O soño sulagado

***O soño sulagado*** é o segundo libro de poemas publicado en galego por Celso Emilio Ferreiro. Trátase dun conxunto de 31 composicións publicadas por vez primeira en Vigo pola Colección Alba no 1955.

## Contexto histórico 
[miniatura|Busto de Celso Emilio Ferreiro en [Celanova]]
*O soño sulagado* foi creado no clima da posguerra, no cal o galeguismo cultural e político unicamente resistiu en pequenos núcleos clandestinos. Na década dos 50, o réxime franquista consolídase ao abeiro do repartimento de poder dos bloques e o horizonte dunha loita política galeguista semella esmorecer. Isto provoca que o movemento galeguista se desprace cara posicións netamente culturais, dando lugar, por exemplo, á fundación da Editorial Galaxia no 1950.

É este un período de pesimismo, de fondo existencialismo e dun intenso malestar social e cultural. Porén, a poesía galega de posguerra continúa as direccións menos conflitivas da poesía galega de preguerra.. O neotrobadorismo de Álvaro Cunqueiro e a lírica da paisaxe de Noriega Varela e Iglesia Alvariño dominan o panorama poético da época. Mención á parte merece a produción de Luís Pimentel, situado entre o intimismo existencial e o simbolismo. Pero é Celso Emilio o único poeta que define neste contexto unha poética social ou comprometida, sendo *O soño sulagado* o seu verdadeiro punto de partida.

## Temática 
Segundo afirma Xesús Alonso Montero, n' *O soño sulagado* xa están presentes os contidos esenciais da poesía de Ferreiro: o intimismo, a crítica social e a sátira. A amargura pola perda do soño, o asolagamento do soño é o fío transversal que abrangue estes contidos. Ese soño é o idealismo, a utopía que se percibe irrealizable, tanto no plano sociopolítico, como potencia liberadora do ser humano, coma no plano íntimo ou existencial, metáfora da infancia perdida e do paso do tempo sen futuro. Todos estes puntos condénsanse fortemente nos dous primeiros versos do poema *Falareivos de min*:

Ramiro Fonte salienta os seguintes núcleos temáticos na obra:
* A perda do idealismo. Como xa se comentou, ese idealismo é o soño e a súa perda simbolízase mediante o seu asolagamento.
* A dor existencial. Relaciónase cun presente menesteroso e con ese paso do tempo sen futuro.
* A infancia como paraíso perdido. Estreitamente vencellada aos temas anteriores, tamén lle evoca ao autor a lembranza dos primeiros temores e, sobre todo, o sentimento da terra, vencello coa paisaxe primordial que concilia ao home coa natureza e que esperta a lembranza dun pasado feliz.
* A memoria da guerra. Aparece como pano de fondo que explica a razón dun tempo magoado. Ilustrativos son estes versos do poema *Dempois*:

O antibelicismo prolóngase ao presente histórico, con críticas á Guerra fría, ás veces botando man dun sarcasmo indisimulado como na composición *Poema nuclear*.
* A denuncia dun presente histórico. Un presente opresivo que dificulta as posibilidades dun futuro mellor. Encádrase aquí a denuncia da emigración.
* O amor. Manifestado sempre en clave apelativa e confidencial e no que o suxeito dese amor (a súa muller, Moraima) é un *ti* ao que o poeta lle confesa a súa fe de vida, un *ti* cómplice.

## Estrutura e estilo 
[miniatura|A [guerra civil española está moi presente n' *O soño sulagado* (substitución republicana destinada á fronte de Teruel, 1938).]]
A unidade estrutural conséguese mediante o emprego constante dun tipo de metros, especialmente o hendecasílabo e o heptasílabo. Utiliza unha ordenación por estrofas, non renegando aínda da linguaxe poética tradicional, característica que o definirá en obras posteriores, agás nalgúns casos.

As figuras literarias máis frecuentes son os paralelismos e as anáforas, xunto coas aliteracións e as onomatopeas, as máis das veces cun matiz irónico. A construción dos poemas seguindo a liña do prosaísmo crítico é frecuente sobre todo naqueles poemas con intención máis satírica. Por outra parte, a riqueza das imaxes simbólicas é un trazo constante na produción do celanovés que o achega á *Xeración do 27* ou ao hilozoísmo galego.

## A lingua 
Segundo Gonzalo Navaza, e tomando como referencia o estándar actual do galego, as características máis salientables da lingua d' *O soño sulagado* (e, en xeral, de toda a poesía de Celso Emilio) son as seguintes:
# Vacilación perante as diferentes solucións ortográficas, morfolóxicas ou léxicas (*árbores* / *albres*; *impasíbel* / *inmobre*; *e* / *i*).
# Presenza de trazos característicos do galego central ourensán (*unhos*; *il*; *iste*, *ise*, *aquil*; *eiquí*; *maus*).
# Fidelidade á lingua popular (*da iauga*; *iñoto*; *piedá*; *olláime*, *faláime*; *pra*).

Á parte do emprego dalgún castelanismo e hiperenxebrismo, cómpre salientar a introdución que fai Ferreiro dalgúns campos léxicos pouco comúns na poesía galega daquel tempo, como os relacionados cos ámbitos urbanos ou con terminoloxías burocráticas ou tecnolóxicas.

## Traducións 
Foi traducido ao castelán polo propio autor, e publicado en edición bilingüe pola editorial Akal en 1981 co título de *El sueño sumergido*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* , Ramón (1992): *Guía de lectura de O soño sulagado*, Edicións do Cumio.
* , Ramiro (1998). Introdución en Ferreiro, C. E. *O soño sulagado*, 5ª ed., Edicións Xerais de Galicia.
*