Lu Xun

, pseudónimo de , nado en Shaoxing (provincia de Zhejiang) o 25 de setembro de 1881 e finado en Shanghai o 19 de outubro de 1936, foi un escritor chinés. Está considerado o fundador da literatura chinesa moderna debido á súa innovación temática –narrativa de contido realista e social– e ao uso do chinés vernáculo (白话*, báihuà*, lit. "lingua transparente") en substitución da lingua clásica literaria (文言*, wényán,* "lingua da cultura").

A súa obra exerceu grande influencia no Movemento do Catro de Maio e fai parte do panteón literario da República Popular da China, malia que nunca chegou a ser membro do Partido Comunista Chinés. Formou parte da Liga de Escritores de Esquerdas, fundada en 1930, na que se propugnaba a idea de que a literatura tiña que servir aos intereses da revolución. El mesmo renunciou á literatura como creación porque entendía que arte e política son incompatíbeis, e tras escribir varias escolmas de relatos e o libro de poemas en prosa *Yecao* 野草 ("Mala herba"), dedicouse exclusivamente ao ensaio político.

As súas obras "O diario dun tolo" e "Unha nube de vran" foron publicadas en galego por Edicións Xerais, na escolma *Flores e leña* (1982).

## Traxectoria
O seu primeiro nome foi **Zhou Zhangshu** máis tarde modificado para Shuren; foi o máis vello de catro irmáns, o máis novo Zhou Zuoren foi tamén un coñecido escritor. A dos Zhou era unha familia de funcionarios e letrados aínda que vinda a menos pola acusación sobre o seu avó de subornar nos exames imperiais. En 1899 ingresou na Academia Naval en Nanjing e despois pasou á Escola de Enxeñería Ferroviaria e de Minas. En 1902 obtivo unha bolsa de estudos do goberno para estudar no Xapón, e estudou Medicina en Sendai, carreira que deixou tras un suceso que ía ser fundamental na súa vida: un profesor puxéralle unha placa nunha lanterna de proxección sobre a execución dun chinés acusado de ser espía en Manchuria coa indiferenza dos espectadores chineses que vían a execución con indolencia, como un espectáculo. Lu Xun sentiu que tiña que facer mudar de espírito ao pobo chinés e a literatura podería ser o medio. Marchou a Tokyo, alí quixo editar sen éxito unha revista e publicou algúns ensaios, aínda en *wenyan* (chinés literario clásico), nos que chamaba aos seus compatriotas ao heroísmo, e traduciu algúns contos rusos. En 1910 volveu a China, atopou traballo como profesor de bioloxía en Hangzhou e despois no de Shaoxing. Trala fin da monarquía traballou no Ministerio de Educación en Nanjing e logo en Beijing.

## Obra 
As obras de Lu Xun versan sobre temáticas moi diferentes, son diversas e versátiles na forma, e contan cun estilo distintivo e único. Ao longo da súa vida, cultivou multitude de xéneros literarios, entre os que destacan a novela, o ensaio, a prosa curta ou a poesía. As súas obras completas, editadas en vinte volumes, teñen unha extensión de máis de dez millóns de caracteres. O seu traballo tivo unha profunda influencia no desenvolvemento da lingua e a literatura chinesa modernas.

### Novelas 
Lu Xun comezou a súa carreira coa novela *O diario dun tolo*, publicada en 1918 pola revista literaria *Xin qingnian* 新青年 ("A nova mocidade"). Trátase da primeira obra moderna en *baihua*, e tería unha enorme influencia na literatura posterior. Máis adiante, saíron do prelo varios relatos curtos, así como a novela curta *A Q zhengzhuan* ("A auténtica historia de A Q", 1921).

### Textos académicos 
Lu Xun tamén fixo achegas aos estudos literarios, entre as que destacan *Zhongguo xiaoshuo shi lüe* (, "Breve historia da novela chinesa") e mais *Han wenxueshi ganyao* (, "Rudimentos de historia da literatura chinesa").

## Traducións 
* Varios autores (1982). *Flores e leña: Narracións chinesas contemporáneas*. Tradución directa do galego de Fernando Pérez-Barreiro Nolla. Xerais. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 鲁迅 (La literatura china traducida en España)