open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antonio Pizzuto

**Antonio Pizzuto**, nado en Palermo o 14 de maio de 1893 e finado en Roma o 23 de novembro de 1976, foi un escritor italiano.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia rica, fillo do avogado Giovanni Pizzuto e de Maria, poeta. Estudou na escola Vittorino da Feltre e no instituto Vittorio Emanuele II, onde coñeceu a Salvatore Spinelli. Logo de licenciarse en xurisprudencia en 1915 e en filosofía en 1922 na Universidade de Palermo, fixo carreira na administración pública, comezando na Scuola di Polizia Scientifica, subinspector de Trento, inspector en Bolzano e Arezzo, e finalmente vicepresidente da Comisión internacional de policía criminal (Interpol) con sede a Viena e despacho en Francia, Inglaterra e Alemaña. Xubilouse en 1950, pasando a residir en Roma.

Tradutor do grego e latín, Pizzuto foi tamén un gran coñecedor do inglés, francés e alemán, da que traduciu unha obra de Immanuel Kant.

Escribiu numerosas novelas, comezando en 1912 co relato *Rosalia*. En 1938, co pseudónimo de *Heis*, publicou a súa primeira novela autobiográfica, *Sul ponte di Avignone*. Trala súa xubilación comezou a súa época máis frutífera coa serie *Memorie di un questore* e as colaboracións co periódico *Polizia Moderna*, para o que escribe relatos, e coa revista filosófica *Sophia*, onde publica recensións e traducións. En 1959 publica *Signorina Rosina* grazas ao apoio de Romano Bilenchi e Mario Luzi. Os seus escritos, inicialmente de carácter en certa medida autobiográficos, adoitan ter citas cultas e novidades léxicas, liberándose progresivamente das normas temporais, sintácticas e gramaticais que caracterizan a documentación histórica.

No ano 2007 estreouse o filme de Nosrat Panahi Nejad *Antonio Pizzuto 1993-1976*.

Algunhas das súas obras foron traducidas ao francés.

## Obras principais 
* *Sul ponte di Avignone* (1938)
* *Signorina Rosina* (1956, 1959)
* *Si riparano bambole* (1960)
* *Ravenna* (1962)
* *Il triciclo* (1962)
* *Paginette* (1964)
* *Sinfonia* (1966)
* *Natalizia* (1966)
* *La bicicletta* (1966)
* *Vezzolanica* (1967)
* *Nuove paginette* (1967)
* *Testamento* (1969)
* *Pagelle I* (1973)
* *Pagelle II* (1975)
* *Giunte e virgole* (1975)
* *Ultime e penultime* (póstuma, 1978)
* *Giunte e virgole* (póstuma, 1996, obra completa)
* *Rapin e Rapier* (póstuma, 1998)
* *Così* (póstuma, 1998)
* *Spegnere le caldaie* (póstuma, 1999)
* *Narrare* (póstuma, 1999)
* *Sinfonia 1923* (póstuma, 2005)
* *Giunte e Caldaie* (póstuma, 2008)
* * Sinfonia (1927)* (póstuma, 2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Madeleine Santschi (1986): ''Portrait d'Antonio Pizzuto'', Lausanne: Age d'homme. 
* Ruggero Jacobbi (1971): *Antonio Pizzuto*, Firenze: La Nuova Italia.
Segunda Autonómica de Galicia 2012/13

A tempada **2012–13** da **Segunda Autonómica de Galicia** disputouse entre o 2 de setembro de 2012 e o 12 de maio de 2013.

## Clasificación
### Grupo 1 (A Coruña – Cidade)
|}

### Grupo 2 (A Coruña – Mariñas)
|}

### Grupo 3 (A Coruña – Costa)
|}

### Grupo 4 (A Coruña – Ferrol)
|}

### Grupo 5 (A Coruña – Santiago de Compostela)
|}

### Grupo 6 (A Coruña – Santiago de Compostela)
### Grupo 7 (Lugo – Norte)
### Grupo 8 (Lugo – Sur)
### Grupo 9 (Ourense)
### Grupo 10 (Ourense)
### Grupo 11 (Pontevedra – Norte)
### Grupo 12 (Pontevedra – Vigo)
### Grupo 13 (Pontevedra – Vigo)
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina da Federación Galega de Fútbol
PO-211

A **PO-211** é unha antiga estrada secundaria que une a vila de Silleda coa estación de Silleda, situada na parroquia do Castro. Ten unha lonxitude de 3,51 quilómetros e a finais de outubro de 2021 foi cedido ao Concello de Silleda, toda a titularidade da antiga estrada PO-211. Polo cal, a PO-211 descatalogouse, de forma oficial, da rede de estradas da Xunta de Galicia.

## Historia 
A súa construción debeuse a ser a vía de comunicación da vila de Silleda co ferrocarril, xa que este non atravesaba a parroquia homónima.

## Percorrido e características 
Esta estrada arranca no centro de Silleda, na N-525, e discorre polas rúas Progreso (antiga rúa José Antonio) e Estrada da Estación. Pasado o quilómetro 1, enlaza cun dos accesos o recinto feiral da Feira Internacional de Galicia. Xa na parroquia do Castro, cruza a AP-53 mediante un viaduto, tras o cal se bifurca: a propia PO-211 pasa a ser unha sinxela pista mentres que outra parte continua para unirse coa parroquia de Merza, en Vila de Cruces. Tras este desdobramento, continua a PO-211 cara a estación do ferrocarril pasando antes a carón da igrexa parroquial.

## Notas
PO-201

A **PO-201** (na provincia de Pontevedra), é unha estrada da Rede Secundaria da Xunta de Galicia que une as localidades de Silleda e Laro; ambas no concello de Silleda. Ten unha lonxitude de 7,84 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa EP-7201 en Silleda e finaliza nun cruzamento coa PO-534 en Laro (Silleda).

## Percorrido e características 
O sinuoso trazado inicial foi modificado arredor do ano 2007, eliminándose gran parte das súas curvas e aumentando a anchura do vial. A estrada arranca na EP-7201, no cruzamento situado entre o parque municipal das Pedrosas e o cemiterio de Silleda. Cruza o río da Gouxa e intérnanse na parroquia de Siador atravesando o lugar do Marco. Xa na parroquia de Cortegada, discorre a carón do Burgo e destaca a longa recta dos Chaos. Atravesa despois Oleiros e dous lugares desta parroquia: O Carballo e Pazos. Continua logo ata enlazar nunha rotonda coa PO-534, coñecida como a estrada do Candán.

## Notas
Julián Elvira

**Julián Elvira** é un frautista español, coñecido pola invención da frauta prónomo. É considerado por algúns críticos como o nome de referencia no que respecta á música contemporánea e de vangarda no Estado español, realizando estreas de numerosas composicións, entre as que destaca a estrea española do ciclo *Carceri d’Invenzione* de Brian Ferneyhough, e facéndoo adicatario de numerosas obras para frauta.

## Traxectoria 
Realizou os seus estudos no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid, onde recibiu unha formación clásica. En 1996 trasladouse a Budapest (Hungría) para cursar estudos de posgrao en acústica da frauta na Budapesti Corvinus Egyetem da capital húngara. En Budapest coñeceu ao Istvan Matuz, creador da teoría Complex, unha teoría que chamou a atención de Elvira, que dende ese momento profundaría na mesma para chegar a súa materialización coa creación da "frauta definitiva", a frauta prónomo.

Foi solista da Banda Sinfónica de Madrid, traballo que delegou para realizar traballos de investigación e interpretación frautística que o levaron a ofrecer conferencias e concertos por todo o mundo. Julián Elvira imparte clases na Academia de Música Maese Pedro de Madrid e nos cursos propostos pola Universidade Complutense da capital española.

## Instrumentos 
250px|miniatura|Frauta prónomo e o seu prototipo en 2010.

Julián Elvira recibiu formación clásica no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid na especialidade de frauta travesa, instrumento co que desenvolve a súa actividade profesional na Banda Sinfónica de Madrid. Logo de máis de 10 anos de investigación, en 2009 se completa, grazas ao traballo do construtor de frautas británico Stephen Wessel, a creación da frauta prónomo, un instrumento único e de produción propia creado segundo os principios da teoría Cómplex e que supón un paso máis na evolución da frauta travesa dende as modificacións realizadas por Theobald Boehm.

## Discografía 
Ten realizado numerosas gravacións para Radio Nacional de España, Televisión Española, Sello Autor, Plataforma LTW, Verso, e Serie Phonos. A súa discografía como solista conta con tres traballos que presentan música para frauta soa e electrónica de nome como Halftter, Posadas, Rueda, Sánches-Verdú, Jiménez, Lewin-Richter, Brnic, Durán-Loriga ou Polonio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Julián Elvira no Facebook
* Julián Elvira en www.http://pronomosflute.com/
* Páxina de Julián Elvira en www.musicantes.es
* Los clásicos - Julián Elvira y su flauta mágica - 11/01/13 en RTVE
Distrito de Aquisgrán

**Aquisgrán** ou **Aachen**, (en alemán: *Kreis Aachen*) é un distrito da parte máis occidental do estado federal de Renania do Norte-Westfalia e forma parte da Eurorexión Mosa-Rin e da rexión de Colonia, historicamente provén do distrito de *Landkreis Aachen*.

## División administrativa 
## Composición do distrito 
thumb|left|Mapa do distrito de Aquisgrán.
O distrito de Aquisgrán conten diversos concellos e cidades poboadas por entre 25.000 e 60.000 habitantes:

## Galería de imaxes 

Ficheiro:HausKambach01.jpg|Castelo de Kambach en Eschweiler.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do distrito de Aquisgrán
Stolberg

**Stolberg** é unha cidade de Alemaña, situada no Distrito de Aquisgrán, Estado Federal de Renania do Norte-Westfalia.

## Demografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial 
* Cidade vella de Stolberg
Tierra Gallega (Montevideo)

***Tierra Gallega*** foi un semanario editado en Montevideo entre 1917 e 1918.

## Historia e características 
Apareceu o 11 de febreiro de 1917. O seu fundador e director foi Xosé María Barreiro, ata o número 40, cando se encargou da dirección Miguel Barros Castro. O secretario de redacción era Ángel Aller. Realizou un intenso labor a prol da unión dos galegos residentes en Montevideo e para difundir a literatura galega. Tamén publicou folletíns de temática galega. Cesou a súa publicación o 28 de abril de 1918. Foi continuado por *Galicia Nueva*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Carmen Fariña Miranda (ed.) e Luís Alonso Girgado (dir.) (2004). *Tierra Gallega (Montevideo, 1917-1918)* Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades. ISBN 84-453-3977-X.

* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Patria Galega

***Patria Galega*** foi un periódico editado na Habana de 1941 a 1961.

## Historia e características 
Apareceu en decembro de 1941. Periódico mensual e bilingüe. Fundado e dirixido por Fuco Gómez e administrado primeiro por Cándido Navarro e despois por Ramón Vidal. Nos primeiros números aparece como *Órgao ofizial do Juntoiro do mesmo nome*. Tivo unha suspensión temporal de 1945 a 1948, cara 1955 hai algunhas mudanzas na redaccón e aparece Amalia Rivas (a muller de Fuco Gómez) como contadora; en 1960 aparece unicamente Fuco Gómez como director e Amalia Rivas como administradora, e pasou a subtitularse *Voceiro da Galiza liídima*. Entre os colaboradores figuraron José Vázquez Bedia, Pedro Martínez e algúns poetas latinoamericanos. Mantivo unha posición nacionalista. Con presenza da lingua galega. Destácanse as figuras de Rosalía de Castro e de José Martí. Desapareceu en decembro de 1961.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Fonteferreira, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro

**Fonteferreira** é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares do Cebreiro
### Parroquias de Pedrafita do Cebreiro
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pedrafita do Cebreiro
Chan de Pena, Lousada, Pedrafita do Cebreiro

miniatura|dereita|Ermida de Santa Bárbara.

**Chan de Pena** é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE&nbsp;2013) ten 26 habitantes (18 homes e 8 mulleres).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Lousada 
### Parroquias de Pedrafita do Cebreiro 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pedrafita do Cebreiro
Enchanted

***Enchanted*** é un filme estadounidense dirixido por Kevin Lima que se estreou no 2007.

## Sinopse 
Historia da princesa Giselle (Amy Adams), que é transportada por un feitizo da malvada raíña Narissa (Susan Sarandon) dende o seu mundo máxico á moderna e caótica Nova York. Giselle namórase dun avogado divorciado, encantador pero nada perfecto (Patrick Dempsey) que decide axudala. Malia que no seu mundo está prometida ó príncipe de conto de fadas (James Marsden), a princesa terá que elixir entre o amor ideal e o real.

## Personaxes 
* Amy Adams como Giselle
* Patrick Dempsey como Robert
* James Marsden como Príncipe Edward
* Timothy Spall como Nathaniel
* Idina Menzel como Nancy Tremaine
* Rachel Covey como Morgan
* Susan Sarandon como Raíña Narissa
* Jeff Bennett e Kevin Lima como Pip
* Jon McLaughlin como El mesmo
* Fred Tatasciore como Trol de Andalasia

## Cameo 
* Paige O'Hara como Angela
* Jodi Benson como Sam
* Judy Kuhn como Muller preñada cos fillos
* Julie Andrews como Narrador

## Galardóns e nomeamentos 
* 2007: 3 nomeamentos ó Oscar: 3 cancións orixinais.
* 2007: 2 nomeamentos ó Globo de Ouro: Canción orixinal, actriz de comedia ou musical
* 2007: Critics' Choice Awards: Mellor filme familiar. 4 nomeamentos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Pedrafita do Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro

**Pedrafita do Cebreiro** é un lugar da parroquia de Pedrafita do Cebreiro no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE&nbsp;2013) ten 225 habitantes (110 homes e 115 mulleres). É a capital do concello ao que lle dá nome.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedrafita do Cebreiro 
### Parroquias de Pedrafita do Cebreiro 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pedrafita do Cebreiro
Modus operandi

***Modus operandi*** é unha locución latina que significa literalmente "modo de operar". Refírese ao xeito de proceder dunha persoa ou dun grupo de persoas. É unha expresión latina de uso frecuente tanto en galego como noutras linguas occidentais. O plural é *modi operandi* ("modos de funcionamento"). Na linguaxe común, esta expresión refírese ao xeito habitual ou característica de actuar dunha persoa ou dun grupo, e pode ser utilizada en numerosos contextos: organizacional, loxístico, profesional e científico.

En criminalística, úsase para referirse a como actuou o delincuente nunha ou diversas ocasións, así como para establecer unha pauta de comportamento en diversos crimes dunha mesma persoa; en concreto, refírese ao modo de funcionamento típico dun criminal, e aos xeitos de reaccionar fronte ás situacións.

A expresión utilízase a miúdo no traballo da policía cando se fala dun delito e de facer fronte aos métodos empregados polos delincuentes. Tamén se utiliza en perfís criminais, onde pode axudar na procura de pistas sobre a psicoloxía do delincuente. Consiste, basicamente, no exame das accións utilizadas polo individuo para executar o crime, evitar a súa detección e/ou facilitar o escape. O *modus operandi* dun sospeitoso pode axudar á súa identificación, aprehensión, ou represión, e tamén pode utilizarse para determinar os vínculos entre os crimes.

No mundo empresarial, o *modus operandi* utilízase para describir o medio preferido dunha empresa para facer negocios e a interacción con outras empresas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Recompilación de usos na prensa escrita
Nosotros los nobles

***Nosotros los nobles*** é un filme mexicano dirixido por Gary Alazraki que se estreou no 2013.

## Sinopse 
Germán Noble é un rico e poderoso empresario de Cidade de México que ten tres fillos frívolos e consentidos. Para evitar que o seu grande imperio empresarial desapareza cando el xa non estea, decide finxir a bancarrota para darlles unha lección sobre o duro que é gañalos cartos co traballo.

## Personaxes 
* Gonzalo Vega como Germán Noble
* Karla Souza como Bárbara Noble 
* Luis Gerardo Mendéz como Javier Noble
* Juan Pablo Gil como Charlie Noble
* Ianis Guerrero como Lucho
* Carlos Gascón como Peter / Pedro Pintado
* Quezali Cortés como Gilberto Marín
* Mario Haddad como Anwar Karim
* Alberto Zeni como Juan Pablo
* Mary Paz Mata como Margarita, a neneira
* Carlos Alazraki como Director da carreira
* Ana Karina Guevara como Carmen Solórzano
* Mariana Braun como Mestra Lucía
* Gary Alazraki como Santiago

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Emilio González Fernández

**Emilio González Fernández**, nado en Santiago de Compostela o 17 de abril de 1943, é un psiquiatra e escritor galego.

## Traxectoria 
Médico especialista en Psiquiatría e doutor en Antropoloxía Social. De 1970 a 1978 exerceu de Médico Rural no Concello de Cotobade e Rodeiro. De 1970 a 1975 foi Xefe Clínico do Psiquiátrico de Conxo, coincidindo coa reforma desta institución. Fundador e Director do Centro Psicosocial de Ferrol (1976-1978). Foi psiquiatra do Hospital Clínico de Santiago e profesor asociado de Psiquiatría da Facultade de Medicina de Santiago. Experto en temas de Saúde Mental Comunitaria e de Antropoloxía aplicada á Saúde, é membro da Sección de Etnomedicina do Museo do Pobo Galego. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro de Santiago de Compostela por Unidade Galega.

### Condena por abuso sexual 
No ano 2003 foi declarado culpable dun delito de abusos sexuais contra unha paciente, feitos ocorridos no ano 2000. En xaneiro de 2019 abriuse unha nova investigación por outra denuncia, corroborada por múltiples testemuñas de feitos similares.

## Obras 
* *A siquiatría en Galicia* (Edicións do Rueiro, 1977)
* *Espiritados: ensaios de etnosiquiatría galega* (Laiovento, 1992; con Marcial Gondar Portasany)
* *Psiquiatría transcultural* (coompilador; Asociación Española de Neuropsiquiatría, 2000)

## Premios 
* Premio Lois Peña Novo (2009)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
Terra Gallega (A Habana)

***Terra Gallega*** foi un periódico editado na Habana entre 1921 e 1922.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgao da Xuntanza Nacionalista Galega d’Habana e paladín do honor da Raza Céltiga*, apareceu en 1921 para substituír a *Nós*. Órgano da Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana. Sinesio Fraga foi o redactor xefe e Fuco Gómez era o administrador até o número 4, que presentou a dimisión por motivos de saúde, sendo substituído por Manuel Blanco Pascual.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas 
* *Terra Gallega* na Enciclopedia da Emigración da CIG
Welliton Soares de Morais

**Welliton Soares de Morais**, nado o 22 de outubro de 1986 en Conceição do Araguaia é un futbolista brasileiro que xoga na demarcación de dianteiro centro.

## Traxectoria 
Comezou a xogar no Goiás EC brasileiro onde militou ata que no ano 2007 fichou polo Spartak de Moscova ruso, salvo unha breve cesión no ano 2006 ao Ituano FC.

No equipo ruso comezou a moi bo nivel sendo o máximo anotador da Primeira División rusa nos anos 2009 e 2010. Estas boas actuacións valeronlle espertar o interese de equipos europeos coma o Arsenal FC, FC Porto ou Liverpool, porén o Spartak non o traspasou. Co tempo foi perdendo peso no equipo encadenando cesións a Grêmio, São Paulo FC e finalmente ao Celta de Vigo a comezos do ano 2014.

### Coa selección 
Nunca foi convocado coa Selección de fútbol do Brasil, mostrando o seu interese en defender a camiseta da Selección de fútbol de Rusia.

## Palmarés 
Co **Goiás EC**: 
* Campión do Estado de Goiás (1): 2006.

Co **Spartak de Moscova**:
* Máximo anotador da Premier League de Rusia (2): 2009 (21 goles) e 2010 (19 goles).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Traxectoria do xogador 
* Traxectoria do xogador
Sinesio Fraga

**Sinesio Fraga Vila**, nado en Ortigueira o 31 de marzo de 1891, foi un músico, compositor e escritor galego.

## Traxectoria 
Chegou a Cuba sendo mozo e realizou estudos de música na Habana. Formou parte da Banda de Música do Estado Maior de Exército. Militou na Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana e foi redactor da revista *Nós* (1921) e dirixiu o periódico *Terra Gallega* xunto con Fuco Gómez. Compuxo pezas musicais de éxito como "Sonatas de Suevia". Colaborou en *Eco de Galicia*, *Galicia*, *España Nueva*, *Cultura Gallega* e *Cultura Hispánica* e mantivo a sección Preludios en *Heraldo de Galicia*.

## Obra s
* *Teoría Elemental de la Música*, 1930.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Sinesio Fraga Vila, gran músico y galleguista
Nós (A Habana)

***Nós*** foi unha revista editada na Habana en 1921.

## Historia e características 
Subtitulado ''Orgao da "Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana"*, apareceu en 1921. Dirixido por Sinesio Fraga, entre sus colaboradores figuraron Andrés Rodríguez Orjales, Tomás Rodríguez Sabio, Camilo Díaz Seoane, Fuco Gómez, Xavier Pardo, Óscar Fraga Gómez, A. Legazóne e Xosé Arias Portela. Escrito integramente en galego, reivindicaba a identidade histórica de Galicia como nación e proclamaba o dereito á súa independencia. Na sección Novas da Causa expoñíanse as actividades promovidas por Xuntanza en Galicia e Cuba. Tamén funcionou como foco cultural para fomentar a literatura e a lingua galega. Durou pouco xa que, despois dos primeiros oito números, transformouse en *Terra Gallega''.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Bolsa de Rathke

miniatura|dereita|300px|Bolsa de Rathke.
A **bolsa de Rathke**  é unha estrutura embriolóxica que ten como resultado a formación da glándula pituitaria anterior ou adenohipófise, un órgano pertencente ao sistema endócrino.

A formación desta estrutura comeza coa invaxinación do ectoderma situado no teito da boca, en fronte da membrana bucofarínxea. Dita invaxinación vai paseniñamente aumentando de tamaño até se fusionar coa hipófise posterior ou neurohipófise para formar a hipófise do individuo adulto.

A orixe do termo provén do médico Martin Rathke, que lle deu nome.

## Desenvolvemento
A bolsa de Rathke, e por conseguinte a glándula pituitaria anterior, deriva do ectoderma.

Malia comezar a súa formación invaxinándose dende o teito da boca, finalmente perde dita conexión e faise independente, dando lugar á hipófise anterior. A parede anterior da bolsa de Rathke prolifera para formar a meirande parte da *pars distalis* e da *pars tuberalis* da adenohipófise. A parede posterior dará lugar á *pars intermedia*.

## Relevancia clínica
A bolsa de Rathke pode dar lugar ao desenvolvemento de quistes de características benignas. Tamén é posíbel o desenvolvemento dun craneofarinxioma, un tipo de cancro que afecta ao sistema nervioso central.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Hipófise
* Quiste da bolsa de Rathke
### Ligazóns externas
* Diagram at cushings-help.com  
* Máis información
Mikołaj Torosowicz

**Mikołaj Torosowicz** (en , *"Mykolai Torosovych"*), nado arredor de 1605 en Lviv e finado o 24 de outubro de 1681, foi o primeiro bispo católico armenio de Lviv.

## Traxectoria 
Naceu en Lviv nunha familia apostólica armenia. Naquel momento, os armenios de Galicia estaban baixo xurisdición eclesiástica do patriarca da Santa Sé de Echmiadzin, en Armenia, daquela baixo dominio persa.

Con vocación relixiosa, foi enviado polos seus pais a Istanbul. Foi ordenado sacerdote en 1626 en Istanbul, e en 1627 nomeado bispo de Lviv da Igrexa apostólica armenia.

O 24 de outubro de 1630 fixo unha profesión de fe nunha cerimonia na igrexa dos carmelitas descalzos, e entrou xunto coa súa diocese en comuñón coa Igrexa católica. A unión foi confirmada pola Santa Sé o 8 de novembro, e Torosowicz converteuse no primeiro arcebispo católico armenio de Lviv.

En 1635 Torosowicz fixo unha nova confesión de fe ante o papa Urbano VIII en Roma, e foi nomeado metropolitano de Lviv, con xurisdición sobre todos os armenios de Polonia, Moldova e Valaquia. Foi tamén quen levou aos teatinos a Lviv.

Finou o 24 de outubro de 1681 aos 76 anos de idade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Archbishop Mikołaj Torosowicz
Michel Rolle

**Michel Rolle**, nado Ambert, Basse-Auvergne o 21 de abril de 1652 e finado en París o 8 de novembro de 1719, foi un matemático francés.

## Traxectoria 
Dedicouse preferentemente á teoría de ecuacións, dominio no que atopou diversos resultados, entre os que destaca o recoñecido teorema que leva o seu nome formulado en 1691. Este resultado representa unha aplicación da teoría de funcións á de ecuacións alxébricas. Tamén inventou a notación \sqrt[n]{x} para designar a enésima raíz de x.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teorema de Rolle
### Ligazóns externas 
* Michel Rolle
Número hipercomplexo

En matemáticas, os **números hipercomplexos** son unha extensión dos números complexos construídos mediante ferramentas da álxebra abstracta, tales como ternións, cuaternións, tesaríns, cocuaternións, octonións, bicuaternións e sedenións.

## Estrutura alxébrica 
Para ser máis precisos, forman álxebras n-dimensionais sobre os números reais. Pero ningunha destas extensións forma un corpo conmutativo, principalmente porque o corpo dos números complexos está alxebricamente pechado.

Os cuaternións, octonións e sedenións poden ser xerados aplicando a construción de Cayley-Dickson. As álxebras de Clifford son outra familia de números hipercomplexos.

## Representacións xeométricas 
Así como os números complexos poden ser vistos como puntos nun plano, os números hipercomplexos pódense ver como puntos nalgún espazo euclidiano de máis dimensións (4 dimensións para os cuaternións, tesaríns e cocuaternións, 8 para os octonións e bicuaternións, 16 para os sedenións).

Outro caso interesante é o dos números hipercomplexos unitarios, que teñen módulo unidade. Estes poden ser representados como *n*-esferas:
* Os cuaternións unitarios poden ser representados como S^3.
* Os octonións unitarios poden ser representados como S^7.

Estas representacións están moi ligadas á posibilidade de caracterizar unha *n*-esfera S^n como fibrado de Hopf sobre un espazo base S^m con *m* S^{n-m}.

### Módulo dun número hipercomplexo 
Se como se explicou antes os números hipercomplexos se representan por vectores dun espazo euclidiano, para os números hipercomplexos que o admiten (todos menos os sedenións de Cayley-Dickson), o módulo dun número hipercomplexo non é outra cousa que o módulo do vector que os representa. O módulo dun número hipercomplexo |*Z*| pode calcularse como a raíz cadrada do produto do número hipercomplexo polo seu hipercomplexo conxugado:
{{Ecuación||Z| = \sqrt{Z\bar{Z}}||left}}
Pseudomonadáceas

As **pseudomonadáceas** (**Pseudomonadaceae**) son unha familia de bacterias gramnegativas aerobias, cuxo xénero tipo é *Pseudomonas* e que inclúe actualmente nove xéneros máis. Publicouse recentemente que os dous xéneros que pertencían á familia das Azotobacteraceae se deberían considerar pertencentes a esta familia tamén, o cal deixa á familia Azotobacteraceae cuestionada.

*Pseudomonas aeruginosa* é unha das especies máis importantes da familia, e é recoñecida como un patóxeno oportunista emerxente de relevancia clínica, que presenta unha crecente resistencia a antibióticos.

## Historia 
*Pseudomónada* significa literalmente "falsa unidade". O termo "mónada" foi moi usado na literatura microbiolóxica inicial para indicar organismo unicelular. Debido á súa ampla distribución na natureza, as pseudomonads foron moi observadas desde os inicios da microbioloxía. En 1894 creouse o nome xenérico *Pseudomonas* para estes organismos e del deriva o nome da familia, creada en 1917. Inicialmente incluíronse moitas especies neste xénero, pero despois foron clasificados noutros xéneros da familia. Máis recentemente foron incluídos nesta familia xéneros pertencentes á familia Acetobacteraceae.

## Características distintivas 
* Oxidase positivas, debido á presenza do encima citocromo c oxidase
* Non fermentativas
* Moitas metabolizan a ]][glicosa pola vía de Entner Doudoroff na que median os encimas [6 fosfogliceraldehido deshidroxenase e aldolase
* Flaxelos polares que lles dan mobilidade
* Moitos membros producen derivados do pigmento fluorescente pioverdina.

A presenza de oxidase, flaxelos polares e a ancapacidade de realizar fermentacións diferencian as pseudomónadas das Enterobacteriaceae.

## Notas
Bolzano (homónimos)

**Bolzano** pode referirse a:

***Bolzano**, localidade italiana, capital da **provincia autónoma de Bolzano**.
***Bernard Bolzano**, matemático bohemio (1781 - 1848), que dá nome a dous teoremas:
**Teorema de Bolzano ou teorema do valor intermedio.
**Teorema de Bolzano-Weierstrass ou teorema da subsucesión converxente.
Teorema de Green

En física e matemáticas, o **teorema de Green** dá a relación entre unha integral de liña sobre unha curva pechada simple *C* e unha integral dobre sobre a rexión plana *D* limitada por *C*. O teorema de Green chámase así polo científico británico George Green e é un caso especial do máis xeral teorema de Stokes. O teorema afirma:
 
: Sexa *C* unha curva pechada simple positivamente orientada, diferenciable a cachos, no plano e sexa *D* a rexión limitada por *C*. Se *L* e *M* teñen derivadas parciais continuas nunha rexión aberta que contén *D*,
 
:\int_{C^{+}} (L\, dx + M\, dy) = \int\!\!\!\int_{D} \left(\frac{\partial M}{\partial x} - \frac{\partial L}{\partial y}\right)\, dA

Ás veces, a notación

:\oint_{C^{+}} (L\, dx + M\, dy)

utilízase para establecer que a integral de liña está calculada usando a orientación positiva (antihoraria) da curva pechada *C*.

## Relación co teorema da diverxencia 
O teorema de Green é equivalente á seguinte analoxía bidimensional do teorema de Stokes:
{{ecuación|
\iint_D\left(\nabla\cdot\mathbf{F}\right)dA=\int_C \mathbf{F} \cdot \mathbf{\hat n} ds,
onde \mathbf{\hat n} é o vector normal saínte na fronteira. 
||left}}
Para ver isto, considere a unidade normal na parte dereita da ecuación. Como d\mathbf{r} = \langle dx, dy\rangle é un vector apuntando tanxencialmente a través dunha curva, e a curva C está orientada de maneira positiva (é dicir, en contra do sentido das agullas do reloxo) a través da fronteira, un vector normal saínte sería aquel que apunta en 90º cara a dereita, o cal podería ser \langle dy, -dx\rangle. O módulo deste vector é \sqrt{dx^2 + dy^2} = ds. Polo tanto \mathbf{\hat n} ds = \langle dy, -dx\rangle.

Tomando as compoñentes de \mathbf{F} = \langle P, Q\rangle, o lado dereito convértese en
:\int_C \mathbf{F} \cdot \mathbf{n} ds = \int_C (P dy - Q dx)
que por medio do teorema de Green resulta:
:\int_C (-Q dx + P dy) = \iint_{D} \left(\frac{\partial P}{\partial x} + \frac{\partial Q}{\partial y}\right)\, dA = \iint_D\left(\nabla\cdot\mathbf{F}\right)dA

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Teorema de Stokes
* Teorema da diverxencia
* Planímetro

### Ligazóns externas
* Teorema de Green en Mathworld en inglés.
* Unha demostración en flash do Teorema de Green  en inglés.
Trabazas, Lousada, Pedrafita do Cebreiro

**Trabazas** é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).

## Lugares e parroquias
### Lugares de Lousada
### Parroquias de Pedrafita do Cebreiro
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Pedrafita do Cebreiro
KS Flamurtari Vlorë

O **KS Flamurtari Vlorë** é un club de fútbol albanés da cidade de Vlorë. Na actualidade xoga na Kategoria Superiore, a Primeira División de Albania. Xoga coma local no Estadio Flamurtari e as cores do seu equipamento son o vermello e o negro. Mantén unha rivalidade histórica co KF Skënderbeu Korçë e co KF Tirana.

O Club fundouse en 1925, sendo un dos máis antigos do fútbol albanés. É o club albanés máis coñecido internacionalmente trala súa participación na edición da Copa da UEFA 1987/88, na que chegou a oitavos de final tras gañar a equipos coma o Partizan Belgrado ou o FC Barcelona, porén sería eliminado polo equipo catalán. Esta sería a mellor participación dun equipo albanés en competición europea.

Foi un dos equipo fundadores da Primeira división albanesa no ano 1930. O seu primeiro título foi a Copa de 1985, o que lle permitiu participar por primeira vez en competición europea, na Recopa de Europa da tempada 1985/86.

### Evolución histórica do seu nome 
Foi fundado en 1924 coma *SK Jeronim Vlorë*, porén o nome sufriu constantes cambios ao longo da súa historia.

* *Sportklub Vlöre*: Dende 1924 a 1934.
* *Ismail Qemali Vlorë*: Dende 1935a 1945.
* *Flamurtari Vlorë*: Dende 1946 a 1948.
* *Vlora*: Dende 1949 a 1950.
* *Puna Vlorë*: Dende 1951 a 1957.
* *Flamurtari Vlorë*: Dende 1958 ata a actualidade.

### Participacións en competición europea 
* QR = Rolda previa
* 1R = 1ª Rolda
* 2R = 2ª Rolda
* 3R = 3ª Rolda

## Equipo 
* *Categoría principal: Xogadores do Klubi Sportiv Flamurtari Vlorë*

12px

## Palmarés 
* Primeira división de Albania (1): 1991.
* Copa de Albania (3): 1985, 1988 e 2009.
* Supercopa de Albania (2): 1990 e 1991.
* Copa Spartak (1): 1954.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* O Flamurtari na páxina da UEFA 
* Palmarés  
* Equipo
Interruptor magnetotérmico

Un **interruptor térmico**, é un dispositivo capaz de deter a corrente eléctrica dun circuíto, cando supera certos valores máximos. O seu funcionamento baséase en dous dos efectos producidos polo fluxo de corrente eléctrica no circuíto: ó magnético e o térmico (efecto Joule).

O dispositivo consta de dúas partes, un electroimán e unha lámina bimetálica, conectadas en serie, e polas cales circula a corrente que vai cara a carga.

Os interruptores magnetotérmicos serven para protexer as instalacións contra sobrecargas e curtocircuítos.
Ɑ

dereita
O **alfa latino** ( '''**, **** ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. O alfa latino minúsculo é semellante á letra grega alfa minúscula ou á letra latina a tamén minúscula.

## Uso 
* No Alfabeto Fonético Internacional o símbolo [] representa a vogal central posterior, mestres o símbolo [a] representa a vogal central anterior.	
* O **' é unha letra do alfabeto africano de referencia e no alfabeto xeral das linguas do Camerún. Entre as linguas que inclúen esta letra no seu alfabeto atópanse o fe'efe'fe e o mbembe.
* A lingua muyang emprega *Ɑ* e *ɑ* en lugar de *A* e *a*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Alfa
* A
Nijaz Lena

**Nijaz Lena**, nado o 25 de xuño de 1986 en Struga, na antiga RFS Iugoslavia e actual Macedonia do Norte, que xoga na demarcación de centrocampista.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil do xogador en ceroacero.es 
* Perfil do xogador en footballdatabase.eu
The Cabin in the Woods

***The Cabin in the Woods*** é un filme estadounidense de terror dirixido por Drew Goddard que se estreou no 2012.

## Sinopse 
Cinco adolescentes prepáranse para pasar a fin de semana nunha cabana, perdida no medio monte e sen medios de comunicación co exterior. No soto atopan unha estraña colección de obxectos; entre eles, un diario que fala da antiga familia que ocupou a casa. 

## Personaxes 
* Kristen Connolly como Dana Polk
* Chris Hemsworth como Curt Vaughan
* Anna Hutchison como Jules Louden
* Fran Kranz como Marty Mikalski
* Jesse Williams como Holden McCrea
* Richard Jenkins como Gary Sitterson
* Bradley Whitford como Steve Hadley
* Brian White como Daniel Truman
* Amy Acker como Wendy Lin
* Sigourney Weaver como A directora
* Tim de Zarn como Mordecai
* Jodelle Ferland como Patience Buckner
* Matt Drake como Judah Buckner
* Dan Payne como Mathew Buckner
* Dan Shea como Father Buckner
* Maya Massar como Mother Buckner
* Tom Lenk como Ronald o bolseiro
* Heather Doerksen como Accountant
* Rukiya Bernard como Rapaza do laboratorio

## Galardóns e nomeamentos 
* 2012: Critics Choice Awards: Nomeado a mellor filme de ciencia ficción/terror.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Rancor

miniatura|*O rancor da raíña Caterina*, William Hamilton.
dereita|220px|miniatura|Expresión facial de rancor.
O **rancor** é un sentimento de odio, enfado profundo e persistente cara a unha persoa; un resentimento arraigado que desequilibra e enferma o corpo e a mente. Normalmente por algunha experiencia daniña pola cal unha persoa che fixera pasar. A orixe do rancor pode vir motivada por: insultos, abuso da confianza, enganos, ofensas, maltrato etc. Este sentimento de rancor vaise acumulando ata que finalmente convertese nun desexo de vinganza. O rancor fai que a xente cambie a súa forma de ser e de actuar e, de ser constante, en ocasións o rancor poder ser tan grande que incluso cambie a túa forma de vivir.

O tipo de sensación que causa pode ir dende unha lixeira molestia temporal a un profundo malestar que pode dificultar ou imposibilitar as relación co ofensor. O rancor, nos casos máis graves e extremos, pode chegar a ser unha gran necesidade de vinganza cara a persoa que che fixo dano. O rancor non é bo para ninguén, nin para a persoa que fixo dano nin para a ofendida. Se tomamos a decisión de converter a amargura e a rabia profunda nun resentimento duradeiro, estaremos a fabricar rancor, unha arma perigosa que desequilibra, enferma o corpo e a mente impedíndonos desfrutar da vida. Moitas veces fai máis dano o rancor que as ofensas recibidas.

## Causas 
As causas polas cales alguén pode ter rancor a outra persoa poden ser diversas e depende, en moitos casos, da personalidade do ofendido. É dicir, a alguén que teña unha personalidade forte, os insultos non lle afectarán tanto como a outra que sexa débil persoalmente. As principais causas son: insultos, infidelidade, agresións físicas etc. Aínda así pode haber moitas máis causas polas cales unha persoa lle garde rancor a outra, xa que ter rancor a alguén é algo inconsciente e difícil de evitar. Créese que as persoas por natureza gardan rancor.

## Claves para superar o rancor 
* Non tomarse todo a título persoal, e non ofenderse por calquera parvada. Non é bo ser dese tipo de persoas que se ofenden por calquera comentario sen importancia facilmente, é mellor intentar cambiar esa actitude, xa que iso causara que unha persoa teña rancor con pouca dificultade. Intentar relaxarse e non darlle importancia a comentarios que non serán beneficiosos.
* O perdón é a arma mais infalíbel contra o rancor. Pero perdoar non significa esquecer. Cada persoa é un mundo e por iso o perdón é un tema tan complexo, pois cada persoa ten unha forma de ver as cousas diferente e non a todos nos afectan os erros e faltas dos demais do mesmo modo. Aínda así o mellor que pode facer unha persoa para superar o rancor é perdoar a esa persoa, así o ofendido e o ofensor saen gañando.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Resentimento
* Remordemento
Cantón Chambo

**Chambo** é un cantón situado ao noroeste da provincia de Chimborazo en Ecuador.

## Xeografía
Ten unha superficie de 163&nbsp;km², que representan o 2,5&nbsp;% da superficie da provincia de Chimborazo. Os principais cursos de auga que cruzan o cantón son os ríos Chambo, Dadal e Timbul, ademais da lagoa Rocón.

A altura media do cantón está polos 2780 msnm. A temperatura media é de 14&nbsp;°C.

## Demografía
De acordo cos datos presentados polo Instituto Ecuatoriano de Estadísticas y Censos (INEC), do último Censo de Poboación e Vivenda (2010), realizado no país, o cantón posúe 11&nbsp;885 habitantes, distribuídos entre a área urbana da cabeceira cantonal (4459 habitantes) e a área rural que alberga 7426 habitantes. A poboación masculina alcanza o 47,45&nbsp;%, mentres que a feminina o 52,55&nbsp;%. O analfabetismo en mulleres preséntase en 23,7%, mentres que en varóns: 10,55%.

Segundo o Sistema Integrado de Indicadores Sociales de Ecuador, SIISE, a pobreza por necesidades básicas insatisfeitas, alcanza o 71,83% da poboación total do cantón, e a extrema pobreza alcanza o 42,47&nbsp;%.

### Servizos 
* Teñen acceso á rede de sumidoiros, o 39% das vivendas.
* Dispoñen de servizo hixiénico exclusivo, o 41,81% dos fogares.
* Auga entubada por rede pública dentro da vivenda: 36%.
* Enerxía Eléctrica 89,44%.
* Servizo telefónico 6,88%.
* Servizo de recolección de lixos: 31,16% das vivendas.

En xeral o déficit de servizos básicos é de 71,53%

## Historia
Chambo é un dos primeiros asentamentos dos Puruway, pese a isto, os trámites para a súa cantonización comezaron no 1940 ata lograr o pleno recoñecemento oficial o 18 de marzo de 1988.

## Turismo
Chambo posúe diversos atractivos turísticos naturais, entre os que se poden mencionar: 
* Augas termo-medicinais de Guayllabamba ou Aguallanchi, que se atopan a 12&nbsp;km do centro, no sector San Francisco de Chambo.
* Bosque Primario Leonán de Llucud.

## Notas
Galicia Moza

***Galicia Moza*** foi unha revista universitaria editada en Vilagarcía de Arousa en 1909.

## Historia e características 
Subtitulada *Revista quincenal ilustrada*, apareceu o 6 de xaneiro de 1909. Imprimiuse en Arousa, xa que en Santiago de Compostela negáronse a facelo. Dirixida por Luís Villardefrancos Calé, entre os seus colaboradores figuraban Lisardo Barreiro, Ramón Fernández Mato, Manuel Lustres Rivas, Eduardo Dieste e Julio Acha e contou coa participación de Castelao, a primeira cabeceira que debuxou para a prensa. Cesou ao pouco tempo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia da Coruña
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Illa dos Monxes

dereita|miniatura|Vista da illa.
A **illa dos Monxes**, **Île aux Moines** en francés, '''Enizenac'h'* en bretón, é a maior das illas do Golfo de Morbihan, no sur da Bretaña. Tamén chamada a *Perla do Golfo*, goza dun clima excepcionalmente suave e é visitada durante todo o ano por numerosos turistas.

## Toponimia 
A illa foi chamada sucesivamente *Crialeis* («cruz curta», pola súa forma en cruz), *Enez manac'h* («illa do monxe»), que no bretón actual dá *Erizenac'h*. A orixe do nome da illa ven por ter sido esta propiedade dos monxes da abadía Saint-Sauveur de Redon, aínda que nunca chegaron a habitala.

## Xeografía 
A Illa dos Monxes está situada no Golfo de Morbihan. Mide 7&nbsp;km de longo por 3,5 de largo e ten unha superficie de 3,2&nbsp;km2. Ten forma de cruz e ningún punto da illa dista máis de 450 m do mar. Pódese acceder a ela dende o porto de Larmor-Baden ou dende Port-Blanc, en Baden. É sitio natural protexido pola súa vexetación de tipo mediterráneo.

## Historia 
A presenza de numerosos dolmens e outros vestixios aínda visíbeis dan fe de que a illa xa era habitada na época neolítica. En 854 o rei da Bretaña Erispoë doou a illa á abadía de Saint-Sauveur de Redon (fundada esta polo seu pai Nominoë). Úsana como celeiro da abadía. Tralas invasións normandas do século X, a illa é incorporada á parroquia de Arradon. En 1543 pasa a formar parroquia e en 1792 concello, co nome afrancesado *Isle-aux-Moines''.

## Demografía 
En 2011 a illa contaba 625 habitantes; entre 1836 e 1851 chegou a pasar dos 1.700 habitantes. Durante o verán a poboación vese multiplicada por dez, ademais de recibir unha media de 3.000 visitantes diarios durante os meses de xullo e agosto.

## Patrimonio 
* **Cromlech de An Keu**, datado uns 5.000 anos a.n.e., composto por 24 menhires dispostos en semicírculo; cun radio de máis de 70 m, é un dos máis grandes de Europa.
* **Dolmen de Pen Hap**, o mellor conservado da illa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do concello
* Turimo en Bretaña
Todo é silencio (filme)

***Todo é silencio*** (en ) é un filme español dirixido por José Luis Cuerda en 2012, baseado na novela *Todo é silencio* de Manuel Rivas (2010). O propio escritor fixo o guión do filme.

Estreouse en galego o 15 de setembro de 2017 a través da tvG2. A directora de dobraxe foi Charo Pena.

## Sinopse 
A trama desenvólvese nunha vila costeira galega en 1969. Fins, Brinco e Leda son tres rapaces da vila de Noitía. Mariscal é un contrabandista que comezou a traficar con produtos chegados á costa desde barcos afundidos. Pasouse ao tabaco *rubio de batea*, e tras contactar cos clans colombianos, ao narcotráfico. A vida na vila aparece marcada pola economía somerxida, e Mariscal foi tecendo unha rede de control social, económico e institucional.

Fins, que sofre epilepsia, quedou orfo ao morrer seu pai pescando con dinamita, e marchou estudar a Cádiz, facéndose policía. Brinco e Leda casan e teñen un fillo, e únense ao clan de Mariscal. En 1989, logo de anos sen dar noticias, Fins regresa á vila, e Brinco, que pilota unha planadora, ofrécelle cartos a cambio da súa colaboración.

Descóbrense axentes corruptos e varios narcos traidores. Un amigo de Brinco, home do clan de Mariscal que está enganchado á heroína, suicídase logo de non ser quen de pagar unha débeda aos colombianos encargados da subministración da droga.

Leda ten celos porque Brinco vai con outra muller, e cita a Fins na vella escola. Alí aparece Brinco, e iníciase un tiroteo, no que este resulta morto a mans de Fins.

## Personaxes 
* Quim Gutiérrez como Fins
* Celia Freijeiro como Leda
* Miguel Ángel Silvestre como Brinco
* Juan Diego como Mariscal
* Luis Zahera como Malpica
* Chete Lera como Rumbo
* Xoque Carbajal como Chelín
* Gabriel Delgado como Santi
* Yago Mira como Chelín adolescente
* Áxel Fernández como Fins adolescente
* Carolina Cao como Leda adolescente
* Sergio González como Brinco adolescente
* Miguel de Lira como Mendoza
* Teresa Hurtado como Mara
* Laura Ponte como Guadalupe
* Xosé Manuel Olveira "Pico" como Antonio
* Rebeca Montero como Amparo
* Iria Penha como Sira

## Rodaxe 
As paisaxes das Rías Altas galegas son os principais escenarios do filme. Os exteriores rodáronse en Muros, e pódense apreciar espazos como o faro do monte Louro ou a costa da parroquia de Tal. Os interiores rodáronse nos estudios Ciudad de la Luz.

En outubro de 2011 algunhas escenas foron rodadas na abandonada casa Bailly do Graxal, Cambre.

## Galardóns e nomeamentos 
Foi nomeado na categoría de mellor guión adaptado na XXVII edición dos Premios Goya.

### Premios Mestre Mateo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Matalobos (serie de televisión)
* Fariña (serie de televisión)
* Todo é silencio (novela)
### Ligazóns externas 
* 
* Todo é silencio en Filmaffinity .
Brequette

**Brequette Shana Cassie** coñecida soamente como **Brequette** é unha cantante nada en Suráfrica, residente nas Illas Canarias, España.

## Carreira musical 
### La Voz 
No 2012, Brequette entra no talent-show "La voz" no equipo de David Bisbal. Con esta intervención no programa alcanzou unha fama importante no país, levándoa a ter unha xira no verán de 2013 con colaboracións como David Bisbal ou Pastora Soler.

### Festival da Canción de Eurovisión 2014 
No ano 2014, é elixida como unha das finalistas para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2014 coa súa canción "Más (Run)", con colaboración de Tony Sánchez e Thomas G:son, compositor de "Euphoria" (gañadora da edición do 2012).

## Discografía 
* Puzzle Together - (en gravación)