open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maxilópodos

A dos **maxilópodos** (*Maxillopoda*) é unha clase de crustáceos caracterizada pola redución do pleon ou abdome e os seus apéndices.

A maioría da súa diversidade corresponde aos tecostráceos e aos copépodos.

## Taxonomía 
Os maxilópodos inclúen seis subclases:

'*Clase *Maxillpoda'''*
* Subclase *Thecostraca*
* Subclase *Tantulocarida*
* Subclase *Branchiura*
* Subclase *Pentastomida*
* Subclase *Mystacocarida*
* Subclase *Copepoda*

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Pollicipes polymerus 3.jpg|Tecostráceo (percebe do Canadá)
Ficheiro:Barnacles.jpg|Tecostráceo (*Balanus* sp., un arneiro)
Ficheiro:Argulus.jpg|Branquiúro (*Argulis* sp. sobre as branquias dun peixe
Ficheiro:Armillifer.jpg|Pentastómido (*Armillifer sp.*; femia (dereita) e macho (esquerda) 
Ficheiro:Harpacticoid copepod GLERL 1.jpg|Copépodo

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brusca, R.C. e Brusca, G. J. (1990): *Invertebrates*. Sinauer Associates: Sunderland, MA (USA). ISBN 0-87893-098-1. 
### Ligazóns externas 
* EOL  Numerosas imaxes.
* *Maxillopoda'' na Animal Diversity Web .
Antonio Álvarez Dopazo

**Antonio Álvarez Dopazo**, nado en 1883 e finado en Ourense o 23 de decembro de 1963, foi un industrial e político galego.

## Traxectoria 
Viviu en Cuba. Tiña unha pequena fábrica de chocolates preto do Posío. Foi elixido alcalde republicano de Ourense o 24 de abril de 1931 e permaneceu no cargo ata 1934, cando, trala folga xeral revolucionaria de 1934, foi substituído por Santos Fernández Fueyo, republicano radical, co apoio da dereita. Finou en Ourense o 23 de decembro de 1963 con 80 anos.
## Vida persoal 
Casou con Josefa Rodríguez Cordero e foi pai de Clementina, Camilo, Luz, Enrique, Antonio e Josefa Álvarez Rodríguez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* A mirada retida. Álvarez Dopazo
Scream, vixía quen chama

***Scream, vixía quen chama*** é un filme estadounidense de terror dirixido por Wes Craven que se estreou en 1996. Estreouse en galego o 7 de xullo de 2001 a través da TVG.

## Sinopse 
Un ano despois do asasinato da súa nai, Sidney (Neve Campbell) volve vivir unha situación angustiosa: mentres un terrible psicópata ten arrepiado a todo o barrio, o seu pai está sempre ausente e o seu mozo está a piques de romper con ela.

## Personaxes 
* Neve Campbell como Sidney Prescott
* David Arquette como Dewey Riley
* Courteney Cox como Gale Weathers
* Roger L. Jackson como voz de Ghostface
* Skeet Ulrich como Billy Loomis
* Drew Barrymore como Casey Becker
* William Earl Brown como Kenny
* Henry Winkler como Director Himbry
* Kevin Patrick Walls como Steve Orth
* Matthew Lillard como Stu Macher
* Rose McGowan como Tatum Riley

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Consello Insular de Formentera

O **Consello Insular de Formentera** (en catalán: *Consell Insular de Formentera*) é a institución de autogoberno da illa de Formentera, nas Baleares, que exerce as funcións de concello e de consello insular.

Creouse en 2007 coa aprobación do Estatuto de Autonomía. O novo Consello foi constituído 45 días despois das eleccións locais do 27 de maio de 2007, o 10 de xullo do mesmo ano. Está regulado pola Lei de Consellos Insulares.

## Historia 
O Consell de Formentera xorde logo da separación do seu órgano antecesor, o Consello Insular de Eivisa e Formentera que dispoñía o Estatuto. A proposta foi aprobada no pleno municipal o 15 de decembro de 2005, e incluída no artigo 60 do Estatuto aprobado o 13 de xuño de 2006.

O primeiro Consello de Formentera foi constituído o 10 de xullo de 2007 no antigo cine de Sant Francesc de Formentera, e escolleu a Jaume Ferrer Ribas, candidato de Gent per Formentera, como presidente.

O 17 de novembro de 2009 o Consello de Formentera escolleu unha nova bandeira e un novo escudo para a corporación.

## Composición 
O Consello de Formentera está formado por trece conselleiros, que son ademais concelleiros, elixidos cada catro anos nas eleccións locais.

### Eleccións de 2007 
As primeiras eleccións ao Consello, que tiveron lugar o 27 de maio de 2007, gañounas Gent per Formentera, unha formació localista e de esquerdas que obtivo máis de 1.100 votos e 5 concelleiros, máis de 100 votos máis que o PP, que tivo pouco máis de 1.000 e 4 concelleiros. Máis lonxe, o Partido Socialista en Formentera e o Grupo de Independentes de Formentera obtiveron 2 concelleiros cada un.

Os socialistas e Gent per Formentera chegaron a un acordo polo que Jaume Ferrer Ribas foi elixido alcalde de Formentera e, consecuentemente, presidente do primeiro Consello de Formentera.

400px|left|Composición do consello de Formentera en 2007

### Eleccións de 2011 
Nas eleccións do 22 de maio de 2011 Gent per Formentera volveu ser o partido máis votado, pero esta vez goberna en minoría, sen conseguir acordo co PSIB-PSOE.

## Lista de presidentes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Consello Insular de Formentera
Mariano Piñeiro Groba

**Mariano Piñeiro Groba**, nado en Cristiñade (Ponteareas) en 1873 e finado en Angoares en 1940, foi un sacerdote e escritor galego

## Traxectoria 
Ordenouse sacerdote en Tui, onde foi director, profesor e secretario de estudos do Seminario. Despois foi cura ecónomo do Porriño e de Cristiñade, e finalmente párroco de San Pedro de Angoares, onde estivo 33 anos ata a súa morte. Escribiu un estudo histórico sobre Ponteareas e unha serie de poemas que publicou en *La Voz del Condado*, *La Integridad*, *El Tea* e *Galicia Social*.

## Obra 
* *Puenteareas : Datos históricos, notas y apuntes para el estudio de la etimología de los nombres de las parroquias, barrios y otros lugares del distrito*.
* ''Soaces d'un abade'', 1947.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* Mariano Piñeiro Groba "O cura de Angoares"
Consello Insular de Eivisa e Formentera

O **Consello Insular de Eivisa e Formentera** (en catalán: ''Consell Insular d'Eivissa i Formentera'') foi unha institución de autogoberno das Illas Pitiusas (Eivisa e Formentera). Creouse en 1978 coa aprobación do réxime de Consellos Insulares e foi instituído oficialmente segundo o que acordaba o Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 1983. Estaba regulado pola Lei de Consellos Insulares.

A institución exerceu, segundo as competencias, un poder normativo (Pleno do Consello) e executivo. O pleno estaba formado por 13 deputados e a súa composición viña establecida polo número de deputados que obtiña cada formación política na circunscrición de Eivisa nas eleccións ao Parlamento das Illas Baleares. Este pleno encargábase de aprobar as tarefas e de escoller o presidente da institución.

Con motivo da aprobación do Estatuto de Autonomía de 2007, esta institución cesou as súas funcións a partir da lexislatura 2007-2011 asumíndoas, no seu ámbito, dous consellos insulares independentes: o Consello Insular de Eivisa e o Consello Insular de Formentera.

## Lista de presidentes
## Véxase tamén 
*Consello Insular de Eivisa
*Consello Insular de Formentera
Camela

**Camela** é unha banda de música española de pop electrónico formada en Madrid. Os seus compoñentes son Dionisio Martín Lobato (vocalista-compositor) e María de los Ángeles Muñoz Dueñas (vocalista-compositora). O terceiro integrante, Miguel Ángel Cabrera Jiménez (teclados-compositor), abandonou o grupo en febreiro de 2013 debido á falta de acordo cos seus compañeiros. Camela é o segundo grupo con máis vendas de discos en España nos últimos 20 anos, só superados por La Oreja de Van Gogh, chegando ós 7 millóns de copias vendidas de toda a súa discografía.

## Discografía 
;Álbums de estudio
* 1994: *Lágrimas de Amor*
* 1995: *Sueños inalcanzables*
* 1996: *Sus 12 primeras canciones*
* 1997: *Corazón indomable*
* 1998: *Sólo por ti*
* 1999: *No puedo estar sin él*
* 2000: *Simplemente amor*
* 2001: *Amor.com*
* 2003: *Por siempre tú y yo*
* 2004: *10 de corazón*
* 2006: *Se ciega x amor*
* 2007: *Te prometo el Universo*
* 2008: *Laberinto de amor*
* 2009: *Dioni, Ángeles y Miguel*
* 2011: *La magia del amor*
* 2014: *Más de lo que piensas*
* 2017: *Me metí en tu corazón*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Antonio Lagares

**Antonio Lagares Fernández**, tamén coñecido como **Tucho Lagares**, nado na Coruña o 12 de novembro de 1932 e finado na mesma cidade o 4 de xullo de 2013, foi un actor galego.

## Traxectoria 
Comezou a súa traxectoria representando papeis en obras teatrais e non foi ata a década de 1980 cando comezou no eido audiovisual galego, tanto en series da TVG, como en filmes e curtametraxes.

## Obras 
### Cine 
* *Urxa* (1989), dirixida por Alfredo García Pinal.
* *A lei da fronteira* (1995), dirixida por Adolfo Aristarain.
* *Nena* (1997), dirixida por Xavier Bermúdez.
* *A lingua das bolboretas* (1999), dirixida por José Luis Cuerda.
* *Jalisco* (2001), dirixida por Fran Piñeiro.
* *O lapis do carpinteiro* (2004), dirixida por Antón Reixa.
* ''Canciones de amor en Lolita's Club* (2007), dirixida por Vicente Aranda.
* *Lobos de Arga* (2011), dirixida por Juan Martínez Moreno.

### Curtametraxes 
* *As muxicas* (2002), dirixida por Carlos Alberto Alonso.
* *O trasto* (2002), dirixida por Rafael Calvo.
* *Rosas* (2005), dirixida por Mikel Fuentes

### Televisión 
* *Pratos combinados* (1995).
* *Mareas vivas* (1998).
* *Rías Baixas* (1999).
* *Terra de Miranda* (2001)
* *As leis de Celavella* (2003).
* *Gondar'' (2009)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no soportal do audiovisual galego
* Ficha no portal galegos
La Voz del Condado

***La Voz del Condado*** foi un semanario editado en Salvaterra de Miño entre 1913 e 1919.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario agrícola independiente*, apareceu o 10 de xaneiro de 1913. De tendencia católica, tiña como lema "Moralidad, trabajo y progreso". Promovido por José Vázquez Estévez, estaba dirixido por Cesáreo García Álvarez. Entre os seus colaboradores figuraban Francisco Rodríguez, José Vázquez Estévez e Mariano Piñeiro Groba. Cesou a súa publicación a principios de 1919. Foi continuado por *El Condado*.

Pode ter unha segunda etapa editado nas Neves en 1919.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Infección oportunista

Unha **infección oportunista** é unha infección causada por organismos patóxenos (virus, bacterias, protozoos, fungos) que se aproveitan de certas situacións de debilidade para causar infeccións, pero que normalmente non as causan no individuo san, co sistema inmunitario funcionando normalmente. Un sistema inmunitario comprometido por unha inmunodeficiencia dálle unha "oportunidade" ao patóxeno para infectar.

## Causas
A causa xeralmente é unha inmunodeficiencia en maior ou menor grao ou a inmunosupresión, que se poden orixinar  por:
* Malnutrición
* Fatiga
* Infeccións recorrentes
* Drogas inmunosupresoras administradas a receptores de transplantes de órganos
* Infección por VIH avanzada
* Quimioterapia contra o cancro
* Predisposición xenética
* Danos na pel
* Tratamentos con antibióticos
* Procedementos médicos
* Embarazo.

## Tipos de infeccións
Entre as infeccións oportunistas máis comúns están principalmente as producidas polos seguintes organismos:
* *Acinetobacter baumannii*
* *Aspergillus* sp.
* *Candida albicans*
* *Clostridium difficile*
* *Cryptococcus neoformans*
* *Cryptosporidium*
* *Cytomegalovirus*
* *Geomyces destructans*
* *Histoplasma capsulatum*
* *Isospora belli*
* *Poliomavirus JC*, virus que causa a leucoencefalopatía multifocal progresiva.
* *Sarcoma de Kaposi causado polo Herpesvirus humano 8 (HHV8)*, tamén chamado herpesvirus asociado ao sarcoma de Kaposi (KSHV). O sarcoma de Kaposi é un tumor, pero subxace a infección por este virus.
* *Legionella pneumophila* causante da lexionelose
* *Microsporidia*
* *Mycobacterium avium complex* (MAC) (micobacteria non tuberculosa)
* *Pneumocystis*, lévedo (antes considerado protozoo) causante da pneumonía por Pneumocystis, que antes se chamaba *Pneumocystis carinii* f. *hominis* (f.= forma)
* *Pseudomonas aeruginosa*
* *Staphylococcus aureus*
* *Streptococcus pneumoniae*
* *Streptococcus pyogenes*
* *Toxoplasma gondii*

## Enfermidades oportunistas en persoas con SIDA 
A SIDA é unha inmunodeficiencia que causa doenzas características como as seguintes:

## Tratamento
Depende do tipo de infección oportunista, pero xeralmente consiste no uso de antibióticos.

## Tratamento veterinario
As infeccións oportunistas causadas polas infeccións retrovirais polo virus da leucemia felina e o virus da inmunodeficiencia felina poden ser tratadas co inmunomodulador celular do linfocito T.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* VIH/SIDA
* Inmunosupresión
Pedunculados

Os **pedunculados** (*Pedunculata*), constitúen unha orde de crustáceos da clase dos maxilópodos, subclase dos cirrípedes.

Son animais mariños filtradores que viven fixos a superficies duras como rochas na zona intermareal ou a obxectos flotantes (madeiras, barcos, boias, botellas etc.) e que son coñecidos como percebes en sentido amplo.

## Bioloxía 
Algunhas especies destes percebes son peláxicas e se encontran con frecuencia en madeiras ou outros obxectos flotantes. As especies intermareais dependen máis do movemento da auga que dos movementos dos seus cirros para alimentarse, polo que se encontran fundamentalmente en costas expostas (caso dos percebes propiamente ditos, e dos arneiros).

## Mitoloxía 
[miniatura|A "árbore dos ánades" de [John Gerard (1597), mostrando a crenza de que os gansos se orixinaban dos percebes.]]
Antes do coñecemento preciso da migración das aves, pensábase que as *barnaclas* ou gansos de cara brancos (*Branta leucopsis*), se desenvolvían a partir destes crustáceos. De aí proceden os nomes ingleses de *goose barnacle* e *barnacle goose*, e o nome científico *Lepas anatifera* (do latín *anas*, "pato", e o elemento *-fera*, "a que leva", derivada do verbo *ferre*, levar).

A confusión estaba causada polas (supostas) similitudes en cor e forma, e como, con frecuencia, os percebes encóntranse fixos á madeira flotante, asumíase que esta madeira procedía de supostas árbores que caía á auga.

O monxe galés Giraldus Cambrensis realizou esta afirmación na súa *Topographia Hiberniae*.
[miniatura|300px|*[Lepas anatifera*.]]

## Taxonomía 
A orde divide nas seguintes subordes e familias:

;*Heteralepadomorpha* Newman, 1987
* *Anelasmatidae* Gruvel, 1905
* *Heteralepadidae* Nilsson-Cantell, 1921
* *Koleolepadidae* Hiro, 1933
* *Malacolepadidae* Hiro, 1937
* *Microlepadidae* Zevina, 1980
* *Rhizolepadidae* Zevina, 1980
;*Iblomorpha* Newman, 1987
* *Iblidae* Leach, 1825
;*Lepadomorpha* Pilsbry, 1916
* *Lepadidae* Darwin, 1852
* *Oxynaspididae* Gruvel, 1905
* *Poecilasmatidae* Annandale, 1909
;*Scalpellomorpha* Newman, 1987
* *Calanticidae* Zevina, 1978
* *Lithotryidae* Gruvel, 1905
* *Pollicipedidae* Leach, 1817
* *Scalpellidae* Pilsbry, 1907

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Brusca, R.C. e Brusca, G. J. (1990): *Invertebrates*. Sinauer Associates: Sunderland, MA (USA). ISBN 0-87893-098-1.

### Outros artigos 
* Cirrípedes

### Ligazóns externas 
* *Maxillopoda* en WoRMS 
* *Maxillopoda* en ITIS
Lyssavirus

***Lyssavirus*** é un xénero de virus da familia *Rhabdovoridae* e da orde *Mononegavirales*. O seu nome procede de *Lyssa* (Lisa), a deusa grega da loucura, rabia e frenesí. Este xénero de virus de ARN inclúe o virus da rabia asociado a dita enfermidade (ver rabia).

## Viroloxía 
### Estrutura 
Os virus tipicamente teñen unha simetría helicoidal ou icosaédrica. Os *Lyssavirus* teñen simetría helicoidal, polo que as súas partículas infectivas son aproximadamente cilíndricas. Esta forma é máis típica dos virus de plantas, mentres que os virus animais ou humanos son xeralmente poliédricos.

A súa estrutura consiste nunha envoltura externa con espículas, unha rexión media formada pola proteína M, e unha rexión da ribonucleocápsida interna complexa, onde está o xenoma asociado con proteínas.

### Xenoma 
O xenoma dos *Lyssavirus* consta dunha molécula de ARN monocatenario de sentido negativo que codifica cinco proteínas virais, que son: polimerase L, proteína da matriz M, fosfoproteína P, nucleoproteína N, e glicoproteína G.

Baseándose nas recentes evidencias filoxenéticas, os lisavirus categorízanse en sete grandes xenotipos. Ademais, descubríronse recentemente catro xenotipos: West Caucasian bat virus, Aravan virus, Khujand virus, e Irkut virus. Os principais xenotipos inclúen o virus da rabia (xenotipo 1), Lagos bat virus (2), Mokola virus (3), Duvenhage virus (4), European Bat lyssaviruses 1 e 2 (5 e 6), e Australian bat lyssavirus (7).

Baseándose nas propiedades biolóxicas dos virus, estes xenotipos son subdivididos nos filogrupos 1 e 2. O filogrupo 1 inclúe os xenotipos 1, 4, 5, 6, e 7, mentres que o filogrupo 2 inclúe os xenotipos 2 e 3. A rexión da nucleocápsida dos lisavirus é moi conservada dun xenotipo a outro en ambos os filogrupos; pero os datos experimentais mostraron que as cepas de lisavirus usadas na vacinación contra a rabia son só do primeiro xenotipo do primeiro filogrupo (é dicir, a rabia clásica)..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Corpo de Negri

### Bibliografía 
* Baynard, Ashley C. *et al.* (2011). "Bats and Lyssaviruses." In: *Advances in VIRUS RESEARCH VOLUME 79. Research Advances in Rabies*. Edited by Alan C. Jackson. Elsevier. ISBN 978-0-12-387040-7.
* Botvinkin; Poleschuk, E. M.; Kuzmin, I. V.; Borisova, T. I.; Gazaryan, S. V.; Yager, P.; Rupprecht, C. E. (2003). "Novel Lyssaviruses Isolated from Bats in Russia". Emerging Infectious Diseases 9 (12): 1623–1625. PMC 3034350. PMID 14720408.
* Arai; Kuzmin, I. V.; Kameoka, Y.; Botvinkin, A. D. (2003). "New Lyssavirus Genotype from the Lesser Mouse-eared Bat (Myotis blythi), Kyrghyzstan". Emerging Infectious Diseases 9 (3): 333–337. PMC 2958534. PMID 12643828.
* 

### Ligazóns externas 
* **ViralZone**: Lyssavirus (imaxes)
* Virus Pathogen Database and Analysis Resource (ViPR): Rhabdoviridae
División de Honra de Rugby 1994-1995

A **tempada 1994-1995 da Liga Española de rugby** (División de Honra de Rugby) foi a edición número 28 da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 12 equipos e estivo formada por 22 xornadas. Nela enfrontaron entre si tódolos equipos a dúas voltas. O campionato rematou o 19 de marzo de 1995 coa vitoria final do CD Arquitectura por novena vez na súa historia.

## Clasificación 
|-
!bgcolor="#efefef" width="20"|Posto
!bgcolor="#efefef" width="200"|Equipo
!bgcolor="#efefef" width="20"|Puntos
!bgcolor="#efefef" width="20"|Xogados
!bgcolor="#efefef" width="20"|Gañ.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Emp.
!bgcolor="#efefef" width="20"|Per.
!bgcolor="#efefef" width="20"|PF
!bgcolor="#efefef" width="20"|PC

|- bgcolor=#99ccff align=center
| 1 ||align=left|  **CD Arquitectura** 
|bgcolor=#ffffa5|**40**|| 22 || 20 || 0 || 2 || 679 || 293 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 2 ||align=left|  Getxo RT 
|bgcolor=#ffffa5|**31**|| 22 || 15 || 1 || 6 || 524 || 272 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 3 ||align=left|  VRAC 
|bgcolor=#ffffa5|**30**|| 22 || 15 || 0 || 7 || 406 || 329
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 4 ||align=left|  CR Ciencias 
|bgcolor=#ffffa5|**29**|| 22 || 14 || 1 || 7 || 622 || 365 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 5 ||align=left|  UE Santboiana 
|bgcolor=#ffffa5|**29**|| 22 || 14 || 1 || 7 || 492 || 339 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 6 ||align=left|  CR El Salvador 
|bgcolor=#ffffa5|**26**|| 22 || 13 || 0 || 9 || 556 || 425 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 7 ||align=left|  CR Cisneros 
|bgcolor=#ffffa5|**24**|| 22 || 11 || 2 || 9 || 389 || 358
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 8 ||align=left|  BUC 
|bgcolor=#ffffa5|**20**|| 22 || 10 || 0 || 12 || 503 || 468 
|- bgcolor=#ffffff align=center
| 9 ||align=left|  CR Liceo Francés 
|bgcolor=#ffffa5|**16**|| 22 || 7 || 2 || 13 || 341 || 502 
|- bgcolor=#F08080 align=center
| 10 ||align=left|  RC Cornellà 
|bgcolor=#ffffa5|**10**|| 22 || 5 || 0 || 17 || 306 || 608 
|- bgcolor=#F08080 align=center
| 11 ||align=left|  Bera Bera RT 
|bgcolor=#ffffa5|**7**|| 22 || 3 || 1 || 18 || 243 || 585 
|- bgcolor=#F08080 align=center
| 12 ||align=left|  C Alcobendas R 
|bgcolor=#ffffa5|**2**|| 22 || 1 || 0 || 21 || 284 || 801
|- bgcolor=#ffffff align=center
|colspan="15"|>>>
----
En **azul**  o campión de liga (1º).  En **vermello**  as posicións de descenso directo (10º, 11º e 12º).
|}

* **CD Arquitectura** conseguiu o campionato nacional de liga, con 40 puntos en 22 xornadas, gañando de xeito consecutivo os últimos 17 encontros. Foi o 9º título de liga para o club.
* Os 3 **últimos** clasificados (Cornellá, Bera Bera e Alcobendas) descenderon de categoría para pasar dun formato con 12 equipos a outro con 10 na seguinte tempada.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* http://www.ferugby.com

----
Aerosmith (álbum)

***Aerosmith*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de hard rock Aerosmith, publicado o 5 de xaneiro de 1973 a través do selo Columbia Records. A canción "Walkin' the Dog" é unha versión dun tema de Rufus Thomas e "Dream On" sería un *top 10* nos Estados Unidos cando se reeditou en 1976 (inicialmente publicouse como sinxelo en 1973). O disco chegou ao número 21 da lista *Billboard 200* en 1976.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Soak the Saddle

***Soak the Saddle*** é o terceiro álbum da banda estadounidense de noise rock Arab on Radar, publicado en abril do 2000 a través do selo Skin Graft Records. O disco é a primeira edición do grupo sen o membro fundador e baixista Andrea Fiset.

## Listaxe de cancións 
# "#5 10-7-98" - 2:04
# "#7 2-16-99" - 1:40
# "#2 10-1-98" - 2:40
# "#1 9-12-98" - 1:43
# "#8 2-10-99" - 2:14
# "#6 10-20-98" - 1:38
# "#4 1-31-99" - 1:40
# "#9 2-18-99" - 2:25
# "#3 9-19-98" - 3:10
Mirage Rock

***Mirage Rock*** é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Band of Horses, publicado o 18 de setembro do 2012 a través do selo Columbia Records. producido por Glyn Johns, o disco foi precedido polo sinxelo "Knock Knock".

## Listaxe de cancións
Diocese católica latina de Niza

A **Diocese de Niza** é unha diocese da Igrexa Católica de rito latino en Francia. A diocese abrangue o departamento dos Alpes Marítimos, e é sufragánea da arquidiocese de Marsella. O bispo actual é André Marceau, nomeado polo papa Francisco en 2014.

## Historia 
Segundo a tradición, Niza foi evanxelizada por San Bernabé, enviado por San Paulo, ou por Santa María Magdalena, Santa Marta e San Lázaro. Pénsase que o primeiro Bispo de Niza foi San Bassus, martirizado baixo o reinado do emperador Decio. A Sé de Niza na Galia Narbonense existía xa en 314, cando o seu Bispo mandou delegados ao Concilio de Arles. O primeiro bispo coñecido é Armantius, que asistiu ao Concilio de Aquileia en 381.

Cimiez, preto de Niza, tamén foi unha sé episcopal arredor do 260, e que seguía a existir a mediados do século V cando tiña por bispo a San Valeriano. O papa León o Grande emitiu un rescripto pouco despois do 450 que uniu dita sé á nizarda, e que fou confirmado polo papa Hilario en 465. Esta nova sé quedou como sufragánea da de Embrun até a Revolución francesa.

San Anselmo, antigo monxe da abadía de Lérins, menciónase como Bispo de Niza entre os anos 1100 e 1107. Os bispos de Niza levaban tamén o título de Condes de Drap, facendo deles príncipe-bispos, dende a doazón de certas propiedades situadas en Drap no ano 1073 cedidas por Pierre, Bispo de Vaison e nativo de Niza, a Raymond I, o seu bispo, e aos seus sucesores.

Carlomagno, ao visitar a vila de Cimiez (que fora arrasada polos longobardos en 574), impulsou a San Siagrio a construír enriba das súas ruínas o mosteiro de San Poncio, a maior abadía dos Alpes da Idade Media.

A diocese foi restablecida polo concordato de 1801 como sufragánea da arquidiocese de Aix. Durante a época na que o condado de Niza foi parte dos Estados Sardos, entre 1818 e 1860, a sé pasou a ser sufragánea da de Xénova. Cando Niza foi anexionada a Francia en 1860, algúns territorios que permaneceron baixo dominio italiano foron engadidos á diocese de Vintimille. En 1862 a diocese volveu a depender de Aix.

## Episcopoloxio 
* Girolamo Recanati Capodiferro (1542 - 1544)
* François de Lambert (1549 - 1582)
* Jean Louis Pallavicino Ceva (1583 - 1598)
* François Martinengo (1600 - 1620)
* Pierre François Maletti (1622 - 1631)
* Giacomo Marenco (1634 - 1644)
* Didier Palleti (1644 - 1655)
* Giacinto Solaro di Moretta (1659 - 1663)
* Diegue della Chiesa (1665 - 1669)
* Henri Provana (1671 - 1706)
* Raymond Recrosio (1727 - 1732)
* Charles-François Couton (1741 - 1763)
* Jacques-Thomas Astesan (1764 - 1778)
* Charles-Eugène de Valperga de Maglione (1780 - 1801)
* Jean-Baptiste Colonna d'Istria (1802 - 1833)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da diocese
Portrait of an American Family

***Portrait of an American Family*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de metal industrial Marilyn Manson, publicado o 19 de xullo de 1994 a través dos selos Nothing Records e Interscope Records. Foi producido polo líder do grupo e por Trent Reznor de Nine Inch Nails. Inicialmente foi coñecido como *The Manson Family Album* (un referencia directa á bandado asasino en serie Charles Manson) pero foi retitulado antes de editarse.

É o único álbum de estudio de Marilyn Manson no que toca o baixista Gidget Gein. Gein foi despedido despois da produción debido á súa adicción á heroína e Twiggy Ramirez, encargado de equipo do grupo e amigo de Gein e Manson, sería colocado temporalmente como substituto mentres Gein se recuperaba. Finalmente faríase co lugar de Gein e durante un breve período de tempo adoptaría a súa imaxe. Contrariamente á crenza popular, Ramirez non tocou o baixo no traballo. Aínda que Sara Lee Lucas foi a batería do álbum, o teclista ao vivo de Nine Inch Nails Charlie Clouser usou unha caixa de ritmos para substituír o trabalo que realizou Lucas. Daisy Berkowitz axudou a compoñer a música para todas as cancións agás "Prelude (The Family Trip)" e "Sweet Tooth."

## Listaxe de cancións
Uz lusitana

A **uz lusitana** (***Erica lusitanica***) é un tipo de uz ( familia das ericáceas) orixinaria de Europa central e occidental. Aparece nos montes galegos máis temperados de aciñeiras e sobreiras. 
## Descrición 
É un arbusto de até 3 m, moi ramificado, coas pólas con moita vilosidade cos pelos lisos e abrancazados. 
As follas son simples, (2-) 3-4 verticiladas, curtamente pecioladas, lineares, sen pelos, co bordo moi revirado pola parte inferior. As medidas son 2,1 – 7,5 x 0,4 – 0,5&nbsp;mm, e van reunidas en verticilos de 3 folliñas.
As flores son hermafroditas, actinomorfas, tetrámeras, en acios terminais. Cáliz con sépalos soldados na base, ovados, aquillados na metade superior. Corola de (3,5) 4-5 (5,5) mm, con pétalos soldados, tubulosa, branco rosada. Androceo con 8 estames con anteras incluídas e con apéndices basais. Ovario súpero, con estilo longo lixeiramente exerto. Froito en cápsulas de arredor de 2&nbsp;mm, con numerosas sementes miudiñas. Florea de decembro a marzo.
O froito é unha cápsula de até 2,3&nbsp;mm, máis ou menos globosa, glabra, coas sementes elipsoidais no interior.

## Distribución 
Distribúese pola Europa atlántica. Orixinaria do occidente da Península Ibérica, especialmente de Portugal, foise naturalizando cara Galiza, chegando ás Illas Británicas. Espallouse tamén por Nova Zelandia, Australia, California e Hawai onde se converteu nunha especie invasora. 
## Hábitat e ecoloxía 
Medra en matogueiras frescas, aciñeirais e sobreirais frescos, formacións de ribeira e cavorcos húmidos. 
Prefire solos acedos, dende o nivel do mar aos 800 m de altitude. Medra a plena luz aínda que atura a sombra, en zonas con calor moderada do piso montano principalmente. É indicadora de sequidade moderada xa que non require de humidade edáfica, porén si de acidez (pH 3,5 – 5,5).
É a primeira etapa de substitución de varios tipos de forestas e fragas.
Aparece principalmente en xesteiras de solos silíceos, e fondos, formacións de xesta brava con outras especies de *Cytisus* e *Genistas*: codesos (*Adenocarpus complicatus* subsp. *lainzii*), *Cytisus cantabricus*, xesta branca (*Cytisus multiflorus*), xesta brava (*Cytisus scoparius* subsp. *scoparius*), a uz branca (*Erica arborea*), *Orobanche rapum-genistae* e o fento común (*Pteridium aquilinum*.
Tamén aparece en carballeiras e faiais nos que se mesturan abruñeiros (*Prunus spinosa*), silvas, roseiras bravas (*Rosa canina*), *Rosa nitidula*, *Rosa obtusifolia*, *Rosa pouzinii*, *Rosa micrantha* e *Rosa villosa*.

## Etimoloxía 
Crese que o nome xenérico *Erica* deriva do grego ἐρείκειν *ereikein*: quebrar, en alusión ás súas ramas fráxiles.
O nome común: uz, urce, dá nome en galego a distintas especies do xénero *Erica*. Procede do latín *ūlǐce* (nome da planta nesa lingua). A designación vulgar da especie: “lusitana” (o mesmo que a designación específica culta *lusitanica*), fai referencia á súa abundancia en Portugal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Erica (xénero)
Carrasca

O termo **Carrasca** pode referirse a:

*As seguintes especies de carballos:
**'**Quercus ilex* subsp. *ballota***, aciñeira;
****Quercus coccifera**, carballo carrasco.
*A plantas pertencentes á familia **Ericaceae**:
**As plantas do xénero ***Erica*** en xeral, urces, queirogas, carrascos, carrouchas: 
******Erica vagans***, a carrasca branca.
**Algunhas plantas do xénero ***Calluna***:
******Calluna vulgaris***, queiroga común, carrasca, carrasco.
****Helichrysum stoechas***, herba de san Pedro, carrasca de San Xoán, romeu bravo, carrasco bravo.
****Diotis maritima'''*, carrasca de San Xoán, cordeiros de praia, carrasco bravo (*Diotis candidissima*).
****Codium tomentosum**'', ramallo do mar, carrasca, fideo.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
Carrasca branca

A **carrasca branca** (***Erica vagans*** L.) é unha uz que poucas veces acada o metro de altura; moi ramalluda e de fino arume verticilado (4 ou 5) fortemente revolutas, que abunda nas rexións de montaña de toda Europa. Aparece tamén en Galiza.
## Descrición 
Medra maiormente de xeito patente (en horizontal) no medio natural, polo que non adoita acadar grandes alturas, mais si cubrir extensións en noiros e abas.
É unha planta vizosa e perenne. As inflorescencias son racemosas e aparecen nas partes superiores dos talos.
As flores son urceoladas (cos pétalos soldados e de aspecto de campá) e de cor rosada-morada, diferenciándose doutras especies de *Erica* en que tanto os estames como o estigma sobresaen por fóra da corola.
Segundo a zona florea a partir de xuño deica setembro-outubro.
## Distribución 
É propia da rexión eurosiberiana, principalmente na faixa atlántica desde Portugal até Dinamarca. Sendo frecuente en Irlanda e Bretaña. No Reino Unido só se acha na península de The Lizard, en Cornualla. Na Península Ibérica medra no terzo norte: Galiza, Asturias, Cantabria e País Vasco.

## Hábitat 
miniatura|dereita|Carrasca branca
Medra especialmente nas montañas, a partir dos 800 m, por isto é considerada unha urce de montaña. Como a meirande parte das especies do xénero *Erica*, medra ben en solos acedos e oligotróficos.

## Etimoloxía 
Crese que *Erica* deriva do grego ἐρείκειν *ereikein*: quebrar, en alusión ás súas pólas febles.
O epíteto específico latino *vagans* significa literalmente vadío, vagabundo; referíndose ao contexto que ten unha ampla distribución.
En inglés recibe os nomes de *Cornish heath* (uz de Cornualla) e *wandering heath* (uz errante)

## Cultivo 
miniatura|dereita|Primeiro plano da carrasca branca
Téñense desenvolvido numerosos cultivares de flores cun grande abano de cores: brancas, rosas, malva e púrpura. Os cultivares a seguir gañaron o premio de mérito de xardinaxe da Royal Horticultural Society británica:
* *E. vagans* f. *alba* 'Cornish Cream' (variedade de flores abrancazadas)
* *E. vagans* f. *alba* 'Kevernensis Alba' (variedade de flores abrancazadas)
* *E. vagans* f. *aureifolia* 'Valerie Proudley' (variedade de follas douradas)
## Sinónimos 
* *Erica multiflora* L. [1754, Fl. Angl. : ?] [1754]
* *Erica didyma* Stokes in With. [1787]
* *Erica decipiens* St.-Amans [1821]
* *Gypsocallis vagans* (L.) Gray [1821]
* *Erica vaga* Salisb.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* *Erica* (xénero)
### Ligazóns externas
Carroucha de inverno

A **carroucha de inverno** (***Erica carnea***; syn. *E. herbacea, E. mediterranea*) é unha especie de urce nativa das áreas montañosas do centro e do sur de Europa no leste dos Alpes, onde se pode encontrar en bosques de coníferas ou en abas pedrentas.

## Descrición 
É un arbusto miúdo que medra amodo, acadando de 10 a 25&nbsp;cm de alto, perennifolio coas follas tipo arume de 4 a 8 milímetros de longo, que se presentan en espirais de catro. As flores prodúcense en acios a finais do inverno ou comezos da primavera, a miúdo comezando a florear mentres a planta aínda fica cuberta pola neve; a flor individual ten forma de campá, de 4 a 6 milímetros de longo, de cor avermellada a rosada escura, raramente branca.

## Taxonomía 
O primeiro nome publicado para a especie foi *Erica herbacea*; porén, o nome *E. carnea* (publicado tres páxinas máis adiante no mesmo libro) é tan amplamente utilizado, e o anterior tan pouco usado, que unha oferta formal para conservar o nome *E. carnea* sobre *E. herbacea* foi aceptado polo Congreso Internacional de Botánica en 1999.

## Cultivo e usos 
Cultívase abundantemente como planta ornamental por mor á súa floración invernal; os seus máis de 100 cultivares foron seleccionados pola súa variación na cor da flor e da folla. A maioría das especies de *Erica* , son tolerantes de solos calcarios así como dos solos acedos, sendo doada de cultivar en moitas zonas.

Entre os cultivares máis comúns inclúense o ‘Aurea’, ‘Springwood Mix’, ‘Springwood White’ (branco) ou ‘Winter Sport’.

Imaxe:Erica carnea Springwood.JPG|*Erica carnea*, cultivar da serie 'Springwood'
Imaxe:Erica_carnea_particolare.jpg|Talos e follas
Imaxe:Erica carnea alba.jpeg|*E. carnea* var. *alba*
Imaxe:Erica_carnea_cespuglio.jpg|*E. carnea*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Heinz-Dieter Krausch: Kaiserkron und Päonien rot. Hamburg 2003 
* Xaver Finkenzeller: Alpenblumen. München 2003, ISBN 3-576-11482-3 
* M. A. Fischer, W. Adler und K. Oswald: Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. Linz 2005, ISBN 3-85474-140-5

### Ligazóns externas 
* Germplasm Resources Information Network: *Erica carnea*
* ICBN: Lista de nomes
Consello Insular de Eivisa

O **Consello Insular de Eivisa** (en catalán: ''Consell Insular d'Eivissa'') é unha institución de autogoberno no ámbito da illa de Eivisa. Creouse en 2007 logo da aprobación do Estatuto de Autonomía. O novo consello constituíuse 45 días despois das eleccións do 27 de maio de 2007. Está regulado pola Lei de Consellos Insulares.

## Historia
O Consello de Eivisa xorde da separación do seu órgano antecesor, o Consello Insular de Eivisa e Formentera que dispoñía o antigo Estatuto.

## Lista de presidentes
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Consello de Eivisa 
*Lei 8/2000, de Consellos Insulares
Instituto de Cultura Hispánica

[miniatura|300px|Edificio de [Luis Martínez-Feduchi no que tiña a súa sede o Instituto de Cultura Hispánica. Hoxe é a sede principal da AECID.]]
O **Instituto de Cultura Hispánica** foi unha institución destinada a fomentar as relacións entre os pobos hispanoamericanos e España, e a orixe da actual Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento.

## Historia 
O 4 de xullo de 1946, na xornada de clausura do XIX Congreso de Pax Romana, en San Lorenzo de El Escorial, con presenza de case tódalas repúblicas hispanoamericanas (faltaron Costa Rica, Honduras e República Dominicana) oitenta e dous dos congresistas decidiron crear unha institución nova, acorde ás exixencias inmediatas do *hispanoamericanismo*, e fundaron un Instituto Cultural Iberoamericano, presidido por Pablo Antonio Cuadra. Aos poucos meses ese proxecto era asumido polo Estado Español, e se creaba o Instituto de Cultura Hispánica.

Así, por resolución do goberno español, nace o Instituto de Cultura Hispánica, como unha corporación de dereito público, con personalidade xurídica propia, destinada a fomentar as relacións entre os pobos hispanoamericanos e España. Joaquín Ruiz-Giménez Cortés, presidente do XIX Congreso de Pax Romana, sería precisamente o seu primeiro presidente. Entre outros, ocupou  a Dirección Xeral do Instituto de Cultura Hispánica (1957-1962) o notario Blas Piñar, quen fomentou as relacións de fraternidade hispanoamericanas e xestionou as bolsas de estudos entre Hispanoamérica e as universidades españolas.

Unha das principais actividades do Instituto de Cultura Hispánica foi o labor editorial. O selo *Ediciones Cultura Hispánica* tivo grande relevancia no mundo editorial en lingua española. Unha análise exhaustiva de todo este pasado e un catálogo actualizado das publicacións foi recollida en 2003, cando se publicou a obra *La huella editorial del Instituto de Cultura Hispánica: Ediciones Cultura Hispánica y otras publicaciones: estudios y catálogo (1944-1980).*

Contaba igualmente coa cátedra "Ramiro de Maeztu" na Universidade de Madrid, e, entre outros, o Colexio Maior "Hernán Cortes" en Salamanca.

O 27 de agosto de 1977 pasou a chamarse Centro Iberoamericano de Cooperación; e o 11 de outubro de 1979 créase o Instituto de Cooperación Iberoamericana (ICI). Por RD 1527/1988, de 11 de novembro, o ICI e o Instituto Hispano-Árabe de Cultura intégranse na Agencia Española de Cooperación Internacional, organismo autónomo adscrito ao Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación a través da Secretaría de Estado para a Cooperación Internacional e para Iberoamérica, creada por RD 1435/1985, de 28 de agosto. A axencia asume a dirección do ICI sen modificar os seus fins primordiais nin a orientación das súas actividades. En 2007 muda a súa denominación a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID).

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Historia  no sitio wed da AECID
Consello Insular de Menorca

O **Consello Insular de Menorca** (en catalán: *Consell Insular de Menorca*) é unha institución de autogoberno no ámbito da illa de Menorca. Foi creado en 1978 logo da aprobación do réxime de Consellos Insulares e instituído oficialmente segundo o Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 1983. Está regulado pola Lei de Consellos Insulares.

A institución exerce, segundo as competencias, un poder lexislativo (Pleno do Consello) e executivo. O pleno está composto por 13 deputados, segundo a porcentaxe de votos que obtén cada formación política nas eleccións directas ao Consello. Este último punto é un cambio introducido na reforma do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares, en vigor desde o 1 de marzo de 2007. Antes, co Estatuto de 1983, os conselleiros saían elixidos da votación na circunscrición de Menorca nas eleccións ao Parlamento das Illas Baleares. Este pleno encárgase de aprobar as tarefas e escoller o presidente da institución.

## Lista de presidentes 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
*Consello Insular de Menorca
Branta

***Branta*** é un xénero de aves anseriformes da familia dos anátidos e subfamilia dos anserinos.

O hábitat propio destas aves corresponde principalmente ás costas marítimas do Hemisferio Norte, en latitudes polares e subpolares, sendo en Europa os seus límites máis meridionais as costas de Bélxica e Inglaterra, aínda que nalgúns invernos crus algunhas especies poden chegar como divagantes até a Península Ibérica (incluíndo Galicia).

*Branta canadensis* tamén aniña nas beiras dos grandes lagos.

A súa morfoloxía é semellante á dos patos e, en particular, á dos gansos, cos que comparten subfamilia. Así mesmo, son especies nidífugas; isto é, os pitos apenas nacen saen do niño, tendo os neonatos de *Branta leucopsis*, a dicir de moitos, o récord animal en *salto de altura* desde o niño.

Un destes gansos case acabado de nacer, cuxo niño adoita estar nunha fenda dun cantil ao abeiro do vento, lánzase case verticalmente uns 25 m cara á unha praia de duros croios en busca de comida.

O xénero foi descrito por primeira vez en 1769 polo médico, entomólogo e naturalista de cultura italiana nacido nunha rexión do Tirol de fala italiana, baixo o dominio daquela do Imperio Austríaco, Giovanni Antonio Scopoli (1723-1788).

## Especies 
O xénero *Branta* inclúe seis especies:
* *Branta bernicla* 
* *Branta leucopsis* - Ganso sangano
* *Branta hutchinsii* 
* *Branta canadensis* - Ganso do Canadá
* *Branta sandvicensis* - Ganso de Hawai
* *Branta ruficollis* - Ganso paporrubio

## Crenzas 
Até ben entrada a Idade Moderna estes gansos (e outras aves de corpo semellante, como os patos) eran de consumo permitido durante a coresma, xa que se os consideraba "crustáceos desenvolvidos" e mesno "peixes". O argumento para tan curiosa taxonomía obedecía a que certos *moluscos* (así se consideraban daquela), en especial os percebes, teñen uns órganos semellantes a plumas, e a tradición popular supoñía que estas aves eran individuos adultos de percebes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carboneras, Carles (1992): "Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans)" en del Hoyo, Josep; Elliott, Andrew e Sargatal, Jordi (eds.) *Handbook of Birds of the World*. Volume 1: Ostrich to Ducks, pp.&nbsp;536–629. Barcelona (España): Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5.

### Outros artigos 
* Anátidos
* Anserinos
* Mito da árbore dos gansos

### Ligazóns externas 
* *Branta*  en Fauna Europaea.
* *Branta* en Animal Diversity Web.
* *Branta* en NCBI.
* *Branta* en Catalogue of Life: 2011. Annual Checklist.
Corpo de Negri

[miniatura|Numerosos corpos de Negri nunha [célula de Purkinje do cerebelo.]]
miniatura|Microfotografía electrónica do tecido cerebral dun animal rabioso. É visible o virus (de forma alongada ou circular en sección transversal); os corpos de Negri (en gris) son de maiores dimensións. 
Os **corpos de Negri** son pequenas inclusións citoplasmáticas basófilas que se observan caracteristicamente ao microscopio óptico nas neuronas dos animais infectados polo virus da rabia. Constan de proteínas ribonucleares producidas polo virus durante a súa transcrición e replicación. Toman o seu nome de Adelchi Negri, o médico italiano que os describiu por primeira vez en 1903.

Aínda que os corpos de Negri son un signo distintivo (patognomónico) da rabia , atopáronse con microscopio óptico algúns casos de inclusións similares aos corpos de Negri en células de cans, que en probas adicionais non deron positivo para o virus da rabia.

## Morfoloxía 
Os corpos de Negri son o aspecto histolóxico máis característico da patoloxía da rabia. Consisten en pequenos corpúsculos basófilos, xeralmente arredondados ou ovais, de 2-10 μm de diámetro, numerosos, que se poden observar en todas as neuronas de individuos afectados, pero sobre todo no corno de Amón do (hipocampo) e no lóbulo temporal do cerebro e córtex cerebelar. Poden estar afectados tamén os ganglios espiñais e os simpáticos.

## Historia 
Adelchi Negri (1876-1912), axudante de Camillo Golgi no instituto de Patoloxia xeral da Universidade de Pavia, descubriu a presenza de inclusións citoplasmáticas basófilas nas células do sistema nervioso de numerosos animais rabiosos (coellos, cans, equinos, bovinos, e homes). A comunicación do descubrimento, que tivo lugar nunha reunión da Sociedade Médico-Cirúrxica de Pavia o 27 de marzo de 1903, foi difundida pouco despois por revistas alemás o que lle deu notoriedade ao xove erudito italiano. Negri sostiña, erroneamente, que estes corpúsculos citoplasmáticos eran os axentes da patoxenia da rabia, e que eran de natureza protozoaria. Pouco despois, foron Di Vestea en Nápoles e Remlinger en Istanbul os que demostraron, independentemente, a filtrabilidade a través dos filtros de Berkefeld e Chamberland de ditos axentes, e, por tanto, a natureza viral do axente etiolóxico da rabia. O virus foi finalmente visualizado con microscopio electrónico en 1962 por Sokolov e Vanag, os cales mostraron o aspecto característico de bala que ten o virus da rabia e demostraron que os corpos de Negri eran fragmentos dese virus.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Alfredo Margreth, «Adelchi Negri and Schools of General Pathology in Italy between the end of the nineteenth and beginning of the twentieth century». *Rendiconti Lincei* **14**(4):251-262 (2003)  (free text)
* Derakhshan I, «Is the Negri body specific for rabies? A light and electron microscopical study», *Arch Neurol*. 1975 Feb;32(2):75-9, PMID 1122180
* Miyamoto K, Matsumoto S., «The nature of the Negri body», *J Cell Biol*. 1965 Dec;27(3):677-82, PMID 5328376 (free text)
### Outros artigos 
* Rabia
* Virus da rabia

### Ligazóns extrernas 
* Paolo Mazzarello, La curiosa scoperta dei corpi della rabbia
Selva (homónimos)

O termo **Selva** pode referirse a:
## Botánica 
***Selva**, bioma das zonas intertropicais.
****Selva tropical**

## Xeografía 
***Selva**, comarca de Cataluña, da provincia de Xirona.
***Selva**, concello de Mallorca.
***La Selva del Camp**, concello da provincia de Tarragona.
***La Selva de Mar**, concello da provincia de Xirona.
***Selva Negra**, macizo montañoso do suroeste de Alemaña.

## Relixión 
***Selva de Iria**, bispo galego da época visigoda.
Cerámica Arzúa

**Cerámica Arzúa** foi unha empresa galega xa desaparecida, con sede en Narón, adicada ao sector da construción.

## Historia
En 1935 Manuel Arzúa Villa, do Rosal, chega á Ares. Alí edificou unha vivenda e unhas construcións para facer olas e outros obxectos cerámicos para uso doméstico. Co tempo o negocio medrou e comezou a facer ladrillos e tellas.

A comezos da década de 1940 o seu fillo Manuel Arzúa Núñez montou un obradoiro en Castro (Narón), na estrada de Freixeiro a Valdoviño e Cedeira. Nesta zona de abundante material: Gadoi, O Feal, As Lagoas, Os Amenadás e As Forcadas o río Freixeiro. Comezou a fabricar o mesmo que na telleira de Ares.
Nos anos 1950 e 1970 fabrican louza coa dirección de Isidoro Oliveira con formas galego-portuguesas.

En 1946 trasladaron os obradoiros a Freixeiro, onde pasaron dun forno de lume de leña e de carbón a un forno Hoffmann de 611 m³ por vapor, gas pobre ou electricidade.

A empresa tivo o seu mellor tempo na década de 1980 ao instalar un forno continuo en liña producindo material de construción para as obras da zona de Ferrol. Antes da paletización dos materiais de construción para a súa distribución a empresa empregaba camións MAN con remolques colectores desmontables. Os tixolos debían ser cargados a man nos camións e nas obras descargados tamén a man o que supoñía ter os camións parados. A empresa empregaba colectores remolque de cor laranxa que deixaba nas obras para os albaneis. Unha vez baleirados eran recollidos pola empresa. A crise enerxética, os altos custos da enerxía, os constantes melloras nos produtos, a paletización do material de construción que supoñía uns custos en maquinaria que fixeron da empresa non viable xunto coa entrada de material de construción doutros lugares de Galiza e ata de fóra de Galiza.

Os terreos que ocupaba a empresa, unha gran parcela entre O Alto do Castiñeiro e Freixeiro foron en parte expropiados para a construción da autovía e o resto ocupouse na construción dunha urbanización.

## Véxase tamén
### Outros artigos
*Cerámica Verea

### Ligazóns externas
* Páxina web cos produtos da empresa 
*Patentes da empresa: Semi-vigueta perfeccionada para forjados, Pieza cerámica para la construcción 
*Imaxe da empresa no arquivo histórico do concello de Narón
*Cerámica Arzúa