open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Premios Fervenzas Literarias

Os **premios Fervenzas Literarias** son uns premios sen dotación económica que recoñecen diversos aspectos do mundo da edición. Son uns galardóns organizados pola páxina web *Fervenzas Literarias*. Teñen carácter anual e celébranse dende o ano 2007. O sistema de votación é público e funciona a partir dunha enquisa aberta aos lectores entre os meses de decembro e xaneiro. A participación entre 2011 e 2014 superou as 400 votacións.

## Premiados 
### Narrativa
### Poesía
### Ensaio-investigación
### Teatro
### Banda deseñada
### Tradución (público adulto)
### Literatura xuvenil
### Literatura infantil
### Tradución (LIX)
### Autor/a do ano
### Ilustrador/a do ano
### Cuberta (público adulto)
### Cuberta (LIX)
### Editorial
### Crítica literaria
### O mellor acontecido
### O peor acontecido
### Libraría
### Medio de comunicación
### Blog/web literaria
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web arquivado de Fervenzas Literarias
Galicia en Madrid (1905)

***Galicia en Madrid*** foi unha revista editada en Madrid entre 1905 e 1909.

## Historia e características 
Revista literaria de carácter semanal defensora dos intereses galegos, apareceu o 3 de decembro de 1905. Editada polo Centro Galego de Madrid, estaba dirixida por José Eleicegui López. Entre os seus colaboradores figuraron Juan Barcia Caballero, Enrique Labarta Pose, Francisco Portela Pérez, José Rivas Montenegro e Alfredo García Ramos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
Álvaro Rengifo

**Álvaro Rengifo Calderón**, nado en Madrid o 5 de xullo de 1932 e finado no mesmo lugar o 13 de febreiro de 2022, foi un político español.

## Traxectoria 
Estudou dereito pola Universidade de Madrid. Técnico comercial do Estado. Agregado comercial nas embaixadas españolas en Colombia e Ecuador (1961). Director xeral do Instituto Español de Emigración do Ministerio de Traballo. Director xeral de Promoción Social (1966-69). Director xeral de Comercio Exterior (1969-74). Subsecretario do Ministerio de comercio (1974-75).

O 7 de xullo de 1976 foi nomeado Ministro de Traballo no primeiro goberno de Adolfo Suárez, cargo que desempeñou ata o 4 de xullo de 1977.

## Vida persoal 
Casou con María Victoria Abbad Bordiú, é pai do empresario Alvaro Rengifo Abbad.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
Calnexina

A **calnexina (CNX)** é unha proteína integral de membrana de 67kDa (aparece nas bandas de 90kDa, 80kDa ou 75kDa na técnica do western blot dependendo da fonte do anticorpo) presente no retículo endoplasmático (RE). Consta dun gran (50 kDa) dominio luminal N-terminal que se une ao calcio, unha soa hélice transmembrana e unha curta cola citoplasmática ácida de 90 residuos.

## Función 
A calnexina é unha proteína chaperona, caracterizada por axudar ao pregamento de proteínas e o control de calidade do mesmo, asegurando que só as proteínas debidamente pregadas e ensambladas seguirán avanzando pola vía secretora.

A calnexina actúa retendo no retículo endoplasmático as glicoproteínas ligadas a N non ensambladas ou non pregadas.

A calnexina únese só a aquelas N-glicoproteínas que leven o oligosacárido GlcNAc2Man9Glc1. Estes oligosacáridos monoglicosilados orixínanse do recorte de dous residuos de glicosa pola acción secuencial de dúas glicosidases, a I e a II. A glicosidase II pode tamén eliminar o terceiro e último residuo de glicosa que queda.

Se a glicoproteína non está correctamente pregada, un encima chamado UGGT (UDP-glicosa:glicoproteína glicosiltransferase) volve a engadir un residuo de glicosa no oligosacárido, o que rexenera a capacidade da glicoproteína de unirse á calnexina.

A cadea glicoproteica mal pregada permanece no RE, arriscándose a atoparse coa MNS1 (alfa-manosidase), que a destina á degradación ao eliminarlle o residuo de manosa.

Se a proteína foi correctamente traducida, a posibilidade de que se pregue correctamente antes de que se encontre coa MNS1 é alta, polo que non sería degradada.

A calnexina tamén funciona como unha chaperona para o pregamento da cadea alfa do MHC de clase I na membrana do RE. Unha vez que se completou o pregamento a calnexina é substituída pola calreticulina, que axuda en ulteriores ensamblaxes do MHC de clase I.

## Usos en bioloxía molecular 
Poden usarse anticorpos contra a calnexina como marcadores para o retículo endoplasmático nos experimentos de inmunofluorescencia.

## Cofactores 
A ATP e os ións Ca2+ son cofactores implicados na unión da calnexina ao substrato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Copa Airlines

**Compañía Panameña de Aviación, S.A.**, operando como **Copa Airlines**, é unha aeroliña baseada na Cidade de Panamá, Panamá, e que serve como aeroliña nacional do país. O seu principal centro de operacións está no Aeroporto Internacional de Tocumen, e no ano 2013 a aeroliña transportou 11,34 millóns de pasaxeiros nuns 325 voos regulares diarios a 69 destinos de 30 países de todo o continente americano. Copa é subsidiaria de Copa Holdings, S.A., ademais de membro da alianza Star Alliance. A compañía é tamén a principal operadora e dona da aeroliña colombiana AeroRepublica, actualmente coñecida como Copa Airlines Colombia.

Copa Airlines fundouse en 1947 como a aeroliña nacional de Panamá. Iniciou as súas operacións con voos domésticos a tres cidades do país usando Douglas DC-3. Copa Airlines entón abandonou os seus voos domésticos a favor dos internacionais. En 1998 Copa formou unha alianza estratéxica con Continental Airlines, substituíndo a súa librea e adoptando o programa de viaxeiro frecuente OnePass (substituído despois por MileagePlus). A aeroliña opera unha frota de 97 avións, a meirande parte deles Boeing 737 NG usados en case todos os voos internacionais e unha frota máis pequena de Embraer E-190 para voos rexionais.

## Frota 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da aeroliña
Manuel Jiménez de Parga

**Manuel Jiménez de Parga y Cabrera**, nado en Granada o 9 de abril de 1929 e finado en Madrid o 6 de maio de 2014, foi un xurista, político e diplomático español.

## Traxectoria 
Foi profesor encargado da cátedra de Dereito político na Universidade de Madrid (1956) e catedrático por oposición da Facultade de Dereito da Universidade de Barcelona (1957-1977). Decano da Facultade de Dereito (1976) e Reitor, en funcións, da Universidade de Barcelona (1976-1977). Deputado nas cortes constituíntes (1977). Ministro de Traballo (1977-78) e Embaixador-Representante permanente de España ante a OIT (Xenebra, 1978-1981) e presidente da Conferencia Interamericana de Traballo (1980).

Licenciado en Dereito con Premio Extraordinario pola Universidade de Granada (1951) e Doutor en Dereito pola Universidade de Madrid (1953), ampliou os seus estudos nas Universidades de Heidelberg, Múnic e París.

Catedrático de dereito constitucional na Universidade de Madrid (1981-1995). Conselleiro de Estado (1986-1995). Maxistrado do Tribunal Constitucional (1995), Presidente do Tribunal Constitucional (2001-2004).

Fundou o bufete Jiménez de Parga Avogados.

## Recoñecementos e distincións 
Foi Doutor honoris causa da Universidade de Bordeos (1962), e da Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid (2004). Profesor emérito da Universidade de Bauru, São Paulo (Brasil, 1969). Membro da Orde do Mérito Constitucional (8-12-1988). Membro da Academia Nacional de Dereito e Ciencias Sociais (Córdoba, Arxentina, 1994). Gran Cruz de Carlos III, máxima condecoración do Reino de España (24-2-1978). Medalla de Ouro de "Ramón Carande" (10-10-97). Gran Cruz de Afonso X o Sabio, ao xubilarse como Catedrático logo de máis de 45 anos de docente (25-6-99). Medalla de Servizos Prestados á Universidade (28-1-2000). Académico de Honor da Real de Xurisprudencia e Lexislación de Granada (14-5-2000). Premio Pelayo na súa VIII Edición para Xuristas de recoñecido prestixio (2002). Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort (5-12-2013).

### Outras distincións 
* Medalla da Orde do Mérito Constitucional.
* Fillo Predilecto de Andalucía (19/02/2002).
* Medalla de Ouro ao Mérito pola Cidade de Granada.
* Premio Pelayo para Xuristas de Recoñecido Prestixio (2002).
* Gran Cruz da Orde do Dous de Maio.
Depresión Central Catalá

thumb|250px|Unidades morfoestruturais de Cataluña:
A **Depresión Central** (en catalán: *Depressió Central*) é unha chaira situada no centro de Cataluña, que ocupa o sur da provincia de Lleida e o centro da de Barcelona. Esténdese entre o Prepireneo e as Cordilleiras Costeiras, abríndose cara a poñente, onde enlaza coa Depresión do Ebro como a súa prolongación oriental.

## Características 
Dende o punto de vista físico trátase dunha sucesión de altiplanos de entre 800 e 1000 metros de altitude que van perdendo altura (ata os 100 metros) cara ao oeste ata chegar ao Val do Ebro. Limitando estas alturas, esténdense concas de erosión que foron escavando os ríos ao atopar materiais brandos como arxilas ou margas, como é o caso da chaira do Bages e da Conca de Barberà-

[250px|miniatura|esquerda|A chaira do [Bages, na Depresión Central.]]
Os límites da Depresión Central varían segundo se os consideramos dende o punto de vista do relevo ou da súa formación, xa que algúns macizos como o de Montserrat ou Sant Llorenç del Munt, xeograficamente situados na Cordilleira Prelitoral, están formados por materiais formados na mesma época que os da Depresión Central coa que están en contacto, depositados enriba das rochas máis antigas do Sistema Mediterráneo.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Prepireneo
*Cordilleiras Costeiras Catalás
Cabo de Salou

O **cabo de Salou** é un cabo da Costa Daurada, en Cataluña. É un conxunto rochoso que entra no mar Mediterráneo á altura do municipio de Salou, na provincia de Tarragona.

As características rochosas do cabo facilitaron a creación de pequenas calas no seu arredor: 
* Cala Morisca
* Cala de la Vinya 
* Cala de la Font 
* Cala de la Penya Tallada 
* Cala dels Crancs

No cabo atopamos o Faro de Salou, inaugurado en 1858. O cabo de Salou forma un pequeno macizo que ten unha pequena extensión boscosa principalmente formada por piñeirais. Está suxeito á acción das ondas, provocado sobre todo polos ventos de levante.

## Véxase tamén 
* Costa Daurada
Avelino Barbeito

**Andrés Avelino Barbeito Hermosilla**, nado na Coruña o 14 de xuño de 1849 finado na mesma cidade o 9 de febreiro de 1914, foi un tipógrafo e poeta galego.

## Traxectoria 
Foi secretario dos concellos de Pontedeume e Betanzos. Militou no Partido Republicano e foi un dos asinantes do Manifesto solidario de setembro de 1907, que promoveu o inicio de Solidaridad Gallega. Foi presidente da Asociación de Auxilios dos Dependentes de Comercio da Coruña. Publicou poemas en *El Eco de Santiago*, *Santiago* e outras revistas e xornais da época usando moitas veces o pseudónimo **Noé Vila**, anagrama do seu nome. É autor do libro de versos bilíngüe *Nada* (1906). Recibiu o premio da Academia de Montreal pola súa tradución da obra *Magali* de Frédéric Mistral e o do Ateneo de Trobadores de Tolosa pola vinculación á obra dos felibres.

## Vida persoal 
Casou con María Cerviño Vázquez e foi pai de María Barbeito Cerviño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Andrés Avelino. *Gran Enciclopedia Gallega Silverio Cañada*
* 
* *Dicionario biográfico de Galicia*, t. 1, p. 92.
Prepireneo

[250px|miniatura|O Macizo de Cotiella, en [Aragón, onde se atopan os montes máis altos do Prepireneo.]]
O **Prepireneo**, ou **Prepireneos**, son un conxunto de serras situadas ao sur do Pireneo axial. As montañas e vales desta zona caracterízanse por ter unhas alturas menores que as do sector central dos Pireneos. Son poucos os picos do Prepireneo que superan os 2.000 metros de altitude.

Este sector dos Pireneos esténdese de oeste a leste ao longo duns 425&nbsp;km polo nordés de España, atravesando as comunidades autónomas do País Vasco, Navarra, Aragón e Cataluña. A anchura dos Prepireneos alcanza na súa zona central os 40&nbsp;km e no norte da provincia de Barcelona únese ás cordilleiras Costeiras Catalás, que teñen unhas alturas similares. O límite entre os Prepireneos e o sector central dos Pireneos non é preciso debido a que as montañas gañan altura progresivamente segundo se interna na cordilleira. Esta zona de tránsito entre a zona central dos Pireneos e as zonas chairas non existe na vertente francesa exceptuando unha zona de montes baixos na rexión do Rosellón. Os vales do Prepireneo adoitan ser estreitos, formando en moitos casos canóns e desfiladeiros. Os ríos ao seu paso por esta zona dos Pireneos son menos numerosos pero non obstante máis caudalosos, polo que se practican moitos deportes de montaña relacionados coa auga.

## Galería de imaxes 

Montsec_d'Ares.JPG|O Montsec d'Ares, en Lleida
Guara.jpg|A Serra de Guara, en Huesca

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Pireneos
Fabien Causeur

**Fabien Causeur**, nado o 16 de xuño de 1987 en Brest, é un xogador profesional de baloncesto francés que xoga para o Olimpia Milano da Lega Basket Serie A italiana. Cunha altura de 1,96 metros, xoga na posición de base.

## Traxectoria profesional 
### Club 
Causeur xogou na liga francesa dende o ano 2005. Pasou os seus primeiros catro anos coma profesional no STB Le Havre. Na tempada 2009-10, fichou polo Cholet Basket.

En 2012, fichou polo Saski Baskonia da Liga ACB.

O 25 de xullo de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Real Madrid da Liga ACB. O 3 de xullo de 2019, o Real Madrid e Causeur renovaron o contrato do xogador por tres anos máis.

### Selección 
Causeur foi chamado por primeira vez coa selección francesa no Campionato do Mundo de baloncesto sub-21 de 2007. Debutou coa selección absoluta no Campionato do Mundo da FIBA de 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.es 
* Perfil en Eurobasket.com
Lar Galicián

***Lar Galicián*** foi un periódico editado en Corrientes entre 1926 e 1927.

## Historia e características 
Subtitulado *Folla Galeguista*, apareceu o 1 de decembro de 1926. Era o órgano de expresión da sociedade homónima, estaba dirixido por unha muller, Valvanera Iglesias, e tiña unha periodicidade quincenal. Escrita maioritariamente en galego, tiña como finalidade informar aos galegos de Corrientes e do norte da Arxentina sobre as actividades de Lar Galicián e animalos a facerse socios. Tamén incluíu artigos sobre Galicia e achegas literarias de colaboradores como Castelao, Wenceslao Fernández Flórez e Ricardo Barros Pintos xunto con poemas de Rosalía de Castro. O último número coñecido é o 4, que apareceu na primeira quincena de febreiro de 1927.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Publicacións impresas da diáspora galega
### Ligazóns externas
A-3

A **autovía do Leste** ou **A-3**, tamén coñecida como **autovía de Valencia**, é unha das seis autovías radiais de España e comunica Madrid con Valencia pasando pola provincia de Cuenca. É parte da E-901 da Rede de Estradas Europeas.

A A-3 é a antiga estrada N-III que foi desdobrada entre 1990 e 1998.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Lista de autoestradas e autovías de España
*N-III
A-4

A **Autovía do Sur** ou **A-4**, antigamente coñecida como **Autovía de Andalucía**, é unha das seis autovías radiais de España e comunica Madrid con Andalucía. É parte da E-5 da Rede de Estradas Europeas.

Construíuse seguindo o trazado da estrada nacional N-IV, que une as cidades de Madrid, Córdoba, Sevilla e Cádiz entre outras. Atravesa o Parque Natural de Despeñaperros na provincia de Xaén, que separa as comunidades de Andalucía e Castela-A Mancha, mediante grandes obras de enxeñaría.

Ata o ano 1991, a autovía partía de Madrid e remataba no quilómetro 37. O proxecto orixinal consistía en construír a autovía dende Madrid ata Sevilla con motivo da Expo'92, co cal en 1992 quedou rematada ata Sevilla.

Entre Sevilla e Cádiz non existe autovía, senón que hai unha autoestrada de peaxe, a AP-4. Entre ambas as dúas cidades aínda queda o tramo orixinal sen desdobrar da N-IV como alternativa gratuíta á AP-4 dende Dos Hermanas ata o Aeroporto de Xerez.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Lista de autoestradas e autovías de España
*N-IV
*Autoestrada AP-4
Macizo do Garraf

250px|miniatura|O macizo do Garraf visto dende o castelo de Eramprunyà.
O **Macizo do Garraf** (en catalán: *Massís del Garraf*) é un macizo montañoso situado na Cordilleira Litoral de Cataluña.

Ocupa unha área triangular entre o val do Llobregat, a depresión do Penedès e o mar Mediterráneo, constituíndo un conxunto de montañas baixas, con alturas máximas arredor dos 600 metros.

O Macizo do Garraf perde altura cara a poñente e desaparece preto de El Vendrell, onde a depresión litoral se ve limitada polo mar. O macizo presenta unha superficie de preto de 9.967 ha, que orográficamente vai dende o nivel do mar ata os 593 metros do cume de La Morella.

As montañas do Garraf son de tipo calcario con moitas simas e covas. A palmeira anana é unha especie endémica no macizo do Garraf.

Parte do macizo está protexida formando parte do Parque Natural do Garraf e do Parque de Olèrdola.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Parque Natural do Garraf

### Ligazóns externas 
* Información sobre o macizo do Garraf
La Revue Blanche

[miniatura|Ilustración de [Toulouse-Lautrec para *La Revue blanche* (1895).]]
***La Revue blanche*** foi unha revista literaria e artística en lingua francesa que se publicou entre os anos 1889 e 1903.

## Historia e características 
Foi fundada e dirixida polos irmáns Alexandre Thadée e Alfred Athis Natanson. Rivalizou co *Mercure de France*, de aí o nome (blanche: branca), para marcar o contraste coa cuberta lila do *Mercure*. Os secretarios de redacción foron o crítico Lucien Muhlfeld e Félix Fénéon, este segundo entre 1896 e 1903. Serviu como voceiro da intelectualidade francesa da época e entre as súas posturas cabe destacar que tomou partido polo acusado do caso Dreyfus.

En 1900 *La Revue blanche* publicou como serial ''Le Journal d'une femme de chambre'', de Octave Mirbeau.

## Colaboradores destacados 
* Zo d'Axa
* Victor Barrucand
* Tristan Bernard
* Léon Blum
* Félix Fénéon
* Charles Henry
* Alfred Jarry
* Octave Mirbeau
* Lucien Muhlfeld
* Émile Pouget
* Marcel Proust
* Misia Sert
* Henri de Toulouse-Lautrec
* Pierre Veber
* Paul Verlaine

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Conmemoración de *La Revue blanche* 
* *La revue blanche de Bruxelles*, anos 1889-1891 
* *La revue blanche*, anos 1891-1903
Revista literaria

[miniatura|*[Grial (revista)|Grial*.]]
Unha **revista literaria** é unha publicación periódica e específica do ámbito literario (narrativa, poesía, crítica literaria e outros). Serve como plataforma para a publicación de textos que talvez nun segundo termo poidan ser publicados nun volume de seu. Estas revistas son así mesmo unha das principais vías de difusión para crítica literaria. Nos séculos XIX e XX representaron un modo de busca e experimentación para modalidades artísticas como o debuxo ou, máis claramente, a literatura. As diversas revistas de corte surrealista desempeñaron, por exemplo, un papel fundamental nas artes europeas e americanas na década de 1920. Aínda hoxe, é habitual que estas revistas garden un espazo importante á experimentación.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Les revues littéraires au XXe siècle*, textos recompilados por Bruno Curatolo e Jacques Poirier (2003), Éditions Universitaires de Dijon.
* ''Panorama des revues littéraires sous l'Occupation'', Olivier Cariguel, Éditions IMEC (2007).

### Outros artigos 
* Teoría literaria

### Ligazóns externas 
* Revues-litteraires.com  Bibliografía sobre revistas literarias francófonas.
Stanley G. Weinbaum

**Stanley Grauman Weinbaum**, nado en Louisville (Kentucky) o 4 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 14 de decembro de 1935, foi un escritor de ciencia ficción norteamericano. A súa carreira no xénero foi curta pero influente. A súa primeira novela, *A Martian Odyssey* foi publicada con grande éxito en xullo de 1934, un ano e medio antes de que o autor morrese a consecuencia dun cancro de pulmón.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil e biografía de Weinbaum en *The Encyclopedia of Science Fiction*
A-5

A **Autovía do Suroeste** ou **A-5**, antigamente coñecida como **Autovía de Estremadura**, é unha das seis autovías radiais de España e comunica Madrid con Estremadura pasando por Castela-A Mancha. É parte da E-90 da Rede de Estradas Europeas.

A vía comeza á altura da M-30 en Madrid e toma dirección suroeste ata chegar a Navalmoral de la Mata, na provincia de Cáceres. A partir de aí diríxese cara ao sur ata Mérida. Dende Mérida ata a fronteira portuguesa nas proximidades de Badaxoz toma unha dirección oeste.

Ten enlaces ou pasa preto das seguintes poboacións: Alcorcón, Móstoles, Navalcarnero, Valmojado, Santa Cruz del Retamar, Talavera de la Reina, Navalmoral de la Mata, Trujillo, Miajadas, Mérida e Badaxoz, enlazando na fronteira coa portuguesa A-6 a Lisboa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
*Lista de autoestradas e autovías de España
*N-V
Picafollas de papo branco

O **picafollas de papo branco** (***Phylloscopus bonelli***) é un pequeno paxaro que vive en Europa e África, pertencente á familia Phylloscopide (antes estaba clasificado dentro de Sylviidae).

## Morfoloxía e hábitos 
O picafollas de papo branco ten unha lonxitude duns 11,5&nbsp;cm e pesa uns 8 gramos. É lixeiramente máis pequeno có picafollas musical. O corpo enteiro é de cor parda con tonalidades amarelas. A parte inferior é máis clara, chegando nalgúns individuos a un ton branco. As patas son de cor carne pálida. Os machos e femias non presentan diferenzas morfolóxicas.
Habita en bosques de coníferas e mixtos, chegando ata ó límite de altitude das especies arbóreas. Aliméntase de insectos e de arañas.

## Reprodución 
A época de cría corresponde ós meses de maio e xuño, sendo a posta duns 5-6 ovos. Necesítanse 13 días para chocar os ovos. Os polos permanecerán 12 días no niño antes de abandonalo.

## Distribución 
Presente en Europa Occidental dende a Península Ibérica ata o sur de Alemaña e os Balcáns Occidentais, durante os meses de abril a setembro. Inverna no oeste da África tropical.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* C.D. Romay Cousido, Antonio Fontoira García, Emilio Martínez Sabarís e Atocha Ramos Martínez: 100 aves comúns do concello do Grove e áreas veciñas. Concello do Grove. Depósito Legal:C 2423-2009
* Lars Svensson, Killian Mullarney, Dan Zetterstïons: Guía de Aves: España, Europa y Región Mediterránea. Ediciones Omega. 
* Nicolai, Singer, Wothe: Gran Guía de la Naturaleza AVES. Editorial Everest, s.a.
Frances Bean Cobain

**Frances Bean Cobain**, nada nos Ánxeles (California) o 18 de agosto de 1992, é unha artista visual estadounidense. É a única filla do líder de Nirvana, Kurt Cobain, e da líder de Hole, Courtney Love.

## Traxectoria 
O nome de Frances foi elixido en honor de Frances McKee, a guitarrista do dúo indie rock The Vaselines. O segundo nome, Bean, foi elixido porque Kurt pensou que parecía un feixón na ecografía. O seu padriño é o cantante de REM, Michael Stipe e Drew Barrymore é a súa madriña.

En agosto do 2006 foi fotografada pola revista Elle vestindo o famoso suéter e os pantalóns de pixama do seu pai como parte dun artigo no cal os fillos de famosas estrelas de rock vestían pezas dos seus pais. Ela explicou "Vestín os seus pixamas porque en 1992 el casou coa miña nai en Hawai vestíndoos, polo que crin que sería adorábel se os vestía hoxe. El era demasiado preguizoso como para usar un esmoquin e casou en pixama!

En xullo de 2010, Cobain presentou unha colección das súas obras de arte titulada "Scumfuck" baixo o pseudónimo de "Fiddle Tim" na Galería A Luz de Xesús nos Anxeles

O 4 de agosto do 2012 Cobain participou nunha exposición grupal titulada "A MiXTAPE" utilizando o seu propio nome. Os artistas debían elixir unha canción pola cal debían ser inspirados a crear. Frances elixiu a canción "Black" da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain. A mestura eléctrica de cancións estivo dispoñíbel en formato dixital en iTunes.

O 30 de outubro do 2012 Cobain anunciou que a súa primeira exposición solista tería lugar en febreiro e sería posibilitada pola artista e cantante Jessicka.

### Outros traballos 
Segundo a revista Rolling Stone, o título e a portada do box set de 2005, Sliver: The Best of the Box, foron elixidos por Cobain.

Cobain traballou como pasante de Rolling Stone de xuño a agosto de 2008.

Cobain apareceu como vocalista invitada na canción My Space do álbum *Evelyn Evelyn* de Evelyn Evelyn, que foi lanzado o 30 de marzo de 2010. Amanda Palmer de Evelyn Evelyn aclarou que Cobain foi unha das 20 artistas que cantaron a mesma liña e cuxas voces foron mesturadas na gravación.
Luís de la Riega

**Luís de la Riega Fernández**, nado en Pontevedra en 1827 e finado na mesma cidade o 18 de febreiro de 1909, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Foi contador da Deputación de Pontevedra. Colaborou en *La Revista*, foi propietario e director de **El Eco de Pontevedra** e colaborou en *La Revista Popular*. Utilizou o pseudónimo Doctor Mendigo-Ría. Foi correspondente da Real Academia da Historia.

Era tío de Celso García de la Riega.

## Obras 
* *El Río Lérez*, 1892.
* *Congreso de mugeres*, 1892.
* *Discusiones sobre el Amor*, 1894.

## Notas
Pla d'Espais d'Interès Natural

[250px|miniatura|[Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici]]
O '''Pla d'Espais d'Interès Natural'* (*Plan de Espazos de Interese Natural'') ou **PEIN** é unha configuración legal aprobada polo Goberno da Generalitat de Cataluña, que ten por obxecto a delimitación e establecemento das medidas necesarias para a protección básica dos espazos naturais, co fin de asegurar a súa conservación, de acordo con valores científicos, ecolóxicos, paisaxísticos, culturais e sociais.

## Historia 
O PEIN foi aprobado polo Decreto 328/1992, do 14 de decembro, e reeditado en 1996. Ten as súas orixes na determinación legal que fai a Lei 12/1985, do 13 de xuño, de espazos naturais, modificada posteriormente pola Lei 12/2006, do 27 de xullo, de medidas en materia do medio.

A situación final do PEIN en Cataluña ata o ano 2005 incluía 144 espazos de interese natural que alcanzaban 648.065 ha; aínda así, coa aprobación en setembro do 2006 da proposta catalá da Rede Natura 2000, o PEIN experimentou un crecemento destacado da súa superficie total e o seu número de espazos, posto que, de acordo coa Lei 12/2006, de medidas en materia de medio, a declaración dunha zona especial de conservación (ZEC) ou dunha zona de especial protección para as aves (ZEPA) implica a súa inclusión automática no PEIN. Isto fai que, en febreiro de 2013, 977.107,87 ha (un 30,44% do territorio catalán) formen parte do PEIN, ademais de incluír 77.819,21 ha de espazos mariños.

## Obxectivos 
Os obxectivos establecidos na lei 12/85 son os seguintes:
***Protección dos recursos naturais**. Esta protección estrutúrase arredor dos ecosistemas e a preservación da diversidade biolóxica.
***Arraigamento da poboación afectada**, por medio do fomento da agricultura, a silvicultura e a gandaría, que permitan manter a diversidade paisaxística e o sostemento das comunidades rurais.
***Turismo verde**. Fomento das infraestruturas, equipamentos e actividades relacionadas co turismo nas zonas protexidas, co obxecto de orientar o seu desenvolvemento compatible coa protección, e facilitar actividades económicas ás comunidades residentes.
***Fomento da investigación** dos sistemas naturais co obxecto de mellorar o seu coñecemento, para racionalizar a súa xestión.
***Actividades pedagóxicas**. Os espazos naturais son un marco ideal pola realización de actividades pedagóxicas relacionadas coas ciencias naturais e a ecoloxía.

## Galería de imaxes 

Muntanya Montserrat.jpg|Montserrat
Muntanya Pedraforca.jpg|O Pedraforca
Torroella de montgri illes medes.jpg|As illas Medes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Generalitat de Catalunya. O Pla d'Espais d'Interès Natural de Catalunya 
* Generalitat de Catalunya. Mapa dos espazos incluídos no PEIN
Remuíño de sombras

***Remuíño de sombras*** é unha novela de Xosé Neira Vilas, publicada en 1973 na Colección Pombal de Edicións Castrelos, cun prólogo de Basilio Losada ("Presentación innecesaria de Neira Vilas"). En 1991 foi reeditado pola Editorial Galaxia.

## Trama 
A acción discorre en Buenos Aires en 1960, no 150 aniversario da independencia da Arxentina. O libro ten unha estrutura fragmentaria, con múltiples personaxes, pero hai unha serie de fíos recorrentes: un rapaz que lle escribe cartas á familia contándolle a súa experiencia, un amigo que lle fala a outro da vida na rúa, pois está eivado e non pode saír, Dorinda, que traballa como criada cunha familia galega con cartos.

Faise referencia ao Centro Gallego de Buenos Aires é á Federación de Centros Galegos.

## Narración 
O título fai referencia á vida caótica das persoas na capital Arxentina. O remuíño (imaxe constante na obra do autor) é a aglomeración humana, que aparece como un enxame. É unha novela polifónica, que alterna a primeira persoa a segunda persoa e o narrador omnisciente. Inclúe tamén o xénero epistolar. Esta multiplicidade forma parte dun proceso de aprendizaxe como autor, buscando en cada caso a fórmula narrativa máis axeitada para cada caso.

O autor emigrou a Buenos Aires en 1949 para evitar o servizo militar. Alí entrou en contacto cos movementos sociais e culturais e coa comunidade galega. A relación entre Galicia e Buenos Aires é un dos eixos temáticos na literatura de Neira Vilas, xunto coa relación entre a infancia e o mundo dos adultos. Outras obras sobre o mundo da emigración desde o punto de vista adulto son *Camiño bretemoso* (1967) e *Historias de emigrantes* (1968).
## Traducións 
*Ao castelán por Nora Longhini Moreira co título de *Remolino de sombras* publicado en 1999.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Ficha na páxina web de Editorial Galaxia.
CaixaBank

**CaixaBank** é un banco español con sede operativa en Barcelona e sede social en Valencia. Foi fundado en Barcelona en 2011, pola ''Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona*, máis coñecida como la Caixa, que achegou os activos e pasivos do negocio bancario da mesma.

A 31 de decembro de 2018, os activos de CaixaBank eran de 386.622 millóns de euros, sendo a terceira entidade financeira española por volume de activos. Nesa data contaba cunha rede de 5.110 oficinas, 37.440 empregados e 15,7 millóns de clientes.

Cotiza na Bolsa de Madrid (CABK) e forma parte do índice IBEX 35.

## Historia e características 
CaixaBank agrupa o negocio bancario, asegurador e algúns dos investimentos do Grupo "la Caixa". Anteriormente a empresa denominábase "Criteria CaixaCorp S.A." e tiña un papel de entidade de investimento de capital dentro do grupo, non obstante, o 1 de xullo de 2011, no marco da reestruturación do sistema financeiro en España, decidiu cambiar a súa denominación por "CaixaBank S.A." así como a súa función dentro da estrutura financeira do grupo, pasando a englobar a actividade bancaria do conxunto empresarial.

CaixaBank é herdeiro da actividade financeira e bancaria que ata o momento da súa creación viña exercendo a *Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona'' ("la Caixa") sendo agora o responsable de xestionar as oficinas, carteira de clientes, capital e activos que ata ese momento eran propiedade da caixa. Esta entidade tamén agrupa o negocio de seguros e reaseguros como propietaria única do VidaCaixa Grupo, ademais dos investimentos en banca internacional e en Telefónica e Repsol.

A pesar de que, tras a segregación do negocio da caixa de aforros, a actividade en banca retallista e comercial non a desempeña xa a extinta caixa, CaixaBank continúa utilizando nas súas sucursais e nas súas comunicacións publicitarias o pseudónimo comercial "la Caixa", deixando a marca "CaixaBank" só para fins institucionais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de CaixaBank (corporativa)
* Sitio web de CaixaBank (comercial)
Algo que celebrar

***Algo que celebrar*** foi unha serie de televisión española de comedia de Antena 3, producida por Grupo Secuoya e emitida entre o 7 de xaneiro e o 25 de febreiro de 2015. Está protagonizada por Luis Varela, Elena Irureta, Alejo Sauras e Norma Ruiz.

## Sinopse 
A serie xira en torno aos acontecementos da familia Navarro. A serie arranca cunha formulación moi orixinal: observar a evolución e revolución dunha familia como a de calquera de nós a través dos grandes acontecementos que os unen en datas concretas. Vodas, bautizos, comuñóns, funerais, aniversario e as inevitables celebracións do Nadal: todos os acontecementos que reúnen ao núcleo familiar en algo máis dun ano supoñen o vehículo a través do cal, sen perder o sorriso, nas relacións humanas, os rancores e as retesías, o amor incondicional dos avós, os celos e as ausencias.

## Personaxes 
### Principais 
* Luis Varela é Manuel Navarro.
* Elena Irureta é Concepción "Concha" Magallón.
* Alejo Sauras é Santiago "Santi" Navarro.
* Norma Ruiz é Eva Navarro.
* Carlos Chamarro é Enrique Bassols.
* Cristina Peña é Laura Navarro.
* Ana Rayo é Pilar Cantalapiedra.
* Ricardo Castella é Lolo Navarro.
* Raúl Fernández é Gorka Díaz.
* Alicia Rubio é María Víctoria "Mariví" González.
* Kimberly Tell é Rose McGregor.
* Álvaro Fontalba é Pedro Navarro.
* Daniel Avilés é Nicolas "Nico" Navarro.
* Paula Sancho é Berta Bassols.
* Máximo Pastor é Mateo Bassols.
* Julieta Serrano é María Crespo.

### Colaboracións especiais 
* Octavi Pujades é Darío Espejel.
* Gorka Lasaosa é David.
* Mariano Venancio é Francis Navarro.
* Jorge Sanz é Richard.
* Eloy Arenas é Camilo Pardeza.
* Belinda Washington é Felicidad.

## Capítulos e audiencias 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
Gia Carangi

**Gia Carangi**, nada en Filadelfia o 29 de xaneiro de 1960 e finada na mesma cidade o 18 de novembro de 1986, foi unha supermodelo estadounidense, considerada como o máximo expoñente da moda mundial da década de 1980. Gia foi unha das primeiras persoas famosas por falecer debido a problemas co VIH.

## Traxectoria 
Tiña ascendencia italiana, irlandesa e galesa. A súa nai fora modelo de catálogos durante a súa mocidade, e era a filla máis nova do matrimonio, que vivía nun suburbio de Filadelfia. O ambiente familiar nunca foi moi óptimo, na súa casa as pelexas eran continuas, feito polo cal seus pais se divorciaron, quedando ela baixo a custodia do seu pai. Debido ó ambiente creado polo pai na casa, Gia comeza a experimentar durante a súa adolescencia con drogas brandas como a marihuana.

A súa nai animouna a comezar unha carreira no mundo da modelaxe, debido á súa gran beleza e extravertida personalidade, conseguíndolle unha cita cun fotógrafo que toma as súas primeiras instantáneas. Estas fotografías foron enviadas a Wilhelmina Cooper, a maior axencia de modelos do mundo, e con 17 anos Gia comezou a ser coñecida no mundo da moda, trasladándose a vivir a Nova York.

Gia mudou por completo o estereotipo de modelo da época, que era unha idealización dunha muller loira, alta e delgada, mentres que ela era morena e cun carácter moi forte. Foi a modelo máis transgresora da década, e axiña protagonizou portadas de revistas como *Harpers Bazaar*, *Vogue*, *Elle* ou *Cosmopolitan*, da man de fotógrafos como Scavullo ou Richard Avedon. Os seus xestos e poses foron revolucionarios e marcaron tendencia.

A súa orientación sexual é descoñecida; afirmouse que era lesbiana ou bisexual. Tivo múltiples *affaires* con homes e mulleres, feito moi escandaloso na época.

Acostumaba a frecuentar o famoso Studio 54 e o Mudd Club, lugares onde a cocaína, a marihuana e outro tipo de drogas andaban con total normalidade. Posiblemente o contaxio co VIH foi debido a compartir unha agulla para inxectarse heroína. Durante unha sesión fotográfica a modelo escapou cara a un suburbio de Nova York preguntando por alguén que lle puidese dar uns gramos de cocaína, e ó non atopar a ninguén decidiu probar heroína cun adicto que estaba alí.

Nesta época a súa carreira como modelo comeza a decaer, o seu comportamento é cada vez menos desexable. Debido ás marcas de agulla nos seus brazos os fotógrafos non a querían contratar. Comeza neste tempo un tratamento de desintoxicación a base de metadona.

O 18 de novembro de 1986 faleceu por mor dunha pneumonía que se complicou co VIH. Ninguén do mundo da moda acudiu ó funeral da mesma, tan só Francesco Scavullo mandou unha tarxeta con condolencias para a súa familia.

En 1998, filmouse unha película biográfica sobre a mesma, protagonizada por Angelina Jolie.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gia Org 
* Entrevista .
Pacto Ibérico

O **Tratado de Amizade e Non Agresión Luso-Español**, máis coñecido como **Pacto Ibérico**, foi un acordo firmado en febreiro de 1942 por España e Portugal. O tratado, que permaneceu en vigor até 1978, foi rubricado por Francisco Franco e António de Oliveira Salazar. Acordaba a non agresión entre ambos os dous estados, e deu orixe ao **Bloque Ibérico**.

## Precedentes 
A orixe inmediata do acordo é un tratado de amizade e non agresión asinado en Lisboa o 18 de marzo de 1939 (cando aínda non rematara a guerra civil española) por Salazar e Nicolás Franco, por entón embaixador en Portugal do goberno franquista. Nese momento había un contexto de clara inestabilidade nacional e internacional para ambos países, coa inminencia da segunda guerra mundial e a situación de crise en Portugal. A Segunda República Española rexeitou o réxime do Estado Novo de Salazar, polo que este prestou apoio ás tropas sublevadas no Alzamento Nacional como medio para eliminar un inimigo directo..

## O acordo 
O Pacto Ibérico tiña un carácter fundamentalmente militar e territorial. Nel proclamábase a aceptación por parte de lusos e españois das fronteras existentes co propósito de pacificar a península, non só evitando un conflito directo entre España e Portugal, senón asegurando a negación de apoio a unha terceira potencia en caso de agresión a un destes países. Procurábase tamén a neutralidade na segunda guerra mundial, pois a situación de ambos os dous países era nefasta de por si e non poderían soportar entrar no conflito. bélico

Amais destes intereses xerais cada potencia buscaba acordos concretos. Así, dunha banda Portugal desexaba manter as súas colonias en África, e por tanto disipar calquera tipo de futura pretensión imperialista española. Porén, en 1978, trala instauración de réximes democráticos en ambos os dous países, substituíuse por outro tratado de cooperación e amizade, pero xa carente do enfoque militar que tiña o acordo orixinal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* ARQUIVO HISTÓRICO DIPLOMÁTICO DO MINISTÉRIO DOS NEGÓCIOS ESTRANGEIROS. Pso. 2, Arm. 48, Maço 269. Relaçoes políticas com a Espanha. 1938-1953. Lisboa.
* MORADIELLOS, Enrique (1995): "España y la Segunda Guerra Mundial", en *Memoria de la Segunda Guerra Mundial*. Madrid. El País. Páx. 52-83.
* RODRÍGUEZ, R. (2005): "Geopolítica crítica: el Pacto Ibérico de 1939". En *Geo Crítica / Scripta Nova. Revista electrónica de geografía y ciencias sociales*. Barcelona: Universidad de Barcelona, 1 de outubro de 2005, vol. IX, núm. 198.  [ISSN: 1138-9788]
Camillo Ruini

**Camillo Ruini**, nado o 19 de febreiro de 1931 en Sassuolo (Italia), é un eclesiástico católico latino, cardeal e vigairo xeral de Roma entre 1991 e 2008.
## Traxectoria 
Estudou Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma. O 8 de decembro de 1954 foi ordenado sacerdote por Luigi Traglia, vicerrexente da diocese de Roma.

O 16 de maio de 1983 foi nomeado bispo auxiliar de Reggio Emilia e bispo titular de Nepte. Recibiu a consagración episcopal o 29 de xuño, de mans do bispo de Reggio Emilia Gilberto Baroni.

O 17 de xaneiro de 1991 o papa Xoán Paulo II nomeouno vigairo xeral da diocese de Roma e pro-arcipreste da basílica de San Xoán de Latrán. O mesmo ano, no consistorio do 28 de xuño, Xoán Paulo II creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Sant’Agnese fuori le mura.

Retirouse o 27 de xuño de 2008.

## Obra 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Notas
Oecophylla longinoda

***Oecophylla longinoda*** é unha especie de formiga arbórea que vive nas rexións forestais de África tropical. É unha das dúas especies actuais do seu xénero; a outra é *O. smaragdina*. Constrúe niños nas árbores cosendo follas coa seda que producen as súas larvas, o que lle valeu ás formigas deste xénero o nome de formigas tecedoras.

Actualmente distínguense as seguintes subespecies: *Oecophylla longinoda annectens, Oecophylla longinoda claridens, Oecophylla longinoda fusca, Oecophylla longinoda rubriceps, Oecophylla longinoda rufescens, Oecophylla longinoda taeniata, Oecophylla longinoda textor*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Weber NA, Dimorphism in the African Oecophylla worker and an anomaly (Hym.: Formicidae) in Annals of the Entomological Society of America 1946; 39: 7-10, 1946.
* Bradshaw JWS, Baker R, Howse PE, Chemical composition of the poison apparatus secretions of the African weaver ant, Oecophylla longinoda, and their role in behaviour in Physiological Entomology 1979; 4(1): 39–46.
Doñana

**Doñana** é un espazo natural protexido español situado en Andalucía, entre as provincias de Cádiz, Huelva e Sevilla, que conta con 108.086 ha (54.251 ha no Parque Nacional, e 53.835 ten no Parque Natural). Comprende tanto o **Parque Nacional de Doñana** (creado en 1969) como o **Parque Natural de Doñana** (creado en 1989 e ampliado en 1997), e a súa grande extensión de marismas acolle durante o inverno a numerosas especies de aves acuáticas, que adoitan alcanzar cada ano os 200.000 individuos. 

Debido a súa proximidade ao lugar de encontro do Atlántico e do Mediterráneo, o Estreito de Xibraltar, en Doñana pódense observar máis de 300 especies diferentes de aves ao ano, ao ser lugar de paso, cría e invernada para miles delas (acuáticas e terrestres) europeas e africanas. Aquí repousan aves acuáticas de toda Europa Occidental, localizándose infinidade de especies nas marismas e arredores procedentes de África e Europa. 

Con diferentes institucións científicas no seu interior que velan por un desenvolvemento axeitado das bisbarras limítrofes e a conservación dalgunhas especies moi delicadas que habitan nel, considérase a maior reserva ecolóxica de Europa. Foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1994. No ano 2006 o parque recibiu 376.287 visitas. 

O seu nome provén segundo algúns do de Dona Ana de Silva e Mendoza, esposa do VII Duque de Medina-Sidonia. Segundo outros de Ana Mallarte, casada con Sancho de Herrera, arrendatario dos pastos da parte de El Palacio en 1545.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Real Decreto 2412/1969, de 16 de outubro, de creación do Parque Nacional de Doñana (BOE nº 257, de 27.10.1969)  
* Web oficial do Parque Nacional de Doñana - Rede de Parques Nacionais  
* Junta de Andalucía. Consejería de Medio Ambiente. Parque Nacional de Doñana 
* Consejería de Cultura - Bienes Patrimonio Mundial
Ivan Perišić

**Ivan Perišić**, nado en Split o 2 de febreiro de 1989, é un futbolista profesional croata que xoga de extremo e o seu club actual é o Tottenham Hotspur FC da Premier League inglesa. Ademais, é internacional na selección de Croacia.

## Traxectoria profesional 
Con tan só 17 anos, Perišić, que xogaba nas categorías inferiores do Hajduk Split, recibiu o interese dun gran número de clubs, coma Anderlecht, PSV, Ajax, Trabzonspor, Hertha BSC e Hamburgo, antes de fichar polo FC Sochaux. En 2009, foi cedido a metade de tempada ó KSV Roeselare da liga belga.

O 26 de agosto de 2009, o Club Brugge fichou por tres anos a Perišić por 250.000€.

O 23 de maio de 2011, Perišić asinou un contrato de cinco anos co Borussia Dortmund da Bundesliga. O Borussia pagou cinco millóns de euros a cambio da súa fichaxe.

O 6 de xaneiro de 2013, o VfL Wolfsburg pagou 8 millóns de euros pola fichaxe de Perišić.

## Palmarés 
### Club 
;Borussia Dortmund
* **Bundesliga: 1**
:: 2011–12
* **DFB-Pokal: 1**
:: 2011–12

;VfL Wolfsburgo
* **DFB-Pokal: 1**
:: 2014–15
* **DFB-Supercup: 1**
:: 2015

;Bayern München
* **Bundesliga: 1**
:: 2019–20
* **Liga de Campións da UEFA: 1**
:: 2019–20
* **DFB-Pokal: 1**
:: 2019–20

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en National-Football-Teams.com
Esfinxe colibrí

A **esfinxe colibrí** (*Macroglossum stellatarum*) é unha especie de lepidóptero ditrisio da familia Sphingidae. Vive no sur de Europa, incluíndo a Península Ibérica, e no norte de África e centro de Asia, India e Indochina. Recibe o seu nome polo seu voo e forma de alimentación, que se asemellan ao do colibrí.

## Descrición 
miniatura|esquerda| *Macroglossum stellatarum*.
[miniatura|esquerda|[Eiruga de *Macroglossum stellatarum*.]]
miniatura|esquerda|*Macroglossum stellatarum*.
miniatura|Vídeo a cámara lenta dunha esfinxe colibrí.
A envergadura das ás é de 40-45 mm. As ás dianteiras son pardas con liñas e pintas negras, e as traseiras alaranxadas. O abdome é negro e branco no lateral, con sedas con forma de cola de ave. O seu ovo é de forma ovoide, de cor amarela a verdosa e adoita eclosionar en 8 días. Larva cilíndrica de cor amarela e máis tarde verde clara. Pupa de 30–35&nbsp;mm.

## Historia natural 
É unha especie migratoria, mais en xeral non sobrevive o inverno nas rexións frías. Ten hábitos diúrnos, raro en bolboretas esfínxidas. Aliméntase de néctar de plantas de xéneros como *Viola*, *Verbena* ou *Primula*. A súa trompa, para libar o néctar, é case da mesma lonxitude ca o seu corpo e esténdese desenvolvéndose desde a súa boca.

Trala cópula a femia busca especies de plantas do xénero *Galium* ou outros membros da familia Rubiaceae como *Rubia* e tamén *Carduus, Phlox, Petunia, Aster* e *Centaurea*,

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Xosé Luís Alvite

**José Luis Rey-Alvite Martínez**, coñecido como **José Luis** ou **Xosé Luís Alvite**, nado en Santiago de Compostela en 1949 e finado o 15 de xaneiro de 2015 foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia con importantes vínculos co xornalismo, ao seren seu pai, José Rey-Alvite Feás, seu avó Jesús Rey Alvite e seu tío Jesús Rey-Alvite Feás xornalistas. De profesión empregado de banca, escribiu como columnista e xornalista de opinión en distintos medios, de ámbito galego e español, como *Diario 16*, *La Razón*, *Faro de Vigo*, *La Opinión de A Coruña* ou *La Nueva España*.

Tamén colaborou no programa de radio *Herrera en la Onda* de Onda Cero, dirixido e presentado por Carlos Herrera, con quen xa traballara antes tamén en Radio Nacional de España.

## Vida persoal 
Casou dúas veces. Padeceu un dobre cancro de pulmón e de colon, dos que faleceu.

## Obra 
A súa obra consiste en recompilacións dos seus artigos.
* *Historias del Savoy*. Ézaro Ediciones (2004). ISBN 978-84-933888-0-5. ISBN 84-933888-0-7.
* *Almas del nueve largo*. Ézaro Ediciones (2007). ISBN 978-84-935134-2-9.
* *Áspero y sentimental*. Ézaro Ediciones (2008). ISBN 978-84-936461-2-7.
* *Humo en la recámara*. Ézaro Ediciones (2011). ISBN 978-84-937490-9-5.
* *Lilas en un prado negro*. Ézaro Ediciones (2012). ISBN 978-84-939098-3-3
* *Charlas de nunca*. Ézaro Ediciones (2014). ISBN 978-84-939098-8-8

## Galardóns 
* Premio Diego Bernal de xornalismo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Entrevista a José Luis Alvite en Periodista Digital (4 de decembro de 2012).