open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Universidade Técnica de Viena

miniatura|A biblioteca da universidade.

A **Universidade Técnica de Viena** () é unha das maiores universidades de Viena, a capital da Austria. Foi fundada no 1815 como "Instituto Politécnico Real e Imperial" (*k. k. Polytechnisches Institut*), no presente xa ten cerca duns 26.200 estudantes (19% estranxeiros, sendo un 30% mulleres), 8 facultades e cerca duns 4 mil funcionarios, dos cales uns 1800 son profesores. O foco da universidade é o ensino e a procura no ámbito da enxeñaría e as ciencias naturais.

## Profesores e *alumni* 
*Siegfried Becher (1806 - 1873), profesor de economía.
*Paul Eisler (1907 - 1992), inventor do circuíto impreso.
*Hugo Ehrlich (1879 - 1936), arquitecto da Croacia.
*Tillman Gerngross, profesor de enxeñaría da Facultade de Dartmouth, empresario e bioenxeñeiro, fundador da GlycoFi e da Adimab.
*Adolph Giesl-Gieslingen (1903 - 1992), enxeñeiro e proxectista de locomotoras da Austria.
*Karl Gölsdorf (1861 - 1916), enxeñeiro e proxectista de locomotoras da Austria.
*Viktor Kaplan (1900), inventor da turbina Kaplan.
*Milutin Milankovitch (1879 – 1958), xeofísico e enxeñeiro civil.
*Yordan Milanov (1867 - 1932), arquitecto da Bulgaria.
*Hubert Petschnigg (1913 - 1997), arquitecto (completou os seus estudos na Universidade Técnica de Graz).
*Zvonimir Richtmann (1901 - 1941), físico, filósofo e político xudeu da Croacia.
*Irfan Skiljan, autor do software IrfanView.
*Gottfried Ungerboeck (1940), inventor da modulación trellis, fellow da IBM.
*Heinz Zemanek (1920), pioneiro da computación da Austria.
*Keivan Ghaffari (1962), enxeñeiro electrónico de Irán.
*Guilherme Capanema, Enxeñeiro, Brasil.
*Rochus Schüch , Mineraloxista, República Checa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web oficial
Joaquín Losada Espinosa

**Xaquín Losada Espinosa**, nado en Moldes (Boborás) o 28 de agosto de 1925 e finado en Salamanca o 11 de xaneiro de 2000, foi un xesuíta galego.

## Traxectoria 
miniatura|Pazo de Moldes.
Neto de Miguel Losada Losada, quinto fillo de Antón Losada Diéguez (cuarto da segunda muller, Mercedes Espinosa Cervela) e irmán máis vello de Luís Losada Espinosa, en 1942 comezou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, carreira que abandonou o ano seguinte para ingresar na Compañía de Xesús. Estudou en Salamanca (clásicas), na Universidade Pontificia Comillas (filosofía e teoloxía), de volta na de Santiago (historia) e en Roma. Dirixiu o Colexio Maior da Pontificia Comillas, da que foi vicerreitor, e foi profesor na Complutense de Madrid.

## Obra 
Publicou máis dun cento de traballos de temas eclesiásticos, entre eles:
* *Distintas imágenes de la Iglesia*, 1983, ISBN 84-348-1206-1.
* *La Iglesia como sacramento de reconciliación*, 1986.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Losada Espinosa

"**Losada Espinosa**" son os apelidos dos fillos de Antón Losada Diéguez e Albina Espinosa Cervela (primeira muller) e Mercedes Espinosa Cervela (segunda muller e irmá da anterior). Entre eles:

***Antón Losada Espinosa** (1916-1975), avogado.
***Joaquín Losada Espinosa** (1925-1999), xesuíta.
***Luís Losada Espinosa** (1928-1988), xornalista.
Pelham Humfrey

miniatura|Partitura do himno *Hear my crying O God* ("Escoita o meu choro, oh, Deus"), de Pelham Humfrey
**Pelham Humfrey** (variantes do nome: Humphrey e Humphrys), nado en Londres en 1647 e finado en Windsor, Inglaterra, o 14 de xullo de 1674, foi un compositor inglés do Barroco. Foi o primeiro da nova xeración de compositores ingleses marcada polo inicio da Restauración en coller relevancia.

Aos seus dezasete anos, Humfrey xa era moi coñecido polos seus himnos, e o rei enviouno a estudar a París, probabelmente en xaneiro de 1665, onde colleu moitas influencias da música da corte francesa. Nos alicerces da música que escribiu ao seu regreso, tamén demostrou ter asimilado o estilo vocal máis expresivo de Giacomo Carissimi. Máis tarde, sucedeu a Henry Cooke (o seu sogro) no cargo de mestre do coro da Capela Real e tamén se converteu en compositor da corte.

No xornal de Samuel Pepys fanse comentarios críticos acerca do xeito de vestir e mesmo do comportamento en xeral de Humfrey.

Malia morrer moi novo, aos 27 anos, Humfrey Morreu exerceu, xunto con Matthew Locke, unha forte influencia sobre os seus compañeiros, entre os que estaban William Turner, Henry Purcell e John Blow. A súa morte tan temperá considérase como unha das traxedias máis grandes na historia de música inglesa. Á súa morte xa producira varios traballos de grande intensidade e o poder expresivo, como é o caso do himno *O Lord my God* ("Oh, señor, meu Deus").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Dennison, Peter.  *Pelham Humfrey.*  Oxford: Oxford University Press, 1986.
* Scholes. Percy (1970). Ward, John Owen, ed. *The Oxford Companion to Music*.Oxford University Press.
* Madeira, Bruce. "Humfrey, Pelham", *Grove Music Online.* Ed. L. Macy, grovemusic.com.

### Ligazóns externas 
*  na *Biblioteca Coral de Dominio Público*.
* "". *Dictionary of National Biography.* Smith, Elderr & Co. Londres. 1885–1900.  
* composers-classical-music.com
Nahum Tate

**Nahum Tate** (Nahum **Teate** ata 1677), nado en Dublín en 1652 e finado en Londres o 30 de xullo de 1715, foi un poeta irlandés, escritor de himnos e letrista de cancións, que chegou a ser considerado o poeta oficial de Inglaterra no ano 1692.

## Traxectoria 
Nahum Teate naceu nunha familia de clérigos puritanos.&nbsp;Era o fillo de Faithful Teate, un clérigo irlandés que fora reitor de Castleterra, Ballyhaise, ata que a súa casa foi queimada e a súa familia atacada, acusados de pasar información ao Goberno sobre plans para a rebelión irlandesa de 1641. Logo de residir na vivenda do reitor do Trinity College&nbsp;de&nbsp;Dublín, o pai trasladouse a Inglaterra, como titular en East Greenwich, arredor de 1650, e como predicador do evanxeo en Sudbury, de 1654 a 1658, antes de retornar a Dublín cara a 1660. Publicou un poema titulado *Ter Tria*, así como algúns sermóns, dous dos cales llos dedicou a Oliver e Henry Cromwell.

Nahum Teate seguiu a seu pai no Trinity College o ano 1668, e graduouse en 1672. Cara ao ano 1676 mudárase xa a Londres e gañaba a vida escribindo. O ano seguinte adoptou a forma ortográfica *Tate*, que mantería ata a súa morte, en 1715, en Southwark, Londres.&nbsp;Foi enterrado en St. George Southwark o día 1 de agosto de 1715.

## Obra 
miniatura|Cuberta da versión de Tate d'El Rei Lear
Tate publicou un volume de poemas en Londres en 1677 e habitualmente escribiu para o teatro. Dedicou *Brutus of Alba, or The Enchanted Lovers* (1678), unha traxedia sobre Dido e Eneas, a Charles Sackville, sexto conde de Dorset. Esta obra foi adaptada para o libreto da ópera *Dido and Eneas*, de Henry Purcell. *The Loyal General*, con prólogo de Dryden, foi representada no teatro-xardín de Dorset o ano 1680.

Daquela, Tate comezou a facer unha serie de adaptacións de dramas isabelinos. A súa versión de *Richard II*, de William Shakespeare, alterou os nomes dos personaxes e cambiou o texto de xeito que cada escena estaba, nas súas propias palabras, "chea de respecto pola maxestade e a dignidade das Cortes". Porén, malia estas precaucións, *The Sicilian Usurper*&nbsp;(1681), como se nomeaba a súa versión, foi suprimida na terceira actuación por causa dunha posible interpretación política.

En 1681,&nbsp;Thomas Betterton representou a versión de Tate de&nbsp;*King Lear*, que omitía completamente o personaxe do Parvo e acababa de xeito feliz co casamento entre Cordelia e Edgar. Aínda que Joseph Addison&nbsp;protestou contra esta mutilación de Shakespeare, Samuel Johnson&nbsp;defendeu a xustiza poética da adaptación de Tate.&nbsp;*Coriolanus* converteuse en *The Ingratitude of a Commonwealth*, representada no Teatro Real o ano 1682. A farsa de Tate *Duke and no Duke *imitaba ''Trappolin suppos'd a Prince'', de Aston Cockayne.&nbsp;Tate continuou esta serie ata o ano 1707.

## Notas
Metrominuto

miniatura|Metrominuto de Monforte de Lemos.

O **metrominuto** é un plano peonil estética dun tradicional plano de metro, que marca as distintas rutas que se poden realizar a pé nunha determinada poboación. A idea naceu na cidade de Pontevedra, dentro do seu Proxecto de Mobilidade, que recibiu o premio europeo da mobilidade Intermodes por consideralo o primeiro mapa de transporte pedestre de Europa.

No deseño do Metrominto hai que trazar as rutas con segmentos e establecer o tempo que se tarda en percorrelas, tomando como referencia un lugar da cidade, que será considerado como punto 0, do que parten os diferentes recorridos. Para calcular o tempo o tempo que se tarda en cubrir as distancias tómase unha velocidade de referencia de entre 4 e 5&nbsp;km/h. A finalidade perseguida no deseño de cada unha das rutas permitirá clasificalas segundo a súa dificultade en saudables, turísticas etc.

A importancia do Metrominuto estriba en que ao crear un plano que permite moverse por unha cidade a pé, sen necesidade de usar outro medio de transporte, elevando á categoría de transporte urbano o feito de ir camiñando dende un punto da poboación ata calquera outro. O propósito é que o Metrominuto repercuta non só no mantemento, conservación e mellora das zonas peonís que existen, senón tamén no deseño de novos espazos nas cidades.

## Características
Indica a situación dos principais elementos de mobilidade (estacións, aparcadoiros gratuítos e os principais de pago) ademais de sendas e paseos fluviais. Metrominuto resulta tamén unha chiscadela ás fórmulas gráficas dos planos dos transportes de viaxeiros, unha estética que en liñas e cromatismos forma parte da iconografía urbana contemporánea.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Metrominuto de Pontevedra
* http://tipsderuta.blogspot.com.es/
* http://www.comune.modena.it/aree-tematiche/trasporti-viabilita-mobilita-e-sosta/mobilita-pedonale/metrominuto 
* https://web.archive.org/web/20160610083937/http://urbancenter.eu/tag/metrominuto/
* http://www.midimobilites.fr/a-toulouse/a-pied-2/ 
* http://www.cityproject.it/metrominuto-fei-fa-camminare/ 
* https://web.archive.org/web/20160510111653/http://www.latw.it/progetti/metrominuto-milano/
* http://gre-kow.livejournal.com/26006.html
* http://www.ciudadesquecaminan.org/metrominuto/mao-mahon/
* http://www.ciudadesquecaminan.org/metrominuto/arahal/
* http://www.lavozdegalicia.es/noticia/lemos/2016/05/29/turismo-geologico-nueve-kilometros-centro-monforte/0003_201605M29C4991.htm
New Horizons

A misión ***New Horizons*** (do inglés: *Novos Horizontes*) é unha misión espacial non tripulada da axencia espacial estadounidense (NASA) coa fin de explorar Plutón, os seus satélites e probablemente o Cinto de Kuiper. A sonda lanzouse dende a estación da Forza Aérea dos Estados Unidos de América do Cabo Cañaveral o 19 de xaneiro de 2006. New Horizons viaxou primeiro ata Xúpiter, onde chegou en febreiro-marzo de 2007. Ao seu paso por Xúpiter aproveitou a asistencia gravitatoria do planeta para incrementar a súa velocidade. Chegou ao punto mais próximo a Plutón o 14 de xullo de 2015, ás 11:49:04 UTC. Tras deixar atrás Plutón, sobrevoou o 1 de xaneiro de 2019 un obxecto do Cinto de Kuiper, 486958 Arrokoth,  ('ceo' na lingua algonquina), chamado así a raíz dun concurso de ideas para nomealo.

Despois da Rosetta, que viaxou a uns 108 000 Km/h entre novembro de 2009 e agosto de 2014, grazas ás asistencias gravitacionais da Terra (tres veces) e de Marte (unha), e da Voyager 1 é a sonda espacial con maior velocidade, alcanzando respecto ao Sol unha diferenza máxima entre as velocidades inicial e final de 15,1 km/s. (54 000 km/h aproximadamente).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portada da NASA
20 de abril (canción)

"**20 de abril**" é unha canción da banda española Celtas Cortos, do seu disco *Cuéntame un cuento*. Ten unha duración de 3 min 53 seg.

## Descrición 
Escrita a modo de carta do autor a unha vella amiga, rememorando con nostalxia os bos momentos vividos noutrora co seu grupo de amigos da mocidade. A canción fala dunha fin de semana do pasado que transcorreu na *Cabaña de El Turmo* e que se identificou cun albergue existente na localidade de Benasque (provincia de Huesca). Porén, o autor, Jesús Cifuentes, desvelou que a letra non está baseada nunha historia real. Foi composta namentres que exercía como asistente social na localidade de El Tiemblo.

O título da canción alude á primeira frase da canción, que reproduce o que se supón que é o encabezado da carta: *20 de abril del 90* (1990). Con todo, a canción escribiuse en 1991.

O tema foi número un na lista elaborada pola cadea de radiofórmula Los 40 Principales a semana do 18 de abril de 1992. A repercusión foi tal que o Grupo Municipal de Izquierda Unida no Concello de Valladolid, presentou unha proposta -que non foi adiante- para que o nome da rúa José Antonio Primo de Rivera pasase a chamarse *20 de abril*.

## 25º aniversario 
O 20 de abril de 2015, coincidindo co 25º aniversario do día desa canción, tivo lugar en España unha onda nostálxica, quer nas redes sociais quer nos medios de comunicación tradicionais, evocando o tema, que chegou a se converter en *trending topic*. Chegaron mesmo a facerse parodias da letra e eventuais respostas á carta da canción.

## Versións 
O tema foi versionado polos grupos Amaral, Nomadi -en lingua italiana- ou o galego Siniestro Total.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ficha en Discogs
Relación sinal/ruído

**Relación sinal/ruído** ou **relación sinal-ruído** (abreviado **SNR** ou ***S/N***, do inglés *Signal-to-noise ratio*) é unha medida utilizada en ciencia e enxeñaría que compara o nivel dun sinal desexado co nivel do ruído.

É definido como a proporción entre a potencia do sinal e a potencia do ruído. Como tal non ten unidades, aínda que habitualmente se expresa en unidades logarítmicas, en decibelios (dB).

Unha relación sinal/ruído maior que 1 (ou maior que 0&nbsp;dB) indica que hai máis potencia de sinal que de ruído.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Factor de ruído
Lev Kyshka

**Lev II Kyshka** (en ; en ; en ), nado c. 1663 en Kovel (Voivodato de Volinia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 19 de novembro de 1728 en Kupychiv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1714 até a súa morte.

## Traxectoria 
Aos 24 anos, o 6 de decembro de 1687 foi ordenado sacerdote da Orde Basiliana de San Xosafat,

En 1714 foi elixido metropolita, e o 17 de setembro de 1714 foi confirmado polo papa e polo rei como metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus. Ao ano seguinte, o 17 de decembro de 1715, deixou de ser administrador de Przemyśl ao consagrar a Yeronim Ustrytskyi como bispo diocesano.

Convocou un Sínodo en 1720 que completou a codificación da disciplina da Igrexa grecocatólica, acordou os libros litúrxicos e a catequese. Os resultados do Sínodo foron confirmados en 1724 para toda a provincia eclesiástica de Kíiv. Enfermou en 1727 e comezou a buscar un bispo coadxutor. Inicialmente pensou no arcebispo de Polack, Floriian Hrebnytskyi, mais finalmente o elixido foi Atanasii Sheptytskyi.

Finou no cargo, o 19 de novembro de 1728 en Kupychiv (Voivodato de Volinia).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Neopilínidos

A dos **neopilínidos** (*Neopilinidae*) é unha familia de moluscos da orde dos triblidíidos, a única da clase dos monoplacóforos,

## Clasificación 
Segundo o WoRMS, a orde comprende os seguintes xéneros e especies:
** *Laevipilina theresae* Schrödl, 2006
* Xénero *Micropilina* Warén, 1989
** *Micropilina arntzi* Warén & Hain, 1992
** *Micropilina minuta* Warén, 1989
** *Micropilina rakiura* B. A. Marshall, 1998
** *Micropilina reinga* B. A. Marshall, 2006
** *Micropilina tangaroa* B. A. Marshall, 1990
** *Micropilina wareni* B. A. Marshall, 2006
* Xénero *Monoplacophorus* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
** *Monoplacophorus zenkevitchi* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
* Xénero *Neopilina* Lemche, 1957
** *Neopilina bruuni* Menzies, 1968
** *Neopilina galatheae* Lemche, 1957
** *Neopilina rebainsi* Moskalev, Starobogatov & Filatova, 1983
** *Neopilina starobogatovi* Ivanov & Moskalev, 2007
* Xénero *Veleropilina* Starobogatov & Moskalev, 1987
** *Veleropilina brummeri* (Goud & Gittenberger, 1993)
** *Veleropilina capulus* (B. A. Marshall, 2006)
** *Veleropilina euglypta* (Dautzenberg & H. Fischer, 1897)
** *Veleropilina goesi* (Warén, 1988)
** *Veleropilina oligotropha* (Rokop, 1972)
** *Veleropilina reticulata* (Seguenza, 1876)
** *Veleropilina segonzaci* (Warén & Bouchet, 2001)
** *Veleropilina seisuimaruae* Kano, S. Kimura, T. Kimura & Warén, 2012
** *Veleropilina veleronis* (Menzies & Layton, 1963)
** *Veleropilina zografi* (Dautzenberg & H. Fischer, 1896)
* Xénero *Vema* Clarke & Menzies, 1959
** *Vema bacescui* (Menzies, 1968)
** *Vema ewingi* (Clarke & Menzies, 1959)
** *Vema levinae* Warén, 1996
** *Vema occidua* B. A. Marshall, 2006

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Giribet, G.; A. Okusu; A. R. Lindgren; S. W. Huff; M. Schrödl & M. K. Nishiguchi (2006): "Evidence for a clade composed of molluscs with serially repeated structures: monoplacophorans are related to chitons". *Proceedings of the National Academy of Sciences* **103** (20): 7723-7728.
* Kano, Y.; Kimura, S.; Kimura, T. & Warén, A. (2012): "Living Monoplacophora: morphological conservatism or recent diversification?". *Zoologica Scripta*. **41** (5): 471-488. Ler en liña aquí.

### Outros artigos 
* Moluscos
* Monoplacóforos

### Ligazóns externas 
* *Neopilinidae* no ITIS.
* *Neopilinidae* no NCBI.
* *Neopilinidae* na ADW.
* *Neopilinidae* na EOL.
Yurii Vynnytskyi

**Yurii Vynnytskyi** (en ; en ; en ), nado o 24 de xullo de 1660 en Przemyśl (Rutenia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 22 de setembro de 1713 en Strashevychi, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1710 até a súa morte.

## Traxectoria 
En 1691 aceptou a unión de Brest, pasando a estar en comuñón coa Igrexa Católica.

O 12 de abril de 1700 foi elixido bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok, e no mesmo mes profesou na Orde de San Basilio Magno.

O 2 de maio de 1700 foi ordenado sacerdote polo bispo de Chełm Hedeon Voina-Oranskyi, e o 6 de xuño recibiu a consagración episcopal de mans do metropolita Lev Zalenskyi.

En 1707 foi nomeado administrador da eparquía de Mukacheve, o 14 de agosto de 1708 foi nomeado administrador das eparquías de Kíiv e de Volodymyr e Brest, e o 28 de agosto da de Lviv.

En 1710 renunciou como administrador de Mukacheve e de Lviv. O 7 de maio de 1710 foi elixido metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus. En 1711 renunciou como administrador de Volodymyr e Brest.

Finou no cargo o 22 de setembro de 1713.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Celia Suñol i Pla

**Celia Suñol i Pla**, nada en Barcelona o 5 de maio de 1899 e finada na mesma cidade o 8 de xuño de 1986, foi unha escritora española en lingua catalá.

## Traxectoria 
Filla de  Antonia Pla i Manent e do político Antonio Suñol i Pla, despois duns anos de infancia e adolescencia de formación e estabilidade, a morte dos seus pais marcaron un punto de inflexión na súa vida. En 1921 enfermou de tuberculose e foi a Suíza para curarse. Alí coñeceu a Kaj Hansen, con quen casou en Dinamarca en 1922. Un ano despois volven xuntos a Cataluña, onde teñen ao seu fillo Antoni. En 1929, Hansen morreu. Posteriormente Celia Suñol casou con Joaquim Figuerola, con quen tivo, en 1931, á súa filla Rosa. En 1932 incorporouse como secretaria ao Departamento de Cultura da Generalitat de Cataluña. En 1945 morreu Joaquim Figuerola. Dous anos despois, gañou o Premio Joanot Martorell, actual Premio Sant Jordi, coa súa novela *Primera part.* En 1950 publicou ''L'home de les fires i altres contes.* Ao sesenta e cinco anos perdeu a vista.

Celia Suñol morreu en 1986, á idade de 87 anos.

## Obra publicada 
* 1947 —&nbsp;*Primera part*, Barcelona, Aymà. Reeditada por Adesiara en 2014 cos fragmentos censurados polo franquismo.
* 1950 —&nbsp;*L'home de les fires i altres contes*, Barcelona, Selecta.

## Premios 
* Premio Joanet Martorell de novela en 1947 por *Primera part''.

## Notes
Teodorico Luna Novicio

**Teodorico Luna Novicio**, nado en Baler, Filipinas, foi un líder revolucionario durante a revolución iniciada en Filipinas polo Katipunan en 1896.

## Traxectoria 
Teodorico Luna educouse na Loxa Masónica de Manila. Alcanzou o grao de Comandante militar dos rebeldes do Distrito El Príncipe, e instalouse en Biak-na-Bato. En 1897, abandonou a serra e dirixiuse cara a Baler, recrutando varios rebeldes durante o traxecto. O 20 de setembro chegou á  vila e instalouse na xungla dos arredores, nun lugar inaccesible para as tropas españolas. Desde aí enviaba os seus homes para que, en segredo, informasen aos seus parentes e amigos na vila acerca da súa chegada. Contactou con Antero Amatorio, gobernadorcillo (alcalde) de Baler, a quen contou os seus plans de liberar a vila do dominio español e pediulle axuda para levalos a cabo e que distribuíse uns pasquíns redactados por Emilio Aguinaldo nos que denunciaba os abusos dos españois sobre os filipinos, explicando a importancia de acabar co destacamento de Baler e dando instrucións á poboación.

Teodorico instou á xente da vila a levantarse en armas contra a gornición a madrugada do 4 ao 5 de outubro. Antes do ataque, nomeou a Antero Amatorio como Capitán Administrativo, a Miguel de Infanta como cabeza do Barangay, a Norberto Valenzuela e Ricardo Novicio como capitáns e a Moisés Sisón como Tenente. O 7 de outubro chegou a Baler o *Manila* e o seu capitán, enviado para intercambiar noticias, atopouse co comandante da gornición, José Mota e o cura mortos, soldados mortos sen enterrar e uns poucos sobreviventes atrincheirados na igrexa.

O goberno de Manila, tras recibir as noticias, enviou un destacamento de 100 homes ao mando do Capitán Jesús Roldán Maizonada, que foi asediado durante tres meses polos rebeldes de Teodorico. O 23 de xaneiro de 1898, chegaron 400 homes máis, co xeneral Génova á fronte, pero ao asinarse o Pacto de Biak-na-Bato e recibir Teodorico ordes de renderse de Aguinaldo, o goberno decidiu substituílos ao pouco tempo por un destacamento de 50 homes do Batallón Expedicionario de Cazadores nº 2, comandados por Juan Alonso Zayas.

### O Sitio de Baler 
Alonso embarcou en Manila rumbo a Baler a principios de 1898, onde chegou en febreiro, xunto ao tenente Saturnino Martín Cerezo e o recentemente nomeado gobernador civil e militar do distrito, o capitán de Infantaría Enrique de las Morenas y Fossi.

A pesar de que entre Baler e Manila apenas había 100 quilómetros, as comunicacións por terra eran practicamente inexistentes, sendo o barco o medio habitual para a recepción de mercadorías e noticias.

Os españois, refuxiáronse na igrexa do pobo por ser o edificio máis sólido e defendible en caso de prolongarse a situación, que, finalmente, durou 337 días. O 18 de outubro, Alonso, morreu de beriberi, sendo substituído ao mando do destacamento até o final do sitio polo Tenente Martín Cerezo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Baler
* José Rizal
Antònia Vicens

**Antònia Vicens i Picornell**, nada en Santanyí (Illas Baleares) en 1941, é unha escritora española en lingua catalá.

## Traxectoria 
O seu primeiro libro publicado, a recompilación de relatos *Banc de fusta*, foi premiado na pequena localidade de Cantonigròs en 1965. A súa seguinte novela, ''39º a l'ombra*, con todo, recibiu un premio destacado, o Sant Jordi de novela en 1967. O universo mallorquino proporcionou a fonte de inspiración principal para estes dous volumes e a obra posterior. En 1977 entrou a formar parte da xunta da Asociación de Escritores en Lingua Catalá (AELC) como vicepresidenta para as Illas Baleares.

Distinguida con diversos premios literarios, o recoñecemento global á súa carreira chegoulle coa Cruz de Sant Jordi en 1999 e a medalla Ramon Llull en 2004, á que renunciou en protesta pola política lingüística do goberno balear.

Os seus libros foron traducidos ao alemán e ao español.

## Obra 
### Narrativa breve 
**Banc de fusta* (1968)
**Primera comunió* (1980)
**Tots els contes* (2005)

### Novela 
**39º a l'ombra* (1968)
**Material de fulletó* (1971)
**La festa de tots els morts* (1974)
**La Santa* (1980)
**Quilòmetres de tul per a un petit cadàver* (1982)
**Gelat de maduixa* (1984)
**Terra seca* (1987)
**L'àngel de la lluna* (infantil, 1997)
**Massa tímid per lligar* (xuvenil, 1998)
**Febre alta* (1998)
**Lluny del tren* (2002)
**Ungles perfectes* (2007)

### Memorias 
**Vocabulari privat* (1993, xunto con Josep Maria Llompart)

## Premios literarios 
* 1967: Sant Jordi de novela por *39º graus a l'ombra*
* 1981: Premio Cidade de Palma de novela por *Quilòmetres de tul per a un petit cadàver*
* 2018: Premio Nacional de Poesía por*Tots els cavalls.''

## Notas
Cinco días de Milán

Os **cinco días de Milán** é o nome polo que se coñece unha revolta protagonizada polo pobo da capital lombarda, entón parte do Reino lombardo-véneto, contra a ocupación do Imperio Austríaco entre o 18 e o 22 de marzo de 1848. Os austríacos definían os acontecementos como unha guerra civil, mentres que os milaneses falaban dun movemento de liberación en contra dunha ocupación estranxeira. A revolta finalizou coa vitoria dos insurxentes e a liberación de Milán.

Despois de cinco días de combates, a poboación da cidade comezou a perseguir as autoridades e as tropas autríacas. O concello instaurou un goberno moderado provisional que estaba en conflito cos opoñentes milaneses, principalmente republicanos e federalistas. Por este motivo, o concello chamou ao rei veciño Carlos Alberte de Sardeña, quen viu a ocasión de ampliar o seu reino. Carlos Alberte declarou a guerra ao Imperio Austríaco e anexionou a Lombardía. Porén, posteriormente viuse na obriga de abdicar despois de varios reveses militares.

A insurxencia provocou emocións fortes e atraeu cara a si varios revolucionarios como Giuseppe Mazzini e Giuseppe Garibaldi, que daquela estaban no exilio. Isto xerou temor entre os monárquicos.

Os cinco días de Milán constitúen, dentro da historiografía do *Risorgimento*, un dos episodios máis importantes da unificación italiana, xa que foi a única iniciativa popular de envergadura que tivo éxito, e deu comezo aos acontecementos que conduciron á constitución do Reino de Italia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Le cinque giornate: i fatti
Floriian Hrebnytskyi

**Floriian Hrebnytskyi** (en ; en ; en ), nado c. 1683 e finado o 18 de xullo de 1762 en Strunnie (Voivodato de Połock, Gran Ducado de Lituania), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1748 até a súa morte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Maria Mercè Roca

**Maria Mercè Roca i Perich**, nada en Portbou (Provincia de Xirona) o 19 de xullo de 1958, é unha escritora e política catalá.

## Traxectoria
Nada no seo dunha familia obreira, de moza marchou a estudar a Xirona, onde acabaría fixando a súa residencia. A pesar de non completar os estudos de Filoloxía Catalá, exerceu moitos anos a docencia do catalán. A mediados da década de 1980 incorporouse ao panorama literario gañando o premio *Víctor Català.* Continuaría a actividade literaria cunha abundante produción de contos, novelas e o guión do serial televisivo *Secrets de família*, emitido por TV3. A súa carreira non estivo exenta de recoñecementos, en forma de premios literarios e de traducións das súas obras ao castelán, ao vasco, ao francés, ao alemán e ao neerlandés.

Activa en política, foi deputada ao Parlamento de Cataluña desde 2003 até 2010 coa *Associació Catalunya 2003*, integrada en Esquerra Republicana de Catalunya.

## Obra 
### Narrativa breve 
**Ben Estret* (1986)
**Sort que hi ha horitzó* (1986)
**A col·leccionista de somnis* (1987)
**A veu del foc* (1988)
**Capitells* (1988)
*''L'escrivent i altres contes* (1994)
**Contes personals* (2001; escolma de Carles Cortès)
**Kèntira* (2006)

### Novela 
**Els arbres vençuts* (1987)
**El present que m'acull* (1987)
**Perfum de nard* (1988)
**Com un miratge* (1988)
**La casa gran* (1990)
**Temporada baixa* (1990)
**Greuges infinits* (1992)
**Cames de seda* (1993)
**L'àngel del vespre* (1998)
**Temps de perdre* (1999)
**Delictes d'amor* (2000)
**Una mare com a tu* (2002)
**L'últim tren* (2003)
**Els dies difícils* (2005)

### Non ficción 
**El món era a fora* (entrevistas, 2001)
**Coses que fan que a vida valgui a pena* (2005)

## Premios 
* 1985: Premio Mercè Rodoreda de contos e narracións por *Sort que hi ha l'horitzó*
* 1987: Premio Josep Pla por *El present que m'acull*
* 1992: Premio Sant Jordi de novela por *Cames de seda*
* 2000: Premio Ramon Llull de novela por *Delictes d'amor''

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Maria Mercè Roca
* Maria Mercè Roca, na Associació d'Escriptors en Llengua Catalana. En catalán, castellano e inglés.
* La autora en *Qui és qui de les lletres catalanes* .
Atanasii Sheptytskyi

**Atanasii Sheptytskyi** (en ; en ; en ), nado c. 1686 en Voshchantsi (Voivodato de Rutenia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 12 de decembro de 1746 en Lviv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1729 até a súa morte.
## Traxectoria 
Naceu en 1686 en Voshchantsi nunha familia nobre. En 1703, pola influencia do seu tío, Varlaam Sheptytskyi, entrou no noviciado dos basilianos no mosteiro de Univ, onde Varlaam era arquimandrita. Na vida relixiosa tomou o nome de "Atanasii". Posteriormente estudou filosofía e teoloxía no seminario pontificio de Lviv que levaban os teatinos, onde foi ordenado sacerdote en 1710. Posteriormente, en 1713 foi nomeado el mesmo arquimandrita de Univ.

En 1715 foi nomeado bispo de Lviv, recibindo a consagración episcopal o 13 de setembro de mans do metropolita de Kíiv Lev Kyshka.

O 1 de marzo de 1728 foi elixido arcebispo coadxutor de Kíiv, converténdose o 17 de agosto de 1729 en metropolita.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
God Is an Astronaut

**God Is an Astronaut** é unha banda irlandesa de post-rock procedente de Glen of the Downs, Wicklow. No presente o grupo está composto por Torsten Kinsella (voces, guitarras e teclados) e Niels Kinsella (baixo e guitarras). O seu estilo emprega elementos de música electrónica, krautrock e space rock, que lembran a Tangerine Dream. Ata a data God Is an Astronaut leva publicados doce álbums de estudio e un EP.

## Discografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Henry Aldrich

**Henry Aldrich**, nado en 1647 e finado en Oxford (Inglaterra), o 14 de decembro de 1710, foi un teólogo, filósofo, arquitecto e compositor inglés do Barroco.

## Vida 
Dos primeiros anos coñecemos que Aldrich se formou con Richard Busby na escola de Westminster. En 1662 entrou na Christ Church (a "Igrexa de Cristo", coñecida tamén simplemente como *The House*), en Oxford, da que chegou a ser deán en 1689, sucedendo o católico John Massey, quen fuxira ao Continente. Entre 1692 e 1695 exerceu como reitor (*vice-chancellor*) da Universidade de Oxford. En 1702, foi nomeado reitor eclesiástico de Wem, en Shropshire, aínda que continuou residindo en Oxford, onde morreu o 14 de decembro de 1710. O seu corpo foi enterrado na catedral de Oxford (*Christ Church Catedral*), onde, atendendo ao seu propio desexo, non hai monumento conmemorativo ningún.

## Obras 
miniatura|Folla autografada dunha partitura de *Give ear, O Lord por Aldrich*, de Aldrich.
miniatura|*Peckwater Quadrangle* da *Christ Church*, en Oxford. Construído a partir dun deseño de Henry Aldrich.

Henry Aldrich era un home dotado duns dons infrecuentemente diversos. Estudoso dos clásicos, é máis coñecido como autor dun pequeno libro de lóxica (*Artis Logicæ Compendium*). Malia non ser un innovador no terreo de lóxica (segue estritamente as *Summulae Logicales*, de Peter of Spain), o uso da súa obra polas sucesivas promocións de estudantes de Oxford amosou a súa notable capacidade de síntese e o seu grande valor didáctico. De feito, o *Compendium* seguiu a utilizarse en Oxford (na edición revisada de Mansel) ata a segunda metade do século XIX.

Aldrich tamén compuxo himnos e pezas litúrxicas moi salientables, e adaptou moita da música de Palestrina e de Giacomo Carissimi. Da súa autoría é o coñecido canon *Hark, the bonny Christ Church bells*.

Entre as súas habilidades destacou tamén a arquitectura. Proba disto son os seus deseños para a igrexa de Todos os Santos (*All Saints Church*) e, en concreto, do seu campanario, en Oxford, así como de tres dos lados do coñecido como *Peckwater Quadrangle*, da igrexa de Cristo (*Christ Church*).

Outras mostras do seu polifacético enxeño son, por exemplo, unha versión humorística en latín dunha balada moi popular no seu tempo, titulada *A soldier and a sailor, A tinker and a tailor* ("Un soldado, un mariñeiro, un caldeireiro e un xastre"), así como un epigrama acerca das cinco razóns para beber: *Si bene quid memini, causae sunt quinque bibendi; / Hospitis adventus, praesens sitis atque futura, / Aut vini bonitas, aut quaelibet altera causa* ("Se penso correctamente, hai cinco razóns para beber: / a chegada dun amigo, a sede de agora e a de despois, / o bo que está o viño, ou algunha outra razón").

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). ''*. En *Encyclopædia Britannica'' (11ª edición). Cambridge University Press.
* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., "Henry Aldrich", *MacTutor History of Mathematics archive*. University of Saint Andrews .

### Ligazóns externas 
*  na *Biblioteca Coral de Dominio Público*.
Concello de Atizapán

**Atizapán** é un concello que se atopa en el Val de Toluca do Estado de México, en México. Limita ao norte con Tianguistenco e Calimaya, ao sur con San Antonio la Isla e Almoloya del Río, ao leste con Tianguistenco  e ao oeste con San Antonio la Isla. Abrangue unha superficie de 6,92&nbsp;km² e a súa poboación era de 10&nbsp;299 habitantes no ano de 2010. A cabeceira municipal é Santa Cruz Atizapán.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Concello de Atizapán INEGI, 2009.
Concello de Axapusco

**Axapuxco** é un concello do oriente do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Otumba, Temascalapa, Nopaltepec e con San Martín de las Pirámides. A súa área é de 230,94&nbsp;km², e a súa poboación era de 25&nbsp;559 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é **Axapusco**.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Axapusco INEGI, 2009.
Concello de Santo Tomás

**Santo Tomás** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Valle de Bravo, Otzoloapan, Ixtapan del Oro e co o estado de Michoacán. A súa área é de 104,25&nbsp;km², e a súa poboación era de 9.111 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Santo Tomás de los Plátanos.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Santo Tomás INEGI, 2009.
Concello de Nicolás Romero

**Nicolás Romero** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Atizapán de Zaragoza, Tepotzotlán, Jiquipilco, Temoaya, Isidro Fabela, Cuautitlán Izcalli e con Villa del Carbón. A súa área é de 235.65&nbsp;km², e a súa poboación era de 410.118 habitantes no ano 2015. A cabeceira municipal é Villa Nicolás Romero.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Nicolás Romero INEGI, 2009.
Concello de San Simón de Guerrero

**San Simón de Guerrero** é un concello do suroeste do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Temascaltepec, Tejupilco e con Texcaltitlán. A súa área é de 129,23&nbsp;km², e a súa poboación era de 6.272 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Simón de Guerrero.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de San Simón de Guerrero INEGI, 2009.
Concello de San José del Rincón

**San José del Rincón** é un concello do norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalpujahua, El Oro, San Felipe del Progreso, Villa Victoria, Ocampo, Angangeo, Senguio e Villa de Allende. A súa área é de 492,25&nbsp;km², e a súa poboación era de 91.345 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San José del Rincón.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de San José del Rincón INEGI, 2009.
Amatore Sciesa

miniatura|O fusilamento de Amatore Sciesa.
**Amatore Sciesa, **nado en Milán o 12 de febreiro de 1814 e finado na mesma cidade o 2 de agosto de 1851, foi un patriota italiano. Era coñecido tamén co nome de Antonio Sciesa, por mor dun erro de transcrición descuberto despois de varias investigacións e estudos do escritor Leo Pollini.

## Traxectoria 
De humildes orixes, de profesión tapiceiro, no 1850 entrou en contacto con algúns grupos clandestinos republicanos que loitaban contra o dominio que o Imperio Austríaco tiña sobre o Lombardo-Veneto. Só pasaran dous anos desde os cinco días e o gobernador xeral Radetzky seguía unha política ferozmente represiva, que non deixaba outro campo aos patriotas lombardos que a submisión, a forca ou o exilio, pero que doutra banda, no canto de reducir a oposición política e nacional, alzábaa, aínda que esta última era obrigada a expresarse nas formas máis clandestinas. Á difusión de manifestos revolucionarios tamén axudou Sciesa: a noite do 30 de xullo de 1851 foi interceptado, na Porta Ticinese, en posesión de devanditos manifestos, e arrestado coa acusación de pór algunhas copias na vía Spadari, en Milán.

Condenado a morte nun proceso sumario instruído polo capitán auditor Carl Pichler von Deeben, Sciesa foi conducido á forca: segundo a tradición popular, a un xendarme que, conducíndoo ao lugar de execución o fixera pasar debaixo das xanelas da súa casa, exhortándoo a revelar os nomes doutros revolucionarios, contestaría en dialecto milanés: *Tiremm innanz*! (*Imos adiante*!). A falta do verdugo, falecido algúns días antes, foi fusilado e logo sepultado no Fopponino de Porta Vercellina, hoxe desaparecido.

Conta Giovanni Visconti Venosta que don Giuseppe Negri, o sacerdote que acompañou a Sciesa ao patíbulo, deulle unha versión lixeiramente diferente do contexto no cal se pronunciou a famosa frase: «As palabras *tirem innanz* [sic], segundo Negri, non as diría ao longo da rúa ao oficial que mandaba os soldados, senón pouco antes de que o triste cortexo chegase ao lugar do suplicio; talvez ao sacerdote, que o exhortaba a confesar. Isto tamén se adecúa máis ás formalidades que se usaban entón con ocasión destas condenas militares».

Na sentenza foi erroneamente chamado Antonio e por este motivo naceu o equívoco asociado ao seu nome. A pena foille imposta en aplicación da lei estatal, promulgada con proclama do 10 de marzo de 1849, confirmada por Radetzky, xunto co estado de asedio, o 2 de agosto de 1851:

Na práctica, Sciesa, que non gozaba de ningunha protección especial, serviu ao gobernador xeral de exemplo de severidade, tanto é así que a súa condena a morte precedeu en pouco tempo á do comasco Luigi Dottesio. O feito de que rexeitase indicar os nomes dos outros conspiradores só constituíu un agravante. Neste sentido esta acción foi percibida na época como unha importante confirmación de que Radetzky non soubo ofrecer, aos 'malos sudditi' italianos do emperador Francisco Xosé, outra cousa que unha renovada e eterna represión.

## Notas
Concello de Nezahualcóyotl

**Nezahualcóyotl** é un concello do oriente do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades mexicanas de Chimalhuacán, Ecatepec de Morelos e con La Paz. A súa área é de 63.74&nbsp;km², e a súa poboación era de 1.039.867 habitantes no ano 2015. A cabeceira municipal é Cidade Nezahualcóyotl. O municipio foi creado en 1963 con terreos que pertencían ós municipio de Texcoco e Chimalhuacán, ocupando superficie das augas do antigo lago de Texcoco. É un dos concellos con maior densidade de poboación do seu país e do propio estado ó que pertence. Considerada unha cidade dormitorio polo seu carácter maioritariamente residencial, nas últimas décadas repuntou na súa capacidade económica, produción de empregos e de impacto socioeconómico nos municipios adxacentes.

## Toponimia, glifo emblema e xentilicio 
esquerda|miniatura|170px|Glifo de Nezahualcóyotl de acordo co Códice *Xólotl*, lámina 10. Nezahualcóyotl foi o nome dun tlatoani de Texcoco. e quere dicir «coiote que xaxúa», do náhuatl *nezāhual* —xaxún— *coyōtl* —coiote—.

Oficialmente o municipio non conta cun emblema, porén, distintas administracións municipais a través dos anos basearon os seus deseños no pictograma co que era representado Nezahualcóyotl nos códices Ixtlilxóchitl, Durán e Xólotl: a cabeza dun coiote do cal pendura un pectoral real. O xentilicio é nezahualcoyotlense.

## Política e goberno 
## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Concello de Nezahualcóyotl INEGI, 2009.
Tommi Mäkinen

**Tommi Mäkinen**, nado o 26 de xuño de 1964 en Puuppola, Finlandia, é un piloto de rally xa retirado que competiu no Campionato Mundial de Rally desde 1983 a 2003.

Gañou catro veces o Campionato Mundial de Rally, de forma consecutiva entre 1996 e 1999, sempre aos mandos dun Mitsubishi Lancer Evolution, e finalizou terceiro en 2001 e quinto en 1995 e 2000. Mäkinen é o quinto piloto con máis carreiras gañadas do Campionato Mundial de Rally con 24, por detrás de Sébastien Loeb, Marcus Grönholm, Carlos Sainz e Colin McRae. Entre os seus éxitos destácanse catro vitorias no Rally de Monte Carlo, catro no Rally dos 1000 Lagos, tres no Rally de Suecia e dous no Rally Safari. Na súa carreira mundialista, Mäkinen logrou 45 podios e venceu en 362 tramos nas 139 probas disputadas.

A súa primeira vitoria no Mundial logrouna en 1994 no Rally dos 1000 Lagos cun Ford Escort RS Cosworth. Ao ano seguinte, Mäkinen fichou por Mitsubishi, compartindo marca con Kenneth Eriksson. Retirouse do mundo dos rally ao terminar a tempada 2003, cunha 3ª posición no Rally de Gran Bretaña. Os seus copilotos máis frecuentes foron Seppo Harjanne e Risto Mannisenmäki. Tamén resultou vencedor en 2000 da Carreira de Campións.

## Palmarés 
### Vitorias no Mundial de Rally 
### Resultados completos en WRC 
## Notas 
## Véxase tamén
Pylyp Volodkovych

**Felitsiian Pylyp Volodkovych** (en ; en ; en ), nado c. 1698 e finado o 1 de febreiro de 1778 en Uman (Voivodato de Bracław, Coroa do Reino de Polonia), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1762 até a súa morte.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Manuel Cabaleiro Goás

**Manuel Cabaleiro Goás**, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1918 e finado en Santiago de Compostela o 1 de febreiro de 1977, foi un psiquiatra e antropólogo galego.

## Traxectoria 
Cursou o bacharelato no Instituto da Coruña. Comezou a carreira de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1934, e licenciouse en 1942 tras interromper a súa formación durante a guerra civil española. Na súa mocidade foi militante das Juventudes de Acción Popular (rama xuvenil de Acción Popular), da que chegou a ser responsable de prensa e propaganda en Compostela durante a guerra, destacando como propagandista do bando sublevado na prensa local. Trala disolución desa organización, integrouse na milicia da FET y de las JONS. Formouse en Neuroloxía e Psiquiatría co seu mestre José Pérez López-Villamil no Sanatorio San José de Vigo. Doutorouse en 1953 na Universidade de Madrid coa tese: *La Psiquiatría en la Medicina Popular de Galicia*, dirixida por Pedro Laín Entralgo.

En 1943 abriu en Ourense con Nicandro Pérez Vázquez un sanatorio psiquiátrico privado. Entre 1954 e 1961 realizou estancias de varios meses en centros psiquiátricos europeos de Francia, Suíza e Alemaña, visitando Sainte-Anne, con Delay, Charenton, con Henri Baruk, Bonneval, con Henri Ey, e o Centro de Tratamento e Readaptación en Neully-Sur-Marne. No verán de 1959 o Patronato Nacional de Asistencia Psiquiátrica (PANAP) inaugura o Hospital Psiquiátrico de Toén que dirixiu Cabaleiro até a súa morte.

## Obras 
* *Temas Psiquiátricos* (1959, 1963).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas
Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira

miniatura|Edificio da escola, hoxe Casa da Cultura da Bandeira.

A **Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira** foi unha sociedade de emigrantes galegos do concello de Silleda, fundada en Buenos Aires o 20 de marzo de 1909. Aínda que a súa denominación parece reducila á vila da Bandeira e ao resto da parroquia de Manduas, a creación desta agrupación debeuse tamén a emigrantes doutras parroquias próximas como Cervaña, Chapa, Lamela e Moalde.

Editou en Buenos Aires a revista *Fomento de la Instrucción Gallega* (1909-1911) e a súa continuadora *Lux* (1913).

miniatura|Placa da Sociedad Pro Escuelas en Bandeira.
En 1928 comezou a construción da *Escuela de Instrucción Primaria y de Comercio* na vila da Bandeira, a carón da estrada Santiago-Ourense (N-525), que se inaugurou en 1930 e que estaría activa ata a Guerra civil española. Incautada tralo conflito, funcionou como escola nacional ata 1978, cando regresou ás mans da Sociedad, que a cedeu ao Concello de Silleda. Tras unha rehabilitación na década de 1980, hoxe en día este edificio é usado como local social e casa da cultura, onde ten a súa sede a Asociación Cultural Vista Alegre.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do edificio na páxina web Bandeira, un pobo encantador
* "Vista Alegre celebra el centenario de la Sociedad Pro Escuelas de Bandeira" *Faro de Vigo* (20/5/2009) (Consultado o 21/4/2016).
* "Un centro en A Bandeira con raíces bonaerenses" *Faro de Vigo* (29/09/2015) (Consultado o 21/4/2016).
Instituto de Estudos Ulloáns

dereita|miniatura|*Cairón*.
O **Instituto de Estudos Ulloáns** (**IEU**) é unha entidade de ámbito comarcal que ten como obxectivos a divulgación e preservación cultural, patrimonial e paisaxística da Comarca da Ulloa; así como promover estudos sobre o Camiño de Santiago e impulsar a creación do Museo Etnográfico da citada Comarca, no centro xeográfico de Galicia.

Foi fundada en novembro de 2015 na aldea de Chorexe, parroquia de Pidre (Palas de Rei).  As súas actividades teñen ámbito galego, mais centrándose basicamente na cultura dos tres concellos que conforman a comarca: Antas de Ulla, Monterroso e Palas de Rei.

O seu voceiro é a publicación *Cairón*, coordinada polo xornalista Daniel Salgado e que toma o seu nome dun verso de Lorenzo Varela, nado na Habana mais fillo de pai e nai de Monterroso.
21 de abril de 1981 (canción)

"**21 de abril de 1981**" é unha canción da banda española Loquillo y Trogloditas, o último tema dos nove que forman o disco *Cuero español*. Ten unha duración de 5 minutos e 25 segundos.

## Descrición 
Loquillo escribiu a canción como homenaxe ao primeiro concerto de Bruce Springsteen no estado español, en Barcelona (cidade natal do devandito autor da letra), na data titular do tema. Grabiel Sopeña tamén consta na autoría.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Ficha do disco na web oficial de Loquillo, con referencia á canción