open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Roberto Mauri

**Roberto Mauri**, nado en Roma o 19 de xullo de 1949, é un gravador, medallista e deseñador de moedas italiano.

## Traxectoria 
Roberto Mauri cursou na súa xuventude o bacharelato científico e logo estudos universitarios de Arquitectura. Posteriormente asistiu a cursos de deseño industrial e gravado calcográfico, e finalmente ingresou, para se formar en medallística, na Escola de Arte da Medalla Giuseppe Romagnoli, da Casa da Moeda do Estado.

Logo do seu período formativo traballou como decorador de interiores e máis tarde ingresou no *Istituto Poligrafico e Zecca dello Stato*, inicialmente no departamento de Fundición Artística e posteriormente no de Gravado, onde comezou a dedicarse profesionalmente á produción de medallas e moedas. Na ceca pública italiana foi un promotor da experimentación co microgravado e da introdución da informática no deseño e na produción dos cuños.

Unha das súas creacións máis recoñecibles é o anverso nacional italiano da moeda de 50 céntimos de euro coa figura da estatua ecuestre de Marco Aurelio da praza do Campidoglio, obra de Michelangelo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Laura Cretara

**Laura Cretara**, nada en Roma o 28 de decembro de 1939, é unha escultora, gravadora, medallista e deseñadora de moedas italiana.

## Traxectoria 
Laura Cretara herdou do seu pai, o pintor e gravador Francesco Cretara, o seu interese pola arte do gravado. A súa formación artística transcorreu en tres prestixiosas entidades romanas, o Liceo Artístico, a Academia de Belas Artes e, finalmente, a Escola de Arte Medieval, con mestres como Gatusso, Fazzini ou Giampaoli.

Logo do seu período formativo, en 1961 entrou a formar parte do cadro de gravadores da Casa da Moeda do Estado, onde comezou a deseñar e gravar medallas e moedas dun xeito profesional. Cretara foi a primeira muller en crear unha moeda italiana.
* (2000) Comendador da Orde ao Mérito da República Italiana.

### Premios 
* (1997) Premio Albino Bazzi, do Círculo Filatélico e Numismático Mantovano.
* (2007) Premio Santo Elixio, do Colexio Prateros e Ourives Romanos.
* (1998) Premio ''Ruota d'Oro*, do *Rotary International Club.*
* (2005-2006) Premio *Profeti in Patria* á excelencia, da República Italiana.
* Premio Internacional á Traxectoria da Feira Numismática de Vicenza.

## Obra 
### Moeda 
[miniatura|130x130px|[Anverso do euro de 2002 co Home de Vitruvio de Leonardo.]]
Cretara é autora dun bo número de moedas, tanto circulantes como conmemorativas, cuñadas non só para Italia senón tamén para a Cidade do Vaticano, a República de San Marino e Haití.

Entre as súas obras máis populares está a moeda circulante de 500 liras bimetálica que se cuñou entre 1982 e 1995, cuxo anverso foi retomado para posteriores versións conmemorativas desta moeda.

Outra das súas creacións máis recoñecibles é o anverso nacional italiano da moeda dun euro que reproduce a figura do Home de Vitruvio de Leonardo.

### Medalla 
Aínda que é máis coñecida polas súas moedas, Laura Cretara ten tamén unha nutrida produción de medallas ao longo da súa carreira, entre as que destacan as creadas para a Presidencia da República, para o Goberno italiano, para o centenario do Banco de Italia ou para as celebracións do cambio de milenio e do Ano Santo de 2000.

### Escultura 
Como escultora, Cretara creou unha grande obra de prata conmemorando o Ano Internacional da Paz de 1983, que se atopa no edificio das Nacións Unidas en Nova York. Outra das súas esculturas de gran tamaño, dedicada á investigación científica  (1992) eríxese no Policlínico Umberto I de Roma.

Pola súa banda, na República de San Marino, a igrexa de Santa Bárbara acolle dous dos seus grandes relevos de bronce, creados por Cretara en 1995.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Balbi de Caro, S. (2008). *Percorso d'artista: le mani, la mente, il cuore''. Editalia (IPZS), Roma. ISBN 978-88-7060-490-0

### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro

### Ligazóns externas 
* Vídeo: "Conferencia de Laura Cretara na Cámara de Deputados de Italia (28 de maio de 2012)."
Josef Kaiser

**Josef Kaiser** (orixinariamente Josip Kaiser), nado en Bač, Voivodina, o 10 de marzo de 1954, é un escultor, gravador e deseñador de moedas austríaco.

## Traxectoria 
Josef Kaiser fixo a súa educación secundaria na Escola de Artes Aplicadas de Split, daquela en Iugoslavia, entre 1968 e 1972. Este último ano trasladouse a Austria, onde comezou os seus estudos superiores na Universidade de Artes Aplicadas de Viena, onde se graduou en 1978, na especialidade de Escultura.

En 1980 comezou o exercicio da docencia na mesma universidade, onde ocupou diferentes cargos: profesor asociado do Instituto de Belas Artes (2000), xefe do Departamento de Debuxo de Espido (2000), decano da facultade (2004) e vicerreitor de Ensino na Universidade (2007).

## Recoñecementos 
Josef Kaiser acadou nomerosos premios e recoñecementos, sobre todo polo seu labor como escultor, entre eles os seguintes:

* (1981) Premio da Provincia da Baixa Austria.
* (1982) Premio do Festival de Viena.
* (1985) Premio Theodor Krner.
* (1990) Premio ao deseño artístico da Universidade BOKU, de Viena.
* (1994) Premio da Fundación Karl Anton Wolf.
* (2002) Cruz de Honra de Austria para a Ciencia e a Arte (1ª clase).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Selección feminina sub-18 de hóckey sobre xeo de Finlandia

A **selección feminina sub-18 de hóckey sobre xeo de Finlandia** é o equipo que representa a Finlandia nas competicións internacionais de hóckey sobre xeo en categoría feminina para xogadoras menores de 18 anos. Dende o seu debut en 2008 o equipo conquistou tres bronces mundiais (2011, 2019, 2022). O equipo recibe o alcume de *Tyttöleijonat* (en galego "Rapazas Leoas").

## Resultados nos Campionatos do Mundo 
O equipo feminino sub-18 de Finlandia participou en todas as edicións do Campionato do Mundo sub-18, que se comezou a disputar en 2008. O equipo conseguiu a súa primeira medalla en 2011. A continuación todos os resultados conseguidos pola selección finlandesa sub-18 na competición:

**Inclúe unha derrota no tempo suplementario (na rolda de play-off)*
***Inclúe unha derrota no tempo suplementario (na rolda preliminar)*
*^^Inclúe unha vitoria no tempo suplementario (na rolda de play-off)*
*^Inclúe dúas vitorias no tempo suplementario (na rolda preliminar e na de play-off)*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do equipo feminino sub-18 no sitio web da Federación Finlandesa de hóckey sobre xeo
Edelmiro Martínez Cerredelo

**Edelmiro Martínez Cerredelo**, coñecido como **Miro Martínez Cerredelo,**  nado na vila de Xinzo da Limia o 24 de febreiro de 1946, é un historiador e escritor galego.

## Traxectoria
Cursos estudos de bacharelato elemental en Ourense e empezou a traballar no sector servizos: na gasolineira do pai, nun restaurante ou noutros establecementos. Con 25 anos accedeu ao sector bancario (no Banco Hispano Americano);

A súa obra como historiador ocupouse fundamentalmente da recuperación da memoria recente da comarca da Limia. Ten publicado en revistas de etnografía, como *Raigame* ou *Lethes*, e de asociacións culturais da diáspora en Cataluña. festa de recreación histórica da invasión romana.

## Obras
**A prensa en Xinzo de Limia. Século XX (1911-1925).* 2006. Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso".
**Historia e memoria. A Limia: 1931-1953.* 2008. Centro de Desenvolvemento Rural "O Viso".
**Julián Toubes (1796-1870). O correxedor que quixo desecar a lagoa.* 2009.
**Historia de Xinzo de Limia.* 2012. Grupo "Pedro González de Ulloa" de Estudos Históricos da Limia.
**Xinzo de Limia na Memoria.* 2016. Grupo "Pedro González de Ulloa" de Estudos Históricos da Limia.
**Antela Fútbol Club. Centenario 1919-2019.* 2019.
**O Entroido de Xinzo de Limia. Tradición. Respecto. Sentimento.* 2021. Asociación Cultural A Pantalla.
**Historia Musical de Xinzo de Limia.* 2021. Concello de Xinzo de Limia.

## Honras
En 2022 foi escollido fillo predilecto de Xinzo da Limia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* https://historiadexinzo.wordpress.com/
Jan Alfons Keustermans

**Jan Alfons Keustermans**, nado en Anveres o 6 de maio de 1940, é un escultor, gravador e deseñador de moedas belga.

## Traxectoria 
[esquerda|miniatura|213x213px|[Estatua de bronce de Keustermans en Lier (1986).]]

Jan Alfons Keustermans cursou estudos artísticos no Instituto Nacional Superior de Belas Artes de Anveres, a súa cidade natal, e foi director da Academia Municipal de Belas Artes de Turnhout, na provincia de Anveres, ata o ano 2000.

Keustermans iniciouse na escultura sobre madeira na restauración de edificios, e tamén sobre pedra, traballando con fabricantes de lápidas. Na súa primeira época elaborou varios obras de temática relixiosa en madeira, e os seus traballos escultóricos posteriores están feitos en materiais tan diversos como pedra azul, bronce, xeso, arxila, mármore ou poliéster, cos temas recorrentes do espido feminino e as composicións con múltiples figuras. Con ocasión do cambio da unidade monetaria, en 1997 encargóuselle un deseño similar para a serie de moedas en euros que comezarían a cuñarse dous anos despois.

## Recoñecementos 
Keustermans acadou nomerosos premios e recoñecementos, sobre todo polo seu labor como escultor, entre eles os seguintes:

* (1958) Premio Mistler.
* (1959) Premio Jussiant.
* (1960) Premio T. Van Lerius.
* (1960) Premio da Solidariedade, do Club XII (Academia de Anveres).
* (1961) Premio Janssens de Bareveke.
* (1962) Premio Familia Oppenheimer, do Club XII (Academia de Anveres).
* (1963) Premio Hendrickx, do Club XII (Academia de Anveres).
* (1964) Premio Bugatti.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Erik Maell

**Erik Maell**, nado en Columbus, Ohio, é un ilustrador e deseñador de moedas estadounidense.

## Traxectoria 
Erik Maell cursou estudos superiores de Belas Artes no *Columbus College of Art and Design*, da súa cidade natal, no que se graduou en 1994, cunha dobre especialización en Belas Artes e Ilustración.

A súa obra pictórica foi obxecto de exposicións, tanto individuais como colectivas, en América e en Europa,

En 2015, Maell publicou un libro titulado *Mona Lisa Reimagined*, no que compila unha serie de varios centos de recreacións desta mítica pintura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Tatiana Soteropoulos

**Tatiana Soteropoulos**, nada en Nicosia, é unha pintora, ilustradora e deseñadora de moedas greco-chipriota.

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Nicosia, Tatiana Soteropoulos instalouse en Grecia coa súa familia logo da invasión turca de Chipre en 1974.

Posteriormente trasladouse aos Estados Unidos para cursar estudos superiores de Belas Artes cunha bolsa Fulbright no *Columbus College of Art and Design*, de Columbus, Ohio, onde se graduou coa especialidade de Ilustración e Publicidade.

Logo da súa formación instalouse permanentemente nos Estados Unidos e fixo traballos independentes para empresas de publicidade e tamén con editoriais, como ilustradora de libros infantís. A súa obra artística foi obxecto de exposicións, tanto individuais como colectivas, en diversas cidades do país, como Nova York, Nova Jersey, Miami e Os Ánxeles, e tamén noutros países, como Chipre, España, Eslovenia, Italia ou Eslovaquia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Holaspis guentheri

***Holaspis guentheri*** é unha especie de lagarto da familia dos lacértidos, subfamilia dos lacertinos, e tribo dos eremiadinos, unha das dúas integradas no xénero *Holaspis*.

## Taxonomía
### Descrición 
A especie foi descrita en 1863 polo naturalista, botánico, zoólogo e micólogo inglés John Edward Gray. 

### Etimoloxías 
Para a do xénero, ver *Holaspis*.

O epíteto específico, *guentheri*, é unha homenaxe que Gray lle fixo a Albert Günther (1830-1914), un zoólogo do Museo Británico nacido en Alemaña.

## Características 
Ver *Holaspis*.

## Hábitat e distribución 
*Holaspis guentheri* vive na África occidental, no sur de Serra Leoa, Guinea, Liberia, Ghana, Togo, Benín, Nixeria, e o Camerún. No norte do Camerún existen poboacións residuais na rexión de sabana guineana (a 30&nbsp;km ao nordeste de Tignère, até os 1 000 m de altitude).

En África central pode encontrarse en Guinea Ecuatorial, en Gabón, na República Centroafricana, na República do Congo, no norte e no oeste da República Democrática do Congo e no sur e no noroeste de Angola. Esta especie vive tamén en África oriental desde o noroeste de Tanzania (Bukoba) ao sueste de Uganda (bosque de Budongot, e rexións ao oeste do lago Vitoria).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Arnold, E. N. (1989): "Systematics and adaptive radiation of Equatorial African lizards assigned to the genera *Adolfus*, *Bedriagaia*, *Gastropholis*, *Holaspis* and *Lacerta* (Reptilia: Lacertidae)". *Journal of Natural History* **23**: 525-555.
*Chirio, L. & Ineich, I. (2006): "Biogeography of the reptiles of the Central African Republic". *African Journal of Herpetology* **55** (1): 23-59.
*Hoinsoude Segniagbeto, G., Trape, J.-F., Afiademanyo, K. M., Rödel, M.-O., Ohler, A., Dubois, A., David, P., Meirte, D., Glitho, I. A., Petrozzi, F. & Luiselli, L. (2015): "Checklist of the lizards of Togo (West Africa), with comments on systematics, distribution, ecology, and conservation". *Zoosystema* **37** (2): 381-402.
*LeBreton, M. (1999): "A working checklist of the herpetofauna of Cameroon". Amsterdam: Netherlands Committee for IUCN.
*Spawls, S., Howell, K. M., Drewes, R. C. e Ashe, J. (2018): *A Field Guide to the Reptiles of East Africa*. 2ª ed. San Diego, San Francisco, New York, Boston, London: Academic Press, Elsevier Science. ISBN 978-1-4729-3561-8.

### Outros artigos 
*Lacértidos
**Holaspis* 

### Ligazóns externas 
**Holaspis guentheri* Gray, 1863 na EOL.
Baldur Brönnimann

**Baldur Brönnimann,** nado en 1968 en Basilea é un director de orquestra suízo.

## Traxectoria 
Brönnimann estudou na Musik-Akademie der Stadt Basel, na súa cidade natal, e foi un compañeiro júnior de dirección no Royal Northern College of Music de Manchester. De 2008 a 2012, Brönniman foi o director musical da Orquestra Sinfónica Nacional de Colombia, e de 2011 a 2015, foi director artístico do BIT20 Ensemble de Noruega. Brönnimann foi director titular da Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música de 2015 a 2020. Brönnimann converteuse no primeiro director principal da Basel Sinfonietta en 2016 até a tempada 2022-2023. En setembro de 2022 dirixiu a Real Filharmonía de Galicia participando no proxecto Sensoxenoma 2022.

Brönnimann dirixiu a música de compositores contemporáneos como Harrison Birtwistle, Unsuk Chin, Thomas Adès, John Adams, Kaija Saariaho, Helmut Lachenmann e Magnus Lindberg. Brönnimann fixo o seu debut operístico coa English National Opera (ENO) en 2008 con *Lost Highway* de Olga Neuwirth . Volveu a ENO para as producións de *The Death of Klinghoffer* de John Adams (dirección de Tom Morris ) e a produción de La Fura dels Baus de *Le Grand Macabre* de Ligeti, obra que tamén dirixiu no Teatro Colón de Buenos Aires, Arxentina, e en Komische Oper Berlin no *revival* de Barrie Kosky en 2013.

Brönniman realizou varias gravacións comerciais, entre elas unha gravación de obras de Pascal Dusapin, coa Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música e o Remix Ensemble, e un disco de concertos de György Ligeti e o seu *Melodien*, co BIT20 Ensemble.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Intermusica agency page. Baldur Brönnimann
* Orquestra Sinfónica do Porto Casa da Música; páxina de Baldur Brönnimann 
* Kammerphilharmonie; páxina de Baldur Brönnimann 
* https://www.mundoclasico.com/articulo/31687/Entrevista-con-Baldur-Br Entrevista por Paco Yáñez en el diario internacional Mundoclasico, parte I.
* https://www.mundoclasico.com/articulo/31688/Entrevista-con-Baldur-Br%C3%B6nnimann-2-Casa-da-M%C3%BAsica-es-un-sitio-muy-bueno-para-trabajar Entrevista por Paco Yáñez en el diario internacional Mundoclasico, parte II.
* https://www.mundoclasico.com/articulo/31693/Entrevista-con-Baldur-Br%C3%B6nnimann-3-Soy-un-m%C3%BAsico-de-hoy-y-desde-ese-concepto-miro-hacia-atr%C3%A1s Entrevista por Paco Yáñez en el diario internacional Mundoclasico, parte III.
Heikki Häiväoja

**Heikki Häiväoja**, nado en Jämsä o 25 de maio de 1929 e finado en Kauniainen o 15 de setembro de 2019, foi un escultor, artista visual, medallista e deseñador de moedas finlandés.

## Traxectoria 
[esquerda|miniatura|Escultura *Vuorovaikutus* ("Interacción"), de Heikki Häiväoja, no vestíbulo do Centro Cultural Finlandés-Sueco en [Espoo.|195x195px]]

Heikki Häiväoja recibiu a súa formación artística na Escola Industrial de Arte de Helsinqui entre 1947 e 1950, e posteriormente na Academia Finlandesa de Belas Artes, no curso 1950-1951.

Posteriormente exerceu tamén a docencia nestas dúas institucións; na Escola Industrial de Arte entre 1958 e 1970, e na Academia de Belas Artes de 1977 a 1984.

A partir da súa primeira peza exposta en 1950, ao longo da súa carreira creou centos de esculturas, desde pequenas estatuíñas de pedra e medallas de bronce, sobre todo na década de 1960, ata grandes instalacións de pedra máis adiante. Entre os seus monumentos destaca o dedicado aos veteranos de guerra en Jyväskylä e tamén o que representa unha muller que viviu durante a guerra en Kallio, Helsinqui. Na década de 2000 o seu traballo centrouse na realización de monumentos funerarios e outras conmemoracións.

A súa obra escultórica foi obxecto de diversas exposicións, tanto individuais como colectivas, en países como Suecia, os Países Baixos, Alemaña, Polonia, Dinamarca, Brasil, Mónaco, Italia e Bélxica.

Heikki Häiväoja foi membro de diversas entidades académicas e asociativas, como a Asociación de Escultores de Finlandia, a Asociación de Artistas de Jyväskylä, a Asociación de Artistas de Vantaa e o Gremio Finlandés da Medalla de Arte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kormano, Ritta. "Häiväoja, Heikki". En Knif, H.; F. Hertzberg (red.) (2011). *Biografiskt lexikon för Finland 3. Republiken A-L*. Atlantis. ISBN 978-951-583-235-1

### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Antonio López Fernández (Corchas)

**Antonio López Fernández**, coñecido como **Corchas**, nado no Mazo (Vilamartín de Valdeorras) en 1908 e finado en Oencia o 26 de novembro de 1945, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Xastre no Mazo e despois vendedor de peixe. Membro da Sociedad de Campesinos, militante da CNT, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polos falanxistas e logrou escapar. Foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión e declarado en rebeldía. Foi reclamado polo xulgado militar especial de Ponferrada para ser xulgado por adhesión á rebelión xunto con Américo Nogueira Campos en xuño de 1938. Cando rematou a guerra entregouse ás autoridades e foi internado na cadea do Barco de Valdeorras. Conseguiu fuxir durante un traslado á prisión de Ourense e chegar á serra onde converteu nun guerrilleiro solitario cuxas accións eran máis de bandoleirismo que de resistencia, o que lle valeu ser buscado tanto pola Garda Civil como pola Federación de Guerrillas de León-Galicia que decidiu executalo. Foi procesado por atraco en 1942 e 1944. Foi asasinado o 26 de novembro de 1945 na serra de Xestoso por un pastor cando intentaba violar a unha moza.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Ligazóns externas 
*
Lembit Lõhmus

**Lembit Lõhmus**, nado en Mustla, condado de Viljandi, o 25 de setembro de 1947, é un ilustrador e deseñador de moedas estoniano.

## Traxectoria 
Logo de finalizar o seu ensino secundario, Lõhmus cursou estudos superiores de Arte entre 1969 e 1975, primeiro na Escola de Arte de Tartu e posteriormente na Universidade de Arte de Talín (actualmente Academia de Artes de Estonia).

Logo do seu período formativo, entre 1975 e 1977 dirixiu a sección de Artes Aplicadas do Museo de Arte de Estonia.

Nos anos seguintes exerceu como artista gráfico independente e como deseñador de interiores. Tamén é autor de máis de medio milleiro de mataselos e *ex libris*, e entre 1989 e 1992 foi o presidente do Club de *Ex Libris* de Talín. primeiro para o servizo postal da Unión Soviética e despois para o de Estonia, así como para outros países. Ademais foi elixido polo Banco Central de Estonia para deseñar o anverso nacional común a toda a serie de moedas do euro, desde a dun céntimo ata a de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.

## Escolma de traballos 

Ficheiro:1991 CPA 6347.jpg|Selo soviético.
Ficheiro:Stamps of Latvia, 2008-06.jpg|Selo letón.
Ficheiro:2 cent euro coin Estonia.jpg|Moeda de 2 cents de Estonia.
Ficheiro:Estonian 2 euro coin from 2011.jpg|Moeda de 2 euros de Estonia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Rokia Traoré

**Rokia Traoré**, nada o 24 de xaneiro de 1974, é unha cantante, compositora e guitarrista maliana. 

## Traxectoria 
Traoré pertence á etnia *bambara*, tamén chamada *bamana*. Naceu en 1974 na rexión de Belidougou, en Malí, preto da fronteira con Mauritania. Durante a súa infancia e mocidade residiu en varios países do mundo -entre eles Alxeria, Arabia Saudita, Francia e Bélxica-, debido a que o seu pai era diplomático.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Rokia_Traor%C3%A9_singing.jpg/220px-Rokia_Traor%C3%A9_singing.jpg|esquerda|miniatura|Rokia Traoré
Aínda que os bambara teñen unha importante tradición musical, baseada nos *griots*, músicos profesionais, a familia de Traoré pertencía á nobreza, que ten tradicionalmente prohibido dedicarse á música. No entanto, Rokia emprendeu a carreira musical, contando entre os seus primeiros mestres ao soado guitarrista maliano Ali Farka Touré.

Unha das súas primeiras cancións, "Finini", tivo un grande éxito no seu país natal. En 1997 gañou o premio "Découverte Afrique" de Radio Francia Internacional, o que lle proporcionou a oportunidade de darse a coñecer fóra de Malí. O seu primeiro disco publicado internacionalmente, *Mouneissa* (1998) tivo un grande éxito polo seu tratamento da música tradicional maliana e o emprego de instrumentos como o n'goni, a kora e o balafon xunto coa guitarra e o baixo acústicos. En Europa vendeu unhas 40.000 copias. Dous anos despois, en 2000, publicou *Wanita*, álbum para o que compuxo a letra e a música de todos os temas.

En 2003 publicou o seu terceiro álbum, *Bowmboï*, e en 2008 o cuarto, *Tchamantché*. Neste último, Traoré asina todas as cancións, fóra dunha versión dun tema de Billie Holiday, *The man I love*.

## Discografía 
* *Mouneissa* (1998)
* *Wanita* (2000)
* *Bowmboï* (2003)
* *Tchamantché* (2008)
* *Beautiful Africa* (2013)
* *Né So* (2016)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web de Rokia Traoré (en inglés)
* Artigo en All Music Guide (en inglés)
* Perfil de Rokia Traoré en rfimusique (en francés)
Sneschana Russewa-Hoyer

**Sneschana Russewa-Hoyer**, nada en Krushari, provincia de Dobrich, o 10 de xaneiro de 1953, é unha deseñadora e gravadora de medallas, moedas e selos búlgara establecida en Alemaña.

## Traxectoria 
Sneschana Russewa-Hoyer estudou o seu ensino secundario nun instituto de ensinanzas artísticas de Sofía, e posteriormente cusou estudos superiores de Deseño Gráfico na Academia de Arte Weißensee de Berlín, entre os anos 1972 e 1977.

A partir de 1985 traballou de xeito independente en proxectos como o deseño de selos postais para a República Democrática Alemá. 

O matrimonio Hoyer foi elixido tamén polo *Bundesbank* para deseñar o anverso nacional das moedas alemás do euro con valores de un e de dous euros, que comezaron a emitirse en 2002.

Como medallista, un exemplo da súa produción é a medalla elaborada en 2009 con motivo da xubilación de Wolfgang Steguweit, director do Gabinete Numismático de Berlín.

## Escolma de obras 

Ficheiro:_|_
Ficheiro:_|_

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Steguweit, W. (2014). "Zeitgenössische Künstler in ihrem numismatischen und philatelistischen Umfeld. 3.Sneschana Russewa-Hoyer und Heinz Hoyer". En *Numismatisches Nachrichtenblatt*. 63. Marzo.

### Outros artigos 
* Lista de deseñadores das moedas de euro
Kinda

**Kinda** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Östergötland. A súa capital é Kisa. No ano 2024 o concello tiña unha poboación de 9 957 habitantes.

O concello está formado principalmente por unha paisaxe de val de fractura con grandes elementos de montañas. A zona está dominada por morenas boscosas. A agricultura e a silvicultura, así como as pequenas e medianas industrias e as empresas de servizos dominaban a vida empresarial local a principios da década de 2020.

Dende que se formou o municipio en 1974 o número de habitantes mantívose estable entre 9 762 e 10 635 persoas. Dende as eleccións da década de 2010, o concello foi gobernado por varias coalicións de distintos partidos.

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese ao das parroquias de Horn, Hycklinge, Hägerstad, Kisa, Kättilstad, Oppeby, Tidersrum, Tjärstad e Västra Eneby. Coa reforma municipal de 1862 formáronse nesas parroquias concellos rurais co mesmo nome.

O 15 de abril de 1904 estableceuse a localidade municipal de Kisa no concello rural do mesmo nome.

Coa reforma municipal de 1952 creáronse na zona tres grandes concellos: Norra Kinda (a partir dos anteriorres concellos rurais de Hägerstad, Kättilstad, Oppeby e Tjärstad), Södra Kinda (a partis de Horn e Hycklinge) e Västra Kinda (de Kisa, Tidersrum e Västra Eneby). Ao mesmo tempo disolveuse a localidade municipal de Kisa .

Coa reforma municipal de 1971 formáronse, a través da reordenación dos anteriores concellos rurais, os municipios de Södra Kinda, Norra Kinda e Västra Kinda, que en 1974 fusionáronse no presente concello de Kinda.

## Xeografía 
O concello atópase no sur da provincia histórica de Östergötland. Limita ao oeste cos municipios de Ydre e Boxholm, ao norte co de Linköping, ao nordés co de Åtvidaberg, ao leste co de Västervik, e ao sur co concello de Vimmerby.

## Economía e infraestruturas 
### Economía local 
A principios da década de 2020 a agricultura e a silvicultura, así como industria pequena e mediana e empresas de servizos, dominaban a economái local. Entre as industrias destaca a fábrica de papel de Sofidel Sweden AB, anteriormente Swedish Tissue, e a compañía de electricidade, electrónica e mecánica Rimaster Electrosystem AB. Porén, o maior empregador é o propio concello con 833 traballadores en 2023.

### Infraestruturas 
A estrada nacional 34 (*riksväg* *34*) atravesa o concello de sur a norte e pasa pola capital do mesmo. A estrada comarcal 134 (*länsväg 134*) tamén atravesa o municipio, dende suroeste ata o nordés. A *länsväg 135* vai pola parte sueste do concello. A liña 84 do tren rexional Krösatågen entre Linköping e Kalmar atravesa Kinda e para nas estacións de Rimforsa e Kisa.

## Notas
Fabienne Courtiade

**Fabienne Courtiade**, nada en Villeneuve-Saint-Georges, Val do Marne, en 1970, é unha deseñadora francesa, autora do anverso das moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro.

## Traxectoria 
Fabienne Courtiade cursou estudos artísticos na Escola Superior de Artes e Industrias Gráficas Estienne (ESAIG), de París, e tamén acudiu á *École Boulle*, na mesma cidade. Acadou o certificado de aptitude profesional de Gravado Calcográfico en 1989 e posteriormente o diploma de oficios artísticos da École Etienne en 1991.

[miniatura|140x140px|[Moeda de 5 céntimos de euro francesa de 2008.]]

En 1990, a Sociedade de Fomento das Artes Plásticas concedeulle o segundo premio de formación en oficios artísticos.]]
En 1996 aprobou o curso de gravado da *Monnaie de Paris* e pasou a formar parte do cadro de gravadores da ceca pública francesa.  

## Notas 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores de moedas de euro
Laurent Jorio

**Laurent Jorio**, nado o 1 de xaneiro de 1973 en Bouaké, Costa de Marfil, é un deseñador francés, autor do anverso das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro.

## Traxectoria 
Laurent Jorio diplomouse en 1990 do Bacharelato Internacional de Xenebra e en 1991 do bacharelato francés. Posteriormente cursou estudos superiores de Comercio Internacional e de Deseño e Comunicación Audiovisual na escola Créapole de París.
[miniatura|140x140px|[Moeda de 10 céntimos de euro francesa de 2001.]]
Durante a súa estadía como estudante en París, en 1999 creou o deseño do anverso das moedas divisionarias francesas da serie do euro con valores de 10, de 20 e de 50 céntimos, consistente nunha reinterpretación da clásica "sementadora", creada en 1897 polo escultor e medallista francés Oscar Roty (1846-1911).

A marca de gravador de Jorio nestas moedas consiste na inscrición da frase "L. JRIO d'ap. O. ROTY" ("Laurent Jorio a partir de Oscar Roty") en orientación vertical no seu anverso.

## Notas 
### Outros artigos 
* Lista de deseñadores de moedas de euro
Concello de Klippan

**Klippan** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Escania. A súa capital é Klippan. En decembro de 2024 o concello tiña unha poboación de 17 714 habitantes.

No suroeste atópase o macizo tectónico de Söderåsen e ao sueste varios restos de volcáns. Os bosques caducifolios e de coníferas e os campos pequenos conforman a partes norte e leste do concello. A principios da década de 2020 a economía local estaba dominada por pequenas e medianas empresas.

Dende que se fundou o concello a súa poboación mantívose estable ao redor dos 16 000 habitantes. A partir do ano 2015 a poboación medrou ata superar os 17 800 habitantes. Despois das eleccións da década de 2010 o municipio tivo gobernos de coalición cambiantes.

## Historia administrativa 
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Färingtofta, Gråmanstorp, Källna, Riseberga, Vedby, Västra Sönnarslöv e Östra Ljungby. Nesas parroquias creáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.

A localidade municipal de Klippan estableceuse o 22 de xaneiro de 1887 no concello rural de Gråmanstorp. Todo o municipio foi reorganizado en 1945 no köping de Klippan. A localidade municipal de Ljungbyhed creouse o 21 de decembro de 1934 e desapareceu a finais de 1962.

Coa reforma municipal de 1952 creáronse os grandes concellos de *Riseberga* (dos anteriores concellos rurais de Färingtofta e Riseberga) e *Östra Ljungby* (de Källna, Össjö e Östra Ljungby) ao mesmo tempo que os municipios rurais de Vedby e Västra Sönnarslöv fusionáronse ao köping de Klippan.

O actuall municipio de Klippans naceu coa reforma municipal de 1971 a través da transformación do köping de Klippan. En 1974 foron incorporados o concello de Riseberga e partes do de Östra Ljungby (as parroquias de Källna e Östra Ljungby).

## Xeografía 
O concelo de Klippan limita con outros sete concellos de Escania, Örkelljunga ao norte, Perstorp ao leste, Höör ao sueste, Eslöv e Svalöv ao sur, Åstorp ao suroeste e Ängelholm ao oeste.

## Notas
Concello de Knivsta

**Knivsta** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Uppsala. A súa capital é Knivsta. En decembro de 2024 o concello tiña unha poboación de 21 193 habitantes. O municipio ten unha poboación en forte crecemento.

O municipio pertence á área metropolitana de Estocolmo-Uppsala. Porén, a baixa densidade de poboación fixo que o concello sexa catalogado tamén como municipio rural, estando ademais cuberto en gran parte por terras de cultivo. A principios dos anos 2020 a economía local estaba dominada polo sector servizos. A agricultura, a construción e o comercio tamén son sectores importantes no concello.

## Xeografía 
O concello de Knivsta atópase no sueste do condado de Uppsala. Ao norte limita co municipio de Uppsala e ao oeste co de Håbo, os dous en Uppsala. Ao sur fai fronteira co municipio de Sigtuna, e ao leste co de Norrtälje, estes últimos no condado de Estocolmo.

## Notas
Concello de Kramfors

**Kramfors** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Västernorrland. A súa capital é Kramfors, que tamén é a área urbana máis grande do municipio. En xuño de 2022 o concello tiña unha poboación de 17 995 habitantes.

O leste do concello forma parte da Costa Alta (*Höga kusten*). A liña de costa caracterízase por fiordes profundos que poden penetrar varios quilómetros cara ao interior. As illas teñen praias escarpadas que poden superar os 200 metros de altura. A través do municipio flúe o río Ångermanälven, e a zona que se atopa cara ao oeste do río caracterízase por morenas boscosas. A industria forestal dominaba anteriormente a a economía local, pero co establecemento no concello da aseguradora Folksam o sector servizos vai gañando máis peso.

## Notas
Concello de Kristianstad

**Kristianstad** é un concello sueco (*kommun*) do condado de Escania. A súa capital é Kristianstad que entre 1719 e 1996 foi a capital do desaparecido condado de Kristianstad. En xuño de 2022 o concillo tiña unha poboación de 86 755 habitantes.

O concello está situado no nordés do landskap de Skåne coa baía de Hanöbukten e o Báltico ao leste. Kristianstad limita ao sur cos municipios de Simrishamn e Tomelilla, ao suroeste co de Hörby, ao noroeste cos de Hässleholm, Östra Göinge  Osby, ao nordés cos de Olofström e Bromölla. Ao leste o concello ten tamén unha fronteira marítima co muncicipio de Sölvesborg, no condado de Blekinge.

## Notas
Andrés López Vázquez

**Andrés López Vázquez**, coñecido como **Muiñeiro**, nado en Vilamartín de Valdeorras cara a 1896, foi un muiñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Muiñeiro en Cernego. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ourense por adhesión á rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en febreiro de 1937; satisfeita a sanción, recobrou a libre disposición dos bens en 1941.

## Notas
Gran Premio de Singapur de 2022

O **Gran Premio de Singapur 2022** (coñecido oficialmente como **Fórmula 1 Singapore Airlines Singapore Grand Prix 2022**), foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 2 de outubro de 2022 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décimo sétima carreira da tempada de Fórmula Un de  e foi o vixésimo primeiro Gran Premio de Singapur e a duodécima primeira vez que se disputou a carreira en Marina Bay.

## Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 30 de setembro ao 2 de outubro. Foi a décimo sétima proba do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022 e a primeira vez que se celebrase o evento desde , coas carreiras de  e   canceladas debido á pandemia de COVID-19.

## Pneumáticos dispoñibles 
## Cualificación 
### Clasificación da cualificación 
## Carreira 
A carreira debía comezar ás 20:00 horas, hora local do 2 de outubro de 2022, pero atrasouse debido ás tormentas eléctricas. Despois, a volta de formación comezou ás 21:05 horas.
### Clasificación da carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén
Casimiro Vilares Quintana

**Casimiro Vilares Quintana**, coñecido como **Barraqueiro**, nado en Becerreá cara a 1912 e finado en Xixón o 26 de febreiro de 1942, foi un mestre e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, rematando en 1931. Foi mestre interino en Neira de Xusá (1932-1933). En 1936 era mestre interino na Horta (Agüeira). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Foi destituído como mestre en setembro.

Encartado na causa 853/37 por rebelión e roubo a man armada, foi reclamado polo Xulgado Militar de Lugo en agosto de 1937. Foi reclamado polo xuíz de Becerreá na instrución do expediente da Comisión Provincial de Incautación de Bens en decembro de 1937. Volveu ser reclamado polo xuíz militar de Lugo acusado de auxilio á rebelión na causa 304/39 xunto con Antonio Ulloa Regueiro en abril de 1939. Volveron ser reclamados polo Xulgado Militar de Lugo en xuño de 1939. Como resultado do proceso de depuración do maxisterio foi separado do servizo e baixa na escala en febreiro de 1940. Foi detido en 1940, ingresando na cadea de Lugo o 9 de febreiro. Foi trasladado ao cárcere de Oviedo o 25 de novembro de 1940. Xulgado en Xixón foi condenado a morte e fusilado o 26 de febreiro de 1942.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Australolacerta australis

***Australolacerta australis*** é unha especie de lagarto da familia dos lacértidos, subfamilia dos lacertinos, e tribo dos eremiadinos, a única do xénero *Australolacerta*.

## Taxonomía
### Descrición 
Tanto o xénero como a especie foron descritos en 1989 polo herpetólogo británico Edwin Nicholas Arnold,

## Características e historia taxonómica 
Co traslado de *Lacerta rupicola* ao xénero *Vhembelacerta*, foi necesario un rediagnóstico de *Australolacerta*. A monofilia deste xénero monotípico estableceuse sobre a base dunha serie de marcadores nucleares e mitocondriais. Morfoloxicamente é máis próximo a *Vhembelacerta*, e pódese distinguir de todos os demais lacértidos pola seguinte combinación de características: cabeza moderadamente deprimida, corpo debilmente deprimido, SVL (medida morfométrica tomada en herpetoloxía desde a punta do fociño até a abertura máis posterior da fenda cloacal) de 50 a65 mm, máximo 70 mm; a extremidade posterior dprimida chega ao colo; a cola é cilíndrica; os escudos de cabeza son normais, cos superiores lisos; a rexión occipital é plana; o fociño aacba en punta, e é máis curto que a parte postocular da cabeza; a fosa nasal está perforada entre a nasal e unha ou dúas posnasais, coas nasais en contacto entre si detrás da rostral.

## Ameazas 
Actualmente non hai grandes ameazas para esta especie.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que esta especie atópase en varias zonas das montañas do Cabo Occidental, onde está restrinxida a altitudes moi altas (>750 m, coa maioría dos rexistros en lugares por riba dos 1 400 msnm), e en lugares de altas precipitacións, e  aínda que está escasamente distribuída nun rango estreito cunha extensión de aparicións relativamente moderada (uns 9 000 km2), gran parte da área está protexida formalmente, e hai poucas ameazas antrópicas para o seu hábitat, cualifica o status sa especie como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bates, M. F., Branch, W. R., Bauer, A. M., Burger, M., Marais, J., Alexander, G. J. and de Villiers, M. S., eds. (2014): *Atlas and Red List of the Reptiles of South Africa, Lesotho and Swaziland. Suricata 1*. Pretoria: South African National Biodiversity Institute. ISBN 978-1-9199-7696-9.
* Edwards, S., Branch, W. R., Vanhooydonck, B., Herrel, A., Measey, G. J. & Tolley, K. A. (2013): "Taxonomic adjustments in the systematics of the southern African lacertid lizards (Sauria: Lacertidae)". *Zootaxa* **3669** (2): 101–114.
* Hewitt, J. (1926): "Some new or little-known reptiles and batrachians from South Africa". *Annals of the South African Museum* **20**: 473–490.

## Outros artigos 
*Lacértidos
*Lacertilios
Peliceira

O topónimo **Peliceira** pódese referir a:

;En Galiza
***Peliceira**, lugar da parroquia de Rao, no concello de Navia de Suarna.

;Fóra de Galiza

;En Asturias
***Peliceira**, parroquia eclesiástica da diocese de Oviedo que se estende por:
****Peliceira**, parroquia civil do concello de Ibias;
*****Peliceira**, lugar de dita parroquia;

## Véxase tamén
### Outros artigos
***A Peiceira**, lugar da parroquia de Vilaesteva, no concello do Saviñao.
Edwin Nicholas Arnold

**Edwin Nicholas "Nick" Arnold**, nado o 16 de outubro de 1940 e finado o 23 de setembro de 2023, foi un herpetólogo británico.  

## Traxectoria 
Ex conservador de herpetoloxía no Museo de Historia Natural de Londres, Arnold fixo achegas fundamentais á herpetoloxía de Europa e de África do Norte, especialmente en xecos e en lagartos da familia dos lacértidos.

Descubriu e describiu 36 especies e 4 subespecies de réptiles, e atribúeselle tamén a descrición de *Australolacerta australis*. 

Escribiu *A Field Guide to the Reptiles and Amphibians of Britain and Europe*, da que se publicaron varias edicións.

## Algunhas publicacións 
*1973. "Relationships of the Palearctic lizards assigned to the genera *Lacerta*, *Algyroides* and *Psammodromus* (Reptilia: Lacertidae)". *Bulletin of the British Museum (Natural History), Zoology* **25**: 289-366.
*1978. *A Field Guide to Reptiles and Amphibians of Britain and Europe*. (Ilustrado por D. W. Ovenden). Londres: Collins. ISBN 0-0021-9318-3.
*1989. "Towards a phylogeny and biogeography of the Lacertidae: relationships within an old-world family of lizards derived from morphology". *Bulletin of the British Museum, Natural History (Zoology)* 55 (2): 209-257.
*2007. "Systematics of the Palearctic and Oriental lizard tribe Lacertini (Squamata: Lacertidae: Lacertinae), with decriptions of eight new genera". *Zootaxa* **1430**: 1-86. Con Óscar Arribas e Salvador Carranza.
*2009. "Relationships, evolution and biogeography of Semaphore geckos, *Pristurus* (Squamata, Sphaerodactylidae) based on morphology". *Zootaxa* **2060**: 1-21.

## Honores 
Polo menos catro especies de réptiles foron nomeadas en honor de Arnold:
**Hemidactylus arnoldi* Lanza, 1978
**Asaccus arnoldi* Simó-Riudalbas, Tarroso, Papenfuss, Al-Sariri & Carranza, 2017
**Mesalina arnoldi* Sindaco, Simó-Riudalbas, Sacchi & Carranza, 2018
**Dipsochelys arnoldi* Bour, 1982  (Ás veces considerada como unha subespecie de *Aldabrachelys gigantea*)

## Abreviatura 
A abreviatura **Arnold** enprégase para recoñecer a Edwin Nicholas Arnold como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas
Manuel Fernández Núñez

**Manuel Fernández Núñez**, coñecido como **Chaparrín**, nado en Becerreá cara a 1911 e finado en Lugo o 6 de maio de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Camareiro en Becerreá. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 22 de novembro. Estivo preso no depósito municipal de Becerreá, pero logrou fuxir con Antonio Ulloa Regueiro e outros 14 presos o 7 de decembro. Integrouse no grupo de Antonio Ulloa que actuaban pola comarca dos Ancares. Encartado na causa 190/1937 por rebelión militar, foi reclamado polo Xulgado Militar de Lugo en agosto de 1937, e tamén reclamado polo xuíz de Becerreá na instrución do expediente da Comisión Provincial de Incautación de Bens en decembro de 1937. Foi xulgado en rebeldía en consello de guerra en Lugo o 18 de xaneiro de 1938 e condenado a pena de morte xunto con Manuel Villares Gómez e Luis García Vázquez.  Detido en 1940, foi xulgado en Lugo por rebelión militar e condenado a morte. Foi executado nas tapias do cuartel da Garda Civil de Lugo o 6 de maio de 1940.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Represión franquista en Lugo
Vhembelacerta rupicola

***Vhembelacerta rupicola*** é unha especie de lagarto da familia dos lacértidos, subfamilia dos lacertinos, e tribo dos eremiadinos, a única do xénero *Vhembelacerta*.

## Taxonomía
### Descrición 
#### Xénero 
O xénero foi descrito en 2013 por Edwards, Herrel, Vanhooydonck, Measey, Tolley e Branch, que o separaron do xénero *Lacerta*.   

#### Especie 
A especie foi descrita inicialmente en 1933 polo herpetólogo surafricano Vivian Frederick Maynard FitzSimons, baixo o nome de *Lacerta ripicola*.

### Etimoloxías 
O nome científico, do xénero está formado pola unión dos elementos *Vhwembe*- e -*lacerta*. O primeiro refírese á rexión de Vhembe da provincia de Limpopo, onde a especie é endémica. O segundo fai referencia a *lacerta*, nome latino de "lagarto", e conserva o vínculo histórico co xénero *Lacerta*, no que se describiu orixinarimente a especie.

O epíteto específico, *rupicola*, significa que habita nas rochas, xa que este lagarto é bastante estritamente saxícola, termo fomado polos elementos *saxi*- e -*cola*, do latín *saxum, -i*, "pena", "rocha", e *colere*, "habitar", debido a que habita máis nas rochas, en comparación con outras especies da zona.

### Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmente váliso, a escpecie coñeceuse tamén polos sinónimos:
**Lacerta rupicola* FitzSimons, 1933 (protónimo)
**Australolacerta rupicola* Kirchhof *et al*., 2010
  
## Caractarterísticas e bioloxía 
*Vhembelacerta rupicola* é unha especie de lagarto de corpo aplanado, pequeno (mide entre os 40 e os 50 mm). De hábitos diúrnos, habita en rochas en pedregais e afloramentos rochosos a altitudes de 900 a 1 600 m.

É endémica da provincia de Limpopo, no norte de Suráfrica.

Este lagarto é un cazador activo de invertebrados nas ladeiras sur dos outeiros da zona.

## Ameazas 
As plantacións de árbores a grande escala son a principal ameaza para a calidade e extensión do hábitat de *Vhembelacerta rupicola*. Porén, as áreas onde se producen estas plantacións limítanse á marxe oriental da área de distribución da especie, o que reduce a gravidade da ameaza.

## Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais considera que *Vhembelacerta rupicola* ten unha pequena área de distribución (só uns 2 700 km2), pero non hai ameazas substanciais para o seu hábitat ou poboacións na actualidade. Aínda que houbo un descenso no pasado na extensión e calidade do hábitat axeitado debido ás plantacións de árbores, esta non é unha ameaza activa na actualidade. Se esta ameaza se activase, a especie debería ser reavaliada pero, na actualidade o status da especie considérase como *LC* (pouco preocupante).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Edwards, Branch, Vanhooydonck, Herrel, Measey & Tolley (2013): "Taxonomic adjustments in the systematics of the southern African lacertid lizards (Sauria: Lacertidae)". *Zootaxa* **3669** (2): 101–114.
* FitzSimons, V. (1933): "Description of five new lizards from the Transvaal and Southern Rhodesia". *Annals of the Transvaal Museum* **15** (2): 273-280.

### Outros artigos 
*Lacértidos
*Lacertilios
*Lacertinos
**Australolacerta australis*
Vivian Frederick Maynard FitzSimons

**Vivian Frederick Maynard FitzSimons**, nado o 7 de febreiro de 1901 en Pietermaritzburg, KwaZulu-Natal, Suráfrica, e finado o 1 de agosto de 1975 en Pretoria foi un herpetólogo suraficano de familia irlandesa.

## Traxectoria 
FitzSimons fixo o bacharelato na prestixiosa Grey High School en Port Elizabeth. Despois graduouse na Universidade de Rhodes. 

Ademais do seu labor no campo da herpetoloxía, contribuíu á recollida de mostras de espermatófitas para o Herbario Nacional, plantas que pasaron a formar parte do Instituto Nacional de Biodiversidade de Suráfrica no Xardín botánico Nacional de Pretoria.

En 1937, xunto con Anna Amelia Obermeyer, recolleu algúns dos primeiros espécimes de plantas das terras altas orientais de Rhodesia (actual Zimbabwe).

Máis tarde, como director do Museo do Transvaal, xunto con Charles Koch, axudou a establecer o Instituto de Investigación do Deserto do Namib en Gobabeb.
**Chondrodactylus fitzsimonsi*
**Elapsoidea sundevallii fitzsimonsi*
**Platysaurus orientalis fitzsimonsi*
**Scelotes fitzsimonsi*

## Anreviatura 
A abreviatura **FitzSimons** enprégase para recoñecer a Vivian Frederick Maynard FitzSimons como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén
Aleixandre Lago Barcala

**Aleixandre Lago Barcala**, nado na Coruña o 9 de setembro de 1992, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Viviu en Sésamo ata 2010. Marchou a Barcelona onde fixo o Grao de Filosofía (2010-2014) e despois o máster (2016-17) co traballo *Mímesis y conocimiento en Aristóteles*. Fundador de *Occasus Ventus*, revista literaria do Colexio Maior Ramón Llull, e do Seminario de Estudantes de Estética da Universidade de Barcelona. Fixo estudos de Filoloxía Clásica na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como técnico e administrativo na compañía Teatro do Atlántico. Colaborou na revista dixital *Parafernalia*.

## Obras 
* *Cartafol de miraxes*, 2018.

### Traducións 
* *Dúas donas que bailan* de Josep Maria Benet i Jornet.

## Premios 
* XV Premio de poesía Díaz Jácome (2014).
* XLIV Certame Literario de Vilalba (2018), por *Cartafol de miraxes*.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Galegos

* Ficha en Alvarellos Editora