaban a ser retirados, polo que o tempo esgotou para o problemático programa A2D.

Construíronse doce Skyshark, dous prototipos e dez avións de preprodución. A maioría foron despezados ou destruídos en accidentes, e só un sobreviviu.

## Notas 
## Bibliografía 
* Francillon, René J. *McDonnell Douglas Aircraft Since 1920: Volume I*. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1988. .
* Heinemann, Edward, H. e Rausa, Rosario. *Combat Aircraft Designer*. London: Jane's Publishing, 1980. .
* Markgraf, Gerry. *Douglas Skyshark, A2D Turbo-Prop Attack* (Naval Fighters No. 43). Simi Valley, CA: Ginter Books, 1997. .
* McCullough, Anson. "Skyshark", *Wings* 25(5), October 1995, pages 18–20