open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Radiación de Hawking

A **radiación de Hawking** é o nome que recibe a radiación emitida polo horizonte de sucesos dun burato negro e débese na súa totalidade a efectos cuánticos. A existencia desta radiación foi postulada polo físico inglés Stephen Hawking no ano 1976. Ademais diso, descubriu as súas propiedades e obtivo algúns dos primeiros resultados en gravidade cuántica.

## Orixe
Unha das consecuencias do principio de incerteza de Heisenberg son as flutuacións cuánticas do baleiro. Estas consisten na creación, durante brevísimos intres, de pares partícula-antipartícula a partir do baleiro. Tales pares desintégranse rapidamente entre si devolvendo a enerxía prestada para a súa formación. Non obstante, a probabilidade de que un membro do par se forme no interior do límite marcado polo horizonte de sucesos e o outro no exterior non é desprezábel, polo que un dos compoñentes do par podería fuxir do burato negro en forma de radiación.

## Consecuencia
A radiación emitida polo burato negro ten como consecuencia unha perda na masa deste, polo que o burato negro remataría por desaparecer ao perder a súa masa. Pero isto ocorrería nun período de tempo moi longo semellante á "vida" do universo e en buratos negros microscópicos.
Alfonso Pexegueiro

**Alfonso Pexegueiro González**, nado en Angoares (Ponteareas) o 19 de abril de 1948, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Iniciou a súa actividade literaria en Galicia no ano 1975 como fundador do Grupo Rompente. Entre 1976 e 1978 traballou na redacción da revista infantil e xuvenil *Vagalume*. Fundou en 1980 xunto con outros escritores a Asociación de Escritores en Lingua Galega da que foi secretario ata xuño de 1985. Como secretario da AELG coordinou a revista *Escrita* e impulsou o I Congreso de Escritores en Lingua Galega, así como o Galeusca, encontros de escritores vascos, cataláns e galegos. Deu numerosos recitais de poesía. Colaborou en prensa con artigos de opinión, e sobre arte e literatura. Desde 1985 ata 2000 residiu en Barcelona. Actualmente reside en Galicia.
miniatura|Pexegueiro en 2024.
## Obra en galego 
### Poesía 
* *Seraogna* (Grupo Rompente, 1976; 2ª edición: Biblioteca das Letras Galegas, Xerais, 1997). 2025: Medulia, ISBN 978-84-10324-75-6.
* *Mar e naufraxio* (Cíes, 1978).
* *Círculos de auga* (Akal, 1979).
* *O pabellón das hortensias azuis*, (Edición de autor, 1983).
* *A illa das mulleres loucas* (Llibres del Mall, edición bilingüe catalán-galego, 1984; castelán-galego, 1986), (Galaxia, 2004. Con CD música de Anxo Pintos (zanfona) e Quico Comesaña (arpa).
* *¿Serán os cisnes que volven?* (Xerais, 1995).
* *Hipatia* (Xerais, 1998).
* *Blasfemias de silencio* (inclúe: *Círculos de auga*, 1979; *Mar e naufraxio*, 1978; *O pabellón das hortensias azuis*, 1983; *¿Serán os cisnes que volven?*, 1995; *O reiseñor dos Balcáns*, 1999) (Xerais, 2000). Publicado polo Concello de Ponteareas en 2018: *Blasfemias de silencio (De Seraogna aos Balcáns).*
* *O lago das garzas azuis (Conto de Europa, Nenos de África)*, con debuxos de Xosé Freixanes (Xerais, 2005). Editado en castelán por Lumen en 1994.

### Narrativa 
* *Relatos para salferir* (Xerais, 1981), co título *El Desert de Nabalpam* (Llibres del Mall, 1985), e co título *O deserto de Nabalpam* (Espiral Maior, 2003).
**Fantasía (extracto) do xefe dos lagartos*, carpeta co pintor Xosé Freixanes (1988).
* *Desatinos dun maldito* (Xerais, 1991).

### Teatro 
* *Lapsus* (Axóuxere, 2014).

### Obras colectivas 
* *Escolma de poesía galega (1976-1984)*, 1984, Sotelo Blanco.
* *Erato bajo la piel del deseo*, 2010, Sial Ediciones. En edición bilingüe galego-castelán.

## Obra en castelán 
### Narrativa 
* *Dados blancos* (Caballo de Troya, 2004).
* *Mañana vino a verme la luna de los pájaros grandes* (Lumbria, 2023).
### Poesía 
* *Rizo y Riza. Un brindis por la duda* (Lumbria, 2021).

## Premios 
* Premio da Crítica de Galicia en 1978 por *Mar e naufraxio*.
* Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de teatro de 2014, por *Lapsus*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina en Editorial Galaxia
Txomin Iturbe

**Txomin Iturbe Abasolo**, nado en Arrasate (Guipúscoa) en 1943 e finado en Alxeria en 1987, foi un dirixente da organización terrorista ETA.

## Traxectoria 
Estudante nun colexio de freires, aprendiz na Unión Cerrajera, socio capitalista dunha empresa de fabricación de tubaxes e porteiro do equipo de fútbol Unión Deportiva Aretxabaleta e despois do equipo da súa cidade natal. Da súa época de futbolista tomou a expresión *aurrera bolie* ("adiante a pelota") coa que asinaba os seus escritos cando xa era dirixente de ETA, organización na cal entrou de mozo, polo que parece antes de realizar o servizo militar.

En decembro de 1968 a Garda Civil descubriu unha cita clandestina de Txomin co seu compañeiro de ETA Unai Dorronsoro, que xa estaba fichado. Txomin logrou escapar da detención, pero o asunto lle descubriu como membro de ETA, o que supuxo o seu exilio ao País Vasco francés. Alí casou con outra fuxida, Maite Ormaetxea, coa que tería tres fillos. Foi, a carón de Argala, o núcleo da facción militar nas loitas internas que dividirían á organización en dúas: ETA militar e ETA político-militar. Foi detido pola policía francesa en diversas ocasións.

En xaneiro de 1975 foi obxecto dun intento de secuestro. En novembro do mesmo ano sufriu un atentado con bomba lapa do que saíu ileso, resultando ferido un dos seus fillos. En 1976 saíu ileso novamente dun ametrallamento, e foi ferido tres anos máis tarde nun atentado en Biarritz. A finais dos anos 70 Txomin foi designado por ETA como interlocutor preferente nunha hipotética negociación co goberno español. O primeiro contacto tivo ligar en París en 1984, durante o goberno de Felipe González. Pouco despois foi confinado na cidade de Tours, pero volveu á clandestinidade até que foi detido en 1986. Foi expulsado a Alxeria, logo dunha breve estadía en Libreville, a capital de Gabón.

En Alxer volveu ser o principal interlocutor de ETA nun diálogo co goberno español que non tivo resultados. O 1 de marzo de 1987 fíxose pública a súa morte, sucedida uns días antes. De acordo coa administración de Alxeria e os seus propios compañeiros deportados, Txomin morreu nun accidente de tráfico. Porén, tense especulado coa posibilidade de que morrese dunha caída mentres realizaba exercicios nun campo de adestramento paramilitar. Foi enterrado na súa cidade natal.

Anos despois da súa morte tense dado nos xornais certa visión nostálxica da súa figura, considerada expoñente dunha militancia máis *moderada* ou idealista que fora abandonada en favor dunha liña máis dura ao facerse cargo da dirección de ETA o grupo chamado Artapalo.
Filipe Bidart

**Filipe Bidart** ou **Philippe Bidart**, alias *Patxi,* nado no val de Baigorri, Baixa Navarra (Francia) en 1953, é un líder histórico e fundador da organización Iparretarrak ("Os do Norte"), de ideoloxía independentista vasca e marxista hoxe en día disolta. O seu brazo dereito en IK era Gabriel Mouesca, actual presidente do Observatorio Internacional de Prisións.

## Traxectoria 
Bidart naceu no val de Baigorri, no País Vasco francés. Estudou nun seminario, aínda que non chegou a ordenarse. Posteriormente, foi profesor dunha ikastola antes de fundar, en 1973, a organización Iparretarrak, que foi ilegalizada o 17 de xullo de 1987 polas autoridades francesas. A organización atribuíuse unhas 150 accións violentas e atentados, nos que se produciron varias mortes. En 1982, Bidart pasou á clandestinidade.

En 1982, participou no asasinato de dous policías CRS (antidisturbios) en Baigorri, que montaran un control de estrada rutineiro. Este acto nunca foi reivindicado por IK pese a que, posteriormente, a organización si reivindicou outros tiroteos nos que houbo xendarmes mortos.

Bidart foi detido na noite do 19 ao 20 de febreiro de 1988 en Boucau,  A súa excarceración ten sido recorrida en casación pola fiscalía. Trala súa saída do cárcere, Bidart milita no partido independentista vasco Abertzaleen Batasuna, representante da esquerda abertzale en Francia, chegando en 2011 a ser membro do secretariado.

Entre febreiro de 2007 e 2012, viviu en Béziers (Hérault), baixo&nbsp;un réxime de liberdade condicional e coa prohibición de permanecer no País Vasco francés e os departamentos veciños. En 2012, regresou á súa vila natal onde traballou como contable na empresa do seu irmán.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
*Abertzale
*Abertzaleen Batasuna

### Ligazóns externas 
* Filipe Bidart en liberdade
O lago das garzas azuis

***O lago das garzas azuis*** é un libro de Alfonso Pexegueiro ilustrado por Xosé Freixanes. Publicado por vez primeira en maio de 1994, da man da Editorial Lumen (Barcelona) en castelán, Edicións Xerais publicouno por vez primeira en outubro de 2005.

É un conto en verso sobre a infancia. Fala dos nenos do mundo, con especial atención ós que viven en situación de pobreza. Os nenos buscan o Lago das Garzas, baixo as areas do deserto de Nabalpam, e escapan dos Cazadores de Reiseñores Brancos.

As ilustracións son de Xosé Freixanes. O deseño da portada é a varias cores, e os deseños interiores adoitan ser un debuxo en azul, ás veces acompañados dunha foto en branco e negro.
## Notas
Ivar Giaever

**Ivar Giaver**, en noruegués escrito como **Ivar Giæver**, nado en Bergen o 5 de abril de 1929 e finado en Schenectady o 20 de xuño de 2025, foi un físico estadounidense, de orixe norueguesa, galardoado en 1973 co Premio Nobel de Física.

## Traxectoria 
Estudou enxeñaría industrial no Instituto Tecnolóxico de Noruega, licenciándose en 1952 en física. En 1954 emigrou ao Canadá, onde foi empregado da división canadense da General Electric, trasladándose dous anos despois aos Estados Unidos. Naqueles momentos estudou física no Instituto Politécnico Rensselaer, doutorándose en 1964, ano no que conseguiu a nacionalidade estadounidense.

Interesado no efecto túnel sobre os semicondutores e supercondutores, demostrou como o paso de electróns a través dun díodo cunha fina capa de óxido producía o fenómeno coñecido como supercondutividade. En 1973 compartiu o Premio Nobel de Física con Leo Esaki e Brian David Josephson polos seus traballos na física do estado sólido.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1973
Ourense Fútbol Sala

O **Ourense Fútbol Sala** é un club deportivo da cidade galega de Ourense adicado ó fútbol sala, fundado en 1981, que competiu durante 8 tempadas na Primeira División da LNFS, a última delas a 2001-02, acadando como mellor resultado un 5º posto na táboa de Primeira División en 2000-01. O club competiu coas denominacións "Academia Postal", "Forum Ourense" e "Coinasa Ourense" por razóns de patrocinio.

No ano 2009 o club non conseguiu inscribir ó equipo sénior na Segunda División B por ausencia de cartos, e estivo a piques de desaparecer. Dende entón o Ourense FS compite tan só en categorías autonómicas inferiores.

## Historial 
;En Liga
* 8 tempadas en División de Honra (103 vitorias, 39 empates, 126 derrotas)

* 7 tempadas en División de Prata
::: Campión en 1998-99 (ascenso)
* 3 tempadas en Primeira Nacional A
::: Campión en 1992-93 (ascenso)
* 1 tempada en Primeira Nacional B
::: Campión en 1990-91 (ascenso)
----

TimeAxis = orientation:horizontal
ImageSize = width:750 height:100
PlotArea = width:600 height:65 bottom:30 left:115
DateFormat = yyyy
Period = from:1990 till:2012
ScaleMajor = unit:year increment:1 start:1991
ScaleMinor = unit:year increment:1 start:1990
AlignBars = justify

Colors =
  id:prim value:blue
  id:sega value:blue
  id:terc value:skyblue
  id:cuar value:skyblue
  id:quin value:black

BarData =
  bar:primera   text:"División de Honra"
  bar:segonaa   text:"División de Prata"
  bar:tercera   text:"Primeira Nacional A"
  bar:cuarta    text:"Primeira Nacional B"
  bar:quinta    text:"Autonómica Xuvenil"
PlotData =

# set defaults
  width:10 fontsize:s textcolor:white align:left anchor:from shift:(1,-1)

 bar:primera color:prim
              from:1993 till:1998
              from:1999 till:2002
 
 bar:segonaa color:sega
              from:1998 till:1999
              from:2002 till:2008

 bar:tercera color:terc
              from:1991 till:1993
              from:2008 till:2009

 bar:cuarta color:cuar
              from:1990 till:1991

 bar:quinta color:quin
              from:2009 till:2012

----
;Na Copa Xunta
* **3 veces campión da Copa Xunta:** 1997-98, 1999-00, 2000-01

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información sobre o Ourense FS na súa última tempada en División de Honra (2001/02) 
* Resultados do equipo xuvenil en SigueTuLiga 
* Facebook do Coinasa Ourense FS 
* Cadro de xogadores na última tempada do Ourense FS en Segunda División (2007-08) 
* Twitter do Coinasa Ourense FS
Leo Esaki

**Leo Esaki** (en ), nado en Osaca o 12 de marzo de 1925, é un físico xaponés galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1973.

## Traxectoria 
Estudou física na Universidade de Tokyo, licenciándose en 1947 e doutorándose en 1959. Tras traballar como investigador na empresa Sony, en 1960 trasladouse aos Estados Unidos onde foi contratado no centro de investigación da empresa IBM *Thomas J. Watson Research Center*.

## Investigacións científicas 
Interesado na mecánica cuántica realizou investigacións ao redor do efecto túnel sobre os semicondutores e superconductores, explicando o efecto do díodo de Esaki polo cal estudou o paso de electróns a través dunha barreira sólida sen deixar ningún rastro, reagrupándose despois na súa formación inicial. Esta teoría ten aplicacións actuais en electrónica, medicina e astronáutica.

No ano 1973 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Ivar Giaever e Brian David Josephson, *polos experimentos ao redor de semicondutores e supercondutores*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1973
Mikoyan-Gurevich MiG-23

O **Mikoyan-Gurevich MiG-23** (designación OTAN: **Flogger**) é un caza monopraza supersónico para as funcións de superioridade aérea e bombardeo da Unión Soviética.

## Historia 
O MiG-23 é un cazabombardeiro de xeometría variable, variando as ás a súa forma de frecha entre 23 e 71º, sendo o primeiro avión multipropósito da Forza Aérea soviética. A primeira versión producida en serie foi o MiG-23M 'Flogger-B', que equipou as forzas aéreas dos principais países do Pacto de Varsovia. O MiG-23MS 'Flogger-E' era unha versión simplificada para exportar a Libia e a Oriente Medio. Fabricouse tamén unha versión bipraza de adestramento armado, o MiG-23UB 'Flogger-C'. Outras versións de exportación foron o MiG-23BM 'Flogger-F' e o MiG-23BM 'Flogger-H'.

## Especificacións (MiG-23ML 'Flogger-L') 
* Tipo: Cazabombardeiro de xeometría variable
* Tripulación: Un piloto
* Lonxitude: 16,70 m.
* Envergadura: 7,78/13,97 m.
* Altura: 5,77 m.
* Superficie alar: 34,16/37,35 m². 
* Peso en baleiro: 10.550&nbsp;kg.
* Peso normal da engalaxe: 14.700&nbsp;kg.
* Peso máximo de engalaxe: 17.800&nbsp;kg.
* Velocidade máxima: 1.350&nbsp;km/h ao nivel do mar.
* Teito de servizo: 18.500 m.
* Alcance: 1.950&nbsp;km (2.820&nbsp;km con tanques externos). 
* Raio de combate: 720&nbsp;km.
* Planta motriz: 1x Tumansky R-35-300 de 8.550&nbsp;kg en seco e 13,000&nbsp;kg con posqueimador.
* Armamento: 1 canón de dobre ánima GSh-23L de 23mm con 200 disparos, mísiles aire-aire de mediano alcance R-23 e R-24, e de curto alcance R-3S ou R-60. Mísiles aire-terra X-23, X-66. Ata 3,000&nbsp;kg de bombas e cohetes.
CFS Cidade de Viveiro

O **Club de Fútbol Sala Cidade de Viveiro**, antes coñecido como **Club del Mar A Mariña Futbol Sala** e **Puerto Celeiro Viveiro**, é un equipo de fútbol sala fundado en 1988. Actualmente xoga na Primeira Nacional "A". O club foi fundado na localidade veciña de Burela. Logo do seu ascenso á división de honra tivo que transladarse á vila de Viveiro porque o estadio de Burela non tiña a capacidade mínima esixida pola LNFS. Malia o club só se manter unha tempada na división de honra, permaneceu en Viveiro. Mantén unha gran rivalidade co Burela Pescados Rubén. Ó finalizar a tempada 2006-07 o club descendeu por falta de pagamento á LNFS.

Conta con equipos nas categorías xuvenil, cadete e benxamín.

## Cadro de xogadores 2007-08
Adestrador: 20px|Galiza Francisco Ramón Gómez Otero "Quico"

## Palmarés
*Campión da división de prata 1998-99

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Pranchas de Nefi

Segundo o Libro de Mormón, as **Pranchas de Nefi**, compostas polas pranchas menores e as pranchas maiores, serían unha suposta colección de pranchas de ouro gravadas que contarían a historia dos nefitas, e que foron presuntamente traducidas polo profeta mormón Joseph Smith para dar lugar ao Libro do Mormón.

As pranchas maiores, escritas polo profeta Nefi narrarían a historia do pobo nefita dende a súa saída de Xerusalén no século VII a.C ata a súa destrución en Norteamérica no século IV d.C. Non existe ningún tipo de evidencia histórica que apoie este relato. As pranchas serían supostamente conservadas por Mormón logo da destrución nefita, que llas pasaría ao seu fillo, o tamén profeta Moroni, quen llas daría ao fundador do mormonismo en 1827. As pranchas inclúen a suposta historia dos nefitas, en particular as súas guerras contra os lamanitas, así como psalmos, profecías e leccións morais.

As pranchas menores son unha escritura alternativa, supostamente inspirada por Deus, que fixo o profeta Nefi para destacar algunhas partes das pranchas maiores. As pranchas pasaron de rei en rei, engadíronselle distintos documentos e ao final foron a dar ao tamén ficticio profeta Moroni, quen llas pasou a Joseph Smith.
Templo mormón de Caracas

O **Templo de Caracas** é un dos templos construídos e operados pola Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días, o número 96 construído pola igrexa e o primeiro de Venezuela, situado na cidade de Caracas.

## Construción 
Na conferencia xeral da igrexa SUD de 1995, o entón presidente da igrexa, Gordon B. Hinckley anunciou os plans de construír un templo en Venezuela. Seguido o anuncio público, a igrexa nese país buscou un terreo adecuado, considerando varios puntos por preto de 18 meses. Finalmente decidiuse construír o templo relixioso nun terreo que a igrexa xa posuía na cidade de Caracas e a cerimonia da primeira palada ocorreu en 1999. A construción do templo de Caracas durou pouco máis de ano e medio, malia certos contratempos, incluíndo o descubrimento dun manancial durante a escavación e dúas desprendemento de terra.

## Dedicación 
O templo SUD da cidade de Caracas foi dedicado para as súas actividades eclesiásticas en catro sesións, o 20 de agosto de 2000, por Gordon B. Hinckley. Anterior a iso, o 5, 7-12 de agosto dese mesmo ano, a igrexa permitiu un percorrido público das instalacións e do interior do templo ao que asistiron máis de 27.000 visitantes. Uns 6.000 membros da igrexa e invitados asistiron á cerimonia de dedicación, que inclúe unha oración dedicatoria.

## Características 
Os templos da Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días son construídos co fin de prover ordenanzas e cerimonias consideradas sagradas para os seus membros e necesarias para a salvación individual e a exaltación familiar.
O templo de Caracas ten un total de 1.425 metros cadrado de construción, conta con dous salóns para ditas ordenanzas SUD e dous salóns de selamientos matrimoniais. O templo de Caracas é usado por máis de 72.000 membros repartidos en 16 *estacas* afiliadas á igrexa en Venezuela. A primeira *estaca* foi organizada en Venezuela no ano 1977, o membro con máis antigüidade na igrexa venezolana, nese ano, tiña 7 anos de haberse bautizado nela. Ao templo, pola súa proximidade ás comunidades, tamén asisten membros provenientes de Aruba, Suriname, Güiana, Trinidad e Tobago, as Antillas Neerlandesas e certas rexións do norte do Brasil. Desde o ano 2007, por primeira vez desde a súa dedicación en 2000, un venezolano preside o templo de Caracas. Venezuela non recibe misioneiros estadounidenses desde finais de 2005.

## Véxase tamén 
* Templo de Bogotá.
* Templo da Cidade de Guatemala.
* Templo de San José (Costa Rica).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial del templo de Caracas, Venezuela
* Caracas Venezuela Temple page
* Fechas y fotos del templo de Caracas sitio web no-oficial.
Templo mormón de Bogotá

miniatura|250px|dereita|Templo de Bogotá, Colombia.
O **Templo de Bogotá, Colombia** é un dos templos construídos e operados pola Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, o número 57 en operacións pola igrexa, o primeiro de Colombia, situado na cidade de Bogotá. Anunciado en 1984 xunto con outros catro templos, traería o número de templos no mundo a un total de 47, establecendo un récord de construcións de templos para a época, habendo construído en tres anos a mesma cantidade de templos que nos anos previos desde o seu fundación en 1830.

## Historia 
A doutrina SUD dos templos ten a súa orixe en 1832, dous anos logo da organización da igrexa, cando o seu fundador e primeiro profeta José Smith recibise unha revelación divina na que o Señor Xesús referíselle o desexo da construción de templos. En 1836 Smith e a igrexa completaron o templo de Kirtland, o primeiro templo SUD, na cidade de Kirtland, Ohio. Os primeiros misioneiros SUD con sé no Perú chegaron a Colombia en 1956. En 1968 estableceuse unha sé misional en Caracas, enviando misioneiros entre Venezuela e Colombia, ata 1971 cando se organizou a primeira misión SUD con sé en Bogotá. A Primeira Presidencia da igrexa anunciou a construción do templo na cidade de Bogotá na Conferencia Xeral de abril de 1984. Para o tempo da súa dedicación en 1999, o templo de Bogotá servía a membros da igrexa en Colombia, Panamá e Venezuela ata a dedicación do templo de Caracas en 2000. Na actualidade, só membros da igrexa en Colombia asisten ao templo de Bogotá.

## Dedicación 
O templo SUD da cidade de Bogotá foi dedicado para as súas actividades eclesiásticas en once sesións o 24 de abril de 1999, por Gordon B. Hinckley, presidente nese entón da igrexa SUD, ao que asistiron uns 11.000 membros da igrexa. Anterior a iso do 27 de marzo-18 de abril dese mesmo ano, a igrexa permitiu un percorrido público das instalacións e do interior do templo ao que asistiron unhas 127.000 persoas.

## Características 
Os templos da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días son construídos co fin de prover ordenanzas e cerimonias consideradas sagradas para os seus membros e necesarias para a salvación individual e a exaltación familiar. Principios do Evanxeo (2000). http://www.lds.org/languages/additionalmanuals/gospelprinciples/start_here_2.pdf (en español), páx. 256. Último acceso o 23 de marzo de 2008. O templo de Bogotá está a 16 km do centro de Bogotá, construído de granito brasileiro no exterior con motivos e deseños dos antigos incas. O terreo cobre unha área de 5.000 m2 rodeado por vexetación típica de Colombia, incluíndo árbores de eucalipto. O interior do templo conta con catro salóns para as ordenanzas SUD e tres salóns de sellamientos matrimoniais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial do templo de Bogotá, Colombia.
* Datas e fotos do templo de Bogotá sitio web no-oficial.
Estricnina

A **estricnina** é un alcaloide cristalino tóxico. Foi usado como pesticida, principalmente para matar ratos, pero debido á súa alta toxicidade en seres humanos o seu uso está prohibido en moitos países.

## Descrición 
A estricnina é practicamente insolúbel en auga e pouco solúbel a disolventes orgánicos. Os estudos mostran que a dose letal media (DL50) oral en ratos varia entre 2,2 e 5,8&nbsp;mg/kg en femias e entre 6,4 e 14&nbsp;mg/kg en machos. A DL50 cutánea é de máis de 2.000&nbsp;mg/kg. 

A fonte máis común desta substancia é noz vómica, semente da árbore do mesmo nome (*Strychnos nux vomica*), nativa de Sri Lanka, Australia e India. É unha das substancias máis amargas que existen, xa que o seu sabor é perceptíbel en concentracións de aprox. 1&nbsp;ppm. O maior risco para saúde está na súa administración oral, xa que a estricnina descomponse rapidamente no solo, o que fai pouco probábel que contamine a auga, pero pode ser inhalada en forma de po e é volátil a altas temperaturas. Causa reaccións alérxicas ao ser absorbida pola pel.

Non existe evidencia de que a exposición crónica á estricnina produza cáncer, mutacións, alteracións reprodutivas ou anomalías no crecemento. Pero os seus efectos a curto prazo son graves: pode chegar a xerar convulsións violentas, aínda que os primeiros síntomas son ansiedade, tremor, movementos bruscos, reflexos espontáneos, rixidez dos músculos e vómitos. Entre 10 e 20 minutos despois da inxestión, os músculos do corpo comezan a sufrir espasmos, que comezan na cabeza e no pescozo. A seguir, estes espasmos esténdense por todos os músculos do corpo, con convulsións case continuas, que empeoran co menor dos estímulos. A morte ocorre por asfixia causada pola parálise do sistema de control da respiración do sistema nervioso central, ou polo esgotamento causado polas convulsións. Nese momento, o corpo endurece inmediatamente, mesmo no medio dunha convulsión, debido ao *rigor mortis*.

O tratamento inclúe a aplicación de diazepam intravenoso, para controlar as convulsións, e o uso de carbón activado. A substancia é metabolizada no fígado e ten unha vida media de 10 horas en seres humanos. Polo tanto, se o paciente sobrevive 24 horas despois da inxestión, a recuperación é case segura.

No pasado, utilizábanse pequenas doses de estricnina como laxante ou para tratar outros problemas estomacais, pero este tipo de tratamento médico abandonouse ao descubrirse alternativas máis seguras.

### Mecanismo de acción 
Nas sinapses do sistema nervioso central existen dous tipos distintos de receptor. A ligazón en receptores estimulatorios transmite un sinal, mentres que a ligazón en receptores inhibitorios redúcea. Os receptores de glicina son os principais receptores inhibitorios da medula espiñal. A estricnina reacciona bloqueándoos, o que provoca un aumento da transmisión de sinais nerviosos, especialmente en arcos reflexos, aumentando os estímulos sensoriais e causando contraccións musculares.
Dr. Zaius

Os **Dr. Zaius** son un grupo de rock galego fundado en Vigo (Galiza) no ano 2006 formado por cinco compoñentes. Os membros principais da banda, Luís Fernández (voz principal e guitarra rítmica) e Guillermo García Casas (guitarra principal e coros) levaban anos traballando no ámbito musical. O primeiro deles actuando polo panorama musical, alternando entre Vigo e Ourense, e o segundo por Vigo, ata que decidiron tocar xuntos, a pesar diso non se consolidaron como tal ata anos recentes.

Anteriormente, tomaran parte no escenario galego como banda de versións, participando en diversos eventos polo que contan ademais cunha modesta experiencia de cara ao público e de cara á música. Así é como ámbolos dous compoñentes deciden dar nacemento a un grupo que dispón dunha notable formación xuntándose co resto dos membros: Jose Rial, David Borjas e Fran J. Rodríguez.

Destacan como influencias da banda clásicos da escena rockeira clásica como Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple ou os máximos expoñentes da psicodelia sesenteira The Doors. Así mesmo, contan con influencias de procedencia española como Héroes del Silencio ou os tamén recentes Skizoo.

No 2009 David G. Borjas e Jose Rial deixan a formación e incorpóranse Carlos Bóveda e Victor Gómez. Con estes integrantes é cando a banda autoedita o seu primeiro disco "En tierra de nadie" que se presentou oficialmente no Son Rías Baixas 2011, compartindo cartel con Albert Pla entre outros.

No 2013, pola marcha de Carlos e Victor, a banda adquire a súa composición actual, pasando a formar parte dela Bruno Fresco a guitarra rítmica e Abel Magallanes á batería.

Na actualidade seguen traballando no que será o seu segundo disco mentres continúan as actuacións en vivo polo territorio galego.

## Membros 
* Luís F. Fernández (voz e guitarra)
* Guille G. Casas (guitarra e coros)
* Bruno Fresco (guitarra)
* Abel Magallanes (batería)
* Fran J. Rodríguez (baixo)
### Antigos_membros 
* David González Borjas (batería)
* Jose Rial (guitarra)
* Carlos Bóveda (guitarra)
* Victor Gómez Gallego (batería) 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Heredeiros da Crus
* Los Suaves
### Ligazóns externas 
* Myspace da banda
Francisco Javier Rodríguez Gil

**Francisco Javier Rodríguez Gil**, nado en Bermés (Lalín) o 17 de abril de 1797 e finado en Santiago de Compostela o 19 de xullo de 1857, foi un filólogo galego, autor do primeiro dicionario galego moderno.

## Traxectoria 
[miniatura|250px|*Diccionario Gallego-Castellano* ([PDF).]]
Sobriño de Xosé Rodríguez González (coñecido como *Matemático Rodríguez*), naceu en Bermés en 1797. Cursou estudos eclesiásticos e xa ordenado sacerdote conviviu en Santiago de Compostela co seu tío, Xosé Rodríguez González, que influíu no seu talante liberal e no seu empeño en dignificar o galego. Foi membro destacado e bibliotecario da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, e tamén rexentou algún tempo a biblioteca da Universidade.

## O dicionario galego castelán 
Dedicouse a recompilar un vocabulario galego, seguindo de cerca ao Padre Sarmiento e publicou varias entregas na revista *Galicia. Revista Universal de este Reino*, editada na Coruña polos irmáns De la Iglesia. Cando Francisco morreu, Antonio de la Iglesia recompilou as súas notas e publicounas en 1863.

Este primeiro dicionario galego, que conta con 3.834 entradas, aínda que só 2.184 son da autoría de Francisco Javier Rodríguez, foi a base dos publicados despois por Cuveiro Piñol e Marcial Valladares.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* : «O filólogo de Bermés» 6/10/2016, *Faro de Vigo*.
Martin Ryle

**Martin Ryle**, nado en Brighton en 1918 e finado en Cambridge en 1984, foi un astrónomo británico galardoado co Premio Nobel de Física en 1974 xunto con Antony Hewish, converténdose nos primeiros astrónomos en conseguilo, polos seus traballos sobre radioastronomía e os púlsares.

## Traxectoria 
Naceu o 27 de setembro de 1918 na cidade inglesa de Brighton. Estudou física no Bradfield College e na Universidade de Oxford, onde se licenciou o ano 1939.

En 1952 foi nomeado membro da Royal Society, e en 1966 a Raíña Isabel II do Reino Unido concedeulle o título da Orde do Imperio Británico (*sir*).

## Investigacións científicas 
Durante a segunda guerra mundial traballou na realización dun equipo de radar no *Telecommunications Research Establishment de Swanage* de Dorset. En 1945 obtivo unha bolsa para formar parte do Laboratorio Cavendish da Universidade de Cambridge, onde iniciou os seus primeiros traballos no campo dos sinais de radio extraterrestres e no desenvolvemento de telescopios máis avanzados, con utilización dos principios do radar, converténdose nun dos principais impulsores na creación e mellora da interferometría astronómica e da síntese de abertura, que contribuíu a aumentar a calidade dos datos astronómicos en ondas de radio.

Entre 1948 e 1959 simultaneou a súa cátedra de física na Universidade de Cambridge coa dirección do Mullard Radio Astronomy Observatory. Os seus traballos centráronse no estudo das ondas de radio procedentes do Sol ou de estrelas próximas, que levaron ao descubrimento dos quásar. Nestas investigacións Ryle desenvolveu a técnica chamada síntese de abertura, co uso de diversos radiotelescopios instalados a distancias considerables uns dos outros, dispostos de maneira que se puidesen conseguir, polo procedemento interferométrico, resultados idénticos aos dun só aparello xigantesco. Este sistema foi o que facilitou en 1968 o descubrimento do primeiro púlsar.

Martin Ryle faleceu o 14 de outubro de 1984 na súa residencia de Cambridge.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1974
Brian David Josephson

**Brian David Josephson**, nado en Cardiff, País de Gales, o o 4 de xaneiro de 1940, é un físico galés galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1973.
## Traxectoria 
Licenciouse en física en 1960 na Universidade de Cambridge, universidade na cal se doutorou catro anos despois.
## Investigacións científicas 
Iniciou as súas actividades de investigación no Laboratorio Cavendish da mesma Universidade de Cambridge, lugar onde desenvolveu a totalidade das súas investigacións científicas. En 1962 explicou o que se chamaría efecto Josephson, segundo o cal se unha corrente eléctrica flúe entre dous elementos de material supercondutor separados por unha delgada capa de materia illante, perden estes toda a súa resistencia eléctrica cando se lles somete a unha temperatura próxima ao cero absoluto.

En 1973 foi galardoado co Premio Nobel de Física "polas súas predicións teóricas sobre as propiedades dunha supercorrente a través dunha barreira de túnel, en particular eses fenómenos coñecidos comunmente como efectos Josephson", que compartiu cos físicos Leo Esaki e Ivar Giaever.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1973 (en inglés)
Ortoclasio

O **ortoclasio** ou a **ortosa** é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro deles pertence aos feldespatos. Coa fórmula química AlSi3O8 é un dos minerais máis abundantes na codia terrestre. Tamén se coñecen con nome de "*feldespato*" ou "*feldespato ortosa*", mais estes nomes non son de todo acertados, xa que non definen ao mineral senón a un grupo de minerais do que o ortoclasio forma parte.

## Características 
Atópase en materiais de construción, beirarrúas e superficies de traballo de cociñas e laboratorios.

Trátase dun mineral común en moitas rochas graníticas e filonianas, nas que aparece en forma de grans redondeados, ou en seccións de cristais ben formados. Cristaliza en prismas columnares, ás veces de gran tamaño. Son comúns as maclas de dous cristais, e entre elas as máis habituais son as de Baveno-Manebachnos cristais prismáticos, e a de Karlovy Vary, formada por dous cristais tabulares.

A cor característica do ortoclasio é a rosa carne, máis ou menos intenso, pero tamén pode ser branca, gris, vermella e, máis raramente, amarela ou azul.

## Etimoloxía 
O nome do ortoclasio deriva dos termos gregos *ortho* e *klasis*, que significan "correcto" e "exfoliación" respectivamente (*"rotura plana"*). Isto débese á exfoliación característica deste mineral, que é perfecta segundo dous planos case ortogonais entre si.

## Variedades 
### Adularia 
É unha variedade transparente de ortoclasio, con fórmula KAlSi3O8, que cristaliza a temperaturas moi baixas, en veas hidrotermais, o que fai difícil de apreciar en que sistema cristaliza. Por iso, durante moito tempo considerouse un mineral polimorfo á parte do ortoclasio, mais hoxe descartouse e acéptase que son o mesmo mineral. Describiuse por primeira vez nas montañas de Adula, en Suíza, de aí o seu nome. Mineral moi frecuente nos Alpes.
Denomínase valencianita a un tipo de adularia que se atopa na mina Valenciana, en *Guanajuato*, México.

## Depósitos 
O ortoclasio está distribuído por todo o mundo, pero o depósito máis famoso é o de Karlovy Vary, no macizo de Bohemia (República Checa).

## Notas
Lucas Rotich

150px|dereita|miniatura|Rotich, durante os mundiais de cross de 2008 
**Lucas Kimeli Rotich**, nado o 16 de abril de 1990, é un atleta kenyano, especializado en probas de cross.

## Traxectoria profesional 
En 2007 conseguiu a medalla de prata nos mundiais júnior de atletismo, celebrados en Ostrava, na proba dos 3.000 m lisos. Ao ano seguinte, obtivo a medalla de bronce nos mundiais de cross de 2008 en categoría júnior, celebrados en Edimburgo (Escocia). Asemade, conseguiu o ouro por equipos nesa proba.
Linet Masai

180 px|dereita|miniatura|Linet Masai, nos mundiais de cross de 2008
**Linet Chepkwemoi Masai**, nada o 5 de decembro de 1989 en Mount Elgon, é unha atleta kenyana, especializada en longas distancias e cross.

## Traxectoria profesional 
O seu debut internacional a gran nivel produciuse no seu país, cando se proclamou campioa do mundo de cross en Mombasa en 2007, na categoría júnior. Esa mesma tempada, nas finais mundiais da IAAF obtivo senllos cuartos postos en categoría absoluta, tanto na distancia de 3.000 como na de 5.000 metros en pista aire libre.

Nos mundiais de cross de 2008, celebrados en Edimburgo (Escocia), obtivo a medalla de bronce, xa en categoría absoluta. Ademais, conseguiu a prata por equipos coa selección kenyana.

## Mellores marcas 
* 3.000 m - 8'38"97 (2007)
* 5.000 m - 14'55"50 (2007)
Hermanos Barbeito Fútbol Sala

O **Interrias Hermanos Barbeito** é un equipo de fútbol sala de Portonovo, fundado en 1981. Desde a tempada 2005-06 xoga na Primeira Nacional "A", a terceira categoría en España.

## Equipo 2007-08 
Adestrador: 20px|Galiza Francisco Garabal Rey

## Palmarés 
* Campión da Primeira Nacional "B" 2004-05

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* páxina oficial
Pollock Halls

As **Pollock Halls of Residence** ou simplemente **Pollock Halls** cun complexo residencial da Universidade de Edimburgo, situado ao sueste do centro da cidade de Edimburgo (Escocia), nas proximidades do parque de Holyrood e do Asento de Arturo, unha característica montaña desa área da cidade.
## Localización
A residencia universitaria está situada ao sueste da cidade, a aproximadamente dous km do centro, ao lado da principal piscina da cidade, ao pé da estrada de Dalkeith (Dalkeith Road), que leva cara a Newcastle. Nas inmediacións da residencia atópase o parque de Holyrood, o pulmón máis importante da cidade, e dentro del o Asento de Arturo, o monte máis importante de Edimburgo e unha das principais atractivos turísticos e de lecer da capital escocesa.

## Historia
O recinto incorpora dous grandes pazos do século XIX, o edificio de St. Leonard e o Salisbury Green. O primeiro, que foi hospital da Cruz Vermella durante a primeira guerra mundial, escola feminina a partir de 1925, e instalacións de uso militar na segunda guerra mundial, ten agora usos administrativos. O segundo, iniciado en 1780, foi practicamente reconstruído durante o XIX e na actualidade funciona como hotel

Todo o conxunto era propiedade de Donald Pollock, reitor da universidade, que llo regalou á institución ao remate do conflito armado e esta construíu a súa principal residencia, que leva o nome do doador.

A partir dos anos sesenta comézase a construción e urbanización de todo o amplo territorio, que non se interrompeu ata os nosos días. Na actualidade as Pollock Halls teñen doce edificios, destinados a maior parte deles a hospedaxe de 1.900 universitarios, e que levan o nome de distintos reitores e homes de prol da universidade.

En 1970 a Pollock Hall acolleu os deportistas participantes nos Xogos da Commonwealth que se celebraron en Edimburgo. En 2008, a residencia volveu ser a sede dos mundiais de cross.

## Pegada cultural
Crese que a escola feminina de St. Trinnean's, que funcionou nas Pollock Halls entre 1925 e 1939, foi o modelo de colexio para rapazas que usou Ronald Searle nas súas novelas.
Dr. Alimantado

**Dr. Alimantado**, nado coma **Winston Thompson**, tamén coñecido coma *The Ital Surgeon*, nado en Kingston en 1952, é un cantante, DJ e produtor de reggae xamaicano.

## Traxectoria
Comezou a gravar música dende moi cativo baixo varios nomes (Prince Winston, Winston Cool or Youth Winston). As súas primeiras gravacións estiveron amparadas polo mítico Lee "Scratch" Perry e Bunny Lee ("Place Called Africa Version 3" e "Maccabee Version"). En 1976 volveu colaborar con Lee Perry gravando as bases de Devon Irons 12" "Ketch Vampire". Entre 1971 e 1977 os seus sinxelos non se comercializaron fóra de Xamaica, sendo o recurso ao mercado de importación a única maneira de escoitalos. O seu recoñecemento musical chegoulle con temas coma "Oil Crisis" (versión da canción de Horace Andy "Ain't No Sunshine"), "Sons of Thunder", (sobre a base do tema de Jackie Brown "Wiser Dread"), "Gimme Mi Gun", versionando o tema de Gregory Isaacs "Thief a Man", e "Poison Flour", na que emprega o ritmo do tema de The Paragons "Man Next Door". O seu disco máis vendido é *Best Dressed Chicken in Town* (1978), unha recompilación dos seus mellores temas editado por Greensleeves Records.

Nas súas cancións o Dr. Alimantado mestura a súa filosofía rastafari con comentarios sobre eventos que pasaban na súa comunidade. así, o tema "Poison Flour" fai referencia a un envelenamento masivo de kingstoniáns por comer pan feito con fariña contaminada. Alimentado fíxose moi popular entre os punkies dos 70 ó ser eloxiado polo seu "gurú" Johnny Rotten nunha entrevista. Tamén The Clash mencionou a Dr. Alimantado na canción "Rudie Can't Fail", no verso que di *Like the doctor who was born for a purpose*. Máis recentemente o rapeiro Mr. Rango homenaxeouno sinalando nunha das súas rimas que chegara *best dressed chicken*.

Debido ao éxito de *Best Dressed Chicken* e da seguinte compilación, *Sons of Thunder*, firmou con Virgin Records coma cantante. Aínda que demostrou un notable talento musical, os seus discos coma cantante nunca capturaron ao público coma aqueles nos que producía e mesturaba grandes temas ao estilo dos grandes DJ dos sound system (Count Machuki, Bunny Lee, U-Roy, Lee Perry, King Tubby...)

Desde 1983 só traballa coma produtor, sendo o seu último traballo *Stop Your Fighting* para o selo de Mad Professor Ariwa label, unha mestura sobre o ritmo do tema "Fever" de Horace Andy.
Aage Niels Bohr

**Aage Niels Bohr**, nado en Copenhaguen en 1922 e finado en 2009, foi un físico dinamarqués galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1975 polos seus estudos sobre os nucleóns.

## Traxectoria 
Naceu o 19 de xuño de 1922 na capital dinamarquesa, Copenhaguen, fillo do tamén físico Niels Bohr, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1922.

Creceu xunto a Wolfgang Pauli e Werner Heisenberg, e estudou física nuclear no 1940 na Universidade de Copenhaguen, meses despois da ocupación nazi de Dinamarca. En 1943 a súa familia fuxiu do seu país refuxiándose en Suecia, trasladándose posteriormente ata Inglaterra. Alá Niels Bohr tivo coñecemento do Proxecto Manhattan sobre a bomba atómica, e foi invitado a participar no proxecto por parte de Robert Oppenheimer, trasladándose así toda a familia aos Estados Unidos o 6 de decembro de 1943. 
rematar a segunda guerra mundial volveu ao seu país, sendo membro asociado do Instituto Niels Bohr, dedicado á investigación en física teórica da Universidade de Copenhaguen, no ano 1946, e sendo o seu director entre 1963 e 1970.

## Procura científica 
A partir de 1948 traballou cos físicos norteamericanos Ben Roy Mottelson e Leo James Rainwater ao redor do estrutura nuclear, e especialmente na estrutura do núcleo atómico. Esta investigación permitiu aos investigadores describir a mecánica cuántica do nucleón.

En 1975 os tres científicos foron galardoados co Premio Nobel de Física *polas súas investigacións na descrición cuántica dos nucleóns*.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1975
Joseph Ebuya

130px|dereita|miniatura|Joseph Ebuya, durante o mundial de cross de 2008, en Edimburgo**Joseph Ebuya**, nado o 20 de xuño de 1987 en Nyandarua, é un atleta kenyano especializado en longas distancias e no cross. 

## Traxectoria 
Atleta de pista, os seus éxitos internacionais comezan nos Xogos da Commonwealth de 2006, en Melbourne, onde queda cuarto na proba dos 10.000 m. Ese mesmo ano obtivo a medalla de prata nos 10.000 e a de bronce nos 5.000 m nos mundiais júnior de Pequín. Ao ano seguinte participa en distintas probas do circuíto comercial, pero nos mundiais de Osaka de pista non consegue meterse na final dos 5.000.

En 2008 nos mundiais de cross de Edimburgo ocupa a cuarta praza, e obtén o ouro por equipos coa selección kenyana.
Galicia 80

***Galicia 80*** foi unha revista cultural ourensá de tendencia nacionalista. Foi dirixida por Manuel Catoira. Editou un único número, en febreiro de 1980, no que se publicou a última entrevista en vida con Eduardo Blanco Amor, realizada polo xornalista Xoel Gómez.

## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Hasan Mahboob

**Hasan Mahboob Ali**, nado como **Silas Kirui** o 31 de decembro de 1981 en Kipsabet (Kenya), é un atleta nacionalizado bahraní, especialista en longas distancias e en cross.

Comezou a súa carreira profesional no ámbito das carreiras en estrada. En 2006, ao igual ca outros moitos atletas quenianos, nacionalizouse por un pequeno país de Oriente Medio, que lle ofrecía boas condicións de adestramento e a posibilidade de competir a nivel internacional, neste caso por Bahrain. Representando a este país proclamouse campión de Asia en 2006, na distancia dos 10.000 m. Ao ano seguinte obtivo o bronce nesa mesma distancia e competición, e aínda que fixo a mínima necesaria para participar nos mundiais de Osaka de 2007, non tomou a saída.

Nos mundiais de cross de 2008, en Edimburgo, tampouco rematou a proba.
James Rainwater

**Leo James Rainwater**, nado o 9 de decembro de 1917 en Council (Idaho, Estados Unidos) e finado en Nova York o 31 de maio de 1986, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1975.

## Traxectoria 
Naceu na cidade de Council, situada en Idaho. En 1918, despois da morte do seu pai pola epidemia de gripe española, a súa familia trasladouse ata Hanford, no estado de California. Alí estudou física no Instituto Tecnolóxico de California, onde se licenciou en 1939 e, posteriormente, conseguiu o doutoramento na Universidade de Columbia en 1946. En 1952 foi nomeado profesor de física na Universidade de Columbia.

## Investigacións científicas 
Durante a segunda guerra mundial entrou a traballar no proxecto de desenvolvemento da bomba atómica. A partir de 1949 comezou a desenvolver a súa teoría de que, contrariamente ao que entón se cría, non todos os núcleos atómicos son esféricos. As súas ideas foron probadas e confirmadas máis adiante por Aage Niels Bohr e os experimentos de Ben Roy Mottelson realizados no Instituto Niels Bohr de Copenhague (Dinamarca).

James Rainwater tamén contribuíu na comprensión científica das radiografías e participou na Comisión da Enerxía Atómica dos Estados Unidos e proxectos de investigación navais por decisión do goberno dos Estados Unidos.

En 1975 foi galardoado, xunto a Aage Niels Bohr e Ben Roy Mottelson, co Premio Nobel de Física.

Leo James Rainwater morreu o 31 de maio de 1986 na súa cidade natal de Council.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1975 (en inglés)
Galicia en Cataluña

***Galicia en Cataluña*** foi unha publicación do Centro Galego de Barcelona editada de 1929 a 1931.

## Historia e características 
Subtitulada *Órgano del Centro Gallego de Barcelona y portavoz de la Colonia Gallega de Cataluña*, apareceu en xaneiro de 1929. Estaba dirixida por Luís Suárez Delgado. Tiña unha saída mensual e proporcionaba cobertura á vida asociativa e aos sucesos contemporáneos vinculados a Galiza, como por exemplo a Semana Galega da Exposición Internacional de Barcelona.

Desde o punto de vista literario, Manuel Curros Enríquez, Valentín Lamas Carvajal, Ramón Cabanillas ou Salvador Golpe enchían a sección de poesía coas súas creacións e, esporadicamente, Enrique Labarta Pose, Núñez de Arce e Francisco Portela Pérez achegaban os seus contos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
Gideon Ngatuny

**Gideon Lekumok Ngatuny**, nado o 10 de outubro de 1986 en Kilgoris, é un atleta kenyano especializado en cross.
## Traxectoria
Aínda que é un masai nado en Kilgoris, adestra a canda outros dos seus compatriotas en Kisii.

Os seus mellores postos conseguidos nos mundiais de cross foron a cuarta praza de 2007 e a sétima de Edimburgo 2008. Porén, nas dúas ocasións obtivo a medalla de ouro por equipos representando á selección kenyana.