Caixa (instrumento musical)

A **caixa**, **caixa orquestral**, **caixa clara**, **tarola** ou **redobrante** é un instrumento de percusión de son indeterminado. Segundo a clasificación Hornbostel-Sachs pertence á familia dos membranófonos. É un tambor, habitualmente de pouca altura, cuns fíos chamadas bordóns dispostos diametralmente na membrana inferior, que lle proporcionan o seu característico timbre, máis estridente e metálico que o tamboril común. Ao músico que toca a caixa chámaselle á súa vez por asociación caixa, tendo formación de percusionista. Este instrumento é usado en orquestra, en bandas de música, e é unha parte fundamental da batería.

## Etimoloxía 
O nome *caixa* deriva probablemente do occitano *caissa* ou do catalán *caixa*, procedentes do latín *capsa*. A terminoloxía é habitualmente confusa, e esvaécese a miúdo tamén con outros termos como *redobrante* ou *tambor militar*.

Na orquestra, a tradución das diferenzas de significado en cada idioma é tamén problemática, o que dificulta a miúdo identificar os diferentes tipos de caixa indicados nas partituras.

## Composición 
### Casco 
A caixa está composta en primeiro lugar por un cilindro recto chamado casco. Pode ser de madeira, metal ou outros materiais. Cada madeira proporciona un timbre distinto á caixa, sendo as madeiras de pradairo e bidueiro as máis utilizadas. Respecto ao metal, os máis empregados son o latón, o bronce e o aceiro.

As bases do casco son dúas membranas, chamadas parches. Estes están suxeitos a uns aros interiores aos bordos e ténsanse mediante outros aros exteriores e uns tensores. Os aros son xeralmente metálicos, aínda que tamén existen variedades en madeira. A tensión nas membranas conséguese mediante variñas metálicas con parafusos que actúan independentemente en cada parche. Para apertar estes parafusos utilízase un tipo de chaves especiais.

Nas caixas usadas para orquestra ou batería as medidas máis usuais do casco son 14" de diámetro e 6" de profundidade. Tamén poden empregarse caixas auxiliares doutros diámetros ou altura, destacando por exemplo as denominadas *piccolo*, cun diámetro convencional (14", 13") pero pouca profundidade (3", 3,5"). Así mesmo, as caixas *soprano* constan de profundidade convencional (5", 7") pero diámetro pequeno (10", 12") para así poder conseguir un son máis profundo e potente, necesario para o uso exterior.

### Parches 
Antigamente, os parches construíanse con peles de animais. Este tipo de material produce que os parches varíen sensiblemente coa presión, humidade e temperatura, e que teñan que ser afinados ou cambiados con certa asiduidade. Desde a introdución dos parches de plástico a finais da década de 1950, estes problemas víronse minimizados, ademais de que se puido reducir o custo de cada parche. Con todo, hai quen defende que o son máis suave do parche de pel é preferible para tocar matices moi *pianos*. Actualmente, os parches están compostos por unha ou varias capas de plástico ou poliéster, xeralmente mylar.

miniatura|150px|esquerda|Parche branco con texturas rasposas, montado nunha caixa.

O espesor dun parche é medido en 1/1000 de polgada ou 0,001 polgadas, variable que afecta á durabilidade e á sensibilidade do parche. A durabilidade dun parche é directamente proporcional ao grosor, é dicir, a máis grosor máis durabilidade terá un parche. En canto á súa sensibilidade, o grosor xoga un papel importante: un parche delgado responderá a golpes suaves, ao mesmo tempo que se pode danar ao imprimirlle demasiada forza. Hai que engadir que, como regra xeral, o parche inferior, chamado tamén de resonancia ou de bordóns, debe de ser máis fino que o superior, tamén denominado batedor ou de redobre, para que responda rapidamente ante a vibración do bordoneiro.

No parche inflúen tamén outras variables. Cada deseño consegue un son lixeiramente diferente, afectando aos harmónicos do parche:

* Parches con texturas rasposas (*coated*, en inglés): o parche é asperxido con certo material. A textura consegue que os parches responden mellor ao uso de escobiñas, aínda que estes parches son lixeiramente máis pesados que un parche sen textura. Utilízanse con frecuencia en jazz.
* Parches con puntos: engádeselle un círculo central de mylar ao parche, aproximadamente dunhas 4-10" de diámetro. Con iso perséguese conseguir un maior grosor e durabilidade.

Así mesmo, existe máis variedade de modelos de parches desenvolvidos polos fabricantes, como son os parches hidráulicos ou con orificios de ventilación. Algunhas das marcas máis coñecidas de parches son Remo, Évans, Aquarian e Attack.

### Bordóns 
miniatura|200px|dereita|Vista dos bordóns e parche inferior transparente.
 
En contacto co parche inferior atópase o bordoneiro, tamén denominado bordoneira ou cordón, que non é máis que o conxunto de bordóns que percorren de lado a lado o casco. Estes vibran conxuntamente co parche inferior ao bater o superior, o cal lle confire ao instrumento o seu timbre e son distintivos, cunha especie de zunido. Para a fabricación dos bordóns poden utilizarse diversos materiais, aínda que comunmente fabrícanse en arame rizado, cable metálico, tripa ou nailon.

Os bordóns poden vibrar por simpatía ao entrar en resonancia con outros instrumentos. Este fenómeno prodúcese cando outro instrumento emite un son cunha frecuencia determinada, sen golpear o parche batedor da caixa, polo que se debe procurar anular os bordóns se o efecto non é desexado. Un truco estendido é usar unha cinta adhesiva preto dos bordos no bordoeiro, ou unha cuña entre os bordóns e o parche, co fin de reducir esta vibración, así como diversos mecanismos para a súa acción e suxeición. Os bordóns poden anularse tipicamente mediante unha panca solidaria e articulada no lateral que separa os bordóns do parche. Para a súa suxeición e tensión adóitanse utilizar, entre outros, parafusos ou un mecanismo da raia axustable, no extremo oposto do casco. Algunhas caixas, sobre todo militares, a miúdo constan mesmo dun segundo conxunto de bordóns no lado inferior do parche batedor.

## Son 
miniatura|250px|esquerda|Afinación en estrela de caixas de 8 e 10 parafusos respectivamente.

O son da caixa vén determinado principalmente polo parche e o diámetro e altura do casco, así como tamén pola afinación, ángulo dos aros, e materiais dos que estea composta. O uso de bordóns é o que lle proporciona o seu característico timbre similar a un zunido. Pola súa banda, os parches máis grosos producen debilmente os harmónicos altos, polo que o seu son resultante é máis groso que cos parches finos a unha mesma tensión. Os parches finos, ao contrario, producen un son máis brillante e cun ataque máis definido. Pódese conseguir atenuar determinados harmónicos (e con iso reducir o volume sonoro) mediante unha sordina. Se non se dispón dunha sordina é moi común utilizar para atenuar o son cinta adhesiva ou un pano, trapo ou similar no parche superior. Para a construción da punta disponse tamén de versións coa punta de nailon en lugar de madeira, o que as fai máis durables e que a caixa teña un son máis agudo ou brillante. As baquetas diferéncianse polo seu material, pola súa lonxitude, polo seu grosor e pola forma da súa punta. Estes factores variarán a resposta, a duración, a absorción de impactos e o son que emitirá o parche.

De xeito orientativo, as baquetas utilizadas para orquestra son máis finas, para conseguir precisión no toque, mentres que as utilizadas para marcha no exterior adoitan ser máis grosas, facilitando máis volume no son e resistencia da baqueta. Con respecto ao seu uso en batería, as baquetas usadas para jazz adoitan ser xeralmente máis lixeiras e finas que as usadas para rock.

Por outra banda, sobre todo no jazz, é normal atopar escobiñas (*brushes* en inglés), que proporcionan unha suave vibración dos bordóns. Son baquetas compostas de multitude de variñas metálicas, ou ben de 7, 9, 12 ou máis variñas de madeira enfundadas en láminas de nailon. Por último, nalgunhas ocasións faise uso mesmo das mans para determinados efectos, por exemplo para interpretar matices pianos.

## Historia 
A construción de tambores con bordóns pode remontarse até as civilizacións exipcia, arábiga e asiria. Usualmente, en Exipto, os bordóns estaban situados en ambos os parches, e eran fabricados con tripa de gato.

[150px|miniatura|Caixa en *[A ronda de noite*, de Rembrandt.]]

Na Europa medieval, tense constancia da existencia do uso de bordóns ao redor do 1300 co instrumento denominado tabor. A súa utilización estendeuse amplamente por toda a Europa medieval, e converteuse no tambor máis comunmente usado. Introduciuse a través de dúas vías: por España a través dos árabes e polo norte de Europa a través dos turcos, dúas versións que diferían na súa forma, pero que basicamente utilizaban o mesmo proceso de producir son.. Isto permitiu o seu uso para efectos especiais ou para evitar que os bordóns resoasen por mor doutros instrumentos.

### Música orquestral 
Coa intención de dotar de ritmo e sonoridade ás composicións tentáronse introducir na orquestra tambores de todo tipo. A caixa aceptouse de maneira clara, como podemos observar en calquera orquestra actual, pasando a complementar ao timbal. Con todo, mentres que se estableceu a figura do timbalista de orquestra como percusionista especializado na execución do timbal, non se estableceu como tal a figura da "caixa", xa que a técnica da súa execución é paralela á maioría de membranófonos que un percusionista debe tocar. No seu uso orquestral, a caixa é comunmente apoiada de forma horizontal nun trípode, tamén chamado pé. Tipicamente a notación da caixa adóitase representar nun pentagrama no terceiro espazo (comezando desde abaixo), aínda que tamén se pode escribir nunha soa liña.

O primeiro uso da caixa do cal se ten constancia foi no Barroco polo compositor francés Marin Marais nunha escena de tormenta da súa ópera *Alcyone* (1706). Rossini incluíu a primeira escritura do redobre nun só da *La gazza ladra* (1817). Por outra banda, nas comedias españolas, principalmente dos séculos XVI e XVII, a caixa era un dos instrumentos máis usados nas elementais intervencións instrumentais, a caixa foi unha parte integrante vital na súa composición. Polo tanto, está presente na maioría de xéneros musicais máis populares, como son o rock ou o pop, pasando polo jazz ou a música latina.

Igualmente, en numerosas agrupacións musicais, por exemplo as bandas de música, é imprescindible como instrumento integrante, especialmente para marcar o ritmo. Adóitase levar en varias posicións. A posición máis tradicional é colgando a caixa cunha correa ao ombreiro, tal que o instrumento queda inclinado sobre a cintura. Para suxeitar as baquetas, o máis cómodo neste caso, para non forzar a boneca, é utilizar a maneira tradicional. O instrumento tamén se pode manter en posición horizontal, mediante unha correa na cintura, ou cruzada ás costas.

### Música militar 
miniatura|Banda militar nun desfile.

No eido militar o seu uso segue sendo importante para a marcha, adaptándose ás bandas militares tamén bombos e pratos. O uso de caixas sen bordón sinala actos fúnebres ou de inmensa dor, como expulsar do rexemento a quen cometese unha falta grave. Conséguese un son resoante e un efecto de distancia.

Ao longo do mundo existen bandas denominadas *drum corps*, que poderiamos comparar coas bandas de tambores existentes en España. Estas *drum corps*, descendentes das bandas militares, están compostas habitualmente por unha maioría de tambores. En moitas ocasións chegan a exhibir un gran nivel de virtuosismo e sincronización, e os seus compoñentes adoitan participar en competicións, tanto grupais como individuais, mostrando un alto nivel técnico. Como exemplos destas bandas podemos citar a The Cavaliers, Blue Devils ou Phantom Regiment.

## Técnica instrumental 
### Golpe 
Na técnica de acentuación existen catro golpes básicos:

* De brazo (*full stroke*): a baqueta comeza arriba e, tras o golpe, termina arriba.
* De boneca (*tap stroke*): a baqueta comeza abaixo e, tras o golpe, termina abaixo.
* *Up stroke*: de abaixo a arriba.
* *Down stroke*: de arriba a abaixo.

A baqueta tamén pode golpearse para conseguir outros efectos diversos. Algúns deles son:
* *Rimshot*: golpéase ao mesmo tempo o aro e o parche coa baqueta. Conséguese así un son similar a un disparo.
* *Cros stick*: Mentres unha baqueta colócase desde o centro do parche apoiada no aro, golpéaselle coa outra. Usado en percusión latina para imitar as claves ou en percusión orquestral para conseguir un son parecido ao *rimshot* pero máis preciso.
* Agarre paralelo: Nesta posición as dúas baquetas sostéñense da mesma maneira, coa baqueta suxeitada polos dedos polgar e índice, e descansando nos demais dedos. Existen tres variantes deste agarre: francés, alemán e americano.

### Rudimentos 
Os rudimentos son conxuntos de patróns básicos usados a miúdo na caixa. Estes patróns forman os bloques básicos da técnica de caixa, e poden ser combinados de moi diversas formas. Houberon moitos intentos de formalizar unha lista estándar de rudimentos para caixa e, finalmente, a Percussive Arts Society organizou unha lista cos 40 rudimentos esenciais, os cales inclúen a lista estándar de 26 rudimentos americanos.

Algúns dos máis importantes son:
* Redobre (*roll*)
* Mordente (*flam*)
* Paradidle

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*  

### Outros artigos 
* Tambor
* Tamboril

### Ligazóns externas 
* Videotutorial de afinación da caixa 
* Videotutorial de afinación da caixa 
* Videotutorial sobre o cambio e afinacion dos parches 
* Top Secret Drum Corps de Basilea nunha exhibición
* www.mundopercusion.com