open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Río Almanzora

O **Almanzora** é un río de 105&nbsp;km de lonxitude que corre pola provincia de Almería, na comunidade andaluza, no sueste de España. Desauga directamente no mar Mediterráneo.

## Percorrido
O sentido xeral do curso do río é de oeste a leste. Nace na vertente setentrional da serra dos Filabres, moi preto das lindes entre a provincia de Granada e a de Almería, a uns 1900 m.s.n.m. Até Alcóntar colle unha dirección norte, para emprender logo un decidido fluír cara levante, e alcanzar a veiga de Vera, onde desemboca, cerca de Palomares, no mar.

## Afluentes
Os seus afluentes son polo xeral curtos ao baixar das vertentes montañosas que arrodean o curso principal. Destacan:
* Marxe dereita: Río Bacares, Arroyo de Albánchez.
* Marxe esquerda: Rambla de Albox.

## Réxime hídrico
* É un río de réxime pluvial-torrencial, caracterizado por grandes e perigosas cheas, a última das cales se rexistrou en outubro de 1973.

## Poboacións nas beiras
Entre as poboacións sitas nas súas orelas destacan: Tíjola, Purchena, Zurgena, Vega de Almanzora e Vera.

## Nome
O Almanzora identifícase co denominado *Surbo* nos textos romanos. 
O nome árabe está ben documentado, porén a explicación habitual, p. ex. en Nieto Ballester, *Breve diccionario de topónimos españoles*. Madrid. 1997, s.v. Cuevas del Almanzora, que da do árabe *al-mansura* "a vitoriosa; lugar da vitoria", semella algo traído polos pelos, máis cando se compara con outros dous Puente Almanzora (Murcia) e Fuente Almanzora (Málaga), e lexitimamente cabería preguntarse se non hai atracción do máis coñecido nome Al-Mansur = Almanzor, por *al-majar* "curso de agua".
Río Guadalfeo

O **río Guadalfeo** é un pequeno río español da vertente mediterránea, na Comunidade Autónoma de Andalucía, cunha lonxitude de 66&nbsp;km.

## Percorrido 
O río fórmase a partir da unión de tres pequenos regos Poqueira, Trevélez e Cádiar, no concello de Bérchules (Granada), na Loma de las Albardas, nas cadeas montañosas erguidas entre a serra Nevada e os cordais litorais da serra da Contraviesa. Os dous primeiros xúntanse previamente antes de confluír co Cadiar, preto da localidade de Órgiva. Atravesa a rexión das Alpujarras en boa parte do seu curso, salvando unha espectacular gorxa, denominada o *Tajo de los Vados*, entre os montes de Lújar e os montes de Chaparral, antes de desaugar no mar Mediterráneo en Salobreña, Málaga.

O curso do Guadalfeo transcorre moi encaixado, antes de saír á chaira litoral.

### Delta 
Durante o período Holoceno (derradeiros dez mil anos aproximadamente) o mar estaba máis baixo; durante esa época o alto nivel erosivo do río transportou abundante material (gravas máis ou menos grosas, areas, limos e arxilas) que formaron unha relativamente ampla chaira litoral, pola que o río foi abrindo varios leitos, até configurar unha desembocadura en delta, que ocupa uns 42 km², entre Salobreña e Motril. O encauzamento artificial do río, eliminou a saída ao mar en distintos brazos. Por outra banda, a captación de augas, para regadíos e outros usos, na mesma garganta prelitoral e no delta, doulle ao curso baixo un aspecto de río seco ou rambla, na terminoloxía xeográfica mediterránea.

### Afluentes 
Ademais dos devanditos, recibe pola súa dereita o río Dúrcal ou Izbor, co seu subafluente o Lanjarón, cunha conca total de 456 km². Outros tributarios importantes pola dereita tamén, son o río Órgiva e o río de La Toba.

### Réxime hídrico 
O Guadalfeo posúe un réxime nivopluvial, a causa dos pequenos afluentes e regatos que recibe desde grandes alturas da serra Nevada, e á par é de réxime torrencial, consonte o réxime pluvial do clima mediterráneo. O dexelo déixase notal entre maio e xullo, mentres as maiores precipitacións ocorren nos meses de decembro e xaneiro.

## Economía 
No pasado o río foi usado sobre todo para usos agrícolas, captando as súas augas para regadíos. Recentemente, rematouse no ano 2003, levantouse un encoro, a Presa de Rules, precisamente na cabeceira da súa gorxa. Na confluencia co Poqueira e o Trévelez, ergueuse outro encoro menor, denominado *Dique del Granadino*. No seu afluente maior, o Izbor, construíuse outro encoro, o de Béznar.

## Toponimia 
O nome do Guadalfeo procede do árabe *wad-al-few*, "río da garganta".

## Fontes 
* Axencia Andaluza da Auga, Xunta de Andalucía, mantén unha páxina web moi completa sobre o Guadalfeo: "*Río Guadalfeo. Un modelo de gestión integral de cuenca*".
* A web Proyecto Hormiga ten unha Unidade Didáctica dedicada ao "*Río Guadalfeo*".
* Atlas Medio Universal y de España. Madrid. Ed. Aguilar. 1960.
Amperímetro

thumb|Amperímetro analóxico de 1975
Un **amperímetro** é un instrumento que serve para medir a intensidade de corrente que está circulando por un circuíto eléctrico. 	 
			
Os amperímetros, en esencia, están constituídos por un galvanómetro cunha escala graduada en amperios.

O instrumento descrito corresponde ao deseño orixinal, xa que na actualidade os amperímetros empregan un conversor analóxico/dixital para a medida da caída de tensión sobre un resistor polo que circula a corrente a medir. A lectura do conversor é lida por un microprocesador que realiza os cálculos para presentar nun display numérico o valor da corrente circulante.

## Emprego 
Para efectuar a medida da intensidade da corrente circulante o amperímetro débese de colocar *en serie*, para que sexa atravesado por dita corrente. Isto lévanos a que o amperímetro debe posuír unha resistencia interna o máis pequena posible, a fin de que non produza unha caída de tensión apreciable. Para iso,no caso de instrumentos baseados nos efectos electromagnéticos da corrente eléctrica, estarán dotados de bobinas de fío groso e con poucas espiras.

Nalgúns casos, para permitir a medida de intensidades superiores ás que poderían soportar os debandados e órganos mecánicos do aparato sen destruirse, dótaselles dunha resistor de moi pequeno valor colocado *en paralelo* co debandado, de forma que só pase por este unha fracción da corrente principal. A este resistor adicional denomínaselle *shunt*. 
Para que un galvanómetro funcione como amperímetro hai que ter en conta que polo fino fío da bobina dun galvanómetro só pode circular unha intensidade de corrente pequena. Se hai que medir intensidades maiores, acoplaselle unha derivación de baixa resistencia, denominada shunt, aos terminais do medidor. A maior parte da corrente pasa pola resistencia da derivación, pero a pequena cantidade que flúe polo medidor segue sendo proporcional á intensidade total. Ao empregar esta proporcionalidade, o galvanómetro pódese empregar para medir intensidades de varios centos de amperios.

Un microamperímetro está calibrado en millonésimas de amperio e un miliamperímetro en milésimas de amperio.

centro|framed|Figura 1.- *Conexión dun amperímetro nun circuito*

Na Figura 1 pódese observar a conexión dun amperímetro **(A)** nun circuíto, polo que circula unha corrente de intensidade **(I)**.
Así mesmo, amósase a conexión do resistor *shunt* (**RS**).

O valor de **RS** calcúlase en función do *poder multiplicador* (**n**) que queremos obter e da resistencia interna do amperímetro (**RA**) segundo a fórmula seguinte:

 R_S = \frac{R_A }{n-1}

Así se queremos que un amperímetro con resistencia interna de 5 ohmios, que, sen shunt, pode medir un máximo de 1 A poida medir ata 10 A, o shunt debe ter un *poder multiplicador* de 10, polo tanto **RS** deberá de ser:

 R_S = \frac{5}{9} = 0.555 \Omega

## Notas
Galvanómetro

Un **galvanómetro** é un instrumento usado para indicar o paso de corrente eléctrica por un circuíto e para a medida precisa da súa intensidade.

Adoitan estar baseados nos efectos magnéticos ou térmicos causados polo paso da corrente.

No caso dos magnéticos poden ser de **imán móbil** ou de **cadro móbil**.

Nun galvanómetro de **imán móbil** a agulla indicadora está asociada a un imán que se atopa situado no interior dunha bobina pola que circula a corrente que tratamos de medir e que crea un campo magnético que, dependendo do sentido da mesma, produce unha atracción ou repulsión do imán proporcional á intensidade de dita corrente.

No galvanómetro de **cadro móbil** o efecto é similar, diferindo unicamente en que neste caso a agulla indicadora está asociada a unha pequena bobina, pola que circula a corrente a medir e que se atopa no seo do campo magnético producido por un imán fixo.

No diagrama da dereita está representado un galvanómetro de cadro móbil, no que en vermello se aprecia a bobina ou cadro móbil e en verde o resorte que fai que a agulla indicadora volva á posición de repouso unha vez que cesa o paso de corrente.

No caso dos galvanómetros **térmicos**, o que se pon de manifesto é o alargamento producido, ao quentarse polo *Efecto Joule* ao paso da corrente, un fío moi fino enrolado a un cilindro solidario coa agulla indicadora. Loxicamente o maior ou menor alargamento é proporcional á intensidade da corrente.

## Notas
Bloody Mary (cóctel)

250px|miniatura|Bloody Mary condimentado con vexetais.
**Bloody Mary** é un cóctel composto de vodka, zume de tomate, e de salsas, como a *Worcestershire* ou a salsa de Tabasco. Ademais, sal, pementa negra, pementa de Caiena e zume de limón. O camareiro **Fernand Petiot** do ''Harry's New York Bar* en París inventou a bebida en 1920. A primeira referencia ao *Bloody Mary* recollida no Dicionario Oxford procede da revista inglesa Punch, en agosto de 1956: *"...os que comen filetes crus e beben Bloody Marys..."*

## Historia 
*Bloody Mary* ten ecos afastados no personaxe de María I de Inglaterra, filla de Henrique VIII, a raíña Tudor que foi alcumada *María a Sanguinaría* porque no seu intento de restaurar o catolicismo en Inglaterra levou á fogueira a máis de 300 membros do alto clero protestante, nos seus cinco anos de reinado. Con todo, é a cor vermella da bebida o que obviamente lle deu o seu nome: *blood'' é sangue, en inglés.

## Preparación 
A orde de mestura dos ingredientes é crucial á hora de preparar o cóctel. Algúns camareiros manteñen as súas receitas en segredo. Servido en vaso alto, cuns cubiños de xeo, e adornado por unha poliña de apio, o Bloody Mary, e a súa versión sen alcol **Virgin Mary**, tómanse frecuentemente durante a mañá.

### Ingredientes 
* 3 partes vodka
* 6 partes zume de tomate
* Un chisco de sal e pementa negra
* 1 ou 2 culleriñas de ravo picante
* 6 chorriños de salsa Worcestershire
* 5 pingas de salsa Tabasco
* 1 culleriña de sal de apio
* 1 chorriño de zume de limón ou de lima
* 1 chorriño de zume de laranxa (opcional)

## Véxase tamén
Anel de Claddagh

miniatura|200px|Anel de Claddagh.
O **Anel de Claddagh** é un anel tradicional irlandés entregado como símbolo de amizade ou como arra nupcial.

O anel foi deseñado e fabricado por primeira vez na vila de Claddagh, Irlanda, no século XVII. Crese que o deseñador orixinal do anel foi Richard Joyce, natural de Galway.

O seu particular deseño, mostra dúas mans entrelazadas prendendo un corazón cunha coroa sobre elas. As mans simbolizan a amizade, o corazón o amor e a coroa a fidelidade. Antigamente era considerado, por quen o posuía, coma unha relíquia familiar legada de nais a fillas.

A expresión orixinal que acompañaba ao anel era *Con estas mans entrégoche o meu corazón e coroo co meu amor*.

A través dos tempos o anel xerou multitude de lendas.

Actualmente converteuse nunha xoia popular, non só en Irlanda, senón en moitas partes do mundo.

O uso do anel é partícipe dun código específico dende antano e as súas distintas maneiras de usalo suxiren:

* Na man dereita e o corazón mirando de cara a fóra - indica que a persoa non mantén ningunha relación.
* Na man dereita e o corazón mirando de cara ao corpo - indica que a persoa está interesada en alguén.
* Na man esquerda mirando de cara ao exterior - indica que a persoa está comprometida.
* Na man esquerda mirando de cara ao corpo - indica que a persoa está casada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Anillo de Claddagh
Condado de Galway

O **Condado de Galway** (en inglés **County Galway**, en irlandés: *Contae na Gaillimhe*) atópase na costa oeste de Irlanda. Forma parte da provincia de Connacht. A súa capital é a cidade de Galway. O condado contén varias áreas das coñecidas como Gaeltacht, cunha notoria proporción de falantes de irlandés.

## Vilas e cidades do Condado de Galway 
* Ahascragh, Ardrahan, Athenry, Aughrim
* Ballinasloe, Ballinderreen, Ballyconneely, Ballygar, Ballymoe, Ballynahinch, Barna, Bealadangan
* Camus, Carraroe, Casla, Castlegar, Claregalway, Clarinbridge, Cleggan, Clifden
* Clonbur, Corofin, Corrandulla, Corr na Móna, Craughwell
* Dunmore
* Furbo
* Glenamaddy, Gort
* Headford, Hollygrove
* Inverin
* Kilcolgan, Kilconnell, Kilkerrin, Kilkieran, Killimor, Kilronan, Kiltullagh, Kinvara
* Laurencetown, Lebane, Leenaun, Lettercallow, Letterfrack, Lettermore, Loughrea
* Maam Cross, Maum, Monivea, Mountbellew, Moycullen, Muckanaghederdauhaulia
* Newbridge, New Inn
* Oranmore, Oughterard
* Peterswell, Portumna
* Recess, Rosmuck, Rossaveal, Roundstone
* Spiddal
* Tuam, Turloughmore
* Williamstown, Woodford

## *Familias* de Galway, en inglés *sept* 
Galway foi o fogar de moitas familias,en inglés *sept*(concepto cun significado similar ao de clan), poderosas de irlanda. Entre os nomes máis comúns destacan:Clark, Connolly, Coyne, Curley, Egan, Ford, Hession (O'hOisin), Kelly, Lohan, Lydon, Madden, Manion, O'Connor, O'Flaherty, O'Shaughnessy, e Tierney. In addition, many notable Norman-Irish families can be found in Galway, such as Barrett, Browne, Burke, Joyce, Lynch, e Skerrett.

## Historia 
Os primeiros poboadores de Galway asentáronse hai arredor de 7.000 anos. Os xacementos arqueolóxicos indican a existencia de habitantes a principio do 5000 a.C.

Coa chegada do cristianismo foron construídos moitos mosteiros.

## Ligazóns externas 
* Galway County Council
* Tourist information website
* Map of Galway
* *FLIRT FM* Galways Student Radio Station NUIG/GMIT
* Galway GAA
* Extensive list of places in County Galway.
Galería de imaxes de Sober

**Galería de imaxes** do concello de Sober na provincia de Lugo.

## Sober 

Ficheiro:Concello de Sober.JPG|Casa do concello de Sober
Ficheiro:Situacion Sober.PNG|Mapa coa localización

## Canón do Sil 

Ficheiro:CanondoSil.JPG|Ribeira Sacra
Ficheiro:Galicia.Canon Sil.jpg|Canón do Sil
Ficheiro:Viñedossil.JPG|Viñedos
Ficheiro:Ermida sobre a Ribeira Sacra.jpg|Ermida sobre a Ribeira Sacra

## Parroquias 
### Anllo 

Ficheiro:Ermida da Barca.jpg|Ermida da Barca no lugar da Barca na parroquia de Anllo

### Canaval 

#### Igrexa de San Pedro de Canaval 

Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Canabal, Sober, Galiza.jpg
Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Canaval, Sober, Galiza 2.jpg
Ficheiro:Igrexa de San Pedro de Canaval, Sober, Galiza 3.jpg

### Doade 

Ficheiro:Doade, Sober, Galiza.jpg
File:Doade, Sober. Ribeira Sacra, Lugo. Galiza.jpg
File:Capela de Santo Mauro, Doade, Sober, Galiza - Lugo.jpg|Capela de santo Mauro

### Rosende 

Ficheiro:Iglesia de Rosende (Sober).JPG

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Galería de imaxes de Galicia
*Galería de imaxes da comarca de Terra de Lemos
*Eleccións municipais en Sober
*Lugares de Sober
Denario

::*Para a moeda de bronce da República de Roma de igual valor (10 ases), ver **decussis**.*
[miniatura|400px|Arriba: c. [-157|157 a.C. República Romana, c. AD 73 Vespasiano, c. 161 Marco Aurelio, c. 194 Septimio Severo. Abaixo: c. 199 Caracalla, c. 200 Xulia Domna, c. 219 Heliogábalo, c. 236 Maximino o Tracio]]
**Denario** (en latín: *denarius*; plural: *denarii*) foi moeda máis común e típica da época republicana da Roma antiga, e da que aínda se conservan innumerables pezas, denomínase denario. Coñécese con este nome á moeda de prata equivalente a 10 ases, cuxo peso nos 50 primeiros anos da súa institución foi dun sextante de onza; ou sexa, de 4,54 gramos, entrando 72 pezas nunha libra. Cando o ás baixou de peso a unha onza, o denario reduciuse a 3,90 gramos (ou sexa, de 84 pezas nunha libra) sen diminuír máis peso ata a época do Emperador Nerón, pero comprendendo 16 ases en lugar dos 10 que lle correspondían polo seu nome. Como divisores do denario, figuran:

* o quinario, que valía a metade daquel, equivalente a cinco ases.
* o sestercio ou a cuarta parte dun denario, equivalente a dous ases e medio.

Os tipos do anverso nos denarios e os seus divisores foron ao principio figuras de divindades romanas, a semellanza dos ases, levando, do mesmo xeito que os quinarios, a cabeza de Roma personificada, cuberta con gálea ou casco (que moitos confunden con Minerva). 
[miniatura|290x290px|[Tesouro de Shapwick, Inglaterra, con máis de 9.000 denarios.]]
No reverso, levan a figura de Dióscuros (Cástor e Pólux) tirando do carro da Vitoria ou unha cuadriga (catro cabalos) arrastrando o carro de Xúpiter ou de Marte, de onde veñen os nomes de bigato e cuadrigato que se adoitan dar ás devanditas pezas. Moito máis tarde, en sucesivas emisións, irán desaparecendo as referidas divindades para dar lugar a figuras moi variadas, segundo o capricho do maxistrado que dirixía a cuñaxe e que consistían en representacións de antigos personaxes, recordos de familia, emblemas ou símbolos da mesma, e despois, fazañas ou empresas do respectivo maxistrado. Chegado o final da República ou época do Triunvirato de Xulio César, empezou a figurar nunha cara das moedas o retrato do personaxe que as autorizaba.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Moeda da Antiga Roma
*Moeda provincial romana
*Reforma monetaria de Augusto

### Bibliografía 
* Cohen, Henry. ''Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain*. MM. Rollin & Feuardent. 2ª edición. París, 1880-1892 (Tomo I: 1880. Tomo II: 1882. Tomo III: 1883. Tomo IV: 1884. Tomo V: 1885. Tomo VI: 1886. Tomo VII: 1888. Tomo VIII: 1892 (mais táboa de emperadores).
*Crawford, M. H. *Coinage and Money Under the Roman Republic''. University of California Press. Berkeley. 1985. ISBN 0-520-05506-3.
Robert Peary

miniatura|Robert Peary
**Robert Edwin Peary**, nado en Cresson (Pensilvania) o 6 de maio de 1856 e finado en Washington, D.C. o 20 de febreiro de 1920, foi un explorador americano, considerado a primeira persoa que chegou ao Polo Norte xeográfico, o 6 de abril de 1909.

## Traxectoria 
Peary naceu na localidade de Cresson, a 120&nbsp;km de Pittsburgh, e pasou a súa mocidade en Maine. Foi enxeñeiro civil da mariña dos Estados Unidos. Desde 1886 realiza frecuentes expedicións a Groenlandia e en 1892 navegou o suficientemente ao norte para probar a súa insularidade. En 1905 substituíu o pequeno navío das súas primeiras expedicións, o *Winward*, por un navío especialmente concibido para as súas exploracións, o *Theodore Roosevelt*.

A diferenza doutros exploradores el estudou as técnicas de supervivencia que utilizaban os inuit, aprendeu a usar zorras de cans e construír iglús e vestirse con peles. Tamén confiou na poboación nativa como cazadores e guías durante as súas expedicións e foi pioneiro no uso de grupos de apoio e subministración de provisións para a travesía, a todo isto chamóuselle o sistema Peary. Á súa volta da expedición ao Polo Norte suscitouse a polémica con Frederick Cook, que tamén afirmaba que chegara ao Polo Norte mesmo antes, o 21 de abril de 1908, o Congreso dos Estados Unidos entrou na controversia, declarando oficialmente que Peary fora o primeiro en chegar. O certo é que non hai certeza nin evidencias irrefutables que Peary chegara o Polo Norte

## Obra 
Peary é autor de varios libros onde describe as súas expedicións:
**Northward over the Great Ice* (1898)
**Nearest the Pole* (1907)
**Secrets of Polar Travel* (1917).
Sensibilidade da película fotográfica

As distintas **escalas de sensibilidade fotográfica** están clasificadas en función do tipo de emulsión fotográfica presente na película. A sensibilidade dunha película fotográfica é a velocidade coa que a súa emulsión fotosensible reacciona á luz. Algunhas marcas fotográficas falan de E.I., isto é Exposure Index ou Índice de Exposición.

O índice de exposición ou sensibilidade dunha película indícase mediante as escalas ASA, DIN, ISO ou GOST (escala soviética actualmente en desuso).

## Escalas normalizadas 
### ASA 
A escala ASA (American Standard Asociation) é igual á escala ISO (International Standard Office) que é a que se está impondo internacionalmente. Na escala ASA cando o número dobra o seu valor a sensibilidade da película duplícase, ou o que é o mesmo, aumenta nun diafragma. Así, unha película de 400 ASA ten o dobre de sensibilidade que un de 200 ASA.

### DIN 
Pola contra, o sistema DIN (Deutsche Industrie Normen) pode parecer algo menos inmediato, pois o valor da sensibilidade dóbrase cando o valor DIN aumenta en tres unidades. Así, unha película de 22 DIN ten o dobre de sensibilidade que unha de 19 DIN. Con todo, este sistema permite fraccionar a sensibilidade en terzos de diafragma dunha forma moito máis precisa que co sistema ASA, co que o control da exposición é máis preciso (se partimos dun Filme de sensibilidade 19 DIN, un de 20 DIN terá unha sensibilidade 1/3 de diafragma maior, un de 21 DIN 2/3 de diafragma maior e, por fin, unha de 22 DIN ten 1 diafragma máis de sensibilidade).

### ISO 
O sistema ISO, é en realidade a fusión dos sistemas ASA e DIN, pois nel indícanse ambos os valores (así, por exemplo, unha película terá unha sensibilidade ISO 100/21 ).

## Equivalencias de escalas de sensibilidade 
As equivalencias das escalas ASA, ISO, DIN e GOST soviética móstranse no seguinte cadro:

           ASA/ISO      DIN         GOST
              16          13      11
              32          16      27
              64          19      55
             125          22     110
             200          24     160
             400          27     360
             800          30     720
            1200          32    1125
            2000          34    1800

Como resumo do anterior podemos dicir que un número da escala alto indica que o valor da sensibilidade da película é grande, polo que a igual cantidade de luz na escena e fronte a unha película de valor de sensibilidade baixo menor será o tempo que requirirá para impresionar a emulsión.
ASA

O acrónimo **ASA** pode referirse a:

* o **ácido acetilsalicílico**;
* a **American Standards Association** (Asociación Estadounidense de Normalización);
* a organización española non gobernamental **Acción Solidaria Aragonesa** de cooperación internacional para o Desenvolvemento (ONGD);
* o nome da escala máis frecuente para a ** sensibilidade da película fotográfica**;
* o Sistema administrador de bases de datos relacionales **Adaptive Server Anywhere** da compañía Sybase Inc.
Falsificación

Unha **falsificación** é un acto consistente na creación ou modificación de certos documentos, efectos, bens ou produtos, co fin de facelos parecer como verdadeiros, ou para alterar ou simular a veracidade.

As falsificacións poden ser realizadas, entre outros, respecto de documentos públicos ou privados, moedas, billetes ou outros valores, e produtos de marcas comerciais.
Nos primeiros casos é un delito que afecta a fe pública, podendo chegar a ser unha modalidade de fraude, mentres o último enténdese que é unha vulneración da propiedade industrial (ao ser copias sen licenzas, para ser vendidas coma se fosen orixinais).

## Falsificacións de produtos
Usualmente as falsificacións de produtos comerciais son dunha menor calidade que o orixinal e custan menos. Diferénciase da denominada "piratería" (infraccións ao Dereito de autor), en que nestas se copian obras ou traballos facilmente reproducibles, como libros, música e software.

Case calquera produto comercial é susceptible de ser falsificado e a súa produción converteuse nunha verdadeira industria especializada. O avance da tecnoloxía permite facer falsificacións máis difíciles de detectar pola súa semellanza ao orixinal. Existen algúns mecanismos que incorporaron os fabricantes orixinais para evitar a falsificación dos seus produtos: holografías, marcas á auga, certificados de orixinalidade. As falsificacións ameazan os intereses económicos e morais dos fabricantes e prexudican a economía, seguridade e estrutura social.

## Falsificacións máis comúns
***Documentos e valores:** falsificación de moeda metálica, fichas de casinos, papel moeda (billetes), diplomas e títulos, entradas ou billetes a espectáculos, boletas electorais ou votos, documentos de identidade, cartóns de crédito, fotografías, cheques, pasaportes, selos postais, filmacións, marcas, documentos históricos.
***Artigos de luxo e obras de arte:** cadros, esculturas, fósiles.
***Roupa e accesorios:** lapis, carteiras, perfumes, reloxos, zapatillas, teléfonos celulares.
***Partes e pezas:** repostos, pilas, artigos electrónicos, armas.
***Xoguetes**
***Alimentos, bebidas e medicamentos:** licores,
GOST

**GOST** é a abreviatura de **Gosudarstvenny Obshchesoyuzny Standart** (Normas Unitarias do Goberno Soviético) que designan un sistema de avaliación de sensibilidades empregadas na Unión Soviética e algúns países do leste de Europa.miniatura|Portada dun estándar GOST da era Soviética.|centro
DIN

**DIN** é o acrónimo de ***Deutsches Institut für Normung*** ("Instituto Alemán de Normalización").

O *DIN Deutsches Institut für Normung e.V.* (a súa marca empresarial é **DIN**), con sede en Berlín é o organismo nacional de normalización de Alemaña. Elabora, en cooperación co comercio, a industria, a ciencia, os consumidores e institucións públicas, estándares técnicos (normas) para a racionalización e o aseguramento da calidade. O *DIN* representa os intereses alemáns nas organizacións internacionais de normalización (ISO, CEI etc.).

O DIN foi establecido o 22 de decembro de 1917 como *Normenausschuss der deutschen Industrie* (NADI). O acrónimo DIN tamén foi interpretado como *Deutsche Industrie Norm* e *Dás Ist Norm*.

A través da metodoloxía empregada na elaboración das normas preténdese garantir que os seus contidos correspondan co "estado da ciencia".

A editorial *Beuth-Verlag*, relacionada co *DIN*, encárgase da venda e distribución das normas editadas polo *DIN* e das normas doutros organismos de normalización, tanto nacionais como estranxeiros.

Unha norma *DIN* de uso habitual é a DIN 476 que define os formatos (ou tamaños) de papel e que foi adoptada pola maioría dos organismos nacionais de normalización de Europa e o resto do mundo.

## Ligazóns externas 
* Deutsches Institut für Normung e.&nbsp;V. (DIN) (en inglés e alemán)
* www.guiametal.com - Información acerca da normativa DIn, ISO, UNE, e todo tipo de aceiros, materiais non ferricos etc.. - Directorio de Empresas da Siderometalurxica en España
Institute of Electrical and Electronics Engineers

**The Institute of Electrical and Electronics Engineers** (**IEEE**, **Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos**, tamén lido i e ao cubo) é unha asociación técnico-profesional mundial dedicada á estandarización, entre outras cousas. É a maior asociación internacional sen fins de lucro formada por profesionais das novas tecnoloxías, como enxeñeiros eléctricos, enxeñeiros en electrónica, científicos da computación e enxeñeiros en telecomunicación.

## Historia e características 
A súa creación remóntase ao ano 1884, contando entre os seus fundadores a personalidades do talle de Thomas Alva Edison, Alexander Graham Bell e Franklin Leonard Pope. En 1963 adoptou o nome de IEEE ao fusionarse asociacións como o American Institute of Electrical Engineers e o Institute of Radio Engineers.

A través dos seus membros, máis de 360.000 membros (dos cales son estudantes case 80.000) en 175 países, o IEEE é unha autoridade líder e de máximo prestixio nas áreas técnicas derivadas da eléctrica orixinal: desde enxeñería computacional, tecnoloxías biomédica e aeroespacial, ata as áreas de enerxía eléctrica, control, telecomunicacións e electrónica de consumo, entre outras.

Segundo o mesmo IEEE, o seu traballo é promover a creatividade, o desenvolvemento e a integración, compartir e aplicar os avances nas tecnoloxías da información, electrónica e ciencias en xeral para beneficio da humanidade e dos mesmos profesionais. Algúns dos seus estándares son:

* VHDL
* POSIX
* IEEE 1394 (FireWire)
* IEEE 488 Hewlett-Packard Instrument Bus (HP-IB)
* IEEE 802 (LAN/MAN)
* IEEE 802.11 (Wifi)
* IEEE 754 Aritmética en coma flotante
* IEEE 830 SRS

Mediante as súas actividades de publicación técnica, conferencias e estándares baseados en consenso, o IEEE produce máis do 30% da literatura publicada no mundo sobre enxeñería eléctrica, en computación, telecomunicacións e tecnoloxía de control, organiza máis de 350 grandes conferencias ao ano en todo o mundo, e posúe preto de 900 estándares activos, con outros 700 máis baixo desenvolvemento.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* IEEE 
* NoticIEEEro: Centro de Noticias de IEEE Rexión 9 (América Latina e o Caribe)
Oromë

**Oromë** é un personaxe ficticio do *legendarium* de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É un dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien).

O seu nome quere dicir "Toque de corno" ou "Son de cornos". Tamén é coñecido como *Araw* na linga ficticia do Sindarin, *Aldaron* ("Señor das Árbores" en Quenya), *Arum*, *Béma*, *Tauron* ("Señor dos Bosques" en Sindarin), *Arāmē*, *Araume*, *O Cazador dos Valar*, e *O Gran Xinete*. É o irmán de Nessa e o esposo de Vána.

Durante os Anos das Árbores, cando a maioría dos Valar marcharon da Terra Media para se ocultar en Aman, Oromë seguiu a cazar de cando en vez nas fragas da Terra Media. Así, atopou os Elfos logo destes espertaren en Cuiviénen (aínda que Melkor, o Vala maligno, descubríraos antes ca el), e foi o primeiro en darlles o nome de Eldar. Foi tamén quen levou consigo a tres deles para Valinor. Sendo un poderoso cazador, desempeñou un papel activo nas loitas contra Melkor.

Posuía un grande corno (o *Valaróma*) e un grande cabalo (*Nahar* ou *Nækhærra*). Era célebre pola súa carraxe, a máis terríbel entre os Valar. Oromë é un dos Aratar, Os Altos de Arda, os oito Valar máis poderosos, o que significa que o seu poder é moito maior có doutros espíritos anxelicais como os Maiar, e mesmo có da súa esposa e o da súa irmá.

## Notas
Río Guadalimar

O **río Guadalimar** é un afluente do Guadalquivir, pola súa marxe dereita, que corre principalmente por Andalucía. Polo seu caudal é o segundo tributario máis importante do Guadalquivir, despois do río Genil. A súa lonxitude é de 180&nbsp;km.

## Percorrido
O Guadalimar nace ao pé do Cerro Almenara, na Serra de Alcaraz, na provincia de Albacete, a 1.200 m.s.n.m., para adentrase deseguido na provincia de Xaén. O seu curso transcorre encaixado na serra de Segura, abríndose ás veces nos terreos ondulados das comarcas de Baeza e Linares, para confluír, finalmente co Guadalquivir á altura de Mengíbar. O Guadalimar é un río da conca alta do Guadalquivir, e a súa propia bacía alcanza 5.226&nbsp;km².

### Afluentes
Os seus principais afluentes recíbeos pola beira dereita, salientando o río Guadalmena, o Guadalén e o Guarrizas. Os afluentes da beira esquerda son moito máis curtos.

## Encoros
No propio río hai un pequeno encoro, o de Giribaile. Augas abaixo da súa confluencia co Guadalquivir sitúase o encoro de Mengíbar, cunha "cola" que remonta o treito final do Guadalimar.

## Protección
O treito alto do Guadalimar transcorre polo Parque Natural das Serras de Cazorla, Segura e Las Villas.

## Toponimia
O nome do río deriva do árabe *wadi-al-ahmar*, "o río vermello". O cambio -a- > -i- prodúcese por imela.

## Bibliografía
*Ministerio de Medio Ambiente, *Confederación Hidrográfica del Guadalquivir*.
*Ian Meadows, *Historical Markers*, en rev. Aramco World, Xaneiro-febreiro 1993.
Magadan

**Magadan** é unha cidade portuaria no mar de Okhotsk, centro administrativo do oblast de Magadan, Rusia, ten o status de cidade desde 1939. A súa superficie é de 180&nbsp;km², a poboación de 107.500 (2006) e a densidade de poboación de 597.2 h/km². Conta con dous aeroportos, o internacional Aeroporto de Sokol e o pequeno aeroporto Magadan 13. A construción naval e a pesca son as principais actividades económicas da cidade, o porto permanece libre de xeo de maio a decembro.

Magadan fundouna Eduard Berzin, primeiro director de Dalstroi, en 1933 na localización dun antigo asentamento de comezos de século para que servira como porto exportador do ouro e outros minerais da rexión de Kolima, situada nunha zona moi illada, a cidade máis próxima, Jakutsk, está a 2200&nbsp;km de estrada non asfaltada. Durante o stalinismo a cidade foi un centro de paso de prisioneiros enviados os gulags e a autoestrada que leva á rexión das minas de ouro coñécese como a* estrada dos ósos*, debido aos prisioneiros que morreron durante a súa construción.

O clima é subártico, os invernos son longos e fríos, con só seis meses por riba dos 0º. A paisaxe da rexión é o xeo e a tundra, as temperaturas oscilan entre os -22&nbsp;°C en xaneiro ata os 12&nbsp;°C en xullo.
Nessa

**Nessa** é un personaxe ficticio do *legendarium* de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion.

É unha dos Valar, os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda (o mundo no universo de Tolkien). Nessa é irmá de Oromë e a esposa de Tulkas. Na lingua ficticia do Quenya, o seu nome quere dicir *nova*.

Os seus trazos máis salientábeis son a súa axilidade e velocidade: dela dise que corre máis rápido cós cervos que adoitan seguila pola natureza. Tamén é coñecido o seu amor pola danza, da que goza nas sempre verdes praderías de Valinor.

## Notas
O legendarium de Tolkien

***Legendarium*** é un termo empregado nos estudos literarios sobre a obra de J. R. R. Tolkien para facer referencia tanto aos seus escritos acerca do mundo de Arda como á historia e ás lendas contidas nesa obra de ficción.

## Orixe do termo 
Un **legendarium** é unha compilación de lendas. En principio, este escuro substantivo latino adoitaba utilizarse en varias linguas europeas para describir os textos que detallaban lendas das vidas de santos. Un exemplo que chegou ata os nosos días é o Legendarium de Anjou, que data do século XIV.

## Uso do termo por parte de Tolkien 
Tolkien usou o termo *legendarium* para se referir á súa obra en varias das súas cartas:

* Sobre *O Silmarillion*: "Este legendarium remata cunha visión da fin do mundo, a súa destrución e recomposición, e a restauración dos Silmarilli e a 'luz antes do sol' ...." (Carta a Milton Waldman, describindo *O Silmarillion* e *O Señor dos Aneis*, escrita ao redor de 1951)
* "... o meu *legendarium*, en especial a 'Caída de Númenor', que antecede inmediatamente a *O Señor dos Aneis*, está baseado no meu punto de vista: que os Homes son en esencia mortais e non deben tentar acadar a 'inmortalidade' carnal." (Carta escrita en 1954)
* "En realidade, no imaxinario desta historia, agora vivimos nunha Terra fisicamente redonda. Mais, no seu conxunto, o 'legendarium' contén unha transición desde un mundo plano... a un globo ...." (Carta escrita en 1954)
* "Mais o comezo do legendarium, do que a Triloxía constitúe unha parte (a conclusión), era unha tentativa de reorganizar un fragmento do Kalevala ...." (Carta escrita en 1955)

## Uso posterior do termo 
O uso do termo nos estudos académicos sobre Tolkien vai desde o título dun libro acerca da materia (''Tolkien's Legendarium*), á introdución de Christopher Tolkien para a serie *The History of Middle-earth'', na que fala sobre o "'legendarium' principal", e á seguinte descrición contida na *J. R. R. Tolkien Encyclopedia*: "*The History of Middle-earth* é un estudo lonxitudinal do desenvolvemento e elaboración do legendarium de Tolkien a través dos seus manuscritos transcritos, con comentarios de texto da man do editor, Christopher Tolkien."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Arda
* O Silmarillion
* Mitopoese
Pirataría (homónimos)

**Pirataría** pode referirse a:

***Pirataría**, práctica histórica de asaltar barcos para obter algún beneficio económico;
***pirataría intelectual**, nome co que se coñecen algúns tipos de violacións dos dereitos intelectuais sobre obras artísticas;
***Pirataría informática**, conxunto de prácticas de programación informática que teñen por fin violar as devasas de seguridade de software e programas para realizar espionaxe, interceptar contrasinais, destruír software etc.
Panay

**Panay** é unha illa filipina do arquipélago das Visayas. Ten 11.514&nbsp;km². Distínguense na mesma tres rexións: a occidental, con montañas de ata 2.180 m; a chaira central, percorrida polos ríos Sibalom, Jaro e Jalaud; e os outeiros do leste.

As principais cidades son Iloilo e Roxas. A súa economía baséase no sector primario: azucre, arroz, pesca. Tamén se explotan as selvas (ébano) e extráense cobre, carbón, manganeso, cromo e mercurio.

O nome da illa foi dado polos Estados Unidos de América a algúns dos seus barcos, o máis coñecido foi o USS Panay, lancha canoneira do río Yang-Tse-Kiang, que as tropas xaponesas ametrallaron ata afundilo, en decembro de 1937, durante o saqueo de Nanjing. O incidente do Panay provocou por milagre só dous mortos nas numerosas persoas de orixe occidental que se refuxiaran a bordo, fuxindo das tropas xaponesas. Todo o acontecemento foi filmado ao longo por correspondentes de guerra de varios países que estaban a bordo. Un mes despois, as películas difundidas nos Estados Unidos durante o período das festas de fin de ano provocaron a ira do pobo e numerosas manifestacións esixindo unha reaccion enérxica do goberno. Roosevelt ameazou con declarar a guerra ao Imperio do Xapón, pero o goberno nipón, ao seu pesar, escusouse abundamente do "erro" dos seus soldados e pagou unha gran multa aos americanos.

## Xeografía 
O Monte Nangtud, é o punto máis alto na illa de Panay que se atopa a 2.205 m. sobre o nivel do mar. Boracay é unha illa a 2&nbsp;km ao noroeste e parte da provincia de Aklan, é un destino turístico popular.

### Divisións administrativas 
A illa está cuberta por 4 provincias, 92 municipios, e desde 2014, 3 cidades (93 municipios se inclúese o grupo de Illas asociadas de Caluya), todas baixo a xurisdición da rexión de Visayas Occidental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* C. Michael Hogan. 2011. *Sulu Sea*. Encyclopedia of Earth. Eds. P. Saundry & C. J. Cleveland. Washington DC

### Outros artigos 
* Visayas

### Ligazóns externas 
* Comunidade da illa de Panay
* Discover Panay, photographic impression of Panay
Jozef Čierny

**Jozef Čierny** (13 de maio de 1974 en Zvolen, Checoslovaquia (na actualidade Eslovaquia) foi un xogador de hóckey sobre xeo.

## Traxectoria 
Entrou na NHL en 1992 seleccionado polos Buffalo Sabres pero só xogou un partido na máxima competición cos Edmonton Oilers na tempada 1993-1994, xogando nas ligas inferiores co Rochester Americans, Cape-Breton Oilers, Detroit Vipers, Los Angeles Ice Dogs e Long Beach Ice Dogs. Na tempada 1997-1998 pasou a Europa, fichou co Nuernberg Ice Tigers da Deutsche Eishockey-Liga. No 2001 fichou polo HKm Zvolen da Extraliga eslovaca e no ano 2006 retirouse da competición oficial.

Coa Selección de hóckey sobre xeo de Eslovaquia xogou 12 veces marcando un gol.
Estación de San Clodio-Quiroga

**San Clodio-Quiroga** é unha estación de tren de Adif situada en San Clodio, no concello de Ribas de Sil, a escasos quilómetros de Quiroga. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.

## Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 333,5 da liña férrea de ancho ibérico que une León coa Coruña a 246 metros de altitude, entre as estacións do Freixeiro e Soldón-Sequeiros. O tramo é de vía única e está electrificado.

## Historia 
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.

Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.

## Servizos ferroviarios 
### Longa distancia 
*Actualizado a 18 de xuño de 2016.*

### Media distancia 
*Actualizado a 18 de xuño de 2016.*

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Información sobre saídas e chegadas na web de Adif
Illa de Montreal

A **Illa de Montreal** (, en kanien’kéha: *Tiohtià:ke*), está situada no extremo suroeste do Quebec, entre a Rivière des Prairies e o Río San Lourenzo, na confluencia dos ríos de San Lorenzo e Ottawa. A Illa de Montreal é a illa máis grande do arquipélago de Hochelaga.

## Descrición 
É a illa máis grande do Arquipélago Hochelaga, e a segunda máis grande no Río San Lourenzo (logo de Illa Anticosti no Golfo de San Lourenzo). O San Lourenzo se ensancha en Lake Saint-Louis ao suroeste da illa, estréitase en Lachine Rapids, logo se ensancha novamente no Bassin da Prairie antes de converterse no San Lourenzo de novo e fluír cara a Quebec City. Saint Helen's Island e Notre Dáme Island están no San Lourenzo ao sueste de downtown Montreal.

O río Ottawa se ensancha e convértese en Lac des Deux-Montagnes ao noroeste da illa. A Canle Sainte-Anne-de-Bellevue, entre o extremo occidental da illa e Île Perrot, conecta Lac des Deux-Montagnes e o lago Saint-Louis. Outra saída de Lac des Deux-Montagnes, o Rivière des Prairies, flúe ao longo da costa norte da illa e no San Lourenzo no extremo nordés da illa.

A illa ten aproximadamente 50&nbsp;km de longo e 16&nbsp;km de largo no seu punto máis ancho. A área da aglomeración urbana de Montreal, que inclúe a illa de Montreal e varias outras illas máis pequenas, é de 499&nbsp;km².. A illa de Montreal ten unha liña de costa de 266&nbsp;km. No seu centro atópanse os tres picos de Mount Royal. O suroeste da illa está separado pola Canle Lachine entre Lachine e o Porto Vello de Montreal, esta parte da illa está parcialmente dividida pola Canle de l'Acueduc, que transcorre aproximadamente paralelamente á Canle Lachine, comezando no municipio de LaSalle e continuando entre os distritos de Le Sud-Ouest e Verdun.

A illa de Montreal é o compoñente principal do territorio da cidade de Montreal, xunto con Île Bizard, a illa de Santa Elena, a illa de Notre Dáme, a illa das monxas e unhas 69 illas máis pequenas. Cunha poboación de 1.861.900 habitantes (22% da poboación do Quebec), é de lonxe a illa máis poboada do Canadá. Tamén é a 6ª illa máis poboada de América e a 37ª illa máis poboada do mundo, superior a Manhattan na cidade de Nova York. Montreal e os outros municipios na illa compoñen a rexión administrativa de Montreal.

As pontes que conectan a illa coa súa contorna son algunhas das pontes máis activas do país e do mundo. O Champlain Bridge e o Jacques Cartier Bridge xuntos albergan 101 millóns de paso de vehículos ao ano.

## Notas
## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* Flags and Coats of Arms
Hainan

**Hainan** (chinés: 海南, pinyin: Hǎinán), provincia insular da República Popular da China formada por diferentes illas; a maior delas é a de Hainan. A súa capital é Haikou. Está situada no Mar da China Meridional, na parte máis meridional do país, moi preto de Vietnam. 
É a única provincia chinesa constituída por un arquipélago.
Este arquipélago consiste nunha serie de illas tropicais localizadas ao sur da provincia de Cantón, a maior das cales se chama Illa de Hainan (Hainan Dao), sendo que, en chinés, é común referirse á illa principal cando se fala de Hainan.

Esta provincia é albo de disputas entre a República Popular da China e os países veciños, maiormente no que toca ás Illas Spratly e ás Illas Paracel. No final dos anos 1980, o líder histórico da transición chinesa, Deng Xiaoping, recoñeceu a provincia como Zona Económica Especial.

Actualmente, a provincia ten investido no turismo, aproveitando as súas praias paradisíacas, as súas montañas cubertas de bosques luxuriantes e a súa cultura diversificada. A montaña máis alta é Wuzhi, con 1 840 metros de altitude.

## Características 
A illa de Hainan ten unha extensión de 34.000 quilómetros cadrados e unha poboación de máis de oito millóns de persoas (2003). Na zona habitan maioritariamente membros das etnias miao e li, con trazos moi parecidos aos vietnamitas. A relixión maioritaria é o budismo, seguida do islam e o cristianismo

## Historia 
A illa foi conquistada polas tropas do emperador Qin Shi Huang aínda que o exército pronto a abandonou debido á resistencia dos li e á falta de atractivos. Hainan foi reconquistada pola dinastía Tang e converteuse no canto de desterro.

Hainan ten o status de provincia desde o ano 1988; antes dependía da administración de Guangdong. Desde ese mesmo ano considérase como **zona económica especial**. É unha das provincias menos industrializadas de todo o país.

## División administrativa 
A provincia de Hainan utiliza un sistema administrativo lixeiramente diferente ao das outras provincias da China. A maioría destas divídense en prefecturas, cada unha das cales se divide por completo a nivel de divisións de condado. As divisións de nivel de condado xeralmente non dependen directamente da provincia. En Hainan, case todas as divisións a nivel de condado (exceptuados os catro distritos) dependen directamente da provincia. Este método de división débese á relativamente escasa poboación de Hainan, duns 8,6 millóns de persoas.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web da sede administrativa da Provincia de Hainan
Flores

[miniatura|[Flores (doce)|Flores do Entroido.]]

O termo **Flores** é o plural de **flor**, o órgano reprodutivo das plantas anxiospermas. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Flores**, lugar da parroquia de Feás, no concello de Aranga;
***Flores**, lugar da parroquia de Santa María de Ois, no concello de Coirós;
***As Flores**, lugar da parroquia de Teis, no concello de Vigo;
***Val de Flores**, lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro;
***Vila Flores**, lugar da parroquia de Berdeogas, no concello de Dumbría;
***Vila Flores**, lugar da parroquia de Lalín, no concello de Lalín;
***Vilar de Flores**, lugar da parroquia dos Espiñeiros, no concello de Allariz;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Anos, no concello de Cabana de Bergantiños;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Muros, no concello de Muros;
***Miraflores**, lugar da parroquia do Obre, no concello de Noia;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Oleiros, no concello de Oleiros;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Cores, no concello de Ponteceso;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Padriñán, no concello de Sanxenxo;
***Miraflores**, lugar da parroquia de Bembrive, no concello de Vigo;
***Vilaflores**, lugar da parroquia de San Martiño de Pacios, no concello de Begonte.

;Fóra de Galiza

;En Indonesia
***Illa de Flores**, en Indonesia.

;En Portugal
***Illa das Flores**, no arquipélago dos Azores, en Portugal.

;No Uruguai
***Illa de Flores**, no Uruguai.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Home de Flores**, especie suposta de homínido desaparecido.
Central nuclear de Almaraz

A **central nuclear de Almaraz** é unha das oito centrais nucleares en funcionamento en España.

## Localización 
Está situada no concello de Almaraz (Cáceres), na comarca natural Campo Arañuelo e refrixerada polo río Texo. Atópase a pouca distancia da N-V, a principal vía de comunicación entre Madrid e Estremadura. Empezouse a construír en 1972, co que se converteu na primeira das centrais nucleares españolas, pero o primeiro reactor non entrou en funcionamento ata 1981, co que xa pertence á segunda xeración de nucleares dese país. O segundo comezou a operar en 1983. O recinto total da central ten unha superficie de 1.683 hectáreas (16,83&nbsp;km2).

## Características 
A central posúe dous reactores, Almaraz I, de 973.5 MW e Almaraz II de 982.6 MW. Refrixérase en circuíto aberto con auga do encoro de Arrocampo. Son reactores do tipo de auga a presión.

Almaraz produciu en 2007 15&nbsp;208&nbsp;435 MWh, dos que 8&nbsp;488&nbsp;011 foron xerados polo reactor número 1 e 6&nbsp;720&nbsp;424 polo segundo reactor.

## Xestión 
[miniatura|esquerda|150px|O funcionamento de Almaraz xerou, e aínda xera, numerosas protestas de colectivos [ecoloxismo|ecoloxistas e cidadáns]]
A central de Almaraz está xestionada por tres eléctricas, que se reparten a propiedade e o beneficio conforme a estas porcentaxes:
* Iberdrola: 53%.
* Endesa: 36%.
* Gas Natural Fenosa: 11,29%.

## Notas