open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Darío Barrio

**Darío Barrio Domínguez**, nado en Madrid o 11 de decembro de 1972 e finado en Segura de la Sierra, Xaén o 6 de xuño de 2014, foi un afamado cociñeiro dentro da cociña española, coñecido por realizar a primeira etapa do programa de televisión *Todos contra el Chef*, de Cuatro. Faleceu mentres practicaba salto base na pedanía de Caseríos Nuevos, en Segura de la Sierra, Xaén.

## Traxectoria 
O quinto de seis irmáns, manifestaba a súa inquietude pola cociña desde os 14 anos, nos que alternaba os estudos de Hostalaría (dous anos en Granada e tres anos en As Palmas de Gran Canaria) mentres realizaba prácticas de cociña en diferentes restaurantes de Donostia, Santander, Xirona e Madrid (nesta última cidade, traballou no Restaurante Hellen´s rexentado por uns amigos da familia). Tralos seus estudos en España viaxou por diferentes países de Europa e Estados Unidos durante un período de case 13 anos, cociñando en Zürich, Londres, Bordeos e Pensilvania.

Posuía o restaurante *Dassa Bassa* en Madrid desde xuño de 2004, no que ademais exercía de cociñeiro.

Faleceu en accidente o 6 de xuño de 2014, no transcurso da primeira xornada da XV Edición do «Festival Internacional de Cine del Aire El**&nbsp;Yelmo»** de Casaríos Nuevos, en Segura de la Sierra. Precisamente o acto era unha homenaxe a Álvaro Bultó, falecido nas mesmas circunstancias dez meses antes.

Estaba separado de Itziar Ortega e tiña dous fillos varóns con ela, Telmo e Lucas.

## Televisión 
* Todos contra el chef (2005-2006) (Cuatro).
* Channel nº4 (2005-2008) (Cuatro).
* Las Mañanas de Cuatro (2006-2010) (Cuatro).
* Darío Diario (2008-2009) (Cuatro).
* Bombón (2010-2011) (Canal Cocina).
* Darío y Cía (2011-2012) (Canal Cocina).
* Splash! Famosos al agua (2013) (Antena 3) - Concursante.
* Aventura Límite : After Earth Experiencie (Discovery Max).
* Ruta 179 (Telemadrid).

## Premios 
* (2008) Premio ao Home do ano pola revista Men´s Health.
* (2006) Premio Aura ao impulso gastronómico
* (2005) Premio Restaurante Revelación en La luna de Metrópoli.
* (2005) Premio ao Restaurante Revelación en Madrid Fusión
* (2002) Segundo clasificado no VIII Campionato de Cociñeiros da Comunidade de Madrid.
* (2001) Primeiro clasificado no VIII Campionato Oficial de Cociña da Comunidade de Madrid.
* Premio Amer á Iniciativa Gastronómica.

## Obras 
* "*Las recetas de Todos contra el chef*", Darío Barrio, setembro de 2006, editado por Aguilar, ISBN 978-84-03-09717-9. 
* "*Cocina, disfruta, vive*", Darío Barrio, maio de 2013, editado por La Esfera de Los Libros, ISBN 978-84-9970-809-6.

## Notas 
## Véxase tamén
Río Turía

O **río Turía** é un pequeno río de 9 quilómetros a unha altitude de 250&nbsp;m sobre o nivel do mar, que nace no municipio de Taramundi (Asturias) e desemboca no río Eo no municipio da Pontenova (Lugo).

## Descrición 
[esquerda|miniatura|Río Turía despois de recibir a auga do río Cabreira en [Taramundi.]]
O río Turía dálle nome ao **val do Turía**, que cruza horizontalmente até desembocar no río Eo. O río Turía aliméntase de numerosos arroios e regatos provenientes das serras que limitan o val, e é parte da Reserva da Biosfera do Eo.

Aínda que o río nace en Asturias, a maior parte do seu caudal atópase en Lugo.

O río Turía é fonte de traballo xa que as súas augas serven para xerar actividades socio-económicas baseadas en tradicións milenarias como son a artesanía da navalla e téxtil, así como a industria primaria coa cría de salmóns na piscifactoría da Pontenova.

## Véxase tamén
### Bibliografía&nbsp;
* Infoasturias.com Folleto electrónico turístico editado polo Principado de Asturias, Consellería de Educación, Cultura, Deportes e Mocidade.
Universidade Pontificia de Salamanca

A **Universidade Pontificia de Salamanca**, tamén coñecida polo acrónimo UPSA (ou UPSAM no caso do campus de Madrid), é unha universidade católica española, de carácter privado, fundada en 1940 e situada en Salamanca, con campus en Salamanca e Madrid. A ela pertence o Colexio Maior Universitario Pío XII, adscrito á Universidade Complutense de Madrid.

Conta con 6.520 alumnos.

## Historia 
Os gobernos liberais do século XIX fixeron que os estudos de Teoloxía e Dereito Canónico fosen excluídos da Universidade de Salamanca. O papa Pío XII crea, en 1940, unha nova universidade para restaurar esas dúas facultades, na mesma cidade, e confírelle a categoría de Universidade Pontificia. Así nace a Universidade Pontificia de Salamanca. Aos poucos, iríanse engadindo novas carreiras que encherían o edificio da Clerecía, até entón case desocupado, até o punto de que quedou pequeno, sobre todo debido á grande aceptación de carreiras como comunicación. Hoxe en día a universidade ten varios edificios, tanto en Salamanca como en Madrid, incluíndo a Facultade de Teoloxía que se atopa no Convento de San Esteban da Orde dos Predicadores (Dominicos), ademais de centros adscritos como o Instituto Superior de Filosofía de Valladolid. A súa sede atópase no antigo *Real Colexio do Espírito Santo* das Xesuítas, máis coñecido como A Clerecía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Luis González-Carvajal Santabárbara
### Ligazóns externas 
* Sitio web da 
* Sitio web do Campus de Madrid

* Colexio Maior Universitario Pío XII
Historia da Illa de Wight

right|miniatura|300x300px|O navío Clipper "Nube Voadora" das Agullas, Illa de Wight, por James E. Buttersworth, 1859-60.
A **Illa de Wight** é rica en sitios históricos e arqueolóxicos. Esta gama vai desde camas de fósil prehistóricos que inclúen restos de dinosauro, a artefactos da Idade de Bronce, Idade de Ferro, período Romano e máis aló.

Durante o período Mesolitíco, "os niveis do mar no Mar do Norte e o Canal da Mancha eran preto 30 a 40 m máis baixo que os de hoxe – Gran Bretaña era unha península de Europa do norte." 

A illa de Wight é unha posíbel candidata a ser a illa de Ictis, que foi un dos centros de distribución do estaño na Idade de Bronce atlántico británico, aínda que hai quen afirma que é unha confusión debido á similitude toponímica Ictis/Vectis, xa que Wight non é exactamente unha illa de marea como a descrita polos historiadores da Antigüidade clásica.

## Historia xeolóxica 
A illa está xeoloxicamente vinculada a Armórica. Foi formada ao final da última idade de Xeo. O río Solent era o afluente máis grande do río da Canle que desaugou a cunca de Hampshire desde o primeiro Plistoceno ou Plioceno tardío. Un aumento do nivel do mar global alagou o val do río Solent, anterior ao do norte e a futura canle da Mancha ao do sur. Isto separou a illa de Wight da Gran Bretaña e da Europa continental. A canle da Mancha quedou completamente alagada hai uns 9.000 anos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Historia de Inglaterra
* Illa de Wight Rifles
* Michal Morey
### Ligazóns externas 
* O Jutes en Hampshire e a Illa de Wight
* Era o Oeste Saxons culpábel de étnico limpador?
* Postais de Illa de Wight vella e Imaxes
* "Un sitio web que describe fortifications que existiu na Illa de Wight".    
* Sitio web de partido da Illa de Wight
Ivo de Kermartin

miniatura|Santo Ivo de Kermartin
**Santo Ivo de Kermartin** (en , e ), nado en Kermartin o 17 de outubro de 1253 e finado en Louannec o 19 de maio de 1303, foi un santo bretón, e patrón dos avogados e dos nenos abandonados na Bretaña (independente neses tempos) cando reinaba o duque Xoán I da Bretaña. Santo Ivo é tamén o santo patrón da Bretaña. A súa festa celébrase o 19 de maio.

## Traxectoria 
Naceu nunha aldea próxima a Tréguier. Era fillo de Helori, señor de Kermartin, e Azo de Kenquis. En 1267 Ivo foi enviado á Universidade de París, onde se graduou en Dereito. De París pasou a Orleáns en 1277 para estudar Dereito canónico. Ao seu retorno á Bretaña e recibindo as ordes menores foi designado "oficial", o título dado a un xuíz eclesiástico, do archidecanato de Rennes (1280); mentres tanto estudou as Sacras Escrituras, e hai fortes razóns para crer que algún tempo despois uniuse á Terceira orde de San Francisco en Guingamp.

Foi convidado do Bispo de Tréguier para pasar a ser o seu oficial, aceptando o ofrecemento en 1284. Mostrou gran celo e rectitude no desempeño dos seus deberes e non desistiu na resistencia á inxusta fiscalidade do rei, que consideraba unha violación dos dereitos da Santa Igrexa. Pola súa caridade, gañouse pronto o título de *avogado dos pobres.* Sendo xa ordenado foi designado á parroquia de Tredrez no ano 1285 e oito anos máis tarde a Louannec, onde faleceu de morte natural, tras unha vida de traballo duro e constante xaxún.

## Veneración 
[esquerda|miniatura|334x334px|As reliquias de san Ivo e san Tugdual nunha procesión atravesando as portas da Catedral de Tréguier en [2005. No relicario, a caveira de santo Ivo.]]
Foi enterrado en Tréguier, e foi canonizado en xuño de 1347 por Clemente VI, a súa festa segue sendo celebrada o 19 de maio. É un dos considerados patróns dos avogados. Na súa tumba foi inscrito en latín:

A súa tradución aproximada é: "Santo Ivo era bretón/ Avogado e non ladrón/ Marabilla para o pobo". A tradución literal, é un chascarrillo que se refire ao feito de que naquela época os avogados tiñan fama de ladróns. A Igrexa de Sant'Ivo alla Sapienza en Roma está dedicada a el. Poeticamente coñéceselle como "o avogado dos pobres".

### Iconografía 
Adóitaselle representar cunha bolsa na súa man dereita (representando o diñeiro que repartiu entre os pobres en vida) e un rolo de papel na outra polo seu cargo de xuíz. Outra representación bastante común é a que lle mostra entre un home rico e un pobre.

## Notas
Kateri Tekakwitha

**Kateri Tekakwitha**, nada en Ossessernon en 1656 e finado en Caughnawaga o 17 de abril de 1680, foi unha santa laica católica iroquesa; filla dun xefe mohawk e dunha india algonquina cristiá. 

## Traxectoria 
Naceu en Ossessrnon, o que hoxe é Auriesville, Nova York. O seu nome indíxena era Tekakwitha (que en iroqués significa "a que tropeza"), pero foi bautizada co nome de Kateri (en galego *Catarina*). No século XVII a orde das xesuítas tiñan misións entre os indios desde América do Norte até as rexións de Paraguai e a Arxentina. Dous destes xesuítas son os santos Isaac Jogues e Jean de Lalande, quen sufriron o martirio en mans dos indios en 1646 en Ossessrneon.

A súa nai, unha india algonquina, xa se convertera ao cristianismo cando foi raptada polos iroqueses e casada cun xefe mohawk pagán. Aos catro anos de idade, Catalina perdeu aos seus pais e ao seu irmán máis novo, durante unha epidemia de vexigas que se estendeu en Ossernenon, Tekakwitha sobreviviu pero quedou con cicatrices no rostro e problemas de visión.

Aos 20 anos foi bautizada por misioneiros xesuítas franceses. Kateri pronto tivo que sufrir pola súa fe grandes abusos e rexeitamento por parte de familiares e os outros indios. A persecución foi tal que en 1677 fuxiu da súa aldea, camiñando uns 320&nbsp;km polo bosque até chegar a Sault Ste. Marie, unha vila cristiá preto de Montreal.

En 1679 tomou o voto de castidade, como na expresión católica da virxindade consagrada. Un ano máis tarde, o 17 de abril de 1680, Kateri morreu á idade de 24 anos en Caughnawaga, preto de Montreal, Quebec. As súas últimas palabras dise que foron "Xesús, ámote!"

Kateri caracterizouse pola súa piedade, a súa incansable vida penitente en favor do seu pobo aborixe e polo seu amor á Eucaristía. Despois da súa morte, Kateri empezou a ser moi venerada, especialmente no Canadá. Coñecida popularmente como "O lirio dos mohawks".

En 1943, foi declarada venerable polo papa Pío XII e beatificada o 22 de xuño de 1980 polo papa Xoán Paulo II. O 21 de outubro de 2012 foi proclamada santa polo papa Bieito XVI na Basílica de San Pedro.
Owen Jones (escritor)

**Owen Jones**, nado en Sheffield o 8 de agosto de 1984, é un autor, columnista e activista político británico. É un columnista adoito de *The Guardian*, e dende 2015 para *New Statesman*.

## Traxectoria 
Jones naceu en Sheffield e criouse en Stockport, Gran Manchester, e brevemente en Falkirk, Escocia. É fillo dun traballador da autoridade local e dunha mestra. Foi á Bramhall High School e ó Cheadle and Marple Sixth Form College para máis tarde asistir á University College de Oxford, onde estudou historia e conseguiu un *Master of Arts* en historia dos Estados Unidos de América. Antes de converterse en xornalista e escritor desempeñou labores de investigación e exerceu como sindicalista. Jones declárase homosexual e reside en Londres. O autor, un dos máis influentes da esquerda no Reino Unido, é feminista e republicano. Jones cre que a monarquía británica debe ser abolida.

## Obra 
* 2011 - *Chavs: The Demonization of the Working Class*
* 2014 - *The Establishment: And how they get away with it*, Ed. Allen Lane

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos en *The Independent*. 
* Artigos en *The Guardian*. 
* Artigos en *New Statesman*. 
* Perfil para *Verso Books*.
Hereward the Wake

***Hereward the Wake: Last of the English*** (tamén publicado como ***Hereward, the Last of English***) é unha novela de Charles Kingsley publicada en 1866. Conta a historia de Hereward, o último membro da resistencia anglosaxoa contra os normandos. Foi a última novela histórica de Kingsley, e serviu para exaltar a Hereward como un heroe popular inglés e como unhas das figuras máis románticas de historia medieval inglesa.
## Trama 
Hereward é, na novela de Kingsley, fillo de Leofric, conde de Mercia, e de Lady Godiva. É presentado como un mozo de dezaoito anos "valentón e rufián dos pantanos" que foi proscrito por Eduardo o Confesor á petición do seu pai. Sae a ver o mundo acompañado polo seu rapaz amigo Martin Lightfoot. Nunha aventura no norte de Inglaterra derrota el só un oso polar engaiolado. Ábrese camiño ata Cornualla e finalmente acaba na corte de Balduíno de Flandres. Unha vez alí, demostra a súa coraxe contra os cabaleiros de Balduíno e gaña o amor de Torfrida, con quen casa. Tres anos após a conquista normanda, Hereward e Martin retornan a Inglaterra e descobren a brutalidade do réxime normando. Hereward víngase dos normandos que mataran o seu irmán. Nunha troula de borrachos mata quince deles, coa axuda de Martin Lightfoot.

Hereward entón reúne unha forza de rebeldes ingleses e monta un campamento en Ely, nos Fens (terras pantanosas). Guillerme de Normandía conduce unha hoste de mercenarios contra Ely, mais son repelidos con grandes perdas cando os ingleses pegan lume os xuncos que os rodean. A pesar desta vitoria a resistencia de Hereward e derrubada polos invasores normandos e as intrigas da condesa Alftruda, que separa o heroe de Torfrida. Herward finalmente xura lealdade a Guillerme, recoñecendo que o normando é de feito rei de toda Inglaterra. Casado con Alftruda, Señor de Bourne e no favor do rei, Hereward aínda é odiado polos "franceses" (normandos) nobres, pois a maioría deles perderon parentes loitando contra el. Finalmente o principal inimigo de Hereward, Ivo Taillebois, sorpréndeo no seu fogar ancestral, onde pelexando case só é matado após unha loita brutal.

## Temas 
A novela trata a resistencia anglosaxoa (ou como prefería Kingsley "anglo-danesa") contra a conquista normanda, e isto reflicte a admiración do propio Kingsley polo vigor xermánico (ou "teutónico"). Kingsley admiraba a disciplina normanda e a cabalaría, mais deixa en claro que as virtudes e enerxías primitivas nunca teñen que ser enteiramente abandonadas. Con todo, ningún dos episodios da serie da BBC sobreviviu, segundo os rexistros de arquivo.

## Notas
Lyriothemis

miniatura|dereita|*L. pachygastra*
***Lyriothemis*** é un xénero de libélulas da familia Libellulidae, que está distribuído no sueste asiático. Algúns membros deste xénero poñen ovos en cavidades e buratos cheos de auga das árbores e de troncos caídos.

## Especies 
O xénero contén as seguintes especies:
* *Lyriothemis acigastra* 
* *Lyriothemis biappendiculata* 
* *Lyriothemis bivittata* 
* *Lyriothemis cleis* 
* *Lyriothemis defonsekai* 
* *Lyriothemis elegantissima*  
* *Lyriothemis eurydice* 
* *Lyriothemis hirundo* 
* *Lyriothemis latro* 
* *Lyriothemis magnificata* 
* *Lyriothemis meyeri* 
* *Lyriothemis mortoni* 
* *Lyriothemis pachygastra* 
* *Lyriothemis salva* 
* *Lyriothemis tricolor* 

## Notas
A Head Full of Dreams

***A Head Full of Dreams*** é o sétimo álbum de estudio do grupo de música inglés Coldplay. Foi lanzado o 4 de decembro de 2015 polos selos discográficos Parlophone e Atlantic Records.

## Lista de cancións 
## Notas
Hudson Mohawke

**Ross Birchard**, nado en Glasgow o 11 de febreiro de 1986, é un DJ e produtor musical escocés máis coñecido polo seu nome artístico **Hudson Mohawke**. Está asociado co colectivo LuckyMe. Asinou cos selos Warp Records e GOOD Music. Lanzou o seu primeiro álbum con Warp, chamado *Butter*, en outubro de 2009.

## Álbums 
* *Butter* (2009)
* *Lantern* (2015)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Agnes Obel

**Agnes Caroline Thaarup Obel**, nada en Gentofte, Copenhague, o 28 de outubro de 1980, é unha músico e cantante dinamarquesa. O seu primeiro álbum, *Philharmonics*, foi lanzado por PIAS Recordings o 4 de outubro de 2010 en Europa. *Philharmonics* acadou o disco de ouro en xuño de 2011 pola BEA, por ter vendido 10&nbsp;000 discos. Nos Premios das Música de Dinamarca de novembro de 2011, Agnes Obel gañou cinco premios: Mellor álbum, mellor lanzamento pop, mellor novo artista, mellor artista feminina e mellor cantautora.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
* *Philharmonics* (2010)
* *Aventine* (2013)
* *Citizen of Glass* (2016)
* *Myopia* (2020)

### Álbums en directo (Formato dixital) 
* *iTunes Live à Paris* (2011)
* *iTunes Festival: London 2013* (2013)

### Sinxelos 
* "Riverside" (2010) Philharmonics
* "Just So" (2010) Philharmonics
* "Brother Sparrow" (2011) Philharmonics
* "The Curse" (2013) Aventine
* "Fuel to Fire" (2013) Aventine

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Universidade Antonio de Nebrija

A **Universidade Antonio de Nebrija** é unha universidade privada española, con sede na cidade de Madrid. O seu nome rende homenaxe a Antonio de Nebrija.

## Historia 
Obtivo o seu pleno recoñecemento oficial pola aprobación da Lei 23/95 de 17 de xullo (BOE de 18 de xullo de 1995).

## Escolas e facultades 
* Escola Politécnica Superior e Escola de Arquitectura
* Facultade de Ciencias da Comunicación
* Facultade de Ciencias Sociais
* Facultade das Artes e as Letras
* Ciencias da Saúde
* Nebrija Business School

## Campus 
miniatura|Campus da Berzosa, en Hoyo de Manzanares.
A Universidade Antonio de Nebrija conta con dous campus. O da Dehesa de la Villa alberga o Centro de Estudos Hispánicos, a Nebrija Business School, a Escola Politécnica Superior Arquitectura, e varios programas da Escola de Posgrao. Atópase na cidade de Madrid.

No campus da Berzosa están situadas as facultades de Ciencias Sociais, de Ciencias da Comunicación e das Artes e as Letras. Sitúase en Hoyo de Manzanares, xunto a Torrelodones, lindando coa vía de servizo da estrada da Coruña (A-6). Este campus conta coa súa recreación virtual en 3D dentro da plataforma Google Earth.

No Centro Universitario San Rafael-Nebrija, situado no centro de Madrid na rúa Serrano, impártense as titulacións de Ciencias da Saúde.

## Programas de intercambio de estudantes 
Conta con programas internacionais, uns con dobre titulación e outros que facilitan aos estudantes españois a posibilidade de realizar cursos en universidades de Europa, Estados Unidos ou Canadá, así como a asistencia de alumnos estranxeiros recibidos nos seus campus.

## Fundación Antonio de Nebrija 
A Fundación Antonio de Nebrija, unha fundación privada de carácter cultural e docente promove a concesión de bolsas e premios de investigación, a convocatoria de foros, actos académicos, conferencias e congresos, así como ao desenvolvemento de actividades universitarias, culturais e sociais. A súa sede atópase na rúa Cea Bermúdez nº 59 de Madrid.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Antonio de Nebrija
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Universidad Nebrija
Orientations of Proteins in Membranes

**Orientations of Proteins in Membranes (OPM) database** (base de datos Orientacións de Proteínas en Membranas) é unha base de datos que proporciona as posicións espaciais das estruturas das proteínas de membrana na bicapa lipídica. Os resultados dos cálculos foron verificados comparándoos con estudos experimentais da disposición espacial das proteínas transmembrana e periféricas de membrana.

As estruturas das proteínas tómanse de Protein Data Bank. OPM tamén proporciona unha clasificación estrutural de proteínas asociadas a membranas en familias e superfamilias, e a topoloxía na membrana, a estruturas cuaternarias de proteínas no seu estado unido á membrana, e o tipo de membrana de destino para cada proteína. Poden descargarse os ficheiros coordinados cos límites de membrana calculados. O sitio permite a visualización de estruturas proteicas con límites de membrana planos por medio de Jmol, MDL Chime, WebMol e Discovery Studio.
 
Esta base de datos foi amplamente utilizada en estudos experimentais e teóricos de proteínas asociadas á membrana. Porén, as estruturas de moitas proteínas asociadas a membrana non están incluídas na base e datos se non se poden predicir computacionalmente. Este é o caso cando todas as partes ancoradas na membrana das proteínas (hélices alfa anfifílicas, residuos non polares expostos, ou residuos de aminoácidos lipidados) se perden nas estruturas experimentais.

## Notas
Ogham

dereita|miniatura|300px|Alfabeto ogham.
O **ogham** é un alfabeto empregado para escribir a lingua paleoirlandesa (nas chamadas inscricións "ortodoxas", entre o século IV e VI), e posteriormente a lingua irlandesa antiga (no chamado ogham escolástico, entre os século VI e IX). Consérvanse preto de 400 inscricións ortodoxas en monumentos de pedra a través de Irlanda e o oeste de Bretaña; a maioría delas no sur de Munster. O maior número fóra de Irlanda atópanse en Pembrokeshire, Gales.

## Notas
Kerait

Os **kerait** ou **keraitas** (mongol Кэрэйд/Kereid) foron unha confederación de tribos mongois de Asia Central, anterior ao período do Imperio Mongol. Viviron na zona comprendida entre os ríos Orkhon e Kherlen, ao leste dos naiman.

Xeralmente considérase que os kerait son un pobo turco, aínda que algunhas fontes os consideran mongois. Os nomes e títulos dos seus gobernantes suxiren que falaban unha lingua túrquica. Pero como coalición de subclans é posible que neles concorresen influencias das dúas orixes, o que dificulta asignarlles unha orixe inequívoca.

## Nestorianismo
Os Keraits convertéronse ao cristianismo nestoriano a principios do século X. Outros pobos total ou parcialmente cristianizados sos séculos X e XI foron os naiman e os merkit.

O xacobita sirio Gregorio Bar Hebraeus informa sobre o proselitismo misioneiro entre os keraitas no século XIII. Segundo a súa información lendaria, a principios do século XI, un líder kerait perdeuse nunhas montañas afastadas. Cando xa perdera toda espeanza aparecéuselle unha vivión que lle dixo: "Se credes en Cristo, entón levareivos para que non vos perdades". E o home foi levado a salvo. Cando pouco despois se atopou cuns mercadores cristiáns, lembrou a visión e consultounos sobre a fe deles. Finalmente, por consello dos mercadores, mandou unha petición á cidade de Merv. Desde alí enviáronlle sacerdotes e diáconos que o bautizaron, como tamén á súa tribo. Posteriores esforzos misioneiros levaron ao bautismo a 20.000 seguidores.

A lenda do Preste Xoán, que colocaba a sede deste rei sacerdote na India ou en Etiopía, por algún tempo tamén o identificou cos gobernantes nestorianos dos kerait. Incluso nalgunhas versións o personaxe de Xoán equiparouse co Khan Toghril (véxase máis abaixo).

## Dominación mongol
O gobernante kerait, Toghril, en 1183 recibiu do emperador Jin o título de Wang-Khan.

Toghril é mellor coñecido como unha especie de padriño de Temujin (máis tarde Gengis Khan) e como un dos seus primeiros aliados. Mais cando Temujin ascendeu ao poder, pelexáronse.

Temujin derrotou os kerait en 1203, cando se atopaban debilitados por disputas internas. Toghril tentou fuxir para a terra dos naiman, pero matouno precisamente un guerreiro naiman, quen non o recoñeceu. O resto dos kerait sometéronse completamente a Temujin, mais por desconfianza foron dispersados entre diferentes tribos mongois. Porén, algunhas personalidades individuais alcanzaron posicións influentes no Imperio Mongol. Así correu coas princesas kerait nestorianas Dokuz-Khatun e Sorg Haghani Beki, fillas de Xenxis Khan. Esta última tivo catro fillos, que oficiaron temporalmente como Grandes Khans e mesmo fundaron as súas propias dinastías. Entre estes, ademais de Kublai Khan, Ilkan Hülegü, cuxa esposa principal foi Doquz Khatun.

## Notas
Erlangen

**Erlangen** é unha cidade da rexión de Franconia, no estado de Baviera en Alemaña. Atópase ao noroeste de Núremberg na confluencia do río Regnitz co seu afluente principal, *Untere Schwabach*. Segundo datos de 2014, a cidade ten 106&nbsp;423 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial de Erlangen
Distrito Residencial do Nordés de Gainesville

O **Distrito Residencial do Nordés de Gainesville**, tamén coñecido localmente polo nome de **Duck Pond** (trad., o *estanque dos patos*), é un distrito histórico dos Estados Unidos (designado como tal o 12 de febreiro de 1980) localizado en Gainesville, Florida. Abarca aproximadamente 6,7&nbsp;km², estando delimitado polas *1st Street*, *9th Street*, *10th Avenue* e *East University Avenue*. Contén dentro do perímetro un total de 229 edificios históricos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Departamento de Programas Culturais e Históricos de Florida (''Florida's Office of Cultural and Historical Programs*) - Condado de Alachua  
* Placas Históricas no Condado de Alachua (*Historic Markers in Alachua County'')
Dante e Virxilio

***Dante e Virxilio*** (tamén ***Dante e Virxilio no inferno***) é un cadro do pintor William-Adolphe Bouguereau, realizado en 1850, que se atopa no Museo de Orsay de París, Francia.

O pintor emprega un episodio da *Divina Comedia*, de Dante, que describe a entrada de Virxilio e o propio poeta no oitavo círculo do inferno, onde se atopan os falsificadores. Alí pódese velos observando dúas almas condenadas: o herexe alquimista Capocchio mentres é mordido no colo por Gianni Schicci, personaxe real que viviu no século XIII en Florencia, famoso pola súa capacidade de suplantación de persoas, e enviado por iso ao inferno.

Bouguereau tomou a *Divina Comedia* como fonte de inspiración doutra das súas obras, *Alma conducida ao Paraíso polos anxos*.

Jean-Léon Gérôme ten unha obra homónima.

## Ligazóns externas 
* Ficha do cadro no Museo de Orsay 

## Notas
Goven

**Goven** (en , e en galó: *Govaen*) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Mark Rylance

**David Mark Rylance Waters**, nado en Ashford (Kent) o 18 de xaneiro de 1960 é un actor director e dramaturgo inglés coñecido como **Mark Rylance**.

## Traxectoria 
Fillo de Anne Skinner e David Waters, profesores de inglés, mudouse con eles a Connecticut en 1962 e a Wisconsin en 1969. O seu pai era profesor na Escola Universitaria de Milwaukee, á que asistiu Rylance. Traballou en moitas obras teatrais da escola co director Dale Gutzman, incluíndo o papel protagonista de *Hamlet* en 1976.

Elixiu como nome artístico o de Mark Rylance porque a súa elección inicial, Mark Waters, xa estaba rexistrada. En 1982 e 1983 actuou coa Royal Shakespeare Company (RSC) en Stratford-upon-Avon e Londres. En 1990 fundou a súa propia compañía teatral, "Phoebus' Cart", coa que se converteu na súa dona, Claire van Kampen

Como actor de cinema destacou en filmes como *Intimacy* (2001). En outubro de 2015 estreou *Bridge of Spies*, dirixido por Steven Spielberg, co que logrou boas críticas e gañou varios premios.

En 1995 converteuse no primeiro director artístico do teatro Shakespeare's Globe, posto que mantivo ata 2005. En 2013 o teatro levou a Broadway dúas producións con elencos masculinos. Rylance gañou o Tony pola súa interpretación de Olivia en *Twelfth Night* e foi candidato por interpretar a Ricardo III na obra homónima.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Mark Rylance: *Play* – ''A Recollection in Pictures and Words of the First Five Years of Play at Shakespeares's Globe Theatre''. Photogr.: Sheila Burnett, Donald Cooper, Richard Kolina, John Tramper. Shakespeare's Globe Publ., Londres, Reino Unido. 2003. ISBN 0-9536480-4-4.
* *The Wisdom of Shakespeare Series* by Peter Dawkins (Foreword by Mark Rylance):
* *The Wisdom of Shakespeare in As You Like It*. I.C. Media Productions, 1998. Paperback. ISBN 0-9532890-1-X.
* *The Wisdom of Shakespeare in The Merchant of Venice*. I.C. Media Productions, 1998. Paperback. ISBN 0-9532890-0-1.
* *The Wisdom of Shakespeare in Julius Caesar*. I.C. Media Productions, 1999. Paperback. ISBN 0-9532890-2-8.
* *The Wisdom of Shakespeare in The Tempest*. I.C. Media Productions, 2000. Paperback. ISBN 0-9532890-3-6.
* *The Wisdom of Shakespeare in Twelfth Night*. I.C. Media Productions, 2002. Paperback. ISBN 0-9532890-4-4.
* Peter Dawkins. *The Shakespeare Enigma* (Foreword by Mark Rylance). Polair, UK. 2004. Illustrated paperback, 476pp. ISBN 0-9545389-4-3.
* John Abbott. *Improvisation In Rehearsal* (Foreword by Mark Rylance). Nick Hern Books, UK. 2009. Paperback, 256pp. ISBN 978-1-85459-523-2.
* Dave Patrick. *The View Beyond: Sir Francis Bacon: Alchemy, Science, Mystery* (The View Series) (Foreword by Mark Rylance, Ervin Lazslo, Rose Elliot). Deep Books, UK. 2011. Paperback, 288pp. ISBN 978-1-905398-22-5.

### Ligazóns externas 
* 
* Páxina oficial 
* Entrevista en outubro de 2015
* Entrevista en xuño de 1994
* Mark Rylance actuando como Peacebuilder, Henri Ladyi, Congo
* Obras escritas para o teatro
The Associate (novela)

***The Associate*** é unha novela de suspense legal escrita por John Grisham. A súa novela número vinte e un, foi publicada por Doubleday nos Estados Unidos o 27 de xaneiro de 2009.

## Argumento
Kyle McAvoy medrou no pequeno estudio do seu pai, na tranquila cidade de York, Pensilvania. Sacou excelentes notas durante toda a carreira de Dereito e foi elixido editor xefe do "Yale Law Journal". Agardáballe un brillante futuro profesional, pero Kyle tamén ten un segredo, un episodio da súa vida de estudante que lle gustaría esquecer. Un segredo que acaba en mans de xente que o chantaxea para que acepte un posto que non lle gusta, aínda que se trate dun traballo que faría soñar á maioría dos profesionais da súa idade.
Holina

As **holinas** son un grupo diverso de pequenas proteínas producidas por virus bacteriófagos de ADN bicatenario que serven para desencadear e controlar a degradación da parede celular da bacteria hóspede ao final do ciclo lítico da infección viral. As holinas orixinan poros na membrana plasmática do hóspede, o que permite que os encimas lisinas (non confundir co aminoácido do mesmo nome) alcancen e degraden o peptidoglicano, que é o compoñente principal da parede celular bacteriana. As holinas regulan a temporalización da lise con gran precisión. O seu nome procede do inglés *hole*, 'burato', polos buratos que producen na membrana. Existen unhas 50 familias de xenes non relacionadas que codifican holinas, polo que é o grupo máis diverso de proteínas cunha función común. Xunto cos encimas lisinas, as holinas están sendo estudadas polo seu uso potencial como axentes antibacterianos.

Aínda que as holinas canónicas acúan formando poros, as **pinholinas**, como a proteína S do fago lambdoide 21, actúan formando canais  heptámeros que despolarizan a membrana bacteriana. Están asociados coas endolisinas SAR, que permanecen inactivas no periplasma antes da despolarización da membrana.

Os virus que infectan células eucariotas poden usar pequenas proteínas chamadas viroporinas para permeabilizar a membrana do hóspede.

## Clasificación 
### Estrutura 
Segundo a súa estrutura hai tres clases principais de holinas.

#### Holinas de clase II 
As holinas de clase II teñen dous dominios transmembrana, e teñen tanto o extremo N-terminal coma o C-teminal no citoplasma. O número de residuos de que constan xeralmente está entre 65 e 95. Exemplos son a proteína S  do fago 21 lambdoide e a proteína Hol3626 do bacteriófago Ф3626 de *Clostridium perfringens*. A primeira holina de clase III que foi caracterizada foi a proteína t codificada polo bacteriófago T4 (holina T4). Ademais, hai moitas familias que non están asignadas a ningunha das superfamilias.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lisina (encima)
*Ciclo lítico
Distrito Histórico de Pleasant Street (Gainesville, Florida)

O **Distrito Histórico de Pleasant Street** é un distrito histórico dos Estados Unidos (designado como tal o 20 de abril de 1989) localizado en Gainesville, Florida. Abarca aproximadamente 3,1&nbsp;km², estando delimitado polas *Northwest 8th Avenue*, *Northwest 1st Street*, *Northwest 2nd Avenue* e *Northwest 6th Street*. Abrangue dentro do seu perímetro un total de 259 edificios históricos.

No ano 1984 fundouse unha asociación chamada *Pleasant Street Historic Society* (Sociedade Histórica de Pleasant Street), que naceu coa intención de preservar, promover e protexer ao barrio ou distrito de Pleasant Street, investigando a súa historia, eventos e persoeiros, e á historia afroamericana no Condado de Alachua. Outra das súas funcións é a de mellorar a comunicación entre os propietarios e a comunidade financeira, coa fin de incrementar o valor patrimonial do barrio. O seu pulo, e o doutras organizacións locais, deron lugar en 1989 á declaración do barrio como distrito histórico polo NRHP.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Departamento de Programas Culturais e Históricos de Florida (''Florida's Office of Cultural and Historical Programs*) - Condado de Alachua  
* Placas Históricas no Condado de Alachua (*Historic Markers in Alachua County*) 
* Plano de 1984 do Distrito Histórico de Pleasant Street, publicado pola *Pleasant Street Historic Society''
Parque Nacional Hardangervidda

O **parque nacional Hardangervidda** atópase en Noruega, nas rexións de Hordaland, Buskerund e Telemark.
## Características
O parque foi creado no 1981 e protexe 342.000 hectáreas de terreo. As maiores elevacións son os picos de Berakupen (1530 metros),Sandfloegga (1719 metros) e Storfjell (1484 metros).

## Vexetación e fauna
O hábitat predominante é a tundra ártica, con presenza salientable de flores árticas, coma a *saxífraga morada* ou a dríade (*Dryas octopetala*). Alberga a maior poboación salvaxe de reno de toda Europa. Outros mamíferos son o raposo ártico e o lemming. As aves tamén están presentes coma a aguia real, o bufo nival ou o papoazul.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do parque nacional
Parque Nacional Dovrefjell-Sunndalsfjella

O **parque nacional de Dovrefjell-Sunndalsfjella** atópase no oeste de Noruega.

## Características
O parque de Dovrefjell foi declarado no 1974 e protexía unha superficie de 25.600 hectáreas. Posteriormente no 2002 foi ampliado, e pasou a denominarse Dovrefjell-Sunndalsfjella. O terreo mostra características similares á tundra, mesturada con características
propias da alta montaña. Salientar a elevación do Snohetta e a presenza dos ríos Kaldvella e Driva.

## Vexetación e fauna
Existen importantes endemismos botánicos coma o *taraxacum dovrense* ou o *Papaver radicatum ssp. ovatilobum*.
O animal máis importante é o boi almiscreiro (*ovibos moschatus*), sendo Dovrefjell o único lugar en Europea onde atopar esta especie. Foi introducido no 1932, con individuos provenientes de Groenlandia. Hoxe en día a súa poboación está estabilizada e fóra de perigo.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do parque
José Suárez

**José Suárez Fernández**, nado en Allariz en 1902 e finado na Guarda o 5 de xaneiro de 1974, foi un fotógrafo galego. A súa obra pode relacionarse coa fotografía humanista, co ser humano e o seu contorno como tema central a través da súa visión persoal. Con todo, algúns autores inclúen a súa obra na Nova Obxectividade. A finais de 1936 emigrou a Buenos Aires.

Comezou a traballar como fotoxornalista no diario arxentino *La Prensa*. En 1950 trasladouse a Punta del Este (Uruguai), e tres anos máis tarde marchou ao Xapón como correspondente dos periódicos *La Prensa* e *El Día*. O Xapón tivo unha grande influencia na súa vida, e tralo seu regreso a América en 1956 deu a coñecer o teatro Nō a través de conferencias, traducións e a exposición *Vislumbre de Japón*. Colaborou coa revista *Life* e con *US Camera*. En 1966 publicou no Reino Unido un libro sobre a tauromaquia titulado *The Life and Death of the Fighting Bull*. En 1982 publicouse o libro póstumo *Galicia: terra, mar e xentes*, con 161 fotografías.

No ano 2015 o Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura organizou unha exposición monográfica sobre o fotógrafo baixo o título *José Suárez, uns ollos vivos que pensan*. A exposición percorreu posteriormente varias cidades, Nova Deli, A Coruña, Madrid, Buenos Aires, París, Tokyo e Salamanca.

A Real Academia Galega de Belas Artes elixiu a José Suárez como o homenaxeado do Día das Artes Galegas 2026, que se celebrará o 1 de abril, data na que o Mestre Mateo dirixiu a colocación dos linteis do Pórtico da Gloria na Catedral compostelá no ano 1188.

## Obra 
* *50 fotos de Salamanca* (1932)
* *La Mancha* (1965)
* *The Life and Death of the Fighting Bull* (1966)
* *Galicia: terra, mar e xentes* (Edicións Xerais, 1982)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* biografía na web do Instituto Cervantes
* Exposicións realizadas, na web *Photography Now*.
Dawn of the Planet of the Apes

***Dawn of the Planet of the Apes*** é un filme de ficción científica estadounidense dirixido por Matt Reeves e escrito por Mark Bomback, Rick Jaffa e Amanda Silver. Está protagonizado por Andy Serkis, Jason Clarke, Gary Oldman, Keri Russell, Toby Kebbell, Kodi Smit-McPhee, Kirk Acevedo e Judy Greer. É a secuela do filme *Rise of the Planet of the Apes*, que é un remake de 20th Century Fox do filme orixinal, *O planeta dos simios*. *Dawn* está ambientado dez anos despois dos eventos de *Rise*, e segue a un grupo de persoas en San Francisco que loitan por sobrevivir após unha praga que decimou a humanidade, mentres o simio Caesar tratar de manter o control sobre a súa comunidade de simios intelixentes.

*Dawn of the Planet of the Apes* foi estreado nos Estados Unidos e no Canadá o 11 de xullo de 2014 e tivo unha boa acollido, con boas críticas que louvaron os seus efectos visuais, a súa historia, a súa dirección e a súa profundidade emocional. Tivo moi éxito na recadación, con $710 millóns en todo o mundo, e recibiu un nomeamento ós Premios Oscar polos mellores efectos visuais. A terceira entrega da saga, titulada *War for the Planet of the Apes*, foi estreada o 14 de xullo de 2017.

## Personaxes 
### Simios 
* Andy Serkis como Caesar
* Toby Kebbell como Koba
* Nick Thurston como Blue Eyes
* Karin Konoval como Maurice
* Terry Notary como Rocket
* Doc Shaw como Ash
* Judy Greer como Cornelia
* Lee Ross como Grey

### Humanos 
* Jason Clarke como Malcolm
* Gary Oldman como Dreyfus
* Keri Russell como Ellie
* Kodi Smit-McPhee como Alexander
* Kirk Acevedo como Carver
* Jon Eyez como Foster
* Enrique Murciano como Kemp
* Jocko Sims como Werner
* Keir O'Donnell como Finney
* Kevin Rankin como McVeigh
* Lombardo Boyar como Terry
* James Franco como Will Rodman

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Langan

**Langan** é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Festival de Türkvizyon 2015

O **Festival de Türkvizyon 2015** foi a terceira edición do Festival de Türkvizyon, que tivo lugar en Istanbul, Turquía o día 19 de decembro de 2015. A televisión anfitrioa é a *Turkish Music Box Televizion* (TMB). Participarán 21 nacións de linguas túrquicas, non necesariamente definidas como rexións.

A canción gañadora foi "Kim Bilet" da cantante Jiidesh İdirisova, representante do Kirguizistán con 194 puntos, nove puntos máis que os da segunda posición.

## Localización
O 22 de novembro de 2014, foi anunciada que a localización de Türkvizyon 2015 tería lugar en Turkmenistán. Mary, capital da provincia de Mary, Turkmenistán, foi elixida como cidade anfitrio provisionalmente. O 21 de febreiro de 2015 foi anunciada que a cidade anfitrio sería Achkhabad. Máis tarde, en agosto de 2015, múdabase a cidade por Istanbul, convertendo a Turquía no país organizador.

## Lista de participantes
## Notas
Langenbieber, Hofbieber

**Langenbieber** é o segundo asentamento máis poboado do concello alemán de Hofbieber, que se atopa no distrito de Fulda, no estado de Hessen.

## Lugares 
* Bieberstein (castelo)
* Bahnhof Bieberstein
* Hainmühle
* Fohlenweide
* Thiergarten
* Am Fuldaer Tor
* Goldbachshof

## Demografía 
|}

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina do concello de Hofbieber
Lisina (homónimos)

O termo lisina úsase para referirse a:
* Lisina. Un dos 20 aminoácidos que forman parte das proteínas.
* Lisina (encima). Encimas víricos, tamén chamados endolisinas ou lisinas de fagos, que causan a lise das bacterias.
En xeral, lisina pode designar a calquera proteína que cause a lise de células, polo que son varias as que conteñen a palabra lisina no seu nome. Entre elas salientaremos as seguintes:
**Autolisina
**Citolisina
**Lisina do ovo
**Hemolisina
**NK-lisina
**Estreptolisina
Montauban (homónimos)

O topónimo **Montauban** pode referirse a:

***Montauban**, cidade francesa do departamento de Tarn-et-Garonne, e relacionados con esta cidade:
****Distrito de Montauban** que contén á cidade de Montauban
****Diocese Católica Romana de Montauban** centrada na cidadde Montauban
****US Montauban**, o club de rugby principal da cidade
***Montauban-de-Bretagne**, cidade francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña;
***Montauban-de-Luchon**,  cidade francesa do departamento de Alta Garona;
***Montauban-de-Picardie**,  cidade francesa do departamento de Somme;
*'''Montauban-sur-l'Ouvèze''', cidade francesa do departamento de Drôme.
Machico

**Machico** é unha cidade fundada como vila por Tristão Vaz Teixeira na illa de Madeira, (en&nbsp;Portugal), cuxa poboación era de 21 747 habitantes (*2001*).

As 5 parroquias de Machico inclúen:
Rafael Mayoral

**Rafael Mayoral Perales**, nado en Madrid o 26 de marzo de 1974, é un avogado español, actual secretario de Relación coa Sociedade Civil e Movementos Sociais de Podemos.

## Traxectoria 
Logo de rematar a carreira de Dereito, implícase no asesoramento xurídico a colectivos en situación de vulnerabilidade económica e social. Coa aparición do Movemento 15-M, convértese en asesor da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH) de Madrid. Polas actividades que realiza nesta asociación (paralización de desafiuzamentos, querelas a entidades bancarias, redacción do recurso de inconstitucionalidade contra a Lei Antidesafiuzamentos, etc.), recibe en 2013, xunto con Ada Colau, o premio *Defensores de Derechos* outorgado por Periodismo Humano.

Inicialmente militante no Partido Comunista de España (PCE) e integrante da Fronte Cívica "Somos Maioría", en novembro de 2014 é elixido membro do Consello Cidadán de Podemos, e pasa a formar parte do Consello de Coordinación xunto a Pablo Iglesias. Colaborador habitual do programa *La Tuerka*, dende a súa elección aparece en numerosas tertulias políticas defendendo o programa do seu partido.

## Premios 
* 2013 - Premio *Defensores de Dereitos Sociais*, Ada Colau e Rafael Mayoral en representación da Plataforma de Afectados pola Hipoteca (PAH), pola súa perseverante loita polo dereito recoñecido a unha vivenda digna, pola súa capacidade de mobilización e participación cidadá e polo seu exemplo de solidariedade. Premio outorgado polo medio *Periodismo Humano*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Rafa Mayoral, na páxina oficial de Transparencia de Podemos.
Actinina

A **actinina** ou **alfa-actinina** é unha proteína que forma parte dos microfilamentos de actina. A α-actinina 1 é necesaria para a unión dos filamentos de actina á liña Z da célula muscular esquelética, e aos corpos densos da célula muscular esquelética. A proteína funcional é un dímero antiparalelo, que establece enlaces cruzados entre os filamentos finos de sarcómeros adxacentes, e coordina as contraccións entre sarcómeros no eixe horizontal.

Existen tamén α-actininas, codificadas polos xenes ACTN1 e ACTN4, que son amplamente expresadas no organismo, tamén fóra do sarcómero. A expresión da ACTN2 prodúcese tanto no músculo cardíaco coma no esquelético, mentres que a ACTN2 está limitada ao esquelético. Ambos os extremos do dímero con forma de bastón da α-actinina conteñen dominios de unión á actina. A ACTN3 exprésase só nas fibras musculares de contracción rápida.

As mutacións na ACTN4 poden causar a doenza renal glomeruloesclerose segmentaria e focal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Actina
* Contracción muscular

### Ligazóns externas 
*
Ignacio Sánchez-Cuenca

**Ignacio Sánchez-Cuenca**, nado en Valencia en 1966, é un politicólogo do País Valenciano.

## Traxectoria 
É doutor en Socioloxía e licenciado en Filosofía. Foi docente na Universidade de Salamanca e na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona. É director de Instituto Carlos III-Juan March de Ciencias Sociais da Universidade Carlos III de Madrid así como profesor de Ciencia Política.

## Obra 
* *ETA contra el Estado* (2001)
* *Controlling Governments* (2008).
* *Más democracia y menos liberalismo* (2010)
* *Años de cambios, años de crisis. Ocho años de gobiernos socialistas* (2012)
* *Democracia y socialdemocracia. Homenaje a José María Maravall* (2012, conxuntamente con Adam Przeworski)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do autor  en Planetadelibros.com
Moulins, Ille e Vilaine

**Moulins** (en , e en galó: *Móleins*) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.

## Demografía 
## Administración 
## Véxase tamén
King Kong (homónimos)

**King Kong** pode facer referencia a:

***King Kong**, un xigantesco gorila ficticio.
***King Kong**, un filme de 1933.
***King Kong**, un filme de 1976.
***King Kong**, un filme de 2005.
***King Kong**, unha serie de debuxos animados de 1966.
****Kong, a illa Caveira***, un filme estadouidense de 2017.
Igrexa de San Xurxo da Coruña

A **igrexa de San Xurxo** é un templo relixioso católico da cidade da Coruña de estilo barroco, construída entre 1725 e 1906.

Para coñecer a orixe da igrexa cómpre remontarse a 1673, ano no que os xesuítas se estableceron na cidade herculina cun colexio e unha residencia. Dende o inicio da súa construción en 1725 ata 1767 foi convento da Compañía de Xesús.

Xa no século XX, en 1906 rematouse a construción da torre sur, o que puxo punto e final á longa construción da igrexa herculina.

## Descrición 
### Interior 
miniatura|250px|Interior da igrexa.
Por ser unha igrexa de xesuítas, o seu esquema construtivo interior segue o de Jesús de Vignola. obra de Agustín Robles.

### Fachada 
A fachada é un corpo saliente, obra de Clemente Fernández Sarela, é tipicamente barroca, na que un grande oco rectangular preside a composición.

No anverso da cruz pode verse a Cristo Crucificado con tres cravos, coa cabeza inclinada á dereita e as mans pechadas, portando a coroa de espiñas, pano de pureza e inscrición de INRI. No reverso atópase unha Virxe orante coas mans cos dedos entrelazados sobre peaña sustentada por anxo con ás.

## Imaxes 
miniatura|Virxe e San Xoán orando aos pés de Cristo crucificado.
No interior da igrexa de San Xurxo da Coruña poden atoparse, entre outras as seguintes imaxes talladas en madeira policromada:

* A Concepción.
* Santo Agostiño.
* San Francisco Xabier.
* Virxe da Consolación.
* Virxe e San Xoán orando aos pés do Cristo crucificado (O Amor, o Perdón e a Misericordia - O Calvario).
* A nosa Señora da Maior Dor.
* Santa Rita.
* Cristo Flaxelado.
* Ecce Homo.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Igrexa de San Xurxo en TurGalicia.es