open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Polaridade (electricidade)

En enxeñaría eléctrica denomínase **polaridade** á calidade que permite distinguir cada un dos terminais dunha pila, batería ou outras máquinas eléctricas de corrente continua. Cada un destes terminais chamados polos, pode ser negativo ou positivo. Antes do descubrimento de que a corrente eléctrica é  un fluxo de portadores de carga eléctrica, que nos metais son electróns e circulan desde o polo negativo ou cátodo ao positivo ou ánodo, esta definiuse como un fluxo de cargas positivas e fixouse o sentido convencional da corrente como un fluxo de cargas desde o polo positivo ao negativo.

## Importancia 
Coñecer a polaridade da subministración de alimentación é sumamente importante xa que, na maioría dos casos, os pequenos dispositivos de corrente continua non adoitan incorporar proteccións fronte a un eventual cambio de polaridade na súa alimentación, o que pode carrexar danos irreversibles no aparello. Para evitar isto, e dado que xeralmente a causa do problema é a colocación inadecuada das baterías, é común que estes aparellos incorporen un diagrama que mostre como deben colocarse. Así mesmo, os contactos distínguense empregándose, convencionalmente, un peirao metálico para o polo negativo e unha placa para o polo positivo ou ben contactos en forma de corchetes que só permiten o seu abrochado no sentido correcto.

Do mesmo xeito, nos aparellos con baterías recargable, o transformador ten unha saída tal que a conexión co aparello alimentado só pode facerse dunha maneira impedindo así o investimento da polaridade. Cando se trata de instalación de grande envergadura, por exemplo centrais telefónicas ou outros equipos de telecomunicación, onde existe unha distribución centralizada de corrente continua para toda a sala de equipos, emprégase elementos de conexión e protección adecuados para evitar un cambio erróneo de polaridade.
Siempre supe que volvería a verte, Aurora Lee

***Siempre supe que volvería a verte, Aurora Lee*** é unha novela escrita polo autor español Eduardo Lago publicada en 2013. Trátase da segunda novela do autor, logo de *Llámame Brooklyn* e foi traducida a varias linguas.

## Sinopse 
A un escritor pantasma encárganlle ó mesmo tempo escribir a biografía dun millonario e facer un informe que descubra a novela que se agocha tras *The Original of Laura* de Nabokov. Trátase de mergullarse nun texto incompleto e inzado de incertezas que o fillo do escritor, contradicindo os desexos deste, acabou publicando en 2009. O narrador, que acaba de abandonar o xornalismo, séntese abraiado polo texto -en realidade, un conxunto de 138 fichas, moitas delas esquemáticas ou incomprensibles- e busca un "escritor pantasma" para que lle axude a "desenguedellar a matriz" da novela, o que, coma nas obras anteriores de Lago, constitúe unha indagación sobre un texto literario.
Nguyễn Tấn Dũng

**Nguyễn Tấn Dũng**, nado en Cà Mau o 17 de novembro de 1949, é un antigo militar e político vietnamita, primeiro ministro do seu país desde o 27 de xuño de 2006 .

## Traxectoria 
Naceu no sur de Vietnam, uniuse ao Vietcong con doce anos, realizando tarefas de enlace de comunicacións. Entrou no exército en 1961, ferido catro veces durante a Guerra de Vietnam. Estudou na escola do partido Nguyen Ai Quoc, admitíndoo o Partido Comunista de Vietnam como militante o 10 de xuño de 1967, co grao de tenente foi comisario político xefe do batallón de infantaría 207 e xa como capitán xefe político do Rexemento de Infantaría 152. Ascendido a maior dirixiu a oficina de persoal do comando militar da provincia de Ken Gian.

### Carreira política 
Protexido tanto polo conservador Lê Đức Anh como polo reformista Võ Văn Kiệt, converteuse no membro máis novo do Politburó en 1996. Serviu como viceprimeiro ministro desde o 29 de setembro de 1997 ata o 27 de xuño de 2006 e foi tamén gobernador do Banco Estatal de Vietnam entre 1998 e 1999.

## Notas
Claude Lelouch

**Claude Barruck Joseph Lelouch** ([ləluʃ]), nado en París o 30 de outubro de 1937 é un director, actor, produtor e director de fotografía francés.

## Traxectoria 
Lelouch naceu en París, fillo de Charlotte Abeilard e Simon Lelouch. O seu pai naceu nunha familia xudía alxeriana e a súa nai converteuse ao xudaísmo. O seu pai deulle unha cámara para que tivese un novo comezo tralo fracaso no bacharelato. Comezou a súa carreira facendo reportaxes, unha das primeiras consistiu en filmar a vida diaria na Unión Soviética, coa cámara oculta baixo o abrigo durante unha viaxe persoal. Tamén filmou acontecementos deportivos.

A súa primeira longametraxe como director, ''Le Propre de l'homme*, recibiu malas críticas. *La femme spectacle* (1963), que seguía prostitutas, mulleres de compras e operacións estéticas de nariz, foi censurado pola súa misoxinia. *Un homme et une femme* cambiou a súa sorte e recibiu o favor mesmo dos críticos de *Cahiers du cinéma*. Con este filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes e o Óscar ao mellor guión orixinal. Neste filme a música é do seu compositor habitual Francis Lai.

Nos últimos anos o público e a crítica estivo menos interesado nos seus filmes como director.

## Filmografía 
* *Le Propre de l'homme* (1960)
* *L'Amour avec des si* (1962)
* *La Femme spectacle* (1963)
* *Une fille et des fusils* (1964)
* *Les Grands Moments* (1965)
* *Pour Un Maillot Jaune* (1965)
* *Un homme et une femme* (1966)
* *Vivre pour vivre* (1967)
* *La Vie, l'amour, la mort* (1968)
* *13 jours en France* (1968)
* *Un Homme qui me plaît* (1969)
* *Le Voyou* (1970)
* *Smic, Smac, Smoc* (1971)
* *A aventura é a aventura* (1972)
* *La bonne année* (1973)
* *Visions of Eight* (1973)
* *Mariage* (1974)
* *Toute une vie* (1974)
* *Le Bon et les méchants* (1975)
* *Le Chat et la souris* (1975)
* *C'était un rendez-vous* (1976)
* *Si c'était à refaire* (1976)
* *Un autre homme, une autre chance* (1977)
* *Robert et Robert* (1978)
* *À nous deux* (1979)
* *Les Uns et les Autres* (1981)
* *Édith et Marcel* (1982)
* *Viva la vie* (1983)
* *Partir, revenir* (1984)
* *Attention bandits!* (1986)
* *Un homme et une femme : vingt ans déjà* (1986)
* *Itinéraire d'un enfant gâté* (1988)
* *Il y a des jours... et des lunes* (1989)
* *La Belle Histoire* (1992)
* *Tout ça... pour ça !* (1992)
* *Les Misérables* (1995)
* *Lumière et compagnie* (1995)
* *Hommes, femmes, mode d'emploi* (1996)
* *Hasards ou coïncidences* (1997)
* *Une pour toutes* (1999)
* *And now... Ladies and Gentlemen* (2001)
* *11&#x27;9&#x27;&#x27;01 September 11* (2002; episodio "France")
* *Les Parisiens* (2004)
* *Le Courage d'aimer* (2005)
* *Roman de Gare* (2007; tamén aparece co pseudónimo "Hervé Picard")
* *Ces amours là* (2010)
* *D'un film à l'autre* (2011)
* *Salaud, on t'aime !* (2014)
* *Un plus une'' (2015)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Óscar Xuvenil

miniatura|Shirley Temple en 1933
O **Óscar xuvenil** (**Academy Juvenile Award** ou **Juvenile Oscar**) foi un Óscar honorífico entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas segundo decisión da Xunta de Gobernadores para recoñecer actores de menos de dezaoito anos pola súa "importante contribución ao entretemento".

O trofeo era unha estatua en miniatura dun Óscar que medía aproximadamente sete polgadas de alto. O premio entregouse entre 1935 e 1961.

## Historia 
O primeiro neno actor candidato ao Óscar foi Jackie Cooper, de nove anos, candidato en 1931 polo seu traballo en *Skippy*. Recoñecendo que os rapaces podían ter desvantaxes entre os votantes nas categorías de mellor actor ou actriz e a non existencia das categorías para actores secundarios, a Academia decidiu crear un premio especial honorífico para recoñecer o traballo de actores de menos de dezaoito anos. Porén, varios intérpretes xuvenís foron candidatos nas categorías de mellor actor secundario ou mellor actriz secundaria en categorías competitivas, como Bonita Granville (con catorce anos), Brandon deWilde (con once), Sal Mineo con dezasete. e Patty McCormack (con once). Ningún deles gañou.

O 17 de abril de 1961, na 33ª edición dos Óscar entregouse o último Óscar Xuvenil.

## Premiados 
## Anos seguintes 
En 1962, Patty Duke, de dezaseis anos, gañou o Óscar á mellor actriz secundaria por *O milagre de Anna Sullivan*, converténdose na máis nova gañadora dun Oscar. Tras ela tamén gañaron na mesma categoría Anna Paquin, con once anos, por *The Piano* (1993), e Tatum O'Neal, con dez, por *Lúa de papel* (1974).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas– Páxina oficial
*  – Base de datos oficial
StatCounter

**StatCounter** é unha ferramenta de análise do tráfico web realizada pola compañía do mesmo nome e que ten a súa sede en Dublín e que fundou Aodhan Cullen. O seu uso é de balde para os servizos básicos mentres que para os avanzados hai que pagar unha cota mensual. Emprégano o 3% de todos os sitios web. e as súas estatísticas serven tamén para establecer a proporción de uso dos diferentes navegadores.

As estatísticas de StatCounter derivan dos impactos, e non de visitantes únicos, e non se realizan ponderacións artificiais para corrixir os nesgos de mostraxe, polo que os números na estatística non se poden considerar representativos.

## Notas
Paulino de York

**San Paulino**, (nome secular: Paulinus Eboricensis) nado en Roma no último terzo do século VI e finado en Rochester o 10 de outubro de 644 ou 645, foi un membro da misión gregoriana enviada en 601 polo papa Gregorio I para converter os anglosaxóns do seu paganismo, e o primeiro bispo de York. É venerado coma un santo por diversas confesións cristiás.

Paulino chegou a Inglaterra en 604. Coñécese pouca cousa das súas actividades durante as dúas décadas posteriores. Despois de pasar uns anos no Reino de Kent, posiblemente no ano 625, Paulino foi consagrado como bispo. Conseguiu converter o rei Edwin de Northumbria, así como moitos dos seus súbditos. Despois da morte deste rei en 633, Paulino regresou a Kent, onde se converteu en bispo de Rochester.

## Notas
Castelo Bieberstein

[miniatura|dereita|300px|Vista do castelo Bieberstein dende [Langenbieber, Hofbieber.]]
O **castelo Bieberstein** () é un castelo barroco construído a comezos do século XVIII polo arquitecto xermánico Johann Dientzenhofer. Atópase no cume dun outeiro que domina o concello de Hofbieber, a 16&nbsp;km de Fulda, a principal cidade do distrito homónimo.

## Escola Hermann Lietz 
En 1904, o pedagogo alemán Hermann Lietz mercou o castelo e converteuno nun internado segundo as ideas da Escola nova. Conseguiu defender o seu proxecto de escola a pesar de ser obxecto de hostilidades, especialmente da Igrexa católica de Fulda. O castelo Bieberstein acolle hoxe en día os últimos niveis educativos das escolas Hermann Lietz. En 1967 un lume destruíu parte do faiado, pero axiña foi reparado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Rudolf Knappe: *Mittelalterliche Burgen in Hessen: 800 Burgen, Burgruinen und Burgstätten.* 3. Aufl. Wartberg-Verlag. Gudensberg-Gleichen 2000. ISBN 3-86134-228-6, S.&nbsp;204.
* Alex Zollmann: *800 Jahre Bieberstein*. In: *Hofbieber 1093-2003. Aus der Geschichte eines Dorfes*. Arbeitskreis 'Chronik' Hofbieber, Nüsttal-Hofaschenbach 2003, S.&nbsp;170–177.
* Dieter Leuthold: Der Kampf gegen die "modernen Heiden". Hermann Lietz und die Gründung des Landerziehungsheims Schloß Bieberstein im Jahre 1904. - Fulda: Leben und Arbeit (Zs. der Hermann Lietz-Schule) 1969
* *Schlösser, Burgen, alte Mauern.* Herausgegeben vom Hessendienst der Staatskanzlei, Wiesbaden 1990 ISBN 3-89214-017-0, S.&nbsp;184.
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do internado Schloss Biberstein
Consello de Contas de Galicia

O **Consello de Contas de Galicia** é unha institución que depende organicamente do Parlamento de Galicia, segundo a Lei Orgánica 1/1981, do 6 de abril, do Estatuto de Autonomía. O Consello de Contas é o organismo encargado de fiscalizar a xestión económica, financeira e orzamentaria do sector público galego, e de control de eficiencia da Xunta. O inicio das súas actividades produciuse o 1 de marzo de 1991, ao tomaren posesión dos seu cargo os cinco conselleiros designados polo Parlamento de Galicia. A súa sede atópase en Santiago de Compostela.

A función fiscalizadora do Consello de Contas, que opera con plena independencia do poder político, pode ser exercida directamente, tanto de oficio como por pedimento, no Parlamento Galego; tamén, por outra banda, pode delegar as súas funcións ao Tribunal de Cuentas do Estado español, ou aos órganos de control externo da Comunidade Económica Europea, de conformidade coa lexislación que fose aplicable.

O seu presidente é Juan Carlos Aladro Fernández.

## Composición
*Presidente: Juan Carlos Aladro Fernández
* Vocais: Simón Rego Vilar, Constantino Carreiras Souto, Tomás Pérez Vidal e Anxo Ramón Calvo Silvosa
* Secretaria: Ana Ornilla Gillamón

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Consello Consultivo de Galicia
*Valedora do Pobo

### Ligazóns externas
* Consello de Contas  páxina web.
Cronoloxía das guerras entre os Jin e os Song

[miniatura|O emperador [Qinzong de Song foi arrestado e trasladado cara ó norte, a Manchuria, como refén da dinastía Jin durante as Guerras entre os Jin e os Song.]]
As **campañas das guerras entre os Jin e os Song** tiveron lugar na dinastía Jin (jurchens) e a dinastía Song durante os séculos XII e XIII. Os jurchens eran unha confederación tribal de fala tungú nativa de Manchuria que derrocaran ós khitan (dinastía Liao) en 1222 e declararon o estabelecemento dunha nova dinastía, a Jin. As relacións diplomáticas entre a dinastía Jin e a Song empeoraron até o punto de que os jurchens declararon a guerra á dinastía Song en novembro de 1125.

Os jurchens enviaron dous exércitos contra os Song: un deles capturou a capital provincial, Taiyuan, mentres o outro asediou a capital Song, Kaifeng. Os jurchens retiráronse cando os Song prometeran pagar unha indemnización anual. Mentres a dinastía Song se volvía cada vez máis feble, o exército Jin levou a cabo un segundo asedio contra Kaifeng, a cal foi capturada e saqueada; o emperador da dinastía Song, Qinzong, foi apresado e levado ó norte cara a Manchuria como refén. A parte restante da corte dos Song retirouse cara ao sur da China e comezou o período do Song do sur da historia chinesa. Os Jin estabeleceron dous gobernos monicreques –primeiro a dinastía Da Chu e máis tarde o estado de Qi– como estado colchón entre os Song e Manchuria.

Os jurchens dirixíronse cara ó sur co obxectivo de conquistar o Song do sur, pero as contraofensivas dos xenerais chineses con Yue Fei detiveron o seu avance. Negociouse un acordo de paz, o tratado de Shaoxing, ratificado en 1142, que estabeleceu o río Huai como fronteira entre os dous imperios. A paz entre os Song e os Jin foi interrompida dúas veces. O emperador Jin Hailingwang envadiu o Song do sur no ano 1161, mentres que os vingadores Song intentaron sen éxito recuperar o norte da China no ano 1204.

As guerras contra os Song foron notables polo feito de xurdir novas innovacións tecnolóxicas. No asedio de De'an de 1132 empregouse por primeira vez a lanza de fogo, unha arma de pólvora primitiva, antecesora da arma de fogo. O *huopao*, unha bomba incendiaria, empregouse en diversas batallas e as bombas de pólvora feitas de ferro fundido foron usadas nun asedio do ano 1221. Os jurchens migraron cara ó sur e estabelecéronse ó norte da China, onde adoptaron a lingua e a cultura confucionista dos habitantes locais. O goberno da dinastía Jin evolucionou cara a unha burocracia imperial centralizada estruturada da mesma maneira que as dinastías chinesas anteriores. Tanto esta dinastía coma a dinastía Song atoparon a súa fin durante o século XIII, cando o Imperio Mongol se expandiu por todo o continente asiático.

## Campañas contra o Song do norte 

## Campañas contra o Song do sur 

## Despois do tratado de paz 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Dinastía Song

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Leandro Lamas

**Leandro Lamas Ermida**, nado en Narón o 14 de xaneiro de 1973, é un pintor, ilustrador, actor e director teatral galego.
## Traxectoria
A súa primeira exposición tivo lugar en Ferrol no ano 1998. Desde entón expuxo en varias outras cidades de España e Portugal. O seu estilo é naïf e caracterízase polo emprego da cor.

## Obras 
* *A palabra como motor da economía* (2011). Mural sobre táboa dentro da colección da Facultade de Economía e Empresa da Universidade da Coruña. Un conxunto de dez táboas que se suceden a modo banda deseñada, cada unha cun título e tema distintivo: Pesca, Traballo, Aforro, Sargadelos, Coñecemento, Agro, Recursos naturais, Téxtil, Desenvolvemento e Industria cultural.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas
*Bolboreteando con Leandro Lamas.
*Mis amigos pintores: Leandro Lamas. 
*Páxina con obras de Leandro Lamas.
*Páxina con información sobre o autor.
Coral Polifónica de Ribadeo

A **Coral Polifónica de Ribadeo** foi fundada en 1955. É a decana da provincia de Lugo.
Desde o día da súa presentación o 20 de xullo de 1955 no cine-Teatro de Ribadeo, estivo dirixida por Carlos Álvarez Fernández-Cid, ata 1983, un ano antes do seu falecemento. A partir desa data a dirección pasou a mans de María del Carmen Rodríguez Cancelo, mestra e profesora de música, titulada polo Real Conservatorio de Música de Madrid
## Descrición
A coral conta cun amplo repertorio no que se inclúen obras clásicas, relixiosas e populares, tanto españolas como doutros países. Conta cunhas 55 voces mixtas, dende tenores, soprenos, contraltos e baixos.

Realizou actuacións en numerosas vilas e cidades de Galicia e Asturias, e tamén en Astorga, Donostia, Barcelona, Sabadell, Jaén, Marbella, Laredo, Los Corrales de Buelna, Madrid, Valladolid, Logroño, León, Boadilla del Monte, Medina del Campo e Portugal.

En decembro de 2002 presentou o CD *Nos mares da música*.

En diversas ocasións actuou conxuntamente con agrupacións instrumentais da vila: Banda Municipal, Grupo de Gaitas, Rondalla... Colabora habitualmente coa Coral a pianista Carmen Álvarez Lebredo.

O concello concedeulle a Medalla de Ouro de Ribadeo.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
http://coralderibadeo.blogspot.com.es/
Teatro Rosalía de Castro de Vigo

O **Teatro Rosalía de Castro** de Vigo, inaugurado en 1900 e desaparecido nun incendio o 8 de febreiro de 1910, foi o mellor de Galicia do seu tempo.

## Historia 
O proxecto —que inicialmente levou o nome de Teatro Romea e despois, Teatro Cervantes— asinouno en setembro de 1881 Alejandro Rodríguez-Sesmero co visto e prace de seu pai, Domingo Rodríguez Sesmero. A distribución interior foi cousa de Benito Gómez Román e a escultura de Manuel Gómez Román.

Logo do incendio que o destruíu o 8 de febreiro de 1910, as sobriñas herdeiras de Xosé García Barbón mandaron construír no mesmo terreo o Teatro García Barbón, obra do arquitecto Antonio Palacios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* Garrido Rodríguez, J. (1991). *Vigo. La ciudad que se perdió, arquitectura desaparecida, arquitectura no realizada*, pp.&nbsp;25–30, Deputación de Pontevedra. ISBN 84-86845-66-1.

### Outros artigos 
* Centro Cultural Afundación Vigo
Premio de teatro MOME Varela Buxán

miniatura|Este monumento conmemorativo de Varela Buxán atópase na Rúa da cultura da Estrada, Pontevedra

O **Premio de teatro MOME Varela Buxán** foi un certame literario convocado anualmente polo Museo do Moble e a Madeira da Estrada. Creouse en 2011 co propósito de preservar no cultivo da lingua galega e contribuír na difusión do teatro galego así como colaborar na divulgación da vida e obra do dramaturgo estradense Manuel Daniel Varela Buxán.

## Obras premiadas
*2011: *Madeira de gañador* de Teresa González Costa
*2012: *A cerna* de Xosé Lois García Fernández
*2013: *Smoke on the water* de Santiago Cortegoso
*2014: *Un intre antes do solpor* de Ana María Carreira Varela
*2015: *Oito epitafios por Troia* de Marcos Abalde Covelo

## Notas
Festiclown

O **Festival Internacional de Clown de Galicia**, habitualmente coñecido coma **Festiclown**, é un festival de pallasos, circo e risoterapia que se celebra de xeito itinerante en diferentes cidades. O seu director é Iván Prado.
## Descrición 
Tras varias edicións en diferentes cidades de Galicia, coma Pontevedra, Vigo, Lugo ou Vilagarcía de Arousa, o festival espallouse por toda a xeografía mundial até o punto de celebrar varias edicións en Palestina.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
* Pallasos en Rebeldía
### Ligazóns externas 
* Remata Festiclown, un festival de pallasos, risas e moito compromiso *A Revista*, TVG.
* "Nos lanzamos sobre Gaza como kamikazes, en el sentido más social y en el más artístico" 20minutos
* 'Festiclown', una caravana de risas ante la barbarie. Público
Youssef Al Watani

**Youssef Al Watani**, nado en 1995 en Rabat, é un futbolista que xoga na demarcación de extremo esquerdo. Está apadriñado polo futbolista vigués Míchel Salgado.

## Traxectoria 
Gañador do reality show The Victorius, un programa de televisión dos Emiratos Árabes para descubrir novos talentos futbolísticos, e cuxo premio era ter a oportunidade de dar o salto ao fútbol europeo. O concurso, dirixido por Maradona e Míchel Salgado, levou ao xogador a recalar na Juventus, na que estivo a proba. En 2014, Al Watani chegou a Vigo para xogar no Celta de Vigo B, xogando 150 minutos no grupo I da Segunda División B. Na tempada 2014-2015 fichou polo Rápido de Bouzas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha do xogador en transfermarkt.es
Orde xigante

[thumb|333x333px|[Basílica de San Pedro.]]
A **orde xigante** ou **orde colosal** é, en arquitectura clásica, unha orde na que as columnas ou pilastras presentan unha disposición especial na que se estenden atravesando varios niveis de altura.

Aínda que en tempos antigos algúns edificios achegábanse á orde xigante, este termo desenvolveuse co renacemento. Un dos primeiros edificios así construídos é a Basílica de San Andrés de Mantua, obra de Leon Battista Alberti. Tamén destaca aquí o Palacio dos Conservadores de Miguel Anxo. O James A. Farley Post Office Building de Nova York, afirma ser a maior columnata corintia de orde xigante no mundo.

## Galería de imaxes 

File:Muzeum Kapitolinskie.JPG|Fachada do Palacio dos Conservadores, Roma.
File:San Giorgio Maggiore Facade.jpg|Basílica de San Giorgio Maggiore de Andrea Palladio, Venecia.
File:Catedral Jaén E05.JPG|Catedral de Xaén, Xaén.
File:Louvre-facade-est.jpg|Louvre, fachada oriental, París.
Colton Ford

**Glenn Soukesian**, coñecido como **Colton Ford**, nado en Pasadena (California) o 12 de outubro de 1962 e finado en Palm Springs o 19 de maio de 2025, foi un actor pornográfico gay, actor e cantante estadounidense que residía en Nova York.

## Carreira 
### Carreira pornográfica 
Colton Ford aparece nunha ducia de filmes pornográficos. As actuacións máis destacabeis son *Conquered* que o levou a un nomeamento nos *Grabby Awards* de 2002 na categoría "Mellor Escena de Sexo en grupo", *Gang Bang Café* cun nomeamento dos *GayVN Awards* de 2003 como "Mellor actor" e o seu papel protagonista en *Colton* que o levou a ser nomeado e gañador do "Actor gai do ano" nos *GayVN Awards*.

### Carreira musical 
Ford lanzou a súa carreira musical de estilo electrónico co sinxelo «Everything» e o cover de Stevie Wonder «Signed, sealed, delivered i'm yours». Ademais de compor e escribir as súas propias pezas musicais, colaborou co cantante Pepper Mashey. A canción acadou o posto 9 na lista *Hot Dance Club Play* e o posto 25 no *Hot Dance Singles Sales*.

Lanzou o seu primeiro álbum, *Tug of War*, dixitalmente no 2008, e formou parte do True Colors Tour 2008. O seu segundo álbum, Under the Covers lanzouse no 2009.

## Filmografía 
### Pornográfica 
### Non-pornográfico 
## Discografía 
## Notas
Devlet Bahçeli

miniatura|Devlet Bahçeli durante a presentación do manifesto do seu partido para as eleccións de xuño de 2015
**Devlet Bahçeli**, nado en Bahçe o 1 de xaneiro de 1948, é un político turco, presidente do Partido de Acción Nacionalista (MHP) desde o 6 de xullo de 1997.

## Traxectoria 
Naceu na provincia de Osmaniye, e alí realizou estudos de primaria e en Istanbul os de secundaria. Estudou económicas en Ankara, doutorándose na Universidade de Gazi, institución da que foi profesor de economía ata 1987.

### Carreira política 
En 1987, Devlet Bahçeli entrou na dirección do Partido Laborista Nacionalista (MÇP), antecesor do Partido de Acción Nacionalista (MHP) establecido o 24 de xaneiro de 1993. Tras a morte o 5 de abril de 1997 do seu fundador e líder, Alparslan Türkeş, converteuse o 6 de xullo de 1997 no segundo presidente do MHP. Elixido parlamentario nas eleccións de 1999 a 2002, Bahçeli serviu como viceprimeiro ministro no goberno de coalición (DSP-ANAP-MHP) de Bülent Ecevit. En 2002 perdeu a súa acta de deputado que recuperou en 2007.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións parlamentarias de Turquía de 2023
Dalia García Couso

**Dalia García Couso**, nada en Melide o 29 de setembro de 1985, é unha política galega do PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciada en Ciencias Políticas pola USC, chegou a exercer como docente a partir de 2013 nesta universidade. En abril de 2010 foi elixida presidenta das Novas Xeracións do Partido Popular en Melide. Nas eleccións municipais de 2011 presentouse na candidatura do PPdeG en Melide no posto número 8 e foi elixida concelleira, ocupándose das áreas de Xuventude, Novas Tecnoloxías e Medios de Comunicación. Nas eleccións autonómicas de 2012 foi candidata a deputada polo PPdeG pola provincia da Coruña, ocupando o posto número 3 dos suplentes. Nas municipais de 2015 volveu repetir no número 8 da lista popular en Melide, sendo reelixida e mantendo as competencias da anterior lexislatura. En outubro de 2015, trala dimisión da alcaldesa Ángeles Vázquez, foi elixida o día 17 nova alcaldesa na súa substitución.

Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG, a cal perdeu a maioría absoluta, polo que perdeu a alcaldía en favor de José Manuel Pérez Penas, de Adiante Melide, que formou goberno co PSdeG. Nese mandato foi elixida deputada provincial. Nas municipais de 2023 foi novamente candidata do PPdeG, sen conseguir recupera-la maioría absoluta, polo cal continuou na oposición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Melide

### Ligazóns externas
*García promete "diálogo e un traballo incesante" como alcaldesa de Melide en *El Progreso*
Distrito de Škloŭ

O **distrito de Škloŭ** (en , *Škloŭski rajon""*; en , *"Shklovskii raion"*) é un distrito *(rajon)* da rexión de Mahilioŭ, en Belarús. O centro administrativo do distrito é a vila de Škloŭ. A poboación en 2009 era de 30.802 habitantes.
Twitstar

**Twitstar** ou **tuitstar** (do inglés, *estrela de twitter*) é o termo empregado para referirse aos usuarios da rede social Twitter máis populares e con maior número de seguidores. Este termo tamén é adoito empregado para denominar as persoas que se fixeron populares a través desta rede de *microblogging*. Así, os cantantes, actores, e outras persoas con gran número de seguidores que xa eran famosos antes de abrir a súa conta en Twitter, non son considerados twitstars.

Existen varias páxinas que se adican a contabilizar e medir a popularidade dos usuarios de Twitter. As máis empregadas son Favstar e Klout. Favstar emprega o número de chíos que son marcados como favoritos e rechouchiados, e usa eses datos para establecer un clasificación de popularidade. Klout, por outra banda, analiza non só as interaccións en Twitter, senón tamén noutras redes sociais, establecendo unha puntuación de 0 a 1.000 en función da popuaridade do usuario.

## Twitstars galegos 
O twitstar galego que posúe o maior número de seguidores é Ismael Prego, máis coñecido como *Wismichu*. A súa canle en Youtube ten máis de 2,5 millóns de subscritores, e en Twitter ségueno máis de 900.000 usuarios. O 28 de marzo de 2015 a súa canle foi pechada por mor de denuncias de incumprimento da política de Youtube. Finalmente a conta foille devolta.

A nive global, os usuarios con maior número de seguidores son Katy Perry (69.078.451), Justin Bieber (63.153.115) e Barack Obama (58.620.773).

O chío máis rechouchiado desde que botou a andar Twitter en 2009 foi o selfie que tirou a presentadora Ellen DeGeneres na gala dos Oscar de 2014 con algúns dos asistentes á gala, como Brad Pitt, Angelina Jolie, Bradley Cooper, Meryl Streep, Julia Roberts, Kevin Spacey e Jennifer Lawrence. Dito chío foi rechouchiado por
3.338.143 persoas, e sinalado como *favorito* por 2.072.360 usuarios.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Favstar
* Rechouchío
* Rede social
### Ligazóns externas 
* Chiavegatto, Marina (25/4/2015). ¿Cómo ser un «twitter star»? *La Voz de Galicia*.
Gula

[miniatura|200px|A gula amosada por [Hieronymus Bosch, detalle d'*Os sete pecados capitais e as últimas catro etapas do home *.]]

A **gula** é o vicio, o desexo insaciábel de comer e beber sen necesidade, por puro pracer.

## No Cristianismo 
Para algunhas denominacións cristás, é considerado un dos sete pecados capitais. Segundo tal visión, ese pecado tamén está relacionado co egoísmo humano: querer ter sempre máis e máis, non se contentando co que xa ten, unha forma de cobiza. A gula sería controlada co uso da virtude da temperanza. Porén a gula non se considera un pecado universalmente; dependendo da cultura, pode verse coma un sinal de status.

## Notas
Parque Nacional Abisko

O **Parque nacional Abisko** atópase no norte de Suecia, na rexión de Norrbotterns Län.

## Características 
O hábitat predominante é a tundra. Nas zonas máis temperadas existen masas boscosas de coníferas. O parque foi creado en 1909 e protexe unha superficie de 7.700 hectáreas.

## Vexetación e fauna 
As especies arbóreas predominantes son o bidueiro pubescente (subespecie *tortuosa*) e o piñeiro rubio. No delta do río Abiskojakka é moi interesante a presenza de aves. Na época de cría (maio a xullo) o acceso está restrinxido.
As aves máis salientables son a escribenta das neves, a *Calcarius lapponicus* e o papoazul. Entre os mamíferos salientan os lemmings, o alce e ocasionalmente o raposo ártico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do parque
Parque Nacional Pieljekaise

O **Parque nacional Pieljekaise** atópase no norte de Suecia, na rexión de Norrbotterns Län.

## Características 
O hábitat predominante é a Tundra con frecuentes bosques de bidueiro pubescente. O parque foi creado en 1909 e protexe unha superficie de 15.340 hectáreas.

## Vexetación e fauna 
Ademais do bidueiro atópanse outras especies vexetais coma o *empetrum nigrum*, *solidago virgaurea* ou a *cornus suecica*. O alce e o raposo ártico son frecuentes. Ocasionalmente pódense observar o oso pardo, o falcón xerifalte, *Buteo lagopus*, aguia real ou o glutón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do parque .
Obra viva

***Obra viva*** é un libro de ensaio escrito por Antón Avilés de Taramancos, publicado en 1992 pola editorial Laiovento.
## Características
A obra constitúea unha escolma ordenada cronoloxicamente, desde 1959 até 1991, incluíndo gran cantidade de artigos escritos no xornal *Barbanza* (1988–1989). No libro amosa o seu pensamento político e inquedanzas.

O libro inclúe un prólogo de Xosé Agrelo. Traduciuno ao castelán en 2005 Ana Villar Chao e publicouno Laiovento, na colección Endovelia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Marcos Montes

**Marcos Montes Couñago**, nado en Redondela o 12 de agosto de 1975 é un adestrador de fútbol galego. É irmán do tamén adestrador Jacobo Montes, e dende 2021 é o seu segundo adestrador no Coruxo, da Segunda División RFEF. 

## Traxectoria 
Como futbolista xogou no Choco da súa vila natal, ata que se retirou tras unha grave lesión. Comezou a súa carreira como adestrador nos xuvenís do Choco, pasando logo polo Arcade, o Moaña, o Gondomar e o Valladares. Na súa primeira campaña á fronte do club de Redondela, clasificouse para a promoción de ascenso a Segunda B, pero foi eliminado polo Deportivo Aragón. Dirixiu o club ata 2018, proclamándose campión tres veces consecutivas da Copa Deputación de Pontevedra.

Dende 2018 traballou como segundo adestrador de seu irmán Jacobo no Coruxo, Celta de Vigo B e Guijuelo.

## Palmarés 
;Choco

* **Copa Deputación de Pontevedra (3):** 2016, 2017, 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do adestrador en LaPreferente.com .
Saria (empresa)

**Saria** é unha empresa de orixe alemá adicada á produción de alimentos para persoas e animais, produción de combustibles de orixe animal e reciclaxe de produtos orgánicos.

As orixes da empresa están na creación en 1998 por parte do Groupe Rethmann de Saria, empresa adicada ao aproveitamento de subprodutos animais. A empresa medrou mercando fábricas en Francia, Austria, Polonia, República Checa e España. En 2006 mercou Ártabra, a fábrica situada en Suevos (Arteixo) adicada á produción de fariña de peixe. Limitada de Productos Químicos SJ foi creada en 1950 e dende entón aproveitaba os descartes de peixe da lonxa da Coruña para facer fariña e aceite de peixe. En 2003 Ártabra tiña 50 traballadores e vendía 21 millóns de euros.

## Notas
Avaricia

[miniatura|200px|A avaricia amosada por [Hieronymus Bosch, detalle d'*Os sete pecados capitais e as últimas catro etapas do home *. É unha escena dun xuízo no que o xuíz, lonxe de impartir xustiza, acepta un suborno dunha das partes ou incluso das dúas partes en litixio.]]

A **avaricia** é a ansia de acumular e atesourar diñeiro,  riquezas e máis obxectos mesmo privándose do máis necesario.

Está catalogada coma un pecado pola maioría das relixións e o termo te sempre connotacións negativas.

Dante considerábao o quinto pecado en importancia. Relaciónao con verbas coma: **cobiza**, **arela**, **degoiro** ou **devezo**. É o vicio por excelencia do capitalismo segundo os seus detractores, xa que é o que sustenta as arelas de consumo que permite que aguante o sistema. Por iso a publicidade tende a incitar a avaricia e adquirir moito máis do que é necesario.

O budismo di que a avaricia xorde da ligazón errónea entre riqueza e ledicia e por iso propugna eliminar o vínculo co mundo material, falso e fonte de tristura.

## O avaro coma personaxe 
O avaro converteuse nun personaxe literario arquetípico (inicialmente eran sempre xudeus, polo antisemitismo reinante): unha persoa que vive miserabelmente malia ter diñeiro porque non o quere gastar e que sempre desconfía dos outros, potenciais ladróns ou desprendidos, feito que provoca que remate tendo mal carácter ou até actúe coma antagonista. A figura foi exportada ao cinema.

Os avaros de ficción adoitan ter un rol cómico (o seu amor ao diñeiro fainos vivir situacións ridículas) ou ben moral, xa que rematan recibindo un castigo.

Algúns avaros soados son:
* Harpagon, de l'obra *O avaro* de Molière, probabelmente a orixe do nome do arquetipo.
* Montgomery Burns, de *The Simpson*.
* Ebenezer Scrooge, de *Un conto de Nadal* de (Dickens).
* Scrooge McDuck, personaxe da Disney que parodia o anterior (o nome en castelán é *Tío Gilito*)
* Shylock, d'*O mercador de Venecia* (*The Merchant of Venice*) de Shakespeare, a encarnación típica do xudeu avaro.

## Notas 
## Véxase tamén
Xa non podemos calar

***Xa non podemos calar*** é o segundo álbum de estudio do grupo de folk galego Saraibas. Publicouse en 1981, baixo o selo Ruada. O álbum gravouse nos estudios Audiofilm de Madrid en abril de 1981.

## Lista de cancións
## Formación
*Miguel Sanjurjo: voz, guitarra e harmónica
*Marieli García Pouso: voz
*Emma Calvo: voz
*Regina Cinza: voz
*Avelino Cinza: voz, frautas e percusión
*Martín Sanjurjo: voz, gaitas e violín
*Manuel Alonso: voz, guitarra

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do álbum en galego21.net
Papa (alimento)

: *Este artigo trata sobre un alimento, para o xefe da Igrexa Católica véxase **Papa**.*

A **papa** (máis comunmente en plural: **papas**) é calquera substancia comestíbel branda, de consistencia pastosa ou semellante a un líquido máis ou menos espeso. É moi común como alimento dos meniños, cando aínda non mastigan; ou persoas con problemas de estómago ou bucais. Igualmente o puré de patacas, por exemplo, é unha papa feita con patacas cocidas.

Especificamente chámanse papas ao alimento que se obtén cocendo fariña en auga ou leite, normalmente condimentada con sal, azucre ou outros ingredientes que poderían ser touciño entrefebrado, allos e pemento. Cando a fariña é de millo cocida en auga a ferver ou leite, denomínase papas de millo (sobremesa común en Galicia) e tamén **polenta** As papas adoitan servirse quentes nunha cunca ou nun prato.

Existen moitos pratos feitos con grans cocidos en auga nos diferentes países e culturas, como a polenta ou o *grits*. As papas de avea e sémola son as variedades máis populares (cocendo grans de avea (normalmente moídos, esmagados, cortados ou en fariña de avea)), porén tamén se empregan outros cereais como o arroz, o trigo, o orxo e o millo, e incluso poden empregarse legumes coma o chícharo amarelo (*Lathyrus aphaca*). O *gruel* é coma unha papa, pero resulta máis unha bebida, por ser a súa consistencia moi clara e facerse con auga. Servíase nas *workhouses* vitorianas coma xantar normal.

## Historia 
As papas foron unha comida tradicional en gran parte do norte de Europa e Rusia dende a antigüidade. O orxo era o gran que se adoitaba usar, aínda que podían usarse outros cereais ou legumes, segundo os costumes locais. Eran principalmente un *savoury*, con diversas carnes, raíces, verduras e herbas engadidas coma condimentos. As papas podían cociñarse nun pote sobre carbón ou leña, ou quecerse nun cunco de barro máis barato engadindo pedras quentes até ferver. Até que o pan con fermento e os fornos para cocelo se fixeron comúns en Europa, as papas foron o xeito típico de arranxar e comer cereais. Tamén se usaban acotío coma comida para os reclusos das prisións británicas, polo que «facer papas» (*doing porridge*) se converteu en sinónimo dunha condena na cadea. Na cociña española pode verse como durante o Al-Ándalus o autor Ibn Razin al-Tuyibi no seu libro de receitas inclúe un capítulo sobre o tema. Posteriormente outros autores inclúen capítulos de papas nos seus tratados culinarios, como Martino da Como (*Liber de arte coquinaria*).

En moitas culturas modernas, as papas tómanse coma almorzo, engadíndolles a miúdo azucre, leite ou crema, mais no almorzo tradicional escocés fanse con sal. Algúns fabricantes de cereais para almorzo venden versións listas para tomar. As papas son un dos xeitos máis sinxelos de dixerir cereais ou legumes, e úsanse tradicionalmente en moitas culturas como comida para alimentar os doentes. Tamén son habitualmente consumidas por deportistas adestrándose para os seus eventos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Polenta
* Arroz con leite
* Cereal para o almorzo
* Muesli
Parque Nacional Sonfjället

O **Parque Nacional Sonfjället** atópase no oeste de Suecia, na rexión de Jämtlands Län.

## Características 
O hábitat predominante é a Taiga e a Tundra. O parque foi creado en 1909 e protexe unha superficie de 10.440 hectáreas.

## Vexetación e fauna 
O parque é un macizo montañoso rodeado por bosques de coníferas, tanto de abetos coma de piñeiros. Tamén hai bidueiros pubescents (subespecie *tortuosa*) ou liques, coma o *cetraria nivalis*, *cetraria islandica* e a *cladonia rangiferina*.
Sanfjället é famoso por ser un dos lugares en Europa onde a observación de osos pardos salvaxes é máis sínxela. Mais tamén están presentes o alce, o lince común e ocasionalmente o glutón. As aves son numerosas, salientando o buxato calzado, o escribidor das neves ou o lagópodo cinsento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial do parque
Yasmina Reza

**Évelyne Agnès Yasmina Reza**, coñecida como **Yasmina Reza**, nada en París o 1 de maio de 1959, é unha escritora, actriz, cineasta e dramaturga francesa. Os seus pais eran de ascendencia hebrea. En 2000 recibiu o Gran premio de teatro da Academia francesa, en recoñecemento a toda a súa carreira dramática, por ser autora de obras de recoñecida prestixio, tales que *Art* ou *Le Dieu du Carnage*.

## Obra 
### Novela 
* *Adam Haberberg*, Albin Michel, 2002
* *Heureux les heureux*, Éditions Flammarion, xaneiro 2013
*Babylone, Flammarion, 2016 
*Serge, Flammarion, 2021

### Novela curta e ensaio 
* *Hammerklavier*, 1997 
* *Unha desolación*, 1999
* *Adam Haberberg*, 2003
* *Nulle part*, 2005
* ''Dans la luge d'Arthur Schopenhauer*, 2005
* *L'Aube le Soir ou la Nuit*, 2007

### Teatro 
* *Conversations après un enterrement*, 1987
* *La Traversée de l'hiver*, 1990
* *« Art »*, 1994
* *L'Homme du hasard*, 1995
* *Trois versions de la vie*, 2001
* *Une pièce espagnole*, 2004
* *Le Dieu du carnage*, 2006
* *Comment vous racontez la partie*, 2011
* *Bella Figura*, 2015
*Anne-Marie la Beauté, 2020

### Dirección de teatro 
* *À demain* de Didier Martiny, 1983
* *Le Pique-nique de Lulu Kreutz* de Didier Martiny, 2000
* *Chicas* de Yasmina Reza, 2010
* *Carnage* de Roman Polanski, 2011

### Cine 
* *Chicas'', 2010

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Devesa da Rogueira

A **devesa da Rogueira** é un arboredo galego de interese ambiental que se localiza no concello de Folgoso do Courel, na serra do Courel. Está recoñecido como sitio natural de interese turístico e atópase dentro do ZEC Ancares-Courel.

## Características
miniatura|Devesa da Rogueira.|esquerda
Ten unha extensión aproximada de 30&nbsp;km², con notable riqueza de fauna e flora, con algunhas especies endémicas no norte peninsular coma o tritón ibérico ou a ra patilonga. Así mesmo, as fragas son refuxio de corzos, garduñas, gatos monteses ou leiróns.

Na parte baixa conta cunha vexetación mediterránea. De igual maneira, é posible atopar freixos, faias, teixos, acivros, capudres e bidueiros. Tamén forman parte da devesa a Cova do Vello -con augas subterráneas- e as grutas do Oso, consideradas un habitáculo rupestre. En canto á minaría, foi unha fonte importante de chumbo, cobre, ferro e antimonio, se ben no século XXI só mantén a explotación da lousa.

Ten algúns cursos fluviais e pequenas lagoas glaciares como a de Lucenza.

No ano 2020, obtivo a certificación outorgada pola entidade FSC (*Forest Stewardsip Council* en inglés), pola súa xestión e conservación da biodiversidade.

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ficha en Turgalicia
* La Devesa da Rogueira. "El último bosque gallego" 
* Rutas de sendeirismo pola devesa da Rogueira
Preguiza

miniatura|A preguiza non é unha característica estritamente humana: na natureza, moitas veces, é unha forma de preservar enerxía por longos períodos.

A **preguiza** é a falta de vontade para traballar ou para realizar calquera acción, ben como neglixencia, morosidade e lentitude. Son sinónimos: desidia, indolencia, maiola, moleza e molicie.

## Etimoloxía 
O termo preguiza deriva do latín *pigritia*, "aversión ao traballo".

## Descrición 
O preguizoso ou preguiceiro (folgazán, lacazán, lerchán ou nugallán), conforme o senso común, é aquel individuo aveso a actividades que supoñan esforzo físico ou mental. De xeito que lle é conveniente direccionar a súa vida a fins que non envolvan maiores esforzos.

A preguiza pódese combater e pode ter motivacións psicolóxicas e fisiolóxicas.

Considérase un dos sete pecados capitais segundo a relixión católica e é considerado un defecto en moitas culturas.

Cómpre non confundila co descanso, o lecer ou a meditación, todos eles termos con connotacións positivas, nin coa simple maiola puntual diante un deber pouco agradábel ou coa tendencia a non se mover máis ca o imprescindíbel.

A preguiza coma pecado é a **acidia** clásica, e ten que ver co espírito, é un estado paralizador que impide á persoa obrar axeitadamente, coller o rumbo da propia vida. Por iso foi fortemente condenada por Dante e a meirande parte dos teoloxistas.

Supón un reboutallo do propio tempo e inditectamente fai que os outros teñan que traballar máis do que lles correspondería. Impide o progreso do país. Todos estes son os argumentos empregados para descualificar a preguiza.[miniatura|*Os campesiños preguiceiros dormen no canto de traballar*; representación da preguiza na *Parábola do trigo e o xoio* ([Abraham Bloemaert, 1624).|centro]]
## Notas
Cubewano

Un **cubewano**, chamado tamén **obxecto clásico do cinto de Kuiper** (en inglés, *classical Kuiper belt object*, CKBO), é un obxecto transneptuniano que evoluciona no cinto de Kuiper.

Estes obxectos localízanse a gran distancia de Neptuno e non están controlados polas forzas gravitacionais nin deste planeta nin doutros. As súas órbitas, non obstante, mantéñense estables por ser case circulares como as dos planetas; a esta similitude cos planetas débese o nome de obxectos "clásicos" do cinto de Kuiper. O seu raio de revolución medio localízase entre as 42 e as 48 UA. A teoría da súa formación é idéntica á dos planetas, por acreción lenta de materia do disco protoplanetario. Porén, a baixa densidade de materia detectada nesa rexión leva a algúns científicos a imaxinar que estes obxectos se formaron máis preto do Sol para emigrar posteriormente á súa posición actual, despois da migración de Neptuno.

## Nome 
O nome *cubewano* deriva do primeiro obxecto desta clase, o *1992 QB1*; os seguintes obxectos desta clase denomináronse ao principio os QB1-os, e logo "cubewanos". En inglés QB-1 pronúnciase /kju:bi wʌn/.

## Membros da familia dos cubewanos 
* 1992 QB1 é o primeiro obxecto transneptuniano descuberto dende a descuberta de Plutón e Caronte. 
* Varuna (900&nbsp;km), primeiro grande obxecto transneptuniano descuberto no cinto.
* Quaoar, que foi o obxecto transneptuniano máis grande coñecido ata o descubrimento de Sedna en 2003.
* 1998 WW31, que foi o primeiro obxecto transneptuniano binario coñecido á parte de Plutón e Caronte.
* 486958 Arrokoth.
* (58534) Logos, sobresae por posuír un satélite, Zoé.
Estelle (cantante)

**Estelle Fanta Swaray**, nada en Hammershire o 18 de xaneiro de 1980, é unha cantante inglesa máis coñecida como **Estelle**. A música de Estelle mestura varios estilos musicais como R&B, soul, reggae, grime, hip hop e dance. Tivo un grande éxito co seu sinxelo "American Boy" xunto con Kanye West, acadando o número 1 no Reino Unido, e tamén coa súa colaboración con David Guetta na canción "One Love".

## Discografía 
;Álbums de estudio
* *The 18th Day* (2004)
* *Shine* (2008)
* *All of Me* (2012)
* *True Romance* (2015)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web
Conrad Sewell

**Conrad Ignatius Mario Maximilian Sewell**, nado en Brisbane o 31 de marzo de 1988, é un cantante australiano. Sewell é coñecido por ser a voz do sinxelo de Kygo "Firestone" e polo seu sinxelo "Start Again".

## Discografía 
### EPs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina web
Moi Celeste

***Moi Celeste*** é un xornal dixital deportivo galego que informa habitualmente sobre a actualidade do Celta de Vigo. Comezou a editarse o 1 de marzo de 2011. O seu director é Marcos López Bacariza.

Xunto coa web Siareiros.net e o portal El Fútbol es Celeste, outorga anualmente o *Premio Manuel de Castro, Hándicap* que recoñece ao mellor futbolista do ano natural.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Celta de Vigo
### Ligazóns externas 
* Web de Moi Celeste
Jean-Yves Thibaudet

**Jean-Yves Thibaudet**, nado en Lión o 7 de setembro de 1961, é un pianista francés.

## Traxectoria 
Jean-Yves Thibaudet naceu en Lión, Francia, de pais músicos, mais non profesionais. O seu pai tocaba o violín, e a súa nai, de orixe alemá, aprendeu a tocar ela soa o piano e foi quen introduciu a Jean-Yves no instrumento.

Thibaudet entrou no Conservatorio de Lión con cinco anos, e comezou a estudar seriamente piano con varios mestres destacados. Realizou a súa primeira interpretación en público con sete anos. Gañou a medalla de ouro do conservatorio en 1974, cando tiña doce anos, e posteriormente entrou no Conservatorio de París, onde estudou con Aldo Ciccolini e Lucette Descaves. Tres anos despois, gañou o primeiro premio do conservatorio, e con 18 anos gañou as audicións de concerto de artistas novos en Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kennedy, Michael and Joyce. *Oxford Concise Dictionary of Music* (5th edition). Oxford: Oxford University Press, 2007. ISBN 978-0-19-920383-3.
*Pound, Jeremy. "Le Grand Bleu", *BBC Music Magazine*, March 2010

### Ligazóns externas 
*Páxina oficial