Reino de Serbia (medieval)

O **Reino de Serbia** medieval (en serbio *Kraljevina Srbija*, en serbio cirílico *Краљевина Србија*) foi o máis importante Estado serbio establecido na Idade Media.

Xurdiu en 1217 tras a coroación de Estevo II Nemanjić *Prvovenčani* (*Primeiro coroado*) como rei de Serbia cando herdou, pola abdicación do seu pai Estevo Nemanja, todos os territorios unificados por este, que está considerado como o fundador do estado serbio.

Coas anexións e alianzas dos seus sucesores, o reino alcanzou unhas dimensións que o converteron nun dos máis importantes de Europa, polo que, en 1346, Estevo Uroš IV Dušan fundou o Imperio serbio, cuxos dominios abarcaban gran parte dos Balcáns.

O imperio desfíxose tras a subida ao trono do seu fillo, Estevo Uroš V, quedando dividido en pequenos reinos que acabaron sendo invadidos e conquistados polo Imperio Otomán.

## Historia 
### Precedentes 
As distintas tribos serbias que foron poboando a zona desde principios do século VII uníronse en 845 para formar, entre outros, Rascia, un estado dentro do Imperio bizantino, formado polos actuais sueste de Serbia, Kosovo e parte de Montenegro.

O unificador dos pequenos estados que deron orixe ao reino foi Estevo Nemanja, que ostentaba o título de gran župan de Rascia, que era o máis importante de todos eles.

Ao longo do século XI, Nemanja obtivo o goberno de Zeta, Dioclea, Zahumlia e Travunia, ben por anexión, ben por herdanza por vía familiar, para formar o primeiro grande estado serbio. Así mesmo, ostentaba os títulos de Príncipe de Ibar, Toplica, Rasina e Reke, Príncipe de Dubočica, Príncipe de Doclea e Príncipe de Moravia Occidental.

### Fundación 
miniatura|150px|Estevo II Nemanjić.

Nos derradeiros anos da súa vida Nemanja consagrouse á vida relixiosa, abdicando, o 25 de marzo de 1196, todos os seus estados no seu segundo fillo Estevo Nemanjić, que recibiu o título de rei, adoptando o nome de Estevo II Nemanjić, aínda que tamén é coñecido como Estevo *Prvovenčani* (*O Primeiro Coroado*), como primeiro monarca da dinastía.

En 1217 foi coroado polo emperador Honorio III, sendo o seu título completo "Rei das terras de Raška, Duklja, Travunia, Dalmacia e Zachlumia", aínda que a versión máis curta foi "Rei dos serbios", elevando o estado á categoría de reino independente, recoñecido internacionalmente.

Os sucesores de Stefan Prvovenčani foron tres dos seus fillos, entre eles Estevo Radoslav (1228-1233), que desempeñou un reinado carente de acontecementos importantes, sendo tutelado politicamente polo Despotado de Epiro, e outro, o medio irmán deste, Vladislav (1233-1243), que aproveitou a impopularidade de Radoslav para derrocalo e instaurar un goberno moi influído polo Segundo Imperio búlgaro, cuxo emperador Iván Asen II de Bulgaria era o seu sogro.

### Expansión 
[miniatura|300px|esquerda|Reino de Serbia (cor violeta) en [1265.]]
[miniatura|150px|Moeda de prata de Estevo Uroš I de ([1243–1276).]]
[miniatura|dereita|150px|*Coroación de [Stefan Dečanski*, litografía de 1852.]]
[miniatura|150px|Moeda coa efixie do rei Estevo Dragutin ([1276–1282).]]

O terceiro fillo de Estevo II *Prvovenčani* que accedeu ao trono foi Estevo Uroš I (1243–1276), que tamén derrocou ao seu irmán aproveitando a debilidade de Bulgaria, o seu principal apoio.

Ademais, beneficiouse do declive dos búlgaros en Epiro para intentar expandir os seus territorios, alcanzando os seus confíns a Dubrovnik e Hungría, aínda que non logrou variacións substanciais nos seus dominios.

Uroš I foi desposuído do trono polo seu fillo Estevo Dragutin (1276–1282), que levou a cabo unha política de amizade con Hungría. Tras un accidente, debeu renunciar ao trono sendo sucedido polo seu irmán Estevo Uroš II Milutin (1282-1321) aínda que mantivo o título de rei de Sirmia, zona que lle fora concedida polos húngaros.

Milutin impulsou un gran desenvolvemento económico e cultural de Serbia, ademais de conquistar novos territorios e de mellorar as relacións co Imperio bizantino. Porén, nos seus primeiros anos de goberno atacou precisamente as posesións bizantinas, logrando conquistar o norte de Macedonia, coa cidade de Skopje, que se converteu na súa capital. Continuou as súas anexións de territorios bizantinos cara a Kavala, obtendo en 1284 o control do norte de Albania e a cidade de Dyrrachion.

En 1299 firmou a paz cos bizantinos, aos que a partir de entón axudou a deter o emerxente Imperio Otomán. Porén, non logrou a anexión do reino de Sirmia gobernado polo seu irmán, xa que non foi permitida polo rei Carlos I de Hungría, aínda que logrou o control de Braničevo.

Á súa morte, Serbia era, despois do Reino de Hungría, o estado máis poderoso da zona.

A Milutin sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš III Dečanski (1321-1331), contra quen o Segundo Imperio búlgaro e o Bizancio estableceron unha alianza que, en 1330, organizou a invasión de Serbia. Pero o exército de Dečanski conseguiu abortar a operación coa súa decisiva vitoria na Batalla de Velbazhd, onde ademais morreu o emperador búlgaro Miguel Shishman. As súas conquistas permitíronlle estender as fronteiras de Serbia cara ao sur, cara a Macedonia bizantina.

### Imperio 
Algúns do cortesáns de Dečanski, porén, estaban descontentos coa súa política e conspiraron para destronalo en favor do seu fillo Estevo Dušan, que reinou como Estevo Uroš IV Dušan (1331-1346). Baixo o liderado de Dušan, Serbia conseguiu o seu máximo esplendor e apoxeo, aínda que o seu reinado transcorreu nun panorama político complicado e turbulento, complicado polo avance dos otománs por Anatolia.

Ademais, rompeu a alianza cos bizantinos, e estendeu as súas posesións a costa dos seus territorios de Prilep, Ohrid, Vardar e Kastoriá, no seu avance cara a Macedonia polo sur. Polo norte, venceu aos húngaros e conquistou a rexión de Mesia.

Por iso, en 1346, Dušan foi proclamado tsar de Serbia e proclamou o Imperio, converténdose no primeiro Emperador de Serbia e Grecia, cuns dominios que alcanzaron a maior extensión da historia de Serbia.

A morte do tsar Dušan desencadeou a desintegración do seu vasto imperio, pois o seu fillo Estevo Uroš V viuse impotente para manter o grande estado creado polo seu pai. Uroš V non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin a loita contra a independencia da súa propia nobreza. O Imperio serbio de Dušan fragmentouse nun conglomerado de principados, algúns dos cales nin sequera recoñecían o seu goberno.

## Influencia cultural 
[miniatura|200px|O [Mosteiro de Visoki Dečani, construído en Kosovo polo rei Estevo Uroš III Dečanski.]]

Durante o reino medieval de Serbia floreceu con grande esplendor a cultura serbia.

Especial importancia tivo a arquitectura: os mosteiros construídos polos seus reis en todos os territorios que dominaron na Idade Media son unha das máis valiosas e visíbeis pegadas da asociación de Serbia con Bizancio e o mundo ortodoxo, pero tamén co románico de Europa Occidental, coa que Serbia estreitou vínculos na época, a través de matrimonios entre monarcas.

Algunhas destas construcións foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como Stari Ras e Sopoćani, a Igrexa de Nosa Señora de Ljeviš, o Mosteiro de Gračanica, o Patriarcado de Peć e o Mosteiro de Visoki Dečani.

Os catro últimos, compoñentes do conxunto dos Monumentos medievais de Kosovo, figuran na *Lista do Patrimonio da Humanidade en perigo*, porque foron vítimas de ataques de extremistas albaneses durante e despois da Guerra de Kosovo.

## Reis 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fine, John V. A. (1991). *The early Medieval Balkans: A Critical Survey from the 6th to the Late 12th Century*. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7
* Fine, John V. A. (1994): *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4
* Heath, Ian & McBride, Angus (1995): *Byzantine Armies 1118-1461 AD*. Osprey Publishing. 
* Soloviev, Alexander (1936): *Greek charters of Serbian rulers*. Soloviev and Makin. 
### Outros artigos 
* Estevo Nemanja
* Estevo II Nemanjić
* Historia de Serbia
* Historia dos eslavos do sur
* Casa Nemanjić

### Ligazóns externas 
* Medieval History: Kingdom of Serbia (13th - 15th cent.)