Giovanni Trapattoni

**Giovanni Trapattoni**, nado en Cusano Milanino, Milán, o 17 de marzo de 1939, é un exfutbolista e exadestrador italiano.

Coñecido tamén polo diminutivo de ***Trap***, está amplamente considerado como un dos mellores adestradores italianos de tódolos tempos. É o técnico italiano con máis títulos a nivel de clubs e un dos adestradores con máis títulos en todo o mundo. Gañou sete veces a Serie A italiana (máis que ningún outro adestrador), e conquistou ademais as primeiras divisións de Alemaña, Portugal e Austria, sumando un total de dez ligas nacionais. É un dos únicos seis adestradores que conseguiron gañar polo menos unha liga de primeira división en catro países diferentes, xunto co iugoslavo Tomislav Ivić, o austríaco Ernst Happel, o portugués José Mourinho, o belga Eric Gerets e o seu compatriota Carlo Ancelotti. A estes súmanse sete títulos oficiais a nivel internacional, o que o converte no sexto técnico mundial e cuarto en Europa por número de trofeos conseguidos nesta categoría.

Os seus anos como futbolista transcorreron principalmente no Milan, onde integrou o eixo do equipo durante case quince anos e, baixo as ordes de Nereo Rocco, gañou dous títulos de liga, unha Copa Italia, dúas Copas de Europa, unha Recopa de Europa e unha Copa Intercontinental. Pechou a súa carreira como futbolista no Varese. Xunto co seu coetáneo Luigi Radice, foi introdutor do innovador sistema de xogo chamado *zona mista*. É un dos poucos homes que gañou a Copa de Europa, a Recopa de Europa e a Copa Intercontinental tanto de xogador como de adestrador. É o segundo adestrador con máis títulos da Copa da UEFA, con 3, só superado polos 4 do vasco Unai Emery.

Dirixiu tamén a selección italiana de 2000 a 2004, e ocupou o mesmo posto na selección irlandesa de 2008 a 2013. Cos italianos participou no Mundial de 2002 e na Eurocopa de 2004 e cos irlandeses estivo a piques de lograr a clasificación para o Mundial de 2010, despois de perder un polémico partido contra Francia. Si conseguiu a clasificación de Irlanda para a Eurocopa de 2012, 24 anos despois da súa anterior participación.

## Traxectoria 
### Orixes 
[miniatura| A *cascina* Guarnazzola ("La Bernasciola" en [lombardo occidental) en Cusano Milanino, onde naceu e viviu Trapattoni.]]
Foi o quinto fillo de Francesco, un obreiro que inmigrara desde Barbata, na Bassa Bergamasca, e de Romilde Bassani, unha labrega. Criouse durante a segunda guerra mundial e nas dificultades da sucesiva posguerra en Cusano Milanino, onde a súa familia vivía xunto con outras 11 familias nunha *cascina*, típica construción agrícola do norte de Italia. En 1945 comezou a escola primaria en Milanino, traballando como mozo dos recados nas vacacións de verán e, mentres tanto, comezou a xogar ao fútbol no oratorio San Martino di Cusano.

Nos seguintes anos alternou a súa formación como futbolista co traballo de aprendiz de tipógrafo. En 1956, durante un encontro fronte aos xuvenís do Milan, chamou a atención do adestrador e exfutbolista *rossonero* Mario Malatesta, que inmediatamente lle deu a oportunidade de realizar unha proba co equipo. Superada esta, foi traspasado xunto a Gilberto Noletti, a cambio de 600.000 liras. na que foi despregado como lateral dereito. O seu primeiro gol coa camiseta negra e vermella chegou o 16 de abril de 1961, durante o partido que gañaron en San Siro por 2-1 ante a Roma.

Ese mesmo ano volveu ter como adestrador a Nereo Rocco, co que xa estivera durante os Xogos Olímpicos de 1960 en Roma. O adestrador triestino converteuno nun piar do seu Milan, co que conseguiu dous *scudettos* en dous períodos distintos (1961/62 e 1967/68), outras tantas Copas de Europa (1962/63, 1968/69), unha Recopa de Europa (1967/68) e unha Copa Intercontinental (1969). Foi titular nas dúas finais da Copa de Europa, derrotando na primeira delas o Benfica de Mário Coluna e Eusébio e na segunda o Ajax de Cruyff. Sen Rocco no banco, *Trap* tivo menos protagonismo no equipo; porén, gañou a Copa de Italia 1966/67, sumando ao seu palmarés o único título que lle faltaba.

A súa aventura como xogador do Milan rematou en 1971, despois de 14 tempadas e 351 partidos, cifras que o sitúan no 17º lugar da clasificación histórica do club en número de encontros. Marcou un total de 6 goles, un deles na ida da Copa Intercontinental de 1963 ante o Santos de Pelé, que finalmente gañou o trofeo.esquerda|miniatura| Trapattoni (agachado, segundo dende a esquerda) no Milan campión de Italia na tempada 1961/62.
##### Varese 
Tras deixar o equipo *rossonero*, no verán de 1971 fichou polo Varese, co que xogou unha única tempada, disputando 13 encontros e colgando a continuación as botas, aos 33 anos.

#### Selección italiana 
Foi convocado por Nereo Rocco para representar a Italia nos Xogos Olímpicos de 1960 en Roma. O equipo chegou a semifinais, onde foron eliminados por Iugoslavia. Tamén contra Austria marcou o seu único gol coa *nazionale*, en 1963. Un ano antes, viaxou coa selección a Chile para disputar o Mundial de 1962. Con todo, non puido debutar no Mundial debido a unha grave lesión no ligamento tibial.
O seu partido máis lembrado coa camiseta azul foi o amigable que disputaron Italia e o Brasil no estadio de San Siro de Milán o 12 de maio de 1963. Trapattoni gañou fama nese encontro por ter anulado a Pelé, que acabou pedindo o cambio no minuto 26, entrando no seu lugar Quarentinha, ao que o defensa italiano conseguiu marcar tamén con éxito. Con todo, anos despois tanto Pelé como Trapattoni recoñeceron que o brasileiro xogara con problemas físicos e que só saltara ao campo uns minutos para cumprir co seu contrato.[miniatura|Trapattoni (de branco), xunto ao dianteiro do [Bologna FC 1909|Bologna, Luís Vinício, e o gardameta do Milan, Giorgio Ghezzi, en 1961.]]
### Como adestrador 
#### Milán 
A súa carreira de adestrador comezou inmediatamente cando rematou a de futbolista. No verán de 1972 volveu ao club do que fora bandeira como futbolista, o Milan, facéndose cargo dos xuvenís, ao mesmo tempo que formaba parte do persoal do primeiro equipo, ás ordes do tándem formado por Nereo Rocco e Cesare Maldini. Debido a unha indisposición de Maldini, nas últimas catro xornadas exerceu como segundo adestrador de Rocco, e despois de que este sufrise unha sanción, Trapattoni dirixiu por primeira vez o equipo o 20 de maio de 1973. Foi o domingo do chamado "fatal Verona", no que o Hellas derrotou sorprendentemente ao Milan por 5-3, impedíndolle gañar un *scudetto* que parecía feito.[esquerda|miniatura|Trapattoni (de pé, primeiro pola dereita) coa [Selección de fútbol de Italia|selección italiana momentos antes dun partido contra Israel en 1961.]]Na tempada seguinte foi enviado inicialmente ao estranxeiro para estudar aos opoñentes do Milan na Copa da UEFA. Coa dimisión primeiro de Rocco e despois de Maldini, o 8 de abril de 1974, con apenas trinta e cinco anos e regresando de Mönchengladbach de observar o Borussia Mönchengladbach, Trapattoni fíxose cargo do Milan como interino, debutando dous días despois nas semifinais da Copa da UEFA ante o propio Borussia. Conseguiu a vitoria e guiou o equipo ata a final, onde perdeu fronte o Magdeburgo. Malia a esperanza de ser confirmado con carácter definitivo para a seguinte campaña,

O 2 de outubro de 1975 foi chamado de novo para dirixir o Milán, no medio dunha reorganización corporativa que supuxo a saída de Giagnoni e o regreso de Rocco como director técnico. Rocco quería a Trapattoni ao seu carón para o resto da tempada 1975/76, na que Trapattoni considerou a súa primeira experiencia real como adestrador. Rematou o campionato na terceira posición e tampouco desta volta foi renovado para a seguinte tempada pola directiva *rossonera*, que preferiu asinar a Giuseppe Marchioro. Giampiero Boniperti, presidente do club, afirmou que fora "conquistado polas ideas claras e a concreción" de Trapattoni. Este ciclo converteuse no máis lonxevo da historia do fútbol profesional italiano  e colocou á aquela Juventus entre os mellores equipos da historia do fútbol. despois de rematar con 51 puntos dos 60 posibles, un máis que o Torino. Tamén triunfou en Europa, gañando a Copa da UEFA ante o Athletic de Bilbao, o que supuxo o primeiro título continental para as vitrinas do club.

Un ano despois a Juventus de Trapattoni repetiu o título de campioa de Italia, superando por cinco puntos ao equipo revelación, o Vicenza de Paolo Rossi, mentres que no contexto europeo quedou ás portas da final da Copa de Europa, tras caer na semifinais ante o Club Brugge de Ernst Happel. O conxunto de Trapattoni comezaba a adoptar o seu estilo característico cun equipo equilibrado no que destacaban xogadores experimentados como Zoff, Cuccureddu, Furino, Benetti, Boninsegna ou Bettega, e no que medraban tamén elementos prometedores como Scirea, Tardelli, Gentile ou Cabrini.
[miniatura| Trapattoni (en primeiro plano) celebra a vitoria do [A.C. Milan|Milan na Recopa de Europa 1967/68 con Lodetti, o adestrador Rocco e Cudicini.|esquerda]]
O bienio seguinte representou unha freada do ciclo *trapattoniano* no club da ribeira do Po. Na tempada 1978/79 o equipo gañou só a Copa de Italia, a sexta na historia do club, vencendo 2-1 na prórroga da final ao Palermo. Peor lle foi na seguinte campaña, na que a Juventus pasou medio campionato de liga nos postos de descenso, ata que Trapattoni conseguiu reverter a difícil situación grazas a unha excelente segunda volta que lle valeu un inesperado segundo posto, por detrás do Inter. Pero a eliminación nas semifinais da Copa de Italia e da Recopa de Europa, ante Torino e  respectivamente, condenaron ao técnico á que foi a única tempada da *Década de Ouro* pechada sen ningún título.

##### Cara á *segunda estrela* (1980-1982) 
Despois de que o fútbol italiano reabrise as súas fronteiras aos futbolistas estranxeiros no verán de 1980, Boniperti xestionou a fichaxe da estrela irlandesa do Arsenal, Liam Brady, a quen *Trap* outorgou inmediatamente a camiseta número dez. Este contribuíu de xeito destacado á consecución do 19º título de liga para o club turinés.

A campaña 1981/82 non parecía comezar do mellor xeito para o técnico lombardo: no partido de oitavos de final da Copa de Europa ante o Anderlecht, ademais de quedar eliminado antes do previsto, un choque entre o porteiro belga Munaron e Bettega provocoulle a este último unha grave lesión de xeonllo que o afastou dos terreos de xogo durante toda a tempada. Privado do seu dianteiro centro titular, o conxunto piemontés protagonizou unha pechada loita polo primeiro posto coa Fiorentina, que rematou satisfactoriamente, coa conquista da segunda estrela, que foi cosida no peito das camisolas brancas e negras, ao gañar o club a súa 20ª liga.

Nos últimos partidos do campionato reapareceu, despois de dous anos de descualificación, o atacante Paolo Rossi, que, xunto coas novas fichaxes Michel Platini e Zbigniew Boniek, formaría un destacado tridente ofensivo nas tempadas seguintes.

##### Éxitos con Platini (1982-1986) 
[miniatura|Trapattoni e [Sandro Mazzola loitando por un balón nun derbi entre o Milan e o Inter na tempada 1969/70.]]
A renovada Juventus de Trapattoni partía como favorita na tempada 1982/83. Con todo, os problemas físicos de Platini entre outros motivos, impediron que o equipo conseguise o título, indo este a parar ás vitrinas da Roma de Liedholm e Falcão. Trapattoni buscou resarcirse na Copa de Europa, onde acadou a súa primeira final, pero volveu encontrarse con Ernst Happel, que acabou gañando a final de Atenas, desta vez á fronte do Hamburgo. Rematou a tempada gañando a súa segunda Copa de Italia, tras remontar o 2-0 adverso da ida cun 3-0 no partido de volta no Comunale. Foron os últimos encontros de Dino Zoff, símbolo do club e da selección italiana, que colgou as luvas aos 41 anos, sendo substituído polo mozo Stefano Tacconi.

Na súa segunda tempada no campionato italiano, e xa sen problemas físicos, Platini demostrou finalmente a súa clase. Os esquemas de Trapattoni, que destacaban o papel do creador de xogo, levaron a Platini ao máis alto da clasificación de goleadores, con 20 tantos, imprescindibles para conseguir o 21º *scudetto* da Juventus e o quinto para o adestrador, que se converteu no técnico con máis títulos da historia, superando os 4 que conseguira Carlo Carcano medio século antes. Ese mesmo ano Trapattoni gañou tamén a Recopa de Europa, vencendo na final de Basilea ao Porto.

Os diferentes problemas aos que se tivo que enfrontar o técnico durante a tempada 1984/85, entre eles o cansazo de Platini trala Eurocopa de 1984, e as distintas lesións de Brio, fixeron que a Juventus quedase prematuramente fóra da loita polo título de liga, que gañou por sorpresa o Verona. Trapattoni apostou entón todo por Europa e o 16 de xaneiro de 1985 gañou a primeira Supercopa de Europa da historia da Juventus, vencendo ao Liverpool por 2-0 a partido único en Turín. En maio volveu derrotar o equipo londiniense na final da Copa de Europa disputada no estadio de Heysel de Bruxelas, un triunfo que con todo quedou eclipsado polos incidentes previos ao partido que se saldaron coa morte de 39 espectadores.

Na última tempada da Década de Ouro, Trapattoni gañou en Tokyo a Copa Intercontinental ante , converténdose no primeiro e único adestrador capaz de gañar todas as grandes competicións confederais de clubs. Ao contrario que na tempada anterior, centrouse moito máis na recuperación do título nacional, comezando coa cifra récord de oito vitorias nas primeiras oito xornadas, e alcanzando tamén o récord de puntos na primeira volta (26). A Roma protagonizou unha gran segunda volta, dando lugar a un emocionante final de liga, que rematou coa vitoria da Juventus. Foi o sexto título de liga para o técnico e o último do seu primeiro ciclo no club piemontés, que se pechou con 13 títulos en 10 tempadas.

#### Inter 
##### As dificultades (1986-1988) 
[esquerda|miniatura|Giovanni Trapattoni no [Aeroporto de Ámsterdam-Schiphol dous días antes da final da Recopa de Europa 1973/74.]]
Xa ao final da tempada 1985/86, Trapattoni anunciara a súa inminente marcha da Juventus. Isto foi aproveitado polo presidente do Inter de Milán Ernesto Pellegrini, que se adiantou ao seu homólogo do Milan, Silvio Berlusconi, e conseguiu a fichaxe do técnico para a tempada 1986/87. *Trap* converteuse así no segundo técnico, despois de József Viola, en ter sentado nos bancos dos tres grandes do fútbol italiano. A primeira campaña de Trapattoni no Inter estivo marcada pola lesión de Rummenigge que impediu aos milaneses seguir o ritmo do Napoli de Maradona, que se converteu en campión de Italia, por diante de Juventus e Inter. Na Copa da UEFA o equipo caeu eliminado en cuartos de final a mans do IFK Göteborg, que finalmente se proclamou campión. Os pobres resultados obtidos enfadaron á afección, e o propio Pellegrini comezou a manifestar as súas dúbidas respecto ao técnico. Aínda que Trapattoni contaba con importantes xogadores en todas as posicións -como Zenga baixo os paus, Bergomi e Ferri en defensa, Passarella e Mandorlini no medio do campo e Altobelli, Scifo e Serena no ataque-, o equipo practicaba naquel momento un xogo pobre e desaxustado, coa súa consecuente falta de resultados. Pellegrini decidiu manter a Trapattoni á fronte do equipo, pero tentando remediar a situación cun grande investimento no mercado de fichaxes. 

##### Triunfos nas copas (1989-1991) 
A tempada 1989/90, a pesar da chegada de Klinsmann que, xunto cos seus compatriotas Matthäus e Brehme, formou un trío alemán que debía ser a resposta ao trío neerlandés do Milan, pronto descarrilou debido á inesperada eliminación na Copa de Europa a mans do Malmö FF sueco. A desfeita europea ante os suecos foi unha pesada carga para a moral dos homes de Trapattoni que, nas semanas seguintes, acabaron abdicando na defensa do título de liga. Con todo, o equipo nerazzurro gañou a Supercopa de Italia, derrotando por 2-0 á Sampdoria, sendo este o único trofeo italiano que lle faltaba ao adestrador.

Na última tempada de Trapattoni no Inter o equipo competiu dignamente en todas as competicións. Foi a segunda Copa da UEFA para Trapattoni, 14 anos despois da que gañara coa Juventus, e a primeira para o Inter de Milán, que gañaba así un título europeo 26 anos despois do anterior. O adestrador conseguiu resultados inmediatamente, alcanzando o segundo posto do campionato, detrás do Milan invicto de Fabio Capello, e a final da Copa de Italia, onde caeu ante o Parma de Nevio Scala. O club piemontés logrou nesa tempada 106 goles, 32 deles na Copa da UEFA. Comezou o seu periplo alemán perdendo a Supercopa de Alemaña ante o Werder Bremen adestrado por Otto Rehhagel e, acusando duramente a Cellino de terse burlado del, ao mesmo tempo que asumiu a responsabilidade por ter enganado á afección ao apuntar abertamente á clasificación europea.
#### Regreso ao Bayern de Múnic 
[esquerda|miniatura|*Trap* en [2011, na súa etapa como seleccionador de Irlanda.]]
Despois dun intento de Silvio Berlusconi de levalo de volta ao banco do Milán, Esa rolda de prensa pasou á historia do fútbol alemán, sendo un dos episodios máis lembrados da súa carreira.

Na Liga de Campións o equipo bávaro caeu eliminado nos cuartos de final ante o Borussia Dortmund, tendo como único consolo da tempada a Copa de Alemaña, na que Trapattoni gañou o 20º título da súa carreira como adestrador. Apoiado no tridente ofensivo formado por Rui Costa, Edmundo e Batistuta, o equipo protagonizou un gran comezo de tempada, que non se viu afectado pola pronta e polémica eliminación na Copa da UEFA, da que o equipo foi descualificado polo sucedido ante o Grasshoppers no campo neutral de Salerno, onde algúns afeccionados locais lanzaron unha carta bomba sobre o terreo de xogo, o que provocou a suspensión do partido.[miniatura|Trapattoni en [2013, dirixindo un partido da selección irlandesa ante Austria.]]

#### Selección italiana 
Trala polémica dimisión presentada polo adestrador da selección italiana, Dino Zoff, despois das críticas recibidas de parte de Silvio Berlusconi polo epílogo da final da Eurocopa de 2000, a FIGC ofreceulle a Trapattoni dirixir o combinado nacional. Debutou en Budapest o 3 de setembro de 2000, empatando 2-2 contra Hungría no primeiro partido de clasificación para o Mundial de 2002, Na fase final do Mundial, con todo, a selección non cumpriu as expectativas. Conseguiu pasar por pouco a fase de grupos, pero foi eliminada en oitavos de final por Corea do Sur, nun encontro marcado polas numerosas polémicas e disputas relacionadas co traballo do árbitro ecuatoriano Byron Moreno. Xa antes do torneo, Trapattoni fora obxecto de críticas pola súa decisión de non convocar a Roberto Baggio.

Tralo Mundial, continuou no banco da selección, á que clasificou para a Eurocopa de 2004. Pero unha vez máis a fase final resultou ser un fracaso, caendo Italia eliminada xa na fase de grupos, prexudicada ademais por un polémico empate entre Suecia e Dinamarca. Ao remate do torneo, o técnico decidiu abandonar a selección, sendo substituído por Marcello Lippi.

#### Benfica, Stuttgart e Salzburgo 
Trala súa saída da selección italiana, no mesmo verán de 2004 chegou a un acordo co Benfica portugués. Aínda que a rápida eliminación na Copa da UEFA ameazou con facelo abandonar prematuramente o banco lusitano, Trapattoni levou inmediatamente o club lisboeta a gañar a Primeira Liga, a número 31 da historia do club, once anos despois da anterior. O equipo chegou tamén á final da Taça de Portugal, na que perdeu ante o Vitória de Setúbal por 2-1. Ansioso por cambiar de aires, ao final da tempada rescindiu prematuramente o contrato que o unía co Benfica.

Aínda que alegou como motivo da súa despedida querer regresar a Italia, en xuño de 2005 volveu optar por Alemaña, reclamado por un ambicioso Stuttgart, decidido a loitar na cúspide. Nesta ocasión a aventura en terras alemás non foi tan memorable como a anterior en Múnic, pois foi despedido o 9 de febreiro de 2006, co equipo na parte media da clasificación.

No verán de 2006 foi contratado polo Salzburg austríaco, para exercer a dobre función de adestrador e director técnico, e levou consigo ao seu antigo pupilo Lothar Matthäus como segundo adestrador. Grazas en boa parte a un equipo formado por xogadores de calidade como Linke, Kovač ou Zickler, proclamouse campión da Bundesliga de Austria con cinco xornadas de antelación, con récord histórico de puntos. Foi o primeiro título de liga na historia do club e o décimo para Trapattoni en catro países diferentes (Italia, Alemaña, Portugal e Austria), marca que comparte con Tomislav Ivić, Ernst Happel, José Mourinho, Eric Gerets e Carlo Ancelotti. Nesta, perdeu na casa ante Francia por 0-1 e foi eliminada na prórroga do partido de volta (1-1), cun polémico gol de William Gallas tras unha asistencia de Thierry Henry, que controlara o balón coa man.[miniatura| Trapattoni (dereita) en 2013 no banco da [Selección de fútbol de Irlanda|selección irlandesa co seu axudante Tardelli.|esquerda]]En decembro de 2010 aceptou, xunto co seu persoal, unha rebaixa salarial, necesaria para evitar lastrar o orzamento da federación, rebaixado por mor da crise económica de 2008-2013. Ese mesmo ano dirixiu tamén nun partido amigable a selección de fútbol do Vaticano.

Na fase de clasificación para a Eurocopa de 2012, Irlanda rematou segunda do Grupo B con 21 puntos, por detrás de Rusia, grazas a unha vitoria por 2-1 no último partido contra Armenia. Os *Boys in Green* víronse así obrigados a afrontar de novo a repesca, esta vez ante Estonia, para acceder á fase final do campionato. Esta vez, con todo, os irlandeses impuxéronse con claridade en Talín e a continuación empataron en Dublín, conseguindo así, despois de 24 anos, a clasificación para unha Eurocopa. En 2011 proclamouse campión da Copa das Nacións, superando a Gales, Irlanda do Norte e Escocia. Na fase final da Eurocopa, Irlanda entrou no Grupo C, xunto con España, Italia e Croacia. Aínda que quedou eliminada tras perder contra os tres equipos, Trapattoni foi confirmado outros dous anos no banco da selección.

O 11 de setembro de 2013, tras dúas derrotas no grupo de clasificación para o Mundial de 2014 ante Suecia e Austria, que complicaban o pase, acordou coa federación irlandesa a rescisión do seu contrato.

## Despois da retirada 
Trala súa retirada traballou como comentarista e analista de fútbol en Mediaset Premium e na Rai. En setembro de 2015 publicouse o seu libro autobiográfico *Non dire gatto*, escrito en colaboración con Bruno Longhi. No verán de 2018 foi nomeado presidente de honra do San Venanzo, equipo modesto do municipio homónimo de Umbría.

## Características técnicas 
### Xogador 
[miniatura|Trapattoni xogando para o [A.C. Milan|Milan.]]
Empregado principalmente no papel de mediocampista defensivo,

### Adestrador 
Unha vez iniciada a súa carreira como adestrador, converteuse nun dos teóricos e máximos intérpretes da *zona mista*, un esquema táctico que combinaba as características de dúas filosofías de fútbol opostas, o catenaccio italiano e o fútbol total neerlandés. Así foi como os equipos adestrados por Trapattoni entre os anos 1970 e 1990 mostraron o seu centro do campo como o seu buque insignia, de difícil lectura para os adversarios, no que se exaltaba o papel do creador, con liberdade para saír da zona defensiva e levar o xogo ata a ofensiva para finalizar a acción. Proba disto foi o alto número de goles marcados por xogadores como Michel Platini e Roberto Baggio, no primeiro e segundo período de *Trap* na Juventus, ou por elementos todocampistas como Lothar Matthäus durante os cinco anos do adestrador no Inter de Milán. Trapattoni distinguiu nos bancos polos seus coñecementos estratéxicos, pola súa minuciosidade nos detalles, a habilidade na lectura dos partidos, o uso dos cambios e as súas notables habilidades de motivación cara aos seus xogadores.

## Vida persoal 
Durante os Xogos Olímpicos de 1960 en Roma coñeceu a Paola Miceli. A parella casou en 1964 en Grottaferrata e o padriño foi o exministro Alberto Folchi. Tiveron dous fillos: Alberto e Alessandra.

## Palmarés 
### Como xogador 
;Milan
* **Serie A (2):** 1961/62, 1967/68.
* **Copa de Italia (1):** 1966/67.
* **Copa de Europa (2):** 1962/63, 1968/69.
* **Recopa de Europa (1):** 1967/68.
* **Copa Intercontinental (1):** 1969.

### Como adestrador 
;Juventus
* **Serie A (6):** 1976/77, 1977/78, 1980/81, 1981/82, 1983/84, 1985/86.
* **Copa de Italia (2):** 1978/79, 1982/83.
* **Copa de Europa (1):** 1984/85.
* **Recopa de Europa (1):** 1983/84.
* **Copa da UEFA (2):** 1976/77, 1992/93.
* **Supercopa de Europa (1):** 1984.
* **Copa Intercontinental (1):** 1985.

;Inter de Milán
* **Serie A (1):** 1988/89.
* **Supercopa de Italia (1):** 1989.
* **Copa da UEFA (1):** 1990/91.

;Bayern de Múnic
* **Bundesliga (1):** 1988/89.
* **Copa de Alemaña (1):** 1989.
* **Copa da Liga de Alemaña (1):** 1990/91.

;Benfica
* **Primeira Liga (1):** 2004/05.

;Red Bull Salzburg
* **Bundesliga de Austria (1):** 2006/07.

;Selección irlandesa
* **Copa de Nacións (1):** 2011.

## Obra 
* 

## Nota 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Datos de Trapattoni no sitio web da FIFA . Arquivado dende o orixinal o 19 de setembro de 2015.
* Datos do xogador no sitio web da Federación Italiana de Fútbol . Arquivado dende o orixinal o 10 de xuño de 2015.
* Datos do xogador no sitio web do Comité Olímpico Internacional .
* Datos do adestrador coa selección irlandesa .
* Datos do adestrador en competicións europeas .