Aquiles

**Aquiles** (en grego antigo Ἀχιλλεύς / *Akhilleús*) é un heroe lendario da guerra de Troia, fillo de Peleu (rei de Ftía en Tesalia) e de Tetis, unha das Nereidas, (ninfa mariña). Os textos refírense a el frecuentemente co nome de *Pelida* (polo seu pai, Peleu), pero tamén como *Eácida* (polo seu avó Éaco), epítetos que remontan aos seus devanceiros.

É un dos protagonistas da *Ilíada* de Homero.

## Vida 
### Infancia 
Un dos feitos da súa lenda que máis o marcan vén do desexo da súa nai de convertelo en inmortal. En seguida, os relatos difiren. Segundo Licofrón, Tetis ten sete fillos de Peleu, e guinda seis ao lume, porque non son inmortais e por despeito cara ao matrimonio forzado con Peleu. O escoliasta de Homero afirma máis ben que os puxo no lume para que este consumise a parte mortal dos nenos (unha lenda semellante está asociada con Isis, na mitoloxía exipcia, ou a Demofonte de Eleusis). Segundo o gramático Xoán Tzetzes, esfrégao con ambrosía e mergúllao no lume pola noite.

Finalmente, a variante máis popular amósanola mergullando o seu fillo nas augas da lagoa Estixia, o río dos Infernos, suxeitándoo polo talón. Así convértese en invulnerábel, coa excepción do talón polo que o sostivera a súa nai, cousa que deu lugar á expresión «talón de Aquiles», que significa «sitio vulnerábel, punto sensíbel». Porén, non hai nada n’*A Ilíada* que permita asegurar que Aquiles é insensíbel aos golpes. Na *Continuación de Homero* de Quinto de Esmirna, resulta ferido polo príncipe etíope Memnón (II, 410–411). Cómpre notar, polo demais, que Aquiles non é o único heroe grego considerado (case) invulnerábel: os Antigos conceden tamén ese privilexio a Áiax o Grande.

Aquiles aprende de Fénix, o fillo de Amíntor, a arte da elocuencia e o manexo das armas. Recibe leccións de medicina do centauro Quirón, quen o alimenta con entrañas de animais para lle conferir a súa forza, e con mel pola dozura.

miniatura|dereita|180px|Aquiles onda Licomedes

Ante as advertencias de súa nai, quen lle augura unha vida curta e brillante ou unha vida longa pero escura, responde que prefire a primeira. Aos nove anos, o adiviño Calcas predí que a súa fermosura e a súa coraxe, así como a protección de Hera e de Atenea, o fan indispensábel aos gregos para obteren a vitoria sobre Troia. A súa nai, temendo pola súa vida, disfrázao de muller e escóndeo entre as fillas de Licomedes, rei de Esciros, a fin de substraelo á presión dos guerreiros. Nesta ocasión leva o nome de *Pirra*. Dunha filla de Licomedes, Deidamia, coa que ha casar máis tarde, ten un fillo, Neoptólemo, tamén alcuñado Pirro, e que participará igualmente na guerra de Troia.

Unha argucia de Ulises obrígao a seguir aos gregos: disfrazado de comerciante, o rei de Ítaca proponlles ás fillas de Licomedes que proben uns tecidos preciosos e unhas armas. Aquiles descóbrese ao ser o único que probou as armas  Polo contrario, segundo Homero (*Ilíada* IX, 439), Aquiles é enviado directamente por Peleu, á fronte dos seus Mirmidóns.

Ávido de gloria e de fazañas, segue, pois, xunto co seu inseparábel amigo Patroclo, aos dous heroes gregos Ulises e Néstor e únese ao asedio de Troia. Ao inicio da guerra, segundo o Pseudo-Apolodoro, Aquiles ten quince anos, cousa que fai deste un dos máis novos guerreiros aqueos.

### En Troia 
[miniatura|dereita|250px|*A Cólera de Aquiles*, por [Giovanni Battista Tiepolo|Tiepolo (1757) Atenea detén a Aquiles, a piques de matar a Agamenón.]]

Cando chegou a Troia, unha vez os Troianos parapetados tras das súas murallas, Aquiles dedícase a cortar o aprovisionamento da cidade. Á fronte das súas naves, ataca e reduce así once cidades de Asia Menor, tributarias de Troia. É nunha desas cidades, no décimo ano de sitio, cando recibe como botín a Briseida, mentres que Agamenón recibe a Criseida tras o saqueo de Tebas.

Neste momento é cando empeza a narración da *Ilíada*. Unha peste asola o campamento grego e Calcas, incitado por Aquiles, revela que Apolo castigou a Agamenón por lle negar ao seu sacerdote, Crises, a devolución da súa filla Criseida. Obrigado a ceder, Agamenón, furioso, reclama outra parte de botín. Aquiles protesta e Agamenón, para humillalo, decide substituír a Criseida e toma a Briseida, a bela prisioneira de Aquiles. Enfadado, este último retírase á súa tenda e xura sobre o cetro de Agamenón, regalo de Zeus, non volver ao combate. Implora á súa nai que lle pida a Zeus que os troianos tomen vantaxe, en tanto el estea ausente do campo de batalla. Zeus concédello. Isto é o que resumen os primeiros versos da *Ilíada*:

«*Canta, deusa, a cólera do Pelida Aquiles,*
*maldita, que causou moitas dores aos aqueos*
*E fixo baixar ao Hades tantas vidas valorosas* 
*De heroes, e eles mesmos serviron de pasto para os cans*
*E banquete para as aves: así cumpríase o plan de Zeus*»

Privados do seu apoio, os gregos sofren derrota tras derrota, e cando os gregos están acurralados e os troianos ameazan con queimaren as súas naves, o vello sabio Néstor convence a Patroclo, o amigo e amante de Aquiles, para que o substitúa. Patroclo obtén o permiso de Aquiles para salvar os gregos levando as súas armas. A manobra ten éxito pero Patroclo, malia a súa promesa a Aquiles, emprende a persecución. É matado por Heitor, que toma as armas de Aquiles como botín. Furioso e humillado -enganado por Patroclo-, Aquiles decide vingarse, malia as advertencias da súa nai: enfrontárase con Heitor, el ha morrer pouco tempo despois. Hefesto fórxalle novas armas, coas que sae á procura de Heitor.

[miniatura|esquerda|220px|Aquiles curando a [Patroclo (*kylix* de figuras vermellas do pintor de Sosias)]]

Revestido coa súa armadura divina, traba outra vez combate e abate un gran número de troianos ao seu paso, ata tal punto que as augas do Escamandro están ateigadas de cadáveres. Ofendido, o Escamandro houbo de afogar a Aquiles. Por fin atopa a Heitor, desafíao e mátao coa axuda de Atenea. Arrastra os seus restos tres veces ao redor da cidade, cun carro que habitualmente guiaba Automedonte e cada día ao redor da tumba de Patroclo.

Aquiles accede á súplica do rei Príamo que lle vén reclamar o corpo do seu fillo para lle ofrecer uns funerais dignos. Obedece así á súa nai, enviada polos deuses, descontentos polo trato inflixido as restos do heroe. Organiza deseguido os funerais e os xogos fúnebres do seu amigo Patroclo.

Pero os días de Aquiles están contados, morre pouco despois, ao pé das murallas de Troia, co talón, o seu punto débil, furado por unha frecha disparada por Paris (guiada por Apolo) ou polo mesmo Apolo. Varios mitos diverxen en canto á súa morte: ben que tivo lugar no campo de batalla, ben no templo de Apolo, ao dispoñerse a traizoar os gregos para desposar a Políxena, filla do rei Príamo, da que se namorara. Os seus funerais cóntanolos no canto XXIV da *Odisea* a alma de Agamenón, así como no libro III das *Posthoméricas* de Quinto de Esmirna. As súas cinzas mesturáronse coas de Patroclo e de Antíloco nunha urna de ouro. Foi enterrado, en medio de choros e de xemidos, na ribeira do Helesponto e non coñeceu, xa que logo, a vitoria final dos gregos.

### Tras a súa morte 
Homero, na *Odisea*, represéntao reinando sobre o prado do asfódelo no Hades, e moi desenganado. A Ulises, que o felicita por reinar entre os mortos, respóndelle (XI, 488–491):

«*Non tentes abrandarme a morte, nobre Ulises!*
*Preferiría estar na terra doméstica dun labrego,*
*Mesmo sen patrimonio e case sen recursos,*
*Que reinar aquí entre as sombras consumidas...*»

Nunha variante do mito, unha des epopeas do Ciclo Troiano, *A Etiópida*, sae representado tras a súa morte como vivindo a vida ideal do guerreiro, na Illa Branca, en medio de innúmeros combates e de festíns eternos, casado con Medea, con Helena, con Ifixenia ou mesmo con Políxena. Píndaro, nas *Nemeas* (IV, 49-50), evoca pola súa banda unha illa «brillante» situada no Ponto Euxino. Eurípides retoma igualmente esta versión na súa *Andrómaca* (v. 1259–1262).

## O nome de Aquiles 
Aquiles frecuentemente é chamado «Pelida» ou «Eácida», epítetos que nos recordan a súa ascendencia. O nome de Aquiles propiamente dito é de etimoloxía descoñecida. No seu *Dictionnaire étymologique de la langue grecque*, Pierre Chantraine fai unha listaxe das numerosas hipóteses avanzadas ao longo dos séculos. A cuestión en efecto xa se suscitou na antigüidade: o Pseudo-Apolodoro explica así que o seu nome significa «o que non ten labios» (dun α privativo e de χεῖλος / *kheĩlos*, «labio»), «porque nunca aproximara os seus labios a un peito» (*Biblioteca*, III, 13, 6). Con todo, esta etimoloxía popular non ten base ningunha.

Unha das hipóteses máis convincentes, emitida por Leonard Palmer, dá ao nome do heroe o senso de «aquel cuxo exército está aflixido», de ἀχός / *akhós*, «a pena, a aflición», e de λαός / *laós*, «o exército, a tropa dos guerreiros». En efecto, a figura de Aquiles está estreitamente ligada coa pena: a que experimentaron os aqueos cando Aquiles se retira da batalla, e logo cando morre.

## Culto 
[miniatura|250px|*[Tetis (nereida)|Tetis chora a morte de Aquiles* (Füssli, 1780)]]

Malia o seu carácter receoso, Aquiles «o dos pés lixeiros» é considerado polos gregos igual ca un semideus, e venerado en templos que lle foron dedicados en Esparta e na Élide. Ten numerosas aventuras e atribúenselle numerosos amores.

Aquiles é obxecto dun culto heroico en varias rexións do Mediterráneo. É difícil saber como naceu o culto, pois os cultos heroicos focalízanse polo xeral sobre a tumba do heroe. Así, os restos de Aquiles suponse que se atopan nas ribeiras do Helesponto, non lonxe de Troia: na *Ilíada* (XXIII), Patroclo é enterrado nese lugar, e o seu fantasma pídelle a Aquiles que as súas cinzas se enterren no mesmo sitio. *A Odisea* no seu canto XXIV confirma a cuestión.

Aquiles é venerado no Quersoneso de Tracia, na rexión de Olbia e en Tendra, así como en Leucé, illa identificada coa Illa Branca. Aí, os contos dos mariñeiros evocan aparicións do heroe. Esta asociación de Aquiles non debe estrañarnos: Aquiles é fillo dunha Nereida.

Ten templos dedicados (*heróons*) e con culto, especialmente en Esparta e na Élide. Certos poemas imaxínano seguindo unha radiante vida póstuma, ben na Illa Branca, no esteiro do Danubio, ben nos Campos Elisios, rodeado de divindades coas que comparte a existencia e os praceres dentro dunha eterna ledicia, entrecortada con festíns e numerosos combates.

Algunhas inscricións a el dedicadas testemuñan un culto na rexión do mar Negro desde o século V a.C. ata o período romano, onde é coñecido co nome de «Pontarca» (en grego, rei do Ponto). Un fragmento de Alceo (354 LP), recollendo a fraseoloxía destas inscricións, evoca a Aquiles reinando sobre Escitia (Ἀχιλλεύς ὀ τὰς Σκυθίκας / *Akhilleús ho tàs Skuthíkas*).

## Aquiles como personaxe emblemático 
Aquiles é un heroe exemplar. Así Alexandre o Grande compárase con el, laiándose por non ter atopado un Homero para cantar as súas propias fazañas. Na compaña do seu amante Hefestión, o conquistador sacrifica mesmo sobre a tumba de Aquiles e de Patroclo.

Atopámolo nas artes pero tamén na filosofía. Así por exemplo, Sócrates dedícase a relativizar a rectitude moral (a falta dunha envergadura intelectual suficiente, Aquiles non tería sido capaz de enganar a outro) por medio dunha comparación entre Ulises e Aquiles, dedicándose a demostrar que se Ulises era mentireiro, Aquiles non o era menos, só que menos hábil. Ao contrario, Píndaro loa a súa rectitude nunha das súas *Nemeas*.

### Literatura 
Aquiles é o heroe da *Ilíada*, pero tamén doutras epopeas do Ciclo. Pódense citar *A Memnónida* e *A Etiópida* de Arctino de Mileto, con influencias da primeira sobre a segunda, ao falar de Aquiles cando mata o heroe Memnón para vingar ao seu amigo Antíloco, tema moi comparábel ao combate contra Heitor para vingar a Patroclo. Estas dúas epopeas son probabelmente anteriores a Homero.

É tamén o heroe d’*A Aquileida*, un poema en latín inacabado de Estacio, que relataba a súa infancia.

### Música 
* *Aquiles e Políxena* é a derradeira traxedia lírica de Lully, que non tivo tempo de compoñer máis que o prólogo e o primeiro acto. A suite foi rematada polo seu axudante Pascal Collasse.
* Na súa ópera *La Belle Hélène*, Offenbach fixo del un guerreiro non moi malo, o «fervente Aquiles».
* En 1992, o grupo de heavy metal Manowar escribiu e cantou unha canción inspirada na epopea de Aquiles, “Achilles, Agony and Ecstasy in eight Parts” no álbum *The Triumph of Steel*.

### Cine 
Aquiles foi encarnado no cine por:

* Stanley Baker en *Helene de Troia* (1956)
* Arturo Dominici en *A Guerra de Troia* (1962)
* Brad Pitt en *Troia* (2004)

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
#### Fontes clásicas 
*Apolodoro: *Biblioteca* (III, 13, 5–8);
* Apolodoro: *Epítome* (III, 14–16);
* Apolonio de Rodas: *Argonáuticas* (I ; IV, 783–879);
* Arctino de Mileto: *Etiópida*
* *Argonáuticas órficas* (v. 387 e seguintes.);
* Calímaco: *Himnos* (*Apolo*, v. 20) ;
* Eurípides: *Ifixenia en Áulide*;
* Hesíodo: *Teogonía* (v. 1007);
* Homero: Ilíada (*passim*);
* Homero: Odisea (XI, 467–540 ; XXIV, 16 e seguintes.);
* Ovidio: *Heroidas* (III);
* Ovidio: Metamorfoses (XI, 217–265 ; XII, 580–XIII, 398);
* Platón, *O Banquete*;
* Píndaro: Odas (*Olímpicas*, IX);
* Quinto de Esmirna: *Continuación de Homero* (*passim*);
* Os regresos
* Estacio: *Aquileida* (*passim*);
* Estásino: *Cantos ciprios*
* Trifiodoro: *A toma de Troia* (*passim*);
* Valerio Flaco: *Argonáuticas* (I, 133, 255 e 409).

#### Fontes modernas 
* Anthony Edwards : 
**  “Achilles in the Underworld: Iliad, Odyssey, and Æthiopis”, *Greek, Roman, and Byzantine Studies*, 26 (1985), pp.&nbsp;215–227,
**  “Achilles in the Odyssey: Ideologies of Heroism in the Homeric Epic”, *Beitrage zur klassischen Philologie*, 171, Meisenheim, 1985 ;
* Hélène Monsacré, ''Les larmes d'Achille. Le héros, la femme et la souffrance dans la poésie d'Homère*, Albin Michel, París, 1984 ;
* Gregory Nagy :
**  *Le Meilleur des Achéens. La fabrique du héros dans la poésie grecque archaïque*, Seuil, coll. « Des travaux », París, 1999,
**  *The Name of Achilles: Questions of Etymology and 'Folk Etymology'*, *Illinois Classical Studies*, 19, 1994.
### Outros artigos 
* Patroclo
* *A Aquileida*
* *A Ilíada*

### Ligazóns externas 
* Mito de Aquiles e Patroclo
* Aquiles e Ulises . Web do Museo de Belas Artes da Coruña.
* Ficha do cadro de Rubens *Aquiles descuberto por Ulises e Diomedes'', no Museo do Prado