Limiar sensorial

O **limiar sensorial** é a cantidade mínima de sinal que debe estar presente para ser rexistrada por un sistema. Por exemplo, a cantidade mínima de luz que pode detectar o ollo humano na escuridade. O limiar é a base da exploración psicofísica das sensibilidades (táctiles, olfactivas, visuais, auditivas...). 

A relación entre sensibilidade e limiar exprésase como 

\text{Sensibilidade} = {1 \over \text{Limiar}}.

Para a determinación práctica do limiar, considérase unha probabilidade do 50%. Noutras palabras, o limiar é a menor cantidade de estímulo que ten unha probabilidade do 50% de ser detectado.

O punto no que un estímulo provoca a transmisión dun impulso nervioso tamén se chama **limiar**. O estímulo debe alcanzar unha intensidade suficiente para provocar o limiar ou, noutras palabras, unha reacción mínima que fai necesario o impulso nervioso. Se non se alcanza esta intensidade, non se realiza o impulso nervioso. Esta última explicación coñécese como a "lei do todo ou nada".

## Historia 
Os primeiros estudos sistemáticos para determinar os limiares sensoriais foron realizados por Ernst Heinrich Weber, fisiólogo e pioneiro da psicoloxía experimental na Universidade de Leipzig. Os seus experimentos tiñan como obxectivo determinar os limiares absolutos e diferenciais, ou diferenciais. Weber foi capaz de definir estatísticamente o limiar absoluto e de diferenza, o que levou ao establecemento da **Lei de Weber** e ao concepto de *diferenza só notable* para describir a percepción do limiar dos estímulos.
miniatura|Escala de decibelios (*dB*).
Seguindo o traballo de Weber, Gustav Fechner, un pioneiro da psicofísica, estudou a relación entre a intensidade física dun estímulo e a intensidade percibida psicoloxicamente do mesmo. Comparando a intensidade medida das ondas sonoras coa sonoridade percibida, Fechner concluíu que a intensidade dun estímulo cambia en proporción ao logaritmo da intensidade do estímulo. Os seus descubrimentos levaron á creación da escala de decibelios (*dB*).

## Medición e proba de limiar sensorial 
Definir e medir limiares sensoriais require establecer o límite de sensibilidade de tal forma que as observacións de percepción conduzan ao limiar absoluto. Adóitase asumir que o nivel de sensibilidade é constante na determinación do limiar. Hai tres métodos comúns utilizados para determinar os limiares sensoriais:

# **Método de límites.** No primeiro paso, o suxeito é estimulado por estímulos fortes e facilmente detectables que van diminuíndo gradualmente (**secuencia descendente**) ata que non poden detectar o estímulo. Despois aplícase outra secuencia de estimulación chamada **secuencia ascendente**. Nesta secuencia, a intensidade do estímulo aumenta dende o sublimiar ata ser facilmente detectable. Ambas secuencias repítense varias veces. Isto produce varios valores de limiar momentáneos. No seguinte paso, os valores medios calcúlanse por separado para as secuencias ascendentes e descendentes. O valor medio será menor para as secuencias descendentes. No caso da audiometría, a diferenza das medias en caso de secuencias ascendentes contra descendentes ten unha importancia diagnóstica. No último paso, a media das medias previamente calculadas dará lugar ao limiar absoluto.
# **Método de estímulos constantes.** Os estímulos de diferentes intensidades preséntanse en orde aleatoria a un suxeito. As intensidades implican estímulos que son seguramente sublimiares e estímulos que seguramente son supra-limiares. Para a creación da serie, o limiar aproximado é xulgado por un método máis sinxelo (é dicir, polo método de límites). As secuencias aleatorias preséntanse ao suxeito varias veces. Tomarase como limiar a forza do estímulo, percibida en máis da metade das presentacións.
# **Método adaptativo.** A estimulación comeza cun estímulo supra-limiar; despois danse estímulos adicionais cunha intensidade diminuída en pasos previamente definidos. A serie deténse cando a forza do estímulo se converte nun sublimiar (este feito coñécese como *fenómeno de xiro*). Despois redúcese o paso á metade e repítese a estimulación, pero agora con intensidades crecentes, ata que o suxeito volve percibir o son. Este proceso repítese varias veces, ata que o tamaño do paso alcance o valor mínimo preestablecido. Con este método, o valor límite pódese delinear con moita precisión. O tamaño inicial do paso pódese seleccionar dependendo da precisión esperada.

Na medición do limiar sensorial, é necesario ter en conta o ruído:O **ruído de sinal** defínese como a presenza de enerxía adicional e non desexada no sistema de observación que oculta a información de interese. A medida que as medicións se achegan ao limiar absoluto, a variabilidade do ruído aumenta, o que fai que o limiar quede escurecido. Os diferentes tipos de ruído interno e externo inclúen:

* Estímulos excesivos.
* Sobreestimulación.
* Subestimulación.
* Condicións que estimulan falsamente os nervios en ausencia de estímulos externos.

## Limiar absoluto universal 
Un **limiar absoluto universal** é difícil de definir como estándar debido á variabilidade das medidas. Aínda que a sensación ocorre nos nervios físicos, pode haber razóns polas que non é consistente. A idade ou o dano nervioso poden afectar á sensación. Do mesmo xeito, os factores psicolóxicos poden afectar a percepción da sensación física. 

* Estado mental
* Memoria 
* Enfermidades mentais 
* Fatiga, 

e outros factores poden alterar a percepción.

## Emprego aeronáutico 
miniatura|Membro dos Air Corp Pilots adestrándose en "voo cego" (1940).
Cando se relaciona co movemento nalgún dos posibles **seis graos de liberdade** (6-*DoF*), o feito de que existan limiares sensoriais é a razón polo que é esencial que as aeronaves teñan instrumentos de "voo cego". Non é posible un voo sostido na nube, xa que os erros se acumulan debido aos movementos da aeronave por debaixo do limiar sensorial do piloto, o que finalmente leva á perda de control.

* Nos simuladores de voo con plataformas de movemento, os **limiares sensoriais do movemento** utilízanse na técnica coñecida como "indicación de inicio de aceleración". Nela unha plataforma de movemento, despois de facer a aceleración inicial detectada pola tripulación do simulador, colócase aproximadamente na súa posición neutra ao moverse a un ritmo inferior ao limiar sensorial e entón está lista para responder á seguinte aceleración que ordee o ordenador de simulación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Célula ganglionar da retina 
* Fisioloxía
* Mecanorreceptor
* Neurona
* Neurociencia
* Percepción
* Receptor sensorial
* Sistema sensorial