Morganella morganii

***Morganella morganii*** é unha especie de bacteria gramnegativa. Ten unha relación de organismo comensal no tracto intestinal humano e doutros mamíferos e réptiles, nos que forma parte da flora normal.

## Historia e sistemática 
*Morganella morganii* descubriuna o bacteriólogo británico H. de R. Morgan en 1906, dándoselle o nome de bacilo de Morgan. Morgan illou a bacteria de feces de nenos que tiveran "diarrea estival". Posteriormente, en 1919, Winslow et al. nomearon o bacilo de Morgan como *Bacillus morganii*. En 1936, Rauss renomeouno como *Proteus morganii*. Fulton, en 1943, sinalou que *B. columbensis* e *P. morganii* eran a mesma especie debido a hibridación e definiu o xénero *Morganella*. Considerouse que *M. morganii* tlña dúas subespecies: *M. m. morganii* e *M. m. columbensis*. Porén, en 1962, un artigo de revisión de Ewing informaba que *M. columbensis* fora reidentificada como *Escherichia coli*, polo que se retirou este organismo do xénero *Morganella*.

## Microbioloxía 
miniatura|esquerda|*M. morganii* crecendo en ágar sangue.

*Morganella morganii* é un organismo anaerobio facultativo e oxidase negativo. As súas colonias parecen de cor abrancazada e opaca cando crecen e placas de ágar. As células de *M. morganii* son bacilos rectos duns 0,6–0,7&nbsp;µm de diámetro e 1,0–1,7&nbsp;µm de lonxitude. Móvese por medio de flaxelos peritricos, pero algunhas cepas non forman flaxelos a 30&nbsp;°C.

*M. morganii*  pode producir o enzima catalase, polo que pode converter o peróxido de hidróxeno en auga e oxíxeno. Este é un enzima común que se encontra na maioría dos seres vivos. Ademais, dá positivo na proba do indol, polo que este organismo pode escindir o triptófano en indol, piruvato e amoníaco. As probas de vermello de metilo dan tamén positivo, o cal é unha substancia indicadora que se volve vermella en solucións ácidas. da familia Enterobacteriaceae, con dúas subespecies: *M. m. morganii* e *M. m. sibonii*. Varios informes indican que estas bacterias causan sepse, ectima, endoftalmite e corioamnionite e infeccións do tracto urinario máis complexas, infeccións de tecidos brandos, artrite séptica, meninxite e bacteremia, a miúdo con consecuencias mortais.

Nun raro caso publicado en 2003, un paciente presentaba necrose bilateral das pálpebras superior e inferior. Con análise microbiana, nesas áreas demostrouse un forte crecemento de *M. morganii*.

## Tratamento e resistencia a antibióticos 
O tratamento de infeccións por *M. morganii* pode consistir en administrar:
*Ticarcilina.
*Piperacilina.
*Ciprofloxacina.
*Cefalosporinas de terceira e cuarta xeración.
Un estudo realizado no hospital universitario de Heraklion, Creta, Grecia mostrou un 92% de éxito co uso destes antibióticos.

Porén, algunhas cepas de *M. morganii* son resistentes á penicilina, ampicilina/sulbactam, oxacilina, cefalosporinas de primeira e segunda xeracións, macrólidos, lincosamidas, fosfomicina, colistina, e polimixina B. A aparición destas cepas moi resistentes de *M. morganii* foi asociada co uso de cefalosporinas de terceira xeración.

As infeccións polimicrobianas son causadas principalmente por este microbio, que ademais causa danos na pel, tecidos brandos e tracto uroxenital; estas doenzas poden curarse cos mencionados antibióticos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Type strain of *Morganella morganii* at Bac*Dive* -  the Bacterial Diversity Metadatabase