open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saint-Germain-des-Prés

dereita|miniatura|200px|O campanario da igrexa de Saint-Germain-des-Prés
**Saint-Germain-des-Prés** é un barrio no 6º distrito de París, Francia, localizado ao redor da igrexa da antiga abadía de Saint-Germain-des-Prés.

Alí existen varios cafés famosos, como *Les Deux Magots* e o *Café de Flore*. A zona de Saint-Germain-des-Prés foi o centro do movemento existencialista, asociado con Jean-Paul Sartre e Simone de Beauvoir.

## Transportes 
Nesta zona hai varias estacións do Metro de París:
* Saint Germain des Prés
* Mabillon

## Ligazóns externas 
* Misterioso S. Germain des Prés
* Rue Guenegaud: rúa tribal en S. Germain des Prés
* Mapa de alta resolución de S. Germain des Prés
Murray Halberg

**Murray Gordon Halberg**, nado en Eketahuna o 7 de xullo de 1933 e finado o 30 de novembro de 2022, foi un atleta neozelandés.

## Traxectoria 
Xogador de rugby na súa xuventude, Halberg sufriu unha grave lesión durante un partido, polo que o seu brazo esquerdo quedou afectado. O ano seguinte, comezou a correr, aínda máis motivado pola súa eiva.

Tres anos despois, gañou o seu primeiro título nacional e competiu nos Xogos da Commonwealth de 1954, quedando quinto na milla. En 1956, na Olimpíada de Melbourne, quedou undécimo nos 1500 metros.

En 1958, Halberg converteuse no deportista do ano de Nova Zelandia. Este premio foille concedido non só por ser o primeiro neozelandés corredor da milla por debaixo dos catro minutos, senón que tamén polo seu ouro nas 3 millas nos Xogos da Commonwealth. Para a Olimpíada de Roma Halberg preparouse máis nas longas distancias, acadando o ouro nos 5.000&nbsp;m, o mesmo día en que o seu compatriota Peter Snell gañou os 800&nbsp;m. Halberg quedou quinto nos 10.000&nbsp;m.

O ano seguinte, Halberg estableceu catro novos récords mundiais. Nos seguintes Xogos da Commonwealth defendeu o seu título nas 3 millas. Rematou a súa carreira deportiva na Olimpíada de Toquio, finalizando sétimo nos 10.000&nbsp;m.

En 1963, Sir Murray Halberg dispuxo unha fundación no seu nome, que axuda a nenos con discapacidades, e xestionou os premios ao deportista do ano de Nova Zelandia, que logo pasou a chamarse o "Premio Halberg".

Halberg foi condecorado coa Orde do Imperio Británico en 1961. No 2008 foille concedido o máximo título á honra neozelandés, a Orde de Nova Zelandia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *A Clean Pair Of Heels: The Murray Halberg Story* por Murray Halberg, con Garth Gilmour

### Ligazóns externas 
* Biografía extensa 
* Páxina con fotos.
Robert Schul

**Robert "Bob" Schul**, nado en West Milton, Ohio o 28 de setembro de 1937 e finado en Middletown, Ohio o 16 de xuño de 2024, foi un atleta dos Estados Unidos especialista en probas de longa distancia que foi campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Toquio.

## Traxectoria 
Schul, naceu e creceu nunha granxa de West Milton, Ohio, e empezou a correr no instituto. Aínda así, os seus resultados durante a súa estancia na Universidade de Miami non foron destacados. En 1959 uniuse ás forzas aéreas onde continuou adestrando. En 1961 coñeceu ao adestrador húngaro Mihaly Igloi. Baixo a tutela de Igloi finalizou terceiro no Campionato nacional de 3.000 m valados. Debido a diversas lesións a súa explosión non chegou ata 1964.

En 1964 bateu o récord dos Estados Unidos de 5.000 m, e o récord mundial das 2 millas cun tempo de 8:26.4 (o 29 de agosto). Logrou clasificarse para os Xogos Olímpicos de Toquio. Na capital nipoa, Schul disputou a final dos 5.000 m baixo unha intensa chuvia. Na última volta o francés Michel Jazy parecía encamiñarse deica o ouro, pero Schul foi recortando a distancia até superar a Jazy a falta de 50 m e lograr o ouro. Tralos Xogos, Schul acadaría en 1965 o título nacional das 3 millas pero xa nunca máis alcanzaría o nivel de 1964.
Miruts Yifter

**Miruts Yifter**, nado o 15 de maio de 1944 en Adigrat, rexión de Tigray (Etiopía), é un corredor etíope de longa distancia, que gañou as probas de 5.000 e 10.000 metros nos Xogos Olímpicos de Moscova. Debido ao seu poderoso cambio de ritmo nos metros finais, era alcumado "Yifter the Shifter", que quere dicir algo así como Yifter "o cambiador".

De orixe humilde, na súa xuventude adicouse a diversos oficios: operario nunha fábrica, condutor de carruaxes... Máis tarde alistouse no Exército, e alí foi onde descubriron o seu talento para o atletismo.

O seu debut nos Xogos Olímpicos tivo lugar nos Xogos Olímpicos de Múnic, onde gañou a medalla de bronce nos 10.000 metros, nunha proba gañada polo finlandés Lasse Virén, e onde este bateu o récord mundial.

Tamén ía participar nos 5.000 metros, pero non se presentou na liña de saída da súa serie clasificadora por motivos que aínda hoxe son confusos.

Catro anos máis tarde non puido participar na Olimpíada de Montreal, a causa do boicot da maioría de nacións africanas, incluída Etiopía, a estes Xogos.

Na 1ª edición do Campionato do Mundo de Atletismo celebrado en Düsseldorf en 1977, conseguiu a vitoria tanto en 5.000 como en 10.000 metros. Repetiría esta dupla vitoria na seguinte edición, en Montreal 1979.

O acontecemento máis importante da súa carreira deportiva foron os Xogos Olímpicos de Moscova. Na final dos 10.000 metros lanzou o seu ataque a falta de 300 metros e conseguiu a vitoria con 27:42 por diante do finlandés Kaarlo Maaninka (prata) e o tamén etíope Mohamed Kedir (bronce).

Cinco días máis tarde, na final dos 5.000 metros, tivo moita máis resistencia, especialmente por parte do tanzano Suleiman Nyambui, a quen derrotou nos últimos metros da proba e realizou unha marca de 13:21, un novo récord olímpico. O bronce foi para o finlandés Kaarlo Maaninka, que fora prata nos 10.000 m.

Deste xeito, Yifter convertíase no quinto home na historia en gañar os 5.000 e os 10.000 metros nuns Xogos Olímpicos, tras Hannes Kolehmainen en 1912, Emil Zátopek en 1952, Vladimir Kuts en 1956, e Lasse Virén en 1972 e 1976.

Unha das controversias que se presentou durante os Xogos Olímpicos de Moscova tiña que ver coa verdadeira idade de Miruts Yifter, o que contribuíu a rodear dun halo de misterio a este corredor. Había algúns que dicían que nacera en 1938 e que polo tanto contaba xa con 42 anos, pero outros rebaixaban esa cifra a 33. O propio Yifter nunca aclarou de forma definitiva estas dúbidas. Cando uns xornalistas lle preguntaron, el respondeu o seguinte: *"Men may steal my chickens; men may steal my sheep. But no man can steal my age"*

Na actualidade a versión máis aceptada sobre a súa data de nacemento é o 15 de maio de 1944, polo que tería 36 anos cando participou en Moscova.

Tralos Xogos non volveu conseguir nada destacable e retirouse en 1981.

## Ligazóns externas 
* www.olympic.org
José María Hinojosa

**José María Hinojosa Lasarte**, nado en Campillos en 1904 e finado en Málaga o 22 de agosto de 1936, foi un poeta español da Xeración do 27, introdutor en España da poesía surrealista.

## Traxectoria 
Foi codirector, con Manuel Altolaguirre, da celebérrima revista *Litoral*. Morreu asasinado ó comezo da guerra civil española na porta do cemiterio de San Rafael, en Málaga, vítima da represión republicana.

## Obras 
* *Poema del campo* (Madrid, 1925).
* *Poesía de perfil* (París, 1926).
* *La rosa de los vientos* (Málaga, 1927).
* *Orillas de la luz* (Málaga, 1928).
* *La flor de Californía* (sic) (Madrid, 1928).
* *La sangre en libertad*, (Málaga, 1931).
* *Poesías completas* Málaga: Litoral, 1983.
* *Seis poemas inéditos*. Málaga: Deputación Provincial, 1988.
* *Obra completa de José María Hinojosa (1923-1931)*, edición de Alfonso Sánchez. Fundación Genesian, 2004.
John Ngugi

**John Ngugi** (10 de maio de 1962 en Nyahururu, Kenya) é un corredor kenyano de longa distancia que foi campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Seúl.

## Traxectoria 
Ngugi deuse a coñecer a mediados dos anos 80 nas probas de cross-country, especialidade na que conseguiu cinco títulos de campión do mundo, catro deles consecutivos (1986-1989 e 1992). Isto é algo que ninguén conseguira antes.

Na pista, participou nos Campionatos do Mundo de Roma de 1987 na proba de 5.000 metros. Tras gañar comodamente a súa serie clasificadora, semellaba un dos candidatos a medalla, pero acabou nunha decepcionante 12ª posición.

Nos Xogos Olímpicos de Seúl gañou a medalla de ouro nos 5.000 metros, despois de correr en solitario case toda a proba. A súa marca de 13:11,70 foi a mellor do mundo ese ano. Segundo foi o alemán occidental Dieter Baumann (13:15,52) e terceiro o alemán oriental Hansjörg Kunze (13:15,73).

Nos Xogos da Commonwealth de Auckland en 1990, Ngugi gañou a medalla de prata nos 5.000 metros, véndose superado no sprint final polo case descoñecido australiano Andrew Lloyd, que o venceu por só oito centésimas. Esta foi a súa derradeira competición importante antes da súa retirada.

En 1993 rexeitou pasar un control antidopaxe por sorpresa, e por iso recibiu dous anos de suspensión, o que supuxo o final da súa carreira deportiva.
Mohamed Gammoudi

**Mohammed Tlili ben Abdallah**, máis coñecido como **Mohamed Gammoudi**, nado en Sidi Ach o 11 de febreiro de 1938, é un atleta tunisiano especialista en probas de longa distancia. Foi campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de México.

## Traxectoria 
Foi un dos primeiros corredores de longa distancia procedentes do Magreb, aínda que antes o alxeriano Alain Mimoun lograra importantes triunfos representando a Francia. Deuse a coñecer nos Xogos do Mediterráneo de Nápoles de 1963, gañando as probas de 5.000 e 10.000 metros.

Pese a todo, non estaba considerado entre os favoritos para os Xogos Olímpicos de Toquio. Na final dos 10.000 metros as miradas estaban postas no australiano Ron Clarke, vixente plusmarquista mundial. A falta de dúas voltas ficaron sós en cabeza Clarke, Gammoudi e o case descoñecido estadounidense Billy Mills. Gammoudi lanzou un forte ataque e saíu en cabeza da última curva, dando a impresión de que ía gañar, pero finalmente Mills logrou remontar e acabou levando a medalla de ouro de xeito sorprendente, mentres que Gammoudi acadaba a prata e Clarke o bronce.

Dous días máis tarde Gammoudi gañou na súa serie clasificadora dos 5.000 metros, aínda que, por razóns nunca aclaradas, non se presentou á final desta proba.

Nos Xogos do Mediterráneo de Tunisia 1967 conseguiu revalidar os seus títulos de 5.000 e 10.000 metros. Desta vez chegou como un dos favoritos á Olimpíada de México. Na final dos 10.000 metros estivo á fronte da proba case dende o comezo, tirando do grupo. Chegou á última volta xunto co queniano Naftali Temu e o etíope Mamo Wolde, que o superaron e tivo que conformarse coa medalla de bronce.

Na final dos 5.000 metros lograría o maior triunfo da súa carreira deportiva. Esta vez os seus principais rivais foron os kenyanos, Naftali Temu e Kipchoge Keino, e a diferenza do acontecido nos 10.000 metros, Gammoudi logrou resistir os seus ataques, e acabou gañando a medalla de ouro nun apertado *sprint* cunha marca de 14:05. A prata foi para Keino (14:05) e o bronce para Temu (14:06).

A súa cuarta e derradeira medalla olímpica logrouna catro anos máis tarde nos 5.000 metros dos Xogos Olímpicos de Múnic. Gammoudi non chegaba en bo estado de forma, e nos últimos anos non obtivera bos resultados, aínda que ninguén discutía a súa gran capacidade competitiva. Na final dos 10.000 metros tivo bastante mala sorte, xa que sufriu unha caída na metade da carreira xunto co finlandés Lasse Virén. Virén puido levantarse rapidamente e gañar a carreira, pero Gammoudi quedou atrasado e finalmente abandonou a proba.

Pola contra, na final dos 5.000 metros tivo unha brillante actuación, liderando o grupo durante case todo o percorrido, e cedendo ao final unicamente ante o finlandés Lasse Virén, que lograba así un magnífico dobre. Gammoudi lograba a medalla de prata e o británico Ian Stewart a de bronce.

Esta foi a última gran carreira de Gammoudi, que se retirou do atletismo pouco despois.
Vénuste Niyongabo

**Vénuste Niyongabo** nado o 9 de decembro de 1973 na cidade de Vugizo no Burundi, é un atleta burundiano especialista en probas de media distancia. En 1996, convertíase no primeiro campión Olímpico dese país gañando os 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Atlanta.

## Traxectoria 
Naceu en Vugino, localidade sita ao sur de Burundi, pertencente á etnia tutsi. Deuse a coñecer en 1992 cando foi 2º nos 1500 metros dos mundiais júnior celebrados en Seúl, tralo queniano Atoi Boru.

A súa primeira gran competición a nivel absoluto foi no Campionato do Mundo de Atletismo de 1993 en Stuttgart, onde foi eliminado nas semifinais de 1500 m.

Nos anos seguintes foi un dos mellores corredores de 1500 m do mundo, gañando a maioría de carreiras que disputou. En 1994 e 1995 acabou segundo no *ranking* mundial do ano nesa proba, só por detrás do alxeriano Noureddine Morcelli. No Campionato do Mundo de Atletismo de 1995 en Gotemburgo gañou a medalla de bronce, tras Morceli e o marroquí Hicham El Guerrouj.

Nos Xogos de Atlanta 1996 partía como un dos favoritos para gañar o ouro nos 1500 metros. Porén nun acto de xenerosidade, decidiu ceder a súa praza nesta proba ao seu compatriota Dieudonné Kwizera, que non puidera participar nos Xogos de 1988 e 1992 debido a que nesa época Burundi aínda non contaba cun Comité Olímpico Nacional. Ademais Kwizera só estaba en Atlanta como adestrador. Deste xeito Niyongabo inscribiuse na proba dos 5000 metros, que só correra anteriormente en dúas ocasións.

Pese a todo Niyongabo deu a gran sorpresa e acabou gañando a medalla de ouro grazas ao seu prodixioso sprint final con 13:07,96 por diante de Paul Bitok (prata con 13:08,16) e do marroquí Khalid Boulami (bronce con 13:08,37). Era a primeira, e até hoxe única, medalla olímpica na historia de Burundi.

Despois dos Xogos a súa carreira viuse afectada polas lesións, e nunca volveu recuperar o nivel exhibido anteriormente. Intentou defender o seu título olímpico na Olimpíada de Sidney, pero fallou estrepitosamente, acabando 15º na súa semifinal.

Ese mesmo ano retirouse do atletismo. Na actualidade (2005) traballa para a compañía de roupa deportiva Nike.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Os primeiros Xogos Olímpicos de Burundi terminan cunha medalla de ouro ", *New York Times*, 4 de agosto de 1996.
Millon Wolde

**Millon Wolde**, nado en Adís Abeba o 17 de marzo de 1979, é un atleta etíope, campión olímpico dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Sidney.

## Traxectoria 
Con tan só 17 anos participou en 1996 nos Mundiais Júnior de Sidney, onde acabou 6º na proba de 3.000 m valados. Ese ano tamén foi 8º no Campionato do Mundo Júnior de cross-country disputado en Cape Town, Suráfrica.

Nos seguintes Mundiais Júnior, celebrados en 1998 en Annecy, Francia, gañou o ouro nos 5.000 metros. Tamén ese ano se proclamou campión do mundo júnior de cross-country en Marrakech, sobre unha distancia de 8 km.

O seu primeiro grande éxito na categoría *sénior* foi a medalla de bronce dos 3.000 metros nos Mundiais en pista cuberta de Maebashi 1999. Nos mundiais ao aire libre de Sevilla dese mesmo ano, acabou 8º nos 5.000 m.

O maior éxito da súa carreira deportiva foi a medalla de ouro dos 5.000 metros nos Xogos Olímpicos de Sidney, con só 22 anos. *A priori* non estaba entre os grandes favoritos, pero beneficiouse dun ritmo de carreira infrecuentemente lento, que lle permitiu chegar cos líderes á derradeira volta. 200 metros antes da meta lanzou o seu ataque definitivo e gañou con 13:35,49, no que sería a final máis lenta dende os Xogos Olímpicos de México. A medalla de prata foi para o alxeriano Ali Saidi-Sief e o bronce para o marroquí Brahim Lahlafi.

Nos Mundiais de Edmonton 2001, gañou a medalla de bronce tralo queniano Richard Limo e o alxerino Ali Saidi-Sief.

Despois non volveu participar en grandes competicións nin a conseguir resultados destacábeis.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil IAAF
Ballesteros de Calatrava

**Ballesteros de Calatrava** é unha pequena localidade pertencente a comunidade de Castela-A Mancha, dentro da provincia de Cidade Real atopándose na comarca de Campo de Calatrava. Ten 57,27&nbsp;km², e está a 656 m sobre o nivel do mar, a 18&nbsp;km da capital da provincia. Ten 546 habitantes.

## Historia 
No seu termo municipal son frecuentes os vestixios arqueolóxicos que acreditan o poboamento das súas terras desde a idade de bronce. Varios son os sitios arqueolóxicos detectados e coñecidos aínda que nunca se procedeu ás escavacións metódicas que o seu interese reclama.

Da época romana atopáronse numerosas moedas acuñadas en diferentes municipios hispano-romanos, moitas delas ao extraer os cimentos da ermida de San Bartolomeu, situada no que chaman o Pedazo del Santo, ás costas do actual cemiterio. Entre as máis lexibles hai unha que procede da Coruña del Conde e outra de Calahorra. Outras foron achadas no sitio chamado a Halconera e extramuros da poboación, no Paluzar. Tamén hai restos no Castillejo, cerro Lucero, Peña el Miradero, o Hituro.

Nas Relacións Topográficas de Filipe II de 1575 faise mención de que os edificios antigos que no termo hai son: o Castillar, Peña el Miradero e o Hituro, que teñen sinal que noutros tempos foron atalaias. Ballesteros como toda a zona de Calatrava, pertencía ao Califato de Córdoba, pasando a depender no século XI de Toledo, cristianizándose no XII coa reconquista.

## Patrimonio
* Igrexa da Nosa Señora a Virxe da Consolación: é un edificio dunha soa nave con cabeceira de ábsida poligonal, a cal é o único resto que se conserva da primitiva construción, que se afundiu en 1861. É interesante a portada plateresca decorada con medallóns de San Pedro e San Paulo, candelieri e un arco apuntado, elemento moi arcaico. No interior consérvanse restos dun artesoado probablemente de estilo mudéxar. Posiblemente do mesma orixe que o do pobo, século XIV. Pedra labrada e sen labrar, cachotería, madeira e tella cerámica. No Museo Diocesano de Cidade Real atópanse algunhas imaxes procedentes desta parroquia. O edificio acusa unha grande influencia mudéxar. 
* Palacio da Serna ou Casa Grande: é un edificio de finais do século XVIII. Planta cuadrangular con torreóns en cada un dos ángulos e patios interiores. Portada con elementos neoclásicos. Edificada a finais do XVIII para uso agrícola. Pedra cuarcita e basáltica labrada e sen labrar, ladrillo, cascallo, madeira e tella cerámica. Tamén é chamada Casa Grande. Actualmente foi restaurada para aloxamento rural.

## Festas
*San Isidro, 15 de maio.
*Festividade da Nosa Señora da Consolación, primeiro domingo de xullo. 
*Festividade de San Fernando de Ayala, último domingo de agosto.
Escalvianos

Os **escalvianos** (alemán: Schalauer; lituano: Skalviai), tamén coñecidos coma **escalovianos**, eran unha tribo báltica relacionados cos prusianos. De acordo co *Chronicon terrae Prussiae* de Peter von Dusburg, os hoxe extintos escalovianos habitaban a terra de Escalovia ao sur dos curonianos, pola ribeira baixa do río Neman sobre o 1240.

De acordo coas crónicas de Prusia, o nome da tribo deriva dos irmáns prusianos chamados *schalauo*. O centro de Escalovia suponse que tiña que ser *Ragnit* (Raganite).

Segundo as escavacións arqueolóxicas, crese que os escalovianos estiveron relacionados con outros pobos bálticos coma os curonianos e moito máis distantes dos bálticos orientais coma os letóns e lituanos.miniatura|Os escalvianos no contexto das outras tribos bálticas, polo 1200.  Os bálticos orientais amósanse nunha tonalidade marrón mentres que os bálticos occidentais amósanse en tonalidade verde.  As fronteiras son aproximadas, orientativas.|centro
Samoxiciano

O **samoxiciano** (*žemaitiu kalba* en samoxiciano, *žemaitiu ruoda* en lituano) é un dialecto da lingua lituana falado en Samoxicia (*Žemaitėjė* en samoxiciano, *Žemaitija* en lituano), Lituania. Ás veces é considerado coma unha lingua á parte debido á pouca intelixibilidade entre o lituano estándar e o samoxiciano. De feito ten moitas diferenzas tanto fonolóxicas, morfolóxicas, sintácticas coma de vocabulario.

## Abecedario 
## Diferenzas lingüísticas entre o samoxiciano e o lituano estándar 
O samoxiciano difire do lituano estándar en fonoloxía, léxico, sintaxe e morfoloxía.

As diferenzas fonéticas co lituano estándar son variadas, pois cada subdialecto samoxiciano (occidental, setentrional e meridional) ten diferentes variacións.

Estándar lituano -> Samoxiciano

* i -> **ė** curto, ás veces **e**
* u -> **o** curto (nalgúns casos **u**)
* ė -> **ie** 
* o -> **uo** 
* ie -> **ė** longo, **ėi**, **ī** (**y**) (occidental, setentrional e meridional)
* uo -> **ō**, **ou**, **ū** (occidental, setentrional e meridional) 
* ai -> **ā** 
* ei, iai -> **ē** 
* ui -> **oi**
* oi (oj) -> **uo** 
* an -> **on** (na parte oriental-meridional **an**); 
* un -> **on** (na parte oriental-meridional **un**); 
* ą -> **an** na parte oriental-meridional , **on** na parte central e **ō** ou **ou** no norte 
* ę -> **en** na parte oriental-meridional , **ėn** na parte central e **õ**, **ō** ou **ėi** no norte 
* ū -> **ū** e nalgúns casos **un**, **um** 
* ų -> en finais tónicos **un** e **um** 
* ų átono-> **o** 
* y -> **ī** (**y**), ás veces **in** 
* i orixinado do antigo ī -> **ī**
* u orixinado do antigo ō (lituano **uo**) -> **ō**, **ou**, **ū** (occidental, setentrional e meridional)
* i orixinado do antigo ei (lituano **ie**) -> **ė** longo, **ėi**, **ī** (occidental, setentrional e meridional)
* č -> **t** e **č** onde ocorre unha influencia lituana 
* dž -> **d** e **dž** onde ocorre unha influencia lituana 
* ia -> **ė** (nalgures **i** e **e**) 
* io -> **ė** (nalgures **i** e **e**) 
* ią átonos -> **ė** (nalgures **i** e **e**)

A principal diferenza é entre a conxugación verbal samoxiciana e a lituana estándar.

## Himno Samoxiciano (*Himns Žemaitėjee*) 
* Música (*Mozėka*): Gintauts Litinsks; 
* Letra (*Žuodē*): Žėlvins Žvaguolis

*Žemaitiu žemė vėin kalnā ė kluonē* 
*Žemaitiu žemė žemaitielėms vėinėms*
*Vakarus skalaun Baltėjė gražiuoji*
*Rītus - Aukštaitėjė, sesė brongi*

*Omžem šiuo padangie gīven lietovis*
*Omžem žemaitielis lėks kāp bovis*
*Žemaitiu žemie ažuolā žaliou*
*Žemaitiu žemė - milžinkapē kluot*

*Žemaitiu dėrvuo ėr granis pasies*
*Žemaitiu būds īr diel to kėits*
*Nier pasaulī tuokiuos galībes*
*Katra negerbtum žemaitiu vienībes*

## Exemplos 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en samoxiciano
Muralla de Hadrián

O **Muro** ou **Muralla de Hadrián** (en latín: *Vallum Hadriani*) é unha antiga construción defensiva da illa de Gran Bretaña, erguida entre os anos 122-132 por orde do emperador romano Hadrián para defender o territorio britano sometido, ao sur da muralla, das belicosas tribos dos pictos que se estendían ao norte da mesma, no que chegaría a ser Escocia trala invasión dos escotos provenientes de Irlanda. A muralla tiña como función tamén manter a estabilidade económica e crear condicións de paz na provincia romana de Britania ao sur, así como marcar fisicamente a fronteira do Imperio. Hoxe día aínda subsisten importantes treitos da muralla.

Este *limes* fortificado estendíase durante 117&nbsp;km desde o golfo de Solway, no oeste, ata o esteiro do Tyne no leste, e estaba flanqueado polas poboacións de *Pons Aelius* (actual Newcastle) e *Maglona* (Carlisle). A muralla en si estaba construída na súa totalidade con perpiaños, tiña un canto de 2,4 a 3 m e unha altura de entre 3,6 e 4,8 m. Contaba con 14 fortes principais e 80 fortíns que albergaban gornicións en puntos claves de vixilancia, así como un foxo na súa parte setentrional de 10 m e un camiño militar que a percorría polo seu lado meridional. O seu nome úsase en ocasións como sinónimo da fronteira entre Escocia e Inglaterra, aínda que na maioría da súa lonxitude, o muro segue unha liña máis ao sur que a fronteira moderna.

A súa función defensiva foi asumida pola muralla de Antonino, erguida máis ao norte e abandonada tras un breve período de tempo diante da hostilidade dos tribos caledonias, volvendo a muralla de Hadrián a ser o límite setentrional do territorio romano de Britania. Os pictos atravesaron a muralla en tres ocasións, en 197, 296 e 367. Foi reparada e ampliada en 209, durante o reinado de Septimio Severo, e definitivamente abandonada no ano 383.

A UNESCO declarouna Patrimonio da Humanidade en 1987. A "English Heritage", unha organización gobernamental a cargo do contorno histórico de Inglaterra, descríbeo como "o monumento máis importante construído polos romanos en Gran Bretaña".

## Galería 

Ficheiro:Hadrians Wall map.png|Localización dos muros de Hadrián e Antonino
Ficheiro:Hadrian's Wall map A.svg|Mapa do muro de Hadrián (ampliado)
Ficheiro:Hadrian's Wall west of Housesteads 3.jpg
Ficheiro:Hadrian's Wall west of Housesteads 2.jpg|Muro de Hadrian preto de Housesteads
Ficheiro:Hadrian's wall 2 - 1983.jpg|Anaco do muro de Hadrián
Ficheiro:Hadrian's wall2.jpg|Vista dos restos do Muro de Hadrián (*limes* britano) no norte de Inglaterra

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información xeral sobre o Muro de Hadrián e como percorrelo en bicicleta (en español)
* A zona da Muralla de Hadrián (en inglés)
Gran Premio de Bélxica de 1962

Resultados do **Gran Premio de Bélxica** de Fórmula 1 de 1962 disputado en Spa-Francorchamps o 17 de xuño de 1962.

## Clasificación 
## Notas 
* Pole position: Graham Hill - 3:57.0
* Volta rápida: Jim Clark - 3:55.6
* Ricardo Rodríguez converteuse no piloto máis novo en anotar puntos no campionato (20 anos, 123 días), unha marca que durou 38 anos ata que Jenson Button, de 20 anos e 67 días, rompeuno no Gran Premio do Brasil de 2000.

## Clasificación tras a carreira 
;Clasificación do Campionato de pilotos

;Clasificación do Campionato de Construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
 
### Ligazóns externas
Almeida de Sayago

**Almeida de Sayago** é un municipio de España na provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León, de área 63,64&nbsp;km² con poboación de 591 habitantes (2007) e densidade de 9,29 hab./km².

## Demografía
Andavías

**Andavías** é un concello de España, na provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 23,12 km² cunha poboación de 458 habitantes e unha densidade de 19,81 hab./km².

## Demografía 
## Política 
Resultado das eleccións municipais en Andavías no ano 2007
Almaraz de Duero

**Almaraz de Douro** é un municipio da provincia de Zamora, situada a 17&nbsp;km da capital. Pertence á comarca e mancomunidade de municipios da Terra do Pan.

## Datos
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Alba, do bispado de Zamora. Ten unha poboación de 451 habitantes (INE 2005). O seu termo municipal, de 4.630 hectáreas, linda ao norte con Zamora, ao sur co río Douro e Pereruela de Sayago, ao leste co río Douro e San Román dos Infantes (anexo do municipio de Pereruela de Sayago) e ao oeste con Villaseco del Pan e Muelas del Pan. Os seus habitantes dedícanse á agricultura, a gandaría e o sector servizos, outros traballan na capital aproveitando a proximidade da localidade á capital da provincia. A súa distancia ás poboacións limítrofes é a seguinte: de Villaseco del Pan, 4&nbsp;km e de Muelas del Pan, 7&nbsp;km. O núcleo non conta con estrada cara a Pereruela de Sayago nin San Román dos Infantes que se atopan a 8 e 4&nbsp;km respectivamente.

## Demografía
## Historia
A etimoloxía do nome é árabe, nesta lingua significa labrantíos. Até principios do século XX coñecíase como **Almaraz do Pan**, igual que o resto de pobos da comarca do Pan. Aparece xa rexistrado en documentos a principios do século XII, e a finais do mesmo recibe uns importantes foros medievais que regulan a vida do lugar de reguengo que posteriormente pasou a ser do bispado de Zamora.
## Patrimonio
A igrexa parroquial está dedicada á Transfiguración do Señor ou O Salvador. Construíuse no século XVI sobre unha anterior románica.

O santuario rupestre de San Pelayo está situado xunto ás ruínas dunha antiga ermida do século XV dedicada a san Gregorio Nacianceno e á que se acudía en romaría o día 9 de maio.

Hai unha fonte romana no centro da localidade e antigas minas de estaño repartidas por todo o termo, ademais de varias aceas e construcións de arquitectura pastoril. Neste municipio comezan os Arribes do Douro e é tamén coñecido pola paraxe dos Infernos onde se atopa o Ponte de Joyalada do século XVII. Antigamente a igrexa da localidade chegou a contar con cinco altares e cúpula, tivo o concello catro ermidas e contaba con varias confrarías.
Conta a localidade con varios servizos como consultorio médico, dous supermercados, tres bares, panadaría, farmacia, residencia de anciáns, liña regular a Zamora etc.

## Festas
Celebra as súas festas patronais o sábado máis próximo ao 9 de maio, día de San Pelayo, e a fin de semana próxima ao 6 de agosto, día do Salvador.
Samoxicia

miniatura|dereita|290px|Rexións étnicas da Lituania. Samoxicia está marcada en verde. 


**Samoxicia** ou **Samoxitia** (en samoxiciano: **Žemaitėjė**, en lituano *&#381;emaitija;*, en latín *Capitanatus Samogitiae*) é unha rexión etnohistórica correspondente á maior parte do occidente da actual Lituania, á beira do Mar Báltico, tendo por lindes: ao sur o río Neman que a separa da Borusia (actualmente Provincia de Caliningrado), ao norte o río Venta que a separa da Curlandia, mentres que os lindes orientais co resto da Lituania nunca foron totalmente definidos.

Segundo os documentos oficiais do actual estado lituano a Samoxicia ten unha área de 21.000 km² e unha poboación que rolda os 300.000 habitantes. A cidade considerada capital cultural é Telšē, sendo a antiga capital do Ducado de Samoxicia (*Žemaičių seniūnija* en lituano) a pequena cidade chamada antigamente Medininkai e hoxe Varniai.

Na actualidade (2007) o territorio samoxicio está repartido entre varios distritos (*apskritis*) lituanos:  unha pequena zona occidental do de Caunas/Kaunas, o de Xiauliai/Šiauliai, o de Tauragė e Telxiai/Telšiai e a parte norte dos *apskritis* de Claipeda/Klaipėda e Marijampolė, constituíndo unha Rexión Etnocultural Lituana.

miniatura|250px|Os samoxicianos ocupaban no século XII as terras baixas da Lituania.
miniatura|250px|Brasón de armas da Samoxicia.
El Perdigón

**El Perdigón** é unha poboación española da provincia de Zamora na comunidade de Castela e León. Limita ao norte con Entrala e Tardobispo, ao sur con Casaseca de Campeán, ao leste con Morales del Vino e ao oeste con San Marcial. Ten dúas pedanías: San Marcial e Tardobispo.

## Historia
O seu nome podería deberse á existencia dunha gran pedra ou fito quilométrico da Vía da Prata, que pasa pola aldea.

Estivo ligado á figura do Vizconde de Garcigrande. Existen varias casas brasonadas e de belas fachadas de pedra na vila. Tivo carácter industrial, propiciado pola presenza da vía de ferrocarril que unía Zamora e Salamanca, hoxe fóra de uso. Na actualidade mantense unha fábrica de augardentes e outra de cerámica.

A igrexa parroquial de San Félix alberga no seu interior pezas interesantes como un sepulcro do chantre Pedro López de Peralta. Son moi interesantes un conxunto de táboas góticas que foron recentemente restauradas.

O 3 de febreiro celébranse as festas en honra a San Blas, que son organizadas polos quintos do pobo.

O que máis fama dá ao pobo son as adegas, que son as máis coñecidas e numerosas da comarca. Algunhas delas ademais están abertas ao público, servindo como bares ou restaurantes.

## Demografía
O seguinte gráfico mostra a evolución da poboación de **El Perdigón**:
Casaseca de Campeán

**Casaseca de Campeán** é un municipio de España na provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León, que parte da comarca da Terra do Viño.

Limita ao norte con El Perdigón e Morales del Vino, ao sur con Villanueva de Campeán, ao leste con Currais e Peleas de Abajo, e ao oeste con Pereruela.

A igrexa parroquial é o principal monumento do pobo, é do s. XVIII principalmente e está baixo a advocación de Santo Isidoro de Sevilla.

O pobo celebra de forma especial Santo Isidoro (15 de maio), aínda que tamén se celebra no verán A nosa Señora da Asunción.

## Demografía 
Evolución da poboación:
Toro, Zamora

**Toro** (en galego antigo: *Touro*) é un municipio da provincia de Zamora na comunidade de Castela e León.

## Xeografía 
Localízase no noroeste da Península Ibérica. Ao pé da cidade discorre o río Douro, que pode verse desde a atalaia que ocupa a cidade. Tamén percorren o seu termo o río Guareña e o río Hornija, xunto con outros regatos de menor importancia. O concello é un dos máis extensos da provincia.

## Historia 
Na Idade Antiga, a cidade (propiedade do pobo vacceo) era coñecida co nome de *Albocela* ou *Arbucala*. Durante a invasión romana da Península, levantouse xunto a Toro un campamento romano para o ataque de ástures e cántabros.

Segundo o bispo Sampiro, cronista do rei Afonso III, Toro forma parte dunha repoboación no ano 899, co propósito de evitar que fose reconquistada polas tropas musulmás. Así, o repoboamento trasladou xente "prescindible" ou "excedente" das cidades. Na Idade Media, Toro converteuse nunha das cidades máis prósperas do Reino de León, grazas ao seu viño. A comarca tiña bastante produción vinícola e atribúese ao rei Afonso IX de León a frase "*Teño un Toro que me da viño e un León que mo bebe*".

En 1476, os partidarios da raíña Isabel a Católica subleváronse contra os lusos de Xoana de Castela que ocupaban a vila.

Durante 400 anos, Toro foi unha das 17 vilas e cidades españolas con dereito a voto en Cortes, ocupando o lugar 12º, despois de Zamora e antes de Madrid.

## Patrimonio 
* Touro de pedra de orixe vacceo.
* Restos das murallas que protexeron a cidade.
* Teatro Latorre.
* Ponte do século XV.
* Colexiata de Santa María a Maior, do século XII (que á súa vez conta co Pórtico da Maxestade), rómanica e gótica. Na sancristía está o famoso cadro de *A mosca*, así como un Calvario de marfil único en España e unha custodia de prata que estivo en Londres ata hai poucos anos.
* Igrexas de orixe mudéxar
** San Salvador dos Cabaleiros
** San Lourenzo o Real
** restos da San Pedro do Umeiro
** Santa María da Vega.
* Arco do reloxo, do século XVIII. Di unha lenda que na argamasa para a súa construción empregouse viño no canto de auga, pola gran cantidade que se producía e ser máis económico que subilo auga do río Douro.
* Mosteiro de Santa Sofía, edificio gótico-renacentista que acolle unha comunidade de monxas cóengas norbertinas premonstratenses.
* Mosteiro de Sancti Spiritus. Nel se encontra o Beatriz de Portugal, raíña consorte de Castela e León.
* Praza de touros construída en 1828 en madeira. Reinaugurada en xullo de 2010.
* Igrexa de San Xulián dos Cabaleiros.
* Igrexa de Santo Tomás Canturianense.
* Igrexa do Santo Sepulcro.
* Alcázar de Toro.
* Hospital da Cruz.

## Demografía 
* **Evolución demográfica de Toro desde 2000 ata 2007**

## Política 
O alcalde dende 1999 é Jesús Andrés Sedano Pérez (PP). O anterior alcalde foi o socialista Agustín Asensio (alcalde no período 1991-1999).

## Notas 
## Véxase tamén
A Avenida de Ordóñez, Goián, Tomiño

**A Avenida de Ordóñez** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 471 habitantes (231 homes e 240 mulleres).

Anteriormente era unha rúa que partía do cruzamento coa estrada PO-552, cruzando a parroquia de oeste a leste e rematando no peirao do río Miño fronte á vila portuguesa de Vila Nova de Cerveira. Esta vía, que se converteu no eixo da vida local, debe o seu nome ó deputado Ezequiel Ordóñez González.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Goián
### Parroquias de Tomiño
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
O Barrio Novo, Goián, Tomiño

**O Barrio Novo** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño.

Está situado ó sur da parroquia, preto da estrada á Guarda. É unha pequena urbanización feita no lugar chamado Bouza Nova ou Foguetería. Este lugar pertencía anteriormente ó barrio de Tollo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Goián 
### Parroquias de Tomiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
Peleas de Abajo

**Peleas de Abajo** é unha poboación española da provincia de Zamora na comunidade de Castela e León.
Existen dous núcleos de poboación, que son Peleas de Abajo, o principal, e A Mañá, integrado hoxe en Jambrina, e cunha poboación de 12 habitantes.

O principal punto de interese é a igrexa parroquial da nosa Señora da Asunción, de orixe románico aínda que rematada entre os séculos XVI e XVII, salvo a torre, que é de construción moderna e que recentemente foi forrada de pedra.

O pobo vive a súa principal festa o 16 de xullo en honra á Virxe do Carme, que dá nome á residencia de anciáns con que conta a localidade.

## Demografía
*Evolución da poboación do concello ó longo dos últimos anos:

19911996200120042007
229 225272268290

## Política

PP
PSOE
Outros
Total

**2007**
5
0
0
**5**
A Calle, Goián, Tomiño

**A Calle** é un lugar da parroquia de Goián, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 94 habitantes (49 homes e 45 mulleres). Pertencía á extinguida parroquia de Santiago de Tollo, fusionada en 1760.

Comenza na actual praza da Igrexa ou Pintor Antonio Fernández ata o cruceiro da Calle, no cruzamento do camiño a Fontela. Ten unha lonxitude duns oitocentos metros e un ancho medio de douscentos. Na súa metade atópase a Praza do Correo. Nesta praza, ademais de ser parada das delixencias de Tui á Guarda, encóntrase unha edificación en pedra chamada a casa do "Ti Piepe". Hoxe en día a casa das do correo é tamén a taberna propiedade da parroquia de Santiago de Tollo, poxada tódolos anos ó mellor ofertante, chegando a pagaren polo seu alugamento 200 reais de billón. Este diñeiro era para axudar a pagar os impostos de sisa, segundo se menciona no catastro de Ensenada.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Goián 
### Parroquias de Tomiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
A Pobra

O topónimo **A Pobra** pode referirse a:

;En Galiza
***A Pobra de Trives**, concello da comarca da Terra de Trives;
****A Pobra de Trives**, parroquia de dito concello;
*****A Pobra de Trives**, lugar de dita parroquia;
***A Pobra do Brollón**, concello da comarca de Terra de Lemos;
****A Pobra do Brollón**, parroquia de dito concello;
*****A Pobra do Brollón**, lugar de dita parroquia;
***A Pobra do Caramiñal**, concello da comarca da Barbanza;
***A Pobra de San Xiao**, parroquia do concello de Láncara;
****A Pobra de San Xiao**, lugar de dita parroquia;
***A Pobra**, lugar da parroquia de Bascoi, no concello de Mesía;
***A Pobra de Parga**, lugar da parroquia de Parga, no concello de Guitiriz;
***A Pobra do Caramiñal**, lugar da parroquia do Caramiñal, no concello da Pobra do Caramiñal;
***A Pobra do Caramiñal**, lugar da parroquia de Santiago do Deán, no concello da Pobra do Caramiñal.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Poba**, lugar da parroquia de Candeán, no concello de Vigo.
Gran Premio de Francia de 1962

Resultados do **Gran Premio de Francia** de fórmula 1 de 1962 celebrado no circuíto de Rouen-Les-Essarts o 8 de xullo de 1962.

## Clasificación 
* A Scuderia Ferrari retirouse da carreira, e os números asignados 2, 4 e 6 non se utilizaron.

## Notas 
* Pole position: Jim Clark - 2:14.8
* Volta rápida: Graham Hill - 2:16.9

## Posicións do campionato logo da carreira 
;Campionato Mundial de Pilotos

;Campionato Mundial de construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.
Bolo preñado

O **bolo preñado** consiste nun bolo de pan no que se introduce un chourizo do país ben fritido. O normal é comelo quente, acabado de facer. Está elaborado con masa de pan, torresmos ou chourizo, cocidos ó forno.
Movemento Socialista de Galicia

O **Movemento Socialista de Galicia** (MSG) foi un partido político nacionalista e socialista galego constituído a comezos do ano 1975. Os seus dirixentes eran Alfonso Álvarez Gándara, Francisco González Amadiós, Xosé Bar Boo, Basilio García Pérez e Fernando Ramos. O MSG defendía o autogoberno para Galicia e o socialismo democrático e pretendía constituír o xermolo dun Partido Socialista de Galicia que con outros partidos socialistas das nacionalidades de España formaran un partido socialista de España. O MSG nunca pasou dun proxecto e a fins de 1975 integrouse no Partido Socialista Galego.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Manuel Anxo Fernández Baz, *A formación do nacionalismo galego contemporáneo (1963-1984)*, Santiago de Compostela, 2003, páx. 45
Gran Premio do Reino Unido de 1962

Resultados do Gran Premio do Reino Unido de Fórmula 1 de 1962 Fórmula 1 celebrado en Aintree o 21 de xullo de 1962.
## Clasificación 
* A Scuderia Ferrari retirou os seus autos 4 e 6.

## Notas 
* Pole position: Jim Clark - 1:53.6
* Volta rápida: Jim Clark - 1:55.0

## Posicións despois da carreira 
;Campionato Mundial de Pilotos

;Campionato Mundial de Construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Referencias 
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gran Premio de Alemaña de 1962

[miniatura|250px|dereita|[Phil Hill pilotando para Ferrari. Retirouse xusto a metade de carreira.]]
Resultados do Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de  celebrado en Nürburgring o 5 de agosto de 1962

## Clasificación 
## Notas 
* Pole position: Dan Gurney - 8:47.2
* Volta rápida: Graham Hill - 10:12.2
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.

## Posicións despois da carreira 
;Campionato mundial de Pilotos

;Campionato Mundial de Construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.
### Ligazóns externas 
*
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962

O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962** é o décimo terceiro campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 9 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 20 de maio, e finalizou o 29 de decembro.

## Resumo do campionato 
Os Ferrari foron eclipsados por completo en , en parte como resultado de problemas internos, en parte porque os equipos ingleses fixeran grandes progresos. BRM chegou ben con Graham Hill, gañando o campionato logo dunha longa batalla co revolucionario monocasco Lotus 25 conducido por Jim Clark. Dan Gurney deu a Porsche a súa única vitoria nun Gran Premio en Rouen, e Cooper gañou a súa última carreira ata . Lola fixo a primeira das súas incursións esporádicas nas carreiras de grandes premios, e Jack Brabham xurdiu como un construtor, ao anotar os seus primeiros puntos no seu propio automóbil. Stirling Moss, un dos grandes pilotos, estrelouse gravemente antes do comezo do campionato e nunca volveu a correr nun gran premio. Ricardo Rodríguez converteuse no piloto máis novo en puntuar no campionato puntuación co seu cuarto posto en Bélxica (20 anos, 123 días), unha marca que se mantivo durante 38 anos ata que Jenson Button, de 20 anos, 67 días, o rompeu no Gran Premio do Brasil de 2000.

## Resultados da tempada 
Os puntos para o Campionato do Mundo de pilotos de 1962 foron adxudicados mediante 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros clasificados de cada carreira contabilizando os cinco mellores resultados de cada piloto.

## Equipos e pilotos confirmados 
[miniatura|O británico [Graham Hill (foto de 1963) gañou o seu primeiro Campionato de Pilotos, pilotando para BRM]]
[miniatura|Jim Clark (Lotus 25 Coventry Climax), disputando o [Gran Premio de Alemaña de 1962, quedou segundo no campionato logo de retirarse cando era primeiro con posibilidades de gañar o campionato na última carreira da tempada]][miniatura|O Campión da tempada anterior [Phil Hill quedou sexto no Campionato Mundial de 1962]]

Os seguintes equipos e pilotos participaron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1962:

## Clasificación do Mundial de Pilotos de 1962 
|valign="top"|

|}
miniatura|Jim Clark (Lotus 25 Coventry Climax) no Gran Premio de Alemaña de 1962

## Clasificación do Mundial de Construtores de 1962 
Os puntos para a Copa Internacional de Construtores de F1 de 1962 outórganse sobre unha base 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares de cada carreira, só o mellor coche de cada fabricante era elixible para gañar puntos e só os cinco mellores resultados podían contar por cada fabricante.
miniatura|O defensor do título Phil Hill quedou sexto no campionato mundial de pilotos de 1962

* **Negra** resultados que conta para ocampionato.

## Notas 
## Véxase tamén
Gran Premio dos Estados Unidos de 1962

Resultados do Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1 celebrado en Watkins Glen o 7 de outubro de 1962.

## Resumo 
A nova estrela de Lotus, o escocés Jim Clark, obtivo a súa terceira vitoria da tempada, e terceira da súa carreira, para manter vivas as súas esperanzas de dar alcance a Graham Hill para o Campionato de Pilotos de 1962 na carreira restante. Hill terminou nove segundos atrás no segundo lugar co BRM, mentres que Bruce McLaren, foi terceiro, cunha volta perdida.

*Por terceiro ano consecutivo, Ferrari decidira non facer a viaxe a través do Atlántico para a carreira americana, foi un ano lamentable para o equipo, terminou sexto de oito equipos no Campionato de Construtores (sen unha vitoria), logo de gañar o ano anterior. Os potentes novos motores V8 construído por Climax e BRM para o segundo ano da fórmula de 1´5 litros dominou a serie, e a vantaxe de Ferrari de  foi completamente borrada.*

*Ademais, como resultado, o americano Phil Hill quedou outra vez sen un volante no seu país de orixe, e, peor aínda, enterouse por unha fonte confiable, The Glen, de que fora despedido!*

## Clasificación 
* A Scuderia Ferrari inscribironse para a carreira como os nº 1, 2 e 3, pero non se presentaron.

## Posicións do campionato logo da carreira 
;Campionato Mundial de Pilotos

;Campionato Mundial de Construtores

* **Notas**: Só están incluídos os cinco primeiros postos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
## Notas 
* Doug Nye (1978). *The United States Grand Prix and Grand Prize Races, 1908-1977.* B. T. Batsford. ISBN 0-7134-1263-1
* James T. Crow (xaneiro de 1963). "Grand Prix of the U.S.". *Road & Track*, 62-66.
* "The Formula One Record Book", John Thompson, 1974.
Long Beach

**Long Beach** é unha cidade estadounidense situada no condado dos Ánxeles, no estado de California. No censo do ano 2010 tiña unha poboación de 462 257 habitantes, sendo a 39º cidade mais poboada dos Estados Unidos, a 7º de California e a segunda da área metropolitana dos Ánxeles.

A cidade é sede dun aeroporto nacional e do maior porto marítimo industrial da rexión dos Ánxeles. A serie de televisión *M.D.* está ambientada nesta cidade, e alí celebrouse unha final da Liga Mundial de Wáter-polo. Na cidade tamén se atopa o Circuíto urbano de Long Beach, que albergou carreiras de Fórmula 1.

Long Beach atópase na esquina sueste do condado dos Ánxeles e limita co condado de Orange. O centro de Long Beach está aproximadamente a 35 quilómetros ao sur do centro dos Ánxeles, aínda que as dúas cidades comparten unha fronteira de varias millas.

## Demografía 
Segundo a Oficina do Censo, no ano 2000 os ingresos medios por fogar na localidade eran de $37,270, e os ingresos medios por familia eran $40,002. Os homes tiñan uns ingresos medios de $36,807 fronte aos $31,975 para as mulleres. A renda per cápita era de $19,040. Segundo o censo de 2010, arredor do 20,2% da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.

## Cidades irmás 
*  Guadalaxara, México
*  Virginia Beach, Estados Unidos
*  Bacolod, Filipinas
*  Calcuta, India
*  Manta, Ecuador
*  Phnom Penh, Camboxa
*  Qingdao, China
*  Sochi, Rusia
*  Valparaíso, Chile
*  Yokkaichi, Xapón
*  Esmirna, Turquía
*  Mombasa, Kenya
*  Carson City, Estados Unidos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial