open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ángel Atienza

**Ángel Atienza Landeta**, nado en Madrid o 16 de marzo de 1931 e finado en Barcelona o 23 de agosto de 2015, foi un futbolista e artista español. Era coñecido como **Atienza II**, para diferencialo do seu irmán máis vello Adolfo Atienza (Atienza I).

## Traxectoria 
### Como futbolista 
Aínda que naceu en Madrid, trasladouse sendo novo a Galicia, ao seren destinados seus pais como mestres a Santiago de Compostela. Xogou no Viveiro e na Ximnástica Lucense, debutando con esta última na Segunda División, nun partido contra a Orensana correspondente á tempada 1949/50. Tras dous anos no equipo lugués, ás ordes de Ramón Polo primeiro e Ramón Estévez despois, fichou polo Zaragoza pouco despois do comezo da tempada 1951/52.

Co equipo aragonés debutou na Primeira División, nun encontro fronte ao Atlético de Madrid no estadio Metropolitano. Militou tres tempadas en Zaragoza, ata que en 1954 fichou polo Real Madrid, equipo no que xogaba seu irmán Adolfo. Xogou seis anos no club branco, tendo destacadas actuacións nas finais da Copa de Europa de 1956 e 1958. Diexou o Real Madrid e o fútbol en 1960, con cinco Copas de Europa, tres ligas e dúas Copas Latinas no seu palmarés.

### Carreira artística 
Xa durante a súa carreira deportiva tiña participado en diferentes exposicións colectivas de pintura. Nunha viaxe por Europa Central interesouse pola realización de murais e os traballos en vidro. A partir de 1964 comezou o seu labor como ceramista, trasladándose a Venezuela en 1976 onde proseguiu o seu labor como escultor. Entre outros traballos realizou as vidreiras do Aeroporto Internacional de Maiquetía. Regresou a España en 2001, realizando aínda varios traballos como a restauración das vidreiras do Círculo de Belas Artes de Madrid. Realizou diferentes exposicións en países como Alemaña, Bélxica, Suíza, os Países Baixos ou os Estados Unidos.

Faleceu o 23 de agosto de 2015, aos 84 anos de idade.

## Palmarés 
;Real Madrid
* **Primeira división (3):** 1954/55, 1956/57, 1957/58.
***Copa de Europa (5):** 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60.
***Copa Latina (2):** 1955, 1957.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
* Páxina web de Ángel Atienza .
Vayhi Boker

***Vayhi Boker*** (en ; en ; *laykin ṣabāḥā*) é un filme israelí de 2021 dirixido por Eran Kolirin, baseado na novela en lingua hebrea *Let It Be Morning* do autor palestino-israelí Sayed Kashua. En xuño de 2021, o filme foi escollido para competir na sección *Un Certain Regard* do Festival Internacional de Cinema de Cannes. Porén, o elenco palestino do filme opúxose á categorización do filme como "israelí" e rexeitou ir ao Festival en sinal de protesta. Foi escollido como candidato de Israel para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Mentres asistía á voda do seu irmán, un cidadán israelí de orixe palestina non pode regresar a Xerusalén cando unha estrada é bloqueada polos soldados israelís.

## Personaxes 
* Alex Bakri como Sami
* Juna Suleiman como Mira
* Salim Dau como Tarek
* Ehab Salami como Abed
* Khalifa Natour como Mohammed

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Israel propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 94ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Cavafe

**Carlos Alberto Vázquez Fernández**, coñecido como **Cavafe**, nado o 25 de abril de 1999, é un futbolista cubano que xoga como defensa central no Dornbirn da 2. Liga de Austria e na selección cubana.

## Traxectoria 
Nacido na Habana, aos 3 anos trasladouse a Madrid coa súa familia. Xogou nas categorías inferiores do CD Valdemorillo, o CD Canillas, o CD San Fernando de Henares e o Atlético de Madrid. Tras rematar a súa etapa como xuvenil, en agosto de 2018 regresou ao San Fernando.

Debutou na Tercera División o 26 de agosto de 2018, nunha derrota por 1-2 contra o Rayo Vallecano B. O 1 de febreiro seguinte fichou polo Alcorcón, sendo inicialmente asignado ao filial, tamén de Terceira.

Debutou co primeiro equipo do Alcorcón o 17 de decembro de 2019, nun partido da Copa do Rei contra o  CP Cacereño. En xaneiro saíu cedido ao Unionistas de Salamanca, da Segunda División B. Na tempada 2020/21 non contou con minutos no Alcorcón, adestrado por Juan Antonio Anquela, e en xaneiro volveu saír cedido, esta vez ao Navalcarnero.

Desvencellado do Alcorcón, en agosto de 2021 fichou polo Bergantiños, da Segunda RFEF. Disputou 13 encontros co club de Carballo, pero só 5 deles como titular. Descontento coa súa pouca participación, deixou o club en xaneiro de 2022, fichando polo Tudelano, último clasificado da Primeira RFEF. Xogou só seis meses no club navarro, fichando en xuño polo Dornbirn da 2. Liga de Austria.

### Selección cubana 
En marzo de 2021 entrou na histórica convocatoria para a selección cubana que incluía por primeira vez xogadores de clubs estranxeiros. O 25 de marzo de 2021 debutou coa selección nunha derrota por 0-1 ante Guatemala.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
*Datos do xogador en Transfermarkt .
* Datos do xogador en WorldFootball.net
Rete mirabile

[miniatura|Rete mirabile (rm) da arteria carótide interna en [Ovella|ovellas.]]
miniatura|Rete mirabile (rm), figura 2
A **rete mirabile** (latín, plural: *retia mirabilia*) é unha ramificación dunha arteria nunha rede das arterias máis finas, que logo non se une para formar unha vea, senón que á súa vez forma unha arteria. O significado en galego é *rede milagreira, admirábel, marabillosa* ou *incríbel,* porén adoita ser nomeada polo termo en latín.

En todos os vertebrados, tales redes ocorren no glomérulo do ril. Aí unha arteriola (*arteriola glomerularis afferens*) ramifícase nunha fina rede capilar (*glomérulo*), que á súa vez se recolle nunha *arteriola (arteriola glomerularis efferens*). Como adoita suceder no sistema circulatorio, este último fúndese despois nunha rede capilar que drena nas veas. No caso da glomérula, esta rede úsase para a ultrafiltración da urina primaria do sangue .

As *redes milagreiras* tamén se producen noutras arterias:

* en artiodáctilos na arteria carótide interna
* en ruminantes na *arteria oftálmica externa (arteria ophthalmica externa*)
* en gatos na arteria maxilar (arteria maxilar )
* en loris nas mans e nos pés
* en peixes (Physoclistos) para encher a vexiga natatoria

O significado funcional destas formacións aínda non foi aclarado para moitas especies.

Nos atúns e os tiburóns, as redes milagre serven como intercambiadores de calor a contracorrente para a termorregulación. Os músculos nadadores destes animais xeran moita calor, as redes milagrosas manteñen a calor no núcleo do corpo e, polo tanto, os órganos vitais están a unha temperatura máis alta que a auga circundante. As redes milagreiras aquí, con todo, consisten en vasos de paredes relativamente grosas e non permiten ningún intercambio de gases. Nos physoclistos apoian o enriquecemento da vexiga natatoria con osíxeno e noutras especies de peixes a achega de osíxeno á retina.

Tamén hai exemplos de rete mirabile venosas como ramas da vea porta no fígado e da vea porta da pituitaria no lóbulo anterior da glándula pituitaria .

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Información sobre as vexigas natatorias (lookd.com)
Frederick W. Sturckow

**Frederick Wilford Sturckow**, nado en La Mesa (California) o 11 de agosto de 1961, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-105, STS-128, STS-88, STS-117 e VSS Unity Unity21.

## Traxectoria
Sturckow graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade Politécnica do Estado de California en 1984 e é máster na mesma materia en 2000.

Foi seleccionado como astronauta pola NASA en decembro de 1994, participando nas misións STS-105, STS-128, STS-88 e STS-117 e pasando un total de 51,40 días no espazo. Formou parte tamén do voo Virgin Galactic Unity 21, un voo suborbital da empresa privada de turismo espacial Virgin Galactic.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-105
*STS-128
*STS-88
*STS-117
*Virgin Galactic Unity 21
Lugo, Italia

**Lugo** (en romañol: *Lùgh*) é unha cidade e comuna na rexión italiana do norte de Emilia-Romaña, na provincia de Rávena.

## Demografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Lugo, Italia
È stata la mano di Dio

***È stata la mano di Dio*** é un filme italiano de 2021 escrito, dirixido e producido por Paolo Sorrentino. Está protagonizado por Filippo Scotti, Toni Servillo, Teresa Saponangelo, Marlon Joubert, Luisa Ranieri, Renato Carpentieri, Massimiliano Gallo, Betti Pedrazzi, Biagio Manna e Ciro Capano. O filme ten referencias autobiográficas á mocidade de Sorrentino en Nápoles.

Competiu polo León de Ouro na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, onde gañou o Gran Premio do Xurado e onde Filippo Scotti recibiu o Premio Marcello Mastroianni. Estreouse nos cinemas de Italia o 24 de novembro de 2021, e en liña a través de Netflix o 15 de decembro de 2021. Foi escollido como candidato de Italia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, sendo nomeado xunto a outros catro filmes.

## Sinopse 
Na década de 1980, Fabietto (Filippo Scotti) é un rapaz de Nápoles que vive co seu pai Saverio Schisa (Toni Servillo) e a súa nai Maria Schisa (Teresa Saponangelo). Non ten moitos amigos nin amante e quere estudar filosofía na facultade. Polo momento, escoita principalmente música e ve como Diego Maradona xoga no seu equipo local, o Napoli. O seu irmán Marchino (Marlon Joubert) lévao a audicións de interpretación e empatizaa co seu afecto pola súa tía Patrizia (Luisa Ranieri), con problemas emocionais. Entón, a traxedia golpea a familia Schisa e Fabietto chega á maioría de idade dun xeito cruel e brutal.

## Personaxes 
* Filippo Scotti como Fabietto Schisa
* Toni Servillo como Saverio Schisa
* Teresa Saponangelo como Maria Schisa
* Luisa Ranieri como Patrizia
* Massimiliano Gallo como Franco
* Renato Carpentieri como Alfredo
* Marlon Joubert como Marchino Schisa
* Betti Pedrazzi como Baronesa Focale
* Biagio Manna como Armando
* Ciro Capano como Capuano
* Enzo De Caro como San Gennaro
* Sofya Gershevich como Yulia
* Roberto Oliveri como Maurizio
* Lino Musella como Mariettiello
* Cristiana Dell'Anna como irmá de Armando
* Monica Nappo como Silvana
* Carmen Pommella como Annarella
* Adriano Saleri como asistente de Fellini

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 94ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Don't Look Up

'''''Don't Look Up''''' é un filme estadounidense de 2021 escrito, producido e dirixido por Adam McKay. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio e Jennifer Lawrence como dous astrónomos que tentan advertir á humanidade sobre un cometa que se achega á Terra e que destruirá a civilización humana. O evento de impacto é unha alegoría do quecemento global, e o filme é unha sátira da indiferenza do goberno e dos medios de comunicación perante a crise climática. O resto do elenco está composto por Rob Morgan, Jonah Hill, Mark Rylance, Tyler Perry, Timothée Chalamet, Ron Perlman, Ariana Grande, Scott Mescudi, Himesh Patel, Melanie Lynskey, Cate Blanchett e Meryl Streep.

## Personaxes 
* Leonardo DiCaprio como Dr. Randall Mindy
* Jennifer Lawrence como Kate Dibiasky
* Rob Morgan como Dr. Teddy Oglethorpe
* Cate Blanchett como Brie Evantee
* Meryl Streep como Janie Orlean
* Jonah Hill como Jason Orlean
* Mark Rylance como Peter Isherwell
* Tyler Perry como Jack Bremmer
* Timothée Chalamet como Yule
* Ron Perlman como Coronel Benedict Drask
* Ariana Grande como Riley Bina
* Scott Mescudi como DJ Chello
* Himesh Patel como Phillip Kaj
* Melanie Lynskey como June Mindy
* Michael Chiklis como Dan Pawketty
* Tomer Sisley como Adul Grelio
* Paul Guilfoyle como Tenente Xeneral Stuart Themes
* Robert Joy como congresista Tenant

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Patrimonio da Humanidade en Exipto

[miniatura|180px|
[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px]]
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do **Patrimonio da Humanidade en Exipto**, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Dende 2022, Exipto ten sete sitios. Todos os sitios responden a Criterios Culturais, excepto o Val das baleas que figura nos Criterios Naturais. Ademais dos sitios inscritos, Exipto tamén enumera trinta e catro propiedades na súa lista provisional.

## Lista indicativa 
Ademais dos sitios inscritos na Lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a Lista do Patrimonio Mundial se o sitio figuraba previamente na lista provisional. A partir de 2016, Exipto enumera trinta e tres propiedades na súa lista provisional:

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Patrimonio da Humanidade por país
La torre herida por el rayo

***La torre herida por el rayo*** é unha novela de Fernando Arrabal. Transcorre durante un campionato mundial de xadrez, polo que recolle un importante volume de terminoloxía de dito deporte.
## Trama 
A trama céntrase nos dous protagonistas e rivais do campionato, Elías Tarsis e Marc Amary. Por unha banda, alterna os movementos da partida, mentres que polo outro relata as peculiaridades e as vidas dos xogadores, definidas polo amor, as fobias, as intrigas políticas e a casualidade.
## Recoñecementos 
Foi gañadora do Premio Eugenio Nadal en 1982.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Gómez Redondo, Fernando (8/2/2021). "El ajedrez y la literatura (120). Fernando Arrabal, La torre herida por el rayo (1983)" Centro Virtual Cervantes .
### Ligazóns externas 
* Andia, Carlos (20/6/2017). "Fernando Arrabal: La torre herida por el rayo" .
Juan Carlos Suárez-Quiñones

**Juan Carlos Suárez-Quiñones y Fernández**, nado en León en  1961, é un xuíz e político español. Dende xullo de 2015 ocupa o cargo de conselleiro de Fomento e Medio Ambiente no goberno de Juan Vicente Herrera á fronte da Xunta de Castela e León. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León de 2022 encabezou a lista do Partido Popular na provincia de León.

## Notas
Ana Sánchez Hernández

**Ana Sánchez Hernández**, nada en Zamora o 27 de outubro de 1977, é unha política de Castela e León.

## Traxectoria 
Estudou dereito na Universidade de Salamanca. Militante das Juventudes Socialistas e mais do PSOE foi secretaria de organización das JS de Zamora entre 1999 e 2002 e concelleira da súa cidade natal de 1999 a 2003 e nese ano nas eleccións autonómica accedeu a un escano na cámara autonómica ata o ano 2007 cando de novo formou parte da corporación municipal de Zamora ata 2011. Foi senadora por Zamora entre 2008 e 2011. É secretaria de organización do PSOE de Castela e León dende 2014 e membro do comité federal do PSOE. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León encabezou a lista do seu partido por Zamora, posición que repetiu en 2019 e 2022.

## Notas
Laniocera hypopyrra

O ***Laniocera hypopyrra*** é unha especie de paxaro da familia *Tityridae*. Tradicionalmente, foi clasificado na familia *Cotingidae*, mais a evidencia moderna suxire que está mellor clasificado entre os *Tityridae*, onde é situado no presente pola SACC. Habita en Bolivia, o Brasil, Colombia, Ecuador, a Güiana Francesa, Güiana, o Perú, Suriname e Venezuela. O seu hábitat son as selvas húmidas subtropicais ou tropicais das terras baixas.

A especie foi descrita polo naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot no ano 1817.

## Notas
Joseph Smit

[miniatura| Unha [litografía dun coello producida por Joseph Smit]]
**Joseph Smit**, nado nos Países Baixos o 8 de xullo de 1836 e finado o 4 de novembro de 1929, foi un ilustrador científico no eido da zooloxía. 

## Traxectoria 
miniatura| Ilustración da *Psammobates tentorius* (tartaruga de tenda ou ondulada), 188
Smit naceu en Lisse.  Recibiu o seu primeiro encargo de Hermann Schlegel no Museo de Leiden para traballar nas litografías dun libro sobre as aves das Indias Orientais Holandesas. En 1866 foi invitado a Gran Bretaña por Philip Sclater para facer a litografía para a súa *Exotic Ornithology (Ornitoloxía Exótica* de Sclater); preparou cen imaxes para o libro.

Tamén fixo a litografía *Zoological Sketches* para o seu amigo  Joseph Wolf, así como as monografías de Daniel Giraud Elliot sobre *Phasianidae* e *Paradisaeidae*. A partir da década de 1870, traballou no *Catalogue of the Birds in the British Museum* (catálogo dos paxaros do Museo Británico, 1874–1898, editado por Richard Bowdler Sharpe), e máis tarde no libro *Coloured Figures of the Birds of the British Islands* de Lord Lilford.

Smit contribuíu con ilustracións aos libros de John Gould sobre aves de diferentes partes do mundo, xunto cos artistas máis importantes da vida salvaxe da época vitoriana, como Wolf, Edward Lear, William Hart, Henry Constantine Richter e John Gerrard Keulemans. Tamén proporcionou moitas das ilustracións de paleoarte, de dinosauros e outras criaturas fósiles, para o popular libro *Extinct Monsters* (1892) de Henry Neville Hutchinson.

Morreu na súa casa de Cobden Hill, Radlett, Hertfordshire, Reino Unido o 4 de novembro de 1929 aos 93 anos.

## Familia 
O seu fillo Pierre Jacques Smit (nado en outubro de 1863 en Leiderdorp e finado en 1960), que usou o nome de Peter Smit, tamén foi ilustrador zoolóxico.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ilustración científica

### Ligazóns externas 
* Ilustracións de Smit en *The Ibis.*
Narciso Yepes

**Narciso García Yepes**, nado en Lorca o 14 de novembro de 1927 e finado en Murcia o 3 de maio de 1997, foi un guitarrista español.

## Traxectoria 
Narciso, dunha modesta familia de labregos, tivo unha guitarra de neno coa que tocaba melodías populares. Estudou no Conservatorio de Valencia. Coñeceu ao director de orquestra Ataúlfo Argenta, con quen interpretou o *Concierto de Aranjuez* de Joaquín Rodrigo en 1947. Comezou unha gran carreira e gravou pezas para piano de Isaac Albéniz, Enrique Granados ou Manuel de Falla, transcritas para guitarra.

Fóra da Península Ibérica acadou unha gran popularidade grazas á súa interpretación da música da película *Xogos prohibidos*. No filme foron incluídas varias pezas como as de Robert de Visée, Jean-Philippe Rameau, Napoleón Coste ou como o famoso *Romance anónimo* que acabou levando o nome da película (*Xogos prohibidos*) para parte do público. Este romance tenlle sido atribuído moitas veces a Yepes nos medios, porén trátase dunha obra de teatro publicada por Daniel Fortea coa mención "anónimo" e cuxa fonte é en realidade unha obra manuscrita de Fernando Sor apenas alterada.

Narciso Yepes foi tamén un dos raros guitarristas do século XX en usar habitualmente unha guitarra de dez cordas, coa que gravou moitas transcricións de música española coa mezzosoprano Teresa Berganza. O compositor francés Maurice Ohana foi outro músico moi interesado neste instrumento e compuxo moitas obras para el.

## Premios 
* En 1980, recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito en Belas Artes outorgada polo do Ministerio de Cultura.
* En 1987, recibiu o Premio Nacional de Música de España.

## Notas 
## Véxase tamén
Kalanchoe blossfeldiana

***Kalanchoe blossfeldiana*** é unha planta herbácea do xénero *Kalanchoe*, orixinario de Madagascar.

## Descrición 
É unha planta suculenta que pode acadar 30-40 cm de altura por uns 20 cm de ancho con brillantes follas carnosas de cor verde escuro cuxo tamaño rolda entre 7 cm de longo por 4 de anchura. A inflorescencia é un curto talo con até tres pares de follas (distintas ás do resto da planta), que nace das axilas das follas. No remate deste talo xorden en forma de acio numerosas flores con 4 pétalos duns 4 mm de diámetro. Estas poden ser vermellas, purpúreas, alaranxadas, amarelas ou brancas. A súa época de floración natural abrangue dende finais do inverno até finais de primavera.

## Notas
Lorisinae

Os **lorinos** (**Lorisinae**, pero tamén **Lorinae**), coñecidos comunmente como **loris**, son unha subfamilia de primates estrepsirrinos orixinarios de África e Asia que inclúe os xéneros *Loris* e *Nycticebus*.

## Xéneros e especies 
[miniatura|esquerda|125px|[Ilustración científica de facianas de loris, por Joseph Smit]]
* **Xénero** *Loris*
** *Loris lydekkerianus*
** *Loris tardigradus*
* **Xénero** *Nycticebus*
** *Nycticebus bancanus*
** *Nycticebus bengalensis*
** *Nycticebus borneaus*
** *Nycticebus coucang*
** *Nycticebus javanicus*
** *Nycticebus kayan*
** *Nycticebus menagensis*
** *Nycticebus pygmaeus*
 
En tempos recentes tiveron un éxito como animais de compaña que os está a levar a situación de perigo de extinción. Non confundir cos loris, aves de Oceanía do mesmo nome (*Loriini* ou *Loriinae*).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* John Edward Gray
* Joseph Smit
August von Pelzeln

**August von Pelzeln**, nado o 10 de maio de 1825 en Praga e finado o 2 de setembro de 1891 en Oberdöbling, antigo municipio hoxe integrado na cidade de Viena, foi un ornitólogo austríaco. 

## Traxectoria 
Pelzeln estivo a cargo da colección de mamíferos e aves do Museo Imperial de Viena durante corenta anos.

Realizou un notábel traballo sobre 343 especies de aves recolectadas por Johann Natterer no Brasil en 1822.

Estudou as aves recolectadas na Viaxe de Exploración Científica realizada entre 1857 e 1860 pola fragata *Novara*. A expedición da *Novara* realizouse coa autorización do emperador de Austria para consolidar a importancia da coroa. 

Esta importante expedición partiu de Trieste en abril de 1857, pasou polo Cabo de Boa Esperanza visitano, entre outros territorios, as Filipinas, Australia e Nova Zelandia. Catorce dos  corenta e catro integrantes da expedición baixaron a terra para realizaren coleccións científicas.

En 1869 foi elixido membro da sección da  zooloxía da Leopoldina.

## Publicacións importantes 
* *Vögel*. Aus der Kaiserlich-Königlichen Hofund Staatsdruckerei, Wien 1865 
* *Zur Ornithologie Brasiliens*. A. Pichler's Witwe & Sohn, Wien 1871
* *Beiträge zur Ornithologie Südafrikas*. A. Hölder, Wien 1882 
* *Brasilische Säugethiere*. A. Hölder, Wien 1883 
* *Eine Studie über die Abstammung der Hunderassen* In: *Zoologische Jahrbücher*: Abteilung für Systematik, Ökologie und Geographie der Tiere, 1, S. 225-240, 1886 PDF, Online
* *Monographie der Pipridae oder Manakin-Vögel*. Budapest 1887.

## Honores 
### Eponimia 
Na súa honra nomeáronse, entre outras, as especies:

* *Tachybaptus pelzelnii*
* *Gazella pelzelni
* *Thamnophilus pelzelni
* *Ploceus pelzelni
* *Granatellus pelzelni
* *Elaenia pelzelni
* *Myrmeciza pelzelni
* *Pseudotriccus pelzelni

## Abreviatura 
A abreviatura **Pelzeln** emprégase para recoñocer a August von Pelzeln como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bauer, K. (1978: "Pelzel von Pelzeln August". En: *Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950*. Band 7. Viena: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-0187-2.
* Beolens, Bo e Michael Watkins (2003): *Whose Bird?: Common Bird Names and the People They Commemorate*. New Haven e Londres, Yale University Press. ISBN 978-0-3001-0359-5.
* Boubier, Maurice (1925): *L’Évolution de l’ornithologie* París: Alcan.
* Scherzer, Karl von (1864): *Reise Der Oesterreichischen Fregatte Novara Um Die Erde, in Den Jahren 1857, 1858, 1859 Unter Den Befehlen Des Commodore B. Von Wullerstorf-Urbair''.

### Ligazóns externas 
* Publicacións de August von Pelzeln.
Cyanocorax affinis

miniatura|280px|En voo
***Cyanocorax affinis*** é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos pertencente ao xénero *Cyanocorax*.

Propia de América Central e do noroeste de América do Sur, encóntrase en Colombia, Costa Rica, Panamá e Venezuela, por debaixo dos 2 700 msnm. O seu hábitat natural son os bosques tropicais, aída que tamén vive en bosques moi degradados.

## Bioloxía 
### Alimentación 
A súa dieta adoita consistir en froita e invertebrados. Ocasionalmente consome pequenos vertebrados, como ras, geckos ou lagartos. É común que siga ás formigas lexionarias para alimentarse doutros insectos que foxen ao seu paso.

### Comportamento 
Caracterízase por ser unha especie ruidosa e gregaria, aínda que discreta e tímida, sobre todo en contacto cos humanos. Adoita alimentarse en grupos de entre 3 a 8 individuos, a nivel do solo e rara vez ao descuberto. Aliméntase en todos os niveis dos bosques, movéndose entre as árbores e sobre a terra mediante saltos longos e áxiles. Adoita agocharse entre a follaxe e rara vez voa sobre espazos abertos.

### Reprodución 
A reprodución efectúase entre xaneiro e maio. É unha especie monógama, e presúmese que é un reprodutor social. Tanto o macho como a femia participan na elección do sitio e a construción do niño, aínda que esta toma un papel predominante na incubación, que dura 17 días. O tamaño medio de cada posta é de catro ovos, que son de cor gris fume.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bird, J.P., Martin, R., Akçakaya, H. R., Gilroy, J., Burfield, I. J., Garnett, S. G., Symes, A., Taylor, J., Şekercioğlu, Ç. H. and Butchart, S. H. M. (2020): "Generation lengths of the world’s birds and their implications for extinction risk". *Conservation Biology* **34** (5): 1252-1261.
* Stotz, D. F., Fitzpatrick, J. W., Parker, T. A. and Moskovits, D. K. (1996): *Neotropical Birds: Ecology and Conservation*. Chicago: University of Chicago Press. ISBN 0-2267-7630-1.

### Outros artigos 
* Córvidos
* *Cyanocorax*

### Ligazóns externas 
* *Cyanocorax affinis* en Avibase.
* Chara Pechinegra. *Cyanocorax affinis* en eBird .
* Imaxes  en VIREO.
* Chara pechinegra. *Cyanocorax affinis* en Xenocanto. 
* Avistamento de *Cyanocorax affinis*.
Ana Carlota Amigo

**Ana Carlota Amigo Piquero**, nada en León en 1969, é unha política leonesa.

## Traxectoria 
Estudou relacións laborais e diplomouse en graduado social pola Universidade de León. Foi directora dunha empresa de traballo temporal entre 1996 e 2001 e nese pasou ao sector público como técnica de emprego do Instituto Leonés de Desenvolvemento Económico, Formación e Emprego dependente do concello de León.
 
Militante de Ciudadanos foi concelleira en León dende 2015 ata que en 2019 entrou nas Cortes de Castela e León e foi a voceira do seu partido ata o ano 2020 ando asumiu a consellería de emprego e industria o 29 de maio de 2020 ata que o 20 de decembro de 2021 o presidente Mañueco cesou os conselleiros de Ciudadanos e convocou eleccións anticipadas nas que Amigo encabezou a lista do seu partido por León. 
## Notas
New York Institute of Technology

O **Instituto Tecnolóxico de Nova York** (tamén coñecido como **NYIT**) é un instituto de investigación privado situado en Nova York. 

Ten dúas escolas e dúas facultades, todas con énfase na tecnoloxía e na ciencia aplicada. 

A universidade ten dous campus (*campi,* do plural en latín) en Nova York, un en Old Westbury (Long Island) e outro en Manhattan.

En 1974 Alexander Schure, fundador do NYIT, creou o departamento de Computer Graphics Lab co afán de producir a primeira película animada por ordenador na historia do cinema, que xogaría un papel decisivo nas orixes de Pixar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* New York Institute of Technology Web sitio web
Antonio Lage Méndez

**José Antonio Lage Méndez**, coñecido como **Antón da Amora**, nado en Celeiro (Viveiro) en 1928 e finado na mesma vila o 8 de maio de 2020, foi un patrón de pesca galego, pioneiro en ir á pescada do Gran Sol.

## Traxectoria 
Fillo do republicano Manuel Lage Vieiro e Carmen Méndez Vizoso, matrimonio que agochou ó guerrilleiro, Marrofer, Manuel Rodríguez Fernández.

A súa labor como descubridor de caladoiros foi un fito para a frota galega e o porto de Celeiro. Coñecido pola defensa dos navíos galegos na guerra das 200 millas capitaneando o barco *Nemesia Santos*, polas incursión nos mares do Sur co *Acacio Vale* e co *Catalina* nos caladoiros do norte. Naufragou ata en tres ocasións. Tivo un papel heroico mandando o *Colindres* no rescate de embarcacións e mariñeiros na galerna de 1961, que describen os historiadores coma Hixinio Puentes. Con forte compromiso social local, loitando polos dereitos dos mariñeiros, a protección da Ría de Viveiro ou estivo vencellado á creación da Asociación de Veciños de Celeiro. Finou en Celeiro o 8 de maio de 2020.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Georg Alexander Pick

**Georg Alexander Pick** nado en Viena o 10 de agosto de 1859 e finado o 26 de xullo de 1942 foi un matemático de orixe xudía. Morreu durante a segunda guerra mundial no campo de concentración de Theresienstadt, onde fora internado tras a invasión alemá.

É coñecido polo *Teorema de Pick*, unha elegante fórmula matemática que permite determinar a área de polígonos cuxos vértices están nos puntos dunha cuadrícula regular. Publicado nun artigo en 1899, popularizouse cando Hugo Steinhaus o incluíu na edición de 1969 de *Mathematical Snapshots*.

## Traxectoria 
Pick naceu no seo dunha familia xudía, fillo de Josefa Schleisinger e Adolf Josef Pick, quen dirixía un instituto privado. Até que fixo once anos, Georg foi educado no fogar. Estudou na Universidade de Viena e defendeu a súa tese doutoral en 1880 baixo a dirección de Leo Königsberger e de Emil Weyr. Despois de obter o seu doutoramento, foi nomeado asistente de Ernst Mach na Universidade Carolina de Praga, onde se converteu en docente en 1881. Despediuse da universidade en 1884, pasando a traballar con Felix Klein na Universidade de Leipzig. Salvo ese ano, permaneceu en Praga até o seu retiro en 1927, cando regresou a Viena.

Pick encabezou o comité na (entón) Universidade Carolina, que designou a Albert Einstein presidente de física matemática en 1911. Mostrou a Einstein o traballo dos matemáticos italianos Gregorio Ricci-Curbastro e Tullio Levi-Civita no campo do cálculo diferencial absoluto, que máis tarde en 1915 o axudou a formular con éxito a relatividade xeral.

Charles Loewner foi un dos seus alumnos en Praga. Tamén dirixiu as teses doutorais de Josef Grünwald, Walter Fröhlich e Saly Struik. Despois de retirarse en 1927, regresou a Viena, a cidade onde naceu. Tras o Anschluss, cando os nazis marcharon sobre Austria o 12 de marzo de 1938, Pick regresou a Praga. Foi expulsado da Academia Checa de Ciencias e Artes tras o pacto de Múnic que levou á ocupación alemá de Checoslovaquia en 1939. Enviado ao campo de concentración de Theresienstadt o 13 de xullo de 1942, morreu alí dúas semanas despois.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teorema de Pick
* Interpolación de Nevanlinna-Pick
* Matriz de Pick
Satellite Test Vehicle

**Satellite Test Vehicle** ou **STV** foi unha serie de satélites artificiais europeos para ser usados nos lanzamentos de proba dos foguetes Europa 1 e Europa 2.

## STV 1, 2 e 3 
Os tres primeiros STV tiñan unha masa de 214 kg, forma de prisma octogonal, foron construídos por Fiat Aviazione para a ELDO. Ningún dos intentos de lanzamento do foguete Europa 1, entre 1968 e 1970, tivo éxito.

## STV 4 e 5 
STV 4, de 360 kg e con forma de cilindro, foi intentando ser lanzado mediante un Europa 2, que tamén fallou, en 1971. O programa de lanzadores Europa cancelouse antes de poder intentar lanzarse o STV 5.

## Historial de lanzamentos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Europa 1
*Europa 2
Ofiuroideos

Os **ofiuroideos** ou **ofiurídeos** (**Ophiuroidea** Gray, 1840), son unha clase pertencente ao filo Echinodermata; ten moitas semellanzas coa clase Asteroidea (a estrela de mar) e en galego comunmente son chamadas *gradicelas,* *estrelamares* e outros sinónimos como termo xeral para as especies de ambas clases.
En comparación coas estrelas de mar, os ofiuroideos teñen un disco central máis recoñecible e as puntas da estrela úsanse para o movemento. Os ofiuroideos teñen unha gran capacidade rexenerativa, de feito unha quinta parte do disco central é suficiente para rexenerar todo o animal.

## Taxonomía 
miniatura| Gradicela *ofiuroidea* nas mans; estrela de mar *asteroidea* ao fondo.

* Orde Oegophiurida Matsumoto, 1915 
** Suborde Zeugophiurina
*** Familia Ophiocanopidae
* Orde Ophiurida Müller & Troschel, 1840 
** Suborde Chilophiurina Matsumoto, 1915
*** Familia Ophiocomidae Ljungman, 1867
*** Familia Ophiodermatidae Ljungman, 1867
*** Familia Ophioleucidae
*** Familia Ophionereididae Ljungman, 1867
*** Familia Ophiuridae Lyman, 1865
** Suborde Gnathophiurina Matsumoto, 1915
*** Familia Amphilepididae Matsumoto, 1915
*** Amphiuridae familia Ljungman de 1867
*** Familia Ophiactidae Matsumoto, 1915
*** Familia Ophiothricidae Ljungman, 1866
** Suborde Laemophiurina Matsumoto, 1915
*** Familia Hemieuryalidae
*** Familia Ophiacanthidae Perrier, 1891
* Orde Phrynophiurida Matsumoto, 1915 
** Suborde Ophiomyxina Fell, 1962
*** Familia Ophiomyxidae Ljungman, 1866
** Suborde Euryalina Lamarck, 1816  
*** Familia Asteronychidae Müller & Troschel, 1842
*** Familia Asteroschematidae Verrill, 1899
*** Familia Euryalidae
*** Familia Gorgonocephalidae Ljungman, 1867

miniatura|Ofiuroideos

## Notas 
## Véxase tamén 
* Furcaster
* Estrelamar

*  Wikispecies contén informacións sobre **Ophiuroidea**

### Ligazóns externas 
* *ITIS Standard Report Page: Ophiuroidea, in Integrated Taxonomic Information System.* URL consultado o 07/05/2011. 
* *Catalogue of Life: Ophiuroidea, en catalogueoflife.org.* URL consultado l8 decembro 2012.
Furcaster

***Furcaster*** é un xénero extinto de equinodermaos ofiuroideos. Viviu dende o período Silúrico até o Devónico hai uns 443,7 - 360,7 millóns de anos. *Furcaster paleozoicus* é coñecido do *lagerstätte* de Hunsrück-Taunus State, Alemaña, e os seus restos atopáronse en África, Australia e Europa.

## Descrición 
miniatura|300 px|esquerda|*Furcaster decheni*.
Aínda que moi antigo, este animal xa posuía un aspecto similar ao dos actuais ofiuroideos. *Furcaster* presentaba un disco grande e cinco brazos robustos, que (como nas formas actuais) son capaces de rexenerarse unha vez desprendidos do corpo. Os brazos estaban provistos de espiñas en forma de agulla, máis ou menos do mesmo tamaño, dispostas en filas preto dos lados dos brazos e paralelas ao seu eixo.

## Paleobioloxía 
Os fósiles de *Furcaster* do campo de Bundebach tamén se poden atopar en varios exemplares nunha soa placa. Moitas veces os brazos dos distintos individuos están todos orientados nunha dirección; isto débese á presenza de  correntes submarinas preto dos antigos fondos mariños. Os fósiles, polo tanto, rexistraron a presenza e a dirección destas antigas correntes presentes na conca no momento da súa deposición.

## Taxonomía 
*Furcaster* é un representante arcaico dos ophiuroideos, e é coñecido sobre todo grazas aos excepcionais fósiles atopados nos xistos de Bundebach, en Alemaña, nos estratos inferiores do Devónico. Nesta localidade coñécense numerosos fósiles completos, pertencentes á especie *Furcaster paleozoicus*.

Entre outras especies, hai que lembrar *Furcaster aequoreus*, *Furcaster cataphractus*, *Furcaster daoulasensis*, *Furcaster decheni*, *Furcaster leptosoma*, *Furcaster trepidans *e* Furcaster calaos*'.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* B. Stürtz. 1886. Über paläozoische Sesterne. Neues Jahrbuch für Mineralogie, Geologie und Paläontologie 2: 142-154
* C. Schuchert. 1915. Revisión de Stelleroidea paleozoica con especial referencia a Asteroidea norteamericana. Boletín do Museo Americano de Historia Natural 88: 1-311
* R. Haude e E. Thomas. 1983. Ophiuren (Echinodermata) des hohen Oberdevons in nördlichen Rheinischen Schiefergebirge. Paleontologische Zeitschrift 57 (1/2): 121-142
* J. Dean Shackleton. 2005. Homoloxías esqueléticas, filoxenia e clasificación dos primeiros equinodermos de asterozoos. Journal of Systematic Paleontology 3 (1): 29-114

### Ligazóns externas 
* Furcaster  en *fossilworks.org*. Consultado o 22 de xuño de 2020.
Torpedo californica

***Torpedo californica*** (Ayres, 1855) é unha especie pertencente á familia Torpedinidae. 

É endémica das augas costeiras do nordeste do Pacífico, desde a Baixa California até a Columbia Británica. Xeralmente prefere os fondos areosos, pero tamén os cantís e os bosques de algas ou *kelp*. Vive en augas non moi profundas e pódese atopar até 200 metros de profundidade.

É unha especie solitaria con hábitos nocturnos. En inglés chámase *Pacific electric ray* porque é capaz de xerar unha tensión eléctrica de 50 voltios que utiliza para capturar presas ou con fins defensivos.

A descarga eléctrica é capaz de atordar a un home. A ***Torpedo Californica,*** porén, ten un problema, ten os ollos arriba pero a boca abaixo e cando caza isto crea dificultades para comer, de feito a presa despois de quedar atordada non é comida pola raia, senón que cae no fondo do mar.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Raias 
* Torpediniformes
Nereocystis

***Nereocystis***, chamada en inglés *Bull Kelp* (alga touro) é unha alga laminaria xigante. Etimoloxicamente significa "vexiga de serea", en alusión ao neumatocisto xigante que presenta para favorecer a súa flotabilidade e que contén os gases O 2, CO 2, N 2 e CO.  Forma grosos leitos nas rochas e é un compoñente importante dos bosques de algas. É común na costa do Pacífico desde California até Alasca.
esquerda|miniatura|382x382px|Debuxo de Haeckel (1904)
Pode crecer até un máximo de 36 m e producir de 30 a 64 láminas (follas), cada unha delas pode chegar até os 4 m de longo e 15 cm de grosor. Posúe un rizoide ramificado para a súa fixación e o estipe que é cilíndrico mide ducias de metros.

## Notas
Clyde Bellecourt

**Clyde Howard Bellecourt**, nado na reserva india de White Earth o 8 de maio de 1936, e finado en Minneapolis o 11 de xaneiro de 2022, foi un activista indíxena estadounidense dos dereitos civís dos pobos indíxenas. Membro do pobo ojibwa, foi un dos máis recoñecidos membros fundadores do American Indian Movement (AIM) en Minneapolis, Minnesota, no ano 1968 xunto con Dennis Banks, Eddie Benton-Banai e George Mitchell. O seu irmán máis vello, Vernon Bellecourt, tamén foi activo no movemento. 

Baixo o liderado de Bellecourt, AIM aumentou a conciencia sobre cuestións tribais relacionadas co goberno federal, supervisou o acoso policial en Minneapolis, creou programas de benestar para os indios urbanos e fundou "escolas de supervivencia" indias nas cidades para ensinar aos nenos habilidades para a vida e axudarlles a aprender as súas culturas tradicionais. Iniciou o Trail of Broken Treaties, unha longa marcha a Washington, D.C., en 1972 para servir como primeiro paso para renegociar os tratados e as relacións das nacións federais-tribais. Ademais, fundou grupos sen ánimo de lucro para emprender o desenvolvemento económico en beneficio dos nativos americanos.

O seu nome ojibwa é ***Nee-gon-we-way-we-dun***, que quere dicir "Trono antes da tormenta."

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Davis, Julie. *Survival Schools: The American Indian Movement and Community Education in the Twin Cities* (University of Minnesota Press: Minneapolis, 2013)
*Heppler, Jason A., "Framing Red Power: The American Indian Movement, the Trail of Broken Treaties, and the Politics of Media" (2009). Dissertations, Theses, & Student Research, Department of History,, University of Nebraska-Lincoln. 21. https://digitalcommons.unl.edu/historydiss/21 
*Smith, Paul C. e Robert A. Warrior. *Like A Hurricane*. Nova York: The New Press, 1996. 128–32, 242–43, 256.
*"Trail of Broken Treaties" Caravan Moves on Washington D.C.," *Akwesasne Notes* 4.6 (1972): 1–6.
### Ligazóns externas 
*Clyde Bellecourt biography, International Indian Treaty Council and AIM Speakers Bureau
Teorema de Pick

thumb|upright=0.6|, ,
 de orde 6, con 1 punto interior  e 96 puntos fronteira  que dan unha área de ]]
Dado un polígono simple construído sobre unha cuadrícula de puntos equidistantes (é dicir, puntos con coordenadas enteiras) de tal xeito que todos os vértices do polígono son puntos da cuadrícula, o **teorema de Pick** proporciona unha fórmula sinxela para calcular a área *A* dese polígono en termos do número *i* de *puntos interiores* situados no polígono e o número *b* de *puntos límite* situados no perímetro do polígono:

: A = i + \frac{b}{2} - 1.

O teorema só é válido para *polígonos simples*, é dicir, aqueles que consisten nunha única "peza" e non conteñen "buratos".

Foi descrito en alemán a primeira vez polo austríaco Georg Alexander Pick en 1899, e popularizado en inglés por Hugo Steinhaus na edición de 1950 do seu libro *Mathematical Snapshots*.  

Ten múltiples demostracións, e pódese xeneralizar a fórmulas para certos tipos de polígonos non simples. 

### Exemplo 
O exemplo mostrado na figura superior na introdución, ten i=7 puntos interiores e b=8 puntos de fronteira, polo que a súa área é A=7+\tfrac{8}{2}-1=10 unidades cadradas.

Pódese comprobar con facilidade descompoñendo en 3 triángulos metidos en 3 rectangulos, o que vai desde o punto superior arriba-esquerda estendendo cara a dereita e cara abaixo (ocupa  3 \times 3 cadrados e por tanto ten por área  \tfrac{9}{2} ), o situado enriba deste estendido unha liña máis pola esquerda (ocupa  4 \times 2 cadrados e por tanto ten por área  \tfrac{8}{2} = 4), o que está na esquerda  (ocupa  3 \times 1 cadrados e por tanto ten por área  \tfrac{3}{2}), isto fai un total de  \frac{9}{2}+ 4 + \frac{3}{2}=10.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Bogomolny, Alex (1998) Theorem (Java) "Pick's Theorem" Cut-the-Knot .
José Luis Panizo

**José Luís López Panizo**, nado en Sestao o 12 de xaneiro de 1922 e finado en Portugalete o 14 de febreiro de 1990, foi un futbolista vasco que xogou durante 16 tempadas no Athletic Club, disputando 413 partidos oficiais e anotando 178 goles. Foi internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 1950 no Brasil.

## Traxectoria 
Naceu no barrio de Simondrogas de Sestao, sendo o quinto fillo do matrimonio formado por Jesús López e Tomasa Panizo. Comezou a xogar ao fútbol no seu barrio, sen chegar a militar en ningún equipo federado ata que foi fichado polo Athletic Club en 1938. Debutou co primeiro equipo o 14 de maio de 1939, con 17 anos, nun partido do Torneo Nacional contra o Alavés.

O seu debut na Primeira División produciuse na xornada inaugural da tempada 1939/40, primeira tempada oficial despois da guerra civil. Panizo fíxose co oco que deixara José Iraragorri, naquel momento en México. Foi membro do equipo do Athletic que gañou a liga e a Copa na campaña 1942/43, e a Copa tres anos consecutivos entre 1943 e 1945. 

A súa mellor campaña como goleador na liga foi a 1947/48, na que anotou 19 goles, quedando só dous por debaixo do máximo goleador do campionato, o galego Pahiño. O 4 de maio de 1947 fixo historia ao marcarlle seis goles ao Levante nos oitavos de final da Copa do Xeneralísimo (6-2). Con todo, dita marca goleadora foi superada só dúas semanas despois polo seu compañeiro de equipo Gaínza, que anotou oito goles na goleada por 12-1 sobre o Celta de Vigo nos cuartos de final.

Militou 16 tempadas no Athletic, xogando 413 partidos oficiais, 325 deles na Primeira División, e marcando 178 goles, 136 deles na liga. Foi un do cinco integrantes da segunda dianteira histórica do Athletic xunto a Iriondo, Venancio, Zarra e Gaínza. Rematou a súa carreira deportiva nas filas da SD Indautxu na Segunda División, na tempada 1955-56, onde coincidiu co seu irmán Panizo II e con Telmo Zarra.

Faleceu o 14 de febreiro de 1990, con 68 anos.

### Selección española 
Debutou coa selección o 23 de xuño de 1946 ante Irlanda. En total, xogou 14 partidos, nos que marcou 2 goles, contra Portugal e Irlanda. Foi membro da escuadra española no Mundial do Brasil 1950, onde foi titular en catro do seis partidos da competición, nas vitorias contra Chile e Inglaterra e nas derrotas contra o Brasil e Suecia.

## Palmarés 
;Athletic Club

* **Primeira división (1):** 1942/43.
* **Copa do Xeneralísimo (4):** 1942, 1943, 1944, 1949/50.
* **Copa Eva Duarte (1):** 1950/51.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en BDFutbol .
*Datos do xogador  no sitio web oficial da selección española .
* Datos do xogador no sitio web oficial do Athletic Club .
* Panizo en Miathletic.com .
Vernon Bellecourt

**Vernon Bellecourt**, nado nado na reserva india de White Earth o 17 de outubro de 1931, e finado en Minneapolis o 13 de outubro de 2007, foi un activista indíxena estadounidense dos dereitos civís dos pobos indíxenas. Membro do pobo ojibwa, foi un dos máis recoñecidos membros fundadores do American Indian Movement (AIM), xunto con Dennis Banks e o seu irmán Clyde Bellecourt. O seu nome ojibwa é ***WaBun-Inini***, que quere dicir "Home do amencer".

Participou na marcha dos tratados de 1972, na ocupación de Wounded Knee en 1973 e nas protestas contra a *superbowl* en Washington D.C. do ano 1992. Foi encarcerado por lanzar sangue á embaixada de Guatemala e foi escollido como membro do consello tribal da reserva de White Earth.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Café con aroma de mujer (telenovela de 1994)

***Café con aroma de mujer*** é unha serie de televisión colombiana de 1994

Considerada unha das telenovelas colombianas máis exitosas, emitiuse internacionalmente en moitos países de América Latina, América do Norte e Europa. Foi galardoada en 1995 co premio TVyNovelas á *mellor telenovela*. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Café con aroma de mujer (telenovela de 2021)
### Ligazóns externas 
*
As tres xemelgas

***As tres xemelgas*** (en ) son unha serie de contos infantís e unha serie de televisión creados pola catalá Roser Capdevila sobre tres irmás xemelgas chamadas *Anna*, *Tareixa* e *Helena*. En Cataluña, a serie foi emitida orixinalmente en TV3 e Super 3 en catalán.

## Sinopse 
Ana, Elena e Tareixa son unhas irmás xemelgas que, sempre que cometen algunha trasnada, son castigadas pola Meiga Aborrecida enviándoas a diversos contos ou sucesos da historia para que aprendan. Alí, deben axudar aos personaxes do conto se queren saír do mesmo e non quedar atrapadas, o cal é o principal obxectivo da meiga. Tareixa, a máis espelida das xemelgas, sempre consegue salvar a situación mediante o seu enxeño para poder escapar da Meiga Aborrecida.

## Personaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *A meiga aborrecida*
### Ligazóns externas 
*
Roser Capdevila

**Roser Capdevila i Valls**, nada en Horta, Barcelona o 23 de xaneiro de 1939, é unha ilustradora catalá, coñecida por ser a creadora das *Tres xemelgas*.

## Traxectoria 
Interesada no debuxo dende nova, ingresou na Escola Massana de Belas Artes de Barcelona. No ano 1999, foi galardoada co Premio Nacional de Cinema e de Audiovisual, concretamente no apartado de Audiovisual, e no 2004 coa Creu de Sant Jordi, ámbolos dous concedidos pola Generalitat de Cataluña.

En 2011, doou o seu legado, composto por máis de 3.000 debuxos, litografías, gravados e contos, á Biblioteca de Cataluña.

## Obra artística 
Colaboradora durante a década de 1970 da edición francesa da revista infantil *Cuca Fera*, no ano 1979 foi finalista do Premio Apel·les Mestres de literatura infantil e xuvenil ilustrada polo seu conto *La cosidora*.

Na década de 1980 comezou a ilustrar libros de texto para nenos cos seus debuxos, caracterizados por un estilo sinxelo, mais cunha caricatura fresca e dinámica.

No ano 1983, inspirándose nas súas tres fillas Teresa, Anna e Helena, creou as personaxes de *As tres xemelgas*, a serie de libros que foron traducidos a 35 linguas e cuxo éxito motivou a creación dunha serie de televisión que se emitiu en 158 países.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Fons Roser Capdevila de la Biblioteca de Catalunya