Einar Haugen

**Einar Ingvald Haugen**, nado o 19 de abril de 1906 e finado o 20 de xuño de 1994, foi un lingüista americano de ascendencia norueguesa. Catedrático na Universidade de Wisconsin e na Universidade Harvard, destacou como especialista nas linguas escandinavas e como pioneiro nos estudos de planificación lingüística e no esbozo dunha nova aproximación ás linguas denominada ecolingüística. 

## Traxectoria 
Haugen naceu en Sioux City, no estado de Iowa, de pais inmigrantes procedentes da cidade de Oppdal en Noruega. Sendo un neno, a familia regresou a Oppdal durante dous anos pero retornaría ós Estados Unidos, onde continuaría falando familiarmente o seu dialecto noruegués natal. 

Asistiu ó Morningside College en Sioux City e posteriormente ó St. Olaf College onde estudaría con Ole Edvart Rølvaag e se graduaría en 1928. Inmediatamente continuou os seus estudos de lingüística na Universidade de Illinois, na que se doutorou en 1931.

Ese mesmo ano comezou a dar clases na Universidade de Wisconsin, permanecendo nesta institución ata 1962. En 1964 foille concedida a cátedra Victor S. Thomas de Linguas Escandinavas e Lingüística na Universidade Harvard. Nela permanecería ata o seu retiro en 1975. 

Estivo casado con Eva Lund Haugen, con quen tivo dúas fillas e que finou pouco despois da súa morte ós 62 anos de idade. 

Entre os cargos que desempeñou ó longo da súa carreira están os de presidente de varias asociacións académicas, entre elas, a Linguistic Society of America (Sociedade Lingüística de América), a American Dialect Society (Sociedade de Dialectoloxía Americana), e a Society for the Advancement of Scandinavian Study (Sociedade para o Avance dos Estudos Escandinavos.

## Obra 
Haugen conta no seu haber o mérito de ser pioneiro no campo da sociolingüística e da planificación da lingua, no que investigaría o papel fundamental de Ivar Aasen na formación do noruegués moderno. A linguaxe e as linguas constitúen o fundamento da súa profesión pero no centro delas situáronse sempre o noruegués e as linguas nórdicas, das que chegou a ser un dos máis destacados académicos do século pasado. 

Foi autor de numerosas investigacións sobre o noruegués antigo e dedicou un volume enteiro ó seu dialecto nativo. Os seus dous libros máis importantes foron a monografía *The Norwegian language in America. A study in bilingual behavior* (A lingua norueguesa en América. Un estudo do comportamento bilingüe) e o dicionario noruegués-americano *Norwegian American Dictionary / Norsk engelsk ordbok*. 

A obra pola que posiblemente será lembrado na historia da lingüística correspóndese cunha colección de artigos editada por Anwar S. Dil, *The Ecology of Language* (A ecoloxía da lingua), na que apunta a un novo campo de estudo máis tarde denominado ecolingüística. 

Ademais de cuñar a noción de "language ecology" (ecoloxía da lingua), son tamén seus un importante número de novos conceptos cos que se operaría dende entón dentro da sociolingüística: o de "language planning" (planificación lingüística), "schizoglossia" (esquizoglosia) e "semi-communication" (semicomunicación).

## Libros 
* "Spoken Norwegian", 1946.
* "The First Grammatical Treatise: The earliest Germanic Phonology", 1950.
* "The Norwegian Language in America: A Study in Bilingual Behavior", 1953.
* "A Norwegian-English Dictionary", 1965.
* "Language Conflict and Language Planning", 1966.
* "The ecology of language", 1972.
* "Scandinavian Language Structures: An Introduction to their History", 1976.
* "Ibsen's Drama: Author to Audience", 1979.
* "Oppdalsmalet. Innforing i et sortrondsk fjellbygdmal", 1982.
* "Scandinavian Language Structures", 1982
* "Blessings of Babel: Bilingualism and Language Planning", 1987.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Noticia da Harvard University