Narciso Doval

**Narciso Horacio Doval Vázquez**, nado en Buenos Aires o 4 de xaneiro de 1944 e finado na mesma cidade o 12 de outubro de 1991, foi un futbolista arxentino-brasileiro de orixe galega. Triunfou nos dous principais equipos do Río de Xaneiro, os rivais Flamengo e Fluminense, sendo admirado por ambas afeccións. Anteriormente defendera as camisolas doutros dous rivais no seu país natal, San Lorenzo e Huracán. Foi descrito como o "arxentino máis carioca que existiu" e, acabou por nacionalizarse brasileiro.

Está considerado como un dos mellores estranxeiros que pasaron polo fútbol brasileiro. En 2001, dez anos despois da súa morte, foi elixido na terceira posición nunha enquisa da revista *Placar* para elixir o mellor estranxeiro do Campionato Brasileiro, sendo só superado por Elías Figueroa e Pedro Rocha. Con 31 goles, é o cuarto máximo goleador estranxeiro do torneo, só por detrás de Víctor Aristizábal, Rodolfo Fischer e Dejan Petković, e é o estranxeiro que máis goles marcou para o Flamengo (95).

Faleceu prematuramente dun infarto aos 47 anos, mentres celebraba unha vitoria do Flamengo. Era irmán do tamén futbolista Jorge Doval, que xogou no Platense e en varios equipos do fútbol español, entre eles o Mallorca e o Elche.

## Traxectoria 
### San Lorenzo 
[dereita|miniatura|250x250px| *Os Carasucias*, célebre liña ofensiva do [Club Atlético San Lorenzo de Almagro|San Lorenzo nos anos 60, lembrados pola súa mocidade e irreverencia. De esquerda a dereita: Doval, Fernando Areán, Héctor Veira, Victorio Casa e Roberto Telch.]]
Naceu e criouse no barrio porteño de Palermo, sendo fillo dun galego dono dun restaurante. Pronto quedou orfo, despois de que seu pai morrese dun infarto e súa nai de cancro. Un día, mentres xogaba no barrio como porteiro por mor dunha lesión no pé, e aínda así regateaba aos xogadores contrarios, foi observado polo vicepresidente do San Lorenzo de Almagro, que o fichou para a canteira do club. Despois de dous anos nas categorías inferiores subiu ao primeiro equipo. Debutou en novembro de 1962, nunha derrota por 1-4 ante o River Plate, actuando no ataque xunto a un mito do club, José Sanfilippo. Ao ano seguinte só xogou tres partidos e non se estableceu na formación titular ata 1964.

Comezou a gañar fama durante a disputa da Copa Jorge Newbery, da que San Lorenzo se proclamu campión. Durante ese torneo Doval comezou a ser aculmado *El Loco*, e a dianteira formada por el, Fernando *Nano* Areán, Héctor *Bambino* Veira, Victorio *Manco* Casa e Roberto *Oveja* Telch, foi coñecida como *Os Carasucias*. No campionato arxentino, *Ciclón* conseguiu un razoable cuarto posto. 

Doval foi considerado un dos mellores dianteiros arxentinos en 1967, chegando ese ano á selección arxentina. Porén, nunha viaxe co club (outras fontes afirman que foi coa selección nacional), foi acusado de acosar a unha azafata xunto con algúns compañeiros. Ao baixar do avión foi detido polo comandante. Algunhas fontes afirman que era inocente, pero que asumiu a culpa para protexer ao verdadeiro culpable, un compañeiro casado,

A continuación fichou polo Flamengo, animado polo adestrador brasileiro Tim, que dirixira o San Lorenzo no título de 1968.

### Chegada a Flamengo 
No club carioca coincidiu con outro arxentino, o porteiro Rogelio Domínguez. e marcou ademais un dos goles que lle deron o título ao seu equipo, ante 136.829 persoas en Maracanã, nunha final cun ambiente especial, pois tivo lugar no día festivo do 7 de setembro que marcaba o 150 aniversario da independencia do Brasil. No club carioca formou unha gran parella atacante con Zico, axudados dende atrás por Geraldo.

En 1973, sentíndose totalmente adaptado ao Brasil, solicitou a naturalización. Ese ano participou no partido homenaxe a Garrincha. No Campionato Carioca de 1973, o Flamengo gañou a primeira volta, pero o título acabou sendo para o Fluminense, nunha final na que Doval quedou no banco. Continuou no Flamengo a pesar de recibir ofertas do Racing de Estrasburgo, un dos mellores equipos franceses da época. Xustificouno deste xeito:  *"Que Francia nin que nada.* *A miña vida está en Río.* *Eu son carioca.* *Como podería vivir nunha cidade onde fai tanto frío?"*. Os dirixentes do Flamengo, xulgando a Doval xa maior (tiña máis de 30 anos), aceptaron. El respondeu: *"Só en Brasil un xogador de 30 anos ou un pouco máis é considerado vello.* *Non me ven no campo, correndo, loitando, marcando goles?"* . Non tardou moito en despexar as dúbidas, marcando 19 goles nos seus primeiros 27 partidos co seu novo club.|esquerda]]Doval non tardou en converterse en ídolo mesmo nun equipo que reunía grandes nomes como Rivellino, Marco Antônio, Carlos Alberto Pintinho, Carlos Alberto Torres, Manfrini, Gil, Paulo Cézar Caju, Edinho e ao que chegou xunto con Doval, Dirceu.-, o arxentino marcou o gol do título (igual que en 1972) a falta de dous minutos para o final da prórroga, ante o Vasco da Gama. Aínda que entrara lesionado ao campo  subiu máis que Abel e Mazarópi nun centro de Rivellino na área do Vasco para marcar de cabeza. Foi o último dos seus 20 goles naquela edición do torneo, na que acabou como máximo goleador, igual que catro anos antes. A eliminación chegou nos penaltis, sendo Doval o único tricolor que marcou o seu lanzamento (fallaron Rodrigues Neto e Carlos Alberto Torres). Foi elixido por *Placar* como o mellor dianteiro da competición, e galardoado coa súa única Bola de Prata. Nese ano, no que rematou como máximo goleador do club na tempada con 50 goles, tamén obtivo a cidadanía brasileira. En 1977, o equipo decepcionou no campionato carioca e no brasileiro, sendo o único logro un extraoficial: o Fluminense gañou o tradicional torneo amigable Teresa Herrera na súa 32ª edición, derrotando no estadio de Riazor a Feyenoord e Dukla Praha, campión checoslovaco. Doval deixou o Fluminense en 1978, no medio dunha crise no club, de novo eliminado na segunda fase do campionato nacional.
### Post-Río 
A continuación regresou á Arxentina, onde volveu ingresar no San Lorenzo, despois de dez anos. Tamén xogou no New York United, onde alcanzou os decisivos play-off da *American Soccer League*, a segunda división do fútbol americano.

### Selección 
Debutou coa selección arxentina o 15 de agosto de 1967, mentres formaba parte dos *Carasucias* de San Lorenzo. Foi nun partido contra a selección chilena en Santiago de Chile. Tras ese partido, a selección partiu de excursión por México e Europa, continente onde só se enfrontou a clubs, non a seleccións nacionais. Así, Doval defendeu o equipo catro veces máis, contra o Málaga (2-2), contra o Espanyol (derrota por 2-1), contra a Fiorentina (1-1) e contra o Lecce (0-0), marcando un gol contra a Fiorentina.[dereita|miniatura|235x235px| No seu regreso a [Club Atlético San Lorenzo de Almagro|San Lorenzo, xa veterano]]

Doval non tivo máis oportunidades coa selección, debido ao seu escándalo coa azafata e a consecuente suspensión, ocorridos a finais dese ano. En 1977 defendeu en Caracas a selección suramericana contra o Real Madrid, nun amigable festivo polo aniversario do descubrimento de América. O partido acabou con vitoria madridista por 0-2.

## Morte 
Morreu o 12 de outubro de 1991, tras sufrir un paro cardíaco, ao igual que o seu pai,  pouco despois de saír dunha discoteca de Buenos Aires, a New York City, con só 47 anos. 

## Títulos 
; San Lorenzo

* **Copa Jorge Newbery (1):** 1964.
* **Primeira división da Arxentina (1):** Metropolitano 1968. 

; Flamengo

* **Campionato Carioca (2):** 1972, 1974.
***Taça Guanabara (1):** 1970, 1972, 1973.

; Fluminense

* **Campionato Carioca (1):** 1976. 

### Invididuais 
* **Máximo goleador do Campionato Carioca (2):** 1972, 1976.
* **Bola de Prata (1):** 1976.

## Notas