open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ortzemugak begietan

***Ortzemugak begietan*** é o sexto álbum de estudio do grupo musical vasco Ken Zazpi. Foi lanzado ó mercado no ano 2010.

## Listaxe de cancións 
# Hegoak astindu 
# Hel nazazu eskutik 
# Ihes betean 
# Utzi nazazu 
# Teloia jaisten denean 
# Hemen gaude 
# Eta azkenak hasiera 
# Itsasoa gara
# Bala bat lurpean 
# Giltzak
Luigi Villoresi

**Luigi Villoresi** nado o 16 de maio de 1909, morreu o 24 de agosto de 1997, foi un piloto italiano de Fórmula 1.

## Biografía 
Nado en Milán, Lombardía, e o alcume de "Gigi", era o irmán máis vello do piloto de carreiras Emilio Villoresi que co-pilotou con el en varias carreiras ao comezo das súas carreiras. Procedente dunha familia próspera, Villoresi podía permitirse o luxo de comprar un coche e comezou a competir en rallys locais á idade de vinte e dous anos cun Lancia Lambda e uns anos máis tarde adquiriu un Fiat Balilla co que el e o seu irmán Emilio competiron na Mille Miglia. En 1935, competiu na Coppa Ciano, terminando terceiro e continuou para lograr o campionato de pilotos italiano na clase de coches deportivos de 1100 cc. O ano seguinte, el e o seu irmán compraron un Maserati no que participaron privadamente en diferentes carreiras. Emilio tivo tanto éxito que foi contratado para pilotar un Alfa Romeo da Scuderia Ferrari na tempada de 1937. Desafortunadamente, Emilio morreu mentres probaba Alfa Romeo de fábrica no Autodromo Nazionale Monza.

En 1938, Luigi Villoresi converteuse en parte do equipo de Maserati, pilotando o modelo 8CTF que Maserati deseñou para competir cas dominantes Frecha de Prata alemáns. En 1939 gañou o Gran Premio de Suráfrica, pero ao inicio da segunda guerra mundial interrompeu a súa carreira deportiva. Ao finalizar a guerra, regresou ás carreiras con Maserati ata 1949 cando asinou novamente con Ferrari debutando en Fórmula 1 o 21 de maio de 1950.

## Na F1 
Debutou na Segunda Carreira da Historia da Fórmula 1 disputada o 21 de maio do 1950, o GP de Mónaco, que formaba parte do Campionato Mundial de  de F1, dá que vai disputar só dúas carreiras.

Luigi Villoresi participou nun total de trinta e catro carreiras (8 con podios) puntuables para o Campionato Mundial de F1, repartidas ao longo de sete tempadas da F1, entre os anos  e .

Tamén disputou e gañou numerosas carreiras non puntuables para o Mundial de F1.

## Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican *pole position*; as carreiras en *cursiva* indican volta rápida.

:* Indican unidade compartida con Alberto Ascari
:* Indican unidade compartida con Joakim Bonnier

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Anemia

A **anemia** é unha condición patolóxica en que a capacidade do sangue de transportar osíxeno para os tecidos está anormalmente reducida, ben pola redución de hemacias, ben pola redución de hemoglobina. A etimoloxía da palabra, procedente do grego, significa *sen sangue* (ἀναἷμαia).

## Detección 
A detección da anemia debe ser a través dunha análise clínica. Os síntomas e signos da anemia correlaciónanse coa súa intensidade e a velocidade da súa instauración. Outros factores que puideran influír son a idade do paciente, o seu estado nutricional, ou a existencia de insuficiencia cardíaca ou insuficiencia respiratoria previa.

Os síntomas que se observan na anemia aguda inclúen: debilidade (astenia), palpitacións e falta de aire asociado ao esforzo (dispnea). Tamén poden aparecer síntomas cardiovasculares como taquicardia, dispnea de esforzo marcada, anxina de peito, claudicación intermitente. Por veces prodúcense cambios de carácter que se manifestan como irritabilidade, desinterese, tristeza e abatemento.

Na perda súbita de sangue por hemorraxia aguda, sobre todo se é voluminosa e se perde o 40% do volume sanguíneo que equivale a dous litros de sangue, predominan os síntomas de inestabilidade vascular por hipotensión, e aparecen signos de shock hipovolémico, como confusión, respiración de Kussmaul, sudación e taquicardia.

Na anemia crónica de longa evolución, frecuentemente os pacientes adáptanse á situación e notan moi poucos síntomas non sendo que se dea un descenso brusco nos niveis de hemoglobina.

### Valores considerados normais 
Os rangos de normalidade son moi variables en cada poboación, en función de factores medioambientais e xeográficos. A nivel do mar atoparemos valores normais máis baixos de hemoglobina, e a grande altura os valores normais son máis elevados, pois a menor presión parcial de osíxeno obriga o organismo a optimizar o seu transporte. Ademais, hai variacións dependendo do xénero, con valores menores de hemoglobina nas mulleres e máis altos nos varóns.

Estes niveis son algo arbitrarios por existiren límites amplos dentro dos valores considerados normais. Por exemplo, un suxeito podería ter unha diminución de 1 a 2 g/dl na súa hemoglobina, e malia isto estar dentro da normalidade.

## Dieta 
O consumo de alimentos ricos en ferro é esencial para a prevención da anemia por deficiencia de ferro. É importante diferenciar entre alimentos que conteñen ferro de orixe animal e de orixe vexetal. Os alimentos con ferro de orixe animal teñen un aproveitamento mais eficiente (en torno de 30%) e os de orixe vexetal (en torno a 10%). Hai tamén unha importante relación da absorción do ferro coa dieta, con factores que contribúen á súa maior absorción (pH ácido do estómago, vitamina C, proteína da carne) e os que a prexudican (cereais, tés, cafés, refrixerantes, proteína do leite e do ovo).

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anemia perniciosa
* Anemia megaloblástica
* Anemia drepanocítica
* Anemia de Fanconi
* Hemacia
Campionato de Europa de hóckey a patíns masculino 2012

O **Campionato de Europa de hóckey a patíns 2012** foi a 50ª edición do Campionato de Europa de hóckey patíns masculino, que se realiza cada dous anos. Portugal acolleu o campionato por 12ª vez, concretamente na localidade de Paredes entre os días 9 e 15 de setembro de 2012. Tódoslos partidos se xogaron no Pavilhão Municipal Rota dos Móveis, na localidade de Lordelo.

## Clasificación 
All times are Western European Summer Time (UTC+1)

## Resultados 
### 1ª xornada 
### 2ª xornada 
### 3ª xornada 
### 4ª xornada 
### 5ª xornada 
### 6ª xornada 
### 7ª xornada 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial do CERH
* Sitio web oficial da FPP

## Notas
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1954

A X edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Barcelona (Cataluña) entre os días 27 de maio e 9 de xuño de 1954. Nesta edición participaron un total de 15 seleccións, xogándose un total de 105 partidos nos que se anotaron 690 goles, o que supón unha media de 6,57 goles por partido.

## Sistema de competición 
O campionato xogouse a modo de liguiña na que todos os equipos xogaron contra tódolos rivais, ao final da liguiña, o equipo que finalizou na primeira posición da táboa se alzou co título. O equipo campión foi a selección de España (2º título), a prata foi para Portugal e o bronce para Italia, mentres que a selección de Dinamarca non gañou nin empatou ningún partido e pechou a clasificación.

## Equipos participantes 
Das 15 selecciónes que participaron no torneo, 12 foron de Europa, 2 de América, e 1 de África.

## Torneo 
### Clasificación 
### Resultados 
## Clasificación final 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados en www.rink-hockey.net
Puturrú de Fuá

**Puturrú de Fuá** é un grupo de música español de ton humorístico.

## Traxectoria 
No ronsel doutras bandas satíricas como La Trinca, o seu precedente inmediato foi Curroplastic, liderado por Francisco *Curro* Fatás e cunha estética e estilo que se parecía máis a grupos como La Orquesta Mondragón que a outros humorísticos como La Charanga del Tío Honorio ou Desmadre 75. 

En 1978, Fatás ponse en contacto con Pepe Gros e Juanma Labordeta (sobriño de José Antonio Labordeta) e crean Puturrú de Fuá, asinando co selo Fonomusic. Durante os seus primeiros anos, a súa carreira desenvólvese por Aragón. Pero en 1985, publicaron o seu primeiro álbum *No es una marca de fuagrás*, que acada popularidade en toda España. Co seu seguinte LP, *Ni fu ni fuá*, convertéronse en asiduos en radio e televisión e as súas pegadizas cancións como "No te olvides la toalla cuando vayas a la playa" ou "Los chicos de Plan" chegan a ser canción do verán.

Nos anos seguintes continuaron editando novos proxectos, se ben de menor repercusión até que en 1994 Pepe Gros abandona o grupo. Tras publicar *Finas hierbas*, volven reunirse en 1998, con Leo Susana no posto de Juanma Labordeta, e, desde aquelas seguiron gravando e actuando se ben cunha popularidade moito menor que a que alcanzaran a mediados da década de 1980.

## Discografía 
* *No es una nueva marca de fuagrás* (1985).
* *Ni fú ni fuá* (1986).
* *Menage a truá* (1987).
* *Úsame y tírame* (1990).
* *Lo mejor de Puturrú de Fuá* (1993).
* *Finas hierbas* (1996).
* *20 años tiene mi humor* (2000).
* *Peligroso para la salud* (2009).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Puturrú de Fuá  en *Gran enciclopedia aragonesa*.
Nicolasa Pradera

**Nicolasa Pradera Mendive**, nada en Markina-Xemein o 7 de decembro de 1870 e finada en Madrid en 1959, foi unha afamada cociñeira vasca fundadora dos restaurantes que levan o seu nome en diferentes cidades españolas, cos que a cociña vasca adquiriu renome a nivel estatal.

## Traxectoria 
Como era costume na época púxoselle o nome do santo do día, san Nicolao. De nova entrou a servir na familia Gaitan de Ayala, facendo labores de axudante de cociña. Cando unha das fillas desa familia casou e se trasladou a Donostia (Guipúscoa), foise con ela ao seu novo domicilio e fíxose cargo da cociña.

Casou con Narciso Dolhagaray Picabea, que rexentaba unha das carnizarías máis famosas da cidade, e entre ambos abriron un restaurante en 1912 na rúa Alamar nº 4, a logo senlleira "Casa Nicolasa". A cidade de San Sebastián era naquela época un dos principais destinos turísticos da Península Ibérica, ao que acudía a nobreza e a clase podente da época.

O restaurante "Casa Nicolasa" enseguida adquiriu renome e fama entre os veraneantes e é loado por figuras como Gregorio Marañón. Nos seus reservados fixéronse moitos acordos de todo tipo, transcendentais para o devir político e económico do país.

No ano 1932 vendeu o restaurante a María de Urrestarasu e abriu un novo en colaboración cos seus fillos en pleno paseo da Concha, o restaurante "Andia". Despois da Guerra civil española, en 1940, abriu o restaurante "Nicolasa" en Madrid, primeiro na rúa Sevilla e logo en Velázquez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* "Adiós a Casa Nicolasa" .
* Nicolsa Pradera na páxina do Concello de Markina-Xemein
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1955

A XI edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns tivo lugar na cidade de Milán (Italia) entre os días 14 e 21 de maio de 1955. Nesta edición participaron un total de 14 seleccións, xogándose un total de 61 partidos nos que se anotaron 328 goles, o que supón unha media de 5,38 goles por partido.

## Sistema de competición 
Esta edición do campionato constou de dúas fases. Durante a primeira fase, os equipos participantes foron divididos en catro grupos (dous grupos de tres equipos cada un, e outros dous de catro equipos), os dous primeiros clasificados pasaron a disputarse os oito primeiros postos na seguinte rolda, mentres que o resto dos equipos se xogaron os postos do 9 ao 14. Ámbalas dúas fases se xogaron a xeito de liguiña de todos contra todos.

O campión desta edición foi a selección de España, que conseguiu o seu terceiro título e segundo de xeito consecutivo, mentres que a prata foi para a selección de Italia e o bronce para a de Portugal.

## Equipos participantes 
Das 14 seleccións que participaron no torneo, 13 foron de Europa e 1 de América.

## Primeira Fase 
### Grupo A 
|width="50"|&nbsp;
|valign="middle"|

|}

### Grupo B 
|width="50"|&nbsp;
|valign="middle"|

|}

### Grupo C 
|width="50"|&nbsp;
|valign="middle"|

|}

### Grupo D 
|width="50"|&nbsp;
|valign="middle"|

|}

## Fase Final 
### Postos 1 a 8 
* Resultados

### Postos 9 a 14 
* Resultados

## Clasificación final 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados en www.rink-hockey.net
José de Andonaegui

**José de Andonaegui**, nado en Markina en 1685 e finado en Madrid en 1761, foi un político e militar español.
## Traxectoria
Foi gobernador de Buenos Aires, entre 1745 e 1756, destacándose sobre todo polo seu apoio á apertura comercial. Apoiou a ampliación do territorio da gobernación e asegurou as fronteiras, combatendo os indíxenas, acabando sobre todo, coa ameaza sobre Montevideo. Entre outras cosas, conduciu os guaranís á xurisdición brasileira (*Tratado hispano-portugués* de 1750). Baixo a súa administración, realizáronse expedicións á Patagonia e comenzáronse a explotar as súas riquezas. Logo regresou a España, onde viviu o resto da súa vida.
Eduardo Acevedo

**Eduardo Acevedo** pódese referir a:

* Eduardo Acevedo Maturana (1815-1863), xurisconsulto e político uruguaio; escritor do proxecto do Código Civil do Uruguai.
* Eduardo Acevedo Vásquez (1857-1948), avogado e político uruguaio, fillo do anterior.
* Eduardo Acevedo Álvarez (1893-1967), avogado e político uruguaio, fillo do anterior.
* Eduardo Acevedo Díaz (1851-1921), escritor uruguaio, sobriño de Eduardo Acevedo Maturana e curmán de Eduardo Acevedo Vásquez.
* Eduardo Mario Acevedo (1959-), exfutbolista e adestrador de fútbol uruguaio.
* Eduardo "Gasparín" Acevedo Pineda (1964-), exfutbolista guatemalteco.
* Eduardo Acevedo Cruz, xogador de fútbol dominicano.
* Eduardo Blanco Acevedo (1884–1971), médico e político uruguaio.
Eduardo Acevedo Vásquez

**Eduardo Acevedo Vásquez**, nado en 1857 en Buenos Aires e finados en 1948 en Montevideo, foi un avogado, historiador e político uruguaio.

## Familia 
Fillo de Eduardo Acevedo Maturana e de Joaquina Vásquez Fernández, foi ademais dobre curmán de Alfredo Vásquez Acevedo e cuñado de José Pedro Varela. Casado en 1888 con María Manuela Álvarez Susviela, tiveron catro fillos: Eduardo (parlamentario, director do diario *El Día* e dúas veces ministro de Facenda), Manuela, Carmen e Miguel Alberto.

## Carreira 
Eduardo Acevedo Vásquez alternou múltiples profesións como avogado, director do xornal *El Siglo* e catedrático de Economía Política á vez que foi un notable historiador. Así mesmo ocupou varios cargos públicos de relevancia, como o de reitor da Universidade da República (1904-1906), ministro de Industrias (1911-1913), director do Banco da República Oriental do Uruguai (1914-1924), director xeral de Ensinanza Primaria (1925-1929) e primeiro presidente de ANCAP (1931-1933).

## Notas
Eduardo Blanco Acevedo

**Eduardo Blanco Acevedo**, nado en Montevideo o 14 de marzo de 1884 e finado no mesmo lugar o 7 de xullo de 1971, foi un médico e político uruguaio, pertencente ao Partido Colorado.

## Familia 
Foi fillo de Juan Carlos Blanco Fernández e de Luisa Acevedo Vásquez. Seus irmáns Daniel, Juan Carlos e Pablo tamén tiveron destacada actuación política. Súa irmá Luisa foi a esposa do Doutor Francisco Soca.

Casou con Sara Shaw Usher.

## Carreira 
Graduado como médico en 1912, especializouse en cirurxía en Europa. Durante a primeira guerra mundial traballou como cirurxián en hospitais franceses, polo que recibiu numerosos recoñecementos por parte do goberno daquel país. Incluso interveu o propio Charles de Gaulle, salvándolle o brazo dereito. Ao retornar a Uruguai, foi profesor na Facultade de Medicina e publicou numerosos traballos sobre temas da súa especialidade.

No plano político, en 1933, foi nomeado polo presidente Gabriel Terra (de quen era consogro) Ministro de Saúde Pública, carteira que desempeñou até 1936. Nese ano incorporouse á bancada do Senado, praza que obtivera dous anos antes. Nas eleccións de marzo de 1938, foi candidato á Presidencia da República por unha fracción terrista do Partido Colorado, mais foi derrotado internamente pola candidatura de Alfredo Baldomir, tamén próximo ao presidente Terra.

Nas eleccións de 1946, foi electo novamente senador. Nesa época fálase do "blancoacevedismo" como un movemento político importante dentro do Partido Colorado. En 1951 foi designado polo novo presidente Andrés Martínez Trueba como Ministro de Instrución Pública e Previsión Social (actualmente Educación e Cultura). Un ano despois, o Parlamento elixiuno para ocupar un posto no primeiro Consello Nacional de Goberno, que completou o mandato de Martínez Trueba, até febreiro de 1955. Ao terminar dito período, tivo un posto na cámara alta durante un período máis, até 1959.

## Notas
Gelditu denbora

***Gelditu denbora*** é o terceiro álbum de estudio do grupo musical vasco Ken Zazpi. Foi lanzado ó mercado no ano 2005.

Trátase dun álbum acústico que foi gravado a partir de cancións en directo e acústicas dos dous discos anteriores. Porén, tamén ten cancións novas, como unha adaptación dun poema de Joseba Sarrionandia.

## Listaxe de cancións 
# Zenbat min
# Gau urdinak
# Bidean
# Zapalduen olerkia
# Iluntzean
# Irudi biluztuak
# Gutuna
# Zu ez zaudenean
# Malen
# Haizea
# Batzuetan
# Ilargia
# Talaieroaren gogoetak
Río da Prata (homónimos)

**Río da Prata** ou **Río de la Plata** pódese referir a:

***Río de la Plata**, estuario do río Paraná e o río Uruguai, entre Buenos Aires e o Uruguai
** Conca do Prata, a cunca formada polas augas que abastecen dito estuario.
***Provincias Unidas do Río da Prata**, é o nome das actuais Arxentina, Uruguai e varias provincias actualmente bolivianas antes do seu desmembramento.
***Vicerreinado do Río da Prata**, nome do antigo goberno colonial.
***Gobernación do Río da Prata**, área administrativa durante a época colonial que abranguía a zona da cunca do Río da Prata.
***Estados Unidos do Río da Prata**, estado proposto por Domingo Faustino Sarmiento.
***Provincia do Río da Prata**, proxecto arxentino xurdido nos anos 1980, que establece a creación dunha nova provincia na área metropolitana do Gran Buenos Aires. 
***Batalla do Río da Prata**, durante a segunda guerra mundial.
*'**Castellano rioplatense***, dialecto do idioma español na zona do Río da Prata.
***Río de la Plata, Porto Rico**, o río máis longo (97 quilómetros) de Porto Rico.
***Río de la Plata (1826)**, navío da Armada Española.
***Río de la Plata (1900)*', cruceiro da Armada Española.
*Terremoto do Río da Prata de 1888
Sunshine

***Sunshine*** é un filme británico de ciencia ficción dirixido por Danny Boyle que se estreou no 2007.

## Sinopse 
Nun prazo de cinco anos, o Sol apagarase, e con el extinguirase a raza humana. A última esperanza dos homes é o Icarus II, unha nave espacial tripulada por seis homes e dúas mulleres, cuxa misión consiste en levar unha xigantesca carga explosiva que insuflaría nova vida á estrela e permitiríalle volver brillar, salvándose así a poboación da Terra. O problema é que a nave Icarus I xa tentara levar a cabo a mesma misión sete anos antes e fracasou por razóns descoñecidas.

## Personaxes 
* Cillian Murphy como Robert Capa, o físico que manexa o dispositivo da bomba estelar.
* Chris Evans como Mace, o enxeñeiro.
* Rose Byrne como Cassie, a piloto da nave espacial.
* Michelle Yeoh como Corazon, a bióloga que coida do xardín de osíxeno da nave.
* Cliff Curtis como Searle, o doutor e psicólogo da nave.
* Troy Garity como Harvey, o oficial de comunicacións e segundo ó mando.
* Hiroyuki Sanada como Kaneda, o capitán da nave.
* Benedict Wong como Trey, o explorador.
* Chipo Chung como a voz de Icarus, o ordenador de abordo do *Icarus II* posúe unha interface de comunicación cunha linguaxe natural, podendo contestar a preguntas, recibir ordes e actualizacións de estado e avisos verbalmente, como se estivesen falando cun ser humano.
* Mark Strong como Pinbacker. O capitán tolo do *Icarus I*, a primeira nave que foi enviada a reiniciar o Sol.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha na IMDb 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Casa Torre de Ceta e Arines

A **Casa Torre de Ceta e Arines** é un edificio histórico do século XV, un palacete urbano pertencente ao gótico tardío que forma un conxunto arquitectónico coa Casa Torre de Pazos Figueroa. Está situado na zona antiga de Vigo, na Praza de Almeida, 2.

## Historia 
Segundo a documentación existente, a Casa Torre de Ceta, construída no século XV, é a edificación civil máis antiga de Vigo, levantada nun tempo no que a zona antiga xa estaría conformada, coa rúa Real como comunicación co Berbés.

Forma unidade arquitectónica coa Casa Torre de Pazos Figueroa e, os dous edificios, xuntos e contiguos, conforman a sede do Instituto Camôes de Cultura Portuguesa en Vigo.esquerda|miniatura|Casa Torre de Ceta de Arines coa casa Torre de Pazos Figueroa á esquerdaUxío Reinoso Maset, seguindo a obra de 1589 de Juan de Ocampo, sostén a idea de que este edificio fose construído, ampliado ou reconstruído coas pedras do Castelo do Penso de Vigo entre 1480 e 1483, por parte do casal Diego de Pazos de Probén (daquela gobernador de Vigo) e María Alfonso de Pazos Figueroa.

Pola contra, o investigador Grato Amor mantén dúbidas respecto a opinión de que a torre deste conxunto fora construída coas pedras da antiga Torre do Penso, fortificación que se levantou durante a Idade Media na actual rúa do Pracer.

No ano 1997, o arquitecto Alfonso Penela realizou a rehabilitación do conxunto partindo de tres edificios en ruínas. O conxunto arquitectónico quedou formado por unha torre, a casa e unha pequena construción posterior. A isto incorporouse un pequeno elemento de acceso ao interior. A rehabilitación recibiu o premio Irmáns Gómez Román. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (2000): *Arquitectura da pedra en Vigo*. Produción: Galaxia, edición: Construciones Conde, Vigo. ISBN 84-605-9897-7 *(ed. bilingüe)*.

### Outros artigos 
* Casa Torre de Pazos Figueroa 
*María Alfonso de Pazos Figueroa 

### Ligazóns externas 
* Casa de Ceta ou de Arines na páxina do concello.
* "Casa de Ceta y Casa de Pazos y Figueroa" na páxina *Arquitectura de Vigo* .
* Casa de Ceta e Arines en Turgalicia.
* Proxecto ARGA
*Casa Torre de Pazos Figueroa no programa *Un país mágico-Vigo* na páxina de RTVE (minuto 45:25)
Fimbulvetr

Na mitoloxía nórdica, ***Fimbulvetr*** (ou *fimbulvinter*), tamén coñecido pola forma inglesa **Fimbulwinter**, é o preludio dos eventos do Ragnarok.

## Etimoloxía 
Fimbulvetr ven do antigo nórdico, que significa "grande inverno terrible". O prefixo "fimbul" significa "o gran", polo que a correcta interpretación da palabra é "o grande inverno".

## Historia 
Fimbulvetr é o inverno rigoroso que precede a fin do mundo e pon fin a toda a vida na Terra. Fimbulwinter son tres invernos sucesivos no que a neve procede de tódalas direccións, sen intervención do verán. Durante este tempo, haberá guerras e nin sequera os lazos de sangue serán máis respectados: o parentes máis próximos enfrontaranse, e os irmáns mataranse entre si.

O evento é descrito principalmente na *Edda poética*. No poema *Vafþrúðnismál*, Odín pregúntalle a Vafþrúðnir se a humanidade podería sobrevivir ó Fimbulwinter. Vafþrúðnir respóndelle que Líf e Lífþrasir sobrevivirán e que vivirán no bosque de Hoddmímis holt.

En Dinamarca, Noruega, Suecia e outros países nórdicos, o termo *fimbulvinter* aínda é empregado para referirse a un inverno moi longo e frío.

## Notas
Casa Torre de Pazos Figueroa

A **Casa Torre de Pazos Figueroa** é un edificio histórico do século XVI, un palacete urbano de estilo renacentista plateresco que forma unidade arquitectónica coa Casa Torre de Ceta e Arines. Está situado na zona antiga de Vigo, na Praza de Almeida, 4.

## Historia 
O palacete urbano da Familia Pazos Figueroa foi construído no século XVI, sendo o segundo edificio civil máis antigo de Vigo, despois da Casa de Ceta e Arines (século XV), coa que forma unidade arquitectónica. Os dous edificios, xuntos e contiguos, conforman a sede do Instituto Camôes de Cultura Portuguesa en Vigo.

Os dous inmobles foron declarados Monumento Histórico-Artístico en 1946.

Uxío Reinoso Maset, seguindo a obra de 1589 de Juan de Ocampo, formula a hipótese de que este edificio fose construído entre 1495 e 1510 coas riquezas conseguidas por María Alfonso de Pazos Figueroa na fabricación de téxtil e o comercio marítimo desta e outras mercadorias.

No ano 1997, o arquitecto Alfonso Penela realizou a rehabilitación do conxunto partindo de tres edificios en ruínas. O conxunto arquitectónico quedou formado por unha torre, a casa e unha pequena construción posterior. A isto incorporouse un pequeno elemento de acceso ao interior. A rehabilitación recibiu o premio Irmáns Gómez Román.

## Construción e estilo 
O arquitecto Xaime Garrido Rodríguez, no seu libro *A arquitectura en Pedra en Vigo* indentifícaa como "estilo plateresco, variante española do renacentista” con “influencia portuguesa”, sendo a súa decoración máis abundante que a Casa de Ceta e Arines coa que forma o conxunto arquitectónico.

Consta de tres andares. Na terceira planta, a casa recibe decoración plateresca no lintel e xambas do van central, con dous escudos renacentistas a cada lado e unha inscrición no lintel. Nesta mesma planta destaca un gran balcón, ricamente decorado, que descansa sobre unha repisa con molduras. Na segunda planta destacan os arcos conopiais das fiestras, tamén decorados con motivos platerescos e con clara influencia portuguesa na súa decoración mixilínea.. Na cornixa destaca a presenza de gárgolas para desaugadoiro da auga de choiva.

No  lintel que se sitúa nunha das xanelas pódese recoñecer a inscrición: "Fernamdus me fecit" (Fernando fíxome), nome que pode referirse ao arquitecto do edificio.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  (2000): *Arquitectura da pedra en Vigo*. Produción Galaxia, edición Construciones Conde, Vigo. ISBN 84-605-9897-7.

### Outros artigos 
* Casa Torre de Ceta e Arines
* María Alfonso de Pazos Figueroa

### Ligazóns externas 
* Casa de Ceta y Casa de Pazos y Figueroa na páxina *Arquitectura de Vigo* .
* Casa de Pazos e Figueroa en Turgalicia.
* Proxecto ARGA
* Casa Torre de Pazos Figueroa no programa *Un país mágico-Vigo* na páxina de RTVE. (minuto 45:25)
Edificio El Moderno

O **Edificio El Moderno** é unha construción civil da cidade de Vigo, situada na número 1 da rúa Policarpo Sanz, facendo esquina coa rúa de Carral. É un dos edificios históricos máis significativos da cidade.

## Historia 
A súa construción promoveuna Manuel Bárcena Franco, conde de Torrecedeira, co obxectivo de facer un edificio para vivendas de renda. O arquitecto ao que se encomendou o encargo foi o francés de orixe polaca Michel Pacewicz, que iniciou as obras en 1897 e rematounas en 1902. O edificio recibe o nome de "El Moderno" por un famoso hotel que estivo alí instalado, e que recibía ese nome, creado en 1906 por Jesús Fernández Otero, primeiro tenente de alcalde de Vigo, e empresario que tamén explotaría o Hotel Continental. Foi renovado en 1953 polo produtor de cinema Cesáreo González, que lle deu o nome de Gran Hotel.

## Construción e estilo 
Trátase dunha obra onde a influencia francesa é máis que evidente. O edificio consta de semisoto, planta baixa, entreplanta, tres plantas, e un ático baixo cuberta con óculos. Unha modificación en 1977, moi pouco respectuosa co edificio orixinal, modificou o interior por completo, a cuberta para sumar dous andares, e eliminou a cúpula de escamas cromáticas que coroa a rotonda do esquinal. distribuídas segundo as plantas, mesturando vans de diferentes alturas e anchuras, illados ou englobados entre grandes columnatas corintias, con frontóns neobarrocos partidos con volutas; tamén combina balcóns corridos e individuais, con petrís pétreos ou forxados, amofadillado con alternancia de perpiaños e dovelas resaltados mediante esgrafiado, arcos escarzanos, semicirculares, elípticos, e linteis fortemente decorados. Inspirado nun barroco rococó francés, pero con forte presenza modernistas nos ventanais e arcos rebaixados, así como a cúpula e os balcóns con pedra novelda. Destaca a perfección do traballo de cantaría, outra mostra máis do nivel de calidade alcanzado pola profesión en Vigo neses anos.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Café Moderno, 1925, Vigo, Hauser y Menet.jpg|Nunha postal de 1925 de Hauser y Menet
Ficheiro:Café Moderno, 2011, Vigo.jpg|e nunha foto de 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Edificio Simeón (fronte a El Moderno, tamén na Porta do Sol de Vigo)
### Bibliografía 
* , Xaime (2000): *Arquitectura da pedra en Vigo*, pp.&nbsp;257–264. Produción Galaxia, edición Construciones Conde, Vigo. ISBN 84-605-9897-7.

### Ligazóns externas 
* Ficha no blog *Arquitectura Vigo* .
* Ficha na web *Hoxe Vigo*.
Casa Mülder

A **casa Mülder** é unha construción de 1907 situada no cruzamento das rúas Monteros Ríos con Pablo Morillo, en Vigo. Trátase do mellor exemplo de arquitectura modernista existente na cidade, que ten un rico patrimonio arquitectónico neste estilo.

## Historia 
Foi construída por Manuel Gómez Román, pero asinada por Manuel Felipe Quintana. O arquitecto levantou un edificio para Enrique Mülder Palmer en estilo modernista, con influencias vienesas e belgas.

## Construción e estilo 
Vista do edificio dende a rúa Montero Ríos.|miniatura
O seu estilo modernista é ben visible, na liña dos primeiros edificios do arquitecto, como o Edificio Simeón, moi próximo. Consta de tres andares con baixo, cun corpo circular na esquina rematado por unha cúpula con forma de ovo e revestida de placas cerámicas brillantes. Os vans que abarcan dous andares e os áticos por riba das cornixas danlle unha acentuada verticalidade á construción, efecto ao que contribúen tamén os pináculos por riba da cuberta. Hai que destacar a esteronomía do edificio, onde as superficies chás transfórmanse en corpos saíntes curvos mediante arcos abucinados de superficie alabeada. Na planta baixa destaca o arco carpanel, e sobre ela hai un balcón corrido con aberturas curvas no petril, pechado con ferro forxado. Nos laterais da fachada principal hai dous corpos laterais que sobresaen, dándolle gran mobilidade ao edificio. Destaca na decoración o excepcional traballo de cantaría e o uso de cerámica.

Na fachada hai unha placa de granito cun relevo de bronce do busto de Manuel Gómez Román.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha no blog *Arquitectura Vigo* .
* Ficha na web *Hoxe Vigo*.
Nadela, San Xoán de Pena, Lugo

**Nadela** é un lugar da parroquia do San Xoán de Pena, no concello de Lugo. Tiña 68 habitantes no ano 2021 segundo datos do IGE, dos cales 26 eran homes e 42 mulleres.

Situado a 7&nbsp;km da capital, Lugo, é coñecido por ser un nó de comunicacións, coa confluencia da autovía A-6, a N-VI (LU-11), o corredor CG-2.2 a Sarria e Monforte de Lemos e a antiga C-546.

Está situado ao lado de Nadela (San Mamede dos Anxos).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán de Pena 
### Parroquias de Lugo 
## Notas
Nadela

O topónimo **Nadela** pode referirse a:

;En Galiza
***Nadela**, lugar da parroquia de Moreira, no concello de Castroverde;
***Nadela**, lugar da parroquia de San Mamede dos Anxos, no concello de Lugo;
***Nadela**, lugar da parroquia de San Xoán de Pena, no concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Nadelas**, lugar da parroquia de Queiruga, no concello de Porto do Son;
***A Namela**, lugar da parroquia de San Miguel de Coence, no concello de Palas de Rei.
Pegerto Pardo Balmonte

**Pegerto Pardo Balmonte Gil**, nado en Castro de Rei en 1843 e finado en Madrid o 12 de novembro de 1929, foi un político galego.

## Traxectoria 
Na Restauración integrouse no Partido Liberal sendo un dos homes de Benigno Quiroga Ballesteros, pero mantendo boas relacións con Manuel Vázquez de Parga, líder dos conservadores lugueses. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Fonsagrada en 1881 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1886, 1891, 1893 e 1899. Foi elixido senador pola provincia de Lugo en doce lexislaturas entre 1899 e 1923.

Casado con Segunda García, foi tío e mentor político de José Benito Pardo Rodríguez (Pepe Benito).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Tema artístico

**Tema artístico** é o tema dunha obra de arte. Normalmente a expresión restrínxese ás artes visuais, polo que coincide cos **temas iconográficos** (os que poden expresarse cunha iconografía identificativa). Os temas literarios e os temas musicais (mesmo na música descritiva ou música programática) non adoitan incluírse nesta expresión.

Os **temas artísticos** son aqueles directamente obxecto de preocupación dos artistas, ligados ao contexto histórico e cultural das súas épocas respectivas. A sistematización dos temas recorrentes dentro da pintura ou a escultura provén da tentativa de descrición dos xéneros artísticos; categoría de clasificación máis ampla, que nas artes designan a cada unha das distintas clases nas que se poden ordenar as obras segundo trazos comúns de forma e de contido.

## Algúns temas antigos 
* Espido;
* A mitoloxía
* A pintura de historia
* O retrato e o autorretrato ;
* O bodegón e as vaidades;
* A paisaxe e a mariña ;
* A escena de xénero ;
* A pintura relixiosa.
[miniatura|300px|[William Adolphe Bouguereau|Bouguereau. A pintura profana dos **idilios** desenvolveuse no século XVIII, dentro do *rococó*.]]

## Algúns temas modernos 
* A paisaxe;
* O retrato e o autorretrato; 
* O bodegón;
* A escena de xénero;

## Temas contemporáneos 
Todos os concernentes ao mundo actual.

## O mecenado 
Os mecenas, financiando as Artes, demandan aos artistas que representen a súa persoa dentro de iconas divinas. Isto xustifica o seu emprego temporal sobre a terra e sérvelles para o benestar espiritual das súas almas.
* A apoteose (deificación)
* A alegoría (evocación)

## Xerarquía 
No campo da pintura, existe a chamada «xerarquía dos xéneros» asociada coa Académie française que no pasado tivo un papel central na arte académica. Estes xéneros, en orde xerárquica, eran:
* Pintura de historia
* Traballos de xénero
* Retrato
* Paisaxe
* Bodegón

Estas categorías tiveron un papel importante entre o século XVII e a era moderna, cando os pintores e os críticos comezaron a rebelarse contra as moitas regras da Académie française, incluída a preferencia da Académie pola pintura de historia.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Antonio Guitián García

**Antonio Guitián García**, nado en Monforte de Lemos e finado na mesma cidade en xullo de 1897, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Tenente coronel co Corpo de Enxeñeiros. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte nas eleccións de 1879, que disputou fronte a Manuel Rodríguez de Castro, eleccións que foron anuladas. Volveu ser elixido na elección parcial de 9 de maio de 1880 e novamente nas eleccións de 1884. Finou en Monforte de Lemos en xullo de 1897.

## Vida persoal 
Era irmán do tamén deputado José Guitián García e tío do que foi alcalde de Monforte de Lemos (1887-1890), Luis Pérez Guitián.
## Notas
Guillermo de Osma Scull

**Guillermo Joaquín de Osma Scull**, nado na Habana o 24 de xaneiro de 1853 e finado en Biarritz o 7 de febreiro de 1922, foi un diplomático, arqueólogo e político español.

## Traxectoria 
Conde de Valencia de Don Juan, logo de realizar estudos nas universidades da Sorbona e Oxford, entrou na carreira diplomática en 1877, na que permaneceu ata 1891 cando foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Monforte representando ao Partido Conservador, sendo reelixido polo mesmo distrito nas sucesivas eleccións que se celebraron ata 1918. En 1919 foi nomeado senador vitalicio.

Foi ministro de Facenda en dous dos gobernos presididos por Antonio Maura: entre o 5 de decembro de 1903 e o 16 de decembro de 1904, e entre o 25 de xaneiro de 1907 e o 23 de febreiro de 1908. Da súa etapa ministerial destaca a promulgación da "Lei de Alcohois e de Azucres"

Foi tamén Presidente do Consello de Estado e Gentilhombre de cámara con ejercicio do Rei Afonso XIII. Destacou como arqueólogo debéndoselle a fundación, en 1916, do Instituto de Valencia de Don Juan, en Madrid.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Edu Martínez

**Eduardo Martínez Balmaseda**, coñecido como **Edu Martínez**, nado o 5 de maio de 1990 en Logroño, A Rioxa, é un xogador profesional español de baloncesto. Actualmente forma parte do cadro de xogadores do Club Baloncesto Breogán de Lugo, no que xoga na posición de aleiro cunha alzada de 2,00 metros.

## Traxectoria 
Formado nas categorías inferiores do FC Barcelona e do Estudiantes de Madrid, chega na tempada 2011-12 á formar parte do cadro de xogadores do primeiro equipo dos "colexiales" na Liga ACB. É internacional coas categorías inferiores selección española de baloncesto, con quen foi medalla de bronce no Europeo Sub-20 de Croacia.

### Clubs 
*20px|border|Categorías inferiores FC Barcelona (categorías inferiores, 2003-2007)
*20px|border|ACB Asefa Estudiantes (Liga EBA-ACB, 2007-2012)
*20px|border|LEB Breogán (LEB, dende 2012)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en acb.com
* Ficha en feb.es
General Electric

:A empresa non debe ser confundida con: *General Electric Company plc*

**General Electric** ou (**GE**, **General Electric Company**) é unha empresa multinacional estadounidense fundada en Nova York e con sede en Connecticut. A empresa opera principalmente en catro sectores: enerxía, infraestruturas tecnolóxicas, capital, sector financeiro, sector doméstico e industrial.

## Historia
miniatura|esquerda|Thomas Edison, 1878.|271x271px
[miniatura|Edificio de General Electric en [Nova York.|esquerda|338x338px]]
En 1890, Thomas Alva Edison xuntara varios dos seus negocios baixo unha corporación para formar **Edison General Electric**. Case ao mesmo tempo, Charles Coffin, dirixindo *Thomson-Houston Electric Company*, adquiriu un bo número de competidores e tivo acceso ás súas patentes clave.[miniatura|Tren GE (*GE U25B*) en [1972 en Bellingham, Washington.|centro|350x350px]]
## Actividades
Actualmente, a empresa conta con 6 unidades de negocio:

*GE Energy fabrica equipos de tratamento de auga e equipos de purificación de auga para a xeración de enerxía, distribución segura e fiable de electricidade, equipos de gas, incluíndo turbinas.
* GE Healthcare fabrica equipos médicos.
* GE Transportation fabrica locomotoras para mercancías e pasaxeiros, sinalización ferroviaria, motores diésel para ferrocarril e mariños, así como os sistemas de propulsión para camións mineiros e perforadoras.
* GE Aviation produce motores a reacción, turbinas de gas para o seu uso na construción naval, así como avións.
* GE Capital inclúe GE Money Bank e GE Servizos de Aviación Comercial.
* Home & Business Solutions, incluíndo GE Iluminación, Intelligent Platforms, produce aparatos de iluminación e sistema de alimentación ininterrompida.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Páxina web de GE
Ramón Rebellón Zubiri

[miniatura|dereita|O [pazo da Trave, residencia de Ramón Rebellón, herdado do seu sogro Bartolomé Basanta.]]

**Ramón Rebellón Zubiri**, nado en Ourense o 7 de outubro de 1855 e finado en Galdo (Viveiro) o 14 de novembro de 1931, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Irmán do xeneral Inspector de Sanidade da Armada Gabriel Rebellón Zubiri. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Casou coa filla de Bartolomé Basanta Miranda, líder do Partido Conservador en Viveiro, sucedéndoo despois. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Viveiro durante catro lexislaturas (1884-1901). Foi correspondente do Banco de Comercio Hispano Arxentino en Viveiro. Recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica. Acadou o título de Cidade para Viveiro no 1891, sendo rexente María Cristina.
Bartolomé Basanta Miranda

**Bartolomé Basanta Miranda**, nado en Cabarcos (Barreiros) en 1812 e finado en Viveiro o 13 de abril de 1885, foi un político galego.

[miniatura|[Pazo da Trave, residencia de Bartolomé Basanta.]]

## Traxectoria 
Foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1872. Na Restauración foi o líder do Partido Conservador en Viveiro. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Viveiro en 1876, sendo reelixido polo mesmo distrito en 1879. Foi alcalde de Viveiro.

## Vida persoal
A súa filla casou con Ramón Rebellón Zubiri, que o sucedeu á fronte do Partido Conservador de Viveiro.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
* A.Lage-Seara (2022) "Reloj de un conservador a un republicano. De Bartolomé Basanta a Ramón Diaz Freijo". Mundiario.
San Martiño, Borreiros, Gondomar

**San Martiño** é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o INE, en 2025 tiña 153 habitantes (72 homes e 81 mulleres), o que supón un aumento en relación a 2011, cando tiña 117 habitantes.

## Toponimia
O topónimo **San Martiño** é un haxiotopónimo referido a Martiño de Tours. Débese a que o lugar naceu arredor da igrexa parroquial de San Martiño de Borreiros.

## Patrimonio 
Xunto á igrexa está o seu adro e o cruceiro. Tamén está en San Martiño o Centro Cultural de Borreiros, construído pola Comunidade de Montes Veciñais en Man Común de Borreiros e a Asociación de Veciños San Martiño de Borreiros, que conta cun campo de fútbol sala e tenis, un de birlos celtas, e outro de fútbol. No local ensaia o grupo de gaitas Cores do Sobreiro, e o de pandeireteiras, Pandeireteiras do Sobreiro.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Parroquias de Gondomar 
### Lugares de Borreiros
Himno da República Socialista Soviética de Azerbaidján

O **Himno Nacional da República Socialista Soviética de Azerbaidján** (en ) era o himno nacional de Azerbaidján cando esta era unha república da Unión Soviética, coñecida como República Socialista Soviética de Azerbaidján.

## Historia 
O himno foi usado de 1944 ata 1992. Foi composto por Uzeyir Hajibeyov. Suleyman Rustam, Samad Vurgun, Huseyn Arif, escribiu a letra. Tras a independencia da Unión Soviética en 1992, a Azerbaidján adoptou o himno *Azərbaycan marşı* no seu lugar, que tamén foi composta por Uzeyir Hajibeyov para a República Democrática de Azerbaidján como o seu himno nacional durante a súa existencia a partir de 1919 ata a invasión da Unión Soviética en 1921.

## Letra 
### Letra en azerí 
### Tradución ao galego 
:Acerbaixán, a gloria, as flores da República.
:É capaz de liberar a Unión Soviética e nas provincias, pero feliz.
:Outubro darache coraxe infinita.
:Por unha sabedoría extraordinaria, polo poder do pobo!

::O noso camiño é o camiño de Lenin, o líder do partido,
::E ilumina o gris Oriente co resplandor dun día soleado.
::Somos un dos gañadores do futuro.
::A idade, a idade, a gran terra soviética!

:O noso líder, o gran Lenin, a nosa gloriosa bandeira da vitoria,
:Guía de Stalin, o noso estilo de vida.
:Acerbaixán inspírase no teu poder
:Imos cara ao comunismo, uns pasos fortes e constantes.

::O noso camiño é o camiño de Lenin, o líder do partido,
::E ilumina o gris Oriente co resplandor dun día soleado.
::Somos un dos gañadores do futuro.
::A idade, a idade, a gran terra soviética!

:Valiente xente rusa amigable, bandeira da unión.
:Alimentamos esta amizade, esta inspiración co noso sangue,
:A unión de pobos irmáns ten a forza, o poder,
:Logremos esta unión, a gloriosa Patria Soviética!

::O noso camiño é o camiño de Lenin, o líder do partido,
::E ilumina o gris Oriente co resplandor dun día soleado.
::Somos un dos gañadores do futuro.
::A idade, a idade, a gran terra soviética!
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1958

A XIII edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Porto entre o 24 e o 31 de maio de 1958. Deste xeito, por primeira e única vez na historia da competición se celebraron dúas edicións consecutivas do torneo na mesma cidade. Esta edición foi a primeira de 16 edicións que se disputaron ininterrompidamente cada dous anos (1958-1988) tras finalizar en 1956 as edicións anuais. Nesta edición participaron un total de 10 seleccións e xogáronse 45 partidos nos que se anotaron 347 goles, o que supón unha media de 7,71 goles por partido.

## Sistema de competición 
No torneo participaron un total de dez seleccións nun grupo único, polo que o torneo se disputou a xeito de liguiña de todos contra todos a partido único onde o equipo que finalizou na primeira posición da táboa se fixo co campionato. O gañador do campionato foi a selección de Portugal, mentres que a de España foi prata e a de Italia bronce.

## Equipos participantes 
As 10 seleccións que competiron nesta edición do torneo eran de Europa.

## Torneo 
### Clasificación 
### Resultados 
## Clasificación final 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados en www.rink-hockey.net
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1956

A XII edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Porto (Portugal) entre o 26 de maio e o 2 de xuño de 1956. Foi a derradeira dunha serie de 10 edicións nas que o torneo se disputou anualmente (1947-1956), pasando despois a disputarse ininterrompidamente cada dous anos entre 1958 e 1988. Nesta edición da competición participaron un total de 11 seleccións e xogáronse un total de 55 partidos nos que se anotaron 247 goles, o que supón unha media de 4,49 goles por partido.

## Sistema de competición 
Esta edición do campionato disputouse baixo o formato de liguiña, na que tódolos equipos xogaron unha vez contra o resto dos equipos. Ao final da liguiña, o primeiro clasificado se fixo co título, sendo este para a selección local, Portugal, mentres que a prata foi para a selección de España e o bronce para a de Italia.

## Equipos participantes 
Das 11 seleccións que participaron nesta edición, 10 foron de Europa e 1 de América.

## Torneo 
### Clasificación 
### Resultados 
## Clasificación final 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Resultados en www.rink-hockey.net
Fertilidade

A **fertilidade** é a capacidade dun animal, planta ou terreo de producir ou sustentar unha proxenie numerosa. Nos animais, incluído o home, é o resultado da interacción de numerosos factores, tanto biolóxicos -a idade, o estado de saúde, o funcionamento do sistema endócrino- como culturais -as prescricións respecto ao sexo e o matrimonio, a división sexual do traballo, o tipo e ritmo de ocupación-, que a fan variar espectacularmente entre situacións distintas. No ámbito hortícola, é unha medida da riqueza nutricional do chan.

A fertilidade humana foi historicamente unha cuestión culturalmente significativa. Ao ser os fillos unha fonte crucial de man de obra en sociedades agrarias ou de economía de subsistencia, a capacidade de ofrecer ao núcleo familiar unha prole numerosa era un trazo moi valorado nas mulleres, e en moitas tradicións o marido estaba autorizado a anular o matrimonio cunha esposa estéril. A esterilidade masculina, de frecuencia semellante, permaneceu moito tempo descoñecida, atribuíndose só ás mulleres a responsabilidade da reprodución, como parte do réxime patriarcal de Occidente.

Na socioloxía, a taxa de fertilidade -medida como o número de fillos por muller- empregouse como estimador fiable para o crecemento vexetativo da poboación.