Indie rock

O **indie rock** é un subxénero do rock alternativo aparecido no Reino Unido e nos Estados Unidos nos anos 80. O significado do termo "indie rock" é discutido aínda hoxe en día por moitos músicos, seareiros e xornalistas. Principalmente o termo úsase para describir calquera tipo de rock producido por artistas que traballan con selos discográficos independentes e salas *underground*, que apareceron nos Estados Unidos e noutros lugares nos anos 80 e 90. Outros ven ao indie rock como un xénero propio dentro do rock cunha estética específica, e danlle menos importancia ao contexto no que apareceu. Moitos adoptan os dous significados do termo, crendo que a estética do xénero e a súa filosofía de produción están profundamente entrelazados.

Os artistas do indie rock son coñecidos por procurar manter o control completo da súa música e as súas carreiras, editando álbums en discográficas independentes e confiando nas xiras, no boca a boca, na emisións dos seus temas en radios universitarias ou independentes e, en anos máis recentes, na promoción a través de Internet. 

Porén, nos anos 2000 moitos artistas cun estilo musical definido como "indie" asinaron con grandes discográficas ou as súas subsidiarias, e comezaron a promoverse a través de medios de comunicación máis tradicionais. Isto deu lugar a unha nova confusión no significado do termo. O éxito comercial desa escena estivo liderada por catro bandas: The Strokes, The White Stripes, The Hives e The Vines. O emo tamén chegou ao mainstream a principios dos anos 2000.

## Características 
O termo indie rock, que vén de "independente", describe aos selos pequenos e de presuposto relativamente baixo nos que é editada este tipo de música e á actitude DIY das bandas e artistas involucrados. Aínda que os contratos de distribución normalmente se realizan con grandes compañías corporativas, estes selos e os grupos que albergan intentaron manter a súa autonomía, deixándoos libres para explorar sons, emocións e temas cun atractivo limitado para as grandes audiencias do *mainstream*. As influencias e estilos dos artistas do xénero son extremadamente diversas, e inclúen o punk, a psicodelia, o post-punk e o country. Os termos "rock alternativo" e "indie rock" foron termos intercambiables nos anos 80, pero despois de que moitas bandas alternativas seguisen a Nirvana no seu éxito cara ao *mainstream* a principios dos 90, o termo "indie rock" comezou a ser usado para describir a esas banda, que traballando en distintos estilos, non perseguían ou non acadaron o éxito comercial.

*Allmusic* identifica o indie rock como unha serie de diferentes enfoques musicais non compatibles cos gustos *mainstream*. De feito, hai unha lista eterna de xéneros e subxéneros do indie rock. Moitos países desenvolveron unha extensa escena indie local, florecendo con bandas coa suficiente popularidade como para sobrevivir dentro dos seus respectivos países, pero sendo virtualmente descoñecidas fóra deles. Porén, aínda hai bandas indie que comezan localmente e conseguen chegar a un público internacional.

O indie rock destaca por ter unha proporción relativamente alta de artistas femininas en comparación con anteriores xéneros do rock, unha tendencia exemplificada no desenvolvemento da música feminista riot grrrl de artistas como Bikini Kill, Bratmobile, 7 Year Bitch, Team Dresch e Huggy Bear. Porén, Cortney Harding sinalou que este sentido de igualdade non se ve reflectido no número de mulleres que dirixen selos independentes.

## Historia 
Os selos discográficos independentes xogaron un importante papel no auxe do indie rock. Aínda que existían dende antes de finais da década dos 70, con músicos de jazz nos 40 e 50 que foron pioneiros en publicar música en selos operados por artistas, máis tarde foron seguidos por selos fundados polos produtores británicos centrados no rock Joe Meek (Triumph Records), Andrew Loog Oldham (Immediate Records), Chris Wright con Terry Ellis (Chrysalis Records) e Larry Page (Page One Records).

As etiquetas independentes gañaron máis protagonismo na escena underground estadounidense dos 60 con artistas de culto fichando por selos locais como ESP-Disk e International Artists. Outros selos independentes foron os da escena krautrock alemá, como a propia discográfica de Kraftwerk, Kling Klang Records, e tamén Ohr, Brain, e Sky Records. Artistas xa establecidos tamén crearon as súas propias discográficas, como os Beatles con Apple Records, Frank Zappa con Straight e Bizarre Records, The Rolling Stones con Rolling Stones Records e Grateful Dead con Grateful Dead Records, aínda que estas fracasaron a miúdo comercialmente ou foron absorbidos polas grandes discográficas.

No documental da BBC *Do it Yourself: The Story of Rough Trade* dise que "[...] cando comezou Rough Trade en 1976 había preto dunha ducia de selos independentes en Gran Bretaña, a finais da década había máis de 800". Entre os primeiros selos indie destacados inclúense Mute, Rough Trade, 4AD e Creation Records.

### Precursores 
[miniatura|[The Velvet Underground, unha das primeiras influencias do xénero]]
The Velvet Underground e The Kinks teñen sido citados como unhas das primeiras influencias do indie rock, co *The* *New York Times* afirmando que "[...] the Kinks foron como a primeira banda de indie rock, dun xeito raro". Ademais, Pitchfork citou a The Beach Boys, así como a The Byrds, como influencias fundamentais, destacando que "sen os Byrds, a totalidade do rock universitario e, a partir del, o indie rock, non existiría". Outras influencias son Syd Barrett de Pink Floyd e Alex Chilton de Big Star, destacando *The Guardian* que a "influencia de Barrett integrouse na música que agora coñecemos como indie rock", e describiu a Big Star como a "ur-band" (a banda orixinal) do "indie-rock emocionalmente agudo".

Posteriormente, artistas proto-punk como Patti Smith, The Stooges e The Modern Lovers lanzaron álbums de debut fundamentais que foron todos producidos polo ex-membro de Velvet Underground John Cale. Estes álbums serían influencias despois de bandas de indie rock como Sonic Youth, Nirvana e Dinosaur Jr. Ademais, os álbums en solitario do exteclista de Roxy Music, Brian Eno, *Here Come the Warm Jets* e *Taking Tiger Mountain (By Strategy)* foron descritos como traballos que estableceron "o modelo para as bandas de art rock, post-punk, new wave, indie-rock e ata góticas" que chegaron posteriormente.

A banda de Nova York Television, cuxa guitarra melódica en *Marquee Moon* demostrou ser influente na primeira escena indie, tamén foi acreditada como presaxio do indie rock. Television foi a primeira banda punk en autoeditar un sinxelo, "Little Johnny Jewel" (1975), que foi seguido polo sinxelo de estrea  de Pere Ubu en decembro dese mesmo ano. Así mesmo, bandas de punk inglesas como Soft Boys e Wire, cunha mestura de punk e cancións pop pegadizas e concisas no seu álbum de estrea *Pink Flag* e en *154*, influenciaron despois a grupos como Guided by Voices e Hüsker Dü. Ademais, o grupo de Kansas The Embarrassment foi citada como un "principais proxenitores da escena indie rock estadounidense" que influíu en R.E.M. e Pavement. Despois da disolución do grupo, Bill Goffrier pasou a formar a banda de indie rock Big Dipper.

Durante a chegada do punk rock a finais dos anos 70, as bandas comezaron a adoptar e popularizar a ética DIY que animaba a calquera, independentemente das súas habilidades ou formación musical, Tras o éxito comercial do punk rock en 1977 xurdiu a escena post-punk no Reino Unido, encapsulando bandas que, aínda que conservaban a enerxía crúa e a ética DIY do punk, comezaron a superar os seus límites a través dunha evolución experimental e artística. Artistas como The Cure, The Monochrome Set, Felt, The Raincoats e Young Marble Giants que ficharon na súa maioría con selos independentes como Rough Trade, Factory Records e Cherry Red, serviron como unha influencia fundamental no indie rock e despois na música alternativa. Grupos estadounidenses como The Feelies e Talking Heads, así como bandas escocesas de post-punk como Orange Juice, The Vaselines e Josef K tamén demostrarían ser influentes.

### Orixes 
O documental da BBC *Music for Misfits: The Story of Indie* sinala a cuñaxe do termo "indie" na autopublicación do *Spiral Scratch EP* de 1977 da banda  de punk rock de Manchester Buzzcocks a través do seu propio selo independente New Hormones. A distribución mellorou aínda máis coa creación de 'The Cartel', unha asociación de compañías como Red Rhino e Rough Trade Records que tomarían os lanzamentos destes pequenos selos para metelos nas tendas de discos de todo o país.

Os selos discográficos independentes tamén serían parte integrante dos primeiros anos da distribución musical punk rock, como se viu con Beserkley Records nos Estados Unidos, que sacou o álbum debut dos Modern Lovers, e Stiff Records que lanzou o primeiro sinxelo punk do Reino Unido, "New Rose" dos Damned. Pouco despois o selo australiano lanzou Able Label, o primeiro sinxelo de The Go-Betweens, e tamén en Australia The Saints editaran o primeiro sinxelo punk fóra dos Estados Unidos, "(I'm) Stranded", co seu propio selo Fatal Records. Do mesmo xeito, bandas DIY como Deep Freeze Mice e Half Japanese formaron os seus propios selos que influirían na escena indie rock en xeral. "50 Skidillion Watts" deste último publicou música que sería citada por Kurt Cobain como unha influencia fundamental, así como a do selo K Records de Beat Happening. 

A cidade neozelandesa de Dunedin creouse o selo discográfico independente Flying Nun Records, cuxos artistas definiron o Dunedin Sound, que sería particularmente influente no desenvolvemento do son do indie rock. Segundo *Audioculture*, unha das primeiras bandas de Dunedin Sound foi a banda de Chris Knox The Enemy, que xurdiu como un grupo post-punk, cuxos membros tamén incluían a Alec Bathgate. Aínda que o grupo estivo activo pouco tempo os seus concertos impresionaron aos músicos adolescentes que acudían a velos, entre eles a un novo Shayne Carter, que formaría Bored Games, The DoubleHappys e Straitjacket Fits. Máis tarde Knox formou outra banda de punk de curta duración chamada Toy Love, e despois de que esta se separara, pasou a formar a influente banda Tall Dwarfs, que foi unha influencia integral na aparición do indie lo-fi gravado na casa. Os aspectos da escena inspirados no punk foron moitas veces inspirados pola oposición a Robert Muldoon e o seu goberno, o que provocou sátiras ou críticas directas. As bandas da escena tomaron influencias do punk rock, pero rebaixaron a súa agresividade para crear un son con moita reverb e influenciado polo pop. Marcada polo sinxelo de estrea de The Clean de 1981 "Tally-Ho!" e o EP *Dunedin Double* de 1982 con The Chills, Sneaky Feelings, The Verlaines e The Stones, as guitarras da escena eran moitas veces estridentes e monótonas, e as súas voces eran indistinguibles. Nos anos seguintes o son de Dunedin espallouse a outras cidades de Nova Zelandia como Christchurch ou Auckland. A influencia desas bandas mostrouse rapidamente na formación de Let's Active, The Housemartins e The La's. Nese momento, o termo "indie rock" comezara a usarse para describir ás bandas que producían música en selos discográficos independentes, en lugar de simplemente os propios selos discográficos. Isto convertíao no único xénero da época que estaba definido polos métodos polos que se distribuía a música en lugar do son da devandita música. Porén, este estilo *jangly* fíxose cada vez máis *mainstream* a medida que avanzaba a década levando ás bandas de indie rock posteriores a abandonar este xénero. En cambio, nos anos seguintes as bandas The Jesus and Mary Chain e grupos de Flying Nun Records como Jean-Paul Sartre Experience transformaron o xénero nun estilo máis lento, escuro e hipnótico.

### Desenvolvemento 
No Reino Unido a revista *NME* publicou o casete recompilatorio *C86*, formado por temas de grupos como Primal Scream, The Pastels e The Wedding Present. Destinado a mostrar a escena musical independente actual do Reino Unido, o álbum estaba composto por grupos que combinaban elementos de jangle pop, post-punk e do Wall of Sound de Phil Spector. En 2006, Bob Stanley chamouno "o comezo da música indie". O *C86* converteuse nun descritor por dereito propio, describindo non só as bandas da cinta senón tamén as bandas nas que influíu, moitas veces usado xunto a termos como "anorak pop" e "shambling". Algunhas bandas C86 conseguiron un significativo éxito comercial: The Soup Dragons encherían o Madison Square Garden; Primal Scream foron aclamados pola crítica, recibindo o primeiro Mercury Prize en 1992; e The Wedding Present entrou 18 veces no top 40 das listas. Porén, moitas bandas dos 22 temas da cinta tamén pasarían desapercibidas.

Nos Estados Unidos a popularidade de R.E.M. permitiu que aqueles aos que non lles gustaban as convencións militantes do hardcore punk se converteran en parte da escena musical underground. Isto potenciou a unha variedade de músicos, en particular a aqueles da que se convertería na escena post-hardcore liderada polos Minutemen. Aínda que fuxiron das convencións hardcore e incorporaron influencias do jazz e do post-punk, os Minutemen mantiveron a agresividade e a natureza política do punk. Porén, na escena hardcore adoitaban atoparse con hostilidade, con Pitchfork citando "a primeira vez que abriron para Black Flag, os Minutemen foron duchados con saliva da multitude", afirmando ademais que "non eran tan hardcore". A pesar diso, atribuíronlles "o sangue vital do indie rock durante décadas", como se demostra en cancións como "The Anchor". Do mesmo xeito, Wipers, que cos seus riffs melódicos e a énfase nos solos de guitarra, tamén destacaron na escena hardcore, influíndo en artistas indie emerxentes como J Mascis de Dinosaur Jr.

Ademais, os grandes selos comezaron a buscar bandas underground, con Hüsker Dü e The Replacements lanzando álbums en grandes compañías a mediados da década. Aínda que estes álbums non tiveron o mesmo éxito que R.E.M. e as grandes discográficas perderon rápido o interese pola escena, tiveron un gran impacto nas bandas máis novas. Algúns grupos como Camper Van Beethoven, The Dead Milkmen e Violent Femmes infundiron a escena con humor sardónico e ironía. Nos anos seguintes, Sonic Youth, Dinosaur Jr. e Unrest comezaron a publicar música en selos independentes en débeda con estas bandas, e pronto tamén recolleron a categorización do indie rock. Ao pechar a década de 1980, tanto Sonic Youth como Pixies asinaron con grandes selos.
miniatura|Kevin Shield, líder de My Bloody Valentine
A finais dos anos 80 xurdiu o subxénero do shoegaze como unha continuación da produción Wall of Sound usada por grupos como The Jesus and Mary Chain. O xénero fusionaba isto con influencias de Dinosaur Jr. e Cocteau Twins para crear un estilo escuro e zoante tan cacofónico que os instrumentos eran a miúdo indistinguibles. O xénero foi iniciado por My Bloody Valentine nos seus primeiros EPs e o seu álbum de estrea ''Isn't Anything*. O estilo da banda influíu a unha serie de grupos en Londres e na zona do Thames Valley, incluíndo Chapterhouse, Moose e Lush. Esta escena foi denominada colectivamente "the Scene That Celebrates Itself" (a escena que se celebra) por Steve Sutherland de *Melody Maker* en 1990.

O Madchester foi outro estilo e escena que se orixinou a finais dos 80. Definido pola súa fusión de indie rock C86, música dance e cultura rave hedonista, especialmente pola súa énfase no uso de drogas psicodélicas, a escena centrouse en Manchester. A escena baseouse ao redor do club nocturno The Haçienda, inaugyurado en maio de 1982 como unha iniciativa de Factory Records. Durante os seus  primeiros anos de vida, o local orientouse principalmente á música pop orientada aos clubs e acolleu concertos de artistas como New Order, Cabaret Voltaire, Culture Club, Thompson Twins e The Smiths. O movemento Madchester floreceu en 1989 co éxito so segundo álbum de The Happy Mondays, *Bummed'', e a estrea autotitulada de The Stone Roses, que se converteu no traballo máis influente da escena. Nos anos seguintes, artistas de alto perfil do xénero incluíron a The Charlatans, 808 State e The Inspiral Carpets.

A distintiva combinación de indie rock e música dance da escena Madchester foi denominada indie dance polos críticos, ou máis concretamente como o subxénero baggy. O momento máis famoso do Madchester e o baggy foi o concerto Spike Island do 27 de maio de 1990 con The Stone Roses como cabeza de cartel. Cunha asistencia dunhas 28 000 persoas e unha duración de doce horas, foi o primeiro evento da súa envergadura e tipo que foi organizado por un artista independente.

En Stourbridge xurdiu unha escena de bandas indie que tomaron influencia da música electrónica, punk, folk e hip-hop, e foi bautizada pola crítica como grebo. Encabezada por Pop Will Eat Itself, The Wonder Stuff e Ned's Atomic Dustbin, "grebo" foi unha definición ampla, e utilizouse máis como un nome para a escena de Stourbridge que como unha etiqueta de xénero. Porén, as súas bandas gañaron rapidamente atención: os sinxelos de 1989 de Pop Will Eat Itself "Wise Up! Sucker" e "Can U Dig It?" entraron no *top 40* do Reino Unido e Stourbridge converteuse brevemente nunha atracción turística para os mozos fans do indie rock. Os álbums fundamentais da escena foron publicados entre 1989 e 1993: *Hup* e *Never Loved Elvis* de The Wonder Stuff, *God Fodder* e *Are You Normal?* de Ned's Atomic Dustbin, e *This Is the Day...This Is the Hour...This Is This!* e *The Looks or the Lifestyle?* de Pop Will Eat Itself. Neste período as bandas da escena convertéronse en protagonistas, ás veces como cabezas de cartel, do Reading Festival, venderon millóns de álbums e apareceron habitualmente nas portadas de revistas como *NME* e *Melody Maker*. Os grupos de grebo eran distintos dos anteriores grupos de indie rock non só polas súas amplas influencias, senón tamén pola súa subversión do humor pomposo ou os estados de ánimo infelices da maioría das outras bandas do xénero, e pola súa procura dun son e unha estética máis pesados. A escena chegou a incluír ás bandas estilisticamente similares de Leicester The Bomb Party, Gaye Bykers on Acid, Crazyhead, Hunters Club e Scum Pups.

### División entre mainstream e underground 
[miniatura|249x249px|[Low (grupo musical)|Low, un dos principais expoñentes do slowcore]]
A comezos dos anos 90 a escena grunge de Seattle e os seus artistas máis visibles, Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden e Alice in Chains, chegaron ao *mainstream*. O monumental éxito desas bandas, especialmente Nirvana, fixo que aumentase o interese pola escena indie rock, o este termo comezou a ser substituído polo de rock alternativo. Na estela deste aumento de atención, o indie rock experimentou unha división: bandas accesibles que atendían á xa popular radio de rock alternativo; e bandas que seguiron experimentando, avanzando no underground.

O slowcore desenvolveuse nos Estados Unidos como un contrapunto directo ao rápido crecemento do grunge. Aínda que está pouco definido, o slowcore inclúe xeralmente tempos lentos, instrumentación minimalista e letras tristes. Galaxie 500, e particularmente o seu segundo álbum *On Fire* (1989), tivo fortes influencias no xénero, co escritor do *Bandcamp Daily* Robert Rubsam chamándoos a "fonte de todo o que viría". A primeira onda de bandas do xénero incluíu a Red House Painters, Codeine, Bedhead, Ida e Low. O xénero orixinouse en todo Estados Unidos, sen ningún foco xeográfico e con moi pouca interacción entre os seus artistas.

Un subconxunto máis novo de bandas de grebo xurdiu ao redor de 1991, que á súa vez foron etiquetados como bandas "fraggle". Durante este movemento, o son dominante era un estilo de indie rock fortemente influenciado polo punk é o *Bleach* de Nirvana, facendo tamén uso ocasionalmente de caixas de ritmos. O escritor de *Gigwise* Steven Kline describiu o estilo como "guitarras sucias, cabelos máis sucias e camisetas que só lavaría unha nai". Entre os grupos de fraggle máis destacados estaban Senseless Things, Mega City Four e Carter the Unstoppable Sex Machine. *Rolling Stone* referíuse ao traballo como "o álbum indie rock por excelencia", elixíndoo para a súa lista dos 500 mellores álbums de todos os tempos.

No Research Triangle de Carolina do Norte, unha escena de indie rock estaba sendo encabezada por grupos que se uniran a Merge Records como Superchunk, Archers of Loaf e Polvo, describindo unha crecente escena de bandas de indie influenciadas polo hardcore punk e o post-punk. Nesa época, publicacións como *Entertainment Weekly* comezaron a chamar á cidade universitaria de Chapel Hill a "seguinte Seattle". O sinxelo de Superchunk "Slack Motherfucker" tamén foi reconecido pola revista *Columbia* como o que popularizou o estereotipo  "slacker" e como un himno definitorio do indie rock dos 90.

Co ascenso do britpop moitas das primeiras bandas británicas de indie rock caeron no esquecemento. Liderados por Blur, Oasis, Pulp e Suede, os grupos do movemento foron publicitados como artistas underground, como un medio para competir comercialmente coa escena grunge dos Estados Unidos. Aínda que o Britpop estaba estilisticamente en débeda co indie rock e comezou como unha rama deste, as bandas de britpop abandonaron a política *anti-establishment* anterior do xénero e, en cambio, levárono ao *mainstream*, con bandas como Blur e Pulp incluso asinando con grandes selos. 

No seu ensaio *Labouring the Point? The Politics of Britain in "New Britain"*, o polñitico e académico Rupa Hug di que o britpop "comezou como unha ramificación da escena musical independente británica pero podería dicirse que acabou matándoa, xa que tivo lugar unha converxencia entre o indie e o mainstream, eliminando o elemento distintivo de "protesta" da música independente de base británica". O xornalista musical John Harris suxeriu que o britpop comezou cando o cuarto sinxelo de Blur, "Popscene", e o primeiro de Suede, "The Drowners", foron publicados na mesma época na primavera de 1992. Harris dixo, "se o britpop comezou en calquera lugar, foi o aluvión de aclamacións que saudou os primeiros discos de Suede: todos eles audaces, exitosos e moi, moi británicos". Suede foi a primeira da nova colleita de bandas guitarreiras en ser aceptada polos medios musicais británicos como a resposta británica ao son grunge de Seattle. O seu álbum de estrea *Suede* é o álbum debut máis vendido no Reino Unido. 

#### Diversificación 
O álbum de estrea de Sunny Day Real Estate, *Diary* (1994), iniciou unha nova onda do xénero emo, coa incorporación de elementos deste ao seu son indie rock. Sunny Day Real Estate e outras bandas desta segunda onda do emo, como Piebald, The Promise Ring e Cap'n Jazz afastaron o emo das súas raíces hardcore e permitiron que o xénero desenvolvera unha escena moito máis emocional que a súa primeira onda.

Este estilo de emo chegou ao mainstream a principios dos anos 2000 co éxito do álbum de Jimmy Eat World *Bleed American* (2001) e do de Dashboard Confessional *The Places You Have Come to Fear the Most* (2001). Unha escena que destacou particularmente durante esta segunda onda foi a das bandas do Medio Oeste estadounidense da segunda metade da década., que incorporaron os tons de guitarra estridentes do primeiro indie rock e elementos do math rock para crear o distintivo estilo de grupos como American Football.

A electrónica indie ou indietrónica abrangue artistas baseados no rock que comparten afinidade pola música electrónica, utilizando samplers, sintetizadores, caixas de ritmos e programas informáticos. Sendo máis unha categorización que un estilo, describe unha tendencia dos primeiros anos 90 de artistas que seguían as tradicións da primeira música electrónica (compositores do BBC Radiophonic Workshop), krautrock e synth-pop.

A medida que o britpop decaía cara o final da década, o post-Britpop afianzouse na escena indie rock do Reino Unido. Aproximadamente dende 1997, a medida que medraba a insatisfacción co concepto Cool Britannia e que o Britpop como movemento comezaba a disolverse, as bandas emerxentes comezaron a evitar a etiqueta Britpop aínda que producían música derivada dela. Despois do declive do Britpop comezaron a gañar máis atención crítica e popular. Stereophonics utilizaron elementos post-grunge e hardcore nos álbums que os fixeron famosos, *Word Gets Around* (1997) e *Performance and Cocktails* (1999), antes de pasar a un territorio máis melódico con *Just Enough Education to Perform* (2001) e os álbums posteriores.

Feeder, que estaba inicialmente máis influenciada polo post-grunge estadounidense, facía un son hard rock que a levou ao seu primeiro sinxelo exitoso,  "Buck Rogers", e ao seu primeiro álbum *Echo Park* (2001). Tras a morte do seu batería Jon Lee, movéronse cara un modo máis reflectivo e introspectivo en *Comfort in Sound* (2002), o seu álbum máis vendido ata ese momento, do que saíron unha serie de exitosos sinxelos.

A banda máis exitosa comercialmente no inicio do novo milenio foron Coldplay, cuxos dous primeiros álbums *Parachutes* (2000) e *A Rush of Blood to the Head* (2002) foron multiplatino, consolidándose como un dos artistasmáis populares do mundo no momento do seu terceiro álbum, *X&Y* (2005).

### Éxito entre o grande público 
#### Post-punk e garage rock revival 
miniatura|248x248px|The Strokes, a banda que revitalizou o indie rock nos anos 2000
A atención do gran público que gañou o indie rock na década de 2000 comezou co The Strokes e o seu álbum de estrea de 2001 *Is This It*. Tocando un estilo herdado de bandas dos 60 e 70 como The Velvet Underground e Ramones, a intención do grupo musicalmente era soar como "unha banda do pasado que fixo unha viaxe no tempo ao futuro para facer o seu disco". O álbum chegou ao número 33 nos Estados Unidos, estando nas listas durante dous anos adicionais e e estreándose no número dous das listas de álbums do Reino Unido. Cando The Strokes fixeron a súa estrea comercial, a percepción pública da "música rock" estaba baseada no post-grunge, o nu metal e o rap rock, contrastando enormemente o seu estilo retro de garage rock co *mainstream*. A influencia inmediata da banda permitiu que outros grupos neoiorquinos influenciados polo rock clásico como Yeah Yeah Yeahs, Interpol e TV on the Radio gañaran a atención do gran público. The Strokes estiveron acompañados neste éxito comercial por The White Stripes, The Vines e The Hives. Estes grupos foron bautizados por parte dos medios como "As" bandas, e foron chamados "os salvadores do rock 'n' roll", o que fixo que a revista *Rolling Stone* declarase na súa portada de setembro de 2002, "Rock is Back!" (o rock está de volta).

O éxito de The Strokes revitalizou a escena post-britpop británica, que estaba morrendo, con grupos que se deixaron influenciar polos Strokes e experimentaron co seu son. A primeira onda de artistas británicos desta nova corrente incluía a artistas como Franz Ferdinand, Kasabian, Maxïmo Park, The Cribs, Bloc Party, Kaiser Chiefs e The Others. Porén, The Libertines, formados en 1997, foi o contrapunto británico de The Strokes, sendo descritos por AllMusic como "un dos artistas máis influentes do século XXI do Reino Unido" e co *Independent* afirmando que "The Libertines querían ser unha banda importante, pero non podían predicir o impacto que terían". Influenciados por The Clash, The Kinks, The Smiths e The Jam, o estilo da banda, de partes de guitarra metálicas e agudas, ás veces acústicas, coroadas con letras de praceres parroquiais británicos cos auténticos acentos ingleses dos vocalistas foi amplamente imitado. os Arctic Monkeys tiveron dous sinxelos número 1, e o seu álbum ''Whatever People Say I Am, That's What I'm Not* (2006) converteuse no álbum de estrea con vendas máis rápidas na historia das listas británicas.

Con este éxito, bandas indie tradicionais pronto entraron no mainstream, como Modest Mouse (cuxo álbum de 2004 *Good News for People Who Love Bad News* alcanzou o top 40 dos Estados Unidos e foi nomeado a un premio Grammy), Bright Eyes (que en 2004 tivo dous sinxelos na parte superior da lista da *Billboard* *Hot 100 Single Sales*), e Death Cab for Cutie (cuxo álbum de 2005, *Plans*, debutou no número catro nos Estados Unidos, permanecendo nas listas da *Billboard* durante case un ano e conseguindo o estado de platino e unha nmeación aos Grammy). Este novo éxito comercial e o uso xeneralizado do termo indie para outras formas de cultura popular levaron a varios comentaristas a suxerir que o indie rock deixara de ser un termo significativo.

Adicionalmente, nos Estados Unidos xurdiu unha segunda onda de bandas que conseguiron o recoñecemento internacional como resultado do movemento. Entre estes grupos estaban The Black Keys, Kings of Leon, The Shins, The Bravery, Spoon, The Hold Steady, e The National. O seu sinxelo de estrea, "Mr. Brightside", pasou, ata decembro de 2024, 437 semanas non consecutivas na lista de sinxelos británica, máis que ningunha outra canción.

#### Proliferación 
O impacto de The Strokes, The Libertines e Bloc Party xerou un gran interese dos grandes selos polos artistas de indie rock, algo que se víu exacerbado polo éxito dos Arctic Monkeys. Nos anos seguintes a *Whatever People Say I Am, That's What I'm Not* houbo unha proliferación de bandas como Rifles, Pigeon Detectives e Milburn, que creou un derivado máis formal dos artistas anteriores. unha descrición cuñada por Andrew Harrison da revista *Word*. Un artigo de 2020 de *Vice* citaba a Johnny Borrell, vocalista de Razorlight, como o "único home que definiu, encarnou e viviu o Landfill Indie" debido á súa formación dunha banda "espectacularmente convencional" a pesar da súa proximidade coa "enerxía cinética desesperada dos Libertines, a dinámica de amor-odio mitificada e a visión dunha Gran Bretaña en ruínas animada polo romance e os narcóticos".

### De 2010 ao presente 
Na década de 2010 o xénero seguiu tendo éxitos comerciais como *The Suburbs* (2010) de Arcade Fire, *Turn Blue* (2014) de The Black Keys, *Walls* (2016) de Kings of Leon, e *Wonderful Wonderful* (2017) de The Killers, chegando todos eles ao número 1 das listas da *Billboard* estadounidense e tamén das listas británicas (agás *Turn Blue*, que quedou no 2), co disco de Arcade Fire gañando o Grammy a álbum do ano en 2011. Outros artistas indie como Florence and the Machine, The Decemberists e LCD Soundsystem conseguiron varios sinxelos número 1 nos Estados Unidos durante a década, con Vampire Weekend, Florence and the Machine, Arctic Monkeys, Bon Iver, The Killers e The Postal Service conseguindo tamén álbums de platino.

O terceiro álbum de estudio de Vampire Weekend, *Modern Vampires of the City* (2013), gañou o Grammy ao mellor álbum de música alternativa en 2014, co escritor de Consequence Tyler Clark afirmando que en 2019 aínda era "un abanderado do indie rock no mundo máis amplo da música". Coa estrea de *AM* nas listas Arctic Monkeys tamén bateu un récord, converténdose na primeira banda dun selo independente en debutar no número un do Reino Unido cos seus cinco primeiros álbums. Ata decembro de 2024 *AM* estivera 537 semanas no top 100 da lista británica de álbums. O disco tamén foi número 1 en Australia, Bélxica, Croacia, Dinamarca, Eslovenia, Irlanda, Nova Zelandia, Países Baixos, e Portugal, e chegou ao top 10 en países máis. Nos Estados Unidos o álbum vendeu 42 000 copias na súa primeira semana, estreándose no número 6 da lista *Billboard* *200* e converténdose así no traballo da banda que máis alto chegou nese país. En agosto de 2017 AM foi certificado platino pola RIAA por vendas combinadas e unidades equivalentes a álbums de máis dun millón de unidades nos Estados Unidos. A partir do 14 de abril de 2023, todas as cancións do álbum foron certificadas prata ou superior polo BPI, sendo "Mad Sounds" a última en ser certificada.

Cando a fusión de indie rock e pop mainstream de The 1975 comezou a gañar atracción comercial a principios da década de 2010, foi controvertida; recibiron o premio á "Peor banda" nos premios *NME* de 2014, pero en 2017 recibiuno á "Mellor banda en directo" na entrega de premios dese ano. A escritora de *Alternative Press* Yasmine Summan afirmou que "Se puideses resumir 2013 e 2014 nun só álbum para os fans do indie e alternativo, sería o lanzamento homónimo de The 1975". Nun artigo para *The Guardian* acreditando a The 1975 como a banda para "introducir o indie ao mainstream", o escritor Mark Beaumont comparou a influencia do vocalista Matty Healy no xénero coa do vocalista de The Libertines Pete Doherty, e Pitchfork incluíunos como un dos artistas máis influentes da música dende 1995. Na estela de The 1975, outros artistas indie pop gañaron popularidade. Algúns críticos denominaron este fenómeno "Healywave", no que destacaron Pale Waves, The Aces, Joan, Fickle Friends e No Rome. Destes, Pale Waves foi particularmente prominente comercialmente, co seu álbum de estrea *My Mind Makes Noises* (2018) alcanzando o número oito na lista de álbums do Reino Unido, *Who Am I?* (2021) o número tres e *Unwanted* (2022) o número catro. Na mesma época, Wolf Alice converteuse nunha banda destacada na escena, co seu segundo álbum *Visions of a Life* (2017) gañando o Mercury Prize en 2018 e co seu terceiro álbum *Blue Weekend* (2021) sendo nomeado ao premio. O escritor Martin Young afirmou nun artigo de 2021 para a revista *Dork* que "É imposible afirmar verdadeiramente o importante que é Wolf Alice. Son o catalizador de case todas as bandas incribles das que liches en *Dork'' nos últimos 5 anos".

## Notas 
## Bibliografía 
* 

* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Indie
* Indie pop