Daphnia magna

***Daphnia magna*** é unha especie de pequeno crustáceo planctónico (lonxitude do adulto 1,5–5,0&nbsp;mm) que pertence á subclase Phyllopoda. Vive en diversos ambientes de auga doce, desde pantanos ácidos a ríos creados polo dexeo nival, e está amplamente distribuído polo hemisferio norte e África do sur.

A especie leva sendo obxecto de investigacións biolóxicas desde o século XVIII. É moi utilizada en estudos ecolóxicos e evolutivos e en ecotoxicoloxía. É unha comida para peixes moi utilizada en acuicultura e acuarismo.

## Descrición 
*D. magna* é unha pulga de auga típica do xénero *Daphnia*. As femias chegan aos 5&nbsp;mm de lonxitude, os machos son duns 2&nbsp;mm, polo que son a especie máis grande do xénero. O corpo está protexido por un exoesqueleto translúcido feito de quitina, un polisacárido. Ten unha abertura ventral e cinco pares de patas torácicas, que utiliza para axudar no proceso de filtración do alimento. Un factor que afecta a plasticidade fenotípica e comportamental de *D. magna* é a salinidade do seu ambiente.

As femias adultas poden distinguirse doutras de especies similares, como *D. pulex*, porque teñen dous peites separados no corpo, pero ningún peite na garra abdominal. Os machos son menores que as femias e teñen unhas primeiras antenas máis grandes, o que é unha característica de diagnóstico para distinguir os machos das femias pequenas.

miniatura|Abdome coa garra abdominal dunha femia. Os dous peites cun oco na marxe e a marxe posterior cunha profunda amosega serven para diagnosticar a especie.
miniatura|Machos adultos, destacando as primeiras antenas.

## Ecoloxía 
*D. magna* é unha especie clave en moitos hábitats lénticos. Pode encontrarse en lagos e lagoas pouco fondas ricas en sedimentos de materia orgánica. É un importante consumidor primario e presa de moitos peixes planctívoros. Outros predadores invertebrados son as larvas do díptero *Chaoborus* e dos hemípteros *Notonecta* e crustáceos como *Triops.* O gran tamaño dos adultos protéxeos da predación por parte dalgúns invertebrados planctívoros.

### Distribución e hábitat 
*D. magna* está espallada por todo o hemisferio norte en especial no Holártico. e sedimentos.

### Nutrición 
A principal estratexia de *D. magna* é a filtración de partículas en suspensión.

miniatura|esquerda|Femias mortas con ephippia nunha lagoa seca.

En resposta a condicións ambientais desfavorables (que poderían causar a conxelación ou o desecamento da lagoa), a mesma femia pode producir ovos de repouso haploides (xeralmente dous á vez), que unha vez fertilizados polos machos, están envoltos nunha cuberta protectora chamada ephippium. Estes ovos de repouso entran nunha fase de diapausa e poden resistir as condicións ambientais adversas durante un longo período de tempo. A eclosión comeza en resposta a estímulos específicos como un incremento do fotoperíodo e as temperaturas. As crías dos ovos de repouso desenvólvense exclusivamente dando femias.

Algúns clons de *D. magna* que non producen machos reprodúcense por partenoxénese automática, na cal se fusionan dúas células haploides producidas por meiose para producir un cigoto femia sen fecundación. Isto tende a facer que as fillas resultantes sexan homocigotas, o cal pode ser prexudicial.

## Comportamento 
miniatura|Comportamento natatorio característico.

As especies de *Daphnia* teñen un comportamento natatorio típico a saltos que se parece ao movemento das pulgas, de aí podería proceder o seu nome de pulgas de auga. O movemento das grandes segundas antenas xera un movemento cara a adiante de todo o animal seguido do seu afundimento (saltiño e afundimento). Aínda que é menos común noutras especies lacustres, nesta especie observáronse padróns de migración vertical e horizontal. A migración vertical diaria consiste no movemento diario de animais desde as capas da auga superiores, onde pasan a noite, ás capas profundas escuras, onde pasan o día. Este comportamento reduce a exposición das *D. magna* a predadores diúrnos visuais (como moitos peixes) ao encontraren refuxio na escuridade preto do fondo e despois alimentárense sen ser molestados durante a noite nas capas da auga superiores ricas en alimento.

## Parasitismo 
*D. magna* converteuse nun sistema modelo para estudar a evolución e ecoloxía da interacción hóspede-parasito. Identificáronse e estudátonse moitos parasitos que infectan *D. magna* (Táboa 1), *D. magna* mostra características comportamentais inducidas polo parasito que poden diferir entre xenotipos.

miniatura|upright|Femia infectada por *Hamiltosporidium magnivora*
miniatura|Femia non infectada (esquerda) e infectada (dereita) pola bacteria *Pasteuria ramosa*

## Microbiota 
Un exemplar de *D. magna* pode ser considerado como un ecosistema complexo, colonizado por toda unha comunidade de microorganismos comensais, simbióticos e patóxenos chamados microbiota. A estreita proximidade da microbiota aos seus hóspedes permite unha estreita interacción, que pode influenciar o desenvolvemento, a resistencia a enfermidades e a nutrición. A ausencia de microbiota en *D. magna* causa un crecemento máis lento, unha diminución da fecundidade e unha maior mortalidade comparada con *D. magna* con microbiota. A microbiota intestinal cambia ao morrer e a súa complexidade é reducida e estabilizada en caso de inanición.

## Organismo modelo 
*D. magna* presenta numerosas vantaxes para ser uilizado como organismo modelo experimental. A súa transparencia permite as observacións das súas estruturas anatómicas internas ao microscopio, mentres que a súa reprodución por partenoxénese cíclica permite xerar clons (reprodución asexual) ou realizar un cruzamento entre cepas (reprodución sexual). No campo da investigación, *D. magna* é considerada fácil de manter no laboratorio. Algunhas das súas vantaxes para os experimentos son un rápido tempo de xeración, un limitado uso de almacenamento, unha alimentación doada e barata e un mantemento simple.

*D. magna* utilízase en diferentes campos da investigación, como na ecotoxicoloxía, xenética de poboacións, a evolución do sexo, plasticidade fenotípica, ecofisioloxía (incluíndo a bioloxía do cambio global) e as interaccións hóspede-parasito.

Historicamente, *D. magna* permitiu aos investigadores poñer a proba algunhas teorías interesantes e realizar estudos pioneiros:
* O ataque dos macrófagos a parasitos invasores como parte da inmunidade celular (Metchnikoff recibiu por isto o premio Nobel en 1908).
* Estudos ecotoxicolóxicos (Einar Naumann)
Outros experimentos recentes usaron os ovos de repouso de *Daphnia* presentes nos sedimentos das lagoas para reconstruír a historia evolutiva desa poboación en relación cun dos seus parasitos (*P. ramosa*), un fermoso exemplo de bioloxía da resurrección.

En ecotoxicoloxía *D. magna* está especificada para o seu uso nas Directrices da OCDE para o Testado de Substancias Químicas, Tests No. 202 "*Daphnia* sp., Test de Inmobilización Aguda", e Test No. 211 "Test de Reprodución de *Daphnia magna*". O Test No. 202 é un estudo de toxicidade aguda en 48 horas, no que se expoñen xoves *Daphnia* a concentracións variables da substancia que se vai testar e o EC50 determinado. Outras especies de *Daphnia* distintas de *D. magna* poden por veces utilizarse, pero os laboratorios usan principalmente *D. magna* como estándar. O Test No. 211 é un test de toxicidade crónica de 21 días, ao final do cal, avalíase o número total de descendencia viva producida por proxenitor animal vivo ao final do test, para determinar a concentración que causa o efecto observado menor da substancia test.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas