open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Día Mundial da Loita contra a SIDA

[miniatura|dereita|250px|O Obelisco de [Buenos Aires (Arxentina) vestido cun preservativo para conmemorar o **Día mundial da loita contra a SIDA**]] 
O **Día Mundial da Loita contra a SIDA** que se celebra o 1 de decembro de cada ano, dedícase a dar a coñecer a epidemia de SIDA global causada pola extensión da infección do VIH.

Elixiuse o día 1 de decembro debido a que o primeiro caso de SIDA foi diagnosticado neste día en 1981. Desde entón, a SIDA matou máis de 25 millóns de persoas en todo o mundo, e é unha das epidemias máis destrutivas da historia. A pesar de que se mellorou o tratamento antiretroviral e de que existe un maior acceso a el no mundo desenvolvido, a epidemia de SIDA levou entre 2,8 e 3,6 millóns de vidas en 2005, das que máis de medio millón (570.000) eran nenos.

A idea de dedicarlle un día á loita contra a SIDA no mundo orixinouse no Cume Mundial de Ministerios da Saúde de 1988, dentro dos programas para a prevención da SIDA. Desde entón, foi adoptado por gobernos, organizacións internacionais e caridades ao redor do mundo.

Desde 1988 até 2004, o Día Internacional da Loita contra a SIDA foi organizado por UNAIDS (a organización das Nacións Unidas para a loita contra a sida), organismo que escollía un tema para cada ano, despois de consultalo con outras organizacións. En 2005 a UNAIDS entregou a responsabilidade da conmemoración deste día á Campaña Mundial contra a SIDA (WAC, World AIDS Campaign), unha organización independente. Para o 2005, elixiron como tema da súa campaña: "Paren a sida: cumpran a promesa" (Stop AIDS: Keep the Promise), que estará vixente até o 2010. Este tema non é específico para o Día Mundial da Loita contra a SIDA, senón tamén para os labores que a WAC fai durante o ano.

## Símbolo 
esquerda|40px O lazo vermello é o símbolo mundial para a solidariedade coas persoas VIH-positivas e con aqueles que conviven coa SIDA e apoio mutuo.

## Temas do día mundial contra a SIDA 
## Véxase tamén 
* Virus da inmunodeficiencia humana
* VIH e homes que teñen relacións sexuais con homes
* Síndrome de inminodeficiencia adquirida
* Freddy Mercury
* Lista de días oficiais
Melgaço (homónimos)

**Melgaço** é un topónimo portugués que se pode corresponder con dúas entidades:

* o concello portugués de Melgaço, no distrito de Viana do Castelo.
* o concello brasileiro de Melgaço, no estado do Pará.
Biela

[miniatura|dereita|150px|Unha biela dun [Motor de combustión|motor de automóbil unida ao pistón.]]

Unha **biela** é toda a peza dunha máquina que serve para transmitir ou transformar o movemento rectilíneo alternativo en circular continuo. Un exemplo de biela no interior dun motor de automóbil é a peza que une o émbolo (pistón) á cambota.

A cabeza (a parte máis larga) é apertada á cambota por medio de parafusos e a extremidade oposta é trancada pola cavilla do émbolo, no interior da súa *saia*. Mentres esta extremidade se despraza para arriba e para baixo (solidaria co movemento do pistón), a cabeza describe un movemento circular. Non ten, por tanto, ningún mecanismo de atenuación do movemento do pistón no momento da explosión ou combustión, polo que o movemento brusco sería transmitido directamente da cambota para o eixe con esta, á súa vez, sufrindo as consecuencias da explosión - vibracións. Esta función é asegurada polos moentes de apoio da cambota e polo volante do motor.

Algunhas bielas dispoñen dunha cabeza con conexión oblicua, facilitando o acceso durante a montaxe e desmontaxe do motor.
Válvula

Unha **válvula** é un dispositivo de control dun fluxo; pode ter significados distintos en varios campos do coñecemento:

### Motores
***Válvula**, dispositivo dos motores de combustión interna;

## Medicina
***Válvula venosa**, situada ao longo das veas;
***Válvula cardíaca**, estrutura situada á saída de cada unha das catro cámaras do corazón;
****Válvula bicúspide** (ou mitral), situada entre a aurícula e o ventrículo esquerdo;
****Válvula tricúspide**, situada entre a aurícula e o ventrículo dereito;
****Válvula aórtica**, situada entre o ventrículo esquerdo e a arteria aorta;
****Válvula pulmonar**, situada entre o ventrículo dereito e a arteria pulmonar;
***Válvula ileocecal**, situada entre o intestino delgado e o groso;

## Física
***Válvula pneumática**, controlada por un sistema pneumático;
***Servoválvula**, controlada por un motor auxiliar;
***Válvula de pneumático**, para posibilitar a enchedura de pneumáticos;

### Electrónica
***Válvula electrónica**, compoñente electrónico xeralmente usado como amplificador de sinal;
***Válvula tríodo**, tipo de válvula electrónica que posúe tres elementos.
Pedro Alcañiz

**Pedro Alcañiz Martínez**, nado o 1 de agosto de 1965 en Castelló de la Plana, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.

## Traxectoria 
Xogou no CD Castellón e Valencia CF na Primeira división española. O seu posto era o de dianteiro. Alcañiz é o tercero máximo realizador na historia do CD Castellón con 65 goles e gañou o Trofeo Pichichi na Segunda división en 1986.

## Palmarés 
;Castellón
* Copa da Liga de Segunda División: 1983–84
* Trofeo Pichichi de Segunda División: 1985–86

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com
Crónica troiana

[miniatura|dereita|Sepulcro [escultura gótica|gótico de Fernán Peres de Andrade, O Boo, quen patrocinou a tradución ao galego da *Crónica troiana*, igrexa de San Francisco, Betanzos.]]

[miniatura|dereita|*Le Roman de Troie* ([1160) de Benoît de Sainte-Maure será a fonte de diversas obras europeas sobre a guerra de Troia.]]
A ***Crónica troiana*** é unha obra literaria medieval escrita en galego-portugués. Encádrase dentro do ciclo troiano, un dos ciclos narrativos con máis éxito na literatura medieval. A súa fonte orixinaria sería o *Roman de Troie*, escrito en francés por Benoît de Sainte-Maure. A súa versión galega consérvase nun manuscrito de 1373, obra de Fernán Martís, capelán de Fernán Pérez de Andrade, O Boo.
## Fonte 
O ciclo de Roma ou de Troia, tamén denominado clásico,  constituíu na Idade Media un dos ciclos narrativos máis exitosos da literatura europea. En 1160, Benoît de Sainte-Maure escribe o seu *Roman de Troie*, inspirado nuns textos apócrifos supostamente contemporáneos á guerra de Troia. Estes serían a *Historia da destrución de Troia*, de Dares o Frixio, e a *Ephemeris belli Trojani*, de Dictis de Creta. A obra de Benoît de Sainte-Maure tivo un enorme éxito na época e apareceron numerosas versións nas distintas linguas europeas. En galego-portugués consérvase a *Crónica troiana* e a *Historia troiana*.

## A *Crónica troiana* 
Trátase do ms 10233 da Biblioteca Nacional de Madrid. O códice componse de 185 follas de pergamiño escritas a unha única columna. A letra é francesa e sería obra de varios copistas. Na folla 100 indícase que a copia foi rematada o 20 de xaneiro de 1373, por man de Fernán Martís, que realiza o traballo por mandado de Fernán Pérez de Andrade, señor de Pontedeume e Betanzos:

:

Polo estilo da escritura dedúcese que as cen primeiras follas son obra de Fernán Martís, así como as que van desde a 119 á 128. O resto sería obra de copistas que traballaban no escritorio de Fernán Martís, localizado en Pontedeume ou Betanzos.

Esta versión partiría dunha versión en castelán do *Roman de Troie*. Porén, é moi posíbel que esta mesma versión castelá tivese como fonte orixinaria unha versión galega anterior.
## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*
*

### Outros artigos
**Historia troiana*

### Ligazóns externas 
* Fragmentos de prosa medieval, incluída a *Crónica troiana*
* Artigo sobre Fernán Martís no caderno n.º 1 do Ateneo Eumés.
Maryfran

O ***Maryfran*** era un barco pesqueiro da Coruña afundido o 20 de setembro de 1957 nas illas Farallóns de San Cibrao.
## Accidente
O barco, de 54 toneladas, dirixíase de Ribadeo á Estaca de Bares, e viuse obrigado a minorar a velocidade por mor da néboa. Embicou nas illas Farallóns ás seis e media da tarde. Afundiu debido ás numerosas vías de auga producidas no choque. Os seus 11 tripulantes puideron ser rescatados pola embarcación de Celeiro *La Graciosa* pouco antes do seu afundimento.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Naufraxios de pesqueiros galegos
Carebeka VIII

O **Carebeka VIII** foi un cargueiro holandés afundido o 23 de decembro de 1982 a unha milla do porto de San Cibrao, ao embicar nas Illas Farallóns. Construído en 1976, medía 81 metros de eslora, 14 de manga e rexistraba 3000 TRB.
## Sinistro 
Saíra da Coruña o 20 de decembro de 1982 rumbo San Cibrao, onde ía cargar 3000 toneladas de aluminio. Ao aproximarse a este porto, os prácticos infórmano que para entrar teñen que agardar a saída do *Xove*, cuxos tripulantes foron os primeiros en advertir o perigo, xa que vían como o *Carebeka VIII* manobraba directamente cara ás illas Farallóns.

Ás 4 da mañá encalla nestas illas e unha hora despois partía pola metade. Dez dos seus tripulantes puideron ser rescatados polo helicóptero do SAR. O capitán non puido ser rescatado ante a súa negativa de abandonar o barco. Tras varios días sen abandonar a súa posición, desapareceu o seu corpo.
 
As causas deste estraño sinistro non foron nunca esclarecidas, xa que o capitán do *Carebeka VIII* coñecía ben a zona.

## Notas
María del Carmen F

O ***María del Carmen F*** foi un barco a vapor galego afundido nas illas Farallóns o 12 de marzo de 1931.
## Descrición do barco
O *María del Carmen F* fora construído pouco antes en Zumaia, coa matrícula 4ª-FE-4-628. O vapor estaba destinado a lancha de pasaxe entre Ferrol e Maniños.

## Sinistro
No momento do seu naufraxio ían catro tripulantes a bordo, que foran recollelo ao estaleiro de Zumaia con destino Ferrol. Tras facer escala en Santander e Xixón, puxo rumbo ás costas galegas. Ao aproximarse ás illas Farallóns tocou nos seus baixos. Tres dos seus tripulantes puideron ser rescatados por catro embarcacións que saíran do porto de San Cibrao ao escoitar as chamadas de auxilio. O corpo do patrón apareceu na praia de San Cibrao o 31 de marzo.
Illa Herbosa (homónimos)

Co nome de **Illa Herbosa** podemos referirnos á:
*Illa Herbosa: unha das illas do arquipélago de Sálvora, en Galicia
*Illa Herbosa: unha illa española, na costa do Principado de Asturias.
Illa de Santa Catalina

Co nome de **Illa de Santa Catalina**, podemos referirnos a:

* A illa de Santa Catalina, unha illa na costa do estado de California, nos Estados Unidos.
* A illa de Santa Catalina, unha illa na costa norteafricana, pertencente a España.

## Véxase tamén
*Santa Catalina
Historia troiana

é unha das fontes da *Historia troiana*.]]

A **Historia troiana** é unha obra literaria narrativa, escrita na Idade Media. Está escrita en dous códigos diferenciados, un que se pode identificar como galego-portugués e outro que é castelán. Xenericamente, encádrase no que se coñece como Ciclo troiano, pois fai referencia á historia clásica e ás lendas da cidade de Troia. Consérvase nun manuscrito da Biblioteca Menéndez Pelayo de Santander.
## Manuscrito 
Está composto por 220 folios, 140 escritos en castelán e 80 en galego-portugués, aínda que Ramón Lorenzo afirma que o manuscrito debeu de constar de máis de 350 folios. Con todo, a parte en galego-portugués é máis extensa, ao conter máis liñas de texto. A letra é da segunda metade do século XIV e a parte castelá sería anterior. É posíbel que existise unha versión castelá enormemente mutilada, que alguén completou en galego-portugués.

## Distribución temática 
A obra ten como fonte orixinaria o Roman de Troie de Benoît de Sainte-Maure e na parte galega inclúe episodios da General Estoria. 
* 1-21 v. Inclúe interpolacións da General Estoria, con episodios anteriores á Guerra de Troia
* 29-36 v. Nacemento e xuízo de Paris
* 44-48 r. Infancia de Aquiles
* 48-49 v. Sacrificio de Ifixenia

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* *Crónica troiana*
Roque Dalton

**Roque Dalton García**, nado en San Salvador o 14 de maio de 1935 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1975, foi un poeta e revolucionario do Salvador.

## Traxectoria
Fillo do inmigrante estadounidense Winnall Dalton e da enfermeira salvadoreña María Josefa García, Roque Dalton educouse cos xesuítas no Colexio Externado de San José.

É o creador da peza poética *Poema de amor*, onde narra en forma amena a historia dos salvadoreños.

Foi asasinado polos seus compañeiros do Exército Revolucionario do Pobo (ERP), a guerrilla á que pertencía nese momento, xunto a Armando Arteaga, "Pancho", baixo a acusación de ser axente da Central de Intelixencia dos Estados Unidos. Tamén o acusaron de traballar para a intelixencia cubana. As acusacións foron desmentidas despois.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Consuelo Hernández: *Las historias prohibidas: Una aritmética del dolor vivísimo*. Los otros Roques: *La poética múltiple de Roque Dalton*. Ed. Rafael Lara-Martínez and Dennis Seager. New Orleans: University Press of the South, 1999. p.&nbsp;33-53.

### Ligazóns externas
*Biografía e selección poética 
*Roque Dalton. A súa obra 
*Roque Dalton en www.amediavoz.com
Castillo Moncada

O **Castillo Moncada** foi un barco español afundido nas Illas Farallóns o 11 de marzo de 1945.

## Descrición do barco 
O barco con matrícula de Cádiz, tiña casco de aceiro e ferro de 77,72 metros de eslora, 11,67 de manga e 5,18 de puntal.

## Sinistro 
No momento do seu naufraxio contaba cunha tripulación de 32 homes. Saíra de Avilés rumbo Barcelona e transportaba carbón e ferro. O 11 de marzo de 1945, debido á néboa, vense obrigados a alterar o rumbo. Porén, ás dez e cuarto da noite embican contra o illote A Baixa das Illas Farallóns de San Cibrao. Tras o frustado intento de remolque do vapor *Cabo Toriñana*, o *Castillo Moncada* consegue saír da varada dando máquina atrás, aínda que coa arrancada embica contra outro farallón. Nese momento abriu unha vía de auga e afundiu.

Toda a súa tripulación puido ser rescatada e o 13 de abril dese mesmo ano o barco foi reflotado. O Castillo Moncada volveu navegar até que en 1951 foi dado de baixa por mor dos danos sufridos neste naufraxio.
## Notas
Camilo de Dios Fernández

**Camilo de Dios Fernández**, nado en Sandiás en 1933 e finado ibídem o 17 de decembro de 2019, foi un guerrilleiro antifranquista, sindicalista e político galego.

## Traxectoria 
A súa nai Carmen Fernández Seguín actuaba de enlace para a oposición antifranquista logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 contra o goberno da II República, o seu pai estivo fuxido no monte, e o propio Camilo comezou a actuar tamén de enlace aos 13 anos. En 1948 incorporouse á loita armada contra o réxime no seo da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, participou no ataque á fábrica de armas da Coruña. En xullo de 1948 formou nun grupo ao mando de Juan Sorga que intentou liberar os líderes guerrilleiros condenados á morte que agardaban na cadea coruñesa, mais a captura de dous enlaces levou ao fracaso da operación. O 18 de marzo de 1949 foi ferido nun enfrontamento coa Garda civil en Ourense, no que morreron o capitán da Garda Civil Francisco Piñel Estévez e o garda José Rouco Vila; detido e condenado a morte con Antonio Pérez Barreiros nun consello de guerra que se celebrou na Coruña en agosto, as autoridades conmutáronlle a pena pola de 30 anos pola súa pouca idade. Pasou a maior parte da súa condena en El Dueso e en 1959 foi liberado. Nos anos sesenta participou na organización das Comisións Campesiñas na comarca da Limia e na reorganización do PCE na provincia de Ourense. Foi detido en abril de 1971 acusado de propaganda ilegal e de pertencer a Comisións Obreiras xunto con Carlos Barros Guimeráns, Manuel Peña-Rey Bouzas, Augusto Valencia Teijeiro, Antonio Estévez García, Rafael Blanco Pérez, Miguel Domínguez Vaz, Sergio Sandoval Bahamonde, Antonio Pérez Barreiros e Norberto Salgado Lorenzo. Logo da transición foi concelleiro en Sandiás e Xinzo de Limia.

O seu testemuño aparece nos documentais *A cidade da selva* de Pilar Faxil e Helena Villares, *Bandoleiros ou guerrilleiros* de José Sanmartín e Alfredo García Pinal e en *Camilo: o último guerrilleiro de Galicia*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Ligazóns externas 
* Camilo De Dios
*
Faro de Punta Cabalo

O **faro de Punta Cabalo** é un faro que está situado no extremo nordeste da Illa de Arousa, no interior da ría de Arousa, enriba dunhas rochas.

A torre está fincada ata a metade do mesmo nunha das fachadas. Na parte de arriba atópase un balcón e a lanterna, situada nun saínte.

A súa construción comezou no 1853, estando as obras a cargo do enxeñeiro Celedonio de Uribe, e a súa luz prendeuse por primeira vez o 19 de outubro do 1853. Nesta primeira etapa atendérono dous torreiros, máis a principios do século pasado suprimiuse esta figura.

Dende el vese a praia de Area de Secada, e xusto enfronte está a coñecida coma *ruta dos golfiños*, onde os mesmos acoden para alimentarse co peixe que cruza esa parte da ría.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Faro en Punta Cabalo, illa de Arousa.jpg|Faro en Punta Cabalo

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* A Arousa
* Lista de faros de Galicia
### Ligazóns externas 
* Reportaxe no suplemento de viaxes de *El País*.
Ciclo termodinámico

miniatura|300px|O círculo da imaxe representa un sistema que evoluciona a través de ciclos termodinámicos.
Denomínase **ciclo termodinámico** a calquera serie de procesos termodinámicos tales que, ao transcurso de todos eles, o sistema regrese ao seu estado inicial; é dicir, que a variación das magnitudes termodinámicas propias do sistema sexa nula.

No entanto, ás variables como a calor ou o traballo non é aplicable o anteriormente dito xa que estas non son funcións de estado do sistema, senón transferencias de enerxía entre este e a súa contorna. Un feito característico dos ciclos termodinámicos é que a primeira lei da termodinámica dita que: a suma de calor e traballo recibidos polo sistema debe de ser igual á suma de calor e traballo realizados polo sistema.

## Representación dun sistema termodinámico nun diagrama P-V 
miniatura|200px|Exemplo de diagrama P-V dun ciclo termodinámico.
Representado nun diagrama P-V (presión-volume específico), un ciclo termodinámico adopta a forma dunha curva pechada. Neste diagrama o volume dun sistema é representado en abscisas e a presión en ordenadas de forma que como
: \qquad W = \int P \ dV ,
tense que o traballo por cambio de volume (ou en xeral, se non se usa unha roda de paletas ou procedemento similar) é igual á area descrita entre a liña que representa o proceso e o eixo de abscisas.

O sentido de avance da curva, indicado polas puntas de frecha, indícanos se o incremento de volume é positivo (cara á dereita) ou negativo (cara á esquerda) e, como consecuencia, se o traballo é positivo ou negativo, respectivamente.

Polo tanto, pódese concluír que a área encerrada pola curva que representa un ciclo termodinámico neste diagrama, indica o traballo total *realizado* (nun ciclo completo) polo sistema, se este avanza en sentido horario ou, pola contra, o traballo total *exercido* sobre o sistema se o fai en sentido antihorario.

## Usos prácticos dos sistemas termodinámicos 
### Obtención de traballo 
A obtención de traballo a partir de dúas fontes térmicas a distinta temperatura emprégase para producir movemento, por exemplo nos motores ou nos alternadores empregados na xeración de enerxía eléctrica. O rendemento é o principal parámetro que caracteriza a un ciclo termodinámico, e defínese como o traballo obtido dividido pola calor gastada no proceso, nun mesmo tempo de ciclo completo se o proceso é continuo.

\qquad \eta = \frac {W}{Q} 

Este parámetro é diferente segundo os múltiples tipos de ciclos termodinámicos que existen, pero está limitado polo factor ou rendemento do Ciclo de Carnot.

### Achegue de traballo 
[miniatura|300px|[Ciclo de Carnot xeral en función da temperatura e a entropía.]]
Un ciclo termodinámico inverso busca o contrario que o ciclo termodinámico de obtención de traballo. Apórtase traballo externo ao ciclo para conseguir que a transferencia de calor se produza da fonte máis fría á máis quente, ao revés de como sucedería naturalmente. Esta disposición úsase nas máquinas de ar condicionado e en refrixeración.

## Véxase tamén
Brácaros

Os **brácaros** (latín: *Bracari*) foron un pobo prerromano de cultura castrexa da Gallaecia bracarense que habitaba no noroeste do actual Portugal, entre os río Tâmega e Cávado. A extensión do seu territorio chegaría até o río Douro e acadaría a costa. No seu territorio, por volta do ano -16 construíuse a capital do convento xurídico bracarense, Bracara Augusta.

Seguindo a inscrición epigráfica da Fonte do Ídolo adicada á deusa Nabia e ó deus Tongoenabiagus no nome da cidade de *Tongobriga* (en Marco de Canaveses), este pobo falaría unha lingua celta.[miniatura|Fonte do Ídolo, en [Braga.|centro]]
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de tribos celtas
### Bibliografía 
* Coutinhas, José Manuel (2006), *Aproximação à identidade etno-cultural dos Callaici Bracari*, Porto. 
* Queiroga, Francisco (1992), *War and Castros*, Oxford. 
* Silva, Armando Coelho Ferreira da (1986), *A Cultura Castreja no Noroeste de Portugal*, Porto.

### Ligazóns externas 
* Pobos prerromanos da Península Ibérica (sobre o 200 a.C.).
Elena Ochoa

**Elena Fernández Ferreiro López de Ochoa**, coñecida como **Elena Ochoa**, nada na  Pobra de Trives o 24 de setembro de 1958, é unha psicóloga e xornalista galega.

## Traxectoria 
Licenciada en Psicoloxía, dende 1980 ata 1999 foi profesora titular de psicopatoloxía na Universidade Complutense de Madrid. Nos anos oitenta, a súa investigación centrouse no alzhéimer, e para iso desprazouse ás universidades dos Ánxeles, Chicago e Cambridge. En 1990 comezou a presentar o primeiro programa de información sexual da TVE, *Hablemos de sexo*, o que lle deu unha importante sona. Traballou catro anos en televisión, e posteriormente e ata 1999 foi colaboradora dos xornais *El País* e *El Mundo*.

Entre 1999 e 2000 foi profesora no King's College de Londres, pero nese ano abandonou a súa carreira para dedicarse á promoción da arte. Fundou a editorial Ivory Press, especializada en libros de artista dirixidos a museos e coleccionistas, así como de álbums de fotografía.

### Vida persoal
Casou en 1991 co escritor español Luis Racionero, de quen se separou en 1994. En 1996 casou co arquitecto británico Norman Foster, co que tivo dous fillos.
Festival Vilar de Mouros

[miniatura|[Río Coura durante o festival en 2003.]]

O **Festival de Vilar de Mouros** é un festival de música, que se realiza no verán na vila portuguesa de Vilar de Mouros, en Caminha, á beira do río Coura.

É o festival máis antigo de Portugal e tamén da península Ibérica. As súas orixes remóntanse a 1965, cando comezou a celebrarse como un festival de folk, pero non sería ata 1971 cando se converteu nun festival de música rock. Nese ano tocaron en Vilar de Mouros artistas como Elton John e Manfred Mann's Earth Band, e esa edición foi bautizada como o Woodstock portugués.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.vilardemouros.com
Festival de Paredes de Coura

miniatura|250px|Escenario principal na edición do 2011
O **festival de Paredes de Coura** é un festival de música de verán que ten lugar anualmente no mes de agosto na praia fluvial do Tabuão en Paredes de Coura, Portugal.

## Festival de Culto
O festival de Paredes de Coura comezou en 1993. Dende ese ano non parou de medrar en actuacións e asistencia, sendo considerado un dos maiores festivais de verán de Portugal e o maior do Norte, xunto co festival de Vilar de Mouros.

En 2005, a edición española da revista *Rolling Stone* clasificouno coma un dos cinco mellores festivais de verán de Europa.

## Edicións 
### 2011 
A edición deste ano tivo lugar entre os días 17 e 20 de agosto. O día 17 só se realizaron concertos no escenario "After Hours", iniciándose as actuación no resto dos palcos o día 18.
#### Día 17 
;After Hours
* Vladimir Dynamo
* Crystal Castles
* Wild Beasts 
* Omar Souleyman
* Quarteto de Bolso

#### Día 18 
; Palco Ritek (escenario principal)
* Pulp
* Blonde Redhead
* Warpaint
* Twin Shadow
* Crystal Stilts

; Palco 2 
* Esben & The Witch 
* We Trust
* Here We Go Magic
* Murdering Tripping Blues

; After Hours
* Riva Starr
* Delorean

; Palco JN
* The Kanguru Project
* Les Meckinguipes

#### Día 19 
; Palco Ritek
* Marina & the Diamonds
* Kings of Convenience
* Deerhunter
* Battles
* ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
* The Joy Formidable

; Palco 2 
* Chapel Club
* Summer Camp 
* Le Butcherettes
* You cant Win Charlie Brown
[miniatura|250px|[Death from Above 1979 na edición do 2011]]
; After Hours
* Mixhell
* Metronomy

; Palco JN
* Meu e Teu
* Erro

#### Día 20 
* Death from Above 1979
* Mogwai
* Two Door Cinema Club
* Maika Makovski
* Linda Martini

; Palco 2 
* No Age
* Viva Brother
* Kurt Vile
* Peixe Avião

; After Hours
* Terry Hooligan Vs Rico Tubbs 
* Orelha Negra

; Palco JN
* Sidewalkers
* Cavalheiro

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*www.paredesdecoura.com
Ciclo Brayton

O **Ciclo Brayton** ou **ciclo de Brayton** é un ciclo termodinámico que describe os procesos nun motor que consta dun compresor, unha cámara de combustión e un expansor, é chamado así en honor do enxeñeiro americano George Brayton (1830–1892).

## Ciclo Brayton Ideal
Ficheiro:Brayton cycle.svg
O ciclo Brayton é un ciclo ideal, utilizado hoxe en día para unha aproximación dos procesos térmicos que ocorren nas turbinas a gas, describindo variacións de estado (presión e temperatura) dos gases. O concepto é utilizado como base didáctica e para análise dos ciclos reais, que se desvían do modelo ideal, debido a limitacións tecnolóxicas e fenómenos de irreversibilidade, como o atrito.
miniatura|300px|Diagrama Entalpia x Entropía de **Ciclo Brayton** (ideal) e ciclo real a gas.
O ciclo se constitúe de catro etapas. Primeiramente, o ar en condición ambiente pasa polo compresor, onde ocorre unha compresión adiabática e isentrópica, con aumento de temperatura e consecuente aumento de entalpía. Comprimido, o ar é dirixido ás cámaras, onde se mestura co combustíbel posibilitando a queima e quecemento, á presión constante. Ao saír da cámara de combustión, os gases, á alta presión e temperatura, se expanden conforme pasan pola turbina, idealmente sen variación de entropía. Na medida en que o fluído exerce traballo sobre as palletas, redúcense a presión e temperatura dos gases, xerándose potencia mecánica. A potencia extraída a través do eixe da turbina é usada para accionar o compresor e eventualmente para accionar outra máquina. A cuarta etapa non ocorre fisicamente, se tratando dun ciclo termodinámico aberto. Conceptualmente, esta etapa representa a transferencia de calor do fluído para o ambiente.

Desta forma, mesmo se tratando dun ciclo aberto, parte da enerxía proveniente da combustión é rexeitada so a forma de calor, contido nos gases quentes de escape. O rexeitamento de calor é un límite físico, intrínseco ao funcionamento de ciclos termodinámicos, mesmo nos casos ideais, como define a Segunda Lei da Termodinámica.

A perda de ciclo ideal pode ser cuantificada pola potencia proveniente do combustíbel, descontándose a potencia de accionamento do compresor e a potencia líquida. Así, diminúese a perda a medida que se reduce a temperatura de escape e se eleva a temperatura de entrada da turbina, o que fai da resistencia, a altas temperaturas, das partes da turbina un punto extremamente crítico na tecnoloxía de construción destes equipamentos.
Festival Sudoeste

miniatura|Recinto exterior.
O **Festival do Sudoeste** é un festival musical de verán realizado na vila de Zambujeira do Mar (Portugal), organizado por Música no Coração. Ao longo desta década recibiu máis dun millóns de asistentes.
miniatura|Entrada e palco principal.
Na primeira quincena de agosto e durante catro días, milleiros de festivaleiros xúntanse para desfrutar da música.

## Artistas
Polo festival pasaron algúns dos maiores nomes da música portuguesa e internacional, entre os que destacan BloodHound Gang, Jamiroquai, Portishead, Sonic Youth, Primal Scream, Muse, Marilyn Manson, Oasis, Ben Harpera, The Chemical Brothers, Air, Humanos, Kraftwerk, Silence 4, Franz Ferdinand, Jorge Palma, Basement Jaxx, Fatboy Slim, David Fonseca, Moloko, Da Weasel, Groove Armada, Underworld, Sean Paul, Blasted Mechanism, LCD Soundsystem, Korn, James, Blur, The Gift, P.J. Harvey, Placebo, Toranja, dEUS, Guano Apes, Alanis Morissette, Clã, Massive Attack, Beck, Xutos & Pontapés, Suede, The Cure, Gentleman, The Prodigy, Goldfrapp, Daft Punk, Madness, Boss AC (yoh!), Skin, Zero 7, Dezperados, Macaco (animal ao vivo), Patrice ou Manu Chao entre moitos outros.

## Servizos
Durante as diversas edicións do festival a organización dispoñibiliza ao público variados servizos como parque de campismo, casas de baño; parque de estacionamento gratuíto durante a semana do festival, caixas Multibanco, Cruz Vermella, zona de alimentación, unha feira de artesanato, caixeiros 24h, transporte gratuíto ata praia mais próxima (Zambujeira do mar).

## Recinto
A área do Festival do Sudoeste está dividida en dúas partes:
*O recinto do festival, onde se atopan os palcos (Palco TMN, Planeta Sudoeste e Positive Vibes), os servizos de restauración e as outras atraccións como tendas de patrocinadores. Neste recinto son distribuídos preservativos.
*O parque de campismo onde o público coloca as súas tendas. Este serve como lugar de descanso e convivencias para os asistentes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.meosudoeste.pt/
Melchor Díaz

**Melchor Díaz Román**, coñecido como **Pepito** ou **Diego**, finado en xullo de 1952, foi un político e guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
Cabo de Aviación no Exército leal durante a guerra civil. Obtivo o título de piloto militar de aeroplano e foi ascendido a sarxento en setembro de 1937. Foi ascendido a tenente en maio de 1938. Ao rematar a guerra pasou a Francia e loitou na Resistencia. Detido polos nazis, estivo preso no campo de concentración de Bergen-Belsen. Cando foi liberado estivo na URSS. Regresou a Toulouse e integróuse no PCE.

Actuou en Galicia como como enlace no seo da guerrilla antifranquista e logo da morte de Manuel Agrasar Cajaraville, Florentino Menéndez Palacio, Ricardo Fernández Carlés e Vicente López Novo en Loureiro (Luou) o 19 de maio de 1948, foi o encargado de reorganizar, sen éxito, a V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que pretendía actuar na provincia de Pontevedra. José Ricardo Sevil incorporouno ao Comité Rexional de Galicia do PCE en 1950, ocupou a secretaría de organización do Comité Rexional coa misión de reconstruír o aparato do partido en Galicia.
En maio de 1951, debido á presión das forzas policiais, marchou a Francia con José Ricardo Sevil. Logo da marcha de Francisco Rey Balbís a Francia, volveu a Galicia co posto de secretario xeral dos comunistas galegos.

Responsable de organización e propaganda do comité rexional do PCE, foi detido en Vigo, onde residía, na primavera de 1951. Levado ao cuartel xeral da Garda Civil na fronteira da Coruña e Pontevedra, foi torturado nunha caseta próxima. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en xullo de 1952.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Sa Pobla

miniatura|dereita|500px|Vista do municipio
**Sa Pobla** é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 48.59&nbsp;km² onde no ano 2007 vivían 12.141 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.

## Demografía 
Evolución da poboación de Sa Pobla dende o ano 1950 ata agora:

ImageSize = width:500 height:400
PlotArea = width:400 height:350 left:50 bottom:45

DateFormat = yyyy
Period = from:0 till:14000

TimeAxis = orientation:vertical
ScaleMajor = unit:year increment:500 start:0
Colors= 
  id:AO  value:purple
  id:AA  value:green
  id:AB  value:purple
  id:AC  value:green
  id:AD  value:purple
  id:AE  value:green
  id:AF  value:purple
PlotData=
  width:25 mark:(line,white) align:left fontsize:7

  bar:1950      from:0 till:10321 color:AO
  bar:1960      from:0 till:10052 color:AA
  bar:1970      from:0 till:9927 color:AB
  bar:1981      from:0 till:10019 color:AC
  bar:1991      from:0 till:10090 color:AD
  bar:2001      from:0 till:10388 color:AE
  bar:2007      from:0 till:12141 color:AF

## Política 
O repartimento de escanos quedou deste xeito:

IXSP
PP
Outros
Total

**2007**
7
8
2
**17**
O Cucheiro

O topónimo **O Cucheiro** pode referirse a:

;En Galiza
***O Cucheiro**, lugar da parroquia de Cervás, no concello de Ares;
***O Cucheiro**, lugar da parroquia de Sedes, no concello de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Cucheiros**, lugar da parroquia de Erbecedo, no concello de Coristanco.
L. Susan Brown

**L. Susan Brown**, nada en 1959 no Canadá, é unha escritora e teórica anarquista e feminista, considérase unha individualista filosófica e á vez anarcocomunista.

## Traxectoria
Brown é máis coñecida polo seu texto xerminal en inglés *The Politics of Individualism: Liberalism, Liberal Feminism and Anarchism* (1993) publicado por Black Rose Books, no que se fai unha distinción entre "individualismo existencial" e "individualismo instrumental", e examina como estas formas se empregan no liberalismo (en particular, o feminismo liberal) e o anarquismo). Nesta obra afirma que o liberalismo e o anarquismo parten de principios comúns, e que segundo a interpretación destes danse os achegamentos ou enfrontamentos entre ambas ideoloxías.

Publicou numerosos artigos sobre a filosofía política do anarquismo e do feminismo, e o seu traballo se ten traducido ao flamengo, francés, alemán e finés. Brown traballa e vive en Toronto, Ontario, e ten un doutoramento da Universidade de Toronto.

## Obra 
* The Politics of Individualism: Liberalism, Liberal Feminism and Anarchism (1993). Montreal: Black Rose Books. ISBN 978-1551642024

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Recensión d'A política do individualismo (en inglés), Black Rose Press
*Recensión crítica d'A política do individualismo (en inglés)
*The radical humanism of The Politics of Individualism
Peggy Kornegger

**Peggy Kornegger** é unha das expoñentes estadounidenses máis importantes do anarcofeminismo.

## Traxectoria
É coñecida entre outras cousas porque dende a década dos setenta argumenta que o feminismo radical e o anarquismo son aliados naturais. Escribiu o ensaio *Anarquismo: A conexión feminista*, e defendeu os argumentos de Cathy Levine  "*A tiranía da tiranía*", defendendo o tipo de organización espontánea e descentralizada do movemento feminista; que foi unha contestación ao escrito de Jo Freeman titulado *A tiranía da falta de estruturas*.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Anarquismo: a conexión feminista
Marcomanos

Os **marcomanos** (*marcomanni* en latín) eran un tribo xermana, probabelmente relacionados cos suevos ou *suevi*.

## Etimoloxía 
Eruditos contemporáneos cren que o seu nome deriva dunha destes dúas posíbeis fontes:

*1) Formas do antigo xermano de *Marca* (fronteira) e *man* (home, así en inglés).
*2) O tribo tomou o nome do capitán romano Marco Romano que desertou das lexións de Druso o Maior durante a súa campaña en Xermania no -13 e que se cría que unificara unhas tribos xermánicas nunha razoabelmente cohesiva forza de ataque. Druso o Maior atacounos no -9, forzándoos dentro da Bohemia de hoxe en día. Nesa rexión o seu rei Marbod estableceu un poderoso reino que César Augusto percibiu como unha ameaza para Roma. Eventualmente Marbod foi desposuído e exiliado por Catualda (-19).

## Historia 
No século II, entraron nunha confederación xunto cos cuados, vándalos e sármatas contra Roma, probabelmente por maiores movementos tribais, como os godos. De acordo co historiador Eutropio, as forzas do emperador Marco Aurelio batallaron contra a confederación marcomana por tres anos no forte de Carnuntum en Panonia. Comparou a guerra e o triunfo de Marco Aurelio contra os marcomanos e os seus aliados coas guerras púnicas. A comparación foi xusta en tanto que esta guerra marcou un punto decisivo e tivo significativas derrotas romanas. Comezou no 166 e durou ata a morte de Marco Aurelio en 180, comprendendo as derrotas e a morte de dous comandantes da Garda Pretoriana. Foi, de feito, só un pequeno éxito, xa que desde o seguinte século en adiante o Danubio foi o principal fronte de batalla romano ata o colapso do Imperio Romano de Occidente no século V.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Guerras Marcomanas
*Historia de Portugal
*Gallaecia
*Galicia
*Historia de España

### Ligazóns externas 
*Cesar, *De Bello Gallico* (en *latín*)
*Tácito, *Germania* (en *latín*)
*Tácito, *Annales* (en *latín*)
Festa dos Alborotados

miniatura|280px|A Festa dos Alborotados, Praza de Henrique IV
A **romaría dos Alborotados** celebrábase de vello no santuario dos Remedios, en Betanzos, o 27 de setembro na honra de Nosa Señora dos Remedios e mais de San Miguel.

Unha novena precedía ao día da festa, no que, ao igual que no día dos Remedios, chegaban ao templo romeiros das máis variadas procedencias. O nome viría pola afluencia de endemoñados ou “alborotados” que acudían en demanda de auxilio onda Nosa Señora e San Miguel.

Co paso do tempo a celebración estritamente relixiosa foi perdendo pulo, e no xa distante 1979 os veciños da barriada da Ponte Vella decidiron dar un aire anovado á romaría dos Alborotados. Naceu así a Festa do Viño Mosto, na que as uvas acabadas de vendimar eran espremidas ante a concorrencia para catar o primeiro mosto betanceiro. Este novo pulo axudou a renovar o agarimo dos betanceiros cos Alborotados de sempre e mais coa nova festa.

A festa estivo sen celebrarse por varios anos ata que, en 2006, o colectivo veciñal e o Consello da Mocidade de Betanzos, apoiado pola Concellaría de Xuventude e a raíz dunha iniciativa conxunta dos colectivos xuvenís Lar de Unta e Galiza Nova, decidiron darlle novo impulso á celebración, retomando a Festa do Viño Mosto. Varios colectivos xuvenís betanceiros implicáronse daquela na vendima previa á celebración da festa e na organización da propia festa xunto á comisión veciñal. Un concerto para os máis novos e unha orquestra tradicional para os máis vellos compuxeron o apartado musical dunha celebración aberta cunha sesión vermú e retomada co pisado da uva na Eira Vella tras a descarga dos goxos chegados nun tractor engalanado, ao son das gaitas. A experiencia repetiuse ao ano seguinte, mais novamente en 2008 non se celebrou a festa.
Modesto Brocos

**Modesto Brocos Gómez**, nado en Santiago de Compostela o 9 de febreiro de 1852 e finado no Río de Xaneiro o 28 de novembro de 1936, foi un pintor galego-brasileiro.

## Traxectoria 
Era irmán do escultor Isidoro Brocos y Gómez, profesor da Academia de Belas Artes da Coruña. Terminados os estudos, aos dezaoito anos, pretendeu gañarse a vida na Arxentina, mais dous anos despois estaba no Brasil ilustrando o semanario *O Mequetrefe*, de Río de Xaneiro. Introduciu no país a técnica do xilogravado aplicándoa nas súas ilustracións.

En 1875, inscribiuse como alumno libre na Academia Imperial de Belas Artes, onde recibiu clases de Vítor Meireles e Zeferino da Costa.
[miniatura|250px|dereita|*Engenho de mandioca* ([Muíño de mandioca), 1892.]]
De xenio inquedo, antes de dous anos mudouse a París, onde ingresou na Escola de Belas Artes, tendo como mestre ó alemán Henri Lehmann. Incontento, marchou a Madrid, regresando ó pouco a París e despois marchando a Roma, onde encontrou ó seu protector, o artista español Pradilla. Frecuentou durante cinco anos a Academia Chigi ata 1890. Nesa época xa era un artista maduro, autor de excelentes obras e frecuentador do *Salon* parisiense. Na condición de pintor con formación completada, retorna a Río de Xaneiro por invitación de Rodolfo Bernardelli, daquela director da Escola Nacional de Belas Artes, sucesora da vella Academia Imperial.

Profesor da Escola Nacional de Belas Artes durante a Primeira República Brasileira, fixou con realismo os tipos e as escenas brasileiras. Practicou diversos xéneros de pintura e foi autor de libros como *A questão do ensino de Bellas Artes* (1915) e *Retórica dos pintores* (1933).

## Galería de imaxes 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Teixeira Leite, José Roberto (1996). *Pintores espanhois no Brasil*. São Paulo. Espaço Cultural Sérgio Barcellos .

### Ligazóns externas 
* Ficha de Modesto Brocos na *Abanca. Colección de Arte*.
* Dezenovevinte - MODESTO BROCOS .
* http://www.artnet.com/artists/modesto-brocos-y-gómez
Doutrina e Convenios

O Libro de **Doutrina e Convenios** é un dos libros considerados sagrados por varios grupos mormones xunto á *Biblia*, O *Libro de Mormón* e *A Perla do Gran Prezo*.

No seu contido atópase unha colección de instrucións para o establecemento e dirección da Igrexa, entre iso reunións e cerimonias, convenios, escritos por José Smith baixo a influencia do espírito santo e aceptadas polos seus membros como revelacións divinas ao mencionado Smith e aos seus sucesores na presidencia da Igrexa. Entre os grupos que o aceptan como escritura atópanse as dúas denominaciones con maior cantidade de membros fundamentadas no movemento mormón: a Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días e a Comunidade de Cristo. Ambas versións difiren entre si en parte debido a que continuaron sendo escritas individualmente logo de ser formados os grupos durante a crise de sucesión trala morte de Joseph Smith en 1844. A versión en castelán da Comunidade de Cristo adoptou o nome de **Doctrina y convenios**.
Francisco Elvira Cuadrado

**Francisco Elvira Cuadrado**, nado en Argecilla (Guadalaxara) en 1910 e finado en Casaio o 27 de xullo de 1946, foi un militar e guerrilleiro antifranquista español.

## Traxectoria 
Foi militante do PCE, durante a Guerra Civil loitou co exército republicano e tras a guerra estivo preso no campo mineiro de Casaio ata que fuxiu en maio de 1944, pasando ao Barco de Valdeorras. Finalmente botouse ao monte converténdose no líder dos guerrilleiros comunistas e xefe militar da II Agrupación Guerrilleira. En marzo de 1945, nun intento de evitar a escisión entre comunistas e socialistas, accedeu ao Estado Maior da Federación de Guerrillas de León-Galicia, Elvira mostrouse en todo momento partidario da unidade entre os comunistas e os socialistas, intentando a reunificación do movemento guerrilleiro en Galicia. Morreu o 27 de xullo de 1946 nun avance da Garda Civil sobre o campamento no que se estaba a realizar o coñecido como Congreso da Reunificación con Arcadio Ríos Rodríguez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Emilio Martínez Garrido

**Emilio Martínez Garrido**, nado en Lavadores o 17 de decembro de 1886 e fusilado no cemiterio de Pereiró de Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un industrial e alcalde de Vigo.

## Traxectoria 
Membro da UGT asistiu ao Congreso de 1905 como delegado dos canteiros de Ourense, Moaña e Vigo e da Federación de Traballadores de Vigo.

Foi elixido alcalde de Vigo polo PSOE durante o período da Segunda República Española e presidiu Vigo nun momento de desenvolvemento económico. Foi candidato do PSOE por Pontevedra nas eleccións de 1933, sen resultar elixido. O 9 de marzo de 1934 foi destituído como alcalde polo Gobernador civil, Diego Fernández Gómez. Ese ano foi procesado por delito de imprenta e durante a folga xeral revolucionaria de 1934 pertenceu ao Comité Revolucionario de Vigo, polo que foi encarcerado. Co triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi novamente elixido alcalde de Vigo. Formou parte da Comisión de alcaldes de Galicia, que viaxou a Madrid o 13 de xullo de 1936 para facer entrega do Estatuto de Galicia ás Cortes da República, regresando a Vigo o día 18.
[miniatura|275px|[Heraclio Botana (de pé) e Martínez Garrido nun acto socialista en Vigo.]]
Coa sublevación do 18 de xullo de 1936, en Vigo formouse un *Comité del Frente Popular*, coa participación de concelleiros, alcalde e deputados, cando o goberno republicano central chamou á formación de comités permanentes para facer fronte á crise.

Reunidos no concello de Vigo, o Comité tentou manter a estabilidade na cidade. Cando o oficial ó mando da Garda de Asalto ofreceu ós seus homes para defender o concello e armar voluntarios, o alcalde negouse rotundamente, aducindo que o comandante militar déralles a súa palabra de lealdade; cando os responsables da Confederación Nacional do Traballo en Vigo (un importante núcleo obreiro naquela época) ofrecéronse ó Comité para defender a cidade ante o golpe militar inminente e pediron armas, o alcalde expulsounos do concello e ameazounos con facelos deter pola policía dado que seguía confiando na palabra do comandante militar.

Ó día seguinte, 20 de xullo, os oficiais militares sublevaron e na Porta do Sol de Vigo dispararon contra a multitude que se manifestaba a favor da Segunda República. O alcalde e o Comité da Fronte Popular por el dirixido foron detidos e, tras un xuízo militar, Emilio Martínez foi fusilado no cemiterio de Pereiró o 27 de agosto de 1936.

## Recoñecementos 
Dende o ano 1986, a avenida coñecida como "Avenida da Ronda" pasou a levar o seu nome, no barrio da Dobrada.

A sede do PSOE de Vigo leva o seu nome.
miniatura|250px|Avenida do alcalde Emilio Martínez Garrido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* .
* 
* 

### Outros artigos 
* Alcaldes de Vigo
Estadio Nacional de Pequín

O **Estadio Nacional de Pequín** (en , guójiā tǐyùchǎng) foi o estadio Olímpico para os Xogos do 2008 en Pequín, China, deseñado polos arquitectos suízos Jacques Herzog e Pierre de Meuron, os mesmos arquitectos que deseñaron o estadio Allianz Arena. Con eles colaborou na parte artística, o artista chinés Ai Weiwei.

O Estadio Nacional de Pequín, é comunmente chamado *niño de paxaro*, debido á rede de aceiro que o cobre. Ten 330 metros de longo, 220 ms de ancho e 69 ms de altura. É un dos catro proxectos que o goberno do país encargou a diversos arquitectos do mundo. Está equipado cun sistema de enerxía solar e de recollida de auga de choiva para a súa rega e limpeza.

Acollerá as cerimonias de inauguración e clausura, as probas de atletismo e a final de fútbol nos XXOO de Pequín.

O Estadio Olímpico de Pequín é, a xuízo dos arquitectos "un brillante desafío estético e estrutural" cuxa audacia artística e técnica tivo necesariamente que impresionar a un xurado do que formaban parte impresionantes profesionais como Koolhaas, Nouvel ou Perrault, outorgando así aos arquitectos suízos o encargo maior e quizais máis decisivo das súas carreira.

Á parte do "Estadio Nacional de Pequín" atópase en construción o "Centro Nacional de China", A "sede da Televisión Central de China" e "O Gran Teatro Nacional".

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Xogos Olímpicos de Pequín 2008
### Ligazóns externas
*Galería de imaxes
Cuco-Rei

***Cuco-Rei*** foi unha revista galega dirixida por Luís Seoane en Buenos Aires. O seu único número saíu en setembro de 1970 e sería a súa última publicación do exilio.

## Historia e características 
É, en parte, continuadora de *Galicia Emigrante*. Comparte con esta revista os contidos, centrados principalmente en Galiza e na emigración e as súas preocupacións e participación tanto de emigrados como de galegos residentes na Galiza interior. A publicación de só seis páxinas contén: un editorial de Luís Seoane, un poema de Lorenzo Varela titulado "Cantiga nova que se chama cadea", un artigo de Isaac Díaz Pardo baixo o pseudónimo de Fernández Ollarmao, outras recensións e un comentario sobre o ingreso de Rafael Dieste na Real Academia Galega.

O editorial titulado "Homes-cucos" é unha fábula contra persoas reais coas que Luís Seoane tivera problemas. A publicación tróuxolle duras críticas por parte dalgúns membros da Irmandade Galega de Bos Aires.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas