open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Christine Angot

**Christine Angot**, nada o 7 de febreiro de 1959 en Châteauroux, Indre, é unha escritora francesa, novelista e dramaturga.

## Traxectoria 
Nada como **Pierrette Marie-Clotilde Schwartz** (Schwartz é o apelido da súa nai) en Châteauroux, Indre. Quizais é máis coñecida pola súa novela publicada en 1999 ''L'Inceste'' que narra unha relación incestuosa co seu pai. Este tema é recorrente xa que aparece en varios dos seus libros anteriores, mais non está claro se estas obras son a autoficción e os eventos descritos son certos.

## Novelas 
* Vu du ciel (1990)
* Not to be (1991)
* Léonore, toujours (1994)
* Interview (1995)
* Les Autres (1997)
* Sujet Angot (1998)
* L'Usage de la vie incluant Corps plongés dans un liquide, Même si et Nouvelle vague (1998)
* L'Inceste (1999)
* Quitter la ville (2000)
* Normalement suivi de La Peur du lendemain (2001)
* Pourquoi le Brésil ? (2002)
* Peau d'âne (2003)
* Les Désaxés (2004)
* Une partie du cœur (2004)
* Rendez-vous (2006)
* Othoniel (2006)
* Le marché des amants (2008)
* Les Petits (2011)
* La Petite Foule (2014)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal
Junts per Catalunya

**Junts per Catalunya** pode referirse a:

***Junts per Catalunya (coalición)**, coalición e grupo parlamentario en Cataluña, constituída e mantida dende as eleccións autonómicas de 2017.
***Junts per Catalunya (partido político)**, partido político creado en xullo de 2020 polo expresidente catalán Carles Puigdemont.
Mila (filme)

***Mila*** (en ) é un filme grego de 2020 dirixido e producido por Christos Nikou, no seu debut como director, cun guión de Nikou e Stavros Raptis. Está protagonizado por Aris Servetalis, Sofia Georgovasili, Anna Kalaitzidou e Argiris Bakirtzis. Cate Blanchett foi a produtora executiva coa súa empresa Dirty Films.

Estreouse internacionalmente na 77ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 2 de setembro de 2020. Estreouse en Grecia o 19 de novembro de 2020 a través de Feelgood Entertainment. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
Aris inscríbese nun programa de recuperación para pacientes non reclamados co obxectivo de crear unha identidade durante unha pandemia que causa amnesia.

## Personaxes 
* Aris Servetalis como Aris
* Sofia Georgovassili como Anna
* Anna Kalaitzidou
* Argyris Bakirtzis
* Kostas Laskos

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Grecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Movemento (música)

En música e, sobre todo, na música clásica, un **movemento** é unha parte dunha composición ou forma musical máis ampla previsto para ser executado en sucesión con outros dela, aínda que propiamente posúa un inicio e un final. O exemplo clásico é o da sonata que, na súa forma clásica, adoita conter tres movementos. 

## Uso do termo 
Como dentro dunha peza de música dunha lonxitude considerable adoitan existir distintas partes e estas posúen distintas velocidades, moitas veces úsase o termo *movemento* e a palabra italiana que o indica para referirse a cada unha destas partes.
Por exemplo, pode dicirse que a sonata *Quasi una fantasia* de Beethoven, máis coñecida como *Claro de Lúa*, consta de tres movementos chamados *adagio* *sostenuto*, *allegretto* e *presto* *agitato*.

## Regras acerca dos movementos 
As diferentes formas musicais teñen distintas normas sobre o número de movementos requiridos. Con todo, hai moitas excepcións á regra.
Por exemplo, a Sinfonía n.º 6 de Beethoven e a *Sinfonía fantástica* de Hector Berlioz teñen cinco movementos, cando o convencional nunha sinfonía dese período é ter só catro.

Tamén é posible enlazar dous ou máis movementos sen interrupción como, por exemplo, os movementos terceiro e cuarto da Sinfonía n.º 5 de Beethoven ou da Sinfonía n.º 2 de Sibelius. Incluso todos os movementos dunha peza poden soar consecutivamente sen interrupción algunha como, por exemplo, nas sinfonías n.º 11 e n.º 12 de Shostakovich.

Os concertos barrocos, pola súa banda, adoitaban ter tres movementos (allegro, *adagio* e *allegro*) aínda que, por exemplo o primeiro dos concertos de Brandenburgo ten catro.

## Condutas na interpretación dos movementos 
Nun concerto público, o convencional é aplaudir ao final da obra completa e non entre os movementos.
Con todo, debe considerarse que durante o clasicismo foi lugar común aplaudir despois de cada movemento. De feito, ás veces o aplauso era tan intenso e fervoroso que os directores simplemente repetían o movemento.

## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Suite
* Tempo
* Carácter (música)
* Forma musical
La Llorona (filme de 2019)

***La Llorona*** é un filme guatemalteco de 2019 dirixido por Jayro Bustamante. *La Llorona* estreouse internacionalmente o 30 de agosto de 2019 no Festival Internacional de Cinema de Venecia (Giornate degli Autori), e posteriormente na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2019. Foi escollido como candidato de Guatemala para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.

## Sinopse 
O xeneral Enrique Monteverde afronta un xuízo por crimes conta a humanidade por un xenocidio contra civís maias do cal foi responsábel décadas atrás, ocorrido nas zonas rurais de Guatemala. Aínda que nun principio é condenado, o procedemento é declarado nulo e a sentenza queda sen efecto. De volta na súa casa xunto coa súa familia, e no medio das protestas de quen está desconforme co resultado do xuízo, o home comeza a escoitar durante as noites o pranto dunha muller e a experimentar algúns acontecementos sobrenaturais. O seu xeito errático de actuar asusta os empregados da casa, que deciden renunciar, o cal provoca a chegada dunha misteriosa rapaza chamada Alma para traballar como serva.

## Personaxes 
* María Mercedes Coroy como Alma
* Sabrina De La Hoz como Natalia
* Margarita Kenéfic como Carmen
* Julio Díaz como Enrique Monteverde
* María Telón como Valeriana
* Juan Pablo Olyslager como Letona
* Ayla-Elea Hurtado como Sara

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Guatemala propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottenTomatoes 
* Ficha en Metacritic
Música absoluta

A **música absoluta** ou **música pura** son todas aquelas obras musicais instrumentais que non conteñen ningún elemento extra musical, é dicir, que non conteñen relación con ningún texto. A música absoluta ou pura, é aquela música instrumental, desprovista de toda relación coa poesía, unha acción teatral, unha idea, unha imaxe, etc. Unha sonata, unha sinfonía, un concerto, unha fuga, etc., son entón *teoricamente* formas de música pura.

O primeiro compositor en utilizar este termo foi Eduard Hanslick.

A calidade da música absoluta virá determinada pola calidade da idea musical e o enxeño á hora de desenvolver ese material temático. Nas obras que conteñen referencias a elementos extramusicais predispoñen ao oínte, mentres que neste caso cada oínte terá unha percepción distinta (poderá imaxinarse situacións diferentes) e daralle o seu propio significado.

Este concepto oponse ao de música programática. A cantata, a canción, o lied, a ópera, o oratorio, a misa, entre outras, son expresións formais necesariamente determinadas por un texto: por tanto xeran significados e ideas fóra da linguaxe musical, toda a música vocal polo tanto é música programática. Da mesma forma, toda a música para a danza ou o teatro — ballet, comedia musical, música para teatro, ópera, etc. — e toda a música descritiva — poema sinfónico, entre outras —, están relacionados coa música programática e gramatical.

Con todo, os límites entre a música pura e a música programática non son fáciles de determinar. Por exemplo, *As catro estacións* de Vivaldi están constituídas por un ciclo de catro *concertos*, pero non poden considerarse como música absoluta, dado que conteñen numerosos elementos descritivos.
Delorean

**Delorean** pode referirse a:
* DMC DeLorean, o automóbil deportivo coñecido pola súa aparición na triloxía de *Back to the Future*;
* DeLorean Motor Company, empresa que fabricaba devandito coche;
* John DeLorean, fundador desta empresa;
* Delorean, grupo musical vasco;
* *Delorean*, álbum do devandito grupo.
Días de luz

***Días de luz*** é un filme hondureño de 2019 dirixido por seis directores: Gloria Carrión Fonseca, Julio López Fernández, Enrique Medrano, Mauro Borges Mora, Enrique Pérez Him e Sergio Ramírez. Foi escollido como candidato de Honduras para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Agustín Acevedo como Gabriel
* Adela Aguero
* Camila Selser como Sofía
* Mauricio Aguilar
* Alondra Altamirano como Yunaite
* Patricio Arenas como Pedro
* Michael Arguedas
* Jurguen Brenes
* Minor Brenes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Honduras propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Hans Schlegel

**Hans Wilhelm Schlegel**, nado en Überlingen, Alemaña, o 3 de agosto de 1951, é un astronauta que formou parte das misións STS-55 e STS-122.

## Traxectoria
Schlegel graduouse en física polo Instituto de Física da Universidade de Aachen. Adestrouse como astronauta entre 1988 e 1990 e participou nas misións STS-55 e STS-122, pasando un total de 22,75 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-55
*STS-122
Harrison Schmitt

**Harrison Hagan "Jack" Schmitt**, nado en Santa Rita, Novo México, o 3 de xullo de 1935, é un astronauta que formou parte da misión Apollo 17.

## Traxectoria
Schmitt graduouse en ciencias polo Instituto de Tecnoloxía de California en 1957. Doutorouse en xeoloxía pola Universidade de Harvard en 1964. Participou na misión Apollo 17, pasando un total de 12,58 días no espazo. Foi o único científico en pisar a Lúa durante o proxecto Apollo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apollo 17
David Scott

**David Randolph Scott**, nado en San Antonio, Texas, o 6 de xuño de 1932, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións Gemini 8, Apollo 9 e Apollo 15.

## Traxectoria
Scott graduouse en ciencias pola Academia Militar dos Estados Unidos e é máster en aeronáutica e astronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en outubro de 1963. Participou nas misións Gemini 8, Apollo 9 e Apollo 15, pasando un total de 22,79 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Gemini 8
*Apollo 9
*Apollo 15
Épafo (homónimos)

Co nome de **Épafo** coñéncense tres personaxes da mitoloxía grega:

* **Épafo**, fillo de Zeus con Ío
* **Épafo** (ou de Aleo), máis coñecido co nome de Epopeo
* **Épafo**, fillo de Érebo e Nix
Winston E. Scott

**Winston Elliott Scott**, nado en Miami, Florida, o 6 de agosto de 1950, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-72 e STS-87.

## Traxectoria
Scott graduouse en enxeñaría aeronáutica pola Escola Naval de Posgraduados da Armada dos Estados Unidos. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en marzo de 1992. Participou nas misións STS-72 e STS-87, pasando un total de 24,61 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-72
*STS-87]
Exeo (homónimos)

O nome de **Exeo** pode designar a diferentes personaxes da mitoloxía grega ou a certas realidades xeográficas ou culturais.

* **Exeo**, parte do mar Mediterráneo que baña as costas de Grecia e de Turquía
* **Illas do Exeo**, conxunto dunhas 5.000 illas e illotes situadas no mar Exeo
* **Exeo Setentrional** e **Exeo Meridional**, dúas das trece rexións administrativas de Grecia
* **Rexión do Exeo**, unha das sete rexións administrativas de Turquía
* **Arte exea**, tipo de arte característica das civilizacións exeas (cicládica, minoica e micénica)

## Mitoloxía 
* **Exeo**, un dos reis de Atenas, pai do heroe Teseo
* **Exeo**, deus do río do mesmo nome, un Oceánida fillo de Océano e Tetis
* **Exeo**, fillo de Eólico e descendente de Cadmo
* **Exeo**, fillo de Forbas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
****Aegean Sea***
Dick Scobee

**Francis "Dick" Richard Scobee**, nado en Cle Elum, Washington, o 19 de maio de 1939 e finado o 28 de xaneiro de 1986, foi un astronauta que formou parte da misión STS-41-C.

## Traxectoria
Scobee graduouse en enxeñaría aeroespacial pola Universidade de Arizona en 1965. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1978. Participou na misión STS-41-C, pasando un total de 6,99 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*STS-41-C
Museokeskus Vapriikki

O **Museokeskus Vapriikki** ou simplemente **Vapriikki** (en galego **Centro Museístico Vapriikki**) é un grupo de museos que operan nas instalacións da antiga fábrica de Tampella, no barrio homónimo á beira do Tammerkoski, en Tampere, Finlandia. O centro abriu as súas portas ao público en 1996.

Vapriikki toma o seu nome da palabra sueca para fábrica, *fabrik*.  Está situado no antigo taller da fábrica de Tampella, cuxas partes máis antigas se construíron na década de 1880. A metade dos aproximadamente 14&nbsp;000 metros cadrados de Vapriikki están reservados para exposicións e espazos públicos, mentres que o resto son empregados para outras actividades do Centro, como investigación e traballos arqueolóxicos.

## Museos 
[miniatura|Un [Guerreiros de Terracota|guerreiro de terracota en Vapriikki en 2013.]]
O Centro está integrado polo Museo do Correo (Postimuseo), o Museo de Historia Natural de Tampere (Tampereen luonnontieteellinen museo), o Museo de Minerais (Kivimuseo), Museo finlandés do hóckey sobre xeo (Suomen Jääkiekkomuseo), Museo Rupriikki dos Medios de Comunicación (Mediamuseo Rupriikki), o Museo Finlandés dos Xogos (Suomen pelimuseo) e a exposición permanente Finlayson 200.

No Centro tamén operaron con anterioridade o Museo de Arte Contemporánea de Tampere (Tampereen nykytaiteen museo), o Museo do Calzado (Kenkämuseo) e o Museo de Bonecas (Nukkemuseo). Tamén acolle exposicións temporais, algunhas delas internacionais.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museokeskus Vapriikki   
* Arquivo fotográfico da batalla de Tampere no Museokeskus Vapriikki
Pterocladia

***Pterocladia*** é un xénero de algas do filo das rodófitas, clase das florideofíceas, subclase das rodimeniofícidas, e orde das xelidiales, que o tipo da familia das pterocladiáceas. 

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1851 polo botánico sueco, especializado en ficoloxía, Jacob Georg Agardh,

### Sinónimo 
Ademais de polo protónimo cuñado por Agardh, que é o nome válido na actualidade (2021), o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
**Pterocladiastrum* Akatsuka, 1986

### Especies 
Na actualixdade no xénero recoñécense as seguintes catro especies:
**Pterocladia heteroplatos* (Børgesen) Umamaheswara Rao & Kaliaperumal, 1982
**Pterocladia kanyakumariensis* P.Sindhu & M.V.N.Panikkar, 1995
**Pterocladia lucida* (R.Brown ex Turner) J.Agardh, 1851
**Pterocladia sonorensis* (E.Y.Dawson) J.G.Stewart & J.N.Norris, 2014

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Guiry, M. D. & Guiry, G. M. (2017): *Pterocladia* en  AlgaeBase. World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway. Consultada o 18 de febreiro de 2021.

### Outros artigos 
* Gelidiales
* Pterocladiáceas
Pterocladiella

***Pterocladiella*** é un xénero de algas do filo das rodófitas, clase das florideofíceas, subclase das rodimeniofícidas, orde das xelidiais, e familia das pterocladiáceas.

## Taxonomía 
### Descrición 
O xénero foi descrito en 1997 polo biólogo chileno, especializado en ficoloxía, Bernabé Santelices, e o tamén biólogo estadounidense Max H. Hommersand.

### Especies 
No xénero recoñécense as seguintes especies:

**Pterocladiella andresii* G.H.Boo, Calderón & S.M.Boo, 2017
**Pterocladiella australafricanensis* E.M.Tronchin & D.W.Freshwater, 2010
**Pterocladiella bartlettii* (W.R.Taylor) Santelices, 1998
**Pterocladiella beachiae* Freshwater, 2001
**Pterocladiella bulbosa* (N.H.Loomis) Santelices, 1997
**Pterocladiella caerulescens* (Kützing) Santelices & Hommersand, 1997
**Pterocladiella caespitosa* (Kylin) Santelices, 1998
**Pterocladiella caloglossoides* (M.Howe) Santelices, 1998
**Pterocladiella capillacea* (S.G.Gmelin) Santelices & Hommersand, 1997
**Pterocladiella luxurians* (Collins) Boo & Miller, 2016
**Pterocladiella maribagoensis* G.H.Boo & P.J.L.Geraldino, 2016
**Pterocladiella media* (E.Y.Dawson) G.H.Boo & K.A.Miller, 2016
**Pterocladiella megasporangia* J.Sohrabipour, P.-E.Lim & C.A.Maggs, 2013
**Pterocladiella melanoidea* (Schousboe ex Bornet) Santelices & Hommersand, 1997
**Pterocladiella minima* (Guiry & Womersley) Santelices & Hommersand, 1997
**Pterocladiella musciformis* (W.R.Taylor) G.H.Boo & K.A.Miller, 2016
**Pterocladiella nana* (Okamura) Shimada, Horiguchi & Masuda, 2000
**Pterocladiella phangiae* J.Sohrabipour, P.-E.Lim & C.A.Maggs, 2013
**Pterocladiella psammophila* Tronchin & Freshwater, 2007
**Pterocladiella sanctarum* (Feldmann & Hamel) Santelices, 2007
**Pterocladiella tenuis* (Okamura) Shimada, Horiguchi & Masuda, 2000
**Pterocladiella yinggehaiensis* B.M.Xia & C.K.Tseng, 2004

## En Galicia 
En augas das costas galegas encóntrse a especie *Pterocladiella capillacea*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* González, Concepción, Óscar García Álavarez e Luís Míguez Rodríguez (1998): *Algas mariñas de Galicia*. Vigo: Edicións Xerais de Galicia. ISBN 84-8302-263-X.
* Guiry, M. D. & Guiry, G. M. (2021): *Pterocladiella* B.Santelices & Hommersand, 1997 AlgaeBase. World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway.
* Santalices, B. & Hommersand, M. (1997): "*Pterocladiella*, a new genus in the Gelidiaceae (Gelidiales, Rhodophyta)". *Phycologia* **36** (2): 114-119.

### Outros artigos 
* Xelidiais
* Pterocladiáceas
Rusty Schweickart

**Russell Louis "Rusty" Schweickart**, nado en Neptune, Nova Jersey, o 25 de outubro de 1935, é un astronauta que formou parte da misión Apollo 9.

## Traxectoria
Schweickart graduouse en ciencias polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1956 e ten un máster na mesma materia pola mesma institución en 1963. Participou na misión Apollo 9, pasando un total de 10,04 días no espazo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Apollo 9
Pobo juma

Os **jumas** son un pobo indíxena do Brasil que vive no estado do Amazonas, ao longo do río Mucuim, un afluente do río Açuã. Os jumas falan a lingua juma, unha variedade do subgrupo VI das linguas tupí-guaranís.

No século XVIII, os jumas roldaban entre as 12&nbsp;000 e as 15&nbsp;000 persoas. Por mor dos masacres levados a cabo ao longo da historia, o seu número descendeu a 300 en 1940. En 1998, só había catro persoas do pobo juma. O derradeiro varón juma, Aruka Juma, morreu por mor da COVID-19 en 2021. Foi sobrevivido polas súas tres fillas, as únicas superviventes do seu pobo.

## Nomes 
Os jumas tamén son coñecidos como arara, kagwahibm, kagwahiph, kagwahiv, kavahiva, kawahip, kawaib e yumá.

## Notas
Sophie Calle

**Sophie Calle**, nada en París, o 9 de outubro de 1953, é unha artista conceptual francesa, ademais de escritora, fotógrafa e directora de cine. O principal obxecto da súa obra é a intimidade e de modo particular a súa propia, para iso utiliza gran diversidade de medios de rexistro como libros, fotografías, vídeos, películas ou performances.

## Traxectoria 
É filla do prestixioso oncólogo Robert Calle. A través da amizade do seu pai con artistas como Martial Raysse, Arman, e Christian Boltanski, recibe inspiración e influencia para decidirse ela mesma por unha carreira artística.

Despois de viaxar por boa parte do mundo regresou a París en 1979. É profesora na European Graduate School (EGS) desde 2005.

## Obra 
A finais dos anos 70 presenta a súa primeira serie de fotografías. Ela mesma describiu o proxecto *Les dormeurs* (Os dormentes) da seguinte forma:

 
De 1980 é o seu proxecto *Suite Vénitienne* (Suite veneciana), onde a partir dunha festa celebrada en Venecia, dedícase a perseguir sutilmente a un invitado, co fin de tomar parte da súa intimidade. Dese mesmo ano tamén é o seu proxecto *Detective*, onde lle encarga á súa nai que contrate a un detective para que a siga e realice un pormenorizado detalle da súa vida diaria incluíndo un soporte gráfico. Desta forma posúe a información recibida do detective e a información que ela recollera no seu diario persoal, e compáraas. A artista afirma: 

En 1986 realiza a serie *Les aveugles* (Os cegos). Nela recolle os testemuños de varias persoas cegas de nacemento conforme ao que elas cren que é a beleza. Cada unha das pezas (un total de 23) está integrada por unha foto-retrato da persoa, xunto a outro cadro co seu testemuño escrito, e debaixo de todo iso unha fotografía daquilo que a persoa nomeou como a súa impresión subxectiva da beleza. Ela describiuno así:

Está obsesionada pola mirada, tanto a dos outros como a súa. "Que miran os outros cando me miran mirar", ademais dunha necesidade de saber do outro, como o demostra en *Suite Vénitienne*.

O escritor estadounidense Paul Auster na súa novela *Leviatán* inspira a personaxe de María Turner en Sophie Calle.

## Outras obras 
* ''L' Hôtel* (1981)
* *Les Tombes* (1990)
* *Récits autobiographiques* (1991)
* *Dislocations* (1991, MOMA Nova York)
* *The last seen...* (1992)
* *Double Blind* (1992) (película)
* *Prenez soin de vous* (2007)

## Premios 
* 2010: Premio Internacional da Fundación Hasselblad

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Exposición "*Sophie Calle''". Sala Amárica-Amarica Aretoa. Vitoria-Gasteiz. 1994 (dela está sacada a información relativa ás obras e as citas da autora)
Buceros bicornis

O ***Buceros bicornis*** é unha especie de paxaro e un dos membros máis grandes da famlia dos bucertóridos. É orixinario do subcontinente indio e do sueste asiático. O seu tamaño impresionante e as súas cores fixérono un animal destacado en moitos rituais e culturas tribais. É unha especie lonxeva, chegando a vivir case 50 anos en catividade. É predominantemente fruxívoro, mais tamén é oportunista e depreda mamíferos, réptiles e paxaros pequenos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Kannan, R. (1993). "Saving the Great Indian Hornbill".  Hornbill magazine.  Bombay Natural History Society 1993(4):4-7.
* Kannan, R. (1994). "Ecology and Conservation of the Great Pied Hornbill (*Buceros bicornis*) in the Western Ghats of southern India". Ph.D. Thesis, University of Arkansas, Fayetteville.
* Kannan, Ragupathy (1994). "Conservation ecology of the Great Hornbill in the Western Ghats, southern India". OBC Bull. 19:13.
* Kannan, R. e James, D. A. (2007). "Phenological studies of hornbill fruit trees in tropical rainforests: methodologies, problems, and pitfalls". pp 155–166 in Kemp, A.C. e M.I. Kemp (Eds.). The Active Management of Hornbills for Conservation. CD-ROM Proceedings of the 4th International Hornbill Conference, Mabula Game Lodge, Bela Bela, South Africa. Naturalists and Nomads, Pretoria.
* Kannan, R. e James, D. A. (2008). "Fig trees (*Ficus*), captive elephants, and conservation of hornbills and other frugivores in an Indian wildlife sanctuary". J. Bombay. Nat. Hist. Soc. 105(2):238-242. https://www.biodiversitylibrary.org/page/48379127#page/118/mode/1up
* Poonswad, P. (1995). "Nest site characteristics of four sympatric species of hornbills in Khao Yai National Park, Thailand". Ibis 137: 183–191.
* Poonswad, P. e Tsuji, A. (1994). "Ranges of males of the Great Hornbill (*Buceros bicornis*), Brown Hornbill (*Ptilolaemus tickelli*) e Wreathed Hornbill (*Rhyticeros undulatus*) in Khao Yai National Park, Thailand". Ibis 136: 79–86.
Lingua juma

O **juma** é unha variedade da lingua kagwahiva, da familia lingüística tupí-guaraní, pertencente ao tronco tupí. É falada polo pobo juma no Amazonas. Segundo datos de 2011 tiña 3 falantes. O juma está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Fonoloxía 
A fonoloxía da lingua juma componse das seguintes consoantes e vogais:

;Consoantes

; Vogais

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Pobo juma
### Bibliografía 
* Abrahamson, Arne e Joyce Abrahamson. 1984. *Os fonemas da língua júma*. In Robert A. Dooley (ed.), *Estudos sobre línguas tupí do Brasil*. Série Lingüística, 11. Brasília: Summer Institute of Linguistics. 157-174.
Almeida, Boyacá

**Almeida** é un concello colombiano, que se atopa na provincia do Oriente, no departamento de Boyacá. Atópase a carón do encoro la Esmeralda que abastece a central hidroeléctrica de Chivor. Está comunicado vía terrestre co concello de Guateque, do cal dista 27,5 km. Ten unha superficie de 57,98 km² e unha poboación de 1.754 persoas (2015).

## Historia 
O concello foi fundado nunha verea de nome Yavir do concello de Somondoco o 26 de abril de 1889, baixo o nome de *La Santísima Trinidad*, na honra de tres bispos da rexión. Posteriormente foi cambiado o nome polo actual *Almeida*, como tributo aos irmáns Almeida que loitaron pola independencia na batalla de Boyacá.

O 28 de agosto de 1906, erixiuse como a Parroquia da Trinidad. O 24 de setembro de 1907, efectuouse a fundación oficial por medio do Acordo Departamental No. 003 do 4 de xullo de 1907, baixo a presidencia do xeneral Rafael Reyes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Senado da República de Colombia (1989), *Municipios colombianos*. Bogotá: Pama Editores Ltda. 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Ifi Amadiume

**Ifi Amadiume**, nada en Kaduna o 23 de abril de 1947, é unha escritora e antropóloga nixeriana.

## Traxectoria 
Desde 1993 traballa como profesora na Universidade de Dartmouth, Nova Hampshire . É moi admirada pola súa obra de carácter feminista. O seu libro máis salientábel é o galardoado *Male Daughters, Female Husbands* (Zed Press, 1987), onde unha década antes da articulación da teoría Queer, argumentou que o xénero, tal e como se construía no discurso feminista occidental, non existía en África antes do imposición colonial dunha comprensión dicotómica da diferenza sexual. Forma parte da ONG, Centre for Democracy and Development, que promove os valores da democracia, a paz e os dereitos humanos en África, especialmente en África Occidental. 

## Obra publicada 
### Poesía 
* *Passion Waves*, Londres: Karnak House, 1985, .
* *Ecstasy*, Longman Nigeria, 1995. Association of Nigerian Authors 1992 Literary Award for Poetry. 
* *Returning*
* *Circles of Love*, Africa World Press, 2006, 
* *Voices Draped in Black*, Africa World Press, 2008, 

### Antropoloxía 
* *African Matriarchal Foundations: The Igbo Case*, Londres: Karnak House, 1987, 
* *Male Daughters, Female Husbands: Gender and Sex in an African Society*, Londres: Zed Press, 1987, . St. Martin's Press, 1990.
* *Re-inventing Africa: Matriarchy, Religion and Culture*, Interlink Publishing Group, 1997, 
* *The Politics of Memory: Truth, Healing, and Social Justice* (editado, con Abdullahi A. An-Na’im), Londres: Zed Books, 2000. 
* *Daughters of the Goddess, Daughters of Imperialism: African Women Struggle for Culture, Power and Democracy*, Londres: Zed Books, 2000. 

## Notas
Nauplio (fillo de Poseidón)

**Nauplio** foi o fillo de Poseidón coa ninfa Amimone, unha das cincuenta fillas de Dánao.

A lenda conta que un sátiro intentou violar á danaide Amimone mentres cazaba, ou ben mentres ía coas súas irmás a buscar auga, dada a seca que padecía o país de Argos . Ela pediu auxilio e acudiu Poseidón, que axotou ó sátiro lanzándolle o tridente, pero este esquivouno e o tridente cravouse nunha rocha. A seguir, xaceu con Amimone e procreou a Nauplio. Estrabón engade que Poseidón fixo abrollar alí mesmo unha fonte, da rocha na que se cravara o tridente, que se chamou fonte de Lerna e da que nace o río Amimonio . 

Este Nauplio foi un dos Argonautas . Tivo dous fillos: Damastor, o avó de Polidectes e de Dictis , e Preto, avó de Náubolo. Un dos bisnetos de Preto recibiría tamén o nome de Nauplio, polo que para diferencialos coñecerase como Nauplio II, pero o certo é que se pode comprobar como os mitógrafos confúndennos en ocasións.

Segundo Pseudo-Apolodoro, Heracles seduciu a Auxe, filla de Aleo, e tivo un fillo, Télefo. Para que o pai non se decatara, deixouno nun templo de Atenea, pero Aleo terminou sabéndoo e abandonou o meniño no bosque, onde foi criado por unha cerva, e entregou a Auxe a Nauplio para que a vendera como escrava. Pero Nauplio, no canto de vendela, entregoulla a Teutrante, rei de Teutrania, quen casou con ela .

A mitoloxía grega considérao o fundador da cidade de Nauplia (no golfo Argólico, na costa leste do Peloponeso) .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*
Diana Trujillo

**Lady Diana Trujillo,** nada en Cali  o 4 de xaneiro de 1981, é unha enxeñeira aeroespacial colombiana, líder da misión Curiosity da NASA. Actualmente lidera o equipo de enxeñeiros no Laboratorio de Propulsión a Chorro que está a cargo do brazo robótico do rover Perseverance. O 18 de febreiro de 2021, Trujillo foi a presentadora da primeira transmisión da NASA en español dunha aterraxe planetaria, para o rover Perseverance en Marte.

## Traxectoria 
Asistiu ao Colexio Internacional Cañaverales Colexio Bilingüe. Emigrou aos Estados Unidos á idade de dezasete anos. Comezou clases de inglés no Miami Dade College e traballou como ama de chaves para pagar os seus estudos. Finalmente  marchou á Universidade de Florida para continuar os seus estudos de enxeñaría. Foi a primeira muller hispana inmigrante no programa Academia da NASA e unha das dúas únicas persoas da súa cohorte empregada pola NASA. Mentres estaba na Academia da NASA, Trujillo visitou a Universidade de Maryland, onde axudou ao profesor Brian Roberts a investigar como operarían os robots no espazo. Graduouse cunha licenciatura en enxeñaría aeroespacial da Universidade de Maryland en 2007. A súa historia foi convertida nun libro de ciencia para nenos por Kari Cornell e Fatima Khan. Foi membro de Sigma Gamma Tau.

Trujillo uniuse á NASA en 2008, traballando no Goddard Space Flight Center no programa Constellation e o Jet Propulsion Laboratory en misións espaciais humanas e robóticas. Desempeñou moitos roles e foi a responsable de garantir que a mostraxe de Curiosity cumprise cos seus obxectivos científicos sen po á vez que mantiña a seguridade operativa. A ferramenta de eliminación de po tomoulle seis meses para desenvolverse, e cepilla o po da superficie de Marte para permitir que os científicos investiguen a superficie a continuación.

En 2009 foi nomeada enxeñeira de sistemas de telecomunicacións para Curiosity Rover. Trujillo foi responsable das comunicacións entre a nave espacial e os científicos na Terra. Tamén foi enxeñeiro de sistemas de terra de voo e líder de superficie de proba do sistema de vehículo de Marte. Ela estaba no Jet Propulsion Laboratory cando o rover aterrou en Marte. En 2014, Trujillo foi promovida a Xefe de Misión. Ese ano, foi incluída nos 20 latinos máis influentes na industria da tecnoloxía.

Participou en varias iniciativas para inspirar a mozas de América Latina a seguir unha carreira en ciencias e enxeñaría. Participou na discusión sobre Hidden Figures na Universidade do Sur de California xunto con Octavia Spencer e Pharrell Williams. É mentora da Fraternidad Brooke Owens, que creou co seu esposo Will Pomerantz de Virgin Galactic. Foi galardoada co Premio Bruce Murray do Laboratorio de Propulsión a chorro por Excelencia en Educación e Participación Pública. Apareceu na celebración de CBS '2018 do Mes da Historia da Muller.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Mulleres na NASA
Xelidiais

A das **Xelidiais** (*Gelidiales*) é unha é unha orde de rodófitas da clase das florideofíceas e subclase das rodimeniofícidas.  

## Taxonomía 
### Descrición 
A orde foi descrita en 1923 polo botánico sueco, especializado en ficoloxía, Johann Harald Kylin,

### Familias 
Segundo o WoRMS, a orde comprende as seguintes catro familias:
**Gelidiaceae* 	 
**Gelidiellaceae*  	 
**Pterocladiaceae*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Boo, G. H. *et al*. (2016): "A novel phylogeny of the Gelidiales (Rhodophyta) based on five genes including the nuclear CesA, with descriptions of Orthogonacladia gen. nov. and Orthogonacladiaceae fam. nov". *Molecular Phylogenetics and Evolution* **101**: 359–372
* Guiry, M.D. & Guiry, G.M. (2021): Order Gelidiales. AlgaeBase. World-wide electronic publication, National University of Ireland, Galway.
* Kamiya, M. *et al*. (2017): "Rhodophyta". En: *Syllabus of Plant Families, 13th ed. Part 2/2: Photoautotrophic eukaryotic Algae*. (Frey, W. Eds). Stuttgart: Borntraeger Science Publishers. ISBN 978-3-4430-1094-2. 

### Ligazóns externas 
* Gelidiales na EOL.
* Ilustracións na EOL.
Carmen Álvarez Lorenzo

**Carmen Álvarez Lorenzo**, nada en Santiago de Compostela en  1970, é unha farmacéutica, e académica  especializada no campo dos novos sistemas poliméricos para aplicacións farmacéuticas e biomédicas.

## Traxectoria 
Carmen Álvarez é licenciada e doutora en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela, coa tese "Hidroxipropilcelulosas (L-HPCs y HPCs) como excipientes base en liberación controlada: importancia", lida en 1998 e dirixida polo Dr. Ángel Concheiro Nine.

Realizou unha estadía entre 1998 e 2001 no Departamento de Física e Centro para Ciencia e Enxeñaría de Materiais no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT). Posteriormente, incorporouse como investigadora do Programa Ramón y Cajal ao Departamento de Farmacia e Tecnoloxía Farmacéutica da USC, no que é profesora dende o 2007 e catedrática dende outubro do 2020. 

Realiza o seu labor investigador no grupo I+DFarma, sendo coautora de numerosos artigos en revistas indexadas, comunicacións a congresos, dous libros e 17 patentes. É membro de consorcios europeos orientados ao deseño de novos sistemas de administración de fármacos para enfermidades oculares e a sistemas trampa para células tumorais. Recentemente foi nomeada fellow da asociación American Institute for Medical and Biological Engineering (AIMBE). Entre eles  a medalla Ánxeles Alvariño González, da sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde da Real Academia Galega de Ciencias.

O 27 de setembro de 2022 ingresou como académica de número na Real Academia Galega de Ciencias, ocupando unha cadeira na Sección de Bioloxía e Ciencias da Saúde. 

## Publicacións, teses dirixidas, membro de Tribunais de teses e patentes 
A doutora Álvarez Lorenzo é autora de 372 publicacións (1 libro, 14 capítulos de libros, 340 artigos, 11 relatorios en Congresos e 6 máis), dirixíu 21 teses de doutoramento, partcipou como membro en 20 tribunais de teses de doutoramnto, e rexistrou 16 patentes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Carmen Isabel Álvarez Lorenzo en USC. Portal de incestigación .
Gala do Deporte Feminino Galego

A **Gala do Deporte Feminino Galego** é un evento organizado pola Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) para premiar o deporte feminino en Galicia así como ás súas deportistas e as entidades, medios e organismos que apoian e fomentan. Con este acto búscase lograr a visibilidade do deporte feminino e que os seus éxitos sexan recoñecidos pola sociedade. A primeira gala organizouse en 2011.

### II Gala (2013) 
Celebrouse en Ames, organizada en colaboración co Concello de Ames

### III Gala (2014) 
Celebrouse no Porriño, organizada en colaboración co Concello do Porriño

### IV Gala (2016) 
Celebrouse na Casa da Cultura de Allariz, organizada en colaboración co Concello de Allariz

### V Gala (2017) 
Celebrouse no Pazo Provincial de Pontevedra, organizada coa colaboración da Deputación de Pontevedra

### VI Gala (2018) 
Celebrouse no Museo Verbum de Vigo, organizada coa colaboración da Deputación de Pontevedra

### VII Gala (2019) 
Celebrouse no Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa, organizada coa colaboración da Deputación de Pontevedra

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web da Asociación de Mulleres Deportistas Galegas (MUDEGA) 
* V Gala do Deporte Feminino Galego, na web da Deputación de Pontevedra 
* VI Gala do Deporte Feminino Galego, na web da Deputación de Pontevedra 
* VII Gala do Deporte Feminino Galego, na web da Deputación de Pontevedra
Tesoma

miniatura|Depósito de auga de Tesoma.
**Tesoma** (anteriormente coñecido como **Tesoma-Lamminpää**) é un dos distritos da cidade de Tampere, Finlandia. Está situado en torno a oito quilómetros do centro da cidade, no extremo occidental do termo municipal. O distrito inclúe os barrios de Epilänharju, Tohloppi, Haukiluoma, Lamminpää, Myllypuro, Ikuri, Ristimäki e Tesomajärvi. Limita cos municipios de Nokia e Ylöjärvi.

Entre os servizos presentes no distrito encóntranse unha escola, unha piscina, un pavillón polideportivo, unha pista de xeo, unha igrexa e o Centro Comercial Westeri.

En xuño de 2021 está prevista a finalización da parada de tren que conectará o distrito co centro da cidade dentro do plano do tren de proximidades que conectará o centro da cidade cara ao oeste coas cidade de Nokia e Ylöjärvi, e en setembro dese mesmo ano os trens comezarán a parar nela.

## Notas
Max H. Hommersand

**Max H. Hommersand**, nado o 10 de xullo de 1930 no  Condado de San Diego, California, é un biólogo estadounidense especializado en ficoloxía .

## Traxectoria 
Recibiu o seu BA na Universidade de California en Berkeley en 1954, e o seu doutoramento nesa mesma institución en 1958, cunha tese titulada  “Morphological studies in the Ceramiaceae and Rhodomelaceae” (Estudos morfolóxicos das Ceramiáceas e as Rodomeláceas). 

A área de investigación de Hommersand é a morfoloxía, a sistemática e a bioxeografía das algas mariñas, con énfase nas algas vermellas. Ten unha colección de máis de trinta mil exemplares de algas mariñas para o seu uso en estudos de desenvolvemento.

O doutor Hommersand é o conservador de algas da Universidade de Carolina do Norte, no *Chapel Hill Herbarium* (NCU). En 1997, xunto co biólogo  chileno Bernabé Santelices, describiu un novo xénero de algas da familia das pterocladiáceas, *Pterocladiella*.

En 2013 a *National Science Foundation* financiou o *Macroalgal Digitization Project* (Proxecto de dixitalización macroalgal) co obxectivo de reunir imaxes, catalogar e xeorreferenciar máis de 1,1 millóns de exemplares de algas de 49 herbarios de toda América do Norte. O NCU está a contribuír a ese esforzo e os seus exemplares están dispoñíbeis en *macroalgae.org*.

En 2006 Kari Kozak, William R. Burk e Ian Ewing da *John N. Couch Biology Library* da Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill recompilaron a bibliografía das publicacións de Hommersand.

## Epónimos 
Entre as especies nomeadas en honra de Max Hommersand inclúense:

**Centroceras hommersandii* Won, T.O. Cho & Fredericq.
**Dichotomaria hommersandii* S.-L. Liu & Show M. Lin. 
**Gelidium hommersandii* A.J.K. Millar e D.W. Freshwater 
**Gracilariopsis hommersandii* Gurgel, Fredericq e J.N. Norris. 
**Izziella hommerdandii* Showe M. Lin, S.-Y. Yang & Huisman 
**Nitophyllum hommersandii* Showe M. Lin & Fredericq.  
**Pavlova hommersandii* P.H. Campbell.

## Abreviatura 
A abreviatura **Hommersand** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Santalices, B. & Hommersand, M. (1997): "*Pterocladiella*, a new genus in the Gelidiaceae (Gelidiales, Rhodophyta)". *Phycologia* **36** (2): 114-119.

### Ligazóns externas 
*
Parque Nacional Natural Serra de Chiribiquete

O **Parque Nacional Natural Serra de Chiribiquete** é o parque nacional máis grande de Colombia e o parque nacional de selva tropical máis grande do mundo. Foi estabelecido o 21 de setembro de 1989 e foi expandido dúas veces, a primeira en agosto de 2013 e a segunda en xullo de 2018. O parque abrangue unha área de 43.000 km² e inclúe as montañas da Serra de Chiribiquete e as terras baixas dos arredores, que están cubertas de selva tropical chuviosa, sabanas e ríos. O parque alcanzou os 43.000 km² e foi declarado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO o 2 de xullo de 2018.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Serra de Chiribiquete
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 87ª edición dos Óscar

[200px|miniatura|[Paweł Pawlikowski, director do filme gañador.]]
Esta é unha lista dos filmes propostos na 87ª edición dos Óscar para o **mellor filme en lingua non inglesa**. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados. Un total de 83 países presentaron filmes, catro deles por primeira vez (Mauritania, Panamá, Kosovo e Malta). 77 filmes foron aceptados. e os cinco candidatos (Arxentina, Estonia, Mauritania, Polonia e Rusia) anunciáronse o 15 de xaneiro de 2015. O filme de Polonia do director Paweł Pawlikowski *Ida* gañou o premio, primeiro filme polaco que recibiu o Óscar. Por primeira vez gravouse na estatua o nome do director ademais do nome do país gañador.

## Propostas 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Official website of the Academy Awards
* The Official Academy Awards Database
Manuel Costas Comesaña

***Manuel Costas Comesaña**, albanel galego (m. 1936).
***Manuel Costas Comesaña**, sacerdote e escritor galego (1921-2001).
Manuel Costas Comesaña (albanel)

**Manuel Costas Comesaña**, coñecido como **Ligero**, nado en Navia (Vigo) cara a 1915 e finado en Mos o 22 de setembro de 1936, foi un albanel e político galego.
## Traxectoria 
Fillo de Manuel Costas e Brigida Comesaña. Albanel veciño de Breadouro (Coruxo). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Mos na madrugada do 22 de setembro de 1936 con Basilio Rodas Pérez e Eladino García Estévez. Os seus cadáveres apareceron na estrada do Porriño a Gondomar.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* A noite dos mozos solteiros
Samuel Gottlieb Gmelin

**Samuel George Gottlieb Gmelin**, nado o 4 de xullo de 1744 en Tubinga e finado o 27 de xuño de 1774 en Achmetkend, (no actual Daguestán), foi un médico, naturalista e explorador alemán ao servizo do Imperio ruso.

## Traxectoria 
Samuel Gottlieb Gmelin naceu  en Tubinga no seo dunha coñecida familia de naturalistas. Seu pai era Johann Conrad Gmelin, un boticario e cirurxián, e era sobriño de Johann Georg Gmelin, que tamén era tío de Johann Friedrich Gmelin (o natutralista que publicou en Alemaña o *Systema Naturae* de Carolus Linnaeus). 

Samuel obtivo o título de médico en 1763 na Universidade de Leiden á temperá idade de 18 anos. Mientras viviu nas  Provincias Unidas, Gmelin amosou un grande interese polas algas mariñas. En 1766 fixo oposicións e gañou o posto de profesor de Botánica na Universidade de San Petersburgo. 

Ao ano seguiente formou parte dunha expedición de estudos da Historia Natural do Imperio ruso, na que  explorou as concas dos ríos Don e Volga, e as costas oeste e leste do mar Caspio. Mentres atravesaba o Cáucaso foi hospedado polo Khan Usmey de Khaiïtakes, e faleceu debido a un mal tratamento dunha enfermidade contaída estando cativo en Derbent. Tiña só 29 anos.

Gmelin foi o autor de *Historia Fucorum* (1768), a primeira obra dedicada á bioloxía mariña, na que describe as algas e onde fai uso por primeira vez do sistema binomial de nomenclatura. Nesa obra incluíu elaboradas láminas con ilustracións de todo de algas mariñas que, na actualidade, non se conservan. Os resultados da súa expedición publicáronse en *Reise durch Russland zur untersuchung der drey natur-reiche* (Viaxes por Rusia para o estudo das tres provincias naturais) (1770-1784, 4 volumes). O volume final ía ser completado por Johann Anton Güldenstädt pero foi editado finalmente por Peter Simon Pallas despois da morte de Güldenstädt.

## Vida familiar 
En 1772 casou con Anna von Chappuzeau, neta do famoso capitán de navío Xacobe Chappuzeau (Iákov Shapizo, en ruso Яков Шапизо), heroe da batalla da Illa de Saaremaa (Ösel) en 1719, cando comandaba o *Raphail*.

## Distincións 
Foi membro  de:
*Academia das Ciencias de Rusia
*Academia das Ciencias de San Petersburgo

## Abreviatura 
A abreviatura **S.G.Gmel.** emprégase para recoñecer a  como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Moriz Gmelin (1979): Gmelin, Samuel. En: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Vol. 9, Duncker & Humblot, Leipzig, pp. 273 e ss.
* Helmut Dolezal (1964): Gmelin, Samuel. En: Neue Deutsche Biographie (NDB). Vol. 6, Duncker & Humblot, Berlin, pp. 481 e ss.

### Ligazóns externas 
* Lista de taxons descritos por Samuel Gmelin no IPNI.
Glauco (fillo de Sísifo)

**Glauco** era, na mitoloxía grega, o fillo de Sísifo e Mérope, filla de Atlas. Sucedeu a Sísifo no trono da cidade de Éfira, hoxe Corinto.

Casou coa filla de Niso, Eurímede  ou Eurínome , e tivo un fillo, o heroe Belerofonte, que as tradicións consideran realmente fillo de Poseidón con Eurínome. De feito, Poseidón protexía a Belerofonte: cando este volvía de matar a Quimera para presentarse a Ióbates, este tendeulle unha trampa con intención de matalo, e para protexelo, Poseidón mandou grandes ondas que avanzaban tras el e asolagaron a chaira fronte ó palacio.

A sona de Glauco corresponde co momento e a forma da súa morte. Glauco fora vencido por Iolao, fillo de Ificles, nunha carreira de carros durante uns xogos fúnebres en honor a Pelias. Segundo Esquilo, puido morrer nun accidente da súa cuadriga durante a carreira ou durante o regreso a casa. Pero segundo outras tradicións, as eguas volvéronse rabiosas trala carreira, ben porque Glauco abeberou as eguas nunha fonte que resultou ser máxica, ben porque Afrodita as enfureceu como castigo a Glauco porque non as permitía aparearse, para que así fosen máis veloces; tamén se di que as alimentaba con carne humana para darlles forza nas carreiras pero como neste caso non lles tiña carne volvéronse contra el. O caso é que nese estado, as eguas o devoraron .

Corre outra lenda en torno a Glauco. Despois de beber nunha fonte cuxa auga confería a inmortalidade, ninguén o quixo crer por máis que el teimaba en dicirllo. Para demostralo botouse ó mar, e alí converteuse nun deus mariño que agoiraba a próxima morte a calquera mariñeiro co que se atopara.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
*  
*