open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Illa Salt

**Illa Salt** (inglés *Salt Island*) é unha illa no arquipélago das Illas Virxes Británicas no mar Caribe pertencentes ao Reino Unido. Situada a uns 10 quilómetros ao sueste de Road Town, a principal cidade de Tórtola. O seu nome recibe o nome polas salinas, que antes eran un importante recurso.

## Xeografía 
Illa Salt atópase no mar Caribe a 10&nbsp;km ao sueste da illa principal de Tórtola. A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de ao redor de 1´5&nbsp;km².

Á illa só se pode chegar por barco, e é un lugar de excursión moi popular, especialmente para o mergullo: os restos do naufraxio do buque de carga "RMS Rhone» está considerado entre os mellores puntos de mergullo nas augas do mar Caribe.

## Historia 
A illa Salt foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo.

O nome provén das salinas, que anteriormente constituía unha fonte importante de sal para a Armada británica: a "Royal Navy".

En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga. En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

O 29 de outubro 1867 afundiuse o buque de carga "RMS Rhone» durante unha tormenta fronte á costa oeste, é o máis destacable da illa, afundiuse durante un furacán. A maioría da tripulación do barco perdeuse. Moitos dos cadáveres foron enterrados nunha fosa na illa Salt, situada a pouca distancia da praia principal, e que hoxe se pode ver facilmente. Un ancho círculo de pedras está colocado sobre a tumba.

O naufraxio do 'Rhone' é un dos mellores sitios de [[mergullo] do Caribe. Algunhas das escenas subacuáticas da película *Abismo* foron rodadas dentro e arredor do naufraxio.

A poboación da illa non ten máis de tres persoas como mínimo desde 1980. Pagan unha renda anual á raíña do Reino Unido, entregada ao gobernador, dunha bolsa de sal de medio quilo.

O turismo é a única fonte de ingresos da illa. A illa é frecuentemente visitada por barcos e recibe un cruceiro ocasional máis pequeno. Onde antes había vinte ou máis fogares agora só hai tres ou catro casas abandonadas.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Salt Island  at BVI Bound
Rid of Me

***Rid of Me*** é o segundo disco comercializado por PJ Harvey co selo discográfico Island Records. Conta coa produción de Steve Albini. O álbum inclúe unha versión de Bob Dylan da canción "*Highway 61 Revisited*".

## Lista de cancións
Ofelia Rey Recimil

**Ofelia Rey Recimil**, nada en Piñeiro (Silleda) en 1973,  é técnica agraria (criadora de gando porcino) e unha política galega.

## Traxectoria 
Elixida concelleira nas listas do PSdeG nas eleccións municipais de 2007 en marzo de 2009 abandonou o grupo socialista. O 19 de outubro de 2009 proclamouse alcaldesa de Silleda tras levar a cabo unha moción de censura para derrocar á antiga alcaldesa do PSOE, Paula Fernández Pena. A moción de censura que lle deu a chave da alcaldía por maioría absoluta foi apoiada por 5 dos 6 edís do PPdeG e por dous votos tránsfugas, un deles o seu.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Silleda
A compañía clandestina de contrapublicidade

***A compañía clandestina de contrapublicidade*** é unha novela escrita por Marilar Aleixandre publicada por primeira vez no 1998. Recibiu o IV Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa.

## Argumento 
Na cidade de Vigo comezan a aparecer carteis contrapublicitarios que atacan a empresas. Os obxectivos destes ataques son empresas que abusan do seu monopolio. Ao inicio as mensaxes non son rubricadas, como é a dirixida contra a empresa do metro, que nese momento receitaba non darlle esmolas aos mendigos para que non aumentasen, ou os carteis que apareceron chamándolle ladróns aos bancos, mais nas seguintes campañas o asinante dos carteis era a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade.

O xornal *O Eco* encárgalle a investigación da Kompañía Klandestina a Seoane e o Guti (Roberto Gutiérrez), unha bolseira e un veterano xornalista, que van enfiando a historia. O Guti, cando estaba pescudando pola noite entre os bares para ver se atopa alguén que saiba algo da Kompañía, é atropelado por un taxi, caéndolle o peso da investigación xornalística a Seoane. Ela diríxese soa cara ao Porto para reunirse cun amigo do Guti que lle axudará á buscar quen imprime os carteis, mais só consegue volver cun nome, Chano Loíño, que razoando deducen que pode referirse a Lon Chaney, un famoso actor de cine de terror. Así pois, acaban indo ao ciclo de cine de terror que fan os xoves na Escola de Industriais.

Mentres tanto a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade non para a súa actividade, atacan unha empresa de automóbiles, cuxos produtos duran moi pouco, van contra Renfe, Telefónica, a eléctrica Enosa...

Tamén "baixo a superficie" seguen pasando cousas. O que está baixo a superficie é o mundo dos sencasa, dos drogadictos e das putas, de xente que tampouco quere irse de alí, como o Mareante, Melanie, o Rei dos Ratos.

Seoane vai o seu día ao ciclo de cine de terror, e acaba coñecendo alí a un rapaz polo que acaba perdendo a cabeza, Bruno. Bruno é fillo de Ricardo Saavedra Míguez, un ex-empresario que estivera no medio do calote do aceite vinte anos antes, a empresa conserveira Patela en vez de empregar aceite de oliva, utilizaba aceite industrial, causando varios mortos ao final.

E así, nesta, a Kompañía Klandestina comeza a atacar ás conserveiras, con lemas como "Que bonito sería... que fose bonito", e acaba saíndo a luz que a conservas Andrade cometía varias ilegalidades que a Kompañía anunciaba. Esta é a mecha que fai estoupar o sarillo, e Ricardo Saavedra acaba morrendo tras recibir un disparo cando, presuntamente, lle estaba roubando na casa.
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do libro na páxina web da editorial.
Larbanois - Carrero

**Larbanois - Carrero** é un dúo uruguaio de música popular integrado por Eduardo Larbanois e Mario Carrero. 
Desenvolvido no final da 1977 e cunha trayectoria que se estende ata o presente, é referente de varias xeracións de músicos do Uruguai. 

## Historia 
Os membros deste dúo de músicos reuníronse no Festival de Paysandú, 1973, no qual Carrero gañou o premio á mellor voz. 
En 1977 os músicos decidiron formar o dobre, botando súa primeira vez nun concerto organizado por estudantes universitarios no Colexio de San Juan Bautista de 1978.

## Biografía 
Con máis de 30 anos de concertos, a dobre fixo unha xira por todo o mundo, tendo dado recitais en Australia, Nova Zelandia, Estados Unidos, Canadá, Cuba, Paraguai, Brasil, Arxentina, Venezuela, Colombia, entre outros. 

Lanzaron máis de 30 LPs. e compartido o escenario cunha manchea de artistas uruguaios e estranxeiros, entre os cales se contan: Santiago Feliu, León Gieco, Paco Ibáñez, César Isella, Joan Serrat Manuel, Daniel Viglietti, Alfredo Zitarrosa, os irmáns Carlos e Enrique Mejía Godoy e Pablo Milanés .

## Historia 
##### No Uruguai 
* *Amigos* (junto a Carlos Benavides, Washington Benavides e Juan José de Mello. Sondor 44082. 1978)	
* *Larbanois - Carrero* (1979)
* *Cuando me pongo a cantar* (Sondor 44147. 1980)
* *En recital* (con Vera Sienra). 1982)
* *Antirutina* (Ceibo SCC 75501. 1982)
* *Tanta vida en cuatro versos* (1983)
* *Pero andando vamos* (1984)
* *El hombre, digo* (1986)
* *Rambla sur* (1988)
* *Lo mejor de Larbanois-Carrero* (1988)
* *De madrugadas* (1990)
* *Antología* (1993)
* *Antología 2* (1993)
* *Identidades* (1996)
* *Cometas sobre los muros* (Ayuí / Tacuabé ae199cd. 1998)
* *Canciones de Santamarta* (Ayuí / Tacuabé ae246cd. 2001)
* *25 años* (Ayuí / Tacuabé ae258cd. 2002)
* *Coplas del fogón* (Ayuí / Tacuabé ae294cd. 2005)
* *DVD ¨Concierto 30 años¨ * (MMG 2009)

##### Na Arxentina 
* *Larbanois - Carrero* (1980)
* *Cuando me pongo a cantar* (1981)
* *Anti rutina* (1984)
* *Pero andando vamos* (1984)
* *Canciones de Santamarta* (Acqua Records, 2006)

##### No Brasil 
* *La Comparsa* (con Sebastiao Fonseca de Oliveira, Washington Benavides e Enrique Rodríguez Viera, 1980)
* *Raíces clavadas bien hondo* (1982)
* *El dorado (con Belchior)* (1990)
* *Mercosul de canciones* (1996)

##### No Canadá e nos Estados Unidos 
* *De norte a sur* (1995)

## Ligazóns externas 
* Sitio Web Oficial
* Sítio de música uruguaia
* Sítio dedicado ao músicos uruguaios
Francos (homónimos)

O termo **Francos** pode referirse a:

*Os **francos** foron un pobo xermánico que ocupou o norte da Galia na idade antiga. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Francos**, parroquia do concello de Baralla;
****Francos**, lugar de dita parroquia;
***Francos**, parroquia do concello de Guntín;
****Francos**, lugar de dita parroquia;
***Francos**, parroquia do concello de Outeiro de Rei;
****Francos**, lugar de dita parroquia;
***Francos**, parroquia do concello de Paradela;
****Francos**, lugar de dita parroquia;
***Francos**, lugar da parroquia de Leiro, no concello de Abegondo;
***Francos**, lugar da parroquia de Suevos, no concello da Baña;
***Francos**, lugar da parroquia de Vide, no concello de Baños de Molgas;
***Francos**, lugar da parroquia de Goberno, no concello de Castro de Rei;
***Francos**, lugar da parroquia de Maceda, no concello de Maceda;
***Francos**, lugar da parroquia de Robra, no concello de Outeiro de Rei;
***Francos**, lugar da parroquia de Bretoña, no concello da Pastoriza;
***Francos**, lugar da parroquia de Suñide, no concello de Samos;
***Francos**, lugar da parroquia de Doade, no concello de Sober;
***Francos**, lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello do Vicedo;
***Os Francos**, lugar da parroquia de Mañón, no concello de Mañón;
***Francos de Proendos**, lugar da parroquia de Proendos, no concello de Sober;
***O Coto de Francos**, lugar da parroquia de Bretoña, no concello da Pastoriza;
***Rúa de Francos**, lugar da parroquia de Calo, no concello de Teo;
***Vilar de Francos**, lugar da parroquia de Francos, no concello de Baralla;
***Vilar de Francos**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Francos**, lugar da parroquia de Pezós do concello de Pezós, na Terra Eo-Navia;
***Francos**, parroquia do concello de Tinéu.

;En Cantabria
***Francos**, localidade do municipio de Guriezo.

;En Castela e León
***Francos**, localidade do municipio de Ayllón, na provincia de Segovia.

;En Portugal
***Francos**, aldea da freguesía de Rio de Mouro, no concello de Sintra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Guillerme III de Inglaterra

**Guillerme III de Inglaterra, II de Escocia**, nado na Haia o 14 de novembro de 1650 e finado en Hampton Court o 8 de marzo de 1702, foi rei de Inglaterra, Escocia e Irlanda entre 1689 e a súa morte. Guillerme, Príncipe de Orange, foi tamén estatúder dos Países Baixos.

## Traxectoria 
Educado como protestante, foi rei de Inglaterra e Irlanda a partir de 13 de febreiro de 1689, e rei de Escocia a partir do 11 de abril dese mesmo ano, xunto coa súa muller María II de Inglaterra. Recibiu a coroa no seguimento da Revolución Gloriosa, durante a cal o seu tío e sogro Xacobe II de Inglaterra foi deposto.
Hampton Court

**Hampton Court** é un pazo situado en Gran Bretaña, concretamente na cidade homónima de Hampton a tan só 20&nbsp;km de Londres.

## Lenda 
A lenda di que o espírito de Catarina Howard, unha das esposas de Henrique VIII vaga por todo o recinto. Esta moza foi asasinada brutalmente na Torre de Londres por orde expresa do seu marido.

## Galería 

Ficheiro:HamptonCurt.jpg|Xardíns do pazo (2001).
Ficheiro:HamptonCourtKipKnyff1708.jpg|Debuxo do pazo (1708).
Ficheiro:Pynequeenmarysstatebedchamberhamptoncourt edited.jpg|Queen Mary's State Bedchamber, unha habitación do pazo.
Dinho

**Edi Wilson José dos Santos**, coñecido como **Dinho**, nado en Neópolis o 15 de outubro de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira.

## Traxectoria 
Na segunda metade da tempada 1991–92 chegou cedido ao Deportivo da Coruña, que loitaba por non perder a categoría. Debutou na Liga española o 17 de maio de 1992, nun partido en Riazor que rematou con vitoria local (3–0) e no que Dinho marcou un dos tantos. O seu segundo e derradeiro partido como xogador do Deportivo foi na seguinte xornada, contra o Real Oviedo a domicilio, que rematou con derrota (2–1).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Salaheddine Bassir

**Salaheddine Bassir** (en árabe: صلاح الدين بصير‎), nado en Casablanca o 5 de setembro de 1972, é un exfutbolista marroquí. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección marroquí.

## Palmarés 
;Deportivo
* Liga de España: 1999–00
* Supercopa de España: 2000

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Príncipe de Orange

**Príncipe de Orange** é un título aristocrático orixinalmente francés, asociado ao principado do mesmo nome, co seu territorio no val do Ródano, no sur de Francia. O príncipe de Orange era vasalo do Ducado de Borgoña e máis tarde do Sacro Imperio Romano Xermánico.

O último descendente dos príncipes de Orange da casa de Baux foi Renato de Chalon, que foi sucedido polo seu curmán adolescente Guillerme IX, conde de Nassau, que máis, coñecido como Guillerme o Taciturno, sería o grande impulsor da independencia dos Países Baixos.

A partir de entón, o principado de Orange quedou asociado á historia dos Países Baixos, sendo un dos títulos da casa real dos Países Baixos.
Illa Ginger

A **Illa Ginger** (inglés *Ginger Island*) é unha illa do arquipélago das Illas Virxes Británicas no mar Caribe pertencentes ao Reino Unido.

## Xeografía 
A illa Ginger atópase no mar Caribe a 10&nbsp;km ao sueste da illa principal de Tórtola.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de aproximadamente 2&nbsp;km². A costa nordeste é moi escarpada e rochosa. A altura máxima é duns 350 metros sobre o mar.

A illa non ten poboación residente.

A illa só se pode chegar por barco, e é un lugar de excursión moi popular, especialmente para o mergullo.

## Historia 
A illa Gonger descubriuse en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo.

En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.

En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

O turismo é a única fonte da illa de ingresos.
Great Camanoe

**Gran Camanoe** (inglés *Great Camanoe*) é unha illa do arquipélago das Illas Virxes Británicas no mar Caribe pertencentes ao Reino Unido.

## Xeografía 
Gran Camanoe atópase no mar Caribe a 3 quilómetros ao nordés da illa principal de Tórtola e a 1&nbsp;km ao norte da Illa Beef.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie de 3,2 quilómetros cadrados cunha lonxitude duns 4&nbsp;km e ao redor de 0,8&nbsp;km de ancho. A maior elevación é de aproximadamente 213 metros sobre o mar.

A illa non ten poboación residente, pero ten dúas casas de alugueiro chamadas "Indigo Plantación" e "Os Corsarios".

A illa só se pode chegar por barco, as baías de Cam Bay e Le Bay son populares zonas de ancoraxe para embarcacións de recreo. Cam Bay é agora un parque nacional.

## Historia 
Gran Camanoe descubriuse en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe á Novo Mundo.

En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.

En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

Gran Camanoe leva o nome de Pieter Adriensen (cuxo alcume era "o Comandante", do que se deriva Camanoe), que foi efectivamente o segundo ao mando do Territorio, durante a década de 1630, cando o seu irmán, Abraham Adriensen , foi nomeado Xerente das Illas Virxes Británicas pola Compañía Holandesa das Indias Occidentais.

O turismo é a única fonte de ingresos da illa pola renda das vivendas de alugueiro.
Illa Cooper

A **Illa Cooper** (inglés *Cooper Island*) é unha illa no arquipélago das Illas Virxes Británicas no mar Caribe pertencentes ao Reino Unido.

## Xeografía 
A Illa Cooper atópase no mar Caribe a uns 8&nbsp;km ao sur da illa principal de Tórtola e a  menos de 1&nbsp;km ao leste de Illa Salt. A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie duns 2&nbsp;km², cunha lonxitude duns 2,4 quilómetros e preto de 0,8&nbsp;km de ancho. A maior elevación é de aproximadamente 520 m.

A illa non ten poboación residente, pero en *Manchioneel Bay* o norte da illa hai cinco propiedades privadas, ademais dun pequeno resort de club de praia. Cooper Island Beach Club ten 12 cuartos de hotel, un restaurante, un bar de rons, cafetería, cerxaría con enerxía solar e tenda de agasallos. As instalacións están abertas a hóspedes, visitantes do día e iates empregando os amarres próximos. A baía de Manchioneel conta con 30 boias de amarre que acollen embarcacións de ata 60 metros.

Á illa só se pode chegar por barco, e é un lugar de excursións moi popular.

## Historia 
A illa Cooper foi descuberta 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo. En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga. En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

O turismo e a única fonte de ingresos da illa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Beach Cottages of Cooper Island 
* Cooper Island Beach Club
* Rental Villa Quart-A-Nancy Point, Cooper Island
Great Thatch

**Gran Thatch** (inglés *Great Thatch*) é unha illa deshabitada do arquipélago das Illas Virxes Británicas no mar Caribe pertencentes ao Reino Unido. É unha das illas máis occidentais do Territorio. Crese que toma o nome do famoso pirata, Edward Teach (máis coñecido como "Barbanegra"), aínda que hai poucas evidencias que Barbanegra navegase nunca polas Illas Virxes.

## Xeografía 
Gran Thatch (teito de palla) sitúase no mar Caribe a 1&nbsp;km ao oeste da illa principal de Tórtola e aproximadamente a 1&nbsp;km ao norte de San Xoán nas Illas Virxes Británicas.

A illa é de orixe volcánica e ten unha superficie duns 2&nbsp;km², cunha lonxitude duns 2,5&nbsp;km e ao redor de 0,8&nbsp;km de ancho. Máis aló da illa atópase *Little Thatch*.

A illa non ten poboación permanente e só se pode acceder por barco.

## Historia 
Gran Thatch descubriuna Cristovo Colón en 1493 durante a súa segunda viaxe ao Novo Mundo. a lenda di que o nome deriva probablemente do pirata *Edward Thatch* (Barbanegra) que se di utilizou a illa coma súa base de 1715 a 1718. En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga, en 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.

Aínda que actualmente está deshabitada, antigamente estivo ocupada, contaba cunha casa de aduanas e unha oficina de correos onde o correo era enviado desde Charlotte Amalie por skiff despois de que un paquebote o houbera deixado alí.

A illa foi o lugar dun importante acto de desobediencia civil en 1856, tres anos despois de que a comunidade británica das Illas Virxes Británicas fuxira en gran parte durante a insurrección de 1853. O 24 de novembro de 1856, o sub-tesoureiro de Tórtola buscou apoderarse dun barco que pertencía a un habitante da illa de Thatch, que era coñecido, por operar sen licenza. Foi agredido e a súa tripulación golpeada duramente. Dous días despois, envíouse unha forza de catro condestables para arrestar aos delincuentes, pero ao seu desembarco foron bloqueados por unha multitude de 40 a 50 persoas. Persistiron en facer o arresto e tamén foron duramente golpeados. Ao día seguinte, unha forza duns 30 homes, principalmente condestables rurais, 12 deles armados, desembarcou na illa para sufocar a insubordinación e aprehender aos seus violentos autores. No caso, foi só a intervención dos influentes misioneiros metodistas entre os habitantes o que permitiu as detencións sen máis violencia. Isaac Dookhan cita isto como un exemplo do espírito xeral de disturbios que prevalecía no territorio durante a década de 1850. 

A illa estivo en mans privadas, pero foi volta a comprar polo Goberno do Territorio en setembro de 1997, e agora é un Parque Nacional.

## Notas
Aprilia

:''Para a concello italiano véxase Aprilia, Lazio.

[miniatura|200px|dereita|Unha Aprilia RS 125 do ano [1998]]
**Aprilia** é un fabricante de motocicletas pertencente ao grupo industrial italiano Piaggio. Fundouse no ano 1945 e ten a súa sede en Noale, rexión do Véneto, Italia. Ao comezo, dedicábase á venda de scooters, aínda que máis tarde pasou a desenvolver tamén motocicletas deportivas.

A empresa participa nos Campionatos do Mundo de Motociclismo de 125 cc e 250 cc, no Campionato do mundo de Superbikes e noutras competicións de motocross e supermoto. Aprilia ten logrado numerosos triunfos nas divisións menores do mundial de motociclismo, caracterizándose por experimentar novas configuracións de cilindros ao igual cá marca Ducati.

## Pilotos campións mundiais de 125cc 
## Pilotos campións mundiais de 250cc 
## Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Aprilia
Aveinte

**Aveinte** é un concello da provincia de Ávila.
Ten unha superficie de 12,78 quilómetros cadrados, unha poboación de 109 habitantes (2005) e unha densidade de poboación de 8,53 hab/km².

ImageSize = width:450 height:370
PlotArea = width:400 height:300 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:200

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:25 start:0
Colors= 
  id:AO  value:black
  id:AA  value:purple
  id:AB  value:black
  id:AC  value:purple
  id:AD  value:green

PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1991      from:0 till:154 color:AO
  bar:1996      from:0 till:153 color:AA
  bar:2001      from:0 till:113 color:AB
  bar:2005      from:0 till:109 color:AC
  bar:2008      from:0 till:108 color:AD
Illa Mujeres

**Illa Mujeres** sitúase no mar Caribe, moi preto da península do Iucatán, ao sueste de México. A illa constitúe parte dun dos oito municipios do Estado de Quintana Roo, o municipio de Illa Mulleres (que inclúe parte do territorio continental) e sitúase a trece quilómetros da cidade de Cancún, o principal polo turístico da rexión. A illa ten unha superficie duns 7&nbsp;km de longo e 650 metros de ancho.

## Historia e características
Illa Mujeres foi descuberta polos españois durante unha expedición comandada por Francisco Hernández de Córdoba no ano de 1517. En tempos prehispánicos a illa estaba consagrada a Ixchel, deusa maia da Lúa, o amor e a fertilidade, a cal recibía ofrendas con formas femininas que os crentes depositaban nas súas praias. Ao chegar os conquistadores españois e observar as figuras, bautizárona como *Illa Mujeres*.

Ao sur da illa álzase un faro maia, un dos poucos edificios precolombianos que sobreviviron á destrución dos conquistadores.

Illa Mujeres é unha illa que se localiza cruzando a baía desde Cancún. As súas augas mornas e transparentes son o fogar perfecto para os golfiños e tartarugas, e nadar con eles é unha das máis atractivas actividades que poden realizarse aquí. Para chegar á illa, hai que tomar un transbordador desde Puerto Juárez ou un transbordador desde Punta Sam (coches) e gozar da incrible paisaxe durante os 15 minutos que dura a travesía desde Puerto Juárez (Cancún) ou os 45 minutos desde Punta Sam.

Este é un lugar con historia e praias espectaculares. Na punta sur da illa hai vestixios dun templo maia. Os arqueólogos saben que Illa Mujeres foi un santuario dedicado a Ixchel, deusa maia da fertilidade e que as mulleres maias debían facer unha peregrinación á illa como parte do seu paso de nena a muller. Hoxe, a peregrinación á illa lévana a cabo os amantes dos animais mariños e da beleza da súa natureza tropical. Illa Mujeres foi tamén refuxio e fogar de famosos piratas, realmente tratantes de escravos, como Fermín Mundaca de Marecheaga.

A Illa volveuse mundialmente famosa nos anos 70, cando A Cova das Quenllas Durmidas foi presentada ao mundo polo famoso mariño mexicano Ramón Bravo Descuberta polo mergullador insular para todos coñecido por *Válvula* home capaz de soster as súas respiración por moito tempo baixo os 70 pés de profundidade. A illa tamén é coñecida polas súas fermosas paisaxes submarinas, sitios excelentes para realizar esnórquel e mergullo, e pola rica biodiversidade que ofrece. 
Outro atractivo interesante da illa que vale a pena visitar é o parque "El Garrafón" onde se pode practicar snorkel, snuba, trek mariño, caiac entre outros, ademais inclúe unha pequena zona arqueolóxica que foi dedicada a Ixchel.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello 
* Enciclopedia dos Municipios de México: Isla Mujeres
Blue Dragon (serie de anime)

***Blue Dragon*** é un anime adaptado do videoxogo do mesmo nome, dirixido polo Yukihiro Matsushita e animado polos Estudios Pierrot.

O anime lanzouse ó ar o 7 de abril do 2007 (no Xapón) con diferentes actores de dobraxe no que o videoxogo. En Galiza, a serie de debuxos animados fixo a súa estrea na canle TVG o 17 de outubro do 2009.

## Trama 
A historia de Blue Dragon comeza moito tempo atrás, cando tivo lugar unha gran batalla entre a luz e a escuridade. Cada unha delas posuía gran poder, sobre todo a sombra. Con gran coraxe, os Sete Soldados da Luz derrotaron as forzas da escuridade e afastaron o seu poder para sempre. Pero agora o poder da sombra rexorde, combinando a súa forza co poder das máquinas. Blue Dragon baséase nun videoxogo co mesmo nome para Xbox 360. O protagonista desta grande historia é un mozo chamado Shu, que ten por sombra a un dragón azul, que repite os movementos que o rapaz realiza. Cheo de curiosidade por descubrir o significado deste dragón que o segue a todas partes, Shu emprende unha viaxe para atopar respostas ás súas preguntas. No camiño atoparase con outros que comparten a súa sombra particular, pero representando criaturas diferentes, como un tigre ou un morcego. Estas criaturas danlles poderes ós seus acompañantes, o cal espertará aínda máis a súa curiosidade e ganas por descubrir a orixe deste misterio.

## Dobraxe
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial de *Blue Dragon* (en *inglés*)
* *Blue Dragon* en Anime News Network (en *inglés*)
Monte de Meda

Como topónimo **Monte de Meda** pode referirse a:

;En Galiza
***Monte de Meda**, parroquia do concello de Guntín;
***Monte de Meda**, parroquia do concello de Lugo;
****Monte de Meda**, lugar de dita parroquia;
***San Cibrao de Monte de Meda**, parroquia do concello de Guntín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Gran Turca

A **Illa Gran Turca (Grand Turk Island)** é a principal illa do territorio británico de ultramar das illas Turks e Caicos, correspondente ao arquipélago de Illas Turcas (que debe ser distinguido do arquipélago das Illas Caicos). Na illa atópase a capital do territorio, Cockburn Town e ten a segunda poboación en importancia con 3.720 habitantes.

A Illa Gran Turca tivo a atención internacional en 1962 cando a cápsula *Friendship 7* do Proxecto Mercury de John Glenn amarizóu preto da illa. Unha réplica da cápsula atópase exposta no aeroporto.

O nome provén dunha especie de cacto da illa, que ten un tope distintivo, que recorda o gorro turco chamado fez.

A illa foi indicada como a verdadeira Guanahani, a primeira illa americana á que chegase Cristovo Colón o 12 de outubro de 1492

## Ligazóns externas
Turks and Caicos History - VisitProvidenciales
Carta náutica

[miniatura|250px|Carta náutica de 1976 de [Porto Rico.]]

Unha **carta náutica** é unha representación a escala de augas navegábeis e rexións terrestres adxuntas. Son instrumentos esenciais para a navegación náutica.
[miniatura|*Carta Esférica de la Costa de Galicia y Portugal*, [1846.]]
## Características
Normalmente indica as profundidades da auga e as alturas do terreo, natureza do fondo, detalles da costa incluíndo portos, perigos para a navegación, localización de luces e outras axudas diversas. Tradicionalmente as cartas de navegación estaban imprimidas en papel pero de maneira recente desenvolvéronse aplicacións informáticas que permiten o almacenamento e tratamento de cartas náuticas con ordenadores.

Á hora de interpretala, cómpre ter en conta que representar unha esfera nunha superficie plana ten como consecuencia que haxa certa deformación da realidade, xa que a esfera non pode desenvolverse de forma exacta no plano.

### Escala
Cando se fala de escala, estase a falar da relación entre o representado e a realidade. Así, por exemplo, unha escala de 1/10.000 quere dicir que calquera distancia é 10.000 veces maior que a representación que hai na carta; se a escala é 1/2 a área representada é a metade que a real.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Colección de cartas náuticas dixitalizadas Biblioteca Digital Hispánica, Biblioteca Nacional de España.
Theodor W. Hänsch

**Theodor Wolfgang Hänsch**, nado o 30 de outubro de 1941 en Heidelberg, é un físico alemán. Foi galardoado cun Premio Nobel de Física en 2005, compartido con John L. Hall, polas súas contribucións no desenvolvemento da espectroscopia baseada no láser. Tamén ese ano o premio foi para Roy J. Glauber.

## Traxectoria 
Estudou física na Universidade de Heidelberg, onde fixo o seu doutoramento en 1969. Máis tarde realizou estudos post-doutorais nos Estados Unidos, e foi profesor de física na Universidade Stanford de 1975 a 1986. Dende 1986 foi director no *Instituto Max Planck de Óptica Cuántica* e profesor de Física Experimental na Universidade Ludwig Maximilians de Múnic. Os seus principais campos de investigación son as de alta precisión láser de espectroscopia de hidróxeno e elementos similares e a investigación dos gases cuánticos ultrafríos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Theodor W. Hänsch, Autobiografía (.
* Sitio do grupo do profesor Hänsch en Múnic .
* Max Planck Institute of Quantum Optics .
Arrigo Boito

**Arrigo Boito**, nado en Padua o 4 de febreiro de 1842 e finado en Milán o 10 de xuño de 1918, foi un poeta, narrador e compositor italiano. Forma parte da primeira xeración da liña lombarda.

## Traxectoria
Estudou violín, piano e composición no Conservatorio de Milán, dende 1854. Rematados os seus estudos, parte con Franco Faccio a París onde entra en contacto con Gioachino Rossini. Visita despois Polonia, Alemaña, Bélxica e Inglaterra. Hoxe é lembrado sobre todo polos seus libretos e a súa ópera *Mefistofele*.

## Obra literaria 
miniatura|Arrigo Boito
### Poesía 
* *Re Orso* (1864, 1873, 1877, 1902)
* *Il libro dei versi* (1877, 1902)

### Teatro 
* *Le madri galanti* (1863, escrita en colaboración con Emilio Praga)
* *Nerone* (1901)

### Novela 
* ''L'alfier nero* (1867)
* *Iberia* (1868)
* *Il pugno chiuso* (1867-1870)
* *La musica in piazza* (1870-1871)
* *Il trapezio* (1873-1874, incompleta)

### Libretos 
* *Il quattro giugno* (1860, música propia e de Franco Faccio)
* *Le sorelle d'Italia* (1861, música propia e de Franco Faccio)
* *Amleto* (1865, Franco Faccio)
* *Mefistofele* (1868, música propia; 1875, música propia)
* *Ero e Leandro* (1871, música propia, non representado; 1879, Giovanni Bottesini; 1896, Luigi Mancinelli)
* *Iràm* (1873, Cesare Dominiceti, non representado)
* *Un tramonto* (1873, Gaetano Coronaro)
* *La falce* (1875, Alfredo Catalani)
* *Semira* (1876, Luigi San Germano, non representada)
* *La Gioconda* (1876, música de Amilcare Ponchielli)
* *Pier Luigi Farnese* (1877, música de Costantino Palumbo, non representada)
* *Basi e bote* (*circa* 1881, música propia, non representada; 1927, música de Riccardo Pick-Mangiagalli)
* *Simon Boccanegra* (1881 música de Giuseppe Verdi, nova versión do libreto de Francesco Maria Piave)
* *Otello* (1887, Giuseppe Verdi)
* *Falstaff* (1893, Giuseppe Verdi)
* *Nerone* (1924, música propia, representada postumamente, composición: 1862-1915).

## Óperas 
* *Mefistofele* (1868 e 1875)
* *Nerone* (1924, representada postumamente, composición: 1862-1915).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Raffello de Rensis, *Arrigo Boito. Capitoli biografici*, Firenze, Sansoni, 1942.
* Piero Nardi, *Vita di Arrigo Boito*, Milán, Mondadori, 1942.
* Massimiliano Vajro, *Arrigo Boito*, Brescia, La Scuola, 1955.
* Domenico Del Nero, *Arrigo Boito. Un artista europeo*, Firenze, Le Lettere, 1995.

### Outros artigos 
* Giuseppe Verdi
### Ligazóns externas 
* [BOITO, Arrigo](http://www.treccani.it/enciclopedia/arrigo-boito_(Enciclopedia-Italiana)/), entrada na *Enciclopedia Italiana'', Volume 7, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1930, por Giulio Mario Ciampelli .
* [BOITO, Arrigo](http://www.treccani.it/enciclopedia/arrigo-boito_(Dizionario-Biografico)/) no *Dizionario Enciclopedico degli Italiani*, Volume 11, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1969, por Emerico Giachery .
* [BOITO, Arrigo](http://www.treccani.it/enciclopedia/arrigo-boito_(Enciclopedia-Dantesca)/), entrada na *Enciclopedia Dantesca*, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1970, por Alberto Pironti .
Joseph Ignace Guillotin

**Joseph-Ignace Guillotin**, nado o 28 de maio de 1738 e finado o 26 de marzo de 1814, foi un médico e deputado francés. O seu nome asóciase á invención da guillotina, dispositivo mecánico para executar condenados a morte. Realmente, Guillotin non foi o inventor do devandito dispositivo, pero si propuxo a súa utilización en Francia.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Retratos médicos
Menhir

[miniatura|[Lapa de Gargantáns]]

Un **menhir** é un monumento prehistórico, megalítico, que se limita a unha gran pedra ergueita plantada no chan.

## Características 
É un monumento de pedra alto, vertical. Os menhires pódense encontrar illados ou en grupos. Teñen unha distribución xeográfica ampla. Así, por exemplo poden atoparse en América, Europa, Asia, e África, e pertencen a diversos períodos da Historia. A maioría dos exemplos europeos foron erixidos na última idade de bronce neolítica.

[miniatura|[Marco da Pena Verde, límite dos concellos de Ribadeo, Trabada e Barreiros]]
As súas funcións son variadas, dende marcar os límites territoriais dun pobo até serviren como centro de cerimonias relixiosas, especialmente funerarias. Os máis modernos teñen inscricións sacras e invocacións a divindades, por iso o cristianismo rebaixou a altura dalgunhas pedras e coroounas cunha cruz, converténdose en lugares de culto cristiáns.

## Tipos de menhires 
* Menhires illados
* Menhires en liña
* Menhires agrupados ou Crómlech
** Crómlech en círculo simple
** Crómlech en círculo dobre
** Crómlech en rectángulo
** Crómlech en elipse

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Megalitismo
* Megalitismo en Galicia
* Dolmen
* Crómlech
* 

### Ligazóns externas 
* Círculos líticos e pedrafitas de Galicia
* Catalogación de pedrafitas de Galicia
* Megalitos da Península Ibérica
Bobby Capó

**Félix Manuel Rodríguez Capó**, máis coñecido como **Bobby Capó**, nado o 1 de xaneiro de 1922 e finado o 18 de decembro de 1989, foi un cantante e compositor de Porto Rico. O seu meirande éxito internacional foi a creación do tema de bolero *Piel canela*.

## Discografía 
* *1940 - 1944*
* *Bobby Capó Sings*
* *Compositor e Intérprete*
* *Con La Sonora Matancera*
* *Despierte Borincano*
* *La Época de Oro*
* *Historia Musical de...*
* *Invitación al Amor*
* *La Múcura*
* *Me lo dijo Adela*
* *Mi Diario Musical*
* *And his Orchestra*
* *Yo Canto para Ti*
* *Éxitos de...*
* *Piel Canela*
Orde da Xarreteira

A **Orde da Xarreteira** (en inglés *Order of the Garter*) é unha orde militar creada por Eduardo III de Inglaterra, a máis importante comenda do sistema honorífico do Reino Unido. Suponse que foi creada para destacar os esforzos de Inglaterra na cruzadas para conquistar Terra Santa.

## Características 
miniatura|200px|Insignia da Orde da Xarreteira|esquerda
Na lenda asociada á creación desta Orde, Eduardo III estaba danzando coa Condesa de Salisbury nunha gran festa da corte, cando esta deixou caer a súa xarreteira. Ao apañala do chan e amarrala de novo na súa perna, o rei reparou que os presentes fitábanos con sorrisos e murmurios. Irado, exclamou: «Honni soit qui mal y pense» ("avergóñese quen nisto ve malicia"), frase que se tomou como lema da orde. Tamén dixo que aquela pequena xarreteira azul sería tan gloriosa que todos a haberían desexar.

Sendo esta historia verdadeira ou non, a Orde do Xarreteira foi, de feito, creada por Eduardo III, o seu símbolo é unha xarreteira azul escura, de rebordo dourado, en que aparecen inscritas, en francés, as palabras ditas polo rei. O monarca reinante do Reino Unido é sempre o gran mestre da Orde. Ademais do gran mestre existen os cabaleiros reais, nos cales se inclúe sempre ao Príncipe de Gales (o monarca pode tamén nomear varios membros máis da familia real), os cabaleiros extranumerarios (monarcas reinantes de países estranxeiros nomeados polo británico) e os cabaleiros ou damas-compañeiras (24 personalidades nomeadas polo monarca británico).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Campionato do Mundo de Motociclismo de 125 cc

O **Campionato do Mundo de Motociclismo de 125cc** foi unha das categorías do Campionato do Mundo de Motociclismo de velocidade, regulado pola FIM. Disputouse entre 1949 e 2011, pasando a ser Moto3 a partir do 2012.

## Campións 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de MotoGP
Mota

O termo **Mota** pode referirse a:

***Mota pequena**, denominación popular da moeda de cinco céntimos de peseta;
***Mota grande**, denominación popular da moeda de dez céntimos de peseta.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Mota**, parroquia do concello de Guntín;
****A Mota**, lugar de dita parroquia;
***Mota**, lugar da parroquia de Dumbría, no concello de Dumbría;
***A Mota**, lugar da parroquia de Nieva, no concello de Avión;
***A Mota**, lugar da parroquia de Cecebre, no concello de Cambre;
***A Mota**, lugar da parroquia de Riobó, no concello da Estrada;
***A Mota**, lugar da parroquia de Trasparga, no concello de Guitiriz;
***A Mota**, lugar da parroquia de Torneiros, no concello do Porriño;
***A Mota**, lugar da parroquia de Sante, no concello de Trabada.

;Fóra de Galiza

;En Castela e León
***Castrillo Mota de Judíos**, concello da provincia de Burgos.

;En Castela-A Mancha
***Mota del Cuervo**, concello da provincia de Cuenca.

;En México
***Chapa de Mota**, concello do norte do Estado de México.

;En Vanuatu
***Mota**, illa volcánica nas Illas Banks, na provincia de Torba, no norte da dita illa.

Amais, como apelido pode referirse a:

***José Mota**, actor e humorista español.
***Rosa Mota**, atleta portuguesa.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***As Motas**, lugar da parroquia de Triabá, no concello de Castro de Rei.
Caicos Central

**Caicos Central**, tamén chamada Gran Caicos, (en inglés:Middle Caicos ou Grand Caicos) é a illa máis grande das illas Turks e Caicos. Ao oeste, está separado de Caicos do Norte polo Juniper Hole, e ao leste, de Caicos do Leste polo Lorimer Creek, ambos son pasaxes estreitas que só permiten o paso de pequenas embarcacións.

A illa é coñecida polo seu extenso sistema de covas e polos seus importantes sitios arqueolóxicos indíxenas lucaiáns. A illa está conectada a Caicos do Norte a través dun camiño.

## Xeografía 
Caicos Central ten unha superficie de 144,2&nbsp;km², por encima da marca da marea alta, e de 294,1&nbsp;km² en marea baixa. A diferenza entre os dous valores que non se contabiliza ao medir a superficie. A poboación estimada era de 468 habitantes en 2006. Forma parte do distrito de Caicos do Norte e Caicos Central.

As áreas naturais destacables son o pintoresco porto de Mudjin, situado na ribeira norte e as covas de Conch Bar. Na parte oriental das illas atópanse as ruínas da plantación de Haulover. Hai polo menos 38 sitios lucaians en Caicos Central. Escavacións recentes revelaron que Caicos Central era probablemente o principal asentamento dos lucaios nos subtropicos. As probas de asentamentos lucaios datan do 750 d.C e os arqueólogos cren que ata 4.000 indios vivían na illa.

## Poboación 
A poboación residente de Caicos Central estímase en 275 habitantes. Caicos Central perdeu case a metade da súa poboación desde 2006, cando vivían alí 408 persoas, é a menos poboada de todas as illas habitadas das Illas Caicos.

## Asentamentos de Caicos Central 
Hai tres localidades en Caicos Central, de leste a oeste:

### Lorimers 
Situada no extremo medio nordés da Illa, esta vila interior está situada ao longo da entrada da lagoa. É a máis pequena das tres aldeas de Caicos Central.

### Bambarra 
Situada ao leste do Conch Bar a aproximadamente media milla no interior, esta aldea é o segundo asentamento máis grande de Caicos Central. É notable como a única cidade do arquipélago de Turks e Caicos que ten un nome de procedencia africana. Con boa reputación, a vila fundouse por superviventes do buque escravista español *Trouvadore* que afundiu preto de Caicos Central en 1842. 

### Conch Bar 
A maior das tres aldeas de Caicos Central, Conch Bar é a sede do aeroporto da illa, a escola primaria e as súas oficinas gobernamentais. Un parque nacional nas covas de Conch Bar alberga o maior sistema de covas por riba da auga nas Bahamas. As covas de pedra calcaria foron utilizadas como mina de guano durante a década de 1880. Os artefactos indíxenas dos lucaios e os restos esqueléticos de animais foron descubertos polas escavacións, pero non foron conservados.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* https://web.archive.org/web/20060427073407/http://www.turksandcaicos.tc/middlecaicos/ - Middle Caicos at TCI Mall
Ana de Gran Bretaña

**Ana de Gran Bretaña**, nada en Londres o 6 de febreiro de 1665 e finada o 1 de agosto de 1714, foi a raíña de Gran Bretaña e Irlanda de marzo de 1702 ata a súa morte.

Gran Bretaña xurdiu da unión de Inglaterra e de Escocia nun único reino, en maio de 1707. Ana era a segunda filla do rei Xacobe II de Inglaterra, deposto en 1689 pola Revolución Gloriosa. Sucedeu ao xenro, o príncipe Guillerme de Orange, viúvo da súa irmá máis vella María II, sendo a última monarca da Casa de Estuardo. Foi substituída por un curmán afastado, o futuro rei Xurxo I, da Casa de Hannóver.

## Traxectoria 
Por mor dunha infección ocular, a princesa foi a Francia, onde viviu coa súa avoa ata 1670. Coa conversión do seu pai ao catolicismo, María e Ana foron forzadas a abrazar o anglicanismo.

Ao pouco de se converter Ana en raíña, comezou a Guerra de Sucesión Española, con moitos dos Estados de Europa en guerra intentando restar poder a dinastía Borbón. Inglaterra entrará na guerra a fin de estabilizar o poder francés en Europa, xa que se o candidato francés fose rei de España e Francia, esta última sería a maior nación do continente. Unha das súas primeiras accións foi organizar a frota e as accións bélicas nas que actuaría, nomeando ao seu marido Gran Lord Almirante da Mariña Real.

### Reinado 
Como o sistema vixente en Inglaterra era a monarquía parlamentaria, Ana tivo que facer amizades co máximo de parlamentarios influentes que podía, como forma diso a Raíña promovía ceas maxestosas e regalos caros. Unha gran xogada para facer máis activa na participación política. Sempre estaba presente nas reunións parlamentarios, mesmo os que non tiñan a debida importancia.

O seu marido, o príncipe Xurxo morreu en 1708, posiblemente dunha pneumonía, quedando a raíña Ana moi aflixida.

Foi un tema que a Raíña máis se ocupou durante o seu reinado. No século XVI, expandiu o territorio das Trece Colonias (na América do Norte), e decretou a explotación dalgúns produtos en Xeorxia e Virxinia. E conquistou o Suriname en 1710. Foi un gran paso para a economía inglesa, xa que moitos produtos tropicais foron exportados.

## Pegada na numismática galega 
[miniatura|esquerda|Moeda a nome da raíña Ana co [Toponimia|topónimo "VIGO" baixo o busto]][miniatura|[Medalla de 1702 conmemorativa da Batalla de Rande]]
Entre o botín logrado polas tropas inglesas na Batalla de Rande, na ría de Vigo, en 1702, figuraban importantes cantidades de ouro e prata. Parte dese metal fundiuse e destinouse á emisión de moedas pola casa da moeda de Londres (daquela dirixida por Isaac Newton), de prata con valores de 1 penique, 6 peniques, 1 xilin, media coroa e unha coroa, e de ouro con valores de media guinea, unha guinea e cinco guineas.

Co gallo de conmemorar esa importante vitoria, nos anversos destas moedas amósase, baixo o busto da raíña, a inscrición "VIGO".

Ademais destas moedas, batéronse tamén medallas en ouro, prata e bronce, conmemorativas do suceso. En todos os casos amosan, entre outros motivos, imaxes da ría e do porto de Vigo, e da destrución da frota defensora hispano-francesa.

## Notas
Caicos do Leste

A illa **Caicos do Leste (East Caicos)** é a cuarta maior no territorio británico dependente de Illas Turcas e Caicos. Pertence ao arquipélago das Illas Caicos. Cara ao oeste está separada da illa Caicos Central (Middle Caicos) polo Estreito de Lorimer (Lorimer Creek), un paso angosto que só pode ser atravesado con pequenas naves. Cara ao sur atópase Caicos do Sur (South Caicos). En 1947 Pieter Verhoog sostivo que Caicos do Leste era Guanahani, a primeira illa á que arribou Cristovo Colón ao chegar a América o 12 de outubro de 1492. Caicos do leste está deshabitada.

Caicos do Leste ten 90´6&nbsp;km² con marea alta e 182´0&nbsp;km² con marea baixa. A illa ten un outeiro, Flamingo Hill, de 48 metros de altura, o punto máis alto de todas as illas que integran Illas Turcas e Caicos.

A illa permaneceu deshabitada desde comezos do século XX, cando gran parte da mesma era unha plantación de sisal. As ruínas da mesma aínda poden verse na zona norte. Caicos do Leste pertence ao distrito de Caicos de Sur e do Leste (South Caicos and East Caicos).

## Xeografía 
Caicos do Leste pertence ao distrito Caicos do Sur. Caicos do Leste ten unha superficie de 90´6 km² dentro da marca de marea alta e de 182 km² dentro da liña de costa. A diferenza entre os dous valores non se contempla como superficie terrestre. A illa está cuberta de pozas, lagos, pantanos e mangleiros habitados por flamengos, patos salvaxes e pombas.

O punto máis alto do arquipélago e das Turks e Caicos é Flamingo Hill está en Caicos do Leste cunha elevación de 48 m.. As sabanas esténdense polo lado norte da illa. O noroeste da illa acolle un sistema de covas que antes se usaba para extraer guano. Os petróglifos evidencian probas dos primeiros poboadores da illa.

## Historia 
Aínda que a illa estaba poboada polos indios Taino hai 500 anos e xa foi a sede dunha plantación de sisal no século XIX e dunha próspera industria bovina, actualmente a illa de Caicos está deshabitada. {{Por que | data = decembro de 2013} As pinturas rupestres, as ruínas da cidade de Jacksonville e o ferrocarril abandonado son os únicos restos dos seus antigos habitantes. En 2004, unha expedición de arqueoloxía mariña atopou o naufraxio dun barco fóra da illa. Tanto o *Enterprize* como o *Trouvadore*,  escravistas españois, naufragaron nesta zona, en 1837 e 1841, respectivamente. Cento noventa e dous africanos en catividade sobreviviron ao afundimento do *Trouvadore* e foron axudados polos colonos británicos para que se reasentasen como persoas libres, principalmente na Gran Turca, 24 fóronse a Nassau. 

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Caicos do Leste