Omatidio

miniatura|Omatidio: A – córnea, B – cono cristalino, C e D – células pigmentadas, E – rabdoma, F – células fotorreceptoras, G – membrana fenestrada, H – nervio óptico.
miniatura|Omatidios dun krill.
Os **omatidios** son as unidades das que se compón o ollo composto dos artrópodos, como insectos, crustáceos e miriápodos Un omatidio contén un grupo de células fotorreceptoras rodeadas por células de sostén e células pigmentadas. A parte externa do omatidio está cuberta por unha córnea transparente. Cada omatidio está innervado por un feixe de axóns (que xeralmente consta de 6 a 9 axóns, dependendo do número de rabdómeros), detecta a presenza ou ausencia de luz e nalgúns casos a cor e proporciona ao cerebro un elemento ou punto da imaxe (píxel). O cerebro forma unha imaxe conxunta a partir deses elementos de imaxe independentes. O número de omatidios do ollo depende do tipo de artrópodo e pode ser de só 5, como no isópodo antártico *Glyptonotus antarcticus*, ou variar de só uns poucos nos primitivos *Zygentoma* a arredor de 30&nbsp;000 en grandes libélulas anisópteras ou nalgunhas avelaíñas esfínxidas.

Os omatidios son tipicamente hexagonais en sección transversal e aproximadamente dez veces máis longos que largos. O diámetro é maior na superficie, adelgazándose cara ao extremo interno. Na superficie exterior hai unha córnea, debaixo da cal hai un cono ou pseudocono cristalino (poden ser de varios tipos) que actúa enfocando máis a luz. A córnea e o pseudocono constitúen o 10% máis externo da lonxitude de todo o omatidio.

O 90% máis interno do omatidio contén de 6 a 9 (dependendo da especie) células fotorreceptoras (retinulares) longas e delgadas no caso dalgunhas boolboretas a miúdo abreviadas co nome de "células R" na literatura e xeralmente numeradas, por exemplo de R1 a R9.

Como unha imaxe dun ollo composto se crea a partir de elementos de imaxe independentes producidos polos omatidios, é importante que os omatidios reaccionen só á parte da escena visual que está directamente diante deles. Para impedir que a luz que entra nun determinado ángulo sexa detectada polo omatidio no que entrou, ou por calquera dos omatidios veciños, existen seis células pigmentadas. As células pigmentadas tapizan o exterior de cada omatidio. Cada célula pigmentada está situada no ápice dos hexágonos e así tapiza o exterior dos tres omatidios. A luz que entra nun certo ángulo pasa a través da delgada sección transversal da célula fotorreceptora, e só hai unha pequena posibilidade de que sexa exicitada, e é absorbida pola célula pigmentada, antes de que poida entrar nun omatidio veciño. En moitas especies, en situacións de baixa intensidade luminosa, retírase o pigmento, así que a luz que entra no ollo podería ser detectada por calquera dos varios omatidios. Isto mellora a detección de luz, pero diminúe a resolución.

O tamaño dos omatidios varía segundo  especie, pero oscila entre os 5 e os 50 micrómetros. Os rabdomas que conteñen poden ter unha sección transversal pequena de só 1.x micrómetros (a categoría de "pequena" asígnase nalgúns estudos cando a sección transversal é de menos de 2 micrómetros). Unha matriz de microlentes pode considerarse como unha analoxía elemental biomimética dun omatidio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Ollo composto