open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Explosión respiratoria

A **explosión respiratoria**, tamén chamada **explosión oxidativa**, é a rápida liberación de especies reactivas do oxíxeno (radical superóxido e peróxido de hidróxeno) que poden realizar varios tipos de células.

Xeralmente utilízase para indicar a liberación de ditas substancias químicas por parte das células inmunitarias, por exemplo, neutrófilos e monocitos, cando se poñen en contacto con diversos tipos de bacterias ou fungos. Tamén son liberadas polo óvulo dos animais superiores unha vez que foi fertilizado. Estas substancias tamén poden ser liberadas por células de plantas.

A explosión respiratoria ten unha importante función no sistema inmunitario. É unha reacción fundamental que ocorre nos fagocitos para degradar partículas internalizadas e bacterias.

Na explosión respiratoria intervén a NADPH oxidase. Para combateren as infeccións, as células inmunitarias usan a NADPH oxidase para reducir o O2 ao radical libre oxíxeno e despois a H2O2. Os neutrófilos e monocitos utilizan a mieloperoxidase para combinar o H2O2 con Cl- para producir hipoclorito, que exerce un papel na destrución de bacterias. A ausencia de NADPH oxidase impide a formación de especies reactivas do oxíxeno e dá lugar a unha enfermidade granulomatosa crónica.

A explosión respiratoria ten importancia en doenzas vasculares asociadas coa diabetes. A NADPH oxidase pertence a unha familia de encimas que se encontran nos vasos sanguíneos (en concreto intervén na enfermidade vascular), produce superóxido, o cal se recombina espontaneamente con outras moléculas para producir radicais libres reactivos. O superóxido reacciona co NO, o que ten como resultado a formación de peroxinitrito, que reduce o NO bioactivo necesario para dilatar as arteriolas terminais do sistema circulatorio e alimentar as arterias e a resistencia das arterias. O anión superóxido, peroxinitrito, e outras especies reactivas do oxíxeno tamén orixinan unha patoloxía por medio da peroxidación das proteínas e lípidos, e pola activación de fervenzas de sinalización sensibles ao redox e nitrosilación de proteínas. Suxeriuse que a activación da NADPH oxidase depende da activación previa da PKC. A mieloperoxidase usa o peróxido de hidróxeno das especies reactivas do oxíxeno para producir ácido hipocloroso. Moitos estímulos vasculares, como todos os coñecidos que producen resistencia á insulina, activan a NADPH oxidase por medio tanto do incremento da expresión xénica coma de mecanismos de activación complexos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Víctor Sampedro

**Víctor Francisco Sampedro Blanco**, nado en Viveiro en 1966, é un escritor e investigador galego.
## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias da Información en 1990 na Universidade de Navarra e doutorouse na Universidade Complutense en 1995, despois de cursar dous mestrados, no Instituto Juan March e na Universidade do Noroeste, nos Estados Unidos. A partir de 1997 comezou a dar clase na Universidade de Salamanca e dende 2002 continua o seu labor docente na Universidade Pompeu Fabra e na Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid.

O seu labor investigador tense centrado na análise da opinión pública e dos medios de comunicación.

En xullo de 2018 foi elixido polo Congreso dos deputados como membro do consello de administración de RTVE.

## Obra 
* *Movimientos sociales, debates sin mordaza: desobediencia civil y servicio militar (1970-1996)*, 1997.
* *Opinión pública y democracia deliberativa*, 2000
* *Medios de comunicación, consumo informativo y actitudes políticas*, (Centro de Investigaciones Sociológicas, 2000, con Ariel Jerez e Alejandro Baer
* *Televisión y urnas: Políticos, periodistas y publicitarios*, 2000, con Ariel Jerez e Fernando Tucho
* *La pantalla de las identidades: Medios de comunicación, políticas y mercados de identidad*, Icaria 2003, como editor.
* *Interculturalidad: Interpretar, gestionar y comunicar*, 2003, con María del Mar Llera.
* *13-M, Multitudes online*, 2005.
* *Del 0,7 a la desobediencia civil: política e información del movimiento y las ONG de desarrollo (1994-2000)*, con Ariel Jerez e José López Rey.
* *Medios y elecciones 2004*; *Televisión y Urnas 2004: Campaña Electoral*, 2008, dous volumes editados por V. Sampedro.
* *Cibercampaña. Cauces y diques para la participación. Las elecciones generales de 2008 y su proyección tecnopolítica*, 2011, como editor.
* *El Cuarto Poder en red*, 2014. Publicado en galego como *O cuarto poder en rede* (2015).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Artigos en *Praza Pública*
Pudin

[miniatura|200px|Pudin de [Nadal.]]
Un **pudin** é unha sobremesa doce, de orixe inglesa e consistencia cremosa, elaborada xeralmente con leite, pan esfaragullado, ovos, azucre e froitas ou froitos secos, que se cociña nun molde ao forno ou ao baño maría. Hoxe en día existente en moitas gastronomías, salientado na cociña inglesa e estadounidense, pode tamén estar composto de diferentes ingredientes dependendo da rexión: migallas de pan, biscoito, arroz, sémola etc. aglutinado con ovo e adubado ás veces con crema de ovo ou froitas diversas.

Hoxe en día é común como sobremesa en Galicia.

## Etimoloxía 
A palabra galega **pudin ** procede da inglesa *pudding* (pronunciada [pudiŋ]), e esta probabelmente da francesa *boudin* (pronunciada [budε ̃]), que pola súa parte deriva da latina *botellus* co significado de ¨embutido¨ facendo referencia á forma de envoltorio que teñen os pudins.

## Características 
Existen diferentes variantes do pudin; no seu sentido máis xeral acostuma ser doce (masa, leite, ovo, froitas etc) mais existen variantes salgadas semellantes ás salchichas ou embutidos, incluso de peixe.

Cando se serve como sobremesa adóitase acompañar de nata ou caramelo.

## Tipos 
A meirande parte dos pudins pertencen ás cociñas de orixe anglosaxoa.

### Baseados en sobremesas 
* Pudin de arroz
* Pudin de chocolate
* Pudin de millo ou *corn pudding*
* Pudin de pan
* Pudin de pan e manteiga
* Pudin de cenoria
* *Cheshire pudding*
* *Clootie dumpling*
* *Duff*
* *Figgy duff*
* Figgy pudding
* *Fruit pudding
* *Hasty pudding 
* *Jam Roly-Poly
* *Melkert* (pudin de leite condensado que non precisa forno)  
* *Spotted dick
* *Sticky date pudding
* *Sticky toffee pudding
* *Summer pudding

### Baseados en embutidos 
* *Black pudding
* *Haggis
* *Kugel
* *Red pudding
* *White pudding
* *Groaty pudding
* *Hog's pudding

### Outros 
* *Blanc-mange
* *Chocolate pudding*, versións estadounidense e asiática
* *Custard*
* *Quesada pasiega*
* *Haupia
* *Junket
* *Mango pudding
* *Pudding Pops
* *Tapioca pudding
* ''Pudding Corn

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Torrada (doce)
*Flan
Nicasio Pérez

O nome de **Nicasio Pérez** pode referirse a:
***Nicasio Pérez López**, empresario e político galego (1832-1914);
***Nicasio Pérez Moreno**, fillo do anterior (m. 1921);
***Nicasio Pérez Rodríguez**, fillo do anterior;

***Nicasio Pérez Senra**, político galego (f. 1938).
Col chinesa

miniatura|*Brassica rapa* subsp. *chinensis*
miniatura|Flores.
A **col chinesa**, **coia chinesa** ou **repolo chinés** (*Brassica rapa*, ssp. *chinensis* ; ; cantonés 黃芽白 *wong ah bahk*), (tamén *hakusai, pak choy, pok choi, bae-chu* (en Corea), *bok choy* ou *pak choi*, tamén ortografado *pachoy* en Europa Occidental) é unha variedade de col moi empregada como ingrediente dalgunhas cociñas dos países asiáticos, en especial na cociña chinesa. Trátase dunha verdura da especie *Brassica rapa*.

## Descrición 
Plantas parcialmente autoincompatíbeis. As follas son comestíbeis, de cor verde clara e brillante. As silicuas miden de 2,5 a 6&nbsp;cm de longo e rematan nun bico curto e firme.

## Usos 
[200px|left|miniatura|[Conserva en vinagre de coles chinesas.]]
Semellante a unha acelga (*Beta vulgaris* var. *cicla*), as súas follas verdes e os seus talos brancos utilízanse na cociña asiática, en especial na cociña chinesa cantonesa. Adoitan prepararse cocidas, salgadas ou en vinagre. Unhas das operacións máis típicas cando se adquiren frescas é:
* Separar as follas e lavalas por separado.
* As follas verdes cocíñanse separadas a miúdo dos talos.
* Nun *stir frying*, cómpre separar os talos e deben ser cortados á xuliana. As follas férvense durante uns dous minutos antes de ser cociñadas.

Unha receita rápida sería cortar as follas moi finas e cocelas uns 3-4 minutos. Sérvense con salsa de soia e sementes de sésamo lixeiramente torradas.

## Valor nutricional 
Contén altas cantidades de vitamina A, por 4 onzas, arredor de 3500 IU (3086 IU por cada 100 gramos), tamén contén altas cantidades de vitamina C, aproximadamente 50&nbsp;mg por 4 onzas (44&nbsp;mg por cada 100 gramos)

Hai outros síntomas máis leves dun exceso de consumo de coia chinesa, tales como náuseas, mareos e a indixestión en persoas con feble sistema dixestivo. Ás veces isto é causado pola mala preparación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Repolo
* Kai-lan (brócoli chinés)
* Kimchi (Prato coreano encontrado nos restaurantes do mundo, elaborado coa coia fermentada)

### Ligazóns externas 
* Información nutricional no libro choy (con foto da variedade chinensis) 
* Información taxonómica multilingüe procedente da Universidade de Melbourne
*How to choose, store and use pak choi from Veg Box Recipes
Diego de Rojas (homónimos)

**Diego de Rojas** pode referirse a:

* **Diego de Rojas**, explorador e conquistador español do século XVI na actual Arxentina;
* **Diego de Rojas**, conquistador español do século XVI;
* **Diego de Rojas y Contreras**, bispo e político español do século XVIII;
* **Diego de Rojas**, localidade arxentina.
Antonio Cantero Seirullo

**Antonio Cantero Seirullo**, nado en Valencia o 3 de abril de 1838, foi un político español.

## Traxectoria 
Dende 1856 dedicouse a traballos e servizos de ferrocarrís e foi secretario xeral da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. En 1868 foi nomeado xefe de sección do Ministerio de Graza e Xustiza. Amigo de José Elduayen, na Restauración militou no Partido Conservador, foi elixido deputado polo distrito do Carballiño nas eleccións de 1876 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito en 1879. Nas eleccións de 1884 foi elixido deputado polo distrito da Estrada. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1891.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Senado
Organyà

**Organyà** é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Alt Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 841 habitantes.

En 1904 atopouse na reitoría da vila unha das prosas máis antigas escritas en lingua catalá, as ''Homilies d'Organyà''. Trátase de seis sermóns con comentarios de varios evanxeos e epístolas. Datan de finais do século XII ou principios do século XIII.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Alguaire

**Alguaire** é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Segrià e tiña en 2014 unha poboación de 3.093 habitantes agrupados nas localidades de Alguaire e La Mata de Pinyana.

## Historia 
En documentos do século IX aparece citado xa o topónimo de Alguaire. A reconquista do lugar correu a cargo de Ermengol VI de Urgell entre os anos 1145 e 1147. Entre 1149 e 1151, Ramón Berenguer IV realizou a doazón destas terras aos hospitalarios. En 1186, o rei Afonso II de Aragón o Casto cedeu a esta orde o castelo de Alguaire.

A partir de 1319, formou parte do Gran Priorado de Cataluña que máis tarde se converteu en baronía. En 1250 fundouse na vila o convento de damas hospitalarias do que aínda se conservan restos. A primeira comunidade do convento estivo formada por damas da nobreza, incluíndo á súa fundadora a Marquesa de Guàrdia. O cenobio recibiu numerosas doazóns en anos posteriores, entre elas o castelo de Casals cedido en 1424 por Afonso V de Aragón.

Aínda que o convento de Alguaire era de clausura, as monxas da comunidade seguían posuíndo a súa propia casa. En 1568 o papa Pío V tentou modificar este costume e instaurar a plena clausura pero non tivo éxito e as relixiosas continuaron residindo fose do convento. Durante a Guerra dos Segadores a comunidade trasladouse o Palacio Episcopal de Lleida e non regresaron a Alguaire ata 1653, atopando o edificio en moi mal estado. Finalmente trasladáronse ata Valldoreix aínda que seguiron conservando os dereitos de Alguaire ata o fin dos señoríos.

## Economía 
A súa economía baséase principalmente na agricultura, destacando o cultivo de froiteiros, e a gandería. No seu termo municipal atópase o aeroporto de Lleida-Alguaire.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Igrexa ortodoxa de Xerusalén

A **Igrexa ortodoxa de Xerusalén**, tamén coñecida como **patriarcado de Xerusalén** (en , *Patriarcheîon Hierosolýmōn*), é unha das igrexas ortodoxas autocéfalas, en comuñón co resto da Igrexa ortodoxa.

O primado da Igrexa é o patriarca de Xerusalén, o cuarto na orde de precedencia da Igrexa ortodoxa logo dos patriarcas de Constantinopla, Alexandría e Xerusalén. O seu territorio tradicional inclúe Israel, Palestina e Xordania.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial    .
Linyola

**Linyola** é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Pla d'Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 2.677 habitantes.

Situado no norte da comarca, a 248 metros sobre o nivel do mar, limita cos concellos de Bellvís e Vallfogona de Balaguer polo leste, el Poal e el Palau d'Anglesola polo sur, Ivars d'Urgell e Penelles polo oeste e Bellcaire d'Urgell polo norte.

Entre os seus lugares de interese atopamos o núcleo antigo da vila, coa praza e a igrexa de Santa Maria, a Casa da Vila e o Museo Pedrós. As súas festas maiores celébranse na honra a Santa Quitèria (22 de maio) e a Asunción de María (15 de agosto).

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Cheste

**Cheste** (en valenciano: *Xest*) é un concello da provincia de Valencia, na Comunidade Valenciana. Pertence á comarca da Foia de Bunyol e tiña en 2014 unha poboación de 8.518 habitantes.

A súa actividade fundamental e tradicionalmente é agrícola centrada especialmente no cultivo da vide.

No seu termo municipal atópase o Circuíto Ricardo Tormo, sede do Gran Premio de Motociclismo da Comunidade Valenciana e pista de probas de Fórmula 1.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
División de Honra de Rugby 2014-2015

A **tempada 2014-2015 da División de Honra da liga española de rugby** foi a 48ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España. A liga regular comezou oficialmente o 13 de setembro de 2014, e contou con 22 xornadas de liga regular que deron paso á fase de eliminatorias polo título. A final disputouse o 31 de maio de 2015 nos Campos de Pepe Rojo de Valladolid, e nela enfrontáronse o VRAC e a Santboiana, gañando o equipo local por 19-8, acadando dese xeito o seu cuarto título de liga seguido, sexto do seu palmarés.
## Formato
O torneo estivo composto por unha fase de liga regular e unha fase final. A liga regular constou de 22 xornadas. Na primeira volta cada equipo enfrontouse cos restantes 11, e na segunda volta repetiu os enfrontamentos, recibindo como local ós equipos que visitou na primeira volta, e visitando ós equipos que recibiu como local na primeira volta. Ó remate da liga regular, os 6 primeiros equipos da táboa clasificatoria disputaron a fase final. A fase final constou de 5 encontros, 2 de cuartos de final, 2 de semifinais, e 1 da final. Nos cuartos de final enfrontáronse entre si os equipos clasificados entre a 3ª e a 6ª posición da táboa, mentres que os 2 primeiros equipos da táboa agardaron en semifinais polos seus rivais. A final disputouse no estadio do equipo finalista mellor clasificado na liga regular.

O descenso de categoría foille imposto ó último equipo da táboa, mentres que o penúltimo equipo tivo a oportunidade de disputar unha eliminatoria fronte ó segundo clasificado da División de Honra B para acadar a permanencia.

## Clasificación
A liga regular comezou oficialmente o 13 de setembro de 2014. A seguinte táboa amosa a clasificación da liga regular:

## Máximos anotadores
;Anotadores de puntos
Con 191 puntos: Sam Katz (CR El Salvador)

Con 179 puntos: Miguel Jiménez (CR Cisneros)

Con 177 puntos: Tapu Apikotoa (UE Santboiana)

;Anotadores de ensaios
Con 14 ensaios: Nil Baró (UE Santboiana)

Con 13 ensaios: Maka Tatafu (Vigo RC)

Con 12 ensaios: Joan Losada (FC Barcelona)

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina web da Federación Española de Rugby
Crocuta

***Crocuta*** é un xénero de mamíferos carnívoros pertencente á familia dos hiénidos.

## Taxonomía 
O xénero foi descrito en 1828 polo zoólogo e paleontólogo alemán Johann Jakob Kaup.

Na actualidade, o xénero *Crocuta* comprende tan só unha especie: 
* *Crocuta crocuta* (Erxleben, 1777) - a hiena pinta

á que e engaden as seguintes especies extintas: 
* *†Crocuta macrodonta*
* *†Crocuta eximia*
* *†Crocuta honanensis*
* *†Crocuta dietrichi*

## Etimoloxía 
O nome científico *Crocuta* pensouse durante moito tempo que derivava do barbarismo latino *crocutus*, que se traduciría como "de cor azafrán", en referencia á cor da pel da hiena. Pero demostrouse que isto era incorrecto, porque a ortografía correcta deste estranxeirismo sería *crocāta*, e esta palabra nunca foi utilizada nese sentido polas fontes grecorromanas.

*Crocuta* en realidade provén da palabra do grego antigo κροκόττας (*krokóttas*), que deriva do sánscrito *koṭṭhâraka*, que á súa vez vén de *kroshṭuka* (que orixinalmente significaba "chacal dourado)".

A mención máis antiga rexistrada de *crocotta / κροκόττας* procede da *Xeografía*, de Estrabón, onde o animal (a hiena pinta) descríbese como unha mestura de lobo e o can nativo de Etiopía.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Carnívoros
* Feliformes
* Hiena
Miguel Flaño

**Miguel Flaño Bezurnartea**, nado en Pamplona o 19 de agosto de 1984, é un futbolista profesional navarro, que xoga como defensa. O seu irmán xemelgo Javier tamén é futbolista profesional, e ambos medraron no CA Osasuna.

## Traxectoria 
Flaño formouse nas categorías inferiores do Osasuna. Fixo a súa estrea no primeiro equipo o 18 de setembro de 2004, na vitoria por 3-2 na casa contra o Real Betis, rematando a súa tempada de debut con oito partidos disputados. Con tan só 17 anos empezou a xogar regularmente co filial na terceira división.

O 9 de xuño de 2007, Flaño marcou o seu primeiro gol co Osasuna, na vitoria por 5-0 fronte ao Betis. Ademais xogou tres encontros na Copa da UEFA, onde o Osasuna chegou ata as semifinais.

A partir de entón converteuse nunha peza fundamental da defensa navarra, á vez que o seu irmán xemelgo Javier, que foi titular de 2005 a 2007, gradualmente perdeu a súa importancia, deixando o equipo tras a tempada 2008-09, onde Miguel marcou catro veces en 33 partidos, axudando o equipo a salvar a categoría. En agosto de 2009 renovou o seu contrato co Osasuna ata 2013.

O 7 de xuño de 2012, Flaño renovou de novo o seu contrato co Osasuna, ata o ano 2017.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil na web oficial do Osasuna 
* Perfil en BDFutbol
Pioverdina

As **pioverdinas** son sideróforos fluorescentes producidos por certas especies de bacterias pseudomónadas.

En *Pseudomonas aeruginosa* PAO1 hai 14 xenes *pvd* implicados na biosíntese de pioverdina.

A diferenza da enterobactina, as pioverdinas/pseudobactinas son péptidos non ribosómicos que se unen ao ferro, que conteñen un derivado dihidroxiquinolina. A estrutura do péptido difire entre as distintas pseudomónadas e foron descritas unhas 40 estruturas diferentes, aínda que o cromóforo ácido (1S)-5-amino-2,3-dihidro- 8,9-dihidroxi-1H-pirimido[1,2-a]quinolina-1-carboxílico é o mesmo sempre coa excepción da azobactina de *Azotobacter vinelandii*, a cal posúe un anel de urea extra.

## Notas
Interleucina 17A

A **interleucina 17A** (**IL-17A** ou IL17A) é unha proteína reguladora do tipo das citocinas que nos humanos etá codificada no xene *IL17A* do cromosoma 6. Foi a primeira interleucina descuberta da familia da IL-17, polo que tamén se lle deu inicialmente o símbolo IL17, e en ratos CTLA8.

A proteína codificada por este xene é unha citocina proinflamatoria producida por células T activadas. Esta citocina regula a actividade do NF-kappaB e as proteína quinases activadas por mitóxeno. Esta citocina pode estimular a expresión de IL6 e da ciclooxixenase 2 (PTGS2/COX-2), e tamén potencia a produción de óxido nítrico (NO). Altos niveis desta citocina están asociados con varias doenzas inflamatorias crónicas como a artrite reumatoide, psoríase e esclerose múltiple.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Familia IL-17

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

:*Este artigo incorpora textos en dominio público da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos.*
Syrniki

Os ***Syrniki*** (en lingua rusa: Сырники, ; ) é un prato típico da cociña rusa que se elabora como blinis (unha especie de chulas ou filloas) emprega queixo quark. Adoita empregarse coma decoración *smetana* (crema aceda), marmelada, mel, compota de mazá, ou froitas do bosque. Nalgunhas ocasións engádense pasas. Na cociña rusa coñécese a miúdo coma *tvorozhniki* (творо́жники).

## Características 
O *syrniki* faise de queixo fresco graxo que se mestura con fariña ovo e azucre. Nalgunhas ocasións engádese vainilla. En moitos casos a mestura da masa de soporte frítese en aceite vexetal. A idea é que a codia do *blini* (chula) sexa crocante. Adoita comerse nos almorzos e sobremesas. A súa simplicidade e os seus ingredientes fai que sexa moi popular nos países de Europa do Leste. A denominación **syrniki** deriva da verba сыр que en ruso (que se translitera como: *syr*), significa "queixo". Polo tanto a palabra *syrniki*, sería algo como *queixada* (filloa de queixo).thumb|Syrniki|centro
## Notas 
## Véxase tamén 
* Pierogi
* Varéniki
* Quarkkäulchen
* Chula
Filipe Próspero de Austria

**Filipe Próspero de Austria**, nado en Madrid o 28 de novembro de 1657 e finado na mesma cidade o 1 de novembro de 1661, foi príncipe de Asturias. Terceiro fillo e primeiro varón do matrimonio formado por Filipe IV de España e Mariana de Austria. Separadamente de Margarida Teresa e Carlos, foi o único que superou os 2 anos de vida daquel matrimonio.

Bautizárono cos nomes de Felipe Próspero José Francisco Domingo Ignacio Antonio Buenaventura Diego Miguel Luís Alfonso Isidro Ramón Víctor de Austria. O seu nacemento foi recibido con grande alegría, xa que desde a morte do príncipe Baltasar Carlos en 1646 a Casa Real española carecía de herdeiros varóns. Filipe foi inmediatamente convertido en Príncipe de Asturias.

O príncipe Filipe Próspero foi retratado en 1659 por Velázquez. O cadro, que reflicte unha profunda tenrura cara ao pícaro pero que tamén constitúe un dramático reflexo da súa natureza enfermiza, atópase hoxe no Kunsthistorisches Museum de Viena.

## Traxectoria 
O nacemento de Filipe Próspero foi moi celebrado, non só polo sexo do bebé, senón porque poñía fin a varias disputas dinásticas que afectarían aos matrimonios das súas irmás (como Filipe IV non tiña máis fillos varóns, os esposos das súas fillas probablemente disputáranse o trono trala morte do monarca). Así, en 1658, Filipe Próspero foi xurado como herdeiro do seu pai e Príncipe de Asturias. Porén, o príncipe non gozou de boa saúde e constantemente levaba un amuleto con el.

En 1659 os primeiros ministros de Francia e España negociaron poñer fin ás hostilidades da Guerra Franco-Española por un período de dous anos. Agora que España tiña o seu herdeiro, podía garantir a paz co matrimonio da infanta María Tareixa co rei francés Lois XIV. O resultado das negociacións foi o Tratado dos Pireneos. que establecía a Francia como nova potencia mundial.

## Morte 
Filipe Próspero estivera enfermo durante bastante tempo antes da súa morte en novembro de 1661. Sufriu epilepsia e caía enfermo con moita frecuencia, probablemente debido ao seu defectuoso sistema inmunolóxico, provocado por varias xeracións de matrimonios entre familiares que levaban a cabo os membros da Casa de Austria. O rei chegou a adquirir as reliquias de Diego de Alcalá coa esperanza de que curaran ao príncipe. O 1 de novembro de 1661, Filipe Próspero finaba en Madrid&nbsp;tras un severo ataque de epilepsia. Cinco días máis tarde nacía o infante Carlos, quen finalmente ascendería ao trono baixo o nome de *Carlos II* trala morte do seu pai. Filipe IV sentíase indirectamente responsable pola morte do seu fillo Filipe, tal e como expresou nunha carta a sor María acerca da morte do seu fillo. 

## Devanceiros 

**Devanceiros de Filipe Próspero de Austria**

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Baltasar Carlos de España
* Carlos II de España
Montferrer i Castellbò

**Montferrer i Castellbò** é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Alt Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 1.027 habitantes repartidos en 27 entidades de poboación.

A capital municipal é a localidade de Montferrer. Inclúe a entidade municipal descentralizada de Vila i Vall de Castellbò, que incluía a antiga vila de Castellbò co seu termo. O actual concello é o resultado da anexión do concello de Castellbò ao de Aravell i Bellestar, cambiando a denominación pola actual e pasando a ser Montferrer a capital municipal. Anteriormente o concello de Aravell i Bellestar xurdira da fusión dos concellos de Aravell, Bellestar e Montferrer.

O concello forma parte do Parque Natural de l'Alt Pirineu. O aeroporto de La Seu d'Urgell atópase en terreos de Montferrer i Castellbò e do veciño concello de Ribera d'Urgellet.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Mariano Cancio Villaamil

**Mariano Cancio Villaamil**, nado en Oviedo o 7 de novembro de 1824 e finado en Madrid o 28 de xullo de 1894, foi un político galego.

## Traxectoria 
Traballou nas oficinas do Estado como escribente, despois foi oficial de administración e xefe de negociado en 1854. Foi xefe de Administración e publicou o Proxecto de lei xeral de augas, e o Proxecto de regulamento xeral de obras públicas. En 1869 pasou á Dirección de contabilidade do Ministerio de Facenda, en 1871 foi director xeral do Tesouro. En 1876 encargáronlle a organización do Banco Hispano Colonial (1876-1878).

Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1865 e volveu ser elixido polo mesmo distrito en 1869. Nas eleccións de abril de 1872 foi elixido polo distrito de Ribadeo. Na Restauración volveu ser elixido deputado polo distrito de Ribadeo nas eleccións de 1876 e 1879.

## Obras 
* *Situación económica de la isla de Cuba*, 1874.
* *Servicios marítimos postales. Necesidad de su desarrollo en España. Memoria leída en la sociedad Unión Ibero-Americana*, 1887.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía en Enciclopedia de Oviedo
Ribera d'Urgellet

'''Ribera d'Urgellet''' é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Alt Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 963 habitantes repartidos en 16 entidades de poboación. A capital é El Pla de Sant Tirs.

O concello formouse en 1968 ao unirse a El Pla de Sant Tirs os antigos concellos de Tost, Arfa e La Parròquia d'Hortó.

A principal actividade económica é a gandaría e a maioría dos terreos agrícolas están destinados a pastos. O aeroporto de La Seu d'Urgell atópase en terreos do concello e do veciño de Montferrer i Castellbò.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Pelmeni

[miniatura|Prato servido con *pelmeni* e unha porción de *[smetana (lácteo)|smetana*, pronto para comer.]]

O ***pelmeni*** (пельмени en ruso, singular ''pel'men`*, пельмень; *пяльмені* en belaruso; *pilmän(när)/пилмән(нәр)* en tártaro) é un prato tradicional da Europa do leste (principalmente da cociña rusa). Elabórase con recheo de pequenas bólas de carne elaboradas de carne picada de porco, de año ou boi. A masa que arrodea a bóla de carne realízase con fariña, ovos, auga e ás veces de leite. A receita tradicional do Ural cómpre o 45% de carne de vaca, o 35% de año e o 20% de porco para facer o recheo. As especias a miúdo difiren, tales como pementa, cebolas, e o allo, mestúranse no recheo. O *pelmeni* é unha comida con claras connotacións sociais, trátase da "comida dos traballadores".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ravioli - semellante
* Syrniki
* Varéniki
* Pierogi

### Ligazóns externas 
* Receita de *pelmeni* de carne, unha tradicional comida rusa (en castelán con fotos)
* Historia do *pelmeni* (en ruso)
* Pelmeni  (en ruso)
* Receita (en ruso, con abundantes fotos)
* *Pelmeni*, produción industrial (en ruso)
* Receita de *pelmeni'' con fotografías, paso a paso
La Ràpita

**La Ràpita** é un concello da provincia de Tarragona, en Cataluña. Pertence á comarca do Montsià e tiña en 2014 unha poboación de 15.003 habitantes. Antigamente coñecíase como **la Ràpita dels Alfacs** e como **Sant Carles de la Ràpita**.

O seu porto é un dos máis importantes de Cataluña. As súas praias, o seu contraste entre mar e montaña e a súa proximidade ao Delta do Ebro convertérono nun importante centro turístico.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Ravioli

Os **ravioli** (plural de *raviolo*) son un tipo de pasta alimenticia composta por dúas láminas moi delgadas de forma cadrada, reenchidas de diversos ingredientes, como carne, queixo ou verduras. Basicamente son coma pequenos pasteis de masa feita con fariña de trigo e ovo, que se reenchen con carne, peixe, vexetais ou queixo e se cocen nalgún tipo de mollo. Son típicos da gastronomía de Italia. 

Cando se usa a palabra en singular, normalmente reférese a un pastel grande, preparado de maneira semellante aos pequenos mais cunha xema de ovo enteira 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cappellacci
* Manti
* Pelmeni
* Pierogi
Pierogi

miniatura|Un prato de *Rússkie pirozhkí*.
Os ***pierogi*** (outras posíbeis denominacións: *perogi*, *perogy*, *piroghi*, ou *pyrohy*), en Rusia coñecido coma ***pirozhkí*** ou ***varéniki***, é un dos pratos máis típicos da Europa do leste, principalmente da cociña polonesa, ucraína e rusa. *Pierogi* é a denominación en plural deste prato (en polaco *pieróg*). A verba provén da forma do eslavo arcaico "pir" (festividade).

Consiste en pasta rechea de diferentes tipos e variedades de vexetais (posúe algunha similitude cos ravioli).

## Orixe 
Os *pierogi* seica teñen a súa orixe nos países da Europa central e oriental; son moitos os países desta área que claman pola orixinalidade da súa invención, como Polonia, Rusia, Lituania, Ucraína, Eslovaquia, e República Checa. Téñense atopado semellanzas con algúns pratos orientais coma os *jiaozi*, dando lugar á especulación (ben fundada ou non) de que foran as invasións mongois e tártaras as que levaron esta receita ao leste de Europa.
miniatura|Pierogi en elaboración.

## Características 
Pierogi son un tipo de pasta con forma semicircular que adoitan estar recheos de queixo, puré de patacas, repolo, cebolas, carne, ovo cocido (este elemento é máis específico dos Menonitas), ou calquera combinación deles, podendo levar incluso un recheo de froita. Adóitanse fritir ou cocer até flotaren na tona da auga e posteriormente úntanse con manteiga ou aceite; as alternativas inclúen a tradición menonita de cociñar e servir cun *borsch* (caldo), e a polonesa de cocer e posteriormente fritir en manteiga.

En Rusia sérvense cunha boa cantidade de *smetana*, e acompáñase con anacos de touciño entrefebrado ou cebolas fritidas. Os máis populares recheos son de queixo, puré de patacas e cebolas. Cando son de forma redonda e recheos de carne denomínanse *pelmeni* (пельмени) e son orixinarios de Asia, son moi populares ao longo de toda Rusia, así coma nalgunhas outras exrepúblicas soviéticas.

É doado atopar *pirozhkí, pelmeni* e *varéniki* en calquera parte de Rusia, así coma nos países onde existan comunidades destas nacionalidades.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pittsburgh
* Cleveland
* syrniki
* varéniki
* Iaosi
* Empanadilla

### Ligazóns externas 
* Latvian Piragi and Associated Folklore
* Glendon, AB Giant Perogy
* Receita para preparar *perogi* tradicionais
* Annual Pierogi Festival en Whiting, Indiana
Heliporto de Alxeciras

O **Heliporto de Alxeciras** é un heliporto público situado no porto da cidade andaluza de Alxeciras, na provincia de Cádiz. Foi inaugurado o 1 de xullo de 2010 polo ministro de fomento, José Blanco. É o segundo heliporto da rede Aena tras o heliporto de Ceuta.

## Instalacións 
O heliporto divídese en dúas partes: a terminal de pasaxeiros e a plataforma de engalaxe e aterraxe. A terminal de pasaxeiros é parte da xa existente no porto de Alxeciras, na que se adaptou unha zona para atender as necesidades do heliporto. A plataforma en cambio sitúase sitúase na cuberta do aparcadoiro do porto de Alxeciras, para o que se modificou a última planta do aparcadoiro situando unha estrutura metálica que inclúe a zona de aterraxe e as instalacións de bombeiros e mantemento. Esta plataforma ten 2.400 m² e sitúase a 30 metros sobre o nivel do mar. A terminal e a plataforma están unidas por unhas pasarelas exteriores cubertas. O custo foi superior aos 7 millóns de euros.

Encóntrase a 500 metros da estación de tren e a estación de autobuses de Alxeciras.

## Destinos 
O heliporto ten como principal obxectivo a conexión co heliporto de Ceuta, cun tempo de voo de 7 minutos. A conexión é operada por Helicópteros del Sureste dende o 5 de xullo de 2010 con 41 voos semanais con helicópteros AgustaWestland AW139 cunha capacidade de 15 pasaxeiros.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do heliporto
Heliporto de Ceuta

O **Heliporto de Ceuta** é un heliporto público situado no porto da cidade autónoma española de Ceuta. Inaugurado o 9 de xaneiro de 2014, foi o primeiro heliporto construído e xestionado por Aena.

Actúa como substituto do aeroporto que debería ter a cidade e que non se puido construír por falta de espazo e de acordo con Marrocos.

## Instalacións 
As instalacións que o compoñen son unha plataforma de estacionamento de helicópteros, un edificio terminal de dúas plantas, unha central eléctrica e un edificio para o servizo de salvamento e extinción de incendios.

## Destinos 
Actualmente existen rutas que conectan co heliporto de Alxeciras e o aeroporto de Málaga-Costa del Sol, onde se pode conectar coas numerosas rutas deste aeroporto.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do heliporto
Premio Arcebispo Xoán de San Clemente

[miniatura|dereita|Entrega da XIV edición no auditorio Abanca de [Santiago de Compostela o 20 de marzo de 2019. Na imaxe, de esquerda a dereita, o escritor galego Marcos Calveiro, o arxentino Pedro Mairal, o representante dos alumnos Diego Barreiro, a autora surcorena Han Kang e a súa tradutora ao castelán, Sunme Yoon.]]
O **Premio Arcebispo Xoán de San Clemente,** é un galardón con dotación económica que se falla anualmente en Santiago de Compostela e distingue obras de narrativa en lingua galega, castelá e outras de literatura estranxeira. A súa primeira edición foi en 1995 mais na edición de 2019 pasou a chamarse comercialmente **Premio San Clemente Rosalía-Abanca.** 

## Historia e características 
O xurado deste premio está conformado por alumnos de bacharelato do IES Rosalía de Castro de Compostela e outros catro institutos máis de Galicia, elixidos ao chou. Ten por obxecto o fomento da lectura entre a mocidade. A dotación en 2015 era de 9000 euros para a mellor novela do ano en cada modalidade: novela galega, novela española, novela estranxeira.

Os únicos escritores premiados en máis dunha ocasións son o vigués Pedro Feijoo (en 2014 e 2016), o catalán Javier Cercas (2007 e 2016) e mais o irlandés Colm Tóibín (2012 e 2016).

### Lista de gañadores 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web do premio
Nicolás María del Río

**Nicolás María del Río**, finado na Coruña o 14 de setembro de 1892, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Cuñado de Luís Miranda Vázquez creou con el unha sociedade de pesca e salgadura. Xenro de Eduardo Santos, cando morreu continuou coa empresa Vda de Santos e hijos. Foi consignatario de buques e banqueiro. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi elixido deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1879.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
Porto de Ceuta

[thumb|300px|Vista do porto desde o [monte Hacho.]]

O **porto de Ceuta** é un porto comercial, de pasaxeiros e deportivo da cidade autónoma española de Ceuta, no norte de África. É un dos principais portos que conectan a beira sur do estreito de Xibraltar coa norte, xunto cos portos de Tánxer e Tánxer Med, e o único español, xunto co de Melilla, encravado na zona continental de África.

## Historia 
En 1860 propúxose a construción do porto sobre o que entón non eran máis que uns embarcadoiros. As obras iniciáronse en 1864, necesitaron décadas para levarse a cabo e sufriron fortes cambios no seu plan en 1902.

En 1904 aprobouse un proxecto definitivo que non iniciou a súa construción ata 1909. A principios dos anos 30 as obras encóntranse case finalizadas, aínda que non foron definitivamente entregadas ata o 17 de febreiro de 1942.

No pasado recente do porto algúns terreos situados preto do centro da cidade foron desafectados para permitir a construción de proxectos urbanos, como o parque marítimo ou o heliporto de Ceuta.

## Instalacións 
As características especiais de Ceuta, cunha superficie de só 19&nbsp;km² e rodeada por Marrocos e o Mediterráneo, fan que unha gran parte das materias que consome a cidade sexan abastecidas dende a Península Ibérica a través do porto. Para iso disponse de peiraos para a descarga de todo tipo de mercadorías e instalacións de almacenamento das mercadorías das que Ceuta é dependente, como a auga potable ou os derivados do petróleo.

O porto dispón de 2 diques de abrigo, un de 1.500 metros e outro de 500 metros, coñecidos como peiraos de poñente e levante respectivamente. A estes únense no interior do porto dous peiraos principais, o peirao Dato, onde se sitúa a estación marítima, e en perpendicular á costa o peirao de España, onde se sitúa a torre de control. Ademais disponse de dársenas deportiva e pesqueira, e de mariña seca.

### Estación marítima 
thumb|Catamarán de alta velocidade *Alborán* na estación marítima.
A estación marítima de pasaxeiros sitúase no peirao Dato do porto. Dispón de 5.000 metros cadrados en 2 plantas, con servizos como despachos, cafetarías e axencias de viaxes. Permite o embarque directo a través dunha pasarela que percorre gran parte do peirao. Baixo as pasarelas sitúanse as plataformas polas que poden embarcar e desembarcar vehículos rodados.

Está situada na parte máis industrial da cidade, a aproximadamente 1&nbsp;km do centro, sen conexión por transporte público a excepción de taxis. Ata a fronteira marroquí hai unha distancia de 4&nbsp;km.

Actualmente existen numerosas conexións diarias co porto de Alxeciras, con varias navieiras como Acciona Trasmediterránea, FRS ou Balearia. O servizo realízase con transbordadores de alta velocidade, que permiten cruzar o estreito en aproximadamente 45 minutos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Porto de Ceuta, Autoridade Portuaria de Ceuta
Heliporto

[250px|miniatura|Heliporto en Tainaigawa Dam, no [Xapón.]]
Un **heliporto** é un pequeno aeroporto soamente válido para helicópteros. Os heliportos poden ter unha ou máis plataformas de aterraxe (helisuperficies) e adoitan ter uns servizos máis limitados, tanto de combustible, iluminación ou hangares.

A diferenza dos aeroportos, os heliportos non necesitan grandes superficies porque os helicópteros poden engalar e aterrar verticalmente.

Os helicópteros atópanse, normalmente, en territorios de espazo reducido (como é o caso do heliporto de Ceuta), en hospitais, rañaceos e embarcacións.

## Galería de imaxes 

Hubschrauber-Sonderlandeplatz Untererthal.JPG|Heliporto privado en Alemaña.
Helicòpter del SEM - Hospital de Sabadell.JPG|Helicóptero medicalizado no heliporto do Hospital de Sabadell.
Rong Doi LQ Helideck 07.jpg|Heliporto dunha plataforma petrolífera.
US Navy 090928-N-7241L-187 The littoral combat ship USS Freedom (LCS 1) conducts flight deck certification with an MH-60S Sea Hawk helicopter assigned to the Sea Knights of Helicopter Sea Combat Squadron (HSC) 22.jpg|Helicóptero MH-60 Sea Hawk no USS Freedom.
Ceuta_heliport_Helipuerto_de_Ceuta.jpg|Heliporto de Ceuta (de tipo pista).

## Véxase tamén 
*Aeroporto
*Aeródromo
Arkona

**Arkona** (*Аркона*) é unha banda rusa de pagan metal e folk metal, xurdida no ano 2002 en Moscova.
As súas letras están baseadas na historia rusa e a mitoloxía eslava, e ademais incorporan algúns instrumentos tradicionais da música de Rusia (tales como balalaicas, domras, guslis, acordeón ruso ou **bayan**, zanfonas, violíns, tambores, frautas etc).

A banda formouse en 2002 e dende entón publicaron 7 álbums, 1 demo, 1 recompilatorio e 2 DVD de concertos en vivo. O nome da banda provén do nome da última cidade eslava pagá fortificada, no Cabo Arkona.

No 2014, Vlad "Artist" (batería) deixa a banda, incorporándose ó grupo o batería Andrey Ishchenko, o cal xa tivo participación no álbum de estudio *Yav*.

## Notas 
Hai máis dunha banda co nome de Arkona.

* Arkona (Polonia): Banda de black metal procedente de Polonia e creada no 1993.
* Arkona (Tamén de Moscova): pertencen ó subxénero NSBM. Cambiaron o seu nome a Varyag.
* Arkona (República Checa, Chrudim): Banda de Heavy metal e Hard rock.

## Formación actual 
* Masha "Scream" (voz) 
* Sergej "Lazar" (guitarra) 
* Ruslan "Kniaz" (bajo) 
* Andrey Ishchenko (batería)
* Vladimir Cherepovsky (Flauta, Gaita)

## Discografía 
miniatura|Masha Scream, 2014.
* *Русь / Rus* - DEMO - 2003 
* *Возрождение / Vozrozhdenie* - 2004 
* *Лепта / Lepta* - 2004 
* *Во Славу Великим! / Vo Slavu Velikim!* - 2005 
* *Жизнь во славу / Zhizn Vo Slavu* (álbum en directo e DVD) - 2006 
* *От сердца к небу / Ot Serdtsa K Nebu* - 2007
* *Night of Veles* DVD - 2009
* *Поём вместе / Poem Vmeste* (recompilación) - 2009
* *Гой, Роде, Гой! / Goi, Rode, Goi!* (2009)
* *Стенка на стенку / Stenka Na Stenku* (mini-álbum) - (2011)
* *слово / Slovo* (2011)
* *Decade of Glory* (álbum en vivo e DVD) - 2013
* *явь / Yav*' (2014)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Información de bandas de folk metal 
* Last.Fm Perfil da banda en LastFm.es
Juan Bautista Neira Arias de la Torre

**Juan Bautista Neira Arias de la Torre**, nado no Cereixal (Becerreá) o 7 de xuño de 1839 e finado no mesmo lugar en xullo de 1907, foi un enxeñeiro e político galego.

## Traxectoria 
Enxeñeiro do Corpo de Camiños Canles e Portos. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Becerreá nas eleccións de 1879 e polo da Fonsagrada nas eleccións de 1884. Costeou no Cereixal os edificios para escolas, a igrexa, fonte pública, cemiterio e cuartel da Garda civil.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha no Congreso dos Deputados
Lycée International de Saint-Germain-en-Laye

O **Lycée International de Saint-Germain-en-Laye** é unha escola en Saint-Germain-en-Laye, fundada en 1952 por iniciativa do xeneral Dwight D. Eisenhower.

Este é un dos máis famosos e prestixiosos "lycées" en Francia.
Toni Garrn

**Antonia "Toni" Garrn**, nada en Hamburgo o 7 de xullo de 1992 é unha modelo alemá. No 2008, irrompeu no mundo da moda despois de asinar un contrato en exlusiva con Calvin Klein.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Josep Mercader Bosch

**Josep Mercader Bosch**, nado en Vidreres (provincia de Xirona) o 6 de agosto de 1957, é un exfutbolista catalán que xogaba na demarcación de centrocampista.

## Traxectoria 
Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, chegando a debutar co filial do equipo catalán. Porén, foi cedido unha tempada ao CE Sabadell e finalmente traspasado en 1981 ao Celta de Vigo de Segunda División. No equipo galego trascorreu a maior parte da súa carreira.

No seu primeiro ano tivo un papel protagonista na tempada que rematou co ascenso do equipo a Primeira División. Porén, xa a comezos do ano de regreso lesionouse xunto con outro dos puntais do equipo, o brasileiro Ademir, o que levou ao equipo de novo a Segunda División.

Ao ano seguinte convértese no máximo goleador do equipo pero non acada o ascenso, obxectivo que si que se conseguiu na tempada 1984/85. Porén, Mercader foi perdendo peso no equipo en favor doutros xogadores.

En 1986 fichou polo Cartagena FC e ao ano seguinte volveu a Cataluña fichando polo Palamós CF. Retirouse xogando no Girona FC.
Minisat 01

**Minisat 01** foi un satélite artificial do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial usado para facer diversos experimentos no espazo. Tratábase do primeiro lanzamento do *Programa de Pequenos Satélites (Minisat)*, un programa espacial desenvolvido polo goberno español. Foi lanzado o 21 de abril de 1997 desde as Illas Canarias mediante un foguete Pegasus XL aerotransportado.

## Características 
Minisat 01 foi un satélite español adicado á experimentación no espazo que foi lanzado desde un foguete aerotransportado Pegasus XL xunto co satélite funerario Celestis. Foi inxectado nunha órbita inicial de 566&nbsp;km de perixeo e 585&nbsp;km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 150,97 graos e un período orbital de 96,1969 minutos. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos de demostración de novas tecnoloxías.

O satélite foi construído por Construcciones Aeronáuticas S.A. e estaba estabilizado nos tres eixos. Levaba catro paneis solares despregables capaces de proporcionar cada un ata 45 vatios de potencia. O sistema eléctrico da nave funcionaba con 28 voltios e necesitaba unha media de 60 vatios de potencia. A capacidade de almacenamento de datos interna era de 32 Mbytes e a transmisión con terra realizábase en banda S, cunha velocidade de ata 1 Mbps. Reentrou na atmosfera o 26 de febreiro de 2002.

## Experimentos 
Minisat 01 levaba tres experimentos a bordo:

* **EURD **: era un espectrógrafo construído en colaboración cos Estados Unidos para estudar a radiación de fondo na banda do ultravioleta extremo.
* **LEGRI**: construído en colaboración co Reino Unido, estudou o radiación gamma de fontes astronómicas usando detectores de HgI2.
* **CPLM**: foi un experimento para estudar o comportamento das pontes líquidas en condicións de microgravidade.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Reportaxe sobre Minisat 01 en Informe Semanal
* MINISAT - 01 (INTA)
Juan Vicente Herrera

**Juan Vicente Herrera Campo**, nado en Burgos o 23 de xaneiro de 1956, é un avogado e político español, presidente da Xunta de Castela e León, procurador nas Cortes de Castela e León do grupo parlamentario popular pola provincia de Burgos desde a IV lexislatura.

## Traxectoria 
Cursou dereito na Universidade de Navarra e actualmente está colexiado como avogado en Burgos e Madrid. Foi secretario xeral da Consellería de Economía e Facenda da Xunta de Castela e León desde o ano 1992 ata o remate da III Lexislatura e voceiro do Grupo Parlamentario Popular nas Cortes de Castela e León desde o ano 1995 ata febreiro de 2001. Ao ser o presidente da Xunta, Juan José Lucas, nomeado ministro da Presidencia Juan Vicente Herrera pasou a ser o máximo responsable do goberno rexional e presidente do Partido Popular rexional desde outubro de 2002. En 2003 o seu partido gañou por maioría absoluta as eleccións autonómicas, presetándoo a el como candidato a presidir o goberno, encabezando a lista da provincia de Burgos. Nas eleccións de 2007 o seu partido revalidou a maioría absoluta na cámara rexional con igual número de escanos ca nas eleccións de 2003. Nas eleccións de 2011 o PP aumentou tanto o número de votos como de procuradores.

## Cargos políticos desempeñados 
* Presidente do PP de Burgos (1993-2001).
* Procurador pola provincia de Burgos nas Cortes de Castela e León (1995-actualidade).
* Voceiro do PP nas Cortes de Castela e León (1995-2011).
* Presidente da Xunta de Castela e León (desde 2001).
* Secretario xeral dol PP de Castela e León (2001-2002).
* Presidente do PP de Castela e León (desde 2002).