Factor de preimplantación

O **factor de preimplantación** **(PIF)** é un péptido segregado polas células trofoblásticas antes da formación da placenta no desenvolvemento embrionario temperán humano e doutros mamíferos. Os embrións humanos empezan a expresar o PIF no estadio de 4 células do embrión, e a expresión increméntase no estadio de mórula e continúa así durante o primeiro trimeste de embarazo. A expresión do factor de preimplantación no blastocisto descubriuse como un correlato temperán da viabilidade do embarazo. O factor de preimplantación identificouse en 1994 nun ensaio de unión de plaquetas e linfocitos, no que se pensaba que era un biomarcador temperán do embarazo. Ten unha estrutura primaria simple cunha curta secuencia de 15 aminoácidos sen ningunha estrutura cuaternaria. Desenvolveuse un análogo sintético do factor de preimplantación (comunmente abreviado nos estudos como sPIF ou PIF*) que ten unha secuencia de aminoácidos idéntica e imita a actividade biolóxica normal do PIF e é frecuentemente usado en investigación, particularmente nos experimentos que tratan de estudar posibles terapéuticas adultas. Pénsase que o PIF modula e facilita a invasión profunda do trofoblasto no útero a doses fisiolóxicas. O factor de preimplantación modula rexionalmente o sistema inmunitario da nai, diminuíndo a actividade dos leucocitos maternos periféricos, reducindo a inflamación e consecuentemente tamén incrementando as posibilidades de que o embrión sexa tolerado. O factor de preimplantación ten tamén efectos antiapoptótico, mantendo a integridade das células trofoblásticas pola vía de sinalización de p53 intrínseca. Ademais, o factor de preimplantación protexe o sistema nervioso central das vías de regulación á baixa que promoven a morte neuronal, e favorecendo a neuroxénese. Tamén prevén a diabetes mellitus tipo 1 en ratos debido á súa capacidade de modular a tolerancia inmunolóxica no páncreas. Tamén pode diminuír a gravidade das lesións cerebrais ao modular o comportamento das células de soporte do sistema nervioso.

Como a regulación do sistema inmunitario materno é un requisito para unha implantación correcta, o sistema inmunitario mostra diferentes características en mulleres preñadas que en non preñadas. En 1994, o factor de preimplantación foi illado nun ensaio de unión de plaquetas e linfocitos que comparaba as respostas inmunes e as proteínas atopadas en mulleres preñadas e non preñadas. Antes que esta diferenciación poida ocorrer a invasión e infiltración do embrión na parede uterina deben estar estreitamente reguladas tanto por sinais maternos coma fetais, como a 
secreción de PIF polas células trofoblásticas. En concreto, o factor de preimplantación pénsase que ten un efecto parácrino sobre o proceso de decidualización, que finalmente prepara as células trofoblásticas para invadir axeitadamente o endometrio. En particular, o PIF inhibe o proceso de agregación das plaquetas en linfocitos T axudantes e de proteínas esqueléticas en células T citotóxicas. Adicionalmente, o PIF promove a produción de proteínas citoesqueléticas vitais, como a actina e a tubulina, que son necesarias para o desenvolvemento morfolóxico dos axóns nerviosos e de órganos vitais. Os axóns usan polímeros de tubulina cilíndricos chamados microtúbulos para transportar material intracelular entre o corpo celular da neurona e o terminal axónico e necesitan actina para formar as sinapses. Por tanto, son importantes para a organización e funcionamento do sistema nervioso en crecemento.

Ademais, cando se administra soro uterino de pacientes con perda de embarazo recorrente a embrións que son positivos para o PIF, estes poden resistir a toxinas e poden sobrevivir. En ratas ás que se lles induciu unha lesión cerebral por isquemia hipóxica o PIF promovía o crecemento neuronal, reducía as respostas prexudiciais da neuroglía e podía xerar un volume de córtex cerebral significativo, o que suxire que podía recuperar as ratas dos efectos colaterais do dano cerebral.
[miniatura|225x225px|O factor de preimplantación desactiva [p53, impedindo a apoptose.]]

O PIF ten tamén unha serie de efectos antiapoptóticos no trofoblasto extraviloso humano, mediados polo xene TP53. A apoptose é un proceso de morte celular controlado que non debe ocorrer se unha célula debe proliferar. O PIF ten impactos antiapoptóticos específicos ao reducir a fosforilación da proteína p53 no residuo de serina 15. Sen a fosforilación de p53, esta é inestable e sofre ubiquitilación, sinalando ao trofoblasto e células endometrais que a degraden nos proteasomas e atenuando os efectos apoptóticos augas abaixo. O PIF, en concreto, foi correlacionado cun incremento da expresión do efector antiapoptótico BCL2 e unha diminución da expresión do efector proapoptótico BAX. O BCL2, que é regulado á alza polo PIF, asegura que o citocromo c permanece dentro da membrana mitocondrial interna e, polo tanto, non desencadea a produción dun apoptosoma no citosol da célula. O BAX, que é regulado á baixa polo PIF, produce canles de transporte transmembrana que liberan citocromo c, desencadeando a apoptose. En conxunto, estes efectos bioquímicos mostran que os sinais do PIF contra os mecanismos internos da apoptose nas células trofoblásticas extravilosas permítenlles proliferar antes de que se implanten na parede uterina.

## Usos terapéuticos 
Dada a súa funcionalidade multifacética, incluíndo os seus efectos autoinmunes, neuroprotectores e antiapoptóticos, o factor de preimplantación foi amplamente estudado como un posible axente terapéutico en contextos médicos reprodutivos e non reprodutivos. O PIF é tamén vantaxoso debido á súa estrutura bioquímica doadamente replicable. En contextos reprodutivos o PIF foi estudado como tratamento da infertilidade. En mulleres con perda de embarazo recorrente, o tratamento con PIF pode rescatar un embrión non viable e promover unha implantación e xestación con éxito. Fai todo isto mitigando a influencia tóxica de certos factores naturais no útero, como a acidez.

O PIF foi tamén estudado en varios contextos non reprodutivos. Debido á súa capacidade de atenuar os mecanismos de ataque das células inmunes mononucleares, foi considerado un tratamento útil para doenzas autoinmunes como a diabetes mellitus tipo 1 en estudos en ratos. A diabetes mellitus tipo 1 caracterízase polo incorrecto recoñecemento dos illotes pancreáticos beta como un material alleo. Estes estudos mostran que o PIF pode preservar a integridade dos illotes pancreáticos beta, recuperándoos dos ataques autoinmunes que causan a diabetes. En modelos adultos, o PIF tamén reverte a neuroinflamación patolóxica causada por doenzas autoinmunes como a esclerose múltiple. Tamén reverte a parálise e promove o crecemento de neuronas en pacientes con neurodexeneración.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*