open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jon Diebler

**Jon Keith Diebler**, nado o 22 de xuño de 1988 en Sylvania, Ohio, é un ex xogador de baloncesto estadounidense profesional.

## NBA 
Diebler foi elixido na 51ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Portland Trail Blazers. En agosto de 2011 asinou un contrato dun ano polo Panionios BC da liga grega.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en Euroleague.net 
* Perfil en Eurobasket.com
O Enxertado

O topónimo **O Enxertado** pode referirse a:

;En Galiza
***O Enxertado**, lugar da parroquia de Louredo, no concello de Mos;
***O Enxertado**, lugar da parroquia de Parada, no concello de Oza-Cesuras;
***O Enxertado**, lugar da parroquia de Cabanas, no concello do Vicedo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Aramón Panticosa

**Panticosa** (oficialmente **Panticosa-Los Lagos**, e coñecida como **Aramón Panticosa**) é unha estación de esquí situada no concello de Panticosa (Huesca), no Pireneo Aragonés, España.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da estación
Ácido aldónico

[miniatura|O [ácido glicónico é un ácido aldónico derivado da glicosa.]]

Un **ácido aldónico** é un azucre ácido orixinado pola oxidación do grupo aldehido dunha aldosa, que se transforma nun grupo carboxilo (COOH) . A súa fórmula química xeral é HOOC-(CHOH)n-CH2OH.

Os ácidos aldónicos adoitan prepararse por oxidación do azucre con bromo. Xeralmente encóntranse en forma de lactona, manténdose o anel esencialmente coa mesma estrutura cíclica do grupo hemiacetal que presentaba no azucre orixinal.

Pero, a diferenza do que ocorre nos grupos hemiacetais, as lactonas non teñen un carbono quiral anomérico, e non poden formar enlaces glicosídicos. Os ácidos aldónicos están presentes en moitos sistemas biolóxicos, e son produto da oxidación de aldosas polos reactivos de Benedict e Fehling. As súas lactonas son intermediatos chave na síntese de Kiliani-Fischer de azucres.

A nomenclatura dos ácidos aldónicos e as súas lactonas está baseada en substituír o sufixo *“-oso”* por *“ácido -ónico”* ou *“-onolactona”*, respectivamente. Por tanto, a D-glicosa pode ser oxidada a ácido D-glicónico ou a D-gliconolactona.

Son exemplos de ácidos aldónicos os seguintes:
* Ácido glicérico (3C)
* Ácido xilónico (5C)
* Ácido glicónico (6C)
* Ácido ascórbico (6C, lactona insaturada)

## Notas
Viladónega, Rubiás, Lugo

**Viladónega** é un lugar da parroquia de Rubiás no concello lucense de Lugo na comarca de Lugo. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Rubiás 
### Parroquias de Lugo
Auris en Oisans

**Auris en Oisans** é unha estación de esquí situada no concello francés de Auris, (Ródano-Alpes), nos Alpes franceses. Está concetada coa estación de Alpe d'Huez.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina da estación de esquí
Ácido glicérico

O **ácido glicérico** é un azucre ácido natural de tres carbonos do grupo dos ácidos aldónicos coa fórmula C3H6O4. É doadamente soluble en auga e alcohol. Os sales e ésteres do ácido glicérico denomínanse **gliceratos**.

## Estereoquímica
O ácido glicérico posúe un carbono asimétrico ou quiral, polo que ten isómeros D e L. O ácido D-glicérico atopouse como tal en diversas plantas (son moi comúns nos seres vivos os seus derivados fosfatados). O ácido L-glicérico atopouse na bacteria *Pseudomonas elodea*.

Ficheiro:D-Glycerinsäure.svg|ácido D-Glicérico
Ficheiro:L-Glycerinsäure.svg|ácido L-glicérico

## Bioquímica
Varios derivados fosfatados do ácido D-glicérico teñen importancia biolóxica, xa que son importantes intermediarios bioquímicos na glicólise, fermentación alcohólica e ciclo de Calvin da fase escura da fotosíntese. Entre eles están: o 2-fosfoglicerato, o 3-fosfoglicerato, o 1,3-difosfoglicerato, e o 2,3-difosfoglicerato.

## Síntese
O ácido glicérico obtense tradicionalmente por oxidación do glicerol con ácido nítrico ou tratándoo con bromo e auga. Tamén se forma pola descomposición espontánea da nitroglicerina .
É común hoxe a súa produción biolóxica, por exemplo con certas bacterias do ácido acético a partir de glicerol. Tamén se pode obter oxidando glicerol con catalizadores de ouro/grafito .

## Notas
Gregorio Ferro

**Gregorio Ferro Requeixo**, nado en Lamas (Boqueixón) o 24 de decembro de 1742 e finado en Madrid o 22 de xaneiro de 1812, foi un pintor galego.
## Traxectoria 
Nado no seo dunha familia da fidalguía local de Boqueixón, os seus primeiros anos vense truncados en 1750 coa morte da súa nai e o novo casamento do seu pai. 
miniatura|*Martirio de San Sebastián*, cadro co que o nomearon académico de San Fernando.
Trasladouse a Santiago de Compostela e ingresou como servente, ou "rapaz de sancristía", no mosteiro de San Martiño Pinario, onde tivo os seus primeiros contactos coa pintura. 

Axudado por un sacerdote vinculado á familia trasladouse a Madrid con quince anos, e entrou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando da man de Anton Raphael Mengs. 

Despois marchou a Roma a completar a súa formación e alí gañou varios premios. Obtivo unha pensión da Academia que foi mellorada polo seu mentor, Mengs, do seu peto. Antes de marchar a Roma xa realizara algúns debuxos para a Corte, sendo elixido en 1781 Académico de San Fernando grazas a un cadro do *Martirio de San Sebastián*. 

En 1788 foi nomeado Tenente Director da Academia en substitución de Francisco Bayeu, para pasar a ser o seu Director de Pintura en 1791 logo da renuncia de Francisco de Goya. En outubro de 1804 a Academia propúxoo como Director, nomeamento aprobado polo Rei Carlos IV o 4 de novembro. Nunca chegou ao posto de Pintor de Cámara, quizais pola dura competencia da época.

Realizou moitas obras nos Reales Sitios e Palacios, en especial en Madrid e Aranjuez, incluíndo varios frescos no Palacio Real e diversos cadros de temática relixiosa en igrexas da Corte, ademais doutras obras menores na zona de Murcia, provincia de Cuenca e Galicia sobre todo.

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Bibliografía sobre Gregorio Ferro Requeixo en pintoresgallegos.com .
Predator

***Predator*** é un filme estadounidense dirixido por John McTiernan que se estreou en 1987. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger.

Tivo dúas secuelas, *Predator 2* (1990) e *Predators* (2010), así como dous filmes xunto á franquía de *Alien*, *Alien vs. Predator* (2004) e *Aliens vs. Predator: Requiem* (2007).

## Sinopse 
Un comando de mercenarios é contratado pola CIA para rescatar uns pilotos apresados pola guerrilla na selva centroamericana de Guatemala. A misión é un éxito, pero durante a viaxe de regreso decátanse de que algo invisible está dándolles caza un a un. Ese algo resulta ser un cazador alieníxena que queda coas caveiras das súas vítimas como trofeos.

## Personaxes 
* Arnold Schwarzenegger como Alan "Dutch" Schaefer
* Carl Weathers como George Dillon
* Elpidia Carrillo como Anna
* Bill Duke como Mac Eliot
* Jesse Ventura como Blain Cooper
* Sonny Landham como Billy Sole
* Richard Chaves como Jorge "Poncho" Ramirez
* Shane Black como Rick Hawkins
* R. G. Armstrong como Xeneral Homer Phillips
* Kevin Peter Hall como Predator
* Sven-Ole Thorsen como Militar ruso

## Galardóns e nomeamentos 
* 1987: Nomeada ó Oscar: Mellores efectos visuais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
Feces

[miniatura|Feces de [cabalo.]]
As **feces**,  **caca**, **excrementos** ou **materia fecal** son o conxunto de produtos de refugallo da dixestión, que se expulsan polo ano (ou a cloaca, no caso das aves) en forma xeralmente sólida ou, en caso de enfermidade, en forma máis ou menos líquida. Están formadas polos restos dos alimentos non absorbidos polo aparato dixestivo, como a fibra alimentaria e outros compoñentes, células do epitelio intestinal que se descaman, microorganismos e outras substancias que non logran atravesar a mucosa intestinal.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Flatulencia
* Urina
Gato manx

250px|miniatura|dereita|Orixe da raza
O gato **manx** (en ) é unha raza de gato doméstico (*Felis catus*) orixinaria da Illa de Man, coa particularidade de ter de forma natural unha mutación que lle acurta o rabo. Moitos gatos Manx teñen un pequeno cacho de rabo, pero os gatos Manx son mellor coñecidos por non ter nada del; esta é a característica máis distintiva da raza, xunto coas patas traseiras alongadas e unha cabeza redondeada. Os gatos manx teñen toda clase de cores e patróns, malia que os espécimes todo brancos son raros, e a variedade de patróns era máis limitada orixinalmente. As variedades de pelaxe longa son consideradas a miúdo unha raza diferente, a cymric. Os manx son gatos prezados polas súas habilidades como cazadores, e por ese motivo, eran adoitos nas granxas con problemas de ratos e foi a raza favorita polos mariñeiros.miniatura|Gato manx|centro
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
Riccardo Patrese

**Riccardo Patrese** é un expiloto italiano de fórmula 1 nado en Padua o 17 de abril de 1954. Venceu en seis grandes premios (Mónaco 1982, Suráfrica 1983, San Marino 1990, México 1991 Portugal 1992 e Xapón 1992), e gañou o Campionato Europeo de Fórmula 3 de 1976.

Competiu na Fórmula 1 cos equipos Shadow, Arrows (co Arrows A1), Brabham, Alfa Romeo (co Alfa Romeo 184T), Williams e Benetton. O seu mellor posto no mundial foi na tempada , na que finalizou segundo, por detrás do seu compañeiro de equipo Nigel Mansell.

Disputou 256 grandes premios, dos que gañou seis e conseguiu a *pole position* en oito. Está considerado como un dos campións sen coroa. Ademais é o terceiro piloto de Fórmula 1 que máis grandes premios disputou, só por detrás de Rubens Barrichello e de Michael Schumacher.

## Resultados completos en Fórmula 1 
*Nota: carreiras en letra grosa indica pole position, *cursiva* indica volta rápida.*

## Ligazóns externas 
* Páxina de Riccardo Patrese
* Riccardo Patrese: O Heroe Italiano
Manuel Corzo

**Manuel Corzo Macías**, nado en Chandoiro (O Bolo) en 1941, é un médico, adegueiro e político galego do PPdeG, que foi alcalde do Bolo durante tres décadas.

## Traxectoria 
De profesión médico, traballou de doutor no Bolo moitos anos. Elixido concelleiro por AP a primeiros dos 80, e despois baixo a candidatura do PP, foi designado tenente de alcalde do Bolo polo PPdeG. Renovou a concellería nas municipais de 1991 integrado no PPdeG, pero só uns meses máis tarde encabezou a moción de censura de Centristas de Galicia contra o alcalde tamén popular Silverio Fernández: o propio Corzo foi elixido alcalde en 1993.

Nas eleccións municipais de 1995 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía do Bolo e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta (incluso nas municipais de 1999 como único candidato), ata que en 2023 anunciou a súa retirada.

Dono da adega de viño Viña Corzo, que herdou do pai en 2004, compaxinou este labor coa súa militancia política. A adega está adscrita á Denominación de Orixe Valdeorras, e ten unha produción de mencía e godello en cinco hectáreas de aba.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais no Bolo

### Ligazóns externas 
* Noticia en *La Voz de Galicia*
* Noticia en *La Voz de Galicia*
Estadio Metalist

O **Complexo Deportivo do Óblast "Metalist"** (en ucraíno: Обласний спортивний комплекс «Металіст», *Oblasny sportyvny kompleks «Metalist»*), comunmente coñecido como **Estadio Metalist** (Стадіон «Металіст»), é un estadio de usos múltiples en Khárkiv, Ucraína. Actualmente é utilizado principalmente para partidos de fútbol, sendo o estadio local do FC Metalist Kharkiv. O estadio, que será unha das sedes da Eurocopa 2012, ten capacidade para 38.633 espectadores.

## Historia 
A construción do estadio comezou en 1925 por orde de Anastas Mikoyan, no lugar onde se atopaba o cemiterio do Espírito Santo. Inaugurado o 12 de setembro de 1926, o novo estadio era coñecido como "Traktor", xa que recibía o patrocinio dunha planta de tractores de produción local. Antes da segunda guerra mundial, a instalación pasou a chamarse Estadio Dzerzhynets na honra de Felix Dzerzhinsky, o primeiro xefe da Cheka. Dende 1967 recibe o seu nome actual; ese mesmo ano a capacidade do estadio era para 10.000 espectadores.

### Renovacións 
Incluíndo as melloras para a Eurocopa 2012, o estadio sufriu catro reformas ao longo da súa historia. A primeira delas tivo lugar a mediados dos anos 1960, cando a sección oeste da estrutura foi renovada. A seguinte, que se iniciou en 1970 e terminou catro anos máis tarde, viu a adición das bancadas norte e sur, aumentando a capacidade até os 30.000 espectadores. O arquitecto do proxecto foi Yu. Tabakova. Tamén foi construído o primeiro teito do estadio e un sistema de drenaxe, así como a iluminación, un panel de información, un ximnasio e un hotel.

Unha terceira reforma iniciouse en 1979 para renovar as bancadas leste e sur, mais está non se terminou até tres décadas máis tarde. Despois da demolición ese ano da bancada sur, a construción foi detida por tempo indefinido, e só en 1998 foi continuada tras un atraso de case vinte anos. Erixiuse unha nova bancada leste e a sur foi parcialmente reconstruída.

Unha cuarta renovación do Metalist foi ordenada para a súa preparación de cara a Eurocopa 2012. A bancada sur foi completada e a bancada leste completamente reconstruída. A substitución o teito, xunto con outras modernizacións e melloras estéticas, completouse a finais de 2009. O 5 de decembro de 2009, o renovado estadio foi inaugurado oficialmente por mor do 50º aniversario do presidente do Metalist Kharkiv, Oleksandr Yaroslavsky.

O bancada sur contén un centro comercial-centro de negocios de tres andares, o "Metalist Arena". As oficinas son alugadas por UkrSibbank a varios negocios locais e outros bancos. Hai unha farmacia, un consultorio médico, axencias de turismo e outros negocios.

## Eurocopa 2012 
### Partidos 
O Estadio Metalist albergou durante o campionato tres encontros, todos correspondentes á fase de grupos (grupo B). Os partidos foron os seguintes:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Sedes da Eurocopa de Polonia e Ucraína 2012

### Ligazóns externas 
* Cámaras web 
* Sitio web oficial do estadio
* Sitio web oficial da UEFA Euro 2012
Ácido urónico

miniatura|dereita|Forma β-D do ácido glicurónico, un ácido urónico.
[miniatura|dereita|Proxección de Fischer da [glicosa e do seu derivado oxidado o ácido glicurónico. O hidroxilo do carbono 6 foi oxidado a carboxilo. No outro extremo mantense o grupo aldehido.]]
Os **ácidos urónicos** son azucres ácidos derivados de monosacáridos aldosas que substituíron o hidroxilo do seu carbono terminal por un grupo carboxilo . Por tanto, presentan un carboxilo nun extremo e un carbonilo (do aldehido) no outro (que nas formas cicladas forma o hemiacetal). Os sales destes ácidos chámanse **uronatos**.

A nomenclatura dos ácidos urónicos está baseada na dos azucres dos que proceden, pero algúns dos máis comúns non teñen un azucre orixinal do que procedan directamente, xa que se forman por epimerización, como é o caso do ácido idurónico, que é un epímero do ácido glicurónico, o cal, á súa vez, deriva da glicosa. Utilízase a terminación *urónico* . Os ácidos urónicos de seis carbonos reciben o nome de **ácidos hexurónicos**.

## Exemplos
Algúns destes compostos teñen importantes funcións bioquímicas. Por exemplo, moitos residuos do corpo humano son excretados na urina en forma de sales de glicuronato. Moitas substancias tóxicas como alcohois e fenois exóxenos (como por exemplo o anestésico propofol ) conxúganse nos hepatocitos formando enlaces glicosídicos co ácido glicurónico, que producen moléculas hidrosolubles doadamente eliminables nos ouriños.
 
Os ácidos idurónico e glicuróico son compoñentes de glicosaminoglicanos e proteoglicanos, e o ácido galacturónico é un compoñente do polisacárido pectina.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* MeshName - Uronic+Acids http://www.nlm.nih.gov/cgi/mesh/2011/MB_cgi?mode=&term=Uronic+Acids
* Synthesis at chembio.uoguelph.ca (halfway down page.)
Live in Germany

Co título ***Live in Germany*** existen álbums en directo de varios artistas musicais:

*Live in Germany (Héroes del Silencio), publicado polo grupo español Héroes del Silencio en 2011.
*Live in Germany (Joe Lynn Turner), publicado polo cantante Joe Lynn Turner en 2008.
*Live in Germany 1996, publicado polo músico xaponés Merzbow en 2001.
*Live in Germany (Jimmy Bain), publicado polo músico escocés Jimmy Bain en 1994.
*Live in Germany (Rainbow), publicado polo grupo británico Rainbow en 1994.
Live in Germany (Héroes del Silencio)

***Live in Germany*** é un álbum en directo do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado o 22 de novembro de 2011, quince anos logo da separación do grupo.

O disco, publicado nos formatos disco de vinilo, CD e DVD, recolle unha actuación en directo do grupo na sala Gin Club Rock de Koblenz (Alemaña) en 1993.

## Datos e características 
O concerto de Koblenz celebrouse o 2 de outubro de 1993, ano en que Héroes del Silencio levaron a cabo unha extensa xira por Europa, e foi gravado polas cámaras da cadea de televisión alemá SWF3.

A xira servía como presentación a nivel continental do álbum *El espíritu del vino*, polo que a maioría dos temas interpretados corresponderon a este álbum. Debido á súa emisión por televisión, rapidamente converteuse nunha das gravacións piratas máis coñecidas da banda, grazas á súa calidade de son e imaxe.

A presentación do álbum correu a cargo dos membros do grupo Pedro Andreu, Juan Valdivia e Joaquín Cardiel, durante unha rolda de prensa na que se informou da súa difusión simultánea en España, Alemaña, Suíza e Austria.

## Lista de cancións 
# "Nuestros nombres"
# "Maldito duende"
# "La sirena varada"
# "El camino del exceso"
# "Hechizo"
# "Olvidado"
# "Flor de loto"
# "Oración"
# "La herida"
# "Entre dos tierras"
# "Decadencia"
# "Los placeres de la pobreza"
# "Hace tiempo"
# "Con nombre de guerra"

Os temas incluídos no álbum pertencen principalmente ao disco *El espíritu del vino*, pois pertencía á xira *El camino del exceso* como presentación do mesmo.

## Notas
Jordan Williams

**Jordan Williams**, nado o 11 de outubro de 1990 en Torrington, Connecticut, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.

## Traxectoria profesional 
Williams foi elixido na 36ª posición do Draft da NBA de 2011 polos New Jersey Nets. Asinou o seu contrato polos Nets o 9 de decembro de 2011. O 18 de xaneiro de 2012, foi asignado aos Springfield Armor da NBA D-League.

O 11 de xullo de 2012, os Nets traspasaron a Williams, Jordan Farmar, Johan Petro, Anthony Morrow, e DeShawn Stevenson ós Atlanta Hawks a cambio de Joe Johnson.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com
José Rodríguez Reza

**José Rodríguez Reza**, nado en Ourense o 11 de marzo de 1922 e finado na mesma cidade o 9 de abril de 2007, foi un avogado, empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Rodríguez Bouzo. Estudou o bacharelato en Ourense e a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou. Ben metido no tecido empresarial da cidade, foi director do Hotel Sila, un dos principais hoteis históricos da cidade e tamén conselleiro delegado da cervexeira Cervezas San Martín e das cooperativas agrarias Coren. Presidente da Caixa Rural de Ourense foi baixo o seu mandato que esta entidade asinou a súa disolución e absorción por parte de Caixa Galicia, entidade á que se incorporou como membro do consello de administración. Figurou no órgano reitor da caixa de aforros ata 2006. Foi tamén vicepresidente da Fundación Galícia Europa.

Participou na política da man da UCD. Foi elixido senador en dúas ocasións, nas Xerais constituíntes de 1977 e nos comicios de 1979. Tamén foi elixido concelleiro na cidade de Ourense e deputado provincial.

Socialmente, ademais, pertenceu ao Liceo Recreo Orensano e ao Orfeón Unión Orensana.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
Canciones 1984–1996

***Canciones 1984–1996*** é un disco recompilatorio dos grandes do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2000.

Inclúe rarezas e novas mesturas de varios temas onde Bunbury volveu gravar as súas voces, algo lóxico nalgunhas cancións da primeira época, como "Héroe de leyenda". Este feito deu lugar a rumores sobre o regreso da banda.

## Lista de cancións
Vilate, San Martiño de Lanzós, Vilalba

**Vilate** é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 84 habitantes (43 homes e 41 mulleres).

miniatura|dereita|220px|Vilate.

## Demografía 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Lanzós 
### Parroquias de Vilalba 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Vilalba
Libro de Xonás

O ***Libro de Xonás*** é un breve libro da Biblia que relata as andanzas e predicacións de Xonás, encargado por Iavé de chamar á conversión aos habitantes de Nínive. O ton anecdótico e case humorístico do libro garda unha mensaxe universalista e unha imaxe dun Iavé clemente, que o converten en case unha excepción no conxunto da Biblia.

## Contido 
miniatura|Ilustración de Xonás e a balea no *Hortus Delicarum* (século XII)|esquerda
O libro céntrase na relación entre Xonás, o profeta, e o seu deus, Iavé. Este chama a Xonás para que predique a conversión aos habitantes de Nínive, capital do Imperio Asirio. Xonás resístese e intenta fuxir, pero Deus, por medios milagreiros, obrígao a cumprir coa súa misión.

O libro remata co perdón a Nínive e co enfado de Xonás por ser Deus demasiado misericordioso.

## Autor 
A tradición atribúe este libro a Xonás, profeta xudeu do tempo do rei Xeroboam II, cando a cidade de Nínive estaba no cume do seu poder.

Aínda así, a linguaxe e o contido universalista do libro fan pensar nun autor moi posterior, que fixo protagonista a Xonás dunha narración que pouco tiña que ver coa personaxe histórica.

## Xénero literario 
[miniatura|Folio 305r da [Biblia Kennicott, elaborada na Coruña en 1476.|esquerda]]
Colocado entre os profetas menores, os estudosos actuais tenden a consideralo un libro de xénero didáctico, un pequeno relato cunha ensinanza moral que habería que considerar como un máis dos libros sapienciais:
* O libro enteiro está ocupado pola narración das andanzas de Xonás. A predicación limítase a unha frase: "Dentro de corenta días, Nínive será destruída".
* O ton popular, anecdótico e cheo de humor do libro miran cara a unha narración que se contaba de pais a fillos, non ao discurso dun predicador ou a unha reflexión teolóxica recollida por escrito.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Libro de Xonás en galego
* Libro de Xonás en latín
* Libro de Xonás en hebreo
Ácido neuramínico

O **ácido neuramínico** (**Neu**) é un monosacárido de 9 átomos de carbono, derivado dunha cetononosa do grupo dos azucres ácidos ulosónicos. Non ten OH no carbono 2, presenta un grupo carboxilo no carbono 1, un grupo amino no carbono 4 (polo que tamén é un aminoazucre) e unha cadea de 3 carbonos con 3 OH unida ao C 5, o que fan na molécula un total de 9 carbonos . En teoría, o ácido neuramínico podería considerarse como o produto da condensación aldólica do ácido pirúvico e a D-manosamina (2-amino-2-desoximanosa) por acción da ácido neuramínico sintase (E.C. 4.1.3.19). Esta molécula, aínda que non se encontra como tal na natureza, si está amplamente distribuída en forma dos seus múltiples produtos derivados, tanto en tecidos animais, coma en bacterias, especialmente como constituíntes de glicoproteínas e gangliósidos. Os derivados do ácido neuramínico orixinados ao substituír o grupo amino ou os OH (*N*-derivados ou *O*-derivados) denomínanse en conxunto ácidos siálicos, entre os cales o máis común é o ácido N-acetilneuramínico (Neu5Ac). Os substituíntes do grupo amino poden ser tanto grupos acetil coma grupos glicosil. Os substituíntes dos hidroxilos poden ser grupos acetil, lactil, metil, sulfato e fosfato.

Estas substancias son substratos dos encimas neuraminidases que escinden residuos de ácido neuramínico. Os virus da gripe humana teñen un encima neuraminidase, que é importante na súa acción e na súa caracterización antixénica.

O nome *"ácido neuramínico"* foi introducido polo científico alemán E. Klenk en 1941, en referencia aos lípidos de orixe cerebral a partir dos cales se illou por primeira vez como produto derivado do procesamento de ditos lípidos.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ácido N-acetilneuramínico
* Ácido siálico
* Ácido murámico
Corpus Xoánico

[miniatura|*Xoán o Evanxelista*, Domenichino, [National Gallery.]]
O **Corpus Xoánico** é o nome co que se coñece aos libros do Novo Testamento que teñen como autor, ou que se atribúe como autor, a Xoán o Evanxelista.

## Os libros 
* Evanxeo de Xoán
* I Carta de Xoán
* II Carta de Xoán
* III Carta de Xoán
* Libro da Apocalipse

Destes cinco libros, o único que identifica ao seu autor como «Xoán» é a Apocalipse. A erudición moderna, en xeral, rexeita a idea de que esta obra estea escrita polo mesmo autor que os outros catro documentos.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía 
*
*
Celestino Peleteiro

**Celestino Peleteiro Otero**, nado en Pontevedra o 31 de decembro de 1935 e finado en Santiago de Compostela o 20 de marzo de 2017, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Celestino Peleteiro Suárez. Estudou o bacharelato no Instituo Arcebispo Xelmirez de Santiago de Compostela. Foi membro de Acción Católica. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Mestre mercantil. Abriu bufete de avogado en Ponte Caldelas en 1956, foi presidente do Liceo-Casino de Ponte Caldelas até 1959, e correspondente de *El Pueblo Gallego*  en Ponte Caldelas. Nos anos sesenta trasladouse ao Carballiño, onde foi presidente do Sindicato mixto do Carballiño e presidente do Casino do Carballiño. Nas primeiras lexislativas democráticas de España, as Xerais de 1977, figuraba como número 5, pechando a lista da Unión de Centro Democrático ao Congreso dos Deputados pola Provincia de Ourense. Non saíu elixido, pero aos seguintes comicios, as Xerais de 1979 presentouse na lista da UCD ao Senado e si saíu escollido. Nos seguintes comicios, os de 1982 xa non figurou nas candidaturas centristas.

## Vida persoal 
Casou coa mestra Beatriz Mellid Muíños.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
Ácido aldárico

Os **ácidos aldáricos** son azucres ácidos derivados de monosacáridos aldosas nos que o grupo hidroxilo dun extremo da molécula e o aldehido do outro extremo son oxidados orixinando dous grupos carboxilo , polo que teñen un grupo ácido en cada extremo da molécula. A súa fórmula xeral é HOOC-(CHOH)n-COOH.

Os ácidos aldáricos sintetízanse xeralmente por medio da oxidación dunha aldosa con ácido nítrico. Nesta reacción é a forma aberta ou lineal do azucre (forma de polihidroxialdehido) a que reacciona.

Os ácidos aldáricos non poden orixinar formas cíclicas hemiacetais como as que forman os azucres reducidos, pero nalgúns casos poden formar lactonas.

A nomenclatura dos ácidos aldáricos está baseada na dos azucres dos que derivan. Por exemplo, a glicosa oxídase a ácido glicárico (ou ácido sacárico), a xilosa orixina ácido xilárico, e a galactosa o ácido galactárico. Utilízase a terminación *árico*.

A diferenza dos azucres dos que derivan, os ácidos aldáricos teñen o mesmo grupo fncional (COOH) en cada extremo, o que fai que dous azucres diferentes poden orixinar o mesmo ácido aldárico. Isto débese que pode suceder que o ácido aldárico poida poñerse "boca arriba"" ou "boca abaixo" orixinando exactamente a mesma molécula, xa que o feito de ter os dous extremos iguais lle dá unha simetría. Por exemplo, o ácido D-glicárico e o ácido L-gulárico son o mesmo composto. Como consecuencia algúns ácidos aldáricos son formas meso  sen actividade óptica a pesar de teren varios centros quirais. Isto ocorre cando un azucre e o seu enantiómero se oxidan dando o mesmo ácido aldárico. Un exemplo é a D-manosa, que ten 4 cabonos quirais, pero os ácidos D-manárico e L-manárico, que aparentemente teñen configuracións opostas, son en realidade o mesmo composto; é dicir, o ácido manárico é unha forma meso sen actividade óptica.
Ficheiro:Aldaric.png

O ácido adípico (HOOC-(CH2)4-COOH) non é un ácido aldárico, malia a súa semellanza estrutural. De feito, os ácidos aldáricos de seis carbonos poden ser considerados tetrahidroxil derivados do ácido adípico.

## Notas
* Carey, Francis A. (2006). Organic Chemistry, Sexta edición, Nova York, NY: McGraw-Hill. ISBN 0-07-111562-5.
The Platinum Collection

***The Platinum Collection*** é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2006.

Trátase dunha colección de 3 CD e un DVD.

## Lista de cancións
**Disco 1**
#"Entre dos tierras"
#"Mar adentro"
#"Maldito duende"
#"Iberia sumergida"
#"La sirena varada"
#"Apuesta por el rock’n’roll"
#"Deshacer el mundo"
#"La herida"
#"Flor venenosa"
#"La chispa adecuada (Bendecida 3)"
#"Despertar"
#"Avalancha"
#"Opio"
#"Tesoro"
#"Los placeres de la pobreza"

**Disco 2**
#"Nuestros nombres"
#"Héroe de leyenda"
#"Con nombre de guerra"
#"En brazos de la fiebre"
#"Fuente esperanza"
#"Flor de loto"
#"Oración"
#"No más lágrimas"
#"La carta"
#"Malas intenciones"
#"El camino del exceso"
#"Agosto"
#"Hace tiempo"
#"Virus"
#"Senda"

**Disco 3**
#"Héroe de leyenda (Versión acústica)"
#"Con nombre de guerra (Versión acústica)"
#"Deshacer el mundo (En directo)"
#"La sirena varada (Versión acústica)"
#"La herida (Versión acústica)"
#"El mar no cesa (En directo)" – Versión Platinum
#"La carta (Versión acústica)"
#"El estanque (En directo)" – Versión Platinum
#"La sirena varada (Versión acústica 2)"
#"Iberia sumergida (Versión acústica)"
#"Iberia sumergida (En directo Rock’am’ring)"
#"El camino del exceso (En directo Rock’am’ring)"
José Ignacio Portos

**José Ignacio Portos Vázquez**, nado en Cardeiro (Boimorto) en 1964, é un político galego do PSdeG-PSOE.

## Traxectoria 
Gandeiro de profesión. Foi concelleiro en Boimorto polo PPdeG (1991-2003). Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura da Agrupación de Independentes de Boimorto (AIB) e foi elixido alcalde grazas ao apoio de BNG e PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Boimorto e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde grazas ao apoio do BNG.
No mes de maio de 2014, José Ignacio Portos renunciou á alcaldía de Boimorto por motivos de saúde. Foi relevado no cargo por Ana Ledo Fernández, número dous da lista do PSdeG-PSOE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outras páxinas 
* Eleccións municipais en Boimorto

### Ligazóns externas 
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Cipriano Caamaño

**Cipriano José Caamaño Castro**, nado na Ameixenda (Cee) en 1949, é un médico e político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Médico de profesión no Centro de Saúde de Boborás. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Boborás e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. No 2019 decidiu non presentarse, ás eleccións municipais quedando no seu lugar Ana Patricia Torres Madureira, que fora durante 8 anos concelleira de Cultura, Turismo, Deporte, Educación, Xuventude e portavoz. A nova candidata gañou por maioría absoluta conseguindo 8 concelleiros dos 11 posibles. Cipriano Caamaño xubilouse como médico o 18 de marzo de 2014.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Boborás

### Ligazóns externas 
* Noticia en *La Voz de Galicia*
* Noticia en *El País*
Bono (músico)

**Paul David Hewson**, máis coñecido como **Bono**, nado o 10 de maio de 1960, é un músico irlandés, vocalista e líder da banda de rock U2 e activista político, especialmente comprometido coa causa humanitaria en África e a favor da cancelación da débeda externa dos países do terceiro mundo, labor recoñecido entre outros polos seus nomeamentos consecutivos ao Premio Nobel da Paz no 2005 e 2006. Bono naceu e creceu en Dublín (Irlanda) onde coñeceu a súa futura esposa, Ali Hewson, e os futuros membros de U2. Bono escribe tódalas letras da banda, moitas veces empregando temas sociais, relixiosos e políticos. Durante os seus primeiros anos as letras de Bono contribuíron ao ton espiritual e rebeldía de U2. Como a banda madureceu, as súas letras tornáronse máis inspiradas por experiencias persoais compartidas cos membros da banda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da banda
* ONE Capaign 
* EDUN
* Allmovie 
* IMDb
* Obras de Bono
Ignacio Martín Amaro

**Ignacio Juan Martín Amaro**, nado en Alacant o 15 de agosto de 1944 e finado o 19 de decembro de 2021, foi un político galego de centro-dereita.

## Traxectoria
Casou para Ourense e empezou a traballar como xefe de persoal na fábrica que Barreiros tiña no polígono de San Cibrao. Despois marchou a Vigo, á Citroën, pero logo volveu a Ourense, onde traballou a parte máis importante da súa vida profesional como empregado de banca en Caixa Ourense.

Resultou escollido senador nas Xerais de 1982 na lista da coalición AP-Partido Demócrata Popular. Ao remate desa lexislatura non volveu concorrer a unha candidatura ao Senado nin tampouco ao Congreso dos Deputados, se ben mantivo unha traxectoria política, ao ocupar diversos cargos de xestión internos no PPdeG en Ourense. Nos conflitos que sacudiron o PP nesa provincia, Martín Amaro estaba considerado unha persoa baltarista. En 2015 encabezou as listas do PPdeG nas eleccións ao concello de Parada de Sil, e foi elixido concelleiro, aínda que non alcalde. Despois estivo en Cidadáns, partido co que chegou a concorrer nas eleccións xerais de 2019 na candidatura ao senado.

Activo no asociacionismo veciñal de Ourense, nos anos 2004 e 2005 mantivo un contencioso público co concello de Ourense, daquela gobernado por PSdeG-PSOE e BNG, polas obras das termas de Outariz. 

## Vida persoal
Casado, con tres fillos, é afeccionado aos deportes de aventura e pescador, onde chegou por exemplo a presidir o Club de Pesca de Baños de Molgas.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas
*Ficha no Senado
Distrito de Kayunga

O **distrito Kayunga** é un distrito da Rexión Central de Uganda, que debe o seu nome a súa capital, Kayunga.

Limita co distrito de Amolatar polo norte, co distrito de Buyende polo nordeste, co distrito de Kamuli polo leste, co distrito de Jinja polo sueste, co distrito de Buikwe polo sur, co distrito de Mukono polo suroeste, co distrito de Luweero polo oeste e co distrito de Nakasongola polo noroeste.

O distrito de Kayunga naceu do distrito de Mukono en decembro do ano 2000. Consiste en dous condados, Bbaale e Ntenjeru, e un só un concello, a propia Kayunga.

Segundo o censo do ano 2002, Kayunga tiña unha poboación total de 297.081 habitantes, cunha alta porcentaxe (93,7%) vivindo no rural. 
A agricultura é o piar principal da actividade económica do lugar, que emprega ao 90% da poboación.

En setembro de 2009, Kayunga quixo separarse do reino tradicional de Buganda, co que o rei de Buganda intentou visitar a zona, mais o goberno de Uganda prohibiullo, provocando revoltas en Kampala. Nos sucesos morreron un total de trinta persoas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o Distrito Kayunga
United Center

O **United Center** é un pavillón deportivo situado en Chicago, Illinois. É a cancha dos Chicago Blackhawks, o equipo de hóckey sobre xeo da National Hockey League (NHL), e dos Chicago Bulls e do equipo de baloncesto da National Basketball Association (NBA).

A capacidade de espectadores é de 19.717 para hóckey sobre xeo; 20.916 para partidos da NBA; e un máximo de 23.500 para concertos. É o máis grande en tamaño físico, pero non en capacidade de espectadores.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* United Center
As nosas cancións. Vol. 2

***As nosas cancións. Vol. 2*** é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1998.

## Lista de cancións 
# "Monográfico"
# "A historia de Galicia"
# "Ollei mozos"
# "Ollei mozas"
# "Romance II"
# "Galicia"
# "Canto de esperanza"
# "Romance I (Despedida)"
# "Irmau Daniel"
# "María Baiteira"
# "Romance de Xan Guindán"
# "Ruada de Chamosa"
# "Vals do Medio"
# "Ruada en Rubillón"
# "Canto de cego a Federico García Lorca"
# "A Rui Xordo"
# "Canto de sega"
# "Desamor"
# "Mercado común"
Pride: The Royal Philharmonic Orchestra Plays U2

***Pride: The Royal Philharmonic Orchestra Plays U2*** é un álbum tributo á banda irlandesa U2 gravado pola Royal Philharmonic Orchestra en maio de 1998. Foi editado o 20 de abril de 1999. Ao ser editado en 1999 non contén cancións máis recentes que o álbum *Achtung Baby* de 1991. O álbum foi reeditado o 23 de xuño do 2003 baixo o título ***The Hits of U2***.

A carátula orixinal do álbum é unha parodia da carátula do álbum de 1988 *Rattle And Hum*.

## Temas 
Ao contrario dos anteriores álbums de tributo da Royal Philharmonic Orchestra, como o gravado en 1996 en tributo a Pink Floyd, *Pride* é un disco instrumental e non ten letra. Ten temas de cinco álbums de U2: *War*, *The Unforgettable Fire*, *The Joshua Tree*, *Rattle And Hum*, e *Achtung Baby*.

# "Pride (In the Name of Love)" – 5:42
# "Even Better Than the Real Thing" – 4:58
# "Desire" – 4:02
# "Sunday Bloody Sunday" – 6:19
# "I Still Haven't Found What I'm Looking For" – 5:37
# "One" – 5:03
# "Angel of Harlem" – 4:16
# "When Love Comes to Town" – 4:29
# "New Year's Day" – 4:55
# "Two Hearts Beat as One" – 4:53
# "Who's Gonna Ride Your Wild Horses" – 6:44
# "All I Want Is You" – 5:00

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial da Royal Philharmonic Orchestra
Ácido N-acetilneuramínico

O '*ácido *N*-acetilneuramínico*' (Neu5Ac ou NANA) é un aminoazucre acetilado pertencente aos azucres ácidos. É o ácido siálico predominante nos tecidos dos mamíferos. Pode considerarse como un ácido neuramínico co seu grupo amino acetilado . O seu grupo ácido está ionizado a pH celular, polo que está cargado negativamente.

Atópase en glicanos complexos nas mucinas e nas glicoproteínas da membrana celular. Por exemplo, pode aparecer no queratán sulfato. As súas cargas negativas son responsables das propiedades lubricantes e esvaradías da saliva e mucinas. Tamén hai residuos de ácido N-acetilneuramínico en glicolípidos, como os gangliósidos, uns compoñentes moi importantes das membranas celulares do cerebro.

## Funcións 
Ademais da súa implicación na prevención de infeccións (mucus asociado coas membranas mucosas da boca, fosas nasais, tracto gastrointestinal e respiratorio), o ácido N-acetilneuramínico actúa como un receptor do virus da gripe, que permite que o virus se una ás células mucosas por medio da súa hemaglutinina nas primeiras fases do establecemento da infección.

O ácido N-acetilneuramínico é tamén importante na bioloxía de diversas bacterias patóxenas, xa que pode ser utilizado como un nutriente, que fornece carbono e nitróxeno á bacteria, ou, nalgúns patóxenos, pode ser activado e situado na superficie celular. o transportador TRAP SiaPQM de *Haemophilus influenzae*  e o transportador ABC SatABCD de *Haemophilus ducreyi*.

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ácido neuramínico
* Ácido siálico
* Ácido N-acetilmurámico
A casa que nunca tivemos

***A casa que nunca tivemos*** é o sexto álbum de estudio do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1996.

## Lista de cancións
Ácido N-acetilmurámico

O '*ácido *N*-acetilmurámico** ou **MurNAc*' é un monosacárido orixinado pola unión por enlace éter do ácido láctico coa N-acetilglicosamina. É un aminoazucre acetilado e un azucre ácido, xa que leva un grupo amino (acetilado por incorporación dun grupo -CO-CH3) e un grupo carboxilo (COOH) .
Forma parte do peptidoglicano da parede celular bacteriana, que está constituído por unidades alternantes do ácido N-acetilmurámico e de N-acetilglicosamina, xunto con péptidos (que se unen aos residuos de ácido láctico do ácido N-acetilmurámico).

## Importancia clínica 
Na parede celular das bacterias *Chlamydia* non se detecta ácido murámico (e, por tanto, non teñen ácido N-acetilmurámico) , o cal é unha excepción entre as bacterias. Isto ten importancia clínica porque é a razón pola que a penicilina non é efectiva no tratamento da infección por estas bacterias. No seu lugar utilízanse inhibidores da síntese de proteínas como a doxiciclina ou a azitromicina.

A síntese do ácido N-acetilmurámico é inhibida pola fosfomicina, un antibiótico obtido a partir de certas especies de bacterias do xénero *Streptomyces*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Peptidoglicano
* N-acetilglicosamina
O imperio contraataca

***O imperio contraataca*** ou ***A guerra das galaxias, episodio V: O imperio contraataca*** (en ) é un filme estadounidense dirixido por Irvin Kershner e producido por George Lucas que se estreou en 1980. É o segundo filme da saga de Star Wars, pero o quinto en orde cronolóxica interna da saga. Estreouse en galego na TVG o 28 de decembro de 1990.

## Sinopse 
Tras un ataque sorpresa das tropas imperiais ás bases camufladas da alianza rebelde, Luke Skywalker, en compaña de R2-D2, parte cara ao planeta Dagobah en busca de Yoda, o derradeiro mestre Jedi, para que lle ensine os segredos da Forza. Mentres, Han Solo, a Princesa Leia, Chewbacca, e C-3PO esquivan as forzas imperiais e piden refuxio ó antigo propietario do Falcón Milenario, Lando Calrissian, no planeta mineiro de Bespin, onde lles agarda unha trampa de Darth Vader.

## Personaxes 
* Mark Hamill como Luke Skywalker
* Harrison Ford como Han Solo
* Carrie Fisher como Princesa Leia Organa
* Billy Dee Williams como Lando Calrissian
* Anthony Daniels como C-3PO
* David Prowse como Darth Vader
* Kenny Baker como R2-D2
* Peter Mayhew como Chewbacca
* Frank Oz como Yoda
* Jeremy Bulloch como Boba Fett
* Alec Guinness como Obi-Wan "Ben" Kenobi
* Denis Lawson como Wedge Antilles
* Clive Revill como a voz do Emperador Palpatine

## Galardóns e nomeamentos 
* 1980: 2 Oscars: Mellor son, efectos visuais (premio especial). 4 nomeamentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en Filmaffinity
As nosas cancións. Vol. 1

***As nosas cancións. Vol. 1*** é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1997.

## Lista de cancións 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum na páxina do grupo 
*Datos do álbum en itunes.apple.com
Manuel Martínez Randulfe

**Manuel Martínez Randulfe**, nado en Ourense o 13 de xuño de 1936, é un avogado, empresario e político galego do PPdeG.
## Traxectoria 
Comezou traballando como profesor no colexio Concepción Arenal de Ourense, propiedade do seu pai, Ángel Martínez Doval, antes de dedicarse á avogacía. Militante do PPdeG, figurou na candidatura dese partido ao Senado nas Xerais de 1986 pola provincia de Ourense e resultou elixido. Catro anos despois, nas Xerais de 2000 volveu a resultar escollido para a Cámara Alta.

Profesionalmente, ademais de ter un bufete de avogados na cidade de Ourense, é propietario de negocios agropecuarios, dun colexio, foi vicepresidente de Caixa Ourense e asesor da Cámara de Comercio da mesma cidade. Ademais, foi profesor de ensino medio e directivo de diversas empresas, como Castrosúa, de automoción, da que é membro do seu consello de administración.

Tamén é cónsul honorario de Bolivia en Galicia.

## Vida persoal
Está casado e ten seis fillos. É o maior de sete irmáns, entre os que se atopan quen fora parlamentario autonómico de Esquerda Galega Fernando Martínez Randulfe e da embaixadora Teresa Martínez Randulfe.
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
Constance Markievicz

[miniatura|200px|Retrato da condesa Constance Markievicz por [John Butler Yeats.]]

A condesa **Constance Markievicz**, nada o 4 de febreiro de 1868 en Londres (Inglaterra) e finada o 15 de xullo de 1927 en Dublín (Irlanda), tamén coñecida como *a Condesa Vermella*, foi unha feminista, nacionalista e revolucionaria irlandesa que xogou un papel destacado na loita pola independencia de Irlanda.

## Traxectoria
Nada como Constance Georgine Gore-Booth, casou cun conde polonés. Loitou no Alzamento de Pascua de 1916 en Dublín, polo que foi condenada a morte, e encadeada por conmutación da pena. Foi a primeira muller en ser elixida deputada no Parlamento Británico en 1918, mais renunciou ao escano para ser coherente coa posición abstencionista do seu partido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Exército Cidadán Irlandés
* Sinn Féin
* Fianna Fáil
* Alzamento de Pascua
* Guerra Civil Irlandesa
* Eva Gore-Booth
Fernando Martínez Randulfe

[miniatura|300px|[Víctor Fernández Freixanes|Víctor Freixanes, Camilo Nogueira, Ana Gandón e Fernando Martínez Randulfe en 2016.]]
**Ángel Fernando Martínez Randulfe**, nado en Ourense en 1934 e finado en Vigo o 12 de marzo de 2022, foi un avogado e político galego, que militou en Esquerda Galega.

## Traxectoria 
Aínda que naceu en Ourense e comezou a traballar no colexio Concepción Arenal desa cidade, propiedade do seu pai Ángel Martínez Doval, trasladouse a Vigo, onde desenvolveu a súa carreira profesional como avogado especializado en asuntos laborais, no despacho fundado con Elvira Landín. Vencellado inicialmente aos xesuítas, afiliouse a Esquerda Galega, encabezou a candidatura polo provincia de Ourense nas primeiras eleccións autonómicas, pero non conseguiu escano. Catro anos máis tarde si que o obtivo, ao figurar como número dous da candidatura do PSG-EG pola provincia de Pontevedra nos comicios de 1985.

Nos últimos anos foi presidente de Esculca, observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades civís en Galicia. Finou en Vigo o 12 de marzo de 2022.

## Vida persoal 
Estivo casado con Elvira Landín, coa que tivo dúas fillas, Amaya e Iria. É irmán de quen fora senador do PPdeG Manuel Martínez Randulfe e da embaixadora Teresa Martínez Randulfe, ademais de catro irmáns máis.

Foi o tío do escritor feminista Gorka Mola Landín

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a Fernando Martínez Randulfe na web da Televisión de Galicia.
* Cartel electoral.
Cruzcampo

miniatura|Fábrica de Cruzcampo.
**Cruzcampo** é a primeira empresa cervexeira do Estado español no que se refire a volume de vendas. A súa sede está na cidade de Sevilla (España), e pertence ao Grupo Heineken.

miniatura|Un camión de cervexa Cruzcampo sobre o ano 1920.

## Historia 
Cruzcampo foi fundada en 1904 polos portuenses Roberto e Tomás Osborne Guezala, pertencentes á saga dos Osborne. A fundación en Sevilla, toma o seu nome de *La Cruz del Campo*, un templete situado no que daquela eran os campos que circundaban Sevilla.

## Actualidade 
Na actualidade forma parte da multinacional neerlandesa Heineken, que lla comprou a Guinness no 2000. Segue sendo a máis vendida en Sevilla.
* Cruzcampo 33cl. "Light".
* Cruzcampo "Future".
* Cruzcampo "Shandy".
* Cruzcampo Export.
* Big Cruzcampo.
* Cruzcampo Reserva
* Barril 5 Litros con sistema de presión incorporado
* Barril 50 Litros para uso con tirador

### Outras 
* Amstel (Antiga Cervexas El Águila).
* El Alcázar (Lata 33cl. e 1 Litro), aínda que non pertence a Heineken segue a fabricarse en Xaén.
* Latino (Tinto de verán).
* Kaliber: Sen Alcohol.
* El León.
* Krone Lager.
* Spieler Pils.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Cruzcampo
Ácido murámico

{{chembox
| Verifiedfields = changed
| verifiedrevid = 462256044
|  ImageFile = Muramic acid.svg
|  SystematicName = Ácido 2-{[3-amino-2,5-dihidroxi-6-(hidroximetil)oxan-4-il]oxi}propanoico
| Section1 = 
|Section2=
|Section3=
}}
O **ácido murámico** é un monosacárido que se orixina pola unión por enlace éter do ácido láctico e a glicosamina. É un azucre ácido porque leva un grupo carboxilo (COOH) e tamén un aminoazucre, porque leva un grupo amino.

Forma parte da estrutura do ácido N-acetilmurámico, que é un dos compoñentes do peptidoglicano que forma a parede celular bacteriana. Na parede das bacterias *Chlamydia* non se detecta ácido murámico, o cal é unha excepción dentro das bacterias .

## Notas 
## Véxase tamén 
* Ácido N-acetilmurámico
* Ácido neuramínico