open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Barril TIM

[miniatura|dereita|300px|Visión superior do barril TIM dunha [triosa-fosfato isomerase (PDB código 8TIM), con coloración degradada desde o azul (no extremo N-terminal) ao vermello (no C-terminal).]]

En bioloxía molecular o **barril TIM** é un pregamento de proteínas conservado que consta de oito hélices α e oito follas β paralelas que alternan ao longo do esqueleto da cadea polipeptídica. A estrutura denomínase TIM pola triosa-fosfato isomerase, un encima metabólico conservado. Os barrís TIM son un dos pregamentos proteicos máis comúns. Unha das características máis intrigantes que presentan os membros desta clase de proteínas é que aínda que todos mostran o mesmo pregamento terciario, hai moi pouca semellanza de secuencia entre eles. Polo menos hai 15 familias de encimas que utilizan este armazón para xerar a xeometría apropiada para o seu centro activo, sempre no extremo C-terminal das oito cadeas beta paralelas do bariil.

## Estrutura e composición 
Os barrís TIM considéranse pregamentos proteicos α/β porque inclúen un patrón alternante de hélices α e follas β nun dominio simple. No barril TIM as hélices e follas (xeralmente 8 de cada unha) forman un solenoide que se curva arredor para cerrarse sobre si mesmo e orixinar unha forma de donut, coñecida topoloxicamente como toroide. As follas β paralelas forman a parede interna do donut (por tanto, un barril β), mentres que as hélices α forman a parede externa do donut. Cada cadea β conecta coa seguinte cadea adxacente no barril por medio dun longo bucle cara á dereita que inclúe unha das hélices. Entón, o barril TIM pode ser considerado tamén como constituído por 8 estruturas supersecundarias β-α-β cara á dereita que se solapan.

miniatura|dereita|300px|Vista lateral do mesmo barril TIM (PDB código 8TIM).

Aínda que o diagrama de fita mostra un burato na parte central da proteína, en realidade, as cadeas laterais dos aminoácidos non se mostran nesta representación. Estas cadeas están apertadamente empaquetadas nesa parte central, que non está oca, e a maioría son cadeas laterais de aminoácidos voluminosos hidrofóbicos, aínda que hai tamén unhas poucas glicinas que se necesitan para deixar espazo para que encaixe o centro moi apertado das 8 repeticións. As interaccións de empaquetado entre as cadeas e as hélices están tamén dominadas pola hidrofobicidade e os residuos alifáticos ramificados valina, leucina, e isoleucina comprenden aproximadamente o 40% dos residuos totais das cadeas β. Os bucles de unión poden ás veces ser tan longos que poden conter outros dominios proteicos. Recentemente, demostrouse que os bucles catalíticos poden intercambiarse entre diferentes encimas con barril TIM como unidades semiautónomas de grupos funcionais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Triosa-fosfato isomerase
* Pregamento das proteínas
* Barril beta

### Ligazóns externas 
* SCOP lista de proteínas con barril TIM
* http://www.mrc-lmb.cam.ac.uk/genomes/madanm/articles/timanal.htm
Acento agudo

O **acento agudo** é un signo diacrítico consistente nunha pequena raia que baixa de dereita a esquerda colocada sobre unha vogal ou unha consoante. O acento agudo é o único acento gráfico utilizado habitualmente na lingua galega.

## Uso en galego 
* Indicar a sílaba tónica dunha palabra: *médico*, *revólver*, *canón*.
* Distinguir palabras homógrafas, con diferente timbre da vogal tónica ou unha tónica e outra átona: *óso*, *dá*.
* Nalgúns casos especiais, para distinguir o sentido dunha frase cando hai ambigüidade: *Dime que queres* / *Dime qué queres*.
* Aparece nalgunhas palabras estranxeiras non adaptadas en galego: *déjà vu*

## Usos noutras linguas 
Ademais dos usos habituais na lingua galega, outros idiomas empregan o acento agudo para sinalar outras situacións:

* En catalán, francés e italiano indica que as vogais que o levan son pechadas: é pronúnciase [e] e ó pronúnciase [o]. Pola contra, en portugués indican que as vogais son abertas.
* En polaco, úsase na vogal o (ó) para indicar que se pronuncia máis pechada, máis posterior e máis arredondada: [u] en vez de [ɔ].
* En checo, eslovaco, húngaro e irlandés indican as vogais longas.
* En certas linguas eslavas sitúase sobre algunhas consoantes para indicar palatalización.
* Indica o ton en vietnamita, na transcrición Pinyin do mandarín e nalgunhas linguas africanas.
* En danés e neerlandés emprégase para indicar énfase.
* En feroés, islandés ou húngaro as vogais con acento agudo teñen diferente pronuncia.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acento gráfico

### Bibliografía 
*
Acento grave

O **acento grave** (`) é un signo diacrítico consistente nunha pequena raia que baixa de esquerda a dereita colocada sobre unha vogal ou unha consoante. O acento grave non se utiliza na norma oficial do galego.

## Uso en galego
* En textos galegos tan só aparece nalgunhas palabras estranxeiras non adaptadas en galego (*déjà vu*) ou en nomes propios doutras linguas (Mercè Rododera).

## Usos noutras linguas
* Emprégase para indicar a apertura dunha vogal, como en catalán ou francés.
* Sinala as vogais longas en galés e en gaélico.
* Indica a sílaba tónica en italiano.
* Indica o ton en vietnamita e na transcrición Pinyin do chinés mandarín.
* En catalán, francés e italiano emprégase para distinguir certas palabras homónimas.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Acento gráfico
* Acento agudo
Festival da Chaira

O **Festival da Chaira** é un festival de música que ten lugar na praia fluvial da Riboira, en Baltar (A Pastoriza). Está organizado pola Asociación A Chaínza, e celébrase o mes de xullo desde o ano 2006.

## Características
Mestura diversos estilos musicais, como o folk, rock, hip-hop ou a música tradicional chegando a crear unha gran diversidade de xéneros e artistas en moitos idiomas. Nas distintas edicións participaron grupos como Saldos Arias, Os Tres Trebóns, Pandeireteiras de Meira (2006), Chotokoeu (2010), Habelas Hailas (2011), Milesios, Skandalo GZ, Som do Galpom ou Zënzar (2013).

Amais, celébranse outras actividades como xogos tradicionais, cun campionato de billarda onde o primeiro clasificado leva unha figura dun xabarín, símbolo do festival.

Celébrase na praia fluvial da Riboira, no río Miño, que conta con merendeiros e cunha ampla carballeira con zona de acampada. A Ruta de Augas de Fonmiñá transcorre polos 12 primeiros quilómetros do río Miño dende a lagoa de Fonmiñá ata esta área recreativa.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Blog do festival
Acento circunflexo

O **acento circunflexo** é un signo diacrítico consistente nun pequeno ángulo co vértice arriba colocado sobre unha vogal ou unha consoante. O seu nome procede do latín *circumflexus* (*dobrado en torno de*), tradución do grego *perispomene* (περισπωμένη).

O acento circunflexo non se utiliza na norma oficial do galego, mais si na norma reintegracionista.

## Uso en galego
* En textos galegos actuais tan só aparece nalgunhas palabras estranxeiras non adaptadas en galego (*crêpe*) ou en nomes propios doutras linguas (L’Hôpital). En galego reintegracionista, úsase do mesmo xeito ca no portugués (vogais *ê* e mais *ô* pechadas, e algún *a* antes de nasais, ex. *âncora*).

## Usos noutras linguas
* En francés adoita representar a perda dun *s*.
* En chewa, ŵ denota a bilabial fricativa sonora, de aí o nome do país Malaŵi.
* Sinala vogais longas en galés e friulano.
* En romanés, eslovaco e vietnamita modifica a pronuncia dalgunhas vocais.
* En portugués indica vogais pechadas.
* En esperanto úsanse *ĉ*, *ĝ*, *ĥ*, *ĵ* e *ŝ*, consideradas letras diferentes de *c*, *g*, *h*, *j* e *s* e que representan fonemas diferentes.

## Uso en Matemáticas
* En Matemáticas emprégase o circunflexo para indicar unha variable modificada.
* En notación de conxuntos pode indicar un elemento que foi suprimido do conxunto, como en \{x_0, \dotsc, \hat x_i, \dotsc, x_n\}, conxunto que contén todos os elementos x_0, \dotsc, x_n agás x_i.
* En ocasións indica un vector unitario.
* En Estatística representa un estimador dun parámetro.
* Colócase tamén un circunflexo sobre o nome dun ángulo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Acento gráfico
Nicanor Rey Díaz

**Nicanor Rey Díaz**, nado en Ferrol e finado en Madrid o 7 de febreiro de 1899, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Instalado en Pontevedra dende moi novo, foi redactor de *El Buscapié*, *El Progreso* e colaborou en *La Ilustración Gallega y Asturiana*, *La Ilustración Cantábrica* e *La Paz*. En 1881 gañou un posto de redactor de *El Imparcial* nun concurso poético celebrado en Pontevedra, no que ofreceu ese premio o fundador do xornal Eduardo Gasset Artime. Foi premiado en varios certames poéticos.

## Obras 
* *Una epístola y un poema*, 1880.
* *Hierro y fuego*, 1890.

## Notas
Los Tamara (álbum)

***Los Tamara*** é o cuarto álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1976.

Para este álbum, Pucho Boedo abandona o grupo (e non volvería até 1982) debido a problemas renais, sendo substituído por Paco Montero como voz solista.

## Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net
Miña Galicia verde

***Miña Galicia verde*** é o terceiro álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1974.

Trátase dun disco no que se musican poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez e Celso Emilio Ferreiro.

## Lista de cancións
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net
Revista de Galicia (1850)

***Revista de Galicia***, foi un periódico quincenal publicado en Santiago de Compostela en 1850.

## Historia e características 
Apareceu o 1 de xuño de 1850. Dirixido por Manuel Vázquez de Parga. En defensa dos intereses materiais, morais e intelectuais de Galicia. Foron os seus redactores José María Gil, economía política e agricultura; José Pardo Bazán, xurisprudencia e lexislación; Germán Castro Arias, xeografía; Tomás Martínez Servida, química aplicada; Antonio de la Iglesia, instrución pública; e Manuel Vázquez de Parga, traballos históricos e literarios.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
Tronco de Nadal

:*Este artigo trata sobre unha torta, para a tradición pagá de Nadal galega véxase o artigo **Tizón de Nadal**.*

[miniatura|Un tradicional Tronco de Nadal., feito con bolo de Génoise, crema de manteiga de cacao, gornecido con azucre refinado, [framboesas e anacos de piñas.]]

O **tronco de Nadal** (en francés *Bûche de Noël*) é unha sobremesa típica, servida na Noiteboa ou final do ano en Francia, Bélxica, Canadá, Líbano, Vietnam e moitos outros países francófonos. Como o propio nome indica, o bolo é comunmente preparado, presentado e gornecido para que aparente un tronco listo para ser queimado, como se usaba o tizón de Nadal nos antigos festivais galegos e europeos de lumes do solsticio de inverno.

O toro tradicional fabrícase con bolo xenovés (tipo bica) ou outro biscoito; xeralmente cocido nun asadeiro ou bandexa grande e rasa (de brioche), conxelada, enrolada na forma dun cilindro e conxelada novamente polo lado de fóra. A combinación máis común é bolo esponxoso amarelo, conxelado e recheo con chocolate e crema de manteiga; con todo, existen moitas variacións da receita orixinal, podendo incluír masas de bolo de chocolate, ganache e expreso ou sabores diversos, glacés e recheos. Os toros sérvense frecuentemente co anaco final tallado e fixado na parte superior do bolo ou de lado para se asemellar a un tronco serrado, e a textura da casca de árbore faise con crema de manteiga para resaltar o realismo. Isto obtense invariabelmente arrastrando un garfo en cobertura de glacé. Estes bolos decóranse con frecuencia con azucre refinado para semellar a neve; pólas de árbores, sementes, e cogomelos feitos con merengue.

Pode ser considerado unha variante da torta coñecida coma brazo de xitano.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Tizón de Nadal
Revista de Primera Enseñanza

***Revista de Primera Enseñanza*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1865 e 1870.

## Historia e características 
Apareceu o 1 de outubro de 1865. Dirixida por Joaquín Buceta Solla e José Benito Juncal Romay, que tamén eran os seus redactores xunto con Claudio Cuveiro. Saía os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes e constaba de catro seccións fixas: Parte oficial, Parte no oficial, Variedades e Anuncios. Imprimíase na Imprenta del Siglo. Cesou a súa publicación en xullo de 1870. Dende o 8 de xullo pasou a denominarse *La Reforma*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
La Distracción

***La Distracción*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1847.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de Ciencias y Literatura*, apareceu o 15 de maio de 1847. Saía os días 1 e 15 de cada mes. De carácter científico e literario, constaba das seccións: Ciencias naturales, Literatura, Noticias, Precios de mercado e Anuncios. Foron os seus redactores Miguel Rúa, José Ramón Franco e Antolín Esperón e os colaboradores Leopoldo Martínez Padín, José Domínguez Izquierdo, José Puente Brañas, José María Posada, José Benito Amado Boullosa e Juan Cuveiro Piñol. Os sete primeiros números imprimíronse nos obradoiros de Hijos de Vila, no número oito pasou aos de Francisco A. Ruíz. Cesou a súa publicación en novembro de 1847.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
El Libre Pontevedrés

***El Libre Pontevedrés*** foi un semanario editado en Pontevedra en 1854.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico político y de intereses locales*, apareceu o 13 de agosto de 1854. O director e editor responsable era Juan Cuveiro Piñol. Editábase na imprenta de Antúnez e Pazos. A súa aparición foi posible pola nova situación política creada tralo levantamento de O'Donnell. Participou na polémica en torno ao mantemento ou supresión do lazareto da illa de San Simón, defendendo a desaparición do establecemento.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
La Revista (1849)

***La Revista*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1849.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de Arte y Literatura*, apareceu o 10 de agosto de 1849. Publicábase tres veces ao mes. Fundado por Constantino Armesto Cobián, o director era Isidoro Fernández Monge. Como redactores figuraban Constantino Armesto (que asinaba como El lindo D. Diego), Isidoro Fernández Monge (El diablo con antiparras), Pedro Armesto (El cantor de las verdades), Luís de la Riega e A. Ruiz. Contiña artigos de fondo, poesías, epigramas e anuncios. Apareceron doce números.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
La Revista

**La Revista** foi o título de varias publicacións:

### En Galicia
****La Revista***, periódico editado en Pontevedra en 1849.
****La Revista***, periódico editado en Pontevedra entre 1867 e 1868.

## Véxase tamén
**La Revista Popular*
La Revista (1867)

***La Revista*** foi un semanario editado en Pontevedra en 1867 e 1868.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de intereses generales*, apareceu en marzo de 1867. O seu director e fundador foi Augusto Escarpizo Lorenzana. Periódico semanal, publicaba artigos de literatura e ciencias. Entre os seus colaboradores figuraban Gerardo Rodríguez del Corral, Celso García de la Riega e Juan Cuveiro. En setembro de 1868 fundiuse con *La Voz del Pueblo*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía
Glomérulo

**Glomérulo** pódese referir a:

* O **Glomérulo renal**, a unidade anatómica funcional do ril;
*O **glomérulo**, en botánica é un tipo de inflorescencia cimosa sumamente contraída existente nalgunhas plantas.
Aeroporto de Andorra-La Seu d'Urgell

O '''Aeroporto de Andorra-La Seu d'Urgell'''  é un aeroporto público xestionado pola empresa Aeroports de Catalunya. Ofrece voos comerciais regulares e acolle voos de aviación xeral e de emerxencia.

Está situado na comarca do Alt Urgell, entre os municipios de Montferrer i Castellbò e Ribera d'Urgellet. Está a 7&nbsp;km de La Seu d'Urgell e a 27&nbsp;km de Andorra la Vella.

As instalacións actuais reabríronse o 4 de xuño de 2010 co obxectivo de dinamizar o turismo e o desenvolvemento económico nas comarcas do Alto Pireneo. A recuperación deste aeroporto permitirá enlazar o Pireneo catalán e Andorra con outros puntos da xeografía catalá, española e europea.

A actividade comercial regular rexurdiu o 17 de decembro de 2021 coa inauguración da conexión directa co Aeroporto de Madrid Barajas. Estes voos son operados por Iberia a través da súa filial rexional Air Nostrum, empregando aeronaves turbohélice ATR.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do aeroporto
Glomérulo renal

O **glomérulo** é a unidade funcional e anatómica do ril, onde radica a función de aclaramento e filtrado do plasma sanguíneo. Está constituído por un nobelo de capilares que recibe sangue dunha arteríola, denominada arteríola aferente. Este nobelo está recuberto por unha estrutura en forma de copa chamada cápsula de Bowman.

A presión sanguínea glomerular proporciona a forza que impulsa á auga e solutos a filtrarse cara ao interior da cápsula de Bowman. Só aproximadamente 1/5 de todo o plasma sanguíneo que pasa a través do ril é filtrado a través da parede glomerular á cápsula de Bowman. O resto do sangue (o non filtrado) pasa a unha arteríola eferente que sae do glomérulo. O diámetro da arteríola eferente é comparativamente menor ca o da arteríola aferente. O sangue pasa despois aos capilares peritubulares do córtex e aos *vasa recta* (vasos rectos), que se encontran nos nefróns xustaglomerulares. Os vasos rectos son capilares colectores entrelazados cos túbulos contorneados a través dos espazos intersticiais, nos cales entran as substancias que se reabsorben nos túbulos renais. O sangue dos vasos rectos pasa a un sistema de veas e reincorpórase á vea renal e á circulación sanguínea xeral. O sistema nervioso simpático e certas hormonas poden regular o diámetro da arteríola aferente, afectando á taxa de filtración glomerular.

Nos intersticios que quedan entre as células endoteliais dos capilares do glomérulo hai células mesanxiais intraglomerulares. Non forman parte da barreira de filtración pero son pericitos especializados que participan indirectamente na filtración ao contraeren e reduciren a área superficial do glomérulo, e, por tanto, a taxa de filtración, en resposta principalmente ao estiramento.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Cápsula de Bowman
* Glomerulopatías
Santa Eufemia

O nome **Santa Eufemia** pode referirse a:

***Eufemia de Calcedonia**, santa e mártir do cristianismo, dos séculos III-IV; 
***Eufemia de Ourense**, santa galega que probablemente sexa a mesma que a anterior, pero localizada e con tradición propia en Galiza.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Santa Eufemia do Monte**, parroquia do concello de Toques;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Ambía, no concello de Baños de Molgas;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Recesende, no concello de Castroverde;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Milmanda, no concello de Celanova;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Folgoso do Courel, no concello de Folgoso do Courel;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de San Martiño de Condes, no concello de Friol;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Calde, no concello de Lugo;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Salamonde, no concello de San Amaro;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Santo Antolín, no concello de Sarria;
***Santa Eufemia**, lugar da parroquia de Vilouchada, no concello de Trazo.

;Fóra de Galiza

;En Andalucía
***Santa Eufemia**, localidade andaluza da provincia de Córdoba.

;En Asturias
***Santa Eufemia** aldea do concello asturiano de Salas.

;En Castela e León
***Santa Eufemia del Arroyo**, concello da provincia de Valladolid;
***Santa Eufemia del Barco**, concello da provincia de Zamora.

;Serra
***Serra de Santa Eufemia**, entre Castela-A Mancha e Andalucía.

;Na Arxentina
***Santa Eufemia**, localidade arxentina da provincia de Córdoba.

;En Italia
*'''Sant'Eufemia a Maiella**, comuna italiana nos Abruzos.

;En Portugal
***Santa Eufémia**, freguesía do concello de Leiria;
***Santa Eufémia**, freguesía do concello de Penela;
***Santa Eufémia**, freguesía do concello de Pinhel;
***Santa Eufémia de Prazins**, freguesía do concello de Guimarães;
***Santa Eufémia de Calheiros**, freguesía do concello de Ponte de Lima.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Capela de Santa Eufemia de Ambía''', igrexa prerrománica do século X;
*Parroquias de Galicia baixo a advocación de santa Eufemia
Diocese de Lviv

A **diocese de Lviv** é o nome que reciben ou teñen recibido algunhas sés eclesiásticas:
*Na Igrexa Católica, unida á Santa Sé, en Ucraína:
****Arquidiocese católica latina de Lviv**, parte da Igrexa Católica Latina.
****Arquieparquía católica armenia de Lviv**, parte da Igrexa Católica Armenia.
****Arquieparquía católica ucraína de Lviv**, parte da Igrexa Católica Bizantina Ucraína.
****Arquieparquía Maior de Lviv**, da Igrexa Católica Bizantina Ucraína, hoxe coa sé en Kíiv.
*Na Igrexa Ortodoxa Ucraína:
****Eparquía ortodoxa ucraína de Lviv e Galicia**, da Igrexa Ortodoxa Ucraína.
*Na Igrexa Apostólica Armenia:
****Diocese apostólica armenia de Ucraína**, con sé en Lviv.
Marea (grupo)

**Marea** é unha banda de rock tanto urbano como hard rock que se formou a finais da década dos noventa en Berriozar (Navarra).

## Historia 
A finais do 1997 Kutxi Romero despois de pertencer a varios grupos de punk e rock, decídese a crear o seu propio. Para darlle forza a este proxecto, chama a Alen Ayerdi, que axiña se unirá a el na formación desta banda. Pouco despois vanse incorporando os demais integrantes da banda e comézase a pensa un nome para esta. Pensan no nome de La Patera, pero ó rexistralo, descobren que xa existe outro grupo co mesmo nome, polo que finalmente deciden chamarse Marea. No 1999 lanzan o seu primeiro álbum co home de *La Patera*, en honor ó nome que querían poñerlle ó grupo e inician a súa primeira xira por Sevilla.

## Compoñentes 
* Kutxi Romero: vocalista e compositor
* Eduardo Beaumont Piñas: baixo e coros
* César Ramallo: guitarra
* David Díaz: guitarra eléctrica e guitarra acústica
* Alén Ayerdi: batería e coros

## Discografía 
* *La Patera* (1999)
* *Revolcón* (2000)
* *Besos de perro* (2002)
* *28.000 puñaladas* (2004)
* *Las aceras están llenas de piojos* (2007)
* *En mi hambre mando yo* (2001)

## Cancións
Ancamna

**Ancamna** é unha deusa celta adorada particularmente no val do Río Mosela. Era conmemorada en Tréveris e Ripsdorf como a consorte de Lenus Marte, e en Möhn como a consorte de Marte Smertulitanus. En Trier, foron erixidos altares na honra de Lenus Mars, Ancamna e genii dos tréveros, o que fai entender que Lenus Marte e Ancamna eran protectores tribais dun culto organizado.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Ellis, Peter Berresford (1994). *Dictionary of Celtic Mythology*(Oxford Paperback Reference), Oxford University Press, Oxford. ISBN 0-19-508961-8
*MacKillop, James (1998). *Dictionary of Celtic Mythology*. Oxford University Press, Oxford. ISBN 0-19-280120-1.
*Wightman, Edith Mary (1970). *Roman Trier and the Treveri.* Rupert Hart-Davis, Londres.
*Wood, Juliette (2002). *The Celts: Life, Myth, and Art.* Thorsons Publishers. ISBN 0-00-764059-5
Masella

A **Masella** é unha estación de esquí alpino situada no Pireneo Catalán, concretamente na comarca da Baixa Cerdanya, na provincia de Xirona. Abrangue parte dos concellos de Das (parte occidental da estación: Coma Oriola) e de Alp (parte oriental: Coma Pregona e núcleo de servizos).

Está unida á estación de La Molina coa que forma o dominio esquiable de *Alp 2500*. Ambas as estacións comparten a pista "2 estacions".

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Todos sus EP’s 1962–1967

***Todos sus EP’s 1962–1967*** é un álbum recompilatorio con éxitos do grupo de pop e folk galego Los Tamara, publicado no 2004.

## Lista de cancións
### Disco 1
### Disco 2
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.es
Arduinna

**Arduinna** (tamén Arduina, Arduinnae ou Arduinne) é unha deusa celta do bosque e da rexión de Ardennes, representada como unha cazadora montada nun xabaril. O seu  culto orixinouse no que hoxe se coñece como Ardennes, unha rexión que abrangue zonas de Bélxica, Luxemburgo e Francia. Foi asimilada na relixión galo-romana como a deusa Diana.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Colbert de Beaulieu, Jean-Baptiste; Fischer, Brigitte (1998) *Receuil des Inscriptions gauloises* (RIG) **4:** *les légendes monétaires*. París, Editions du CNRS
* Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL), volume 6, Italia
* Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL), volume 13, Tres Galliae
* Green, Miranda (1986) *The Gods of the Celts*. Stroud, Sutton Publishing. ISBN 0-7509-1581-1
Gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase espermatoxénica

::
A **gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase espermatoxénica** ou **gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase específica de testículo** (abreviada como **GAPDHS** ou GAPDH2) é un encima que nos humanos está codificado polo xene *GAPDHS* do cromosoma 19 humano, que se expresa de xeito específico nas células espermatoxénicas dos testículos fundamentalmente, e é distinto do encima glicolítico similar atopado nas células somáticas.

Este encima da familia das gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenases xoga un importante papel no metabolismo. Como o seu encima similar das células somáticas, este encima específico do esperma funciona dependendo da nicotinamida adenina dinucleótido para quitar hidróxeno e engadir fosfato ao gliceraldehido 3-fosfato para formar así 1,3-bisfosfoglicerato. Durante a espermatoxénese, este encima pode ter un importante papel na regulación do cambio entre diferentes vías metabólicas produtoras de enerxía, e é necesario para a motilidade dos espermatozoides e a fertilidade masculina.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* GAPDH de células somáticas

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Arvernus

**Arvernus** é un deus celta, un epíteto galo do Mercurio romano. Malia que o seu nome fai referencia á tribo dos arvernos, en cuxo territorio Mercurio tiña un importante santuario Puy-de-Dôme, tódalas inscricións a Mercurio Arvernus foron atopadas lonxe da fronteira co Rin. O nome tamén aparece como **Mercurio Arvernorix**, 'rei dos Arverni'. Compárase tamén co título **Mercurio Dumiatis** ('de Puy-de-Dôme'), atopado no territorio arverno. O nome, como o dos arvernos e da zona actual de Auverña, semella derivar do protocelta **φara-werno-s* ‘en fronte de amieiros.’

## Notas
Icovellauna

**Icovellauna** é unha deusa celta adorada na Galia. O seu culto realizouse nun templo octogonal en Le Sablon, Metz, construído orixinalmente sobre unha fonte, no cal foron atopadas cinco inscricións dedicadas a ela; e en Tréveris, onde Icovellauna foi honrada nunha inscrición no complexo do templo de Altbachtal. Ámbolos dous lugares están preto do río Mosela, na Galia oriental, na actual Lorena (Francia) e Renania-Palatinado (Alemaña).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* J-M. Demarolle. "Les eaux et le sacré dans la Lorraine antique". In ''L'eau en Gaule, rites sacrés et thermalisme''. Dossiers d'Archéologie n° 174, 1 de setembro de 1992.
Volvendo con Os Tamara

***Volvendo con Os Tamara*** é un álbum de estudio do cantante galego Pucho Boedo, publicado en 1982.

O disco publicouse logo do abandono do cantante do grupo Los Tamara, aqueixado de problemas renais. Entre as colaboracións do mesmo contou con Prudencio Romo e Paco Montero (Los Tamara).

O álbum reeditouse no ano 2000 en CD polo selo Dial-Doblón.

## Lista de cancións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do álbum en lafonoteca.net
Augusto Escarpizo Lorenzana

**Augusto Escarpizo Lorenzana**, nado na localidade de Otero de Escarpizo, no concello de Villaobispo de Otero (León) e finado en Xaén en setembro de 1906, foi un farmacéutico e xornalista español.

## Traxectoria 
Funcionario da Administración pública, farmacéutico e perito agrimensor. Instalouse en Pontevedra como farmacéutico e despois foi oficial da Delegación de Facenda (1866). En Pontevedra foi redactor de *El Alerta* e dirixiu o semanario *La Revista* (1867-1868) e o periódico *La Crónica* (1872). En 1878 formaba parte da xunta local de primeiro ensino de Cangas. En 1893 publicou en Pontevedra *Geografía astronómica, física y política de la Provincia de Pontevedra*. Mercou unha botica e instalouse en Vigo na última década do século XIX. En 1900 foi nomeado oficial da Delegación de Facenda de Cuenca, e despois trasladouse co mesmo posto a Xaén.

## Recoñecementos 
Recibiu a Cruz de Carlos III.
## Vida persoal 
Casou con Elisa Couto Salcedo e foi pai de Augusto e Sara Escarpizo Couto (Sarah Lorenzana).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Intarabus

**Intarabus** é un deus celta do panteón dos tréveros e algúns pobos veciños. O seu nome é coñecido por nove inscricións dunha área relativamente compacta no que hoxe é Bélxica, Luxemburgo, oeste de Alemaña e o leste de Francia. Puido ter sido a deidade titular dunha das tres *pagi* (subdivisións) dos tréveros. En moitos casos, Intarabus é invocado só, sen ningunha síntese cunha deidade romana. Porén, nunha das inscricións aparece como *Marte Intarabus*. Noutra inscrición de Mackwiller, en Alsacia, Intarabus ten o epíteto de *Narius*.

## Notas
Inciona

dereita|miniatura|Inscrición votiva en Widdebierg, Luxemburgo.
**Inciona** é unha deusa celta adorada polos tréveros. O seu nome aparece como unha das dúas deidades en inscricións votivas de Luxemburgo. 

Na pedra altar de Mensdorf, en Widdebierg, é invocada xunto co deus Veraudunus na honra da familia imperial en cumprimento do voto feito por Marcus Pl(autius?) Restitutus' nai Alpinia Lucana.

A segunda inscrición, unha pequena placa votiva de Kaul, en Luxemburgo, lese:
:[LE]NO MAR[TI]VERAVDVN(O) ETINCIONE MI[L]ITIVS PRISCINVS EX VOT(O)
Se as letras NO MAR fosen interpretadas como *Leno Marti*, Inciona sería invocada xunto con Lenus Marte Veraudunus.

## Notas
El Obrero (Pontevedra)

***El Obrero*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1890 e 1891.

## Historia e características 
Apareceu en xullo de 1890 como órgano da **Asociación protectora de la clase obrera**. Fundado e dirixido por Rogelio Lois Estévez, promotor da Asociación. Entre os seus colaboradores figuraba Sara Escarpizo Couto, que asinaba co pseudónimo *Margarita del Campo*. En novembro de 1891, Rogelio Lois viuse obrigado a deixar a dirección por unha sanción do concello de Pontevedra a raíz dun artigo.

En marzo de 1898 *La Opinión* comezou a publicar na terceira plana un semanario con este título, dirixido por Rogelio Lois, órgano da Asociación protectora del obrero, que aparecía os luns.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Iovantucarus

**Marte Iovantucarus** é un deus celta asociado co deus dos tréveros Lenus Marte no santuario de Tréveris. O nome reflicte a función da deidade como protector da xuventude, e o templo era visitado por peregríns que traían con eles imaxes de nenos, a miúdo sostendo paxaros como ofrenda do deus. En Tholey, tamén en territorio trévero, ‘Iovantucarus’ era usado como epíteto de Mercurio.

## Notas
Gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (homónimos)

O termo **gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase** cando non se especifica nada máis adoita referirse ao encima da glicólise **gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase** ou GAPDH (con número EC 1.2.1.12), que se encontra nas células somáticas. Usa como coencima o NAD+.

Outro encima similar ao anterior e co mesmo número EC (1.2.1.12) pero específico dos testículos e codificado noutro xene é a gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase espermatoxénica ou GAPDHS. Usa como coencima o NAD+.

Outros encimas distintos que se denominan gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase con outros números EC son:
* gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (NADP+) (fosforilante) (EC 1.2.1.13)
* gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (NAD(P)+) (EC 1.2.1.59)
* gliceraldehido-3-fosfato deshidrosenase (NADP+) (EC 1.2.1.9)
* gliceraldehido-3-fosfato deshidroxenase (ferredoxina) (EC 1.2.7.6)
Ritona

**Ritona**, tamén coñecida como **Pritona**, é unha deusa celta venerada na terra dos tréveros no que hoxe é Alemaña. O seu culto aparece Pachten e en Tréveris, onde ten un "pequeno templo coidadosamente contruído" no complexo Altbachtal. En Pachten, o seu templo ten un templo, presumiblemente dedicado a actuacións de natureza relixiosa.

## Notas
De Santiago vengo... al mundo voy

***De Santiago vengo... al mundo voy*** é o segundo álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1972.

## Características
O álbum contén 12 cancións, case todas en lingua castelá. Hai dúas versións, “Pour un flirt” en francés de Michel Delpech e “Susan girl” en inglés de Prince Danny. Tamén hai unha peza en galego, “Galicia non ten morriña”.

## Lista de cancións
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net
Na fermosa Galicia

***Na fermosa Galicia*** é o primeiro álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1970.

## Características
Este foi o primeiro disco de Los Tamara despois de 12 anos de traxectoria. A carpeta do disco está deseñada por pergameos do século XIV. O álbum inclúe 12 cancións, todas elas en lingua galega, incluíndo poemas de Rosalía de Castro ("Airiños, airiños aires", "Adiós ríos, adiós fontes" e "Pensamentos"), Curros Enríquez ("O vello e o sapo (Nocturno)") e Francisco Añón (“A Galicia” e “A enfermedade d'Añón”).

A dirección musical correu a cargo de Ramón Farrán e Prudencio Romo, quen ademais compuxo os temas “O home e a terra” e “Consellos”.

## Lista de cancións
## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en lafonoteca.net
Isidoro Fernández Monge

**Isidoro Fernández Monge**, finado en Valencia en xuño de 1868, foi un mestre e escritor español.

## Traxectoria 
Destinado en Pontevedra, foi director de *La Revista*. Foi profesor da Normal de Sevilla (1856) e director da Normal de Valencia (1867). Escribiu o drama *La esposa de Sancho el bravo* (1852) con Florencio Luis Parreño, foi un dos colaboradores do *Diccionario enciclopédico de la lengua española* (1853) e publicou *Curso elemental de la lengua española* (1854). Colaborou en *La Oliva*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* La esposa de Sancho el bravo
La Reforma (Pontevedra)

***La Reforma*** foi un periódico editado en Pontevedra entre 1870 e 1871.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de instrucción pública*, apareceu o 8 de xullo de 1870 como continuación da *Revista de Primera Enseñanza*. Estaba dirixido por Severiano González Regueral. Os redactores eran Joaquín Buceta Solla e José Benito Juncal. Entre os colaboradores figuraban Antolín Esperón, León de Cano, José María Buceta Fernández, Emilio Álvarez Giménez, Luís Rodríguez Seoane, José B. Luanco e Domingo Erosa Fontán. Constaba das seccións: Artículos, Noticias varias e Anuncios. Publicou varios folletíns. Cesou a súa publicación o 24 de decembro de 1871.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Severiano González Regueral

**Severiano González Regueral**, finado en Pontevedra o 7 de marzo de 1891, foi un mestre, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi director da Escola Normal de Pontevedra e Xefe superior da Administración civil. Foi redactor de *El Alerta* e *La Constancia* e *Los Maestros de España* e dirixiu o periódico pedagóxico *La Reforma*. Finou en Pontevedra o 7 de marzo de 1891.

## Obras 
* *Discurso inaugural leído el 15 de setiembre en el solemne acto de la apertura del curso escolar de 1860 á 1861 en la Escuela Normal Superior de la provincia*, 1860.
* *Nociones de agricultura y sus aplicaciones más notables deducidas de las ciencias físico-naturales y al alcance de todos*, 1860.
* *La Phylloxera vastatrix*, 1879.
* *Memoria sobre la conveniencia de propagar el cultivo del avellano en esta provincia*, 1890.

## Notas
Crooner

A denominación **crooner** aplícase a certos cantantes masculinos que interpretan un tipo concreto de baladas. Esta palabra é de orixe estadounidense e en inglés ten connotacións semellantes a *trobador*. Un *crooner* adoita posuír unha voz grave e normalmente faise acompañar por unha orquestra ou unha Big Band. Orixinalmente aplicábase de xeito pexorativo, o que supuxo que moitos cantantes considerados como tal renegaran do termo. Este foi o caso de Frank Sinatra, quen declarou que non cría que el ou Bing Crosby foran *crooners*. En Galicia, un exemplo de crooner podería ser Pucho Boedo.

## Historia
### Evolución
miniatura|Bing Crosby.
O *crooning* ten as súas raíces no Bel canto da ópera italiana e nos intérpretes vocais de jazz. Algúns crooners, como Frank Sinatra, Bing Crosby ou Dean Martin tamén incorporaron outros xéneros na súa música, como o blues ou o dixieland. Converteuse na música vocal máis popular nos Estados Unidos desde os anos 1920 até comezos dos anos 1960, coincidindo cos inicios da radio e as gravacións musicais. Unha proba deste éxito era o show radiofónico *Kraft Music Hall*, conducido por Bing Crosby e emitido entre 1935 e 1946, o cal era seguido cada semana por 50 millóns de persoas.

### Decadencia
Logo de 1954 a música popular nos Estados Unidos estivo dominada por outros xéneros, especialmente o rock and roll, mentres a música doutros cantantes modernos como Perry Como ou Matt Monroe era cualificada como easy-listening. Algúns crooners seguiron mantendo a súa popularidade entre os seguidores do pop máis tradicional, como no caso de Tony Bennett, Tom Jones, Engelbert Humperdinck ou John Crooner Jr.

## Crooners clásicos
Entre os crooners clásicos pódense destacar, ademais dos mencionados anteriormente, a Lucho Gatica, Nat King Cole, Andy Williams, Paul Anka, Sammy Davis Jr., Nino Bravo, Neil Sedaka, Bobby Darin ou Del Shannon. Na actualidade pódense considerar crooners a cantantes como Al Martino, Harry Connick Jr, David Bowie, Jens Lekman, Jean Sablon, Roger Cicero, Jamie Cullum, Michael Bublé, Morrissey, Pucho Boedo, Engelbert Humperdinck, Bryan Ferry, Raphael Gualazzi, Enrique Guzmán, Julio Iglesias ou Luis Miguel.

## Influencia
Outros artistas de pop foron influídos polos crooners clásicos e a miúdo foron vinculados a eles, como Scott Walker, Serge Gainsbourg ou Lee Hazlewood.
A tradición de cantantes que foron considerados nalgunha ocasión crooners no mundo do rock consolidouse especialmente con cantautores como Leonard Cohen, e algo máis tarde con Tom Waits e Nick Cave. Todos estes artistas unieron a idea de crooner a un concepto artístico moito máis iconoclasta e rompedor.

Máis recentemente, outros cantantes, especialmente no pop alternativo, tamén recibiron unha grande influencia dos crooners. Este é o caso de Mark Lanegan de Screaming Trees, Chris Isaak, Jarvis Cocker de Pulp, Adam Green de Moldy Peaches, Neil Hannon de The Divine Comedy, Stuart Staples de Tindersticks, Richard Hawley, Jay-Jay Johanson, Mario Biondi ou Matteo Brancaleoni.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía de Tony Bennet 
* Entrevista a The Divine Comedy
Manuel Ángel Couto

**Manuel Ángel Couto**, nado no Río Tenorio (Cerdedo-Cotobade) en 1807 e finado en Caldas de Reis o 1 de abril de 1861, foi un avogado, xuíz e xornalista galego.

## Traxectoria 
O seu pai era notario en Ponte Caldelas. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e foi xuíz en Pontevedra, Lalín, A Cañiza (1855), Béjar e Pontedeume. Foi membro das Xuntas Revolucionarias de Pontevedra de 1843, 1846 e 1854. Foi redactor de *Las Musas del Lérez*, colaborou en *La Distracción* e *El País* e dirixiu *El Ferro-Carril*, *La Perseverancia*, *El Esquilón* e *El Ferro-Carril Gallego*. Traballou nun dicionario bilingüe castelán-portugués, que non se chegou a completar. Asinaba ás veces co pseudónimo **Fray Gustavo de la Fe**.

## Obras 
**Manifiesto al público de Pontevedra sobre la creación de una Academia de Jurisprudencia* (1842; con Antolín Esperón)
* *Vida y viajes de los dos hermanos Bartolomé García de Nodal y Gonzalo de Nodal* (1857), con José López de la Vega.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Perseverancia

***La Perseverancia*** foi un periódico editado en Pontevedra en 1859.

## Historia e características 
Subtitulado *Periódico de Galicia, literario, científico, comercial, agrícola, industrial y de intereses materiales*, apareceu o 2 de marzo de 1859. Veu substituír a *El País*. Publicábase dúas veces por semana. Dirixido por Manuel Ángel Couto. Manuel Ángel del Villar foi o seu redactor, e entre os seus colaboradores estaban Luís Rodríguez Seoane e no eido literario Alberto Camino, o seu irmán Domingo Camino, Xoán Manuel Pintos e José Domínguez Izquierdo. Cesou a súa publicación o 8 de decembro de 1859.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Serie B 2013/14

A tempada **2013–14** da **Serie B** (coñecida como **Serie B Eurobet** por razóns de patrocinio) é a 82ª edición desde o seu establecemento en 1929.

## Clasificación

 

## Resultados
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Serie B
Hot Shots! II

***Hot Shots! II*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Jim Abrahams que se estreou en 1993. É a secuela do filme de 1991 *Hot Shots!*. Estreouse en galego na TVG o 12 de marzo de 1998.

## Sinopse 
Topper Harley atópase traballando de chapuzas nun mosteiro budista. A CIA precisa del para encabezar unha misión de rescate en Iraq: rescatar á misión de rescate que tiña que rescatar a uns presos da operación tormenta do desierto. Tug Benson, o presidente dos Estados Unidos, terá un importante papel en todo o asunto.

## Personaxes 
* Charlie Sheen como Topper Harley
* Lloyd Bridges como Presidente Thomas "Tug" Benson
* Valeria Golino como Ramada Rodham Hayman
* Brenda Bakke como Michelle Huddleston
* Richard Crenna como Coronel Denton Walters
* Miguel Ferrer como Comandante Arvid Harbinger
* Rowan Atkinson como Dexter Hayman
* Jerry Haleva como Saddam Hussein
* David Wohl como Gerou
* Mitchell Ryan como Senador Gray Edwards
* Michael Colyar como Williams
* Ryan Stiles como Rabinowitz
* Gregory Sierra como Capitán (sen acreditar)
* Clyde Kusatsu como Primeiro Ministro Soto (sen acreditar)
* Martin Sheen como Benjamin L. Willard (sen acreditar)

## Dobraxe en galego 
O estudio de gravación foi Songasa de Vigo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes
Veraudunus

**Veraudunus** é un deus celta coñecido por dúas inscricións votivas atopadas en Luxemburgo. Unha desas inscricións suxire que ‘Veraudunus’ pode ser un epíteto do importante deus dos tréveros Lenus Marte. En ámbolas inscricións, Veraudunus é invocado xunto con Inciona.

dereita|miniatura|Inscrición votiva de Widdebierg, Luxemburgo.
Na pedra altar de Mensdorf, Widdebierg, o deus Veraudunus (DEO VERAVDVNO) e Inciona son invocados na honra da familia imperial en cumprimento do voto feito por Marcus Pl(autius?) Restitutus' nai Alpinia Lucana.

A segunda inscrición é unha pequena placa de bronce de Kaul en Luxemburgo, onde se le:
:[LE]NO MAR[TI]VERAVDVN(O) ETINCION(A)E MI[L]ITIVS PRISCINVS EX VOT(O)
As letras NO MAR poden significar *Leno Marti*, polo que ‘Veraudunus’ sería un epíteto de Lenus Marte,

## Notas
Thomas Young

**Thomas Young**, nado en Milverton o 13 de xuño de 1773 e finado en Londres o 10 de maio de 1829, foi un científico inglés, que destacou nos campos da física e a lingüística.

## Traxectoria 
Foi o máis novo dos dez fillos dunha familia de cuáqueros. Á idade de catorce anos comezou estudos de grego e latín e posteriormente chegou a dominar o francés, o italiano, o hebreo, o caldeo, o siríaco, o árabe, o persa, o turco e o amhárico. Comezou estudos de medicina en Londres en 1792, mudándose pouco despois a Edimburgo (1794) e a Göttingen (1795) onde obtivo o grao de doutor en física en 1796. Entre 1801 e 1803 foi profesor de física na Royal Institution, pero renunciou a este cargo para que as tarefas docentes non interferisen coa súa actividade médica. O 1802, foi nomeado secretario externo da Royal Society, institución da que o elixiran *fellow* en 1794.Morreu en Londres o 10 de maio de 1829.

## Obra científica 
miniatura|*Mathematical elements of natural philosophy*, 2002
### Como físico 
Durande os seus anos como profesor da Royal Institution realizou 91 conferencias sobre moi diversos temas. Estas conferencias foron publicadas en 1807 co título *Course of Lectures on Natural Philosophy* e contiñan un bo número de anticipacións de teorías que Young había desenvolver con posterioridade.

Young é coñecido polas súas experiencias de interferencia e difracción da luz, demostrando a natureza ondulatoria desta. En 1801 fixo pasar un raio de luz a través de dúas fendas paralelas sobre unha pantalla, que xeraron un patrón de bandas claras e escuras e non simplemente dúas raias claras, o que demostraba a natureza ondulatoria da luz (*ver «experimento da dobre fenda»*). Young tamén realizou estudos de materiais, propoñendo unha medida da rixidez de diferentes materiais coñecida hoxe como módulo de Young. Foi tamén o fundador da óptica fisiolóxica: en 1793 va explicou a maneira na que o ollo acomoda a vista a diferentes distancias segundo o grao de curvatura do cristalino e en 1801 describiu o defecto óptico coñecido como astigmatismo.
### Como lingüista 
Nun campo de investigación completamente diferente, Young foi un dos primeiros investigadores en traballar no desciframento dos xeroglíficos exipcios. En 1814 traducira por completo o texto en demótico da pedra de Rosetta e poucos anos máis tarde avanzara bastante no coñecemento do alfabeto xeroglífico. En 1823 publicou unha obra sobre os seus descubrimentos en materia de escritura e cultura exípcias. Malia ter dado Young pasos moi importantes non deu determinado o valor dobre de moitos símbolos (á vez como ideograma e como fonograma), que pouco despois conseguiría Jean-François Champollion. Algunhas das conclusións de Young apareceron tamén no artigo sobre Exipto que escribiu en 1818 para l'*Encyclopædia Britannica*.
## Véxase tamén
Hot Shots!

***Hot Shots!*** é un filme estadounidense dirixido por Jim Abrahams que se estreou en 1991. É unha comedia protagonizada por Charlie Sheen, Cary Elwes e Valeria Golino.

## Sinopse 
"Topper" Harley é un piloto de elite, un "Top Gun" das forzas aéreas norteamericanas, que ten que convivir co legado do seu pai e que mantén unha dura rivalidade con outro piloto, Kent Gregory. Un día encoméndaselle unha dura e arriscada misión: destruír unha planta nuclear de Saddam Hussein.

## Personaxes 
* Charlie Sheen como LT Sean "Topper" Harley
* Cary Elwes como LT Kent Gregory
* Valeria Golino como Ramada Thompson
* Lloyd Bridges como RADM Thomas "Tug" Benson
* Kevin Dunn como LCDR James Block
* Jon Cryer como LT Jim "Wash Out" Pfaffenbach
* William O'Leary como LT Pete "Dead Meat" Thompson
* Kristy Swanson como Kowalski
* Efrem Zimbalist, Jr. como Wilson
* Bill Irwin como Leland "Buzz" Harley
* Ryan Stiles como Dominic "Mailman" Farnum
* Heidi Swedberg como Mary Thompson
* Rino Thunder como Owatonna 'The Old One'
* Charles Barkley como El mesmo
* Bill Laimbeer como El mesmo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Galicia Cómica

***Galicia Cómica*** foi o título de dúas publicacións:

****Galicia Cómica***, revista editada en Pontevedra entre 1885 e 1886.
****Galicia Cómica***, revista editada na Coruña en 1893.
Galicia Cómica (Pontevedra)

***Galicia Cómica*** foi unha revista editada en Pontevedra entre 1885 e 1886.

## Historia e características 
Subtitulada *Periódico semanal festivo-caricaturesco*, apareceu o 8 de novembro de 1885. Foi a primeira publicación ilustrada impresa de Pontevedra. Dirixida por Torcuato Ulloa, Augusto Feito era o redactor xefe e Benigno L. Sanmartín o debuxante. Publicou poemas de Heliodoro Cid, Renato Ulloa, Heliodoro Fernández Gastañaduy, Javier Valcarce Ocampo, Alberto García Ferreiro, Pío Lino Cuiñas, Lisardo Rodríguez Barreiro, R. Lois (Manzanillo) e Adolfo Mosquera. Cesou a súa publicación o 25 de abril de 1886.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra