open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fabiola García

**Fabiola García Martínez**, nada en Ribeira en 1985, é unha e política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
É licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleira e primeira tenente de alcalde de Ribeira co Partido Popular, e directora xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade na Consellería de Política Social.

Foi asesora nas consellerías de Facenda, Economía e Industria e Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. En 2018 foi nomeada conselleira de Política social. 

Foi elixida deputada no Parlamento de Galicia, e en setembro de 2021 deixou o escano como deputada a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros.

Nas eleccións ao Parlamento galego de 2024, saíu elixida deputada pola Coruña.

## Vida persoal 
Casou co ourensán Lucas Martinón Torres (1980), xornalista, que foi director de comunicación da Xunta de Galicia, fillo do pediatra e bibliófilo Federico Martinón Sánchez. Son pais dunha filla.

## Notas
Xardín Yuyuan

miniatura|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Ponte de acceso.

O **Xardín Yuyuan** (*豫園* en caracteres tradicionais chineses) é un modelo da arquitectura clásica da República Popular da China en cidades xardín en excelente estado de preservación. Atópase en condicións de apertura a visitas no centro da cidade de Shanghai, no barrio de Anren Jie.

## Historia 
Contruíuse durante o reinado do Emperador da dinastía Ming Jiajing no ano 1559, como xardín privado dun funcionario público, Pan Yunduan, comisionado no traballo da administración da provincia de Sichuan. Documentouse que a súa construción buscaba o conforto de seu pai, en idade avanzada.

## Estrutura do parque 
Cunha superficie de aproximadamente dúas hectáreas o xardín é internacionalmente coñecido polos seus grandes enfeites de pedra, que poden acadar os tres metros de altura. Túneles escarvados en xade chinés, o salón da primavera, a antiga sala da ópera e ducias de despachos, estudios e oficinas que conservan reliquias da arte da dinastía Ming. O xardín está poboado por diversas árbores senlleiras que acadan os 400 anos de idade. Hai diversos lagos espallados por toda a área do xardín. A madeira está presente nas construcións, alén dos constantes enfeites de plantas. O lume aparece no seu abundante uso da cor vermella como pintura para as columnas, portas, xanelas e detalles entallados nesas construcións típicas da dinastía Ming e Qin. Así mesmo no tipo de peixe que foi escollido para poboar os lagos, a especie Koi.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Xardín Yuyuan.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018, despachos.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018, comezo dun enfeite de pedra.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Detalle.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Detalle en vidrieira.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Apertura.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Vista durante o horario de apertura.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Illa.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Pequeno illote.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Tellado.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Decoración no tellado.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Árbore antiga.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Árbore de 400 anos.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Reliquia.jpg|Reliquia de xade.
Ficheiro:Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Entrada.jpg|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Benvida ao xardín.

## Notas
Mar de Irminger

O **mar de Irminger** é un mar mar marxinal do océano Atlántico norte.

Foi nomeado polo vicealmirante danés Carl Ludvig Christian Irminger (1802-1888), tras o cal tamén se nomeou a Corrente Irminger.

## Xeografía 
O límite norte é a rampla  Groenlandia-Islandia no final do Estreito de Dinamarca entre Islandia e Groenlandia Oriental, que se conecta co Mar de Groenlandia. Ao suroeste, chega ao Cabo Farvel, o extremo sur de Groenlandia e atópase neste momento co Mar do Labrador. No sur deste punto atópase o océano Atlántico aberto. O leito submarino do Mar de Irminger é parte ampla da Bacia Irminger, unha continuación nordeste da máxima profundiadade (4.600 m.) da Bacia do Labrador, que está bordeada no leste pola Crista de Reykjanes. Esta delimitación é só oceanográfica e non representa ningunha fronteira oficial. O mar de Irminger é unha das principais áreas de pesca do Sebastes norvegicus.

O Mar de Irminger ten  de lonxitude e  de ancho no seu punto máis estreito.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Map of Irminger Sea
Eos reticulata

***Eos reticulata*** é unha especie de papagaio de tamaño medio (31&nbsp;cm), orixinario das Illas Tanimbar e Babar no do sur das Molucas.

## Galería 

Ficheiro:Blue-streaked-lory-Eos-reticulata.jpg|No parque Jurong
Ficheiro:Eos reticulata-20040821B.jpg
Ficheiro:Blue-streaked Lory (Eos reticulata).jpg|No parque Jurong, Singapur.
Ficheiro:Eos reticulata -Lion Country Safari-8.jpg|No safari de animais de Florida, USA.
Ficheiro:Streaked-lory---Eos-reticulata.jpg|Detalle da testa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Oriental Bird Images: *Blue-streaked Lory*  escolma de imaxes.
Mareca sibilatrix

***Mareca sibilatrix*** é unhas das tres especies existentes de parrulo do xénero *Mareca*, da subfamilia dos anatinos. Este paxaro é orixinario da parte do sur de América do Sur, incluíndo o arquipélago de Chiloé. O seu epíteto específico, *sibilatrix*, quere dicir 'chiador', referido á chamada do paxaro.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kolbe, Hartmut; *The Ducks of the World*, Ulmer Verlag 1999, 
* Woods, A, Woods, R: *Atlas of Breeding Birds of the Falkland Islands*, Anthony Nelson, Shorpshire 1997,
Parrulo patagónico

O **parrulo patagónico** (*Netta peposaca*) é unha especie de parrulo cun distintivo peteiro vermello nos machos e de cor parda nas femias. Aínda que está clasificado como parrulo mergullador, os seus hábitos de alimentación aseméllanse máis ós anatinos.

O nome de especie *peposaca* deriva dun termo guaraní que quere dicir "ás vistosas", referíndose á raia branca ancha que é só visíbel coas ás estendidas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeos, fotos e sons de Netta peposaca en The Internet Bird Collection.
* Sons e mapa de distribución de Netta peposaca en xeno-canto.
* Fotos e sons de Netta peposaca en Wikiaves.
Cacatua galerita

***Cacatua galerita*** é unha especie relativamente grande de cacatúa branca que é orixinaria dos hábitats boscosos de Australia e Nova Guinea e algunhas das illas de Indonesia. Poden ser localmente moi numerosas, polo que ás veces poden chegar a considerarse pragas. Un paxaro altamente intelixente, son ben coñecidos en avicultura, malia que poden ser mascotas exixentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Rodilla

**Rodilla** pode referirse a:

* **Rodilla**, empresa de alimentación do grupo Damm.
* ** José Fernando Martínez Rodilla**, futbolista vigués.
Leica

**Leica** é unha empresa alemá adicada á fabricación de instrumentos ópticos de precisión. Foi fundada no ano 1914 por Ernst Leitz e o seu nome provén das tres primeiras letras do apelido do fundador e as primeiras dúas da palabra «camera».

Está dividida en tres compañías claramente diferenciadas: Leica Camera AG, Leica Geosystems AG e Leica Microsystems AG que se dedican respectivamente a poducir cámaras fotográficas, equipamento topográfico e equipamento médico.

## Series de Leica 
As cámaras fotográficas de Leica divídense en catro series:

* **M**; telemétricas
* **R**; SLR
* **S**; formato medio
* **X**; compacta con sensor APS-C
* **T**; compacta con sensor APS-C e obxectivos intercambiables autofocus
* Outras cámaras Leica actuais ou recentes (dende 2002) son modificacións das Panasonic Lumix (Leica C-Lux, D-Lux, Digilux e V-Lux). Algúns modelos dixitais anteriores (os primeiros Digilux cara 1998 - 2000) estiveron baseados en Fuji.

En maio de 2012 a Galería de Poxas Westlicht, en Viena, poxou unha cámara Leica da serie-0, a cal foi vendida por 2,16 millóns de euros. Estas cámaras son extremadamente valiosas porque só de ten coñecemento de que existen 12 exemplares, e polo seu valor na historia da fotografía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial da empresa
Erimsa

**Erimsa** (acrónimo de **Explotaciones de Rocas Industriales y Minerales SA**) é unha empresa mineira de orixe galega propiedade da empresa norueguesa Elkem AS e integrada na multinacional chinesa Blue Star. Erimsa adícase a extracción de seixo para procesos metalúrxicos.

Erimsa extrae de 130.000 a 150.000 toneladas de cuarzo ao ano.

## Concesións mineiras
*Begonte (Lugo)
* Frades (A Coruña)
* Mesía
* Castillo (Pontevedra)
* Bóveda del Río Almar (Salamanca)

## Notas
Ready to Die

***Ready to Die*** é o quinto e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de proto-punk Iggy and the Stooges, publicado o 30 de abril de 2013 a través do selo Fat Possum Records. O disco estreouse no número 96 da lista *Billboard 200*.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Gran Premio do Xapón de 2018

O **Gran Premio do Xapón de 2018** (oficialmente coñecido como o **2018 Formula 1 Japanese Grand Prix**), foi a décimo sétima carreira da tempada de Fórmula Un de . Celebrouse o 7 de outubro de 2018 no circuíto de Suzuka, en Suzuka, Xapón, foi a 17ª rolda da tempada  e o 45º Gran Premio do Xapón. O evento de  é a trixésima cuarta vez que a carreira correuse como un evento do Campionato do Mundo desde a tempada inaugural en , e a trixésima vez que se celebrou en Suzuka.

## Pneus dispoñibles 
## Clasificación 
### Cualificación 
800px|miniatura|centro|Grella de clasificación do Gran Premio do Xapón de 2018

800px|miniatura|centro|Grella de saída do Gran Premio do xapón de 2018

### Carreira 
### Posicións logo da carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Ligazóns externas
Hard (álbum)

***Hard*** é o cuarto álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Gang of Four, publicado en setembro de 1983 a través do selo Warner Bros. Records. Foi o seu primeiro disco que non contou co membro orixinal Hugo Burnham, mentres que Dave Allen xa deixara o grupo antes do anterior traballo, *Songs of the Free*.

O álbum foi posteriormente reeditado nun dobre CD xunto co álbum de 1981 *Solid Gold*.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Andy Gill e Jon King agás onde se indique.

# "Is It Love" (Gill) – 4:35
# "I Fled" – 3:54
# "Silver Lining" - 4:13
# "Woman Town" (Gill) - 5:12
# "A Man With a Good Car" - 3:45
# "It Don't Matter" - 3:54
# "Arabic" - 3:39
# "A Piece of My Heart" - 3:14
# "Independence" - 4:05
Subachoque

**Subachoque** é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 45 km de Bogotá. Limita polo leste con Zipaquirá, Tabio e Tenjo, polo norte con Pacho e Zipaquirá, polo sur con El Rosal e Madrid, e polo oeste con Supatá e San Francisco de Sales. Fundouno Jacinto Roque Salgado o 16 de marzo de 1774. En 1861 foi o escenario da batalla de Subachoque, no que o exército de Tomás Cipriano de Mosquera derrotou ó de Mariano Ospina Rodríguez. Tradicionalmente, a rexión forneceu de produtos alimenticios a Bogotá e a outras poboacións da sabana. Nas últimas décadas do século XX desenvolveuse a sementeira intensiva de flores para a exportación.

## Toponimia 
O topónimo «Subachoque» en *muysc cubun* (lingua muisca) significa «fronte de traballo». Outro posible significado é «Traballo do Sol».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Taking Tiger Mountain (By Strategy)

***Taking Tiger Mountain (By Strategy)*** é o segundo álbum en solitario do músico inglés Brian Eno, publicado en novembro de 1974 a través do selo Island Records. A diferenza do seu anterior traballo *Here Come the Warm Jets*, Eno usou unha banda nuclear de cinco instrumentistas (teclados, guitarras, baixo, batería epercusión) e menos músicos convidados. Tamén participou o guitarrista Phil Manzanera, que tocara con Eno en Roxy Music. Para axudar a guiar a produción do álbum, Eno e Peter Schmidt desenvolveron tarxetas de instrucións chamadas Oblique Strategies para usar a través do proceso creativo.

*Taking Tiger Mountain (By Strategy)* é unha especie de álbum conceptual con temas que van dende a espionaxe ata a Revolución Comunista Chinesa. A música do traballo ten un son alegre e animado pero con letras escuras. O álbum non entrou nas listas estadounidenses e británicas, pero tivo unha gran cobertura da prensa musical. Foi reeditado nunha versión remasterizada no ano 2004 por Virgin Records.

## Listaxe de cancións
Henry Cohen

**Henry Cohen** pódese referir a:

* **Henry Cohen** (1806-1880), numismático, bibliófilo e músico francés;
* **Henry Cohen** (1900-1977), médico e historiador da medicina británico.

## Véxase tamén 
* **Henri Cohen** (nado en 1947), matemático francés especialista en teoría de números.
Metal Box

***Metal Box*** é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk Public Image Ltd, publicado o 23 de novembro de 1979 a través do selo Virgin Records. Foi reeditado enfebreiro de 1980 por Virgin no Reino Unido e por Warner Bros. Records e Island Records nos Estados Unidos.

O álbum afastouse do son do primeiro disco da banda, *Public Image: First Issue*, coa banda movéndose cara a unha sonoridade máis vangardista caracterizada polas voces crípticas de John Lydon, ritmos propulsivos inspirados no dub e liderados polo baixista Jah Wobble, e un abrasivo son "metálico" de guitarra desenvolvido polo guitarrista Keith Levene.

*Metal Box* é amplamente considerado un fito do post-punk. No ano 2003 o disco foi clasificado número 469 da lista da revista *Rolling Stone* dos mellores 500 álbums de todos os tempos, subindo na súa revisión de 2012 ao posto 461.

## Listaxe de cancións 
### Edición orixinal
A edición orixinal de *Metal Box* estaba formada por seis caras en vinilos de 12" reproducidos a 45rpm.

### Segunda edición
A segunda edición son catro discos a 33rpm e conta cunha orde de cancións lixeiramente distinta ("Socialist/Chant/Radio 4" está separada nos seus compoñentes, con "Socialist" e "No Birds" intercambiando os seus lugares).

## Notas
Deserto da Tatacoa

miniatura|250px|Deserto da Tatacoa.
O **Deserto da Tatacoa** é a segunda zona árida máis extensa de Colombia despois da península de La Guajira, é un dos escenarios naturais máis atractivos de Colombia, de terra de cor ocre e gris con trazos do verde dos cactos. O Deserto da Tatacoa ten dúas cores características: ocre no sector do Cuzco e agrisado na zona dos Hoyos.

A Tatacoa ou o *Val das Tristezas*, como a chamou en 1538 o conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada, polos rastros de deterioración que notou no seu territorio, non é xustamente un deserto, senón un bosque seco tropical. O seu nome “Tatacoa” tamén llo atribuíron os españois, referíndose ás serpes *Crotalus* e non, como se podería pensar, ás culebras inofensivas de cor negra. Como o revelan os científicos, a Tatacoa durante o Período terciario foi un xardín con miles de flores e árbores que ós poucos foi secando até converterse nun deserto.

Esta rexión semiárida que se atopa no norte do departamento do Huila, a 38 quilómetros da cidade de Neiva e a 10 quilómetros de Natagaima no Tolima. É un rico xacemento de fósiles e gran destino turístico.

## Galería de imaxes 

LA TATACOA SURREALISTA.jpg
Foto 2004 1017(046).JPG
Atardecer en el Desierto de la Tatacoa.JPG
Desierto De La Tatacoa.jpg
Tatacoa 6326a.jpg
Plantas en el Desierto de la Tatacoa.JPG
Tierra Roja del Desierto de la Tatacoa.JPG
Melocactus curvispinus curvispinus (1).jpg

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Deserto da Tatacoa: Portal de Turismo.
Casa de Nariño

A **Casa de Nariño**, tamén chamada **Palacio de Nariño**, é a residencia oficial do Presidente de Colombia e é a sede de goberno do país. Atópase situada no centro histórico de Bogotá.

O Palacio de Nariño ou *de la Carrera* (como se chamaba antigamente), foi inaugurado o 20 de xullo de 1908 e construído nos predios da casa natal de Antonio Nariño. O deseño estivo a cargo dos arquitectos Gastón Lelarge e Julián Lombana.

En 1979 foi reinaugurado despois de engadirlle novas construcións. O palacio alberga obras de arte e mobiliario de diferentes épocas da historia colombiana.

Nos seus xardíns atópase o primeiro Observatorio Astronómico construído en América, deseñado e levantado en 1803 polo arquitecto capuchino Frei Domingo de Petrés e cuxo primeiro director foi José Celestino Mutis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Percorrido pola Casa de Nariño 
* Presidencia da República de Colombia 
* Bicentenario en Bogotá 1810-2010
Universidade dos Andes (Colombia)

A **Universidade dos Andes** é unha universidade privada colombiana, suxeita a inspección e vixilancia por medio da Lei 1740 de 2014 e a lei 30 de 1992  do Ministerio de Educación de Colombia, con sedes en Bogotá e Cartaxena. Foi fundada en 1948 por un grupo de intelectuais destacados, entre eles Mario Laserna Pinzón, Francisco Pizano de Brigard, Alberto Lleras Camargo e Nicolás Gómez Dávila, co obxectivo de crear unha institución de educación superior laica e independente ás correntes políticas do país. Dende os seus inicios albergou parte da elite económica e académica do país e América Latina. Tamén recibiu o apoio de académicos como Albert Einstein, quen participou na xunta consultiva da universidade durante os seus inicios.

A súa poboación estudantil ascende a 19.601, dos cales 14.668 son estudantes de pregrao e 4.933 de posgrao. Conta cunha planta profesoral de 731 profesores, dos cales o 73% conta con doutoramento. Está composta por 12 unidades académicas divididas en 10 facultades, a Escola de Goberno Alberto Lleras Camargo e o Centro Interdisciplinario de Estudos sobre Desenvolvemento. Ofrece 39 programas de pregrao, 25 especializacións, 61 mestrías e 15 doutoramentos. Conta con máis de 143 grupos de investigación e posúe un sistema de bibliotecas, o cal alberga unha colección de 428.490 volumes de libros que datan dende a Idade Media até o presente.

O 26 de xaneiro de 2015, o Ministerio de Educación Nacional, na cabeza do Consello Nacional de Acreditación, outorgoulle a Acreditación Institucional de Alta Calidade por 10 anos, o máximo tempo que contempla a lexislación colombiana, converténdose a primeira universidade privada do país en conseguilo. Foi igualmente incluída en numerosas clasificacións (*Quacquarelli Symonds* e *Times Higher Education*) que a sitúan entre as primeiras 300 universidades do mundo, as dez primeiras de América Latina e en varias ocasións como a mellor de Colombia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Orde de Santo Agostiño

miniatura|Símbolo da Orde de Santo Agostiño.
A **Orde de Santo Agostiño** (O.S.A., en , historicamente coñecida como **Orde de Ermitáns de Santo Agostiño** (O.E.S.A.), (en ) é unha orde relixiosa mendicante estabelecida pola Igrexa católica baixo o pontificado de Inocencio IV no ano 1244, perante a necesidade de unificar unha serie de comunidades de eremitas que xurdiron baixo a experiencia monástica de santo Agostiño e a súa Regra do século IV. León XIV foi o primeiro agostiño en ser escollido papa en 2025.

## Historia 
### Orixe 
O nacemento da Orde de Santo Agostiño remóntase ó ano 1243 cando catro ermitáns (Estevo de Cataches, Hugo de Corbaria, Guido de Rosia e Pedro de Lupocavo) en representación de grupos de eremitas situados na antiga Tuscia, Lacio superior e zonas limítrofes de Umbría, se dirixiron ó papa Inocencio IV para pedirlle unha regra común e un prior xeral.

Logo de coñecida a proposta, no primeiro ano do seu pontificado, Inocencio IV determinou a creación dunha nova orde mendicante, tamén chamada orde de pobreza evanxélica ou de fraternidade apostólica (a terceira despois dos franciscanos e dominicos). *Incumbit nobis* e *Praesentium vobis* datadas o 16 de decembro de 1243, sentaron as bases xurídicas da erección canónica da Orde de Santo Agostiño. *Incumbit nobis* ordenou que os eremitas de Tuscia, "*exceptis Fratribus S. Guillelmi* (agás polos irmáns S. Guillelmi)", enviasen un ou dous representantes de cada casa ó primeiro Capítulo Xeral, profesasen “a regra e o xénero de vida do benaventurado Agostiño”, redactasen as súas Constitucións e elixisen un Prior Xeral. O proceso estivo baixo a dirección do cardeal Ricardo degli Annibaldi por medio da bula *Praesentium vovis.* A reunión tivo lugar en marzo de 1244, na cidade de Roma (nun lugar agora descoñecido) no que se chama agora "A Pequena Unión".

A bula *Licet Ecclesiae Catholicae* marcou unha segunda fase no desenvolvemento inicial da Orde, coñecido como "A Grande Unión", ocorrida o 9 de abril de 1256 nunha antiga igrexa romana (hoxe Basílica de Santa María do Popolo). Nesta ocasión produciuse a anexión doutras ordes de ermitáns situados nas rexións centrais e setentrionais de Italia como os de *Xoán Bo*, os *Ermitáns de Santa María de Cesena*, os *Ermitáns de Bréttino*, os *Ermitáns de Monte Favale* e mesmo os *Guillermitas* que profesaban a Regra de San Bieito.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Pin Ups

***Pin Ups*** é o sétimo álbum de estudio do músico inglés David Bowie, publicado o 19 de outubro de 1973 a través do selo RCA Records. O disco está formado por versións de cancións.

*Pin Ups* entrou na lista británica o 3 de novembro de 1973 (casualmente o mesmo día que o disco de versión de Bryan Ferry *These Foolish Things*) e estivo nela durante 21 semanas, chegando ao número 1. Volveu a entrar na lista o 30 de abril de 1983, desta vez durante 14 semanas e chegando ao número 57. En xullo de 1990 entrou novamente durante unha semana no número 52.

Unha versión do tema de The Velvet Underground "White Light/White Heat" gravouse durante as sesións pero nunca foi publicada. Bowie doou a canción a Mick Ronson para o seu álbum de 1975 ''Play Don't Worry''.

## Listaxe de cancións
Mono araña

Os **monos araña** son o nome común de calquera dos primates do xénero **Ateles** («sen dedo polgar») pertencente á familia Atelidae. O nome *Ateles* fai referencia á ausencia dun polgar opoñible nas especies do xénero; só conta con apéndice vestixial. Habitan en bosques tropicais, dende México até o Brasil.

## Taxonomía 
A variedade morfolóxica no referente á cor da pelame dificultou a clasificación das diferentes especies do xénero, facendo máis crible a clasificación baseada en ADN mitocondrial e nuclear. A revisión de Kellogg e Goldman de 1944, recoñece 4 especies: *Ateles belzebuth*, *Ateles fusciceps*, *Ateles geoffroyi* e *Ateles paniscus*. Outro punto de vista defendido entre outros por Hershkovitz, considera que Ateles inclúe a unha soa especie, *Ateles* paniscus con diversas subespecies. En 2005 Groves, baseado en estudos de ADN, inclúe 7 especies dentro do xénero, *Ateles belzebuth*, *Ateles paniscus*, *Ateles chamek*, *Ateles marginatus*, *Ateles fusciceps*, *Ateles geoffroyi* e *Ateles hybridus*.

## Distribución e hábitat 
Viven en América Central e do Sur, dende o sur de México até o río Tapajós na Amazonia brasileira. Son primordialmente arbóreos, cumpren a maior parte das súas actividades nas densas cubertas dos bosques e selvas chuviosos e tupidos onde habita.

## Descrición física 
Segundo a especie, o seu corpo mide de 65 a 90&nbsp;cm de lonxitude, e a cola prénsil de 60 a 92&nbsp;cm. Son de aparencia máis esvelta que os outros monos da familia Atelidae e pesan entre 7 e 10&nbsp;kg. Teñen catro dedos e carecen de polgar. O corpo é alongado e os membros longos; a cor das diferentes especies varía de castaño claro a negro. As femias teñen como particular característica un clítoris alongado que supera en ocasións o tamaño do pene do macho.

## Especies 
* *Ateles paniscus*
* *Ateles belzebuth*
* *Ateles chamek*
* *Ateles hybridus*
* *Ateles marginatus*
* *Ateles fusciceps*
* *Ateles geoffroyi*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Black Spider Monkey (Ateles paniscus)
* Primate Info Net *Ateles* Factsheets
Lucca Staiger

**Lucca Staiger**, nado o 14 de xuño de 1988 en Blaustein, é un xogador alemán de baloncesto profesional que xoga no Basketball Löwen Braunschweig da Basketball Bundesliga.

## Traxectoria profesional 
O 6 de agosto de 2018, Staiger asinou un contrato dun ano co Iberostar Tenerife da Liga ACB.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com 
* Perfil en Euroleague.net
Casa de Moeda de Colombia

A **Casa de Moeda de Colombia** foi unha ceca, fundada polo enxeñeiro militar español Alonso Turrillo de Yebra no século XVII. No presente, alberga a colección numismática e de arte do Banco da República. Atópase na rúa 11 con carreira 4, no barrio colonial de La Candelaria no centro de Bogotá. En 1975 foi declarada monumento nacional.

## Historia da Casa 
Alonso Turrillo de Yebra chegou en 1621 con ordenanzas reais que o acreditaban para crear a primeira casa de moeda no Novo Reino de Granada, e para iso, alugou unha casa baixa no barrio de La Candelaria da actual Bogotá para iniciar os labores de amoedación na que, de maneira artesanal se elaboraron entre outras, as primeiras maquinas de ouro de América, coñecidas como dobróns.

Case medio século despois durante o reinado de Fernando VI, a Casa amplíase para albergar as novas máquinas e a produción mecanízase para elaborar pezas circulares e de mellor factura. En 1756 o vicerrei Solís reinaugura a Casa, como pode lerse no friso da súa portada de pedra. A estrutura física da casa expándese e transforma a través de trescentos cincuenta anos en varias oportunidades. Dende os anos setenta do século XX realizáronse no claustro colonial obras de recuperación das súas características arquitectónicas orixinais que culminan en 1982. Na mostra numismática ilústranse varios aspectos que teñen relación directa coa moeda e a historia do inmoble e as súas diversas intervencións arquitectónicas.

Actualmente na Casa de Moeda o visitante poderá atopar, de maneira permanente, as exposicións das coleccións de arte e numismática do Banco da República, e varias salas de exposicións temporais.

A casa da moeda foi declarada Monumento Nacional de Colombia polo decreto 1584 do 11 de agosto de 1975.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Véxase tamén 
* Lista de museos numismáticos

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Capitolio Nacional de Colombia

O **Capitolio Nacional de Colombia** é a sede do Congreso Nacional, máximo órgano lexislativo da República de Colombia. Atópase no custado sur da Praza de Bolívar, no centro histórico de Bogotá.

O capitolio foi deseñado orixinalmente por Thomas Reed a solicitude do presidente Tomás Cipriano de Mosquera, construíuse entre 1848 e 1926 e diversos arquitectos estiveron ó seu cargo. É unha das construcións máis representativas da arquitectura republicana e neoclásica na cidade. O Capitolio Nacional de Colombia foi declarado Monumento Nacional polo decreto 1584 do 11 de agosto de 1975.

## Contexto urbano 
O Capitolio Nacional atópase entre as carreiras sétima e oitava con rúas novena e décima, no custado sur da Praza de Bolívar, na localidade de La Candelaria, centro histórico de Bogotá. No custado sur do edificio atópase a Praza de Armas da Casa de Nariño. Polo costado do Patio de Rafael Núñez, un túnel construído en 2006 comunica este extremo do Capitolio co Edificio Novo do Congreso, situado sobre a carreira sétima. O Edificio Novo do Congreso atópase no costado leste do Capitolio, foi construído en 1979 e nel atópanse as sete comisións da Cámara de Representantes e as sete comisións do Senado. O costado leste compleméntase co edificio do Colexio Maior de San Bartolomeu, institución educativa fundada polas xesuítas en 1604.

No costado oeste do Capitolio atópase a Casa dos Comuneiros, na cal funciona un museo e a sede da Secretaría Distrital da Cultura, Recreación e Deporte. Pola parte occidental seguindo pola carreira oitava atópase tamén a Igrexa de Santa Clara onde funciona no presente un museo de arte e o Palacio Echeverri, edificio construído por Gastón Lelarge en 1909 o cal é sede do Ministerio de Cultura.

A praza de Bolívar, como praza maior da cidade de Bogotá, ocupa o custado norte do Capitolio. Dende 1846, recibe o nome do libertador Simón Bolívar e posúe unha estatua do mesmo, elaborada polo escultor italiano Pietro Tenerani, a cal foi doada á cidade polo prócer da independencia José Ignacio París.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Museo do 20 de xullo

O **Museo da Independencia - Casa do Floreiro**, antes chamado **Museo do 20 de xullo**, é un museo de Bogotá (Colombia), que se aloxa nunha construción colonial situada na esquina nordés da Praza de Bolívar. Nel produciuse un dos seus acontecementos máis destacados, coñecido como o *Berro de Independencia* o día 20 de xullo de 1810. Cada 20 de xullo celébrase a independencia de Colombia con desfiles militares e honras ós símbolos patrios.

## O Berro de "Independencia" 
O venres 20 de xullo de 1810, día de mercado na cidade, o señor Luis Rubio cun grupo de cidadáns de Santa Fe (antiga denominación de Bogotá) encabezados polos crioulos Francisco e Antonio Morales, achegáronse ó estabelecemento do distinguido español José González Llorente situado en devandito lugar, a solicitar en préstamo un floreiro para brindar un agasallo con motivo da visita do comisionado rexio e Capitán de Fragata da Real Armada don Antonio Villavicencio á cidade de Bogotá, a cal levaríase a cabo o 1 de agosto. Todo isto facía parte dun plan ben estabelecido, no cal se buscaría incitar a liorta con Llorente.

Ante a negativa de González-Llorente, xerouse unha situación de tensión que terminou por convulsionar á poboación que se atopaba na praza maior. Dita situación espertou os ideais independentistas dos crioulos quen se manifestaron en contra do goberno español.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Pulecio Mariño, Enrique [1989]. *Museos de Bogotá.* Villegas Editores, Bogotá.
* Instituto Colombiano de Cultura [1996].  *Revolución del 20 de julio de 1810*. Imprenta Nacional de Colombia, Bogotá.
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Época vitoriana

A **época vitoriana** da historia do Reino Unido marcou a cúspide da súa Revolución Industrial e do Imperio Británico. Aínda que esta expresión úsase comunmente para referirse ó extenso reinado de Vitoria I (20 de xuño de 1837 - 22 de xaneiro de 1901), algúns académicos anticipan o comezo do período, caracterizado polos profundos cambios ocorridos nas sensibilidades culturais e nas preocupacións políticas, á promulgación da Acta de Reforma de 1832. Historicamente, esta etapa foi precedida pola Rexencia e continuada polo período eduardiano.

A raíña Vitoria, con 64 anos no trono, tivo o reinado máis longo até entón na historia dos monarcas británicos (logo superado polo da súa tataraneta Isabel II coroada en 1953), e os cambios culturais, políticos, económicos, industriais e científicos que tiveron lugar durante o seu reinado foron extraordinarios. Cando Vitoria ascendeu ó trono, Inglaterra era esencialmente agraria e rural; á súa morte, o país atopábase altamente industrializado e a maioría do seu territorio xa estaba conectado por unha rede ferroviaria que seguía expandíndose. A transición non foi suave. As primeiras décadas do reinado de Vitoria foron testemuñas de varias epidemias (especial gravidade revestiron as de tifo e cólera), serios problemas na produción e distribución de alimentos básicos e os consecuentes colapsos económicos. Tamén se produciron disturbios sociais causados pola inequidade da configuración do dereito de sufraxio e en protesta pola derrogación das leis agrícolas (*Corn Laws*), aprobadas durante as guerras napoleónicas.

## Etapas 
Esta época divídese en tres etapas:

* Vitorianismo temperán (1837-1851), co ascenso ó trono da raíña Vitoria, que conforma a fase de asentamento da sociedade nada trala Revolución Industrial.
* Vitorianismo medio (1851-1873). A Grande Exposición, celebrada no Crystal Palace de Londres, considérase o comezo dun longo período de estabilidade interna, propiciado pola hexemonía que obtivo o Reino Unido ó ser o primieiro estado que culminou exitosamente o proceso industrializador característico deste século en Occidente.
* Vitorianismo tardío (1873-1901). Agudízanse os problemas con Irlanda (territorio que non obtería a súa independencia ata o ano 1921), e coas colonias, e simultaneamente, radicalízase o movemento obreiro e sindical.

## Notas
Imperio Anxevino

O termo **Imperio Anxevino** é un termo moderno que describe o conxunto de estados gobernados nalgún momento pola dinastía anxevina Plantagenet. Os Plantagenet gobernaron sobre unha área que se estendía dos Pireneos a Irlanda durante os séculos XII e XIII. O "imperio" abranguía máis ou menos a metade occidental da Francia medieval, toda Inglaterra e toda Irlanda. Porén, a pesar do seu poder, os Plantagenet foron derrotados por Filipe Augusto, da Casa dos Capetos, que partiu o imperio en dous tras desposuílos de Normandía e Anjou. Esta derrota sementaría o terreo para as guerras de Saintonge e dos Cen Anos.

## Orixe e usos do termo 
O *Imperio anxevino* é un neoloxismo creado para designar os territorios dos Plantagenet: Henrique II e os seus fillos Ricardo e Xoán. Outro dos seus fillos, Godofredo, gobernou a Bretaña e estabeleceu unha póla separada. Até onde se sabe, non houbo un termo contemporáneo para designar a rexión baixo control anxevino; porén, foron usadas descricións como "o noso reino e calquera cousa suxeita ó noso goberno, sexa cal sexa". O termo *Imperio Anxevino* foi creado por Kate Norgate na súa obra de 1887, *England under the Angevin Kings*. En Francia, o termo *Espace Plantagenêt* é usado en ocasións para describir os feudos que os Plantagenet adquiriran.

A adopción da etiqueta *Imperio Anxevino* marcou unha revisión da época, considerando que as influencias francesas e inglesas afectaron ós territorios durante o medio século de unión. O mesmo termo "anxevino" é un adxectivo aplicado ós habitantes de Anjou e da súa capital histórica Angers; os Plantagenet eran descendentes de Godofredo, conde de Anjou, de onde deriva o termo.

O uso do termo *imperio* suscitou a controversia entre os historiadores, xa que a área era un conxunto de terras herdadas ou adquiridas por Henrique. Non está claro se estes dominios compartían ou non unha identidade común.

Algúns historiadores afirman que o termo debería reservarse exclusivamente para o Sacro Imperio Romano Xermánico, a única estrutura política de Europa occidental coñecida como imperio na época. Outros historiadores afirman que o imperio de Henrique II non foi nunca poderoso, grande e centralizado abondo como para merecer ser chamado imperio de maneira formal. En ningún momento existiu título imperial, como se supón debería existir nun imperio. Porén, mesmo se os propios Plantagenet non pretenderon ningún título imperial, algúns cronistas, con frecuencia a soldo do propio Henrique II usaron p termo *imperio* para describir este conglomerado de propiedades. Esencialmente, o título máis importante era o de "rei de Inglaterra", ó que se lle engadían os títulos ducais e condais franceses que eran totalmente independentes do título real e independentes da lei real inglesa. Por iso, moitos historiadores prefiren o termo *mancomunidade* a *imperio*, facendo énfase en que o Imperio anxevino era máis un conglomerado de sete estados soberanos completamente independentes e difusamente vinculados entre eles.

## Notas
Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain

[miniatura|[Henry Cohen (numismático)|Henry Cohen, autor de '''''Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain***]]

Co título completo de ***Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain, communément appelées Médailles impériales'''* ("Descrición histórica das moedas cuñadas no Imperio Romano, comunmente chamadas medallas imperiais") publicouse en nove volumes, entre 1859 e 1868, o *magnum opus* do numismático francés Henry Cohen sobre a moeda romana do período imperial.

## Relevancia no seu contexto 
Esta obra, elaborada ao longo dunha década polo bibliotecario e investigador do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, é un catálogo de moedas imperiais romanas inventariadas na súa época, que abrangue desde Pompeio ata Rómulo Augústulo.

Desde o momento da súa publicación converteuse na referencia dos estudos de numismática dese período, durante a fin do século XIX e unha parte do século XX, cando se viu desprazada por unha nova obra magna, en 13 volumes, titulada *The Roman Imperial Coinage*, publicada entre 1923 e 1994. Esta obra, que abrangue desde a Batalla de Accio (31 a. de C.) ata a Antigüidade tardía (491 d. de C.), aínda tomando como punto de partida a de Cohen, supuxo un avance metodolóxico, xa que, Mentres Cohen clasificara as moedas por emperador, e despois por orde alfabética da lenda, sen indicación ningunha dos obradoiros monetarios, na nova obra, iniciada por Mattingly e Sutherland, se daba para cada emperador unha clasificación cronolóxica das pezas ordenadas por obradoiro monetario e por serie de emisión.

## Estrutura da obra e edicións 
### Edicións 
Hai dúas edicións deste catálogo no século XIX. A seguir, indícanse os anos de edición de cada volume e achéganse ligazóns para o acceso en liña a cada un:

* Primeira edición: MM. Rollin & Feuardent. París,1859-1868 (: 1859. : 1859. : 1860. : 1860. : 1861. : 1862. Tomo VII: 1868.).
* Segunda edición: MM. Rollin & Feuardent. París, 1880-1892 (Tomo I: 1880. Tomo II: 1882. Tomo III: 1883. Tomo IV: 1884. Tomo V: 1885. Tomo VI: 1886. Tomo VII: 1888. Tomo VIII: 1892 (mais táboa de emperadores).

### Estrutura 
O catálogo está composto por oito volumes mais unha táboa de emperadores:

* Tomo I: de Pompeio a Domiciano (67 a. de C. - 96 d. de C.).
* Tomo II: de Nerva a Antonino (96-161).
* Tomo III: de Marco Aurelio a Albino (161-197).
* Tomo IV: de Septimio Severo a Máximo (193-238).
* Tomo V: de Gordiano I a Valeriano II (238-268).
* Tomo VI: de Póstumo a Maximiano Herculius (ca. 258-310).
* Tomo VII: de Carausio a Constancio II (ca. 287-361).
* Tomo VIII: de Nepociano a Rómulo Augústulo (ca. 350-475).
* Táboa de emperadores.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma
* Henry Cohen (numismático)
* *The Roman Imperial Coinage*

### Ligazóns externas 
* *VirtualCohen*. Versión en liña do catálogo de Cohen, 120 anos despois da súa publicación inicial.
* "Cohen, Henry 1808-1880 ". En *Digital Library Numis''.
Capuchino de cara branca

**Capuchino de cara branca** (*Cebus capucinus*) é unha especie de tamaño medio de monos do Novo Mundo da familia Cebidae, e da subfamilia Cebinae. Orixinario das selvas do extremo noroccidental de América do Sur, o capuchino de cara branca é importante na ecoloxía do selva húmida polo seu papel ó esparexer sementes e pole.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Use of a club by a wild white-faced capuchin to attack a venomous snake 
* Pet rescue -- white-faced capuchin returned to the wild
Catedral de Sal

A **Catedral de Sal** é un recinto construído no interior das minas de sal de Zipaquirá, no departamento de Cundinamarca, Colombia.

O deseño arquitectónico e artístico da nova Catedral de Sal, é propio do arquitecto bogotano Roswell Garavito Pearl, o cal saíu aprobado tras a elección do proxecto que contiña un total de 44 propostas nun concurso convocado pola Sociedade Colombiana de Arquitectos en 1990; mentres que a dirección técnica de enxeñaría foi executada polo enxeñeiro bogotano Jorge Enrique Castelblanco Reyes.

No seu interior atópase unha rica colección artística, especialmente de esculturas de sal e mármore nun ambiente cheo dun profundo sentido relixioso que atrae a turistas.

A catedral de Sal de Zipaquirá é considerada como un dos logros arquitectónicos e artísticos máis notables da arquitectura colombiana, polo que se lle outorgou  mesmo o título de xoia arquitectónica da modernidade. A importancia da Catedral, radica no seu valor como patrimonio cultural, relixioso e ambiental.

En 2007 mediante un concurso para elixir as 7 Marabillas de Colombia; a Catedral de Sal obtivo a maior votación; converténdose na Marabilla número 1 de Colombia, aínda que tamén foi proposta entre as Novas sete marabillas do mundo moderno.

A igrexa subterránea forma parte do complexo cultural "*Parque do Sal*", espazo cultural temático dedicado á minaría, a xeoloxía e os recursos naturais.

## Localización 
A Catedral de Sal atópase na cidade de Zipaquirá, poboación do departamento de Cundinamarca, a 29 quilómetros ó norte do Distrito Capital de Bogotá e a unha altitude de 2.680 msnm. Por vía férrea a Catedral dista da cidade de Bogotá uns 48 quilómetros, o percorrido é realizado polo Tren da Sabana. A poboación non é só soada pola explotación de sal, senón tamén por un dos achados de restos humanos máis antigos de Colombia no Val do Abra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Emulsión fotográfica

Unha **emulsión fotográfica** é unha fina capa sensible á luz sobre un soporte como cristal, celulosa ou poliéster. A emulsión fotográfica é a base dunha película ou placa fotográfica.
En realidade non se trata de ningunha emulsión senón máis ben unha suspensión, unha colmatación de finos cristais sensibles á luz repartidos nunha xelatina, por tanto un xel. Porén, o termo emulsión, aínda que erróneo, quedou xeneralizado. Eses cristais sensibles á luz son coñecidos como sales ou haluros de prata.

Tras a exposición á luz os cristais suficientemente iluminados transfórmanse en prata metálica, e os demais aínda en forma de sales serán lavados (eliminados) durante o proceso de fixación quedando así a emulsión estabilizada. Este é o principio do negativo.

Aínda que os cristais de prata son sensibles á luz, non o son a toda a gama cromática senón só á de onda máis curta, é dicir ós tons azuis. Para facer unha emulsión sensible a todo o espectro electromagnético visible, recóbrense as partículas cunhas tinguiduras moleculares que captan fotóns e envíanos ós cristais.

En película de cor e diapositiva emprégase un proceso máis complexo de distintas capas de emulsións sensibles a distintas lonxitudes de onda separadas por filtros de cores. De modo que a primeira capa recibe a luz azul, debaixo atópase un filtro amarelo que permite o paso das restantes lonxitudes de ondas e a seguinte emulsión que ó non ser sensible ó vermello só recollerá os tons verdes, logo outro filtro vermello para a terceira emulsión que é sensible a esta cor.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Platyrrhini

Os **platirrinos** (**Platyrrhini**, do grego πλατυς, *platys*, 'chan', e ρινος, *rhinos*, 'nariz') ou **monos do novo mundo** son un parvorde que inclúe ás cinco familias de primates nativas de América Central e do Sur: Cebidae, Aotidae, Pitheciidae, Atelidae e Callitrichidae. Publicacións como *MSW* recoñecen a existencia de 4 familias, sendo Callitrichidae considerada unha subfamilia (Callitrichinae) de Cebidae. Estas cinco familias compóñense de 9 xéneros e 120 especies, o 20% das especies de primates recoñecidas.

## Clasificación 
Este clado, clasicamente considerábase integrado por só dúas familias Callitrichidae (antes Hapalidae) e Cebidae. En 1980 Rosemberg, redefiniu as familias e ampliou o seu número a cinco, tal como se clasifican no presente. Colin Groves en 2001, recoñece só catro familias situando a Callitrichidae como unha subfamilia (Callitrichinae), dentro da familia Cebidae, incluíndo os xéneros *Callithrix*, *Saguinus*, *Leontopithecus* e *Callimico.* Rylands e Mittermeier en 2009, sitúa a Callitrichidae como unha familia á parte, incluíndo adicionalmente aos xéneros *Cebuella*, *Callibella* e *Mico*.

Localización das familias de platirrinos dentro dos primates:

* Orde **Primates**
** Suborde Strepsirrhini
** Suborde Haplorrhini
*** Infraorde Tarsiiformes
**** Familia Tarsiidae
*** Infraorde Simiiformes
**** **Parvorde Platyrrhini**: 
***** **Familia Callitrichidae**
***** **Familia Cebidae**
***** **Familia Aotidae**
***** **Familia Pitheciidae**
***** **Familia Atelidae**
**** Parvorde Catarrhini

## Notas
Aglaeactis cupripennis

***Aglaeactis cupripennis*** é unha especie de colibrí da familia Trochilidae. É orixinario de Colombia, Ecuador e o Perú. Os seus hábitats naturais son subtropical ou tropical, habitando no bosque de montaña e nas matogueiras a grande altura.

## Descrición 
Posúe un peteiro curto e recto. Os exemplares machos son de cor marrón metálica nas súas partes superiores, cunha coroa máis escura na testa e irisacións de cor púrpura e cobrizo contra a cola. O pescozo e peito son de cor parda avermellada e a cola é de cor cobriza. As femias son moi semellantes en canto á súa plumaxe, aínda que non posúen as irisacións na súa parte superior. Mide uns 12&nbsp;cm de lonxitude e pesa arredor de 7&nbsp;gr.

## Hábitat e alimentación 
Vive nos bosques húmidos tropicais e subtropicais de Colombia, Ecuador e o Perú, entre os 2&nbsp;500 e 4&nbsp;300 m de altitude. Aliméntase case exclusivamente de néctar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Congreso ornitolóxico internacional
Teofilius Matulionis

**Teofilius Matulionis**, nado o 4 de xullo de 1873 en Kudoriškis e finado o 20 de agosto de 1962, foi un eclesiástico católico latino lituano, arcebispo de Kaišiadorys dende 1943 até o seu pasamento.

## Traxectoria 
Naceu o 4 de xullo de 1873 en Kudoriškis. O 17 de marzo de 1900 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Mahilioŭ por Karol Antoni Niedziałkowski.

O 8 de decembro de 1928 foi nomeado bispo auxiliar de Mahilioŭ e bispo titular de *Matrega*. Recibiu a consagración episcopal de mans de Antoni Malecki o 9 de febreiro de 1929.

O 9 de xaneiro de 1943 foi nomeado bispo de Kaišiadorys. O 9 de febreiro de 1962 foi nomeado arcebispo *ad personam*. Finou no cargo o 20 de agosto do mesmo ano.

Foi beatificado por Francisco o 25 de xuño de 2017.
Cinnycerthia unirufa

***Cinnycerthia unirufa*** é unha especie de paxaro da familia dos troglodítidos. É orixinario de Colombia, Ecuador, o Perú, e Venezuela. O seu hábitat natural é subtropical ou tropical nos bosques de montaña.

Conta con tres subespecies:
**C. u. unirufa* - no nordeste de Colombia e o oeste de Venezuela.
**C. u. unibrunnea* - na maior parte de Colombia, Ecuador e o extremo norte do Perú.
**C. u. chakei* - na Serranía do Perijá na fronteira entre Colombia e Venezuela.

## Notas
Myioborus ornatus

***Myioborus ornatus*** é unha especie de paxaro da familia *Parulidae*. É orixinario de bosques e matogueiras dos Andes en Colombia e na zona occidental de Venezuela.

## Descrición 
A *Myioborus ornatus* mide entre 13 e 13,5&nbsp;cm de longo. A plumaxe das súas partes superiores é de cor agrisada oliváceo moi escura e o das inferiores amarela intensa. A parte frontal do seu píleo e fronte tamén son de cor amarela, chegando a ter certo ton alaranxado; en contraste, a parte traseira é negra, cun fino parche branco a modo de orella branca. As poboacións occidentais (*M. o. chrysops*) teñen o resto da parte frontal da faciana amarela e só a media lúa branca no extremo posterior das cobertoiras auriculares, mentres que as poboacións orientais (*M. o. ornatus*) teñen ademais a parte frontal das cobertoiras auriculares e o lorum brancos. A cola é negra con rectrices laterais brancas. Os seus ollos e o seu peteiro afiado son negros.

## Notas
Hemispingus superciliaris

***Hemispingus superciliaris*** é unha especie de paxaro da familia *Thraupidae*. É orixinario de Bolivia, Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela. Os seus hábitats naturais son bosques tropicais e subtropicais e a selva degradada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vídeos, fotos e sons de *Hemispingus superciliaris* en The Internet Bird Collection. 
* Sons de *Hemispingus superciliaris* en xeno-canto.
Spinus spinescens

***Spinus spinescens*** é unha especie de paxaro da familia dos frinxílidos. É orixinario de Colombia, Ecuador e Venezuela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* *Finches and Sparrows* de Peter Clement. Princeton University Press (1999). .
Diglossa humeralis

***Diglossa humeralis*** é unha especie de paxaro da familia *Thraupidae* da orde dos paseriformes. É orixinario de Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Restall, Robin, Clemencia Rodner e Miguel Lentino. Birds of Northern South America. Vol. 1. US: Yale University Press, 2006. 654. 2 vols. Print.