open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cabalete de Pintor (constelación)

**Pictor** ou **Cabalete do Pintor** é unha das constelacións austrais máis pequenas (declinación -50 a -60). Contén a estrela β Pictoris que está rodeada por un disco de po.

## Historia 
Dado que foi creada por Nicolas Louis de Lacaille no século XVII, non foi visible para culturas antigas ou clásicas polo que non ten mitoloxía relacionada.

## Estrelas 
### Estrelas principais 
* α Pictoris, estrela subxigante branca de magnitude 3,24, a máis brillante da constelación, situada a 99 anos luz.
* β Pictoris, estrela branca de magnitude 3,85 cun disco protoplanetario de 500 UA de diámetro ó redor dela. Atópase a 63 anos luz da Terra.
* γ Pictoris, xigante laranxa de magnitude 4,50, a terceira estrela máis brillante da constelación.
* δ Pictoris, con magnitude 4,72, unha estrela binaria espectroscópica cun período orbital de 1,673 días. As súas compoñentes son unha xigante azul e unha estrela quente do tipo O.
* RR Pictoris, nova que estourou en 1925 e coñecida coma Nova Pictoris, acadou magnitude 1,25. É fácil de atopar a 1º37' ó suroeste de α Pictoris.
* TX Pictoris (HD 37434), estrela variable eruptiva RS Canum Venaticorum cun brillo que varía entre magnitude 6,08 e 6,12.
* AB Pictoris (HD 44627), nova anana laranxa cunha acompañante que pode que sexa unha anana marrón ou un planeta xigante.
* Estrela de Kapteyn (VZ Pictoris), estrela subanana vermella, a estrela do halo galáctico máis próxima ó sistema solar e a segunda estrela con maior movemento propio entre tódalas coñecidas, distante 12,8 anos luz.

### Outras estrelas con designación de Bayer 
* ζ Pic 5,44; θ Pic 6,26; η1 Pic 5,37; η2 Pic 5,05; ι Pic – estrela dobre 5.58, 6,42; κ Pic 6,10; λ Pic 5,30; μ Pic 5,69; ν Pic 5,60

### Estrelas con designación de Flamsteed 
* 61 Pic 5,20

### Estrelas con planetas 
* HD 41004, sistema estelar composto por unha anana laranxa e unha anana vermella; ó redor da primeira delas descubriuse un planeta extrasolar, e ó redor da segunda unha anana marrón.

## Obxectos Notables do espazo profundo 
* NGC 1705, galaxia anana irregular a 17 millóns de anos luz da Terra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Star Tales – Pictor 
* Pictor @ Stargazing
Estereopticón

O **estereopticón** (tamén chamado *biógrafo-estereopticón*) é un aparello proxector similar á lanterna máxica, aínda que proporciona maior claridade e tamaño na proxección. O dispositivo dispón de dúas lentes, que permiten fundir as imaxes.

O termo *estereopticón* foi habitualmente mal empregado para referirse ao estereoscopio. Con todo, un estereopticón non proxecta nin mostra imaxes estereoscópicas ou tridimensionais (3-D). As dúas lentes son usadas para fundir as imaxes cando son proxectadas. Así, todos os estereopticones poden ser clasificados como lanternas máxicas, pero non todas as lanternas máxicas son estereopticones.

## Historia 
Estes aparellos remóntanse a mediados do século XIX e eran unha forma popular de entretemento e educación antes da chegada das imaxes en movemento e do cine propiamente dito.

Os americanos William e Frederick Langenheim introduciron a tecnoloxía de diapositiva do estereopticón (as exposicións de diapositivas de fotografías proxectadas sobre o cristal) en 1850. Por só dez centavos, a xente podía ver fotografías realistas sobre natureza, historia e temas científicos.

Ao principio, se mostraban as imaxes de forma aleatoria; pero co tempo empezáronse a colocar as diapositivas nunha orde lóxica, creando unha narrativa. Esta narración visual precedeu directamente ao desenvolvemento das primeiras imaxes en movemento.

Fabricado industrialmente pola empresa francesa Pathé Frères (dos irmáns Émile e Charles Pathé), o estereopticón acapararía a cinematografía mundial até a primeira guerra mundial, cando a produción norteamericana comeza a rexer.
República Federal de Iugoslavia

A **República Federal de Iugoslavia** foi un estado federal formado polas repúblicas de Serbia e de Montenegro en 1992 e que no ano 2003 foi renomeado por Serbia e Montenegro. A capital foi a cidade de Belgrado.

## Historia
### O novo Estado
Tras a caída da República Federal Socialista de Iugoslavia entre 1991 e 1992, só Serbia e Montenegro acordaron manter o estado iugoslavo, e estableceron unha nova constitución para unha nova Iugoslavia en 1992. Coa caída do comunismo na Europa do Leste, o novo estado seguiu a onda de cambios e non reviviu a estrutura do partido comunista (que fora disolta en 1990). O novo estado deixou a simboloxía comunista: a estrela vermella foi retirada da bandeira, e o escudo de armas comunista foi substituído por unha aguia bicéfala coas armas de Serbia e de Montenegro. Outros cambios foron introducidos como renomear a policía ata entón Milicija (Милиција)  por Policija (Полиција); as dúas repúblicas terían as súas propias forzas. O novo estado estableceu un goberno baseado nun sistema dun só presidente, que sería elixido de xeito democrático, así coma un parlamento democrático.

### Serbia e Montenegro
No 2002 os gobernos das dúas repúblicas que conformaban a federación chegaron a un novo acordo co propósito de mellorar a cooperación entre as dúas. O 4 de febreiro do 2003, aprobouse unha nova Carta Constitucional, o estado foi reestruturado, e cambiouse o nome polo de Unión dos Estados de Serbia e Montenegro. Porén diversos grupos comezaron a premer pola independencia de Montenegro, que finalmente foi aprobada o 21 de maio de 2006 e declarada o 3 de xuño de 2006. 

Ficheiro:Scg01.png
Ficheiro:Scg02.png
Serén, Friol

**Santa Cruz de Serén** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 26 habitantes (once homes e quince mulleres), a mesma cantidade ca en 2007 (doce homes e catorce mulleres nese ano) e catro menos ca en 2004. Ten tres entidades de poboación.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Solpor en Lugo.jpg|Solpor

## Lugares e parroquias
### Lugares de Serén
### Parroquias de Friol
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Friol
### Ligazóns externas
*Serén na web do concello de Friol
Prado, Friol

**San Martiño de Prado** é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. 

En 2024 tiña, segundo o Instituto Galego de Estatística, 74 habitantes (38 homes e 36 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 121 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Prado 
### Parroquias de Friol 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Friol
### Ligazóns externas 
* Prado na web do concello de Friol
Germinal Esgleas Jaume

**Germinal Esgleas Jaume** (pseudónimo de **Josep Esgleas i Jaume**, nado en Malgrat de Mar o 5 de outubro de 1903 e finado en Tolosa (Francia) o 21 de outubro de 1981, foi un anarcosindicalista e militante da FAI.

## Traxectoria 
En 1919 estableceuse en Calella, Malgrat de Mar e Mataró, onde fixo activismo a prol da CNT. En decembro de 1923 foi elixido secretario da Confederación Rexional do Traballo de Cataluña. Representando á Federación Local de Calella e outros sindicatos, participou no terceiro Congreso da CNT en Madrid entre o 11 e o 16 de xuño de 1931. Foi compañeiro sentimental de Federica Montseny, e colaborou en *La Revista Blanca*, defendendo o apoliticismo da CNT. Durante a guerra civil foi membro do Comité Executivo do Movemento Libertario de Cataluña en 1937.

Ó rematar a guerra exiliouse en Francia, e en 1945 foi elixido secretario do Comité Nacional do Movemento Libertario Español-CNT, e entre 1958 e 1963 foi secretario xeral da AIT.

## Obras 
* *Sindicalismo: orientación doctrinal y táctica de los sindicatos obreros y la CNT* (1935)
Lingua munxí

O  **munxaniano** tamén chamada *lingua munxaní* ou *munxí* (en persa) é unha lingua indoeuropea da rama de linguas iranias pertencente ao sub-grupo de linguas do Pamir falada ao nordeste do Afganistán, na provincia de Badaghxán. É moi parecida á lingua idgá que fálase naparte máis alta do Lutkuh, Val do Chitral, no oeste de Garam Chishma en Paquistán.

A área do Garam Chishma chegou a ser importante durante a Invasión Soviética do Afganistán porque os soviéticos non foron capaces de deter o fluxo de armas , materiais e persoas polo Paso Doráh que separa o Chitral do Badaghxán.

O munxiano divídese en catro dialectos:

* Munxiano setentrional
* Munxiano central
* Munxiano meridonal
* Munxiano mamalgha

Estes dialectos comparten entre eles un 68% de similitude lexical, do 56% ao 80% co idgá en Paquistán.
Os falantes de munxiano son, habitualmente bilingües co dari falada no Afganistán. Os falantes monolingües adoitan ser mulleres. O índice de alfabetización en munxiano está por debaixo do 1%. O índice de alfabetización en dari entre os munxiano falantes está entre o 15 e o 25%.

Os dez primeiros números en munxiano son:

# yu /iu/
# lu /lu/
# sherai /šerai/
# chfūr /čfu:r/
# pānj /pa:nž/
# āxshe /a:xše/
# avde /avde/
# ashkie /aškje/
# nau /naw/
# dau /daw/

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Risley, H.H. e Gait, E.A. "Report on the Census of India", 1901. Superintendent of Government Printing, 1903, Calcuta, páxina294 
* Decker, Kendall "Languages of Chitral" (1992). Publicado polo *National Institute of Pakistan Studies*, a *Universidade Quaid-i-Azam* e o *Summer Institute of Linguistics*, Islamabad.
* Morgenstierne, Georg: "Report on a Linguistic Mission to Afghanistan" (1926). Publicado polo *Instituttet for Sammenlignende Kulturforskning*, Serie C I-2, Oslo. id=ISBN 0-923891-09-9

### Ligazóns externas 
*Ethnologue: http://www.ethnologue.com/show_work.asp?id=32850
*H.H. Risley e E.A. Gait , ( 1903 ), REPORT ON THE CENSUS OF INDIA, 1901 , Calcutta , Superintendent of Government Printing , p.&nbsp;294 :
https://web.archive.org/web/20110706114920/http://www.chaf.lib.latrobe.edu.au/dcd/page.php?title=1901&action=next&record=1433
O Abelleiro, O Val, Narón

**O Abelleiro** é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 10 habitantes.
## Lugares e parroquias
### Lugares do Val
### Parroquias de Narón
O Lobeiro, O Val, Narón

**O Lobeiro** é un lugar da parroquia do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 47 habitantes (28 homes e 19 mulleres), un máis ca en 2003.

## Lugares e parroquias
### Lugares do Val
### Parroquias de Narón
Baltar (homónimos)

O topónimo **Baltar** pode referirse a:

;En Galiza
***Baltar**, concello da comarca da Limia;
****Baltar**, parroquia de dito concello;
*****Baltar**, lugar de dita parroquia;
***Baltar**, parroquia do concello de Melide;
****Baltar**, lugar de dita parroquia;
***Baltar**, parroquia do concello da Pastoriza;
****Baltar**, lugar de dita parroquia;
***Baltar**, lugar da parroquia de Cambás, no concello de Aranga;
***Baltar**, lugar da parroquia de Damil, no concello de Begonte;
***Baltar**, lugar da parroquia de San Clemente de Cesar, no concello de Caldas de Reis;
***Baltar**, lugar da parroquia de Castrelo, no concello de Cambados;
***Baltar**, lugar da parroquia de Artes, no concello de Carballo;
***Baltar**, lugar da parroquia de Brigos, no concello de Chantada;
***Baltar**, lugar da parroquia de Ribeira, no concello da Estrada;
***Baltar**, lugar da parroquia de Mántaras, no concello de Irixoa;
***Baltar**, lugar da parroquia de Vilastose, no concello de Muxía;
***Baltar**, lugar da parroquia do Val, no concello de Narón;
***Baltar**, lugar da parroquia de Souto, no concello de Paderne;
***Baltar**, lugar da parroquia de Lesón, no concello da Pobra do Caramiñal;
***Baltar**, lugar da parroquia de Xustáns, no concello de Ponte Caldelas;
***Baltar**, lugar da parroquia de Adina, no concello de Sanxenxo;
***Baltar**, lugar da parroquia do Vicedo, no concello do Vicedo;
***Baltar**, lugar da parroquia de Belesar, no concello de Vilalba;
***Baltar**, lugar da parroquia de Grandal, no concello de Vilarmaior.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Baltar**, freguesía do concello de Paredes.

Amais, como apelido pode referirse a:
***Ramón Rey Baltar**, escritor galego (1882-1969);
***Andrés Rey Baltar**, innovador agrario e irmán do anterior (1886-1936);
***Arturo Baltar**, escultor ourensán, autor do belén de Baltar (n. 1924);
***Rafael Baltar Tojo**, arquitecto (1933-2004);
***Amelita Baltar**, cantante arxentina (n. 1940);
***Xosé Luís Baltar**, político ourensán (n. 1940);
***Xosé Manuel Baltar**, político ourensán, presidente da Deputación de Ourense de 2012 a 2023 e fillo do anterior (n. 1967).

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Os Baltares**, lugar da parroquia de Barbeiros, no concello de Ordes;
***Balter**, lugar da parroquia de Fisteus, no concello de Curtis.
A Modia

O topónimo **A Modia** pode referirse a:

;En Galiza
***A Modia**, lugar da parroquia de San Cristovo de Donalbai, no concello de Begonte;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santo Adrián de Vilariño, no concello de Cambados;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santa María de Vilapene, no concello de Cospeito;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santa María de Vilar, no concello de Guitiriz;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santa María de Paradela, no concello de Meis;
***A Modia**, lugar da parroquia de San Xoán de Vilanova, no concello de Miño;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val, no concello de Narón;
***A Modia**, lugar da parroquia de Santa María de Vilacampa, no concello do Valadouro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Tomás Fábregas

**Tomás Luis Fábregas Boudín**, nado en 1958 na Coruña e finado en Oakland (California) o 22 de setembro de 1994, foi un activista galego da loita contra a sida.

## Traxectoria 
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago, en 1979 marchou a traballar a Nova York e logo mudouse a San Francisco. Enfermo de sida, foi membro directivo da San Francisco AIDS Foundation, unha das organizacións que loitaban na cidade contra a propagación desta enfermidade.

En 1992 acudiu ao Congreso Internacional sobre a Sida en Ámsterdam en representación da fundación onde traballaba. Naquel tempo, o goberno estadounidense establecera unha norma que impedía a entrada no país de persoas seropositivas. Fábregas declarou publicamente na asemblea de Ámsterdam a súa enfermidade e anunciou que retaba a administración estadounidense a que o detivese na fronteira. Pero a lei nunca se chegou a aplicar. Á súa chegada ao aeroporto de San Francisco dende Ámsterdam foi recibido por varios activistas da loita contra a sida.

## Honras 
Unha asociación de San Francisco, a San Francisco AIDS Candlelight Vigil, concede anualmente os "Tomás Fábregas Awards" na loita contra a sida.

En 2013 o concello da Coruña inaugurou unha rúa co seu nome.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web de homenaxe a Tomás Fábregas con documentos e información sobre el
When Johnny Comes Marching Home

miniatura|200px

"**When Johnny Comes Marching Home**" é unha canción popular da Guerra Civil Estadounidense, que expresa a morriña da xente polos seus amigos e familiares combatentes na guerra. A canción refírese a un capitán de artillaría lixeira, John O`Rourke, do exército da unión.

## Letra 
**Existen varias versións, esta é a mais popular:**

When Johnny comes marching home again
Hurrah! Hurrah!
We'll give him a hearty welcome then
Hurrah! Hurrah!
The men will cheer and the boys will shout
The ladies they will all turn out
And we'll all feel gay when Johnny comes marching home.

The old church bell will peal with joy
Hurrah! Hurrah!
To welcome home our darling boy, 
Hurrah! Hurrah!
The village lads and lassies say
With roses they will strew the way,
And we'll all feel gay when Johnny comes marching home.

Get ready for the Jubilee,
Hurrah! Hurrah!
We'll give the hero three times three,
Hurrah! Hurrah!
The laurel wreath is ready now
To place upon his loyal brow
And we'll all feel gay when Johnny comes marching home.

Let love and friendship on that day,
Hurrah, hurrah!
Their choicest pleasures then display,
Hurrah, hurrah!
And let each one perform some part,
To fill with joy the warrior's heart,
And we'll all feel gay when Johnny comes marching home.

### Tradución 
Cando Johnny veña marchando a casa de novo
Hurra! Hurrah!
Entón darémoslle unha calorosa benvida
¡Hurrah, ¡Hurrah!
Os homes animaran os mozos gritaran
As mulleres todas acudiran
E todos nos sentiremos alegres cando Johnny veña marchando a casa

A vella campá da igrexa soará con alegría
Hurrah! Hurrah!
Para darlle a benvida a casa ó noso querido mozo
¡Hurrah! ¡Hurrah!
Os mozos e mozas da vila din
Con rosas eles encherán o camiño
E todos nos sentiremos alegres cando Johnny veña marchando a casa

Estade listos para o xúbilo
Hurrah! Hurrah!
Darémoslle ó heroe tres veces tres
¡Hurrah! ¡Hurrah!
A coroa de loureiro esta lista agora

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*When Johnny Comes Marching Home no filme Stalag 17 en Youtube.
Eustaquio Ilundáin

**Eustaquio Ilundáin y Esteban**, nado en Pamplona o 20 de setembro de 1862 e finado en Sevilla o 10 de agosto de 1937, foi bispo de Ourense entre os anos 1904 e 1920 e posteriormente arcebispo de Sevilla ata a súa morte.

## Traxectoria 
Recibiu formación en Teoloxía nos seminarios de Pamplona e Cidade Real. Na capital navarra foi ordenado sacerdote no ano 1886 e alí serviu ata 1891. Entre 1901 e 1904 foi reitor do Seminario de Segovia.

Durante o seu período na diocese de Ourense prestou especial atención á formación dos seminaristas e promoveu os seus coñecementos científicos. Realizou importantes investimentos para subministrar aparellos ao gabinete de Física e Historia natural que el mesmo fundou.

En 1914 suspendeu *a divinis* ao crego e líder agrarista Basilio Álvarez pola campaña xornalística e política que este emprendera en defensa do campesiñado e contra os poderes conservadores. Eustaquio Ilundáin viviu tamén mentres foi bispo de Ourense a aceptación por parte da poboación de novas formas de lecer, entre elas o cinematógrafo, que foi visto como unha ameaza á doutrina da Igrexa e aos seus valores morais, visión esta que retratou Carlos Casares na novela *Ilustrísima*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil de Eustaquio Ilundáin na páxina do Bispado de Ourense .
Manuel Castro Tellado

**Manuel Castro Tellado**, nado en Mosteiro (Pol) cara a 1910 e finado en Castro de Rei o 13 de xaneiro de 1947, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Castro Palmeiro e Rosa Tellado. Xornaleiro e militante do PSOE, foi un dos fundadores da Sociedad de Trabajadores de la Tierra de Pol y sus Contornos da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 botouse ao monte. Foi xulgado en Lugo por rebelión e declarado en rebeldía. Participou na organización dos grupos guerrilleiros que actuaban no leste da provincia de Lugo e que se integraron na Federación de Guerrillas de León-Galicia. En 1944 accedeu á xefatura da III Agrupación Guerrilleira, e tentou chegar a acordos cos grupos guerrilleiros comunistas do Exército Guerrilleiro de Galicia. En 1945 comandou a Federación. Morreu o 13 de xaneiro de 1947 nun enfrontamento coa Garda Civil en Castro de Rei. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46.

## Vida persoal 
Casou con Engracia Díaz. A súa irmá Silvina Castro Tellado estaba casada con Primitivo Rodríguez Otero.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en represión franquista en Lugo
Séamus Ó Grianna

**Séamus Ó Grianna**, coñecido localmente como **Jimí Fheilimí**, nado en 1889 e finado en 1969, foi un escritor irlandés en lingua irlandesa. Empregou o pseudónimo de **Máire**

## Traxectoria 
Naceu nunha familia de poetas e contadores de historias en Ranafast, Condado de Donegal, e foi á escola primaria até a idade de 14 anos. Pasou varios anos en casa e como traballador temporal en Escocia. Asistiu a unha escola de verán de lingua irlandesa en 1910 e ensinou durante un tempo para a Liga Gaélica. Converteuse formalmente en profesor no St. Patrick's College, Dublín, entre 1912 e 1914, e ensinou principalmente no Condado de Donegal até 1920. Viuse envolto en liortas políticas e foi á cadea como republicano durante a Guerra Civil Irlandesa. Traballou como tradutor para An Gúm, no Servizo Civil Irlandés, e en dicionarios de irlandés no Departamento de Educación.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Caisleáin Óir*. Mercier Press, Dublín 1994 (novela)
* *Castar na Daoine ar a Chéile. Scríbhinní Mháire 1*. Editado por Nollaig Mac Congáil. Coiscéim, Dublín 2002 (novela e xornalismo)
* *Cith is Dealán*. Mercier Press, Dublín e Cork 1994 (relatos curtos)
* *Cora Cinniúna 1-2* (dous volumes de historias curtas) An Gúm, Dublín 1993
* *Cúl le Muir agus scéalta eile*. Oifig an tSoláthair, Dublín 1961 (historias curtas)
* *Na Blianta Corracha. Scríbhinní Mháire 2*. Editado por Nollaig Mac Congáil. Coiscéim, Dublín 2003 (xornalismo)
* *Nuair a Bhí Mé Óg*. Mercier Press, Dublín e Cork 1986 (autobiografía)
* *An Sean-Teach*. Oifig an tSoláthair, Dublín 1968 (novela)
* *Tairngreacht Mhiseoige*. An Gúm, Dublín 1995 (novela)

## Notas
Milan Vidmar

**Milan Vidmar**, nado en Liubliana o 22 de xuño de 1885 e finado o 9 de outubro de 1962, foi un enxeñeiro eléctrico, xogador e teórico do xadrez, filósofo e escritor esloveno. Foi especialista en transformadores de enerxía e transmisión de corrente eléctrica.

## Traxectoria 
Comezou a estudar enxeñería industrial en 1902 e graduouse en 1907 na Universidade Técnica de Viena. Conseguiu o seu doutoramento en 1911 na Facultade Técnica en Viena. A carreira de enxeñería eléctrica na facultade non se inaugurou senón ata 1904, polo que Vidmar tivo que tomar leccións e exames especiais sobre os aspectos básicos da especialidade.

Foi profesor na Universidade de Liubliana, membro da Academia Eslovena de Artes e Ciencias (SAZU), e fundador da Facultade de Enxeñería Eléctrica. Entre 1928 e 1929 foi o décimo chanceler da Universidade de Ljubljana. En 1948 estableceu o instituto de electrotécnica que agora leva o seu nome.

Vidmar foi tamén un destacado Gran Mestre Internacional de xadrez, probablemente un dos doce mellores xogadores do mundo na súa época, a pesar de que sempre practicou o xogo como simple afeccionado.

Os seus éxitos inclúen elevadas posicións nalgúns dos torneos de xadrez máis importantes do seu tempo; foi por exemplo campión en Karlsbad 1907; obtivo o terceiro lugar en Praga 1908; o segundo en Donostia 1911 (con Akiba Rubinstein detrás de José Raúl Capablanca); foi gañador de Budapest 1912; primeiro en Viena e Berlín en 1918, segundo en Košice 1928; terceiro en Londres 1922 (detrás de Capablanca e Alexander Alekhine); cabeza en Hastings 1925; terceiro en Semmering 1926; cuarto en Nova York 1927; cuarto en Londres 1927; quinto en Karlsbad 1929, Bled 1939 e Basilea 1952.

Actualmente a Federación Eslovena de Xadrez organiza un torneo internacional de grandes mestres nomeado en honra a Milan Vidmar. Vidmar tamén exerceu como árbitro, e foi o arbitro principal no Campionato do Mundo da Haia-Moscova 1948.

Escribiu varios libros sobre xadrez, incluíndo *Pol stoletja ob šahovnici* ("Medio século ao taboleiro") (Ljubljana 1951); *Šah* ("Xadrez"); *Razgovori o šahu z začetnikom* ("Conversacións sobre xadrez cun principiante"); e en alemán, *Goldene Schachzeiten* ("Os tempos dourados do xadrez").

En materia ingenieril, algúns dos seus escritos son: *Transformatorji* ("Transformadores"); *Problemi prenosa električne energije* ("Problemas de transmisión de enerxía eléctrica"); *Pogovori ou elektrotehniki* ("Leccións de electrotécnica"); *Med Evropo in Ameriko* ("Entre Europa e América); *Moj pogled na svet* ("A miña visión do mundo").

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Instituto Milan Vidmar de Investigación de Enerxía Eléctrica (EIMV) 
* Partidas de xadrez de Milan Vidmar, por Richard Strange
Ramón Sobrino

O nome de **Ramón Sobrino** pode referirse a dous investigadores galegos:

***Ramón Sobrino Buhigas**, biólogo e arqueólogo (1888-1946).
***Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza**, arqueólogo, fillo do anterior (1915-1959).

## Véxase tamén 
* **Sobrino**
Santa Margarida, O Val, Narón

**Santa Margarida** é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 136 habitantes (75 homes e 61 mulleres), dous máis ca en 2003.
## Toponimia
O topónimo **Santa Margarida** é un haxiotopónimo e débese á presenza no lugar dunha capela baixo dita advocación.

## Patrimonio 
Ao carón da estrada DP-5405 está a mámoa de Santa Margarida, duns 30 metros de diámetro e dous metros de altura. Está situada no medio dun terreo encaixonado entre dúas leiras, co peche dunha delas foi destruída unha parte dela.

## Galería de imaxes 

File:Mámoa Santa Margarida O Val Narón A Coruña.jpg|Vista da mámoa de Santa Margarida dende a estrada a río do Pozo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Val 
### Parroquias de Narón
Tequeño

O **tequeño** é unha comida típica venezolana utilizada normalmente como entremés en festas e reunións. Prepárase cunha masa de fariña de trigo, que envolve un anaco de queixo branco cortado en tiras e frítese por uns 2 a 3 minutos en aceite a uns 190 graos centígrados. Ten forma cilíndrica cunha capa crocante por fóra que cobre o queixo derretido. Ten a forma dun habano, pero máis groso.

É típico tamén da gastronomía galega, servíndose preferentemente como tapa, en Santiago de Compostela.

O **tequeñón** é un tequeño máis grande.

Xeralmente cómese con salsa de tomate (ketchup) ou salsa picante. Tamén se pode comer só.

Para moitos, o seu nome provén da cidade venezolana de Los Teques, aínda que outros pon en dúbida esta teoría.

## Variedades
Como todo prato, o tequeño evolucionou a través dos anos, e é así como hoxe día existen tequeños, non soamente de queixo (neste momento é o "tradicional") senón que atopamos variantes de tequeños recheos con xamón, xamón e queixo, ricota con espinacas, chocolate e até con mariscos. Outra variante é o tequeño recheo de chourizo, que está a comezar a ser comercializado nos supermercados españois a raíz do crecemento da poboación inmigrante venezolana.
Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza

**Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza**, nado en Poio o 3 de marzo de 1915 e finado o 3 de febreiro de 1959, foi un arqueólogo e aparellador galego, fillo de Ramón Sobrino Buhigas.

## Traxectoria 
[dereita|miniatura|Lápida da familia Sobrino Buhigas - Lorenzo Ruza no [Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]]

Criouse na parroquia de Cequeril, no concello de Cuntis. Aparellador do concello de Santiago de Compostela, dirixiu a restauración da fachada e da escalinata de Praterías da catedral e de San Martiño Pinario. Foi profesor de debuxo na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, comisario local de escavacións arqueolóxicas, secretario do Seminario Gallego de Historia Primitiva da USC, colaborador do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento e membro correspondente da Real Academia Galega.

Dirixiu diversas escavacións arqueolóxicas, centrando a maior parte dos seus traballos na arte rupestre prehistórica galega e continuando, en certa maneira, os traballos do seu pai. Tamén son destacables as súas intervencións arqueolóxicas sobre monumentos megalíticos na península do Morrazo, como por exemplo na Chan da Arquiña.
Publicou os seus resultados en diversas revistas especializadas, entre as que destaca a do Museo de Pontevedra. Outros estudos seus son os seguintes:

* "Petroglifos e Laberintos", publicado no número 61 da *Revista de Guimarães* en 1951.
* "Origen de los petroglifos gallego-atlánticos", na revista *Zephyrus* de Salamanca en 1952.
* "Petroglifos prehistoricos europeos" publicado nas actas do Congreso Internacional de Ciencias Prehistóricas e Protohistóricas celebrado en Madrid (1954). 
* "Datos para el estudio de los petroglifos de tipo atlántico" no III Congreso Nacional de Arqueoloxía (1955). 
* "Bosquejo para un estudio de los petroglifos portugueses" na revista *Caesaraugusta* de Zaragoza (1957). 
* "Petroglifos de la Comarca de Lalín" publicado en *Cuadernos de Estudios Gallegos* (1957 e 1958).

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Ciclo Otto

[miniatura|300px|dereita|Diagrama [Presión-Volume do Ciclo Otto]]
O **Ciclo de Otto** é un ciclo termodinámico, que idealiza o funcionamento de motores de combustión interna con ignición por faísca. Foi definido por Beau de Rochas e aplicado con logro polo enxeñeiro alemán Nikolaus Otto en 1876, e posteriormente por Étienne Lenoir e Rudolf Diesel.

Este ciclo caracterízase porque a adición de calor se produce a "volume constante" a diferenza do ciclo Diesel onde se fai a "presión constante".

## Fases
#**Compresión** 1-2 isentrópica
#**Adición de Calor** 2-3 a volume constante
#**Expansión** 3-4 isentrópica
#**Renovación** 4-1 isóbara (presión constante)

## Tipos
O ciclo Otto pódese aplicar tanto en motores de dous tempos (motores pequenos: ciclomotores, pequenos xeradores...) como en motores de catro tempos (a maioría dos motores de gasolina en vehículos)
Bloque do motor

[miniatura|dereita|300px|Un bloque motor mostrando as aberturas dos [cilindro (motor)|cilindros.]]
 	
O **bloque do motor** é unha peza fundida en ferro ou aluminio que aloxa os cilindros dun motor de combustión interna así como os soportes de apoio da cambota.

O diámetro dos cilindros determina a cilindrada do motor.

## Funcións 
Ademais de aloxar os cilindros, onde se moven os pistóns, o bloque motor soporta outras dúas pezas: a cabeza do motor na parte superior e o cárter na parte inferior. A cabeza do motor é fixa ao bloque a través da xunta da cabeza que é atravesada por parafusos de fixación roscados no bloque.

No interior do bloque existen tamén cavidades tubulares a través das cales circula a auga de arrefecemento, ben como o aceite de lubrificación cuxo filtro tamén é xeralmente fixo á estrutura.

Cando a árbore de levas non está colocada na cabeza existen cavidades atravesadas polas hastas impulsoras das válvulas.

O bloque ten conexións e aberturas a través das cales varios outros dispositivos son controlados a través da rotación da cambota, especialmente a bomba de auga, bomba de combustíbel e distribuidor(nos vehículos que os posúen).

## Material 
miniatura|dereita|200px|Bloque dun motor de catro cilindros de aluminio.
O material de que están construídos os bloques ten que permitir a moldaxe de todas as aberturas e pasaxes indispensábeis, como tamén soportar as elevadas temperaturas xeradas pola deflagración do combustíbel no interior do bloque e permitir a rápida disipación da calor.

Os materiais máis usados son o ferro fundido e o aluminio, este último máis lixeiro e con mellores propiedades disipadoras, mais de prezo máis elevado. Resistindo peor ao atrito dos pistóns os bloques de aluminio teñen os cilindros normalmente revestidos con camisas de aceiro.
 
## Notas 
ARIAS-PAZ, Manuel: *Manual de Automóveis*, São Paulo: Editora Mestre Jou, 1970.
Distribuidor

miniatura|dereita|Distribuidor- Imaxe/Medio perfil.
miniatura|dereita|Distribuidor- Imaxe de parte inferior.
O **distribuidor** é unha peza do sistema eléctrico do automóbil que cumpre unha misión sumamente importante ao intervir no proceso de envío de corrente eléctrica, desde a bobina cara ao distribuidor, e de alí ás buxías.
Esta corrente convertida en faísca ao chegar ao eléctrodo da buxía produce a combustión da mestura que se xera dentro do cilindro e consecuentemente a pseudoexplosión que acciona ao pistón, situado no interior de devandito cilindro.

## Tamaño e materiais que o conforman 
As súas dimensión varían segundo o tamaño do distribuidor ao cal axústase, gardando proporcións -por regra xeral- coa envergadura do vehículo onde se atopa asentado.
Pode oscilar entre 3 a 10 cm, no seu longo; e 2 a 4 cm, no seu ancho.

O material co cal está construído é plástico (tipo baquelita) de moi alta dureza e resistencia ao calor. Logo conta cunha placa de bronce, suxeita ao plástico por un engarce e un remache, e finalmente -no seu parte posterior- unha peza de aceiro (de forma cilíndrica e aplanada nun extremo) que cumpre a función de facer contacto coa placa de bronce mencionada anteriormente e tamén actuar de traba para que o rotor quede ben suxeito ao lugar onde vai asentado, é dicir ao extremo superior do eixo do distribuidor.

## Modo de funcionamento 
O rotor xira asentado sobre o extremo superior do eixo do distribuidor, e en tanto o fai vai efectuando sucesivos envíos de corrente a cada unha das buxías do motor.

Esta acción prodúcese ao tocar puntos metálicos da *tapa do distribuidor* en forma alternativa, pero moi rapidamente. Dita corrente é transportada polos denominados *cables de buxía* e é recibida por elas para producir a explosión ou combustión dentro de cada cilindro. Á súa vez, a corrente recibida polo distribuidor provén da bobina de ignición, que se acha conectada á tapa de devandito distribuidor, mediante un cable de características similares aos anteriormente mencionados.

miniatura|dereita|Tapa de distribuidor. Corte lonxitudinal

## Durabilidade da peza 
É conveniente que -aproximadamente- cada 5.000&nbsp;km se revise o distribuidor, como así tamén a tapa do distribuidor (que é dun material similar ao que conforma o elemento do cal trata este artigo). De observarse que non están en boas condicións ou existe algún desgaste nos mesmos, é aconsellable a súa substitución.

## Sistemas modernos de acendido 
Os modernos sistemas de aceso que -na actualidade- posúen os vehículos con motor ciclo Otto, os cales maioritariamente están equipados con sistemas de funcionamento electrónico, desprazan o uso do distribuidor e consecuentemente do rotor. Con todo aínda moitos vehículos utilizan aquel sistema convencional, que podería considerarse como máis seguro fronte á aparición de fallas. Isto é por tratarse dun sistema mecánico, fronte a outro electrónico que pode afectarse con máis facilidade e deixar de funcionar en forma inmediata a fállaa, sen posibilidade ningunha de reparación inminente.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
**Electricidad del automovil* .
**Sistema de encendido* .
Agrupación Nacionalista Independente

[miniatura|[Luís Seoane, secretario de actas da Agrupación Nacionalista Independente]]

A **Agrupación Nacionalista Independente** foi unha organización política de carácter galeguista fundada en 1931 e que se integrou no Partido Galeguista.

## Traxectoria 
A Agrupación Nacionalista Independente fundouse por iniciativa de Xoán Xesús González en Santiago de Compostela en 1931, o seu presidente era Lois Tobío Fernández, o vicepresidente Ricardo Carballo Calero, o secretario xeral o propio Xoán Xesús e o secretario de actas Luís Seoane.

A principal actividade do grupo consistiu na organización do primeiro gran mitin galeguista que se celebrou tras a constitución da II República e que se celebrou en Compostela o 10 de maio e no que interviron Castelao, Valentín Paz Andrade, Álvaro das Casas e Ramón Otero Pedrayo entre outros. O grupo integrouse no Partido Galeguista, o que levou ao abandono de Xoán Xesús González.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* Marcos Seixo, *Limiar* en *A modelo de Paco Asorey*, Xerais, 2002
Bamio

O topónimo **Bamio** pode referirse a:

;En Galiza
***Bamio**, parroquia do concello de Vilagarcía de Arousa;
***Bamio**, lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa, no concello de Coles;
***Bamio de Cima**, lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa, no concello de Coles;
***Bamio de Fondo**, lugar da parroquia de Santo Eusebio da Peroxa, no concello de Coles.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Bumio**, lugar da parroquia de San Miguel de Barcala, no concello da Estrada.
Rarís

O topónimo **Rarís** pode referirse a:

;En Galiza
***Rarís**, parroquia do concello de Teo;
****Rarís**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Rariz**, lugar da parroquia de Covas, no concello de Baralla.
El Temps

***El Temps*** é unha revista semanal de actualidade editada en Valencia por Edicions del País Valencià desde o 1985 e distribuído en Cataluña, Comunidade Valenciana e Illas Baleares. O seu editor e impulsor é Eliseu Climent. A redacción ten tres sedes en (Barcelona, Valencia e Palma). Entre os seus colaboradores están actualmente Joan Francesc Mira, Martí Domínguez, Pilar Rahola, Miquel Payeras, Sebastià Alzamora, ou Alfons Cervera.

A mediados dos 90 foi un dos primeiros medios de comunicación en catalán a ter presenza en Internet. A súa difusión real é descoñecida, xa que a diferenza da inmensa maioría dos medios de comunicación de España, non se somete ao control da OJD, e a súa venda directa considérase escasa.

## Galardóns 
* 1994: Premi Gabriel Alomar i Villalonga dels Premis 31 de Desembre de l'Obra Cultural Balear.
* 1996: Premi d'Honor Lluís Carulla.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da revista
Rosita Amores

**Rosa Amores Valls**, **Rosita Amores**, nada en Nules, provincia de Castelló, en 1938, é unha artista española de variedades, pioneira do cabaré erótico a mediados dos anos 1960, canda Rafael Conde, el Titi. Rosita Amores burlou a censura franquista en épocas en que o erotismo en España se reducía ó ámbito privado e converteuse nunha icona popular do espectáculo na Comunidade Valenciana.

## Filmografía 
* *Visanteta, estate quieta* (1979)
* *El virgo de Visanteta* (1979)
* *Con el culo al aire* (1980)
* *Un negre amb un saxo* (1989)
* *Gràcies per la propina* (1997)
* *El robo más grande jamás contado* (2002).
Lingua dari

O **dari** (en *dari* ** دری**, pronunciado **/dæˈɾi/**) é unha variedade estrutural do persa establecida como lingua oficial coa súa propia norma en Afganistán xunto co paxto. 
## Orixe 
A orixe do nome está na diferenciación entra a lingua persa que falaban as tribos persas e as tribos partas e bactrianas do norte de Irán que a partir do século VII adoptaron o persa pero mantendo un importante substrato parto. A marcha da corte sasánida de Fars para Ctesiphon fixo que a variedade do norte fora a lingua falada na corte, que se empezou a chamar *dari* (corte en persa) para distinguila da lingua de Fars (farsi) pero a lingua escrita seguiu a ser o persa medio ata a súa substitución polo árabe no 742 e así os exércitos que levaron o islam máis alá do Amu Daria utilizaban como lingua franca esta variedade do persa e foi a que parte da poboación orixinaria do que actualmente é Afganistán acabou adoptando como lingua de uso común.

Tamén é coñecido coma *persa dari* (en *dari* **فارسی دری**, pronunciado **/fɒːɾsije dæˈɾi/**) ou *persa afgán* e por causa do seu illamento conta con menos influencia do árabe . É a principal lingua do país, falada polo 60% da poboación (se xuntamos o aimaq, o hazaraguí e o propio dari) principalmente no sur e centro do país, e preto de Cabul. É a principal lingua de comunicación dos pobos taxico, hazara e aimaq. A lingua serve á súa vez coma medio de comunicación entre diferentes pobos do Afganistán.

A sintaxe do dari non defire moito da do persa, aínda que o acento forte sexa menos expresivo no persa afgán do que no persa iraniano. Moitos lingüistas (incluídos lingüistas iranianos) consideran o dari como unha lingua ou un dialecto á parte; eles considérano a lingua escrita e chaman persa ou, mellor dito, persa afgán á lingua falada. Hoxe en día é a *Academia Afgá das Ciencias* a encargada da fixación do *dari*.

O dari conta con varios dialectos: o heratí, o parsiwan, o khorasaní, o aimaq, o harzaraguí, o taxiquí e o cabolí que é o dialecto de prestixio. A principal diferenza do aimaq e o hazaraguí é que contan con moito vocabulario das linguas túrquicas e mongois, e o cabolí e o taxiquí están moitísimo máis próximos ao taxico que ao dari.

## Fonética 
### O sistema vocálico 
O dari consta de 8 vogais, das que 5 son longas /ī ē ū ō ā/ e estables 3 son curtas /a e o/ e inestables.

|&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;
|

|}

O vocalismo literario é bastante conservador en comparación co persa e taxico e é máis próximo ao taxico (aínda que nos dialectos o vocalismo pode ser máis simplificado).

Na táboa seguinte amósase o desenvolvemento do vocalismo entre as linguas de orixe pérsida:

Obsérvese como a medida que avanzamos cara ao norte o vocalismo vaise parecendo ao taxico mentres que cara ao sur parécese máis ao persa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Alfabeto Dari(www.afghan-web.com)
Templo mormón de Atlanta

O **templo mormón de Atlanta** é un edificio relixioso situado na cidade estadounidense de Atlanta e que pertence á Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días.
Foi o primeiro templo mormón construído no sueste dos Estados Unidos e o segundo templo ao leste do Mississippi desde 1846. Comezada a construír en 1980, o edificio rematouse e consagrouse en 1983. Na fachada do edificio di unha inscrición: "Holiness to the Lord The House of the Lord" (Santidade ao Señor, a casa do Señor).
Marxismo libertario

Por **marxismo libertario** enténdese a un conxunto de movementos ou teorías que pertencen ao sector disidente do marxismo ortodoxo. É máis un concepto para a clasificación política que unha escola de pensamento, xa que non representa un corpus definido con precisión aínda que si certos elementos e tradicións comúns, por exemplo un profundo espírito antiautoritario.

Aínda que o termo pode resultar confuso, a pertenza á tradición do marxismo (aínda que heterodoxa) máis que á persoa de Karl Marx ven máis pola súa vinculación ás ideas filosóficas e económicas tanto de Marx como de toda a escola que se ten formado a partir das súas ideas.

Amosan rexeitamento cara ao chamado marxismo-leninismo, ao centralismo burocrático e á acción dende o Estado, ademais mostran unha apertura a correntes progresistas e revolucionarias que recoñezan a liberdade e o antiautoritarismo como un valor fundamental e a participación popular directa (por iso o cualificativo de *libertario* ou *partidario da liberdade*).

O rango do que se adoita catalogar como marxismo libertario inclúe interpretacións alternativas da aplicación política do materialismo dialéctico, a inclusión de teorías do vitalismo filósófico, a práctica da democracia deliberativa ou participativa, que sería o nexo de unión das correntes antiautoritarias marxistas co libertarismo ou anarquismo. O chamado *marxismo cultural* adoita ser incluído como unha manifestación de marxismo libertario.

## Correntes consideradas como marxismo libertario 
*Autonomismo que para algúns analistas é unha forma de anarquismo paralelo á tradición libertaria
*Consellismo
*Luxemburguismo

### Achegas 
*Freudomarxismo
*Teoría crítica

## Filosofías relacionadas 
*Situacionismo
*Postmarxismo
*Postestructuralismo

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Socialismo libertario

### Ligazóns externas
*Marxismo libertario, selección de artigos en Anarcopedia
Radical Youth

**Radical Youth** (Mocidade Radical) é un grupo autónomo de mozos de Aotearoa (Nova Zelandia, en maorí), con base en Auckland, que se formou a comezos de 2005 para abordar asuntos que afectan aos mozos deste país. O grupo autodefínese como antiautoritario e anticapitalista e dende os seus comezos veñen traballando sobre asuntos que inclúen a censura de Internet nas escolas, o G8, a pobreza infantil, o cambio climático e eliminar os salarios ou tarifas de pago diferenciadas para mozos. Os seus organizadores en gran parte proveñen de grupos anarquistas; ten unha convocatoria mínima de canto menos 500 estudantes en cada acto, e no 2007 moveu dúas campañas.

Organizaron un entroido contra o capitalismo en solidariedade coas protestas en Gleneagles contra o G8 en xullo de 2005, en agosto lanzaron a súa campaña contra as tarifas para mozos e un piquete fora do local principal de McDonalds. Dende entón teñen apoiado a campaña contra as tarifas de mozos e elevar os salarios mínimos dos mozos a $12 a hora. Nunha marcha de 2006 o grupo cobrou sona nacional por unha folga de estudantes secundarios pola abolición das tarifas de mozos. O acontecemento, que atraeu a uns 1000 estudantes da escola, foi etiquetado como unha revolta e chamou a atención dos medios de comunicación, debido en parte á xuventude dos organizadores. No 1 de maio organizaron unha reunión e manifestación para continuar a loita dos traballadores xoves pola igualdade de salario.

Radical Youth organizadou un evento ciclístico (masa crítica) no casco financeiro de Auckland no Día Internacional da Acción Directa contra o Cambio Climático e o G8, e despregaron bandeiras en apoio da campaña Save Happy Valley Campaign para deter a mina de carbón da empresa Solid Energy.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Radical Youth
*Solidariedade dos Mozos Verdes con Radical Youth
*Actividades de Radical Youth en Indymedia NZ
Sombriza

O ***Sombriza*** foi unha embarcación pesqueira de artes menores con base no porto do Vicedo, afundida nas proximidades de illa Coelleira o 7 de xaneiro de 2008.
## Característica
O Sombriza con 6,5 metros de eslora, casco de madeira e folio 3-FE-2-2809. Era unha embarcación que recibe o nome de racú e no momento do seu naufraxio pescaba polbos con nasas.
## Naufraxio
O operativo de rescate activouse tras a chamada ao 112 dun pescador que ouvira voces que proviñan do mar. A embarcación de Salvamento Marítimo *Salvamar Shaula*, con base no porto de Cariño, o helicóptero *Pesca 2* con base en Celeiro, así como embarcacións voluntarias do Vicedo participaron no seu rescate. Porén, só puideron rescatar os corpos xa sen vida dos dous mariñeiros. As posíbeis causas sinaladas foron o exceso de nasas que desestabilizaría a embarcación ou un golpe de mar.

Neste naufraxio faleceron os seus dous tripulantes e provocou un debate sobre seguridade marítima, agudizado por outras traxedias marítimas recentes e polo feito de que a embarcación carecese de chalecos salvavidas e da radiobaliza de activación automática de 406 MHz.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Naufraxios de pesqueiros galegos
Sinde

O topónimo **Sinde** pode referirse a:

;En Galiza
***Sinde**, lugar da parroquia de San Martiño de Canduas, no concello de Cabana de Bergantiños;
***Sinde**, lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val, no concello de Narón;
***Sinde**, lugar da parroquia de San Pedro de Carcacía, no concello de Padrón;
***Sinde**, lugar da parroquia de Santiago de Moncelos, no concello de Abadín;
***Sinde**, lugar da parroquia de Santa María de Labrada, no concello de Guitiriz;
***Sinde**, lugar da parroquia de San Mamede de Gueimonde, no concello da Pastoriza.

;Fóra de Galiza

;En Portugal
***Sinde**, freguesía do concello de Tábua, no distrito de Coímbra.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Sinxe**, lugar da parroquia de Pastor, no concello do Pino;
***Sindín**, lugar da parroquia de San Pedro de Benquerencia, no concello de Barreiros.
Cornido

O topónimo **Cornido** pode referirse a:

;En Galiza
***Cornido**, lugar da parroquia de San Mamede de Carnota, no concello de Carnota;
***Cornido**, lugar da parroquia de Silán, no concello de Muras;
***Cornido**, lugar da parroquia do Val, no concello de Narón;
***Cornido**, lugar da parroquia de Nebra, no concello de Porto do Son.
***Cornido**, lugar do barrio do Couto, do concello de Narón.

## Véxase tamén
### Outros artigos