open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Manuel Sande

**José Manuel Sande García**, nado na Coruña en 1972, é un programador cultural, escritor cinematográfico e político galego.

## Traxectoria profesional 
Licenciado en Filoloxía Hispánica, acadou a Suficiencia Investigadora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada e cursou un Mestrado en Teatro e Cine. A comezos de 2006 comezou traballar como persoal laboral no Centro Galego de Artes da Imaxe / Filmoteca de Galicia, na área de programación.

Posúe unha extensa traxectoria como escritor e xestor cultural, activista, docente e programador. Presente en publicacións especializadas e libros colectivos coas relacións entre arte-política ou cine-literatura como eixes, investigou sobre documental e a historia do cine español.

Foi guionista e produtor asociado do filme *Arraianos* e interveu en proxectos de investigación académicos co cine como motor. Xurado en máis de vinte festivais cinematográficos, ten participado asiduamente en comisións de subvencións e bolsas a profesionais.

Poñente galego no Foro de Culturas Ibéricas organizado pola Universidade de Oxford (2012), é membro da Asociación Española de Historiadores del Cine, asemade ten sido un dos fundadores de iniciativas de dinamización sociocultural como Galiza Ano Cero, o blog Acto de Primavera e a revista Luzes, de cuxo consello de redacción formou parte.

## Traxectoria política 
En 2015 pasou formar parte da corporación municipal da Coruña como membro das listas da Marea Atlántica. Foi designado Concelleiro de Cultura, Deporte e Coñecemento logo do nomeamento de Xulio Ferreiro como alcalde.
miniatura|Declaración de bens, *Boletín Oficial de las Cortes Generales*, 26/7/2019.
En marzo de 2017 foi investigado como responsábel de que o Concello utilizara un cartel deseñado por Alberto Guitián para as festas do entroido, que a Asociación de Viúvas de Lugo consideraba unha ofensa ao sentimento relixioso. A finais de maio dese mesmo ano o xulgado de instrución número 3 da Coruña decidiu arquivar a causa.

En xullo de 2020 foi un dos asinantes dunha "Carta aberta á REDE da Marea Atlántica" que sinalaba que na organización "non houbo autocrítica despois das eleccións municipais de 2019"

O dez de febreiro de 2023 José Manuel Sande anuncia que será o cabeza de lista de Unidas Podemos para a alcaldía da Coruña nas eleccións municipais do 28 de maio de 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de senadores galegos desde a Transición
### Ligazóns externas 
* Biografía de José Manuel Sande García Páxina web do Concello da Coruña
* Ficha na páxina web do Senado de España
Lingua maia chontal

O **maia chontal** (tamén coñecida como *yoko ochoco* e *acalan*) é unha lingua maia falada polo pobo maia chontal no estado de Tabasco, en México, onde é lingua nacional. Ten polo menos tres dialectos, identificados como como chontal de Tamulté de las Sábanas, chontal de Buena Vista e chontal de Miramar. O maia chontal está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Brown, Denise Fay. 2005. "The Chontal Maya of Tabasco." In Sandstrom, Alan R., and Enrique Hugo García Valencia. 2005. *Native peoples of the Gulf Coast of Mexico*. Tucson: University of Arizona Press.
*Keller, Kathryn C. and Plácido Luciano G., compilers. 1997. *Diccionario Chontal de Tabasco*.
Pè a Corsica

**Pè a Corsica** é unha coalición política nacionalista corsa creada en 2015 pola unión da independentista Corsica Libera (CL) e da autonomista Femu a Corsica.

## Historia
Pè a Corsica gañou as eleccións á Asemblea de Córsega do ano 2015. Nas lexislativas francesas de 2017 conseguiu tres dos catro deputados de Córsega, obtendo por primeira vez o nacionalismo corso representación na Asemblea Nacional.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Twitter oficial
* Facebook oficial
Jean-Denys Boussart

**Jean-Denys Boussart**, nado en Liexa o 14 de febreiro de 1940 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 2017, foi un escritor belga de expresión valoa.

## Obra 
Publicou a colección de relatos *Li rodje dame* (1976); os poemarios: *Li prumire voye* (1966), *Mi pårotche po ene noere çanse* (1968), *Li botike ås araedjas* (1968); e a obra de teatro: *Li grande cizete* (1971). Textos seus apareceron na *Anthologie de la litterature wallone* de Maurice Piron (1979) e mais en *Fleurs dialectales* de Paul Charlier (1974). En francés publicou artigos sobre folclore e actualidade na revista *Vlan* e os volumes ''Liège de Simenon. Itinéraire Simenon. Promenade dans le Liège de Simenon, suivi de L'Itinéraire de Simenon en photos* (1994) e *Le jouet à Liège: de la Belle Epoque aux années 50'' (2001).

Boussart foi contrario á creación dun estándar para o valón, amosándose asemade en contra da adquisición de novos espazos de uso para a lingua, que para el cumpría unha función folclórica.

## Notas
Louis Lavelle

**Louis Lavelle**, nado en Saint-Martin-de-Villeréal o 15 de xullo de 1883 e finado en Parranquet o 1 de setembro de 1951, foi un escritor e filósofo francés.

## Obras 
* *La dialectique du monde sensible*, Les Belles Lettres, 1922 ; PUF, 1954.
* *La perception visuelle de la profondeur*, Les Belles Lettres, 1922.
* ''De l'être* (*La dialectique de l'éternel présent*, 1), Alcan, 1928 ; 1932 ; Aubier, 1947.
* *La Conscience de soi*, Grasset, 1933 ; 1951; Christian de Bartillat, 1993.
* *La Présence totale*, Aubier, 1934.
* *Le Moi et son destin*, Aubier, 1936.
* *De l'acte* (*La dialectique de l'éternel présent*, 2), Aubier, 1937 ; 1946 ; 1992.
* *L'Erreur de Narcisse*, Grasset, 1939 ; La Table Ronde, 2003.
* *Le Mal et  la souffrance*, Plon, 1940 ; Dominique Martin Morin, 2000.
* *La Parole et l’écriture'', L'Artisan du livre, 1942 ; Le Félin, 2007.
* *La philosophie  française entre les deux guerres*, Aubier, 1942. Éditions L'Harmattan, 2009, ISBN 2296077226, ISBN 9782296077225
* ''Du temps et de l'éternité* (*La dialectique de l'éternel présent*, 3), Aubier, 1945.
* *Introduction à l'ontologie*, PUF, 1947; Le Félin 2008.
* *Les Puissances du moi*, Flammarion, 1948.
* *De l'âme humaine* (*La dialectique de l'éternel présent*, 4), Aubier, 1951.
* *Quatre saints*, Albin Michel, 1951 ; sous le titre De la sainteté, Christian de Bartillat, 1993.
* *Traité des valeurs* : tome I, Théorie générale de la valeur, PUF, 1951 ; 1991.
* *Traité des valeurs* : tome II, Le système des différentes valeurs, PUF, 1955 ; 1991.
* *De l'intimité spirituelle*, Aubier, 1955.
* *Conduite à l'égard d'autrui*, Albin Michel, 1958.
* *Morale et religion*, Aubier, 1960.
* *Manuel de méthodologie dialectique*, PUF, 1962.
* *Panorama des doctrines philosophiques*, Albin Michel, 1967.
* *Psychologie et spiritualité*, Albin Michel, 1967.
* *Sciences, esthétique, métaphysique*, Albin Michel, 1967.
* *De l’existence* (manuscrit de Limoges de 1912), Studio Editoriale di Cultura (Gênes), 1984.
* *Carnets de  guerre, 1915-1918*, Québec, Éditions du Beffroi, e París, Les Belles Lettres, 1985.
* *L'Existence et la valeur* (Leçon inaugurale et résumés des cours au Collège de France, 1941-1951), Documents et inédits du Collège de France, 1991.
* *Règles de la vie quotidienne'', Arfuyen, février 2004

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Existencialismo
Unión do Pobo Corso

**Unión do Pobo Corso** (en corso: *Unione di u Populu Corsu*) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1977 por ex-militantes da Acción polo Renacemento Corso (ARC). Os seus líderes foron o histórico nacionalista e ex-eurodeputado Max Simeoni e François Alfonsi. En 2002 a UPC únese a outras dúas pequenas organizacións (Scelta Nova e A Mossa Naziunale) para crear o Partitu di a Nazione Corsa (PNC).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Ghjacumu Thiers, Aureli Argemí i Roca; Jordi Bañeres Informe Còrsega Altres Nacions núm 6 1984.
Movemento pola Autodeterminación

**Movemento pola Autodeterminación** (Corso: ''Mivimentu per l'Autodeterminazione'') foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1990 coma unha escisión de A Cuncolta Naziunalista (ACN). Tiña sobre 300 militantes e era partidario de combinar a loita armada coa política legal. Durante toda a súa existencia foi considerado o brazo legal do FLNC-Canal Habitual.

## Historia 
O seu precedente foi o Movemento Corso pola Autodeterminación (MCA), que nas eleccións corsas de 1984 obtivera un 5'2 % do voto e tres deputados. Nas eleccións corsas de 1992 promoveu a coalición U Rinnovu, pero despois dunha rolda de contactos con Edmond Simeoni abandona esta coalición para apoiar a Corsica Nazione. Debilitados polas escisións de 1994 e 1996 e pola guerra interna do FLNC, moitos militantes abandonan o partido e únense a Corsica Viva. En 1997 o MPA disólvese, dous anos despois de que o FLNC-Canal Habitual tamén desaparecera.

## Notas
CLUN

[alt=&nbsp;Vista parcial das instalacións dos Irmandiños, S.C.G. na Devesa, Ribadeo|miniatura|Vista parcial das instalacións dos Irmandiños S.C.G. na [A Devesa, Ribadeo|Devesa, Ribadeo.]]

**CLUN** (Cooperativas Lácteas Unidas S.C.G.) é unha cooperativa galega láctea con sede social en Ames,.

## Historia
Creouse en 2017, integrada por Feiraco, Irmandiños e Melisanto. Inicialmente, a proposta era Feiraco (45,3%), Irmandiños (30,7%), Xallas (11,4%) e Melisanto (12,6%), pero Xallas rexeitou en asemblea a integración.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Web de CLUN.
Gérard Avril

**Gérard Avril**, nado en Sorendal (Les Hautes-Rivières), é un escritor francés en champañés e francés.

## Traxectoria 
As súas creacións literarias apareceron nas revistas ''Terres d'Orchimont et d'Herbeumont*, *Singulîers* e mais en *Li Rantoele* (traducidas ao valón).

En 2010 publicou un libro con contos e poemas en champañés de Sorendal, moi influenciado polo valón, co título de *Mon patois d'Ardenne en 40 histoires* ao que seguiu o volume *Mon patois ardennais en 12 leçons* e en 2015 *Le dernier feu et autres histoires ...'' con contos de terror en francés que beben na tradición das Ardenas.
## Notas
A Cuncolta Naziunalista

**A Cuncolta Naziunalista** (ACN) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1987. Era considerado o brazo legal/político da FLNC.

## Historia 
En 1992 ACN participa na fundación de Corsica Nazione. En 1998, a transformación de ACN en A Cuncolta Independentista e a súa radicalización provocan unha escisión. François Santoni, un dos fundadores do partido, lidera a escisión e crea un novo partido: Presenza Naziunale.

En 2001, xa como A Cuncolta Indepenentista, o partido participa na creación de Independenza e autodisólvese.

## Notas
Presenza Naziunale

**Presenza Naziunale** (PN) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1998. Era considerado o brazo legal/político da Armata Corsa.

## Historia 
Foi creado en 1998 coma unha escisión de A Cuncolta Naziunalista liderada por François Santoni. Os seus principais líderes foron asasinados no 2001 (Santoni) e no 2000 (Rossi).

Nas eleccións de 2004 á Asemblea de Córsega participou na coalición Unione Naziunale (xunto co Partitu di a Nazione Corsa e Corsica Nazione).

## Notas
Corsica Libera

**Corsica Libera** (en galego: *Córsega Libre*, **CL**) é un partido político nacionalista corso e independentista fundado o 1 de febreiro de 2009.

## Historia 
CL foi fundadada tras a fusión de catro partidos independentistas previos: Corsica Nazione, Rinnovu, Accolta Naziunale Corsa e Strada Diritta. No momento da súa creación contaba con 600 militantes.

Nas eleccións corsas de 2010 obtivo 4 deputados, cifra que aumentou a 7 nas máis recentes (2016). Actualmente forma parte do goberno rexional.

## Notas
Accolta Naziunale Corsa

**Accolta Naziunale Corsa** (**ANC**, en galego: *Alianza Nacional Corsa*) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1987. Representaba unha tendencia moderada da Fronte de Liberación Nacional de Córsega e de A Cuncolta Naziunalista, dos cales se separou en 1989. Estivo dirixida por Pierre Poggioli.

## Historia 
Formou parte de Corsica Nazione entre 1992 e 1993. En 2005 uniuse nunha coalición co Partitu Sucialistu pà l'Indipendenza chamada Fronte Populare e en 2009 foi un dos partidos fundadores de Corsica Libera, autodisolvéndose xusto despois da fundación deste novo partido.

## Notas
A Manca Naziunale

**A Manca Naziunale** (Galego: *A Esquerda Nacional*) é un partido político nacionalista corso, independentista e anticapitalista fundado en 1998. Entre xaneiro de 2009 e xaneiro de 2012 A Manca foi a federación corsa do Novo Partido Anticapitalista (NPA), recuperando á súa independencia organizativa nesa última data.
Partido do Pobo Corso

O **Partido do Pobo Corso** (en corso: *Partitu u Populu Corsu*) foi un partido político nacionalista corso, autonomista e marxista fundado en 1973. Tiña uns 200 militantes.

## Historia 
Foi fundado por Dominique Alfonsi en 1973, a partir da Fronte Rexionalista Corsa (FRC), de tendencia marxista e que reclamaba para a Córsega un estatuto de autonomía dentro de Francia. O 17 de xaneiro de 1973 lanzou a chamada "Chjama di Castellare", xunto cos dirixentes de Acción Rexionalista Corsa (ARC). A principios de 1982 absorveu dous grupúsculos: o Partido Communista Corso (PCC) e a Fronte di u Populu Corsu (FPC). Nas eleccións á Asemblea de Córsega de 1982 obtivo o 2'12% dos votos e un escano. O partido desapareceu a mediados dos anos 80.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Robert Ramsay (1983): *The Corsican Time-Bomb*. Manchester University Press, Manchester, páxina 74.
Femu a Corsica

**Femu a Corsica** (en galego: *Fagamos Córsega*) é unha coalición política nacionalista corsa e autonomista creada en 2010.

## Partidos membros 
* Partido da Nación Corsa
* Inseme per a Corsica
* A Chjama Naziunale

## Historia 
### Creación de Femu a Corsica 
En novembro de 2009 Inseme per a Corsica fixo unha chamada á forzas políticas corsas para formar unha coalición nacionalista nas eleccións territoriais de 2010.

En xaneiro de 2010 chegouse finalmente a un acordo entre tres partidos políticos: Partitu di a Nazione Corsa, Inseme per a Corsica e A Chjama Naziunale. A coalición estaba aberta á incorporación de I Verdi Corsi e Via Prugressista, non incorporándose ningún destes dous partidos finalmente á coalición por desacordos coa lista.

### Eleccións de 2010 
O nacionalismo corso presentouse en dúas listas a estas eleccións. Por un lado, a lista autonomista Femu a Corsica (liderada polo binomio Jean-Christophe Angelini e Gilles Simeoni) e por outro lado a lista independentista de Corsica Libera (liderada por Jean-Guy Talamoni).

Os resultados do sobiranismo na primeira volta foron sorprendentes. A lista liderada por Gilles Simeoni, Femu a Corsica, foi a segunda forza co 18'4% dos votos. Mentres tanto a lista liderada por Jean-Guy Talamoni, Corsica Libera, foi a quinta máis votada co 9'36% do voto. Ambas candidaturas pasaron á segunda volta. Femu a Corsica obtivo o 25'89% do voto e 11 deputados na segunda volta.

## Notas
Residue (serie de televisión)

***Residue*** é unha serie de televisión británica dirixida por Álex García López. Trátase dunha produción de ciencia ficción de tres episodios que se centra na vida da fotoxornalista Jennifer Preston despois dunha misteriosa explosión no centro da cidade na que vive. A serie foi dobrada ao castelán, alemán e francés. A rodaxe tivo lugar en Hong Kong, Londres e Yorkshire.

## Argumento 
Tras unha grande explosión nun club nocturno durante a celebración do Aninovo, o goberno pon en corentena unha ampla zona da cidade alegando contaminación por mor dunha arma química. A fotoxornalista Jennifer Preston investiga unha serie de sucesos misteriosos que acontecen arredor das zonas contaminadas. Descubrirá unha rede de mentiras relacionadas cos fenómenos paranormais que parecen ter orixe na área en corentena, mentres o goberno tenta seguir gardando o segredo.

## Elenco 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Paulo Carril

**Paulo Simón Carril Vázquez** é un sindicalista galego, secretario xeral desde o 28 de maio de 2017, da Confederación Intersindical Galega (CIG) en relevo de Suso Seixo. É irmán do ex-líder do BNG na Coruña, Xosé Manuel Carril.

## Traxectoria 
Concorreu como número 21 nas listas do BNG ás eleccións municipais de 1999 para a cidade da Coruña.

Foi secretario comarcal da CIG na Coruña de 2001 a 2013, ano no que é nomeado Secretario Confederal de Organización até a súa elección en 2017 como líder do sindicato nacionalista galego.

## Notas
Consello Supremo (Kirguizistán)

O **Consello Surpemo** (en kirguiz: Жогорку Кеңеш; *Jogorku Kengesh*) é o Parlamento unicameral da República do Kirguizistán. Conta con 120 membros elixidos para un mandato de cinco anos, tendo as eleccións un sistema de listas electolares.
## Historia
De 1991, cando Kirguizistán conseguiu a independencia da Unión Soviética, até outubro de 2007, cando a constitución mudouse nun referendo, o Consello Supremo consistía na Asemblea Lexislativa (Myizam Chygaruu Jyiyny) e a Asemblea de Representación Popular (El Okuldor Jyiyny, a cámara baixa) con 60 e 45 membros respectivamente. Os membros das dúas cámaras eran elixidos cada cinco anos. Na Asembrea de Representación Popular os 45 membros eran elixidos de forma independente e na Asemblea Lexislativa 45 eran elixidos de forma independente e 15 en listas.

Dende outubro de 2008, o Consello Supremo combertiuso nunha lexislatura unicameral. Orixinalmente contaba con 90 membros mais en 2010 cando o presidente Kurmanbek Bakiyev foi derrubado após disturbios e manifestacións en todo o país, unha nova constitución foi feita, e o número de deputados aumentou a 120. Os partidos están limitados a ter 65 deputados para evitar a concentración de poder.

## Véxase tamén
* Kirguizistán
* Unicameralidade
Pobo atikamekw

Os **atikamekw** son un pobo indíxena que habita a área chamada *Nitaskinan* ("a nosa terra"), no val superior do río Saint-Maurice do Quebec, no Canadá. A súa poboación rolda arredor das 8000 persoas. Unha das principais comunidades é a de Manawan, a uns 160&nbsp;km ó nordeste de Montreal. Tradicionalmente, dedicábanse á agricultura, á pesca, á caza e á recolección. Teñen fortes relacións co pobo innu, dos cales eran aliados históricos contra os inuit.

A lingua atikamekw, unha variedade da lingua cree que pertence á familia de linguas álxicas, é aínda empregada no día a día, o que a converte nunha das linguas indíxenas menos ameazadas de extinción. Porén, as súas terras tradicionais foron apropiadas polas empresas madeireiras e o seu xeito de vida tradicional está case extinto. Só un pequeno número de familias viven da elaboración das tradicionais canoas e de cestos de cortiza de bidueiro. O seu nome, que significa literalmente "peixe branco do lago", tamén é escrito ás veces como "atihkamekw", "attikamekw", "attikamek" ou "atikamek". Os colonizadores franceses referíanse a eles como *Têtes-de-Boules*, traducible como "cabezas de balón" ou "cabezas redondas".

miniatura|250px|Membros atikamekw de Manawan c. 1900.

## Poboación 
[miniatura|dereita|[Constant Awashish é o xefe da nación atikamekw dende 2014.]]

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Nestor Outer

miniatura|*Après la bataille*. Acuarela de Nestor Outer realizada durante a primeira guerra mundial.
**Nestor Outer**, nado en Virton o 2 de abril de 1865 e finado na mesma localidade o 30 de abril  de 1930, foi un pintor e escritor belga na variedade gaumesa do lorenés.

## Traxectoria 
Fillo de pequenos comerciantes, dende moi novo se apaixonou coa pintura e estudou na Academia de Belas Artes de Bruxelas, e despois baixo a dirección do orientalista Jean-François Portaels. Logo de rematar os estudos en 1890 volveu á súa vila natal como profesor de debuxo; especializouse na pintura en acuarela  con máis de 300 obras realizadas, aínda que tamén pintou unhas trinta ao óleo . Na súa pintura predoniman os temas e paisaxes rurais locais mais tamén lle gustaban os temas orientais e exóticos, con temas recollidos das súas viaxes por Oriente e os países mediterráneos. Foi un dos fundadores e colaborou na revista literaria e humorística *Le Gaumais* que se publicou entre 1903 e 1904. Durante a primeira guerra mundial a súa obra converteuse en testemuña dos acontecementos bélicos.

## Obra en lorenés 
### Teatro 
* *Li Sint-Djan-Batisse* (1 acto, 1904)
* *Li siervante* (2 actos, 1919)
* *On woeyaedje di moirt* (1 acto, 1925)
### Prosa 
* *Li tchesse å bos* (1906)&nbsp;

## Obra en francés 
### Crónicas de viaxes 
* *Au pays de la soif* (1901) 
* *Une croisière en Méditerranée*, (1910)
## Notas
Estufa

miniatura|Estufa de deseño eficiente en catro etapas
Chámase **estufa** ao aparello que produce calor e emíteo para quentar un ou varios ambientes. A diferenza fundamental entre o fogar aberto e a estufa, é que esta confina dentro o lume para protexer aos usuarios de contactos accidentais; ademais permite un control da potencia moito mellor  que no fogar aberto, mediante a regulación do caudal de entrada de aire para a combustión e require menos aire exterior para a evacuación dos fumes. En xeral, é un sistema de quecemento unitario ou local, que soamente serve para o local onde está.

Por extensión coñécese co nome de estufa, calquera aparello de invención posterior que produce calor e que serve para quentar, e nalgúns países para cociñar. Funciona tradicionalmente por medio da combustión, pero modernamente deuse en chamar co mesmo nome ás que funcionan por electricidade (por efecto Joule).

## Notas
Pobo corso

Os **corsos** (en corso e lígur: *corsi*; en francés: *corses*) son o pobo nativo e o grupo étnico orixinario de Córsega, unha illa mediterránea de Francia. Córsega ten unha poboación de 322&nbsp;120 habitantes (estimación de 2013).
Segundo o censo de 2011, 56,3% dos habitantes de Córsega eran nativos da illa, o 28,6% eran da Francia continental, o 0,3% eran nativos da Francia de ultramar, e o 14,8% eran nativos doutros países.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Smith, William (1872). Dictionary of Greek and Roman Geography. Londres: J. Murray. pp. pages 689–692. Downloadable Google Books.

### Outros artigos 
* Grupos étnicos de Europa
Campus

[miniatura|Campus de Azurém da [Universidade do Miño, en Guimarães, Portugal.]]
Un **campus** é o conxunto de terreos e edificios que pertencen a unha universidade. O termo provén do inglés campus, e este á súa vez do latín *campus*, chaira. Empezouse a utilizar en español a mediados do século XX e é invariable en plural. Tamén formalmente chamado "recinto universitario".

O campus inclúe todas as propiedades dunha universidade, incluído o conxunto de edificios que a forman. Xeralmente un campus inclúe as bibliotecas, as facultades e escolas, as aulas, as residencias para os estudantes, as zonas deportivas e as áreas de esparexemento como cafetarías, tendas, xardíns e parques.

## Historia 
[esquerda|miniatura|250x250px|Campus da [Pontificia Universidade Católica Madre y Maestra, en Santiago de los Caballeros, República Dominicana.]]
A palabra comezouse a utilizar durante as primeiras décadas do século XVIII para describir un espazo urbano particular do *College of New Jersey* (actual Universidade de Princeton), seguindo a tradición medieval dos colexios maiores europeos de estudar, vivir e traballar en claustros exclusivos. Outras universidades adoptaron logo o termo para describir terreos concretos nas súas propias institucións, pero aínda a palabra campus non describía a totalidade das propiedades universitarias. É no século XX cando o significado expándese realmente, para englobar o conxunto de edificios universitarios de servizos, docencia e investigación e os terreos que os engloban.

Un dos primeiros campus modernos de España foi o da Cidade Universitaria de Madrid, creado para a entón Universidade Central (a actual Universidade Complutense de Madrid), promovido polo rei Afonso XIII a semellanza dos campus británicos que se atopaban en pleno auxe.

Por extensión, nalgunhas universidades, os servizos de intranet ou Internet, que completan a infraestrutura docente, reúnense nos chamados campus virtuais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Campus Universitario de Pontevedra
Roland Thibeau

**Roland Thibeau**, nado en Élouges (Dour) o 21 de abril de 1948, é un escritor belga de lingua picarda.

## Traxectoria 
Estudou interpretación dramática no Institut des Arts de Diffusion e participou en diversas obras dramáticas como actor, director de escena ou autor. É tamén profesor do Institut des Hautes Études des Communications Sociales 

## Obra en picardo 
*La dame sur le terril* é unha colección de relatos en picardo que publicou en 2007. En 2008 recibiu o premio literario de linguas rexionais endóxenas da Comunidade Francesa de Bélxica pola peza teatral *Moneuse*.

En 2015 foi un dos antologados no libro *Le voyage en Oïlie*, dedicado a autores en linguas de oil. En 2016 a súa adaptación de *O Principiño* ao teatro en picardo e valón gañou o premio de teatro da *Fête aux langues de Wallonie* e ao ano seguinte a súa peza sobre a segunda guerra mundial, *Merci, monsieur Doukhane* volveu gañar o premio.

## Obra en francés 
En francés publicou a novela *Ce bon Monsieur Charles* (2014) e as coleccións de relatos *La République de la Feigne* (2009), *Aux dernières nouvelles de l’humaine perversité* (2010), *L’Ensaignement supérieur* (2011) e *Merci Monsieur Roose* (2014).

## Notas
Lingua ch’orti’

O **ch’orti’** é unha lingua maia falado polos maias ch’orti’. A lingua ch'orti' é un descendente directo da lingua maia clásica, na cal foron escritas moitas das inscricións precolombianas en escrita maia. Esta lingua maia clásica tamén está rexistrada noutras inscricións feitas en rexións cuxos habitantes falaban unha variante diferente do maia, incluíndo o devanceiro do maia iucateca. O ch'orti' é a versión moderna da antiga lingua ch'ol (que foi empregada activamente entre os anos 250 e 850). O ch’orti’ está clasificado como definitivamente en perigo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas
Quinesioloxía

miniatura|Investigación e prácticas de quinesioloxía
**Cinesioloxía, quinesioloxía** ou **kinesioloxía** (do grego κίνησις kínēsis 'movemento', e logos, 'tratado') é o estudo científico do movemento humano empregando os principios das ciencias físicas e, en consecuencia, abrangue varias disciplinas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Kinesioloxía, na Universidade de Calgary .
Acción polo Renacemento Corso

**Acción polo Renacemento Corso** (en corso: *Azzione per a rinascita di a Corsica*, **ARC**) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1967 a partir dunha escisión da Fronte Rexionalista Corsa liderada polos irmáns Simeone. Entre 1967 e 1973 era coñecido como Acción Rexionalista Corsa.

## Historia 
ARC xurdiu en 1967 a partir dunha escisión da Fronte Rexionalista Corsa (FRC), liderada polos irmáns Max Simeoni e Edmond Simeoni. Esta escisión reclamaba máis autonomía insular na xestión de recursos. Nas eleccións cantonais de 1967 obtén o 12% do voto e convoca manifestacións en toda a illa. A partir de 1969 ARC promove unha campaña de atentados con bomba por toda Córsega. En 1970 a formación obtén un novo éxito electoral coa consecución do 15% dos votos nas eleccións cantonais. As principais actividades da organización neses anos son a reclamación da creación dunha Asemblea de Córsega escollida por sufraxio universal e a participación nas manifestacións contra as verteduras de mercurio de Montedison (1972). En 1973 adopta o novo nome de Acción polo Renacemento Corso (ARC). Neste momento a organización contaba con preto de 500 militantes e reclamaba unha autonomía real. Ese mesmo ano a ARC emite un manifesto conxunto co Partido do Pobo Corso (a coñecida coma *Chjama di Castellare*) e é acusado de ter levado a cabo máis de 40 ataques contra intereses chamados "coloniais".

En setembro de 1974, coaccionados polas accións do FLNC, a ARC convoca un congreso en Corte, con 8.000 participantes, onde baixo o lema de *I francesi fora* ("Os franceses fóra") deciden pasar á acción directa contra ás plantacións dos pied-noirs instalados polo SOMIVAC. A principal consecuencia desta nova estratexia foron os "Feitos de Aléria", en agosto de 1975, que causan o encarceramento de Edmond Simeoni e a prohibición da ARC polo goberno francés. En 1976 a organización disólvese, e a maioría dos seus militantes únense á Unión do Pobo Corso (UPC).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Robert Ramsay (1983): *The Corsican Time-Bomb*. Manchester University Press, Manchester.
* Xosé Manuel Núñez Seixas (1998): *Movimientos nacionalistas en Europa en el siglo XX*. Ed. Síntesis, Col. Historia Universal Contemporánea, 26 Madrid.
Partido Corso Autonomista

O **Partido Corso Autonomista** (en corso: *Partitu Corsu Autonomista*, **PCA**; en francés, *Parti Corse Autonomiste*) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1927 como unha refundación do Partido Corso de Acción (PCdA), fundado e dirixido por Petru Rocca no 1922.

## Historia 
Este novo partido tiña un programa máis preciso que o seu predecesor, aínda que moi ambiguo a nivel socieconómico, como mostraba o panfleto de S. Malaspina *A nostra santa fede. Catechismu corsu*. Afrimaban que Córsega é unha nación cun pasado glorioso (nacionalidade definida pola historia, lingua e raza), que entrou en decadencia per pola invasión francesa, pero que podía renacer coa aplicación dos 14 puntos de Woodrow Wilson, e mediante a autonomía política. Dende 1932, o PCA foi infiltrado por sectores irredentistas pro-italianos, financiados pola ditadura fascista de Benito Mussolini.

O PCA intentou mostrarse neutral fronte ao irredentismo e celebrou en 1934 uns Estados Xerais de Córsega en Aiacciu, que repetirían no ano seguinte na cidade de Bastia. Estes actos tiñan coma principal intención recuperar as antigas asembleas da época xenovesa ou das "cunsulte" do século XVIII. No marco dos Estados Xerais, Petru Rocca propuxo a elaboración dunha Constitución corsa e a declaración da "resistencia fiscal" contra Francia. 

Porén, cando Italia fixo oficial a súa reclamación territorial sobre Córsega a partir de 1936, o PCA comezou a apoiar o irredentismo. Isto provocaría a súa ilegalización e o peche de "A Muvra" en 1939.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Les fils de la liberté: les fils de Pasquale Paoli
Darkest Dungeon

***Darkest Dungeon*** é un videoxogo de rol desenvolvido e publicado polo estudo indepentente Red Hook Studios. O xogo, tras un período de desenvolvemento en *Early Access*, publicouse o 16 de xaneiro de 2016 para Microsoft Windows e macOS, con adaptacións para PlayStation 4, PlayStation Vita e Linux publicadas un mes despois.

O xogador ten que administrar un elenco de personaxes para explorar diversos alxubes baixo unha mansión gótica. O combate é por quendas, e unha das características principais do xogo é o nivel de estrés de cada personaxe que se incrementa a medida que avanza a exploración e o combate.

O xogo recibiu críticas xeralmente positivas, e no 2016 chegou a máis dun millón de copias vendidas.

## Recepción
## Secuela 
Red Hook anunciou *Darkest Dungeon 2* en febreiro do 2019. A secuela foi lanzada en acceso anticipado o 26 de outubro de 2021, para Windows.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Web oficial
O Castro, Gaxate, A Lama

**O Castro** é un lugar da parroquia de Gaxate, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2016 tiña dous habitantes (un home e unha muller).

## Toponimia
O topónimo **O Castro** débese a que a aldea se sitúa ao pé do castro de Gaxate, poboado fortificado nun meandro do río Oitavén.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gaxate 
### Parroquias da Lama
## Notas
Ascóspora

dereita|miniatura|250x250px|*Morchella elata*, contendo ascósporas.
**Ascóspora** é unha espora (meiospora) que se produce no interior dun asco. Esta clase de espora é específica dos fungos clasificados como ascomicetos (Ascomycota).

Tipicamente un asco contén oito ascósporas. As oito esporas son producidas pola combinación dunha división redutora (meiose), seguida por unha división normal (mitose). A meiose transforma o núcleo diploide orixinal do cigoto, con carga xenética 2n, en catro células haploides con carga xenética n.

Como consecuencia da **meiose**, todo o ADN de ambos os dous sistemas duplícase, para facer un total de catro sistemas. O núcleo que contén os catro sistemas divídese en dúas etapas, separándose en catro novos núcleos. Despois deste proceso, cada un dos catro duplicados experimenta unha división por mitose. Consecuentemente, o asco conterá catro pares de esporas.

## Notas
Comunidade (socioloxía)

[miniatura|Un exemplo de comunidade é a comunidade da [Wikipedia.]]
Unha **comunidade** é un grupo de persoas que viven en interacción nun lugar común, e no que poden estar presente algúns intereses comúns, crenzas, recursos naturais, preferencias, necesidades, riscos, ou un número doutras condicións que afectan á identidade dos participantes e o seu grao de cohesión.

En socioloxía, o concepto de comunidade ten dado orixe a unha significativa debate, e os sociólogos están aínda a chegar a un acordo sobre unha definición do termo. Había noventa e catro acepcións da palabra a mediados dos anos 1950.

En ecoloxía, unha comunidade é un grupo de organismos que interatúan entre si e co mesmo hábitat ou ambiente. En socioloxía, moitas veces referidos a un grupo que está organizado en torno a valores comúns e cohesión social dentro dunha localidade xeográfica, compartida en xeral, en unidades sociais máis grandes que unha casa, pero, dende a chegada de Internet, non son necesariamente xeográficas, xa que existen tamén en comunidades en liña.

## Etimoloxía 
A palabra *comunidade* deriva do francés antigo *communité*, que deriva á súa vez do latín *communitas* (*cum*, "con ou xuntos" + *munus*, "don"), un termo amplo para a comuñón ou a sociedade organizada.

## Principios de regulación 
As comunidades son reguladas de acordo a uns principios básicos: adaptación (os membros que queren formar unha parte intentan asimilar as normas internas), historicidade (a historia da comunidade, como tal, ten unha influencia sobre a situación actual), recursos (elementos que os membros da comunidade poñen en xogo na súa interacción) e interdependencia (cada membro da comunidade afecta a todo e é influenciado polo resto).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Biocenose
*Clan
*Comunidade virtual
Conidio

[dereita|miniatura|Conidios no extremo dun [conidióforo de *Hyaloperonospora parasitica*.]]
Na micoloxía, un **conidio** é cada unha das esporas que, na reprodución asexual dos fungos, nacen nun aparello esporífero, do cal se desprenden cando chegan á madureza, aparello deonominado conidióforo.

É unha espora asexual inmóbil formada directamente a partir dunha hifa ou célula conidióxena ou esporóxena. Aparecen en fungos: Zygomycetes, Ascomycetes e algúns Basidiomycetes. O termo Deuteromycetes está en desuso pois a tendencia actual é se referir a estes fungos mediante os grupos principais mencionados aos que pertencen. Aínda que moitas especies de fungos perderon a capacidade de producir estruturas sexuais e reprodúcense só asexualmente, é posíbel situalos nalgún dos grandes grupos de fungos mencionados anteriormente, mediante análise morfolóxica ou molecular. O termo conidio utilízase tamén como sinónimo de exospora, esporas das bacterias fungoides do grupo dos Actinomycetes, como as do xénero *Streptomyces*.

Os conidios son esporas asexuais que a miúdo están pigmentadas e son resistentes ao desecamento. Os conidios serven para espallar o fungo cara a novos hábitats. Cando estes fórmanse, a cor branca do micelio muda e toma a cor dos conidios que pode ser negra, verde azulada, vermella, amarela ou marrón.
## Notas
Contracepción

[miniatura|250px|Paquete de [Pílula anticonceptiva|pílulas anticonceptivas.]]

A **contracepción** ou **control da natalidade** é o uso dalgún tipo de **método anticonceptivo** coa finalidade de evitar a concepción. A palabra contracepción vén do latín *contra* (ídem) e *conceptio* ou *concipere* 'concibir', 'formación dun novo ser'. A Organización Mundial da Saúde define a contracepción como o uso de axentes, dispositivos, métodos ou procedementos para reducir a probabilidade de concepción ou para evitala. Os procedementos empregados deben ser temporais e reversibles, se non é de esterilización (castración, vasectomía e ligadura de trompas).

A contracepción é un tema controvertido politicamente e eticamente, en moitas culturas e relixións e, aínda que é moito menos controvertido que o aborto, hai grupos que se opoñen a el. A oposición non é heteroxénea: algúns son de oposición a calquera forma de contracepción agás a abstinencia, outros son a oposición a calquera forma de contracepción que eles consideran "non natural" e, finalmente, outros aceptan calquera forma de contracepción que impide a fecundación do óvulo, pero opóñense a calquera método que impida que un óvulo xa fecundado se adhira ó útero.

## Notas
Ciencia da información

A **ciencia da información** é un campo interdisciplinar que se encarga da análise, colección, clasificación, manipulación, almacenamento, consulta, movemento, diseminación, e protección da información. Practicantes dentro e fóra do campo estudan a aplicación e o uso do coñecemento en organizacións xunto coa interacción entre persoas, organizacións, e calquera sistemas de información existente coa finalidade de crear, substituír, mellorar ou entender os sistemas de información. A ciencia da información é a miúdo (erradamente) considerada unha póla de informática; porén, emprega a ciencia informática e é un amplo campo interdisciplinario que non só incorpora elementos da informática, senón tamén doutros campos como a ciencia da arquivación, a ciencia cognitiva, o comercio, as comunicacións, a lei, a bibliotecoloxía, a museoloxía, a administración, as matemáticas, a filosofía, a política pública, as ciencias sociais, así como todos os campos de estudo porque a información existe en todos os campos.

[miniatura|A [Biblioteca de Alexandría|Antiga Biblioteca de Alexandría, unha forma temperá de almacenamento de información e consulta.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Buckland, Michael (2011). What kind of science *can* information science be? Journal of the American Society for Information Science and Technology, published as early view outubro de 2011.
* Ellis, D., Allen, D. and Wilson, T. 1999. Information Science and Information Systems: Conjunct Subjects Disjunct Disciplines. JASIS 50(12):1095–1107 (see also: https://web.archive.org/web/20120425073115/http://www.cais-acsi.ca/proceedings/2000/monarch_2000.pdf )
* Vickery; B. C. (1973). Information Systems. Londres: Butterworth.

### Ligazóns externas
* Mapa de coñecemento da ciencia da información
Tubo xerminativo

[miniatura|right|Tubos xerminativos de *[Candida albicans*]]

Un **tubo xerminativo** (en inglés:*germ tube*) é unha zona de excrecencia producida polas esporas dos fungos que liberan esporas durante a xerminación. Tamén recibe o nome de tubo xerminativo o producido polo crecemento do pole das plantas superiores.

O tubo xerminativo difernciase, medra e desenvólvese por mitose para crear hifas somáticas.

A *proba do tubo xermnativo* é unha proba de dignose na cal unha mostra de esporas de fungos póñense en suspensión no soro do sangue e examínase no microscopio para detectar os tubos xerminativos. Esta proba está particularmente indicada para colonias de cor crema en cultivos de fungos en laboratorio, nos cales unha proba positiva de tubo xerminativo é indicativa da presenza do fungo *Candida albicans*.

## Notas
Estudos de medios

Os **estudos de medios** son unha disciplina e campo de estudo que trata sobre o contido, a historia e os efectos dos distintos medios de comunicación; en particular, os medios de comunicación de masas (en inglés, *mass media*). Os estudos de medios de comunicación pode acudir ás tradicións das ciencias sociais e das humanidades, pero especialmente en disciplinas básicas da comunicación de masas, comunicación, ciencias da comunicación e os estudos da comunicación. Os investigadores tamén poden desenvolver e empregar teorías e métodos de varias disciplinas, incluíndo estudos culturais, retórica (incluíndo a retórica dixital), filosofía, teoría da literatura, psicoloxía, ciencias políticas, economía política, economía, socioloxía, antropoloxía, social teoría, historia e crítica da arte, teoría, teoría cinematográfica, teoría feminista e da teoría da información.

## Desenvolvemento 
### Escola de Chicago 
Malia que aínda non se chamaban como tal, as raíces dos estudos de comunicación atópanse na escola de Chicago e en pensadores como John Dewey, Charles Horton Cooley e George Herbert Mead. Estes autores situaron a sociedade estadounidense na cúspide dun cambio social positivo cara a democracia pura. Mead argumenta que, para que exista un ideal da sociedade, deben ter desenvolvido unha forma de comunicación que permita a cada individuo apreciar as actitudes, puntos de vista e diferentes posicións dos outros, e que, ó mesmo tempo lle permita ser comprendidos polos outros. Mead cre que esta "novos medios" permitirían que os seres humanos simpaticen cos outros e que, polo tanto, se movan cara a un "ideal de sociedade humana". Onde Mead ve un ideal de sociedade, Dewey chama a "gran comunidade" e, ademais, defende a hipótese de que os seres humanos son intelixentes de abondo para se autogobernar, e que este coñecemento é "unha función de asociación e de comunicación". Do mesmo xeito, Cooley afirma que a política de comunicación fai que sexa posible a opinión pública, o que, á súa vez, promove a democracia. Cada un destes autores representan a atención da escola de Chicago en comunicación electrónica como un facilitador da democracia, a súa fe no electorado informado, e o seu foco no individuo sobre a masa.

## Notas
Sociedade aberta

A **sociedade aberta** é un concepto que foi orixinalmente creado polo filósofo franco-xudeu Henri Bergson en 1932. Segundo el, esas sociedades teñen gobernos que son tolerantes e responden os desexos e inquietudes da cidadanía con sistemas políticos transparentes e flexibles. Os órganos do Estado non manteñen segredos entre si ou do público. Nin o goberno nin a sociedade son autoritarios e o coñecemento común ou social pertence a todos. A liberdade política e os dereitos humanos son os principios fundamentais que rexen a sociedade aberta.

Na definición de Karl Popper, atopada no seu libro de dous volumes *The Open Society and Its Enemies* a "*sociedade aberta*" é aquela que se asegura de que seus líderes poidan ser destituídos sen a necesidade de derramamento de sangue, por oposición ás sociedades autoritarias nas cales unha violenta revolución ou un golpe de estado se fai necesario para alterar o seu liderado. Engade que nunha "*sociedade aberta*" "*os individuos encaran decisións persoais*", por oposición ás "*sociedades máxicas*, *tribais* *ou* *coleticvistas*"..

O concepto de "*sociedade aberta*" de Popper é máis epistemolóxico que político. De acordo coa súa teoría, o feito de que o coñecemento humano é provisional e imperfecto implica a necesidade de que as sociedades estean abertas a distintos puntos de vista. Pretensións ó dominio de certos coñecementos e da verdade final conducen á imposición dunha única versión da realidade. Contrastando con iso, nunha "*sociedade aberta*" cada cidadán debe formar a súa propia opinión sobre a realidade e para iso é necesario ter liberdade de expresión e de pensamentos, e o mantemento de institucións legais e culturais que a favorezan. Unha "*sociedade aberta*" tamén debe ser pluralista e multicultural para que se poida beneficiar da análise do maior número de puntos de vista nos seus problemas.

## Notas
Tarxeta de crédito

dereita|miniatura|225x225px|Exemplo do anverso da tarxeta de crédito:

1. Logotipo do banco
2. Chip EMV
3. Holograma
4. Número de tarxeta de crédito
5. Empresa da tarxeta de crédito
6. Data de caducidade
7. Nome do propietario
dereita|miniatura|225x225px|Exemplo do envés dunha tarxeta de crédito:

1. Banda magnética
2. Sinatura
3. Número de seguridade (CSC)
Unha **tarxeta de crédito** é unha tarxeta de plástico cunha banda magnética, moitas veces acompañada por un microchip, e un número sobreimpreso que se emprega para facer pagos en todos os establecementos que aceptan o servizo, sen ter que usar cartos e ata un determinado límite estabelecido pola tarxeta do banco emisor. Unha tarxeta de crédito é diferente dunha tarxeta de cargos, na que se require que o saldo sexa pagado na súa totalidade cada mes.

## Historia 
A tarxeta de crédito foi a sucesora dunha variedade de esquemas de crédito de comerciantes. Foi empregada por vez primeira na década de 1920, nos Estados Unidos, para vender combustible a un certo número de propietarios de vehículos. En 1938, varias empresas comezaron a aceptar as tarxetas doutros.

O concepto de usar unha tarxeta para facer compras xurdiu en 1887, por Edward Bellamy e descríbeo na súa novela *Looking Backward*. Bellamy usa o termo explícito "Tarxeta de crédito" once veces na súa novela (Capítulos 9, 10, 11, 13, 25 e 26) e 3 veces (Capítulos 4, 8 e 19) na súa secuela, *Equality*.

## Notas
Hackney (cabalo)

O **Hackney** é unha raza recoñecida de cabalo que foi desenvolvida en Gran Bretaña. En décadas recentes, a cría do Hackney foi conducida cara a producir cabalos que fosen ideais para o tiro de carruaxes. Son unha raza alta e elegante que é popular nos eventos de tiro. Os Hackneys posúen boa estamina, e son quen de trotar a alta velocidade en períodos estendidos de tempo.

## Historia 
A raza foi desenvolvida no século XIV en Norfolk, cando o rei de Inglaterra requiriu cabalos elegantes pero poderosos e cun excelente trote para ser empregados con diferentes obxectivos na monta. Xa que os camiños e estradas eran moi rudimentarios nesa época, os Hackneys eran naquela época un cabalo de monta, sendo o xeito máis común de transporte. Porén, os cabalos trotadores eran máis convenientes como cabalos de guerra. Como resultado, en 1542 o rei Henrique VIII requiriu ós seus súbditos ricos que gardasen un número determinado de cabalos trotadores para o seu uso na cría.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *The Encyclopedia of Horses & Ponies*, by Tamsin Pickeral, Barnes & Noble Books, ISBN 0-7607-3457-7, p.&nbsp;311.
### Outros artigos 
* Cabalo albardeiro
* Lista de razas de cabalos
Lipizzan

O **Lipizzan** ou **Lipizzaner** (en , en , en , en , en ), é unha raza de cabalo que xurdiu no século XVIII no cruzamento de eguas nativas mestizas de napolitanos e bérberes con cinco garañóns andaluces seleccionados  e importados dende Andalucía, España, alén de cruzamentos con garañóns árabes; a Escola Española de Equitación de Viena, Austria, fundada en 1729 é unha homenaxe a este garañóns andaluces formadores desta raza na cal demostran a "haute école" de movementos do adestramento clásico, incluíndo o alto control, pulos estilizados e outros movementos. O cabalo Lipizzan posúe este nome en homenaxe as terras eslovenas de Lipitza, e popularizouse a través da casa dos Habsburgos, no século XVIII.

Ese cabalo exhibe membros poderosos, garupa chata e cabeza forte. A súa crina, longa e sedosa, lembra a do andaluz. O poldro nace negro e, co pasar do tempo, tórnase branco. As liñaxes consideradas puras comprenden só cinco familias, cada unha descendente dun reprodutor andaluz formador da raza, cuxo nome debe figurar no patrónimo completo de cada individuo.

Os Lipizzans están recoñecidos en Eslovenia como animal nacional, e nas moedas eslovenas de 20 céntimos aparecen unha parella deles.

miniatura|250px|Cabalo da raza Lipizzan.|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de razas de cabalos