open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Declaración de Seneca Falls

miniatura|Capitolio. Monumento a Lucretia Mott, Elizabeth Cady Stanton e Susan B. Anthony
A **Declaración de Seneca Falls**, tamén coñecida como **Declaración de Seneca Falls de Sentimentos e Resolucións**, é un documento  resultado da reunión celebrada os días 19 e 20 de xullo de 1848, asinada por sesenta e oito mulleres e trinta e dous homes  de diversos movementos e asociacións políticas liberais próximas aos círculos abolicionistas, liderados por Elizabeth Cady Stanton e Lucretia Mott para estudar as condicións e os dereitos sociais, civís e relixiosos das mulleres.

Foi Elizabeth Cady Stanton quen se encargou de redactar a declaración de principios e as resolucións que finalmente se aprobaron. Na súa redacción fíxoa adoptar a forma da Declaración de Independencia (EE. UU. 1776)

A declaración enfrontouse ás restricións políticas: non poder votar, nin presentarse a eleccións, nin ocupar cargos públicos, nin afiliarse a organizacións políticas ou asistir a reunións políticas. Ía tamén contra as restricións económicas: a prohibición de ter propiedades, posto que os bens eran transferidos ao marido; a prohibición de dedicarse ao comercio, ter negocios propios ou abrir contas correntes e expresábase en contra da negación de dereitos civís ou xurídicos para as mulleres.

Consta de doce decisións e inclúe dous grandes apartados: as esixencias para alcanzar a cidadanía civil para as mulleres e os principios que deben modificar a costumes e a moral. Once das decisións foron aprobadas por unanimidade e a número doce, a que fai referencia ao voto, por unha pequena maioría.

Está considerada como o texto fundacional do feminismo como movemento social. Foi unha das expresións colectivas do feminismo contemporáneo a diferenza de textos anteriores como a Declaración dos Dereitos da Muller e da Ciudadana (1791) de Olimpia de Gouges ou Vindicación dos dereitos da muller (1792) de Mary Wollstonecraft.

## Notas
Khanzir

**Khanzir** (en ) é un porco macho exhibido no zoolóxico de Cabul, Afganistán. O animal acadou fama internacional por ser o único porco de Afganistán, un país predominantemente islámico onde non está permitido comer carne de porco.

## Traxectoria 
En 2002, a República Popular da China regalou dous bacoriños ao zoolóxico de Cabul: Khanzir e máis unha femia. Kanzir e a porca tiveron varias crías durante os primeiros anos da guerra de Afganistán, pero o grupo foi atacado por un oso pardo que irrompeu no seu recinto despois de que un coidador deixase unha porta aberta, sendo Khanzir o único porco supervivente.

O status de Khanzir como "único porco de Afganistán" atraeu a atención internacional en maio de 2009, cando foi posto en corentena no medio do brote mundial de gripe A (H1N1).

En 2016, o zoolóxico comezou a solicitar porcos a países estranxeiros para lle dar compañía a Khanzir, pero non chegaron a recibir ningún.

## Notas
Isaac H. Gibbs

**Isaac Hand Gibbs**, nado en 1799 e finado o 16 de abril de 1891, foi un médico e numismático estadounidense.

## Traxectoria 
Gibbs era médico de profesión e afeccionado á numismática. Foi un dos fundadores da *American Numismatic Society* e foi elixido como o primeiro presidente da entidade, o 13 de abril de 1858, por só cinco votos fronte a catro.

Os seus intereses empresariais fixeron incompatible a súa profesión co seu cargo na ANS, polo que dimitiu como presidente o 3 de novembro do mesmo 1858.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.

* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 172.
Dirección de Operacións Especiais

O **Dirección de Operacións Especiais**, orixinalmente **Special Operations Executive** ( **SOE** ), foi unha organización británica formada en 1940 para levar a cabo espionaxe, sabotaxe e recoñecemento na Europa ocupada por Alemaña e para axudar aos movementos de resistencia locais durante a Segunda Guerra Mundial. O persoal da SOE operou en todos os territorios ocupados ou atacados polas potencias do Eixe, agás onde se acordaron liñas de demarcación cos principais aliados de Gran Bretaña, os Estados Unidos e a Unión Soviética. A SOE operou en territorio neutral nalgunha ocasión e fixo plans e preparativos no caso de que os países neutrais fosen atacados polo Eixe. A organización empregaba ou controlaba directamente a máis de 13&nbsp;000 persoas, das cales 3&nbsp;200 eran mulleres. Tanto homes como mulleres serviron como axentes nos países ocupados polo Eixe.

A organización disolveuse en 1946. En 1996, Isabel Bowes-Lyon inaugurou un monumento aos que serviron no SOE no muro do claustro oeste da Abadía de Westminster, e en 2009 no Albert Embankment de Londres, cunha representación de Violette Szabó. O Monumento ao SOE de Valençay honra a 91 axentes e 13 axentes do SOE que perderon a vida mentres traballaban en Francia. O Monumento ao Tempsford foi inaugurado en 2013 polo entón Príncipe de Gales en Church End, Tempsford, Bedfordshire, preto da localización da antiga RAF Tempsford.

## Notas
Robert J. Dodge

**Robert Johnson Dodge**, nado en Long Island, Nova York, o 4 de maio de 1825 e finado en Brooklyn o 30 de xuño de 1892, foi un numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
Dodge naceu en Long Island o 4 de maio de 1825, sendo o sétimo fillo de Susan Johnson (1788-1853) e de William Dodge (1785-1872).

Profesionalmente exerceu como enxeñeiro agrimensor empregado pola cidade de Nova York.

Dodge formou parte da *American Numismatic Society* desde a súa fundación en 1858, e foi o seu segundo presidente, e desvinculouse da organización despois da pausa das súas actividades pola guerra civil estadounidense. 

Dodge foi obxecto dunha medalla creada por Sage, dentro dunha serie dedicada a numismáticos do seu tempo.

Casou o 9 de xuño de 1853 con Antoinette Cornelius Arnold, con quen tivo un fillo, chamado Arnold Robert Dodge. 

Robert Johnson Dodge finou en Brooklyn o 30 de xuño de 1892, aos 67 anos, e foi soterrado no cemiterio Green-Wood desa cidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.

* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxinas 119-120.
Diane Elson

**Diane Rosemary Elson**, nada en Bedworth o 20 de abril de 1946, é unha economista británica, socióloga e investigadora social sobre xénero e desenvolvemento.

## Traxectoria 
Elson graduouse en filosofía, política e economía en St Hilda's College (Oxford), e obtivo o seu doutoramento en economía na Universidade de Manchester en 1994. É profesora emérita de socioloxía na Universidade de Essex e profesora de estudos de desenvolvemento na Universidade de Mánchester.

Elson é recoñecida polo seu traballo sobre desenvolvemento e dereitos humanos. As súas liñas de investigación céntranse no cambio social global e a realización dos dereitos humanos, con especial interese na desigualdade de xénero e dereitos económicos e sociais.

Foi consultora do Fondo de Desenvolvemento das Nacións Unidas para a Muller (UNIFEM) durante o período 1998-2000, á vez que pertenceu ao Grupo de Traballo das Nacións Unidas sobre os Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio. Desenvolveu diversas metodoloxías para a incorporación da perspectiva de xénero nos orzamentos, así como máis adiante nos Obxectivos de Desenvolvemento Sostíbel (ODS).

É autora dos libros *Male Bias in the Development Process*, e ''Budgeting for Women's Rights: Monitoring Government Budgets for Compliance with CEDAW (Concepts and Tools)*, do artigo *Los retos de la globalización y los intentos locales de crear presupuestos gubernamentales equitativos'' e de moitas outras publicacións .

En 2016 gañou o premio Leontief xunto con Amit Bhaduri.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía feminista
Trocoide

miniatura|300x300px|Cicloide (b/a = 1)
miniatura|300x300px|Trocoide acurtada (b/a = 4/5)
miniatura|300x300px|Trocoide alongada (b/a = 5/4)
**Trocoide**, en xeometría analítica, é unha curva do plano, determinada por  un punto fixo asociado a unha circunferencia chamada xeneratriz,  que xira, sen escorregar, sobre unha  recta que recibe o nome de directriz. 

A palabra provén da raíz grega *trokos* (roda), un termo proposto polo matemático Roberval (1602-1675).

Ao xerarse a curva trocoide, o centro da circunferencia desprázase paralelamente á recta directriz.

As ecuacións paramétricas da trocoide, cando a recta directriz é o eixo X, son as seguintes:

: x = a\theta - b \sen(\theta) \,
: y = a - b \cos(\theta) \,

P é o punto que vai xerando a curva, \theta é o ángulo que describe a circunferencia de raio **a**, e a distancia do centro da circunferencia ao punto P é **b**.

## Clasificación 
Dependendo de onde se acha P respecto da circunferencia xeneratriz, chámase: 

* *cicloide acurtada*, se P  se atopa no interior da circunferencia xeneratriz, (b ,
* *cicloide común*, cando P pertence á circunferencia generatriz,  (a = b),
* *cicloide alongada*, no caso de que P estea no exterior da circunferencia xeneratriz, (b > a).

## Exemplos 
Unha trocoide acurtada pode ser descrita polo movemento do pedal dunha bicicleta (respecto do chan).

As partículas de auga das ondas, describen un movemento trocoidal respecto do fondo de mar .

= Curvas cíclicas ==
Curva cíclica

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cicloide
* Epitrocoide
* Hipotrocoide

### Ligazóns externas 
* Trocoides, en temasmatematicos

* Ferréol, Robert; Mandonnet, Jacques. «trochoid». *Encyclopédie des formes mathématiques remarquables* (en francés).&nbsp;

*
Carrefour

**Carrefour Group, SA** (en francés: ***Groupe Carrefour*** ), é unha corporación multinacional francesa de venda polo miúdo e comerciante por xunto coa súa sede en Massy, ​​Francia. Opera unha cadea de hipermercados, supermercados e tendas de conveniencia. En 2021 era o sétimo maior vendedor do sector retallista do mundo por ingresos. En 2024, o grupo tiña 14 000 tendas en 40 países.

## Historia 
A primeira tenda Carrefour abriu en 1960, nos arredores de Annecy, preto dun cruzamento de camiños (de aí o nome: *carrefour* significa *encrucillada* en francés). O grupo foi creado en 1958 por Marcel Fournier, Denis Defforey e Jacques Defforey, que recibiron a influencia de varios seminarios nos Estados Unidos dirixidos por Bernardo Trujillo.

O grupo Carrefour foi o primeiro en Europa en abrir un hipermercado: un gran supermercado e uns grandes almacéns baixo o mesmo teito. Abriron o seu primeiro hipermercado o 15 de xuño de 1963 en Sainte-Geneviève-des-Bois, preto de París.

En maio de 2011, Carrefour decidiu investir 1 500 millóns de euros para introducir o supermercado Carrefour Planet en Europa Occidental.

O 9 de xuño de 2017, o consello de administración elixiu a Alexandre Bompard como o seu novo presidente e director executivo a partir do 18 de xullo de 2017.

En 2017, Carrefour comezou a traballar con Expliceat, unha pequena empresa emerxente francesa centrada na reciclaxe de alimentos.

En xaneiro de 2018, Alexandre Bompard anunciou un plan estratéxico para a empresa, titulado "Carrefour 2022", que incluía medidas para mellorar a sostibilidade dos alimentos e os envases, limitar o desperdicio de alimentos, desenvolver produtos orgánicos, asociacións de comercio electrónico e 2 000 millóns de euros en investimentos anuais a partir de 2018, así como medidas organizativas e de redución de custos.

Durante a pandemia da COVID-19, Carrefour foi o primeiro comerciante polo miúdo en unirse á iniciativa ''C'est qui le Patron?'' para compartir os seus ingresos adicionais relacionados coa COVID-19 para apoiar ás persoas que estaban a sufrir a pandemia.

O día 6 de marzo de 2022, Carrefour informou da firma dun acordo de franquía con Electra Consumer Products e Yenot Bitan para introducir a marca Carrefour en Israel.

En xaneiro de 2025, o grupo Puig & fils (92 supermercados Petit Casino ou Vival) e, en abril de 2025, o grupo Magne (101 supermercados Petit Casino ou Vival) anunciaron que deixaban o Groupe Casino para pasar a Carrefour.

O 12 de novembro de 2025, a familia Saadé, propietaria do grupo navieiro CMA CGM, adquiriu unha participación do 4 % no xigante francés da venda polo miúdo Carrefour, converténdose no seu segundo maior accionista e obtendo un posto no consello de administración a partir do 1 de decembro de 2025.

## Notas
Amaia Pérez Orozco

**Amaia Pérez Orozco,** nada en Burgos en 1977, é unha economista feminista e activista social española dedicada ao estudo da sustentabilidade da vida.

## Traxectoria 
Estudou Economía na Universidade Carlos III onde descubriu a economía feminista e ecoloxista. Doutorouse en Economía Internacional e Desenvolvemento na Universidade Complutense de Madrid. Desempeña un rol importante dentro da economía feminista e participa activamente en diversos movementos sociais. 

Traballou coa Administración Pública no desenvolvemento e implementación de políticas de igualdade. E como investigadora e formadora en UN-INSTRAW (Instituto Internacional de Investigación e Formación das Nacións Unidas para a Promoción da Muller (2007-2011) e ONU Mulleres (2012-2017).

Na obra *Subversión feminista de la economía*, publicada en 2014, Orozco fai unha crítica profunda do sistema e insiste sobre os conceptos "sustentabilidade da vida", "poñer a vida no centro" e lograr "vidas que merezan a pena ser vividas".

Desde 2018, traballa na *Colectiva XXK.* *Feminismos, pensamento e acción*, un proxecto colectivo de xeración de ingresos que promove a transformación social desde unha perspectiva feminista, xunto con Silvia Piris Lekuona e Valentina Longo.  

## Obras 
* *Subversión feminista de la economía*. Madrid: Traficantes de Sueños, 2014. , OCLC 1015210288
* *Cadenas globales de cuidado. ¿Qué derechos para un régimen global de cuidados justo* (2010, ONU Mujeres).
* *Perspectivas feministas en torno a la economía. El caso de los cuidados*. Consejo Económico y Social. CES. Madrid - España, 2006 - 293 p. ISBN 9788481882643
* *Desigualdades a flor de piel. Cadenas globales de cuidados. Concreciones en el empleo de hogar y políticas públicas* (coautora: López Gil, Silvia). Autoedición - Publicado por ONU Mujeres, Madrid - España, 2011 - 223 p. ISBN 9213270097  ISBN 9789213270097

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Economía feminista
Cadeira da noiva

miniatura|A *cadeira da noiva*.
A **cadeira da noiva** é un diagrama xeométrico que ilustra o Teorema de Pitágoras e que é usado en diversas probas do mesmo, tamén coñecido polos nomes de *cola do pavo real*, ou *muíño de vento,* entre outros.

## Nome 
O nome da figura é desconcertante e ten a súa orixe nunha tradución errónea da palabra grega νυμφη arredor do século&nbsp;XIII, que significa tanto *insecto alado* como *noiva*, sendo este último significado o que escolleron tradutores árabes como Behâ Eddîn.

## Xeneralizacións 
Euclides fixo uso deste diagrama na súa proba do Teorema de Pitágoras (Elementos I. 47), e posteriormente xeneralizouna substituíndo os cadrados con outras figuras. Pola súa banda, o xeómetra Pappus substituíu os cadrados por paralelogramos. Tamén se poden poñer polígonos con tal de que sexan semellantes.

Outra xeneralización consiste en substituír o triángulo rectángulo por un triángulo arbitrario dando orixe á configuración Vecten, nomeada así por un matemático francés do que non se coñecen moitos datos persoais (mesmo se descoñece o seu primeiro nome) aínda que se sabe que foi *Professeur de mathématiques spéciales* no *Lyceé de Nîmes* entre 1810 e 1816 e que publicou unha vintena de artigos na revista *Annales* de  Gergonne.

Finalmente, existe unha xeneralización a tres dimensións, onde se considera un tetraedro no que 3 caras sexan perpendiculares entre si. Nesta figura, o cadrado da área da cara oposta aos ángulos rectos é igual á suma dos cadrados das áreas das demais caras.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Jesse Douglas

**Jesse Douglas**, nado en Nova York o 3 de xullo de 1897 e finado na mesma cidade o 7 de outubro de 1965, foi un matemático estadounidense. 

## Traxectoria 
Naceu en Nova York, nunha familia de raíces xudías. Asistiu á Universidade de Columbia entre 1920 e 1924. Foi un dos gañadores da primeira entrega da Medalla Fields, outorgada en 1936. Premióuselle pola resolución do problema de Plateau en 1930, que trata sobre se existe unha superficie minimal limitada para unha curva de Jordan. O problema, sen resolver desde 1769, cando Lagrange o propuxo, forma parte do cálculo de variacións. Douglas tamén contribuíu significativamente ao problema inverso do cálculo de variacións. En 1943 a Sociedade Estadounidense de Matemáticas concedeulle o Premio Bôcher.

Douglas chegou a ser profesor no *City College of New York* (tamén coñecido como CCNY), onde ensinou até a súa morte. Na súa estancia no CCNY só ofreceu cursos de pregrao, estando baixo o seu cargo a cátedra de Cálculo Avanzado. Estudantes de segundo ano (e estudantes avanzados de primeiro ano) tiveron o privilexio iniciarse á análise real dun galardoado coa medalla Fields.

## Artigos máis relevantes 
* 
* 
* 
*
Ingman

**Ingman Ice Cream Oy Ab**, coñecida simplemente como **Ingman**, é unha marca de xeados finlandesa.

## Historia 
Fundada en 1907, anteriormente formaba parte da empresa láctea Ingman (agora Arla Suomi). Ingman Ice Cream fundouse en 2006 cando Ingman Foods Oy Ab se dividiu en dúas partes: as operacións de xeados convertéronse en Ingman Ice Cream Oy Ab e as operacións lácteas en Ingman Foods.

En 2011, Ingman Group vendeu Ingman Ice Cream a Unilever. A finais de 2012, a empresa pasou a chamarse Unilever Ingman Production Oy.

A empresa tiña anteriormente unha fábrica de xeados en Sipoo, onde producía, entre outras marcas, os xeados Kingis e Jättis. O persoal da fábrica foi despedido e a produción de xeados trasladouse a Flen, Suecia.

## Notas
Gina Rippon

**Gina Rippon**, nada en 1950, é unha neurocientífica e feminista británica. É profesora emérita da Universidade de Aston, Birmingham. 

En 2019, Rippon publicou o  libro *Gendered Brain: The New Neuroscience that Shatters the Myth of the Female Brain*, que investiga o papel das experiencias da vida e a bioloxía no desenvolvemento do cerebro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Neurosexismo
* Cordelia Fine
CTCF

O **represor transcripcional CTCF**, tamén chamado **proteína 11 dedos de zinc** ou **factor de unión CCCTC** é un factor de transcrición codificado polo xene *CTCF* no humano. CTCF está implicado en múltiples funcións, entre as que destacan as de regulación transcripcional, recombinación V(D)J e estruturación da cromatina. 

## Descubrimento 
CTCF foi descuberto como un regulador negativo do xene c-myc en polo. Neste locus, esta proteína uníase a tres secuencias separadas regularmente polo núcleo de secuencia CCCTC, a cal deulle o nome a proteína. 

## Función 
A pesar do descubrimento como factor de transcrición, as últimas investigacións demostraron o papel de CTCF na regulación da estruturación tridimensional da cromatina. CTCF marca os puntos distantes no ADN que poden ser conectados mediante os bucles (*loops*) de cromatina. Na escala dos xenomas vertebrados, ditos bucles asócianse entre eles, dando lugar aos compartimentos da cromatina, dos cales destacan os dominios topolóxicamente asociados (TAD) ou dominios asociados a lámina (LAD). 

Xa que a estruturación tridimensional da cromatina afecta a regulación dos xenes, CTCF vese implicado na mesma. Pénsase que CTCF é un compoñente clave dos illadores (*insulators*), secuencias que bloquean a interacción entre promotores e potenciadores (*enhancers*). Pola contra, a súa presenza preto de promotores e potenciadores pode favorecer a activación de ditos xenes. Aínda que os mecanismos polos que actúa estanse por coñecer, estudos recentes apuntan a que interaccións potenciador-promotor poden ser mediadas por CTCF dentro dunha mesma TAD. Estes descubrimentos están en liña co concepto de que CTCF asóciase co complexo ARN polimerasa II (Pol II) para activar a transcripción. Os mencionados modelos ten sido estudados extensivamente no locus do xene da beta globina.

## Notas
Frank H. Norton

**Frank Henry Norton**, nado Hingham, Massachusetts, o 20 de marzo de 1836 e finado en 1913 ou en 1921, foi un numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
Norton naceu en Hingham, Massachusetts, o 20 de marzo de 1836.

A súa carreira profesional estivo sempre relacionada cos libros, primeiro como empregado na libraría do seu irmán e a partir de 1855 no cadro de persoal da Biblioteca Astor como bibliotecario asistente. Durante o seu mandato, a sociedade publicou o primeiro número do *American Journal of Numismatics*.

Segundo as fontes, Frank Henry Norton finou en 1913
* (1866). "Numismatics and archaeology considered as aids to history". En *American Journal of Numismatics*. Vol. I. Nº 1. Páxinas 5-8.
* (1867). *Journal kept by Hugh Finlay, surveyor of post roads on the continent of North America*. Brooklyn.
* (1877). ''Frank Leslie's historical register of the United States Centennial Exposition, 1876*. Frank Leslie, Nova York.
* (1879). *Illustrated Historical Register of the Centennial Exhibition, Philadelphia, 1876, and of the Exposition Universelle, Paris, 1878*. The American News Company, Nova York.
* (1879). *The rights and wrongs of labor, past and present*. The American News Company, Nova York.
* (1880). *Life and public services of Winfield Scott Hancock*. Appleton & Co., Nova York.
* (1883). *Paul Gustave Doré*. Elzevir Library.
* (1883). *The life of Alexander H. Stephens*. J. B. Alden, Nova York.
* (1883). *The Days of Daniel Boone. Romance of "The Dark and Bloddy Ground"*. The American News Company, Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.

* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies''. Páxina 322.
Boqueho

**Boqueho** (en ) é un concello do departamento de Côtes-d'Armor, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Elisha Y. Ten Eyck

**Elisha Youngs Ten Eyck**, nado en 1835 ou o 27 de abril de 1843 e finado o 20 de decembro de 1894 foi un numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
Ten Eyck naceu no seo dunha familia orixinaria dos Países Baixos, fillo de Eliza Ann Youngs (finada en 1879) e de Visscher Ten Eyck (1809-1886). Algunhas fontes achegan 1835 como ano do seu nacemento e outras apuntan ao 27 de abril de 1843. 

A súa carreira profesional estivo relacionada co ámbito empresarial. Foi presidente da Compañía de Ferrocarril Greenwood e Coney Island, de Nova York. que se vira obrigado a dimitir logo dunha disputa sobre a publicación do xornal da Sociedade, o *American Journal of Numismatics*, de cuxo comité de publicacións tamén formou parte.

## Vida persoal 
Estivo casado con Elizabeth A. Ten Eyck (1835-1894), con quen tivo unha filla, chamada Florence.

Elisha Youngs Van Eyck finou o 20 de decembro de 1894, aos 51 anos, e foi soterrado no cemiterio rural de Albany, Nova York.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxina 420.
Norton

O apelido **Norton** pode estar referido a:
***Edward Norton** (nado en 1969), actor, director, produtor, guionista e activista estadounidense;
***Frank H. Norton** (1836-1921), un numismático estadounidense;
***Graham Norton** (nado en 1963), presentador de radio e televisión, cómico, actor e escritor irlandés;
***Greg Norton** (nado en 1959), baixista da banda de rock alternativo Hüsker Dü;
Hingham, Massachusetts

**Hingham** é unha vila ao norte do condado de Plymouth, no estado de Massachusetts (Estados Unidos). Forma parte da rexión metropolitana de Boston, e está situada na Costa Sur de Massachusetts. Segundo o censo de 2020, a súa poboación era de 24,284 habitantes. Hingham é coñecida polo seu pasado colonial e a súa localización na baía de Boston. O seu nome procede da vila de Hingham, en Norfolk (Inglaterra), xa que os seus primeiros habitantes foron colonos ingleses chegados en 1633.

## Notas
Silvestre Albite Miranda

**Silvestre Albite Miranda**, nado en Olveira (Dumbría) o 5 de setembro de 1912 e finado en Mauthausen (Austria) o 9 de novembro de 1941, foi un exiliado galego deportado ós campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Albite, labrador, e de Manuela Miranda Quintáns. Deportado ó campo de concentración de Mauthausen, onde ingresou o 3 de abril de 1941 co número de prisioneiro 3&nbsp;779, perecendo o 9 de novembro de 1941.

O 18 de febreiro de 2018 celebrouse no Parlamento de Galicia unha homenaxe promovida pola Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica onde se leron os nomes das 193 vítimas galegas que fuxindo da represión franquista acabaron deportados nos campos de concentración nazis, entre eles o de Silvestre Albite Miranda.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Charles E. Anthon

**Charles Edward Anthon**, nado en Nova York o 6 de decembro de 1822 e finado en Bremen, Alemaña, o 7 de xuño de 1883, foi un profesor universitario e numismático estadounidense. 

## Traxectoria 
### Primeiros anos e formación 
Charles E. Anthon naceu en Nova York o 6 de decembro de 1882, un dos cinco fillos de Judith Hone (1792-1875) e do avogado John Anthon (1784-1863).

Graduouse en Dereito en 1839 na Universidade Columbia, 

### Eminente numismático 
Paralelamente á súa dedicación profesional, Anthon sentiuse atraído pola numismática desde a súa xuventude, e chegou a compor unha valiosa colección de moeda estadounidense, con varias pezas únicas e de extremada rareza, cuxa primeira constancia se remonta a unha compra de moedas nunha poxa da casa Chilton en marzo de 1865.

En 1866 ingresou na *American Numismatic Society* (ANS), de Nova York, onde exerceu o cargo de secretario do 29 de marzo de 1867 ao 26 de marzo de 1868. Deixou este cargo para asumir interinamente a presidencia da entidade durante uns meses en 1867 en tanto que non se escollía un sucesor logo da dimisión de Frank H. Norton. Anthon exerceu novamente a presidencia en dúas ocasións, xa por elección: o primeiro mandato foi do 25 de marzo de 1869 ao 24 de marzo de 1870, e o segundo mandato do 27 de marzo de 1873 ata o seu falecemento en 1883. As súas contribucións no xornal da ANS, *American Journal of Numismatics*, do que Anthon foi editor entre 1867 e 1870,

#### A colección numismática Anthon 
miniatura|. Bangs & Co., Nova York, 1879.
Nos seus derradeiros anos de vida, catalogou a súa colección en varios volumes, coa intención de ir sacando a poxa as súas moedas, o cal só puido facer parcialmente antes do seu falecemento.

* ''Catalogue of the Late Professor Anthon's Numismatic Cabinet''. Bangs & Co., Nova York.
** (1879). '**.
** (1880). **'.
** (1883). '**.
** (1884). **'.
** (1884). .

## Vida persoal 
Anthon finou en Bremen, Alemaña, o 7 de xuño de 1883, a onde se trasladara o 9 de maio acompañado dunha sobriña na procura dunha curación para as súas doenzas. O seu corpo foi logo trasladado aos Estados Unidos e foi soterrado en Nova York, no *New York Marble Cemetery*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Adelson, Howard A. (1958). *.* American Numismatic Society. Nova York.
* Smith, P. (2025). "". En *American Numismatic Biographies*. Páxinas 15-16.
* W. T. R. M. (1883). "". En *American Journal of Numismatics*. Vol. XVIII. Nº 1. Xullo. Páxinas 22-23.
### Ligazóns externas 
* Documentos e correspondencia de Charles E. Enthon
Neurosexismo

O **neurosexismo**  é un prexuízo ou rumbo na neurociencia das diferenzas sexuais no sentido de reforzar estereotipos de xénero prexudiciais. O termo foi acuñado pola estudosa feminista Cordelia Fine nun artigo de 2008 e popularizado polo seu libro de 2010, *Delusions of Gender*. O concepto é hoxe amplamente utilizado polos críticos da neurociencia das diferenzas sexuais na neurociencia, a neuroética e a filosofía.

## Definición 
A neurocientífica Gina Rippon define o neurosexismo do seguinte xeito: «O neurosexismo é a práctica de afirmar que existen diferenzas  entre os cerebros femininos e masculinos, o que se emprega para explicar a suposta inferioridade das mulleres para certos papeis». Por exemplo, «isto inclúe cousas como que os homes sexan máis lóxicos e que as mulleres sexan mellores en idiomas ou educación».

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Gina Rippon
* Cordelia Fine
David Horowitz

**David Joel Horowitz**, nado o 10 de xaneiro de 1939 e falecido o 29 de abril de 2025, foi un escritor e activista conservador estadounidense. Foi fundador e presidente do *David Horowitz Freedom Center* (DHFC); editor do sitio web do DHFC, *FrontPage Magazine*; e tamén director de *Discover the Networks*, un sitio web que rastrexa individuos e grupos da esquerda política. Horowitz tamén fundou a organización *Students for Academic Freedom*.

Horowitz escribiu varios libros co autor Peter Collier, incluíndo catro sobre familias estadounidenses prominentes do século XX. El e Collier colaboraron en libros sobre crítica cultural. Horowitz traballou como columnista para o sitio web *Salon*.

De 1956 a 1975, Horowitz foi un firme defensor da Nova Esquerda. Posteriormente, rexeitou as ideas progresistas e converteuse nun defensor do neoconservadorismo. Horowitz relatou a súa viaxe ideolóxica nunha serie de libros retrospectivos, que culminaron coas súas memorias de 1996, *Radical Son: A Generational Odyssey*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
*
Pablo García Taboada

**Pablo García Taboada**, nado na Coruña o 23 de xaneiro de 2008, é un futbolista galego, que xoga como lateral dereito no Fabril, da Segunda Federación.

## Traxectoria 
Nacido na Coruña, empezou a xogar ao fútbol no colexio Compañía de María, onde axiña comezou a destacar xunto ao seu irmán xemelgo Yago. Na primavera de 2016, con 8 anos, ambos irmáns realizaron xunto outras ducias de nenos unhas probas co Deportivo da Coruña e estiveron entre os mellor puntuados, polo que ingresaron ese mesmo verán no equipo benxamín B do club, adestrado por David Lagar.

Debutou co Fabril na Segunda Federación o 14 de setembro de 2024, nun partido ante o Compostela no estadio de Riazor, substituíndo na segunda parte a Quique Teijo. Na primeira metade da tempada contou con varias titularidades no equipo de Óscar Gilsanz, pero unha escordadura acromioclavicular e unha lesión de nocello impedíronlle ter continuidade e obrigárono a pasar polo quirófano. Pechou a súa primeira tempada no filial cun total de 14 encontros, 8 deles como titular.

O 30 de outubro de 2025 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña da man do adestrador Antonio Hidalgo, saíndo como titular na primeira rolda da Copa do Rei ante o Sámano.

## Notas
Bomba lóxica

Unha **bomba lóxica** é un fragmento de código inserido intencionadamente nun sistema de software que activará unha función maliciosa cando se cumpran as condicións especificadas. Por exemplo, un programador pode ocultar un fragmento de código que comece a eliminar ficheiros (como un gatillo da base de datos de salarios), no caso de que algunha vez sexa despedido da empresa.

O software inherentemente malicioso, como os virus e os vermes, adoita conter bombas lóxicas que executan unha determinada carga útil nun momento predefinido ou cando se cumpre algunha outra condición.

Para ser considerada unha bomba lóxica, a carga útil debe ser non desexada e non revelada ao usuario do software.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Stuxnet

### Ligazóns externas 
*
Presidio da Escollera

miniatura|Ao fondo da foto, o edificio branco é a prisión da Escollera do Arsenal de Ferrol.
miniatura|Presidio da Escollera (letra u) situado ao carón dos "tinglados" no dique do Arsenal (1859).
O **presidio da Escollera** foi unha prisión creada a comezos do século XIX no arsenal de Ferrol, denominado "Escollera" pola natureza técnica da base en que se ergue o dique. O edificio tiña uns corenta metros de longo, e desapareceu a mediados do século XX.

## Características
A súa creación permitía o traslado de presos de San Campio (edificio do actual Museo Naval de Ferrol) e liberar espazos dese cárcere para oficinas de intendencia. En 1851 reformouse o antigo cuartel de presidiarios que recibe o nome de Escollera. Esta cadea funcionou como prisión militar e ademais recibía presos preventivos civís, detidos por participar en folgas ou por denuncias persoais do estamento militar e por accións da xurisdición militar sobre os civís en delitos de opinión ou de expresión.

miniatura|No número 38 está localizada a Escollera entre o almacén de obras civís e o de carbón no dique sur do Arsenal (1897).
A partir do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 A Escollera foi o principal centro de detención do Arsenal Militar pola súa permanencia no tempo, se ben tamén se empregaron como prisión San Campio, os buques de pasaxe *Plus Ultra*, o transporte militar *Contramaestre Casado* e o mercante *Genoveva Fierro*. Os presos temían ser nomeados nunhas das terribles listaxes que todos os días, de madrugada, lían e que anunciaban a súa inminente execución. O lugar dos fusilamentos era a Punta do Martelo, na entrada da dársena militar. Debido á escasa distancia coa Escollera escoitaban os berros dos presos chamándolles asasinos, criminais etc.

Entre s fondos que custodia o antigo Arquivo Xeral da Zona Marítima do Cantábrico hai seis libros matrices de reclusos que se corresponden coa prisión militar da Escollera. Recollen un rexistro de presos desde o 28 de xaneiro de 1936 até o 19 de maio de 1942, e inclúen 2807 presos: 364 no primeiro libro, 552 no segundo, 600 no terceiro, 542 no cuarto, 552 no quinto e 197 no sexto.  

Numerosos presos foron executados, entre eles Mario Rico, Guillermo Cedrón, Pedro Almazán ou Francisco Iturralde. 
## Notas
Grande Israel

[miniatura|Unha aproximación da «Concesión Real» a [Abrahán que consiste en toda a terra ao leste do regato de Exipto e ao oeste do Éufrates, ao norte de Cades e ao sur de Hama, dun libro de 1919 de Clarence Larkin.]]
**Grande Israel** (en hebreo: ארץ ישראל השלמה, romanizado: *Eretz Yisrael HaShlema*) é unha expresión con varios significados bíblicos e políticos ao longo do tempo. Úsase a miúdo, dun xeito irredentista, para referirse ás fronteiras históricas ou desexadas do Estado de Israel.

As reivindicacións territoriais dos movementos nacionalistas ou sionistas israelís variaron dependendo do período de tempo e dos diferentes grupos de proponentes, como os grupos sionistas laboristas, sionistas revisionistas ou sionistas relixiosos. Hai dous usos principais diferentes do termo *Grande Israel*: un que se refire máis estreitamente á área recoñecida internacionalmente como parte do Estado de Israel xunto cos Altos do Golán, Cisxordania e a Franxa de Gaza; e unha segunda definición que se refire á rexión moito máis ampla que se estende desde o río Nilo ata o Éufrates.

## Notas 
### Bibliografía 
* 

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Terra prometida
Miguel Ángel Ramírez Carrasco

**Miguel Ángel Ramírez Carrasco**, máis coñecido como **Miguelete**, nado en Xerez da Fronteira o 9 de maio de 2001, é un futbolista español que xoga como centrocampista ofensivo no Sabadell FC, da Segunda Federación.

## Traxectoria 
Formouse como futbolista nas canteiras do FC Barcelona e o Betis, antes de debutar na Segunda División B nas filas do Peña Deportiva.

En 2021 pasou a xogar na nova Primeira Federación, categoría na que vestiu as camisetas do Atlético Sanluqueño, o Atlético Baleares, o Recreativo de Huelva e o Sabadell.

## Notas
Antonio Villar Febrero

**Antonio Villar Febrero**, nado en San Tomé (Cartelle) o 1 de decembro de 1912 e finado en Gusen (Austria) o 11 de agosto de 1941, foi un refuxiado galego deportado aos campos de concentración nazis.

## Traxectoria 
Os seus pais eran labregos. Ao finalizar a guerra civil española exiliouse en Francia. Foi membro da Compañía de Traballadores Estranxeiros –creada por decreto o 12 de abril de 1939– (CTE 24), con destino no departamento de Mosela. Uns 55&nbsp;000 refuxiados españois foron obrigados a traballar, principalmente no exército, na agricultura e na industria de armamento.
miniatura|Rexistro de Antonio Villar en Mauthausen

Capturado polo exército alemán trala caída de Francia na segunda guerra mundial, foi encarcerado no Frontstalag 140, en Belfort (Francia). Ingresou en Mauthausen o 27 de xaneiro de 1941, co número de prisioneiro 6&nbsp;599, procedente do Stalag XI-B, Fallingbostel (Alemaña). Clasificado como católico, solteiro e de profesión *Landwirt* (labrego).

O 17 de febreiro de 1941 trasladárono a Gusen, co número 87&nbsp;058, ao Block 13, onde morreu o 11 de agosto de 1941, ás sete da mañá, segundo o rexistro, como consecuencia dunha pneumonía.

A maioría dos deportados españois aos campos de concentración nazis faleceron en Gusen, a uns cinco quilómetros do campo central de Mauthausen. Construído para a explotación con man de obra escrava de tres canteiras e unha gran fábrica de ladrillos, funcionaba de forma autónoma, sendo as condicións de traballo aínda máis duras que no campo central. Onde se levantaba o campo construíuse anos despois unha urbanización.
miniatura|Aviso de deceso, 1950

## Querela
O 6 de marzo do 2020 a súa veciña Nuria Rodríguez Rodríguez presentou no consulado arxentino de Vigo unha denuncia en nome de Antonio para unila á querela arxentina contra os crimes do franquismo. Ese mesmo día presentáronse outras seis denuncias en nome de todos os deportados da provincia de Ourense. O acto foi coordinado polo grupo de traballo de Ourense da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Deportación. El horror de los campos de concentración. Fédération Nationale des Déportés et Internés Résistants et Patriotes*. Barcelona: Editorial Petronio. 1969.
* VV. AA. (2004). *Livre-mémorial des déportés de France arrêtés par mesure de répression et dans certains cas per mesure de persécution 1940-1945*. París: Éditions Tirésias. p. III-1236
* Bermejo, Benito; Checa, Sandra (2006). *Libro memorial: españoles deportados a los campos nazis (1940-1945)* Madrid: Ministerio de Cultura. p. 403.
* Amat-Piniella, Joaquim (2014). *K. L. Reich*. Barcelona: Libros del Asteroide.
* Hernández de Miguel, Carlos (2015). *Los últimos españoles de Mauthausen. La historia de nuestros deportados, sus verdugos y sus cómplices*. Barcelona: Ediciones B.
* Wachsmann, Nikolaus (2017). *KL. Historia de los campos de concentración nazis*. Barcelona: Editorial Crítica.
Ellas en la ciudad

***Ellas en la ciudad*** é un filme documental español de 2025, dirixida por Reyes Gallegos na súa ópera prima, que coescribiu o guión xunto a Rafael Cobos, quen tamén exerceu de produtor executivo. Estreouse en Movistar Plus+ o 22 de maio de 2025.

## Trama 
O documental céntrase na vida cotiá dunha xeración de mulleres en cinco barrios das aforas de Sevilla e «lémbranos a importancia de escoitar ás persoas que van usar un espazo público antes de impoñer o seu deseño».
*"Hai unha xeración de mulleres invisibilizada á que lle debemos case todos os servizos básicos dos nosos barrios"* Reyes Gallegos Rodríguez.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Urbanismo feminista
Máximo Ingilde Maceiras

**Máximo Ingilde Maceiras**, coñecido como **Bayeto**, nado en Olveiroa (Dumbría) o 11 de maio de 1906 e finado en Rimont (Francia) o 21 de agosto de 1944, foi un combatente galego da Resistencia francesa contra a ocupación alemá, integrante da Agrupación de Guerrilleros Españoles (AGE).

## Traxectoria 
De familia labrega, emigrou a Madrid xunto con seu irmán Tomás.–. No decurso do combate Máximo Ingilde, tras permanecer apostado na aldea de Micassou, preto de Rimont, caeu abatido.

O concello de Dumbría celebrou no ano 2006 na casa de Cultura de Olveira a primeira homenaxe en recordo dos veciños que pereceron no campo de concentración de Mauthausen-Gusen; Silvestre Albite Miranda, Manuel Piñeiro Agulleiro e Manuel Rodríguez Louro, así como en memoria de Máximo Ingilde Maceiras que perdeu a vida combatendo contra o exército alemán na Resistencia francesa.

## Notas 
### Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Francisco Ponzán Vidal

### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 13x13px
Mascagnita

{{Mineral
 | imaxe = centro|250px
 | pé               = Cristais aciculares e agregados de mascagnita do Taxiquistán
 | fórmula          = (NH₄)₂SO₄
 | clase            = Sulfatos
 | subclase         = Sulfatos sen anións adicionais
 | strunz           = 7.AD.05
 | dana             = 28.2.1.1
 | heys             = 25.1.8
 | ano              = 1800
 | localidade_típica = Vesuvi, Nápoles, Campania, Italia
 | sistema_cristalino = Ortorrómbico
 | simetría         = *mmm* (2/m 2/m 2/m) – dipiramidal
 | estrutura_cristalina = a = 7,782 Å; b = 5,993 Å; c = 10,636 Å
 | cor              = Incolor, gris, gris amarelado, amarelo
 | brillo           = Vítreo a mate
 | transparencia    = Transparente, translúcida ou opaca
 | tenacidade       = Sético
 | dureza           = 2–2,5
 | exfoliacion      = Boa en {001}
 | fractura         = Irregular, desigual
 | raia             = Branca
 | densidade        = 1,768 g/cm³ (medida); 1,769 g/cm³ (calculada)
 | birrefrinxencia  = δ = 0,013
 | refraccion       = nα = 1,520; nβ = 1,523; nγ = 1,533
 | propiedades_opticas = Biaxial (+)
 | maclas           = Comúns en {101}
 | dispersión       = Relativamente forte r > v
| referencias = 
}}

A **mascagnita** é un mineral da clase dos sulfatos. Recibe o seu nome na honra de Paolo Mascagni (1755–1815), profesor de anatomía na Universidade de Siena, que foi o primeiro en describilo.

## Características 
A mascagnita é un sulfato coa fórmula química (NH₄)₂SO₄. Cristaliza no sistema ortorrómbico. A súa dureza Mohs está entre 2 e 2,5. Forma unha serie de solucións sólidas coa arcanita. É lixeiramente higroscópica, é dicir, que absorbe humidade.

Segundo a clasificación de Nickel-Strunz, a mascagnita pertence a "07.AD - Sulfatos (selenatos, etc.) sen anións adicionais, sen H₂O, con só catións grandes" xunto cos seguintes minerais: arcanita, mercalita, misenita, letovicita, glauberita, anhidrita, anglesita, barita, celestina, olsacherita, calistroncita e palmierita .

## Formación e depósitos 
Atópase en fumarolas volcánicas activas, en fontes termais e en depósitos de minas de carbón en combustión. Foi descuberto en 1800 no Vesubio, na provincia de Nápoles (Campania, Italia).

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Sulfatos
* Lista de minerais

### Ligazóns externas
* Mascagnita en Mindat
* Mascagnita no Handbook of Mineralogy
Coadout

**Coadout** (en ) é un concello do departamento de Côtes-d'Armor, na rexión administrativa da Bretaña, no noroeste de Francia.

## Demografía
Romanización do hebreo

[400px|miniatura|O título do xornal hebreo romanizado «*ha Savuja ha Palestini*» mostra parte do método de romanización de [Itamar Ben-Avi (1929).]]
A lingua hebrea usa o alfabeto hebreo con diacríticos vogais opcionais. A **romanización do hebreo** refírese especificamente ao uso do alfabeto latino para representar palabras hebreas. Por exemplo, o nome hebreo *יִשְׂרָאֵל* ('Israel') pódese romanizar como *Yisrael* ou *Yiśrāʼēl* ademais de *Israel*.

Particularmente en contextos onde o alfabeto latino é o sistema de escritura dominante, a romanización e a transliteración úsanse a miúdo indistintamente. A relación real entre os dous termos depende da disciplina e/ou do contexto. Non obstante, en xeral, pódese definir con seguridade a transliteración como a representación de palabras dunha escritura noutra. A romanización é un subconxunto da transliteración, que se refire especificamente á representación de escrituras non latinas ou vernáculas no sistema de escritura latino. A transliteración e a romanización poden explicar, pero non necesariamente, as vogais mesmo para os abjads como o hebreo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Romanización

### Ligazóns externas 
*
Biblioteca Nacional de Corea

A **Biblioteca Nacional de Corea**  é a biblioteca nacional de Corea do Sur, situada no distrito de Seocho, en Seúl. Fundada en 1945, contén máis de 10 millóns de volumes, incluíndo máis dun millón de libros en linguas estranxeiras e algúns dos tesouros nacionais do país.

## Historia 
Corea non tivo unha biblioteca nacional moderna até o período imperial. A primeira biblioteca moderna da península foi a de Daehan, fundada en 1906 por Lee Keun-sang, Lee Beom-gu e Yun Chi-ho. Porén, non era de acceso público. A súa colección, duns 100,000 volumes, foi confiscada polas autoridades en 1911. A primeira biblioteca coreana de acceso público gratuíto foi a Daedong Seogwan, unha institución privada que tamén funcionaba como editorial. Non obstante, o goberno colonial xaponés limitou o acceso a materiais impresos, incluíndo xornais, revistas e libros. Logo, a publicación restrinxiuse a pezas aprobadas polo estado e á propaganda.

Tras as protestas do primeiro de marzo de 1919 contra o dominio colonial, o goberno nipón alixeirou as restricións en Corea. Como parte desta resposta, en 1923 construíuse a biblioteca gobernamental de Chōsen en Sogong-dong, no distrito de Jung da cidade de Keijō (actual Seúl).

En outubro de 1945, semanas despois da liberación de Corea, a Biblioteca Nacional herdou as funcións da biblioteca gobernamental de Chōsen. Park Bong-seok reuniu materiais de multitude de bibliotecas da área para a súa creación. Tamén contribuíu ao desenvolvemento do sistema nacional de bibliotecas no sur. En 1946 Park inaugurou unha escola para a formación de especialistas. Así mesmo, seguiu a consolidar a colección mediante novas adicións.

En 1948 formouse un movemento a nivel nacional baixo o lema "un país, unha biblioteca". O seu obxectivo era fundar máis bibliotecas e preservar materiais nas diferentes bibliotecas do país. Creouse un programa para fomentar a alfabetización en hangeul, que fora desaconsellado e, incluso, prohibido durante o período colonial, substituído pola escrita xaponesa. Nesta época, só un 20% da poboación sabía ler en coreano.

En 1955 a Biblioteca Nacional uniuse á IFLA. Dende entón, a institución realizou numerosos eventos educativos e de recadación de fondos. En 1974 trasladouse a Namsan-dong e, en 1988, á súa localización actual en Banpo-dong, no distrito de Seocho. En 1991, reasignouse do Ministerio de Educación ao de Cultura.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Spyware

***Spyware*** (un acrónimo de ***spy**ing soft**ware***, «software espía»; ou simplemente «espíon», en galego) é calquera software malicioso que teña como obxectivo recompilar información sobre unha persoa ou organización e enviala a outra entidade dun xeito que prexudique o usuario violando a súa privacidade, poñendo en perigo a seguridade do seu dispositivo ou outros medios. Este comportamento pode estar presente noutro software malicioso e en software lexítimo. Os sitios web poden adoptar comportamentos de spyware como o rastrexo web. Os dispositivos de hardware tamén poden verse afectados.

O spyware adoita asociarse coa publicidade e implica moitos dos mesmos problemas. Debido a que estes comportamentos son tan comúns e poden ter usos non prexudiciais, proporcionar unha definición precisa de spyware é unha tarefa difícil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Malware
* Phishing

### Ligazóns externas 
*
Selección de fútbol de Curaçao

A **selección de fútbol de Curaçao** (en ; en ) é o equipo de fútbol internacional masculino que representa a Curaçao. Está controlada pola Federación de Fútbol de Curaçao.

Logo dunha mudanza constitucional que permitiu que a súa predecesora, a Colonia de Curaçao e Dependencias, se convertese nun país constituínte unificado composto por varios territorios insulares como as Antillas Neerlandesas e a súa disolución en 2010, Curaçao xoga baixo un novo status constitucional como un país constituínte independente dende 2011.

Tanto a FIFA como a CONCACAF recoñecen a selección nacional de Curaçao como sucesora directa do Territorio de Curaçao (1921–1958) e das Antillas Neerlandesas (1958–2010).

En novembro de 2025, encabezaron o seu grupo de clasificación e clasificáronse para a Copa Mundial da FIFA 2026, converténdose na nación máis pequena tanto por poboación como por superficie en clasificarse para o torneo.

## Notas