open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estado de Osun

**Ọṣun** (en ioruba), **Osun** (en inglés), é un dos estados da República Federal de Nixeria. É un estado interior, no suroeste da Nixeria. Creado o 27 de agosto de 1991, ten como capital a cidade de Osogbo. No 2005 tiña unha poboación estimada de 4&nbsp;137&nbsp;627 habitantes, nunha área de 9.251&nbsp;km². Delimita polo norte co estado Kwara, polo leste, en parte, co estado Ekiti e, en parte, polo estado Ondo, polo sur co estado Ogun e, polo oeste, co estado de Oyo.

É lar da Universidade Obafemi Awolowo, preeminente institución de ensino superior de ,Nixeria. Atópase tamén neste estado a antiga vila de Ile-Ifé, un importante centro de desenvolvemento político e relixioso da cultura ioruba. Outras importantes cidades e vilas son as capitais do antigo reino: Oke-Ila Orangun, Ila Orangun, Ede, e Ilesa.

[120px|miniatura|esquerda|[Río Osun en Osogbo, estado de Osun.]]
O nome do estado deriva do río Osun.

[dereita|miniatura|Templo de Osun. O [bosque sagrado de Osun-Osogobo foi declarado Patrimonio da Humanidade no 2005.]]

## Demografía 
Os principais sub-grupos étnicos do Estado Ọṣun, son os ife, os ijesha, os oyo, os ibolo e os igbomina das tribos ioruba, aínda que tamén hai persoas doutras partes de Nixeria. O ioruba e o inglés son as linguas oficiais.

## Divisións administrativas 
O Estado de Osun componse de trinta Áreas de Administración Local, a unidade primaria (terceiro nivel) do goberno nixeriano.

As 30 Áreas de Administración Local están listadas abaixo coas súas respectivas sedes entre parénteses:

## Véxase tamén 
### Ligazón externa 
* Páxina do Goberno do Estado de Osun
RheinStars Köln

O **RheinStars Köln** é un club de baloncesto da cidade de Colonia, no estado de Renania do Norte-Westfalia, que xoga na ProB, a terceira categoría do baloncesto alemán. O maior éxito do club foi a consecución da Basketball Bundesliga, máxima competición do baloncesto xermano, no ano 2005, o que lle serviu para participar na Euroliga, alén das tres Copas de Alemaña gañadas en 2004, 2005 e 2007. Porén, en xaneiro de 2008 o club desclárase insolvente e é relegado a categorías inferiores.

## Historia 
O equipo foi fundado en 1999 co nome de Cologne 99ers. No ano 2001 reciben o patrocinio da compañía enerxética RheinEnergie, que apoia ao club até o ano 2007, ano no que o club toma o nome de Köln 99ers. Alén de gañar as Copas de Alemaña de 2004, 2005 e 2007, o maior éxito do club foi a consecución da Liga de Alemaña en 2006, o que lles permitiu participar na edición 2006-07 da Euroliga. Durante a súa participación na máxima competición continental o club xogou os seus partidos como local no Philips Halle de Düsseldorf. O 21 de xaneiro de 2008 o club anuncia que é insolvente, sendo relegado a categorías inferiores do baloncesto xermano. No ano 2013, o club foi relanzado co nome RheinStars Köln na Oberliga.

### Nomes 
*Cologne 99ers (1999−2001)
*RheinEnergie Köln (2001−2007)
*Köln 99ers (2007−2013)
*RheinStars Köln (2013−presente)

### Temporadas 
## Palmarés 
***Liga de Alemaña**
** **Campións (1)**: 2006
***Copa de Alemaña**
** **Campións (3)**: 2004, 2005, 2007
***Supercopa de Alemaña**
** **Campións (1)**: 2005

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Esvástica

miniatura|dereita
[miniatura|dereita|300px|Esvástica [levoxira nunha estela funeraria romana, exposta no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra]]
A **esvástica** é un símbolo místico encontrado en moitas culturas en tempos distintos, dos indios hopi aos aztecas, dos celtas aos budistas, dos gregos aos hindús. Algúns autores cren que a esvástica ten un valor especial por ser encontrada en moitas culturas sen contactos unhas coas outras. A considerada a máis antiga representación dunha esvástica que se coñece apareceu nunha figuriña dunha ave realizada en almafí de mamut que se atopou en Ucraína e que data do ano 10.000 a.C  aínda que publicacións detalladas desa escavación arqueolóxica non mencionan a aparición da esvástica 

## Características 
Os símbolos a que chamamos así posúen detalles gráficos bastante distinguidos. Varios deseños usan figuras con tres liñas. A nazi ten os brazos apuntando para o sentido horario, ou sexa, indo para a dereita e roda a figura de modo a un dos brazos estar no cumio. Outras non teñen brazos e consisten de cruces con liñas curvas. Os símbolos islámicos e malteses parecen máis hélices do que propiamente esvásticas.

Na China hai un símbolo de orientación cuádrupla, que segue os puntos cardeais; desde o ano 700 ela asume alí o significado de número dez mil. No Xapón, é usada para representar templos e santuarios en mapas, ben como noutros países do extremo oriente.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Tríscele

### Ligazóns externas 
*History of the Swastika *(US Holocaust Memorial Museum)*
Nuria Varela (xornalista)

**Nuria Varela**, nada en Turón (Mieres) en 1967, é unha xornalista e escritora asturiana.

## Traxectoria 
Licenciouse en Ciencias de la Información na Universidade Complutense de Madrid. Conta con grande experiencia en conflitos bélicos, dando un punto de vista desde o activismo feminista. Cubriu para o semanario *Panorama* o golpe de estado soviético de 1991 e mais a guerra de Bosnia, o sitio de Saraxevo e a situación dos campos de refuxiados croatas durante as guerras iugoslavas. En 1993 pasou a traballar para *Interviú*, facendo reportaxes sobre os campos de refuxiados afgáns en Paquistán, os campamentos de refuxiados saharauís e sobre a matanza de Acteal en Chiapas. Foi correspondente de guerra en Chechenia, estivo cos ex-guerrilleiros no Salvador e coas brigadas de Nicaragua, amais de observadora dos campamentos civís pola paz en Chiapas e Libia.

En 2003 publicou o seu primeiro libro, *Íbamos a ser reinas*. Nel analiza a enorme problemática da violencia de xénero sufrida polas mulleres non só por parte das súas parellas, senón tamén por parte do sistema xudicial, político, social e mesmo polas súas propias compañeiras e familias, por mor do fundamento patriarcal da maior parte das sociedades contemporáneas, en concreto a occidental.

En 2005 presentou o seu segundo libro, *Feminismo para principiantes*, no que pretendeu facer un repaso "da historia dos tres séculos da historia do feminismo e a súa chegada a España". No 2018 levou a cabo unha revisión do libro e se lle engadiron as ilustracións realizadas por Antonia Santolaya.

## Obra 
* 2003: *Íbamos a ser reinas*
* *2*005: *Feminismo para principiantes*
* 2008: *Martín y la pirata Candela*
* 2012: *La voz ignorada. Ana Orantes y el fin de la impunidad*
* 2016: *Cansadas. Una reacción feminista frente a la nueva misoginia*
* 2018: *Feminismo para principantes (versión Ilustrada)*

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Twitter oficial
S.S. Basket Napoli

A **Società Sportiva Basket Napoli** foi un club profesional de baloncesto italiano con sede na cidade de Nápoles que chegou xogar na Lega Basket Serie A e gañar a Copa de Italia en 2006, así como participar na Euroliga. Non se debe confundir co Napoli Basket, equipo da mesma cidade que compite na Serie A.

## Historia 
Antes da tempada 1999-00 a sociedade chamábase Serapide Pozzuoli. En 1999 o presidente Lubrano trasladou ao equipo dende a súa sede de Pozzuoli (cidade da provincia de Nápoles) á capital. A sociedade foi cedida a Mario Maione en xullo de 2001 e na tempada 2001-02 o club consegue o ascenso á Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, chegando a gañar en 2006 gañou a Copa de Italia e participar na Euroliga.

En 2008 o Consello Federal da Federación Italiana de Baloncesto revogou a admisión do conxunto á Serie A por incumprimentos financeiros. Así o Basket Napoli así foi relegado á Serie C2, chegando á bancarrota o 12 de xaneiro de 2010, desaparecendo.
Disputaba os seus encontros no PalaBarbuto de Nápoles, con capacidade para 5.500 espectadores e as súas cores eran o branco e o azul.

### Denominacións 
*Serapide Pozzuoli (1995–99)
*Record Napoli (1999–01)
*Pastificio di Nola Napoli (2001–02)
*Pompea Napoli (2002–05)
*Carpisa Napoli (2005–06)
*Eldo Basket Napoli (2006–08)

## Xogadores 
### Destacados 
**Anos 1980**
*  Russell Cross 2 temporadas: 1986-1987
**Anos 1990**
*  Stefano Rajola 4 temporadas: 1999-2003
*  Venson Hamilton 1 temporada: 1999-2000
*  Bill Jones 2 temporadas: 1998-2000
*  Charles Smith 2 temporadas: 1998-2000
* - Michael Richmond 1 temporada: 1998-1999
*  Gianluca Lulli 3 temporadas: 1997-1999
*  Darren Morningstar 1 temporada: 1997-1998
* - Larry Middleton 1 temporada: 1996-1997
*  Marty Embry 1 temporada: 1996-1997
*  Alex English 1 temporada: 1991-1992
**Anos 2000**
*  Tierre Brown 1 temporada: 2006-2007
*  Larry O'Bannon 1 temporada: 2006-2007
*  Ansu Sesay 2 temporadas: 2005-2007
*  Michel Morandais 2 temporadas: 2005-2007
*  Lynn Greer 1 temporada: 2005-2006
*  Jeff Trepagnier 2 temporadas: 2004-2005, 2006-2007
*  Jerome Allen 2 temporadas: 2003-2005
*  Michael Andersen 3 temporadas: 2002-2005
*  Bennett Davison 2 temporadas: 2002-2004
*  Óscar Torres 2 temporadas: 2002-2004
*  Mike Penberthy 4 temporadas: 2001-2005
*  Dontae' Jones 2 temporadas: 2001-2003
*  Henry Williams 1 temporada: 2001-2002
*  Andre Hutson 1 temporada: 2001-2002
*  Lamarr Greer 2 temporadas: 2000-2001, 2002-2003
*  John Turner 2 temporadas: 2000-2002
*  Randolph Childress 1 temporada: 2000-2001
* - Nikola Radulović 1 temporada: 2000-2001

## Palmarés 
### Títulos nacionais 
* Coppa Italia: **1**
** 2006.
Linguas formosanas

As **linguas formosanas** son un grupo de linguas austronesias faladas polos habitantes aborixes de Taiwán. Actualmente só un 2% da poboación taiwanesa fala algunha destas linguas, polo que se encontran en perigo de extinción.

As linguas formosanas considéranse actualmente un grupo parafilético que conforma a base da familia austronesia, e suxírese que do grupo paiwánico se derivaron as linguas malaio-polinesias.

Así pois, pódense considerar as linguas formosanas como orixinarias das demais linguas austronesias. A poboación moderna de orixe chinesa comezou a súa inmigración polo 1650, falaban dialectos hakka e min do sur, os cales evolucionaron até converterse no actual taiwanés, pertencente á familia sino-tibetana.

## Familia austronesia 
As subfamilias austronesias pódense considerar formosanas. A seguinte clasificación segue o establecido pola *Austronesian Basic Vocabulary Database* e as subfamilias identifícanse coas cores do mapa:

*Basay 
*Kavalan
*Ketagalan

Cun 97% de confiabilidade na unidade do grupo.
* Thao (ou sao, brawbaw, shtafari)
* Chairego occidental
**Babuza (ou favorlang, taokas, poavosa)
**Popora-Hoanya 
*Saisiyat 
*Pazeh (ou kulun)
* Atayálico
**Atayal 
**Seediq (ou truku ou taroko)

*Sakizaya
*Nataorano (Amis Norte)
*Amis

*Bunun
 (85%)
*Tsouic
**Tsou
**Saaroa
**Kanakanabu
*Rukai 

* Siraya 

*Puyuma
 O grupo malaio-polinesio e o paiwán forman unha unidade cunha confiabilidade do 75%.
*Paiwan (Sur de Formosa)
***Malaio-polinesio** de grande extensión marítima/insular.

## Notas
Lega Basket Serie A 2010-11

A **tempada 2010-2011 da Lega Basket Serie A** foi a 89ª edición da máxima competición de baloncesto en Italia. A competición contou con 16 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 30 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Montepaschi Siena por 5º ano seguido, tras vencer ó Bennet Cantù na final.
## Táboa ó final da tempada regular

centro|miniatura|300px|Localización dos equipos participantes.

## Eliminatorias polo título
O campión da tempada 2010-11 da Lega Basket Serie A foi o **Montepaschi Siena**.
## Véxase tamén
;Outros artigos

;Ligazóns externas
* Resultados en Legabasket.it 
* Táboa en Legabasket.it
Lingua xavanesa

O **xavanés** é a lingua que se fala principalmente nas zonas central e oriental da illa de Xava, en Indonesia, empregado aproximadamente por unhas 75&nbsp;500&nbsp;000 persoas. O xavanés pertence á familia austronesia; polo tanto, está relacionado co bahasa indonesio e o malaio. Moitos falantes de xavanés tamén usan bahasa indonesio como lingua oficial e de negocios.

## Clasificación 
O idioma xavanés pertence á subrama súndica da rama malaio-polinesia occidental, a cal á súa vez é unha rama da sub-familia malaio-polinesia da familia austronesia. É unha lingua próxima ao malaio, ao sondanés, ao madurés, ao balinés e, en menor medida, a varias linguas de Sumatra e Borneo.

## Falantes 
Fóra de Indonesia existen grandes comunidades de falantes de xavanés en países veciños como: Timor Oriental, Malaisia, Singapur, Australia, Taiwán e Hong Kong na China. Tamén hai comunidades de falantes en Suriname, Nova Caledonia e os Países Baixos.

O xavanés é falado na parte central e leste da illa de Xava, así como na costa norte de Xava Occidental. En Madura, Balí, Lombok e a rexión de Sunda é utilizado como lingua literaria. Foi a lingua da corte en Palembang, na provincia de Sumatra do Sur, até que o palacio foi saqueado polos neerlandeses a finais do século XVIII.

## Historia 
O xavanés pode ser considerado como unha das linguas clásicas do mundo, cunha vasta literatura que abrangue máis de doce séculos. Os estudosos dividen a historia da lingua xavanesa en catro etapas diferentes:

:* Antigo xavanés (desde o século IX)
:* Xavanés medio (desde o século XIII)
:* Novo xavanés (desde o século XVI)
:* Xavanés moderno (desde o século XX) (esta clasificación non é usada universalmente)

O idioma é escrito utilizando a escritura xavanesa (descendente da escritura brahmánica da India), a escritura arabo-xavanesa, o alfabeto árabe e o alfabeto latino. Aínda que non é o idioma oficial de ningún país, é a lingua austronesia con máis falantes nativos. É falada por aproximadamente 80 millóns de persoas. Polo menos o 45% da poboación de Indonesia é de orixe xavanesa. Por tal razón, o xavanés tivo un importante papel no desenvolvemento do indonesio, lingua nacional de Indonesia, un dialecto do malaio.

## Dialectos 
Existen tres grupos principais de dialectos do xavanés: o xavanés occidental, xavanés oriental e xavanés central. As diferenzas entre estes grupos dialectais son fundamentalmente a pronunciación e, en menor medida, o vocabulario. Todos os dialectos xavaneses son máis ou menos mutuamente intelixibles.

A variante de Xava Central, baseada na forma de Surakarta (e tamén en certo grao na de Yogyakarta), é considerado como o dialecto xavanés máis "culto", polo que o xavanés estándar inspírase neste dialecto. Estas dúas cidades son as sedes dos catro principados xavaneses, herdeiros do Sultanato de Mataram, que unha vez reinou a case totalidade de Xava, como tamén fóra desta.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en xavanés
* Banyumasan

### Ligazóns externas 
* Javanese Writing System
* Ethnologue report on Javanese
Quilovatio hora

O **quilovatio-hora**, simbolizado **kWh**, é unha unidade de enerxía. Equivale á enerxía correspondente a unha potencia dun quilovatio&nbsp;(kW) durante unha hora, que corresponde a 3,6&nbsp;millóns de joules.

O quilovatio hora úsase xeralmente para a facturación da enerxía eléctrica, dado que é máis práctico de utilizar que a unidade de enerxía do Sistema Internacional de Unidades, o joule, o cal corresponde a un vatio por segundo (W·s), que sendo como é unha unidade pequena, obrigaría a empregar cifras grandes.

## Equivalencias 
Algúns múltiplos son: 
* o megavatio-hora (MWh) = 1000 kWh 
* o megavatio-ano = 365 × 24 × 1000 kWh
* o xigavatio-hora (× 1 000 000 kWh) 
* o teravatio-hora (× 1 000 000 000 kWh) e os seus múltiplos anuais (×365×24).

1 kWh ≈ 3412 BTU ≈ a enerxía térmica producida por 0.1 Nm3 (metro cúbico en condicións normais) de gas natural.

Os aparatos eléctricos cando están funcionando xeran un consumo de enerxía eléctrica en función da potencia que teñan e do tempo que estean en funcionamento.
O cálculo do consumo eléctrico en kWh dos contadores, realízase multiplicando a potencia utilizada polas horas de funcionamento.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Electricidade
* Eficiencia enerxética

### Ligazón externa 
* unit-converter.org (conversión do quilovatio hora a outras unidades).
Gumersindo Placer

Frei **Gumersindo Placer López**, nado en Pontedeume o 23 de decembro de 1904 e finado en Madrid o 18 de xullo de 1993, foi un sacerdote e escritor galego.

## Traxectoria 
Aos trece anos ingresou no convento dos mercedarios de Poio. Ordenado sacerdote en 1928, exerceu como profesor de humanidades e catequista no Mosteiro de Poio, desde onde colaborou na revista *Logos*. Posteriormente exerceu a docencia en Herencia (provincia de Cidade Real) e Ferrol. Participou na fundación das revistas *Estudios* e *La Merced*.

Foi elixido membro non numerario da Real Academia Galega en 1940. En outubro de 1943 ingresa como capelán de prisións, estando destinado como tal en Carabanchel e Pontevedra.

En 1977 foi nomeado fillo adoptivo de Pontedeume e déuselle o seu nome a unha rúa da vila.
[miniatura|*[Do mar e da terra* de Francisco María de la Iglesia, poesías recollidas por Gumersindo Placer.]]

## Obras 
**Dez Biografías breves de Santos Galegos* (ensaio; 1931-32)
**A espiritualidade do cancioneiro da vaticana* (ensaio; 1936)
**Algas* (poesía; 1959)
**Un subtema rosaliano. O Suicidio. Comentario encol de «As Torres de Oeste»* (ensaio; 1972)
**Crónicas de mi rincón natal* (1977)
**Bibliografía Mercedaria* (tres tomos)

**O club dos catro* (novela inédita)

**Lembranzas dun frade* (novela inédita)
**Fervenzas da i-alma* (novela inédita)
Prologou e escolmou o podemario *Do mar e da terra* de Francisco María de la Iglesia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* Xacopedia .
English Baroque Soloists

Os **English Baroque Soloists** (en galego, **Solistas Barrocos Ingleses**, e abreviado **EBS**) son unha orquestra de cámara inglesa creada en 1978 polo director de orquestra inglés Sir John Eliot Gardiner. Esta orquestra toca instrumentos de época e o seu repertorio abrangue dende os primeiros compositores barrocos ata o período clásico.
En 1982 creou co Monteverdi Choir a ópera *les Boréades* de Rameau. No ano 2000, con motivo do 250 aniversario da morte de Johann Sebastian Bach, a orquestra interpretou a integral das cantatas de Bach. As gravacións foron lanzadas polo propio selo de Sir John Eliot Gardiner Soli Deo Gloria.

A orquestra ten gravado sobre todo co selo Archiv Produktion e Philips Classics. Soli Deo Gloria é un novo selo discográfico creado por John Eliot Gardiner, asociado co Monteverdi Choir e os English Baroque Soloists adicado ás gravacións realizadas durante a Bach Cantata Pilgrimage.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Monteverdi Choir
* John Eliot Gardiner

### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial dos English Baroque Soloists
* Bach Cantata Pilgrimage
RTÉ National Symphony Orchestra

A **RTÉ National Symphony Orchestra** (en galego **Orquestra Sinfónica Nacional da RTÉ**), anteriormente coñecida como **The National Symphony Orchestra of Ireland** e **RTÉ Symphony Orchestra** (**Orquestra Sinfónica Nacional de Irlanda** e **Orquestra Sinfónica da RTÉ**), é unha orquestra sinfónica fundada en 1948 e con sede na cidade de Dublín (Irlanda). Como un dos RTÉ Performing Groups, a RTÉ National Symphony Orchestra actualmente ofrece unha tempada de 33 concertos (nas noites dos venres de setembro a maio e retransmitidos en directo pola RTÉ lyric fm). Dende o 2005, a orquestra ofrece o programa *The Symphony Sessions* na canle RTÉ One. A orquestra participa na tempada lírica de Dublín e no festival de Wexford.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* Ficha da orquestra en Naxos Records
Euroliga 2004-05

A **Euroliga 2004-05** foi a quinta edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número corenta e oito. Nesta edición compitiron vinte e catro equipos de trece estados distintos.

Os catro mellores equipos, nesta edición o Maccabi Elite israelí, o Panathinaikos grego, o CSKA Moscova ruso e o Tau Cerámica español disputaronse o título na Final Four, nesta edición xogada no Olimpiyskiy de Moscova, capital de Rusia. A final disputárona o Maccabi Elite de Tel Aviv, e o Tau Cerámica de Vitoria. Finalmente proclamouse campión o equipo israelí tras vencer por doce puntos de diferenza, 90 o 78, o que supuxo o seu quinto campionato até esta edición.

## Participantes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Euroleague Basketball

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial Euroleague.net
* Eurobasket.com
* Páxina oficial ULEB.net
Metro por segundo

O **metro por segundo** (símbolo: **m·s⁻¹**) é unha unidade derivada do Sistema Internacional de Unidades tanto para rapidez (escalar) como para o módulo da velocidade (vectorial).

Defínese como a distancia (en metros) dividida polo tempo (en segundos).

## Equivalencias 
1 metro por segundo 1 m·s⁻¹ = 1&nbsp;m/s = 3,6 km/h ≈ 3,2808 pés por segundo ≈ 2,2369 millas por hora

### Exemplos 
* 559&nbsp;m/s: a rapidez media do rexistro de 1996 alcanzado por un Concorde que cruzou o Atlántico.
* 1000&nbsp;m/s: a rapidez da bala dun rifle común
* 3 ×108 m/s: aproximadamente a velocidade da luz (299.792,5&nbsp;km/s) ≈ 1.08 ×109 km/h
* 10,4&nbsp;m/s (37.44&nbsp;km/h aprox.): a rapidez media cronometrada do home máis rápido do mundo, Usain Bolt, dada na carreira de 200 metros lisos dos Xogos Olímpicos de 2008 
* 0,576&nbsp;m/s: a rapidez da película dunha cámara de cine que rexistra 24 fotogramas de 35 mm cada segundo

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Quilómetro por hora
* Velocidade
Lindsey Stirling

**Lindsey Stirling**, nada en Santa Ana, no condado californiano de Orange, o 21 de setembro de 1986, é unha violinista estadounidense. En 2010 competiu na quinta edición do programa ''America's Got Talent''.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina web oficial
Aminoácido glicoxénico

miniatura|Esquema das distintas rutas de degradación oxidativa dos aminoácidos. Os que dan lugar a acetoacetil-CoA ou acetil-CoA poden orixinar corpos cetónicos. Os que poden orixinar outras moléculas son glicoxénicos.
Un **aminoácido glicoxénico** é un aminoácido que pode converterse en glicosa seguindo a vía metabólica da gliconeoxénese. O termo contraponse a aminoácido cetoxénico, que se aplica a aqueles que se poden transformar en corpos cetónicos, aínda que hai aminoácidos que poden ser tanto glicoxénicos coma cetoxénicos.

## Degradación dos aminoácidos 
Durante a degradación oxidativa dos aminoácidos  estes perden os seus grupos amino (que acaban no ciclo da urea) e os seus esqueletos carbonados restantes orixinan acetil-CoA, acetoacetil-CoA, piruvato ou moléculas do ciclo de Krebs , e algúns carbonos pérdense en descarboxilacións como CO2. A produción de glicosa a partir de aminoácidos implica que estes se deben converter primeiro en piruvato ou en ácidos e cetoácidos do ciclo de Krebs, tales como o alfa-cetoglutarato, succinato e oxalacetato, os cales entran na gliconeoxénese. Isto sucede no fígado e riles. A glicosa formada pode ser despois oxidada na respiración celular, e, deste modo, os aminoácidos poden contribuír á produción de enerxía en forma de ATP. Normalmente os aminoácidos son reutilizados para a síntese de proteínas ou de certos metabolitos, e só raramente entran nesta vía, pero o proceso vese incrementado cando hai un exceso de aminoácidos ou durante a catabólise que se produce durante os períodos de xexún ou en épocas de fame.

### Degradación dos aminoácidos glicoxénicos 
Como se observa na figura do inicio da páxina, os aminoácidos glicoxénicos poden orixinar piruvato ou moléculas do ciclo de Krebs, que se poden utilizar para sintetizar glicosa. Poden darse os seguintes casos:
* Os aminoácidos alanina, treonina, glicina, serina e cisteína orixinan piruvato. O aminoácido triptófano pode orixinar con parte da súa molécula alanina e, por tanto, entrar nas vías glicoxénicas a través desa alanina, orixinando piruvato, pero o resto da súa molécula entra nas vías cetoxénicas.
* Os aminoácidos asparaxina e aspartato orixinan oxalacetato.
* Os aminoácidos fenilalanina e tirosina orixinan con parte da súa molécula fumarato (o resto da molécula entre en vías cetoxénicas).
* Os aminoácidos arxinina, histidina, glutamina, prolina e glutamato orixinan alfa-cetoglutarato.
* Os aminoácidos isoleucina, metionina e valina orixinan succinil-CoA.

## Aminoácidos glicoxénicos 
Nos seres humanos os aminoácidos exclusivamente glicoxénicos son os seguintes:

* Glicina
* Serina
* Valina
* Histidina
* Arxinina
* Cisteína
* Prolina
* Alanina
* Glutamato
* Glutamina
* Aspartato
* Asparaxina
* Metionina

Aos anteriores hai que engadir outros, que poden ser tanto glicoxénicos coma cetoxénicos, e que son:

* Isoleucina
* Treonina
* Fenilalanina
* Tirosina
* Triptófano

Só a leucina e lisina non son glicoxénicos, senón cetoxénicos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Aminoácido cetoxénico
* Gliconeoxénese
* Ciclo de Krebs

### Ligazóns externas 
* Amino acid metabolism
* Amino acid metabolism
A1 Ethniki 2010-11

A **tempada 2010-2011 da A1 Ethniki** foi a 71ª edición da máxima competición de baloncesto en Grecia. A competición contou con 14 equipos, que se enfrontaron entre si ó longo de 26 xornadas. Trala tempada regular, os 8 primeiros da táboa disputaron as eliminatorias polo título de campión, título que rematou nas mans do Panathinaikos BC por 32ª ocasión, tras vencer ó Olympiacos BC na final.

## Táboa ó final da tempada regular 

## Eliminatorias polo título 
O campión da tempada 2010-11 da A1 Ethniki foi o **Panathinaikos BC**.
## Véxase tamén 
;Outros artigos

;Ligazóns externas
* Páxina oficial da HEBA
Boys Don't Cry

'''Boys Don't Cry'* pódese referir a:

* *Boys Don't Cry*, película de 1999 protagonizada por Hilary Swank;
* *Boys Don't Cry'', LP de The Cure de 1980;
* "Boys Don't Cry", sinxelo de The Cure de 1979.
Boys Don't Cry (filme)

'''''Boys Don't Cry*** é un filme estadounidense de 1999 dirixido por Kimberly Peirce e protagonizado por Hilary Swank e Chloë Sevigny. É unha produción de cine independente, baseada na historia real de Brandon Teena, un mozo transexual que foi violado e asasinado o 31 de decembro de 1993 polos seus amigos masculinos cando descubriron que tiña xenitais femininos (naceu bioloxicamente como muller, pero vivía como home).

Recibiu boas críticas positivas, especialmente polas actuacións de Swank e Sevigny, e foi un éxito de portelo considerando o seu baixo orzamento e a produción independente. Tamén obtivo numerosos premios.

Está ambientada en Lincoln e Falls City, ambas en Nebraska, aínda que foi rodada en Greenville, Texas, unha pequena cidade unhas 45 millas ao noroeste de Dallas.

## Elenco 
* Hilary Swank como Teena Brandon 
* Chloë Sevigny como Lana Tisdel 
* Peter Sarsgaard como John Lotter 
* Brendan Sexton III como Tom Nissen 
* Alicia Goranson como Candace 
* Jeanetta Arnette como Juliet Tisdel, a nai de Lana
* Alison Folland como Kate
* Matt McGrath como Lonny
* Rob Campbell como Brian

## Galardóns e nomeamentos 
**Oscar** 2000 (EUA)
* Venceu na categoría de mellor actriz (Hillary Swank).
* Candidata na categoría de mellor actriz secundaria (Chloë Sevigny).

**Globo de Ouro** 2000 (EUA)
* Venceu na categoría de mellor actriz (Hillary Swank).

**BAFTA*' 2001 (Reino Unido)
* Candidata na categoría de mellor actriz (Hillary Swank).

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Lingua paiwan

O **paiwan** é unha lingua aborixe de Taiwán, falado polos paiwan, unha grupo dos gaoshan. Paiwan é unha lingua de Formosa da familia austronesia. O número de falantes rolda os 66.000. O paiwan está clasificado como "vulnerable" polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Wikipedia en paiwan
72ª edición dos Óscar

A **72ª entrega dos premios Óscar** tivo lugar o día 26 de marzo de 2000 no Shrine Auditorium e Expo Center dos Ánxeles (California).

## Presentadores de premios 
## Premios e candidaturas 
[miniatura|right|150px|[Sam Mendes, mellor director]]
[right|miniatura|150px|[Kevin Spacey, mellor actor]]
[miniatura|right|150px|[Hilary Swank, mellor actriz]]
[miniatura|right|150px|[Michael Caine, mellor actor secundario]]
[miniatura|right|150px|[Angelina Jolie, mellor actriz secundaria]]
[miniatura|right|150px|[Alan Ball (guionista)|Alan Ball, mellor guión orixinal]]
[miniatura|right|150px|[John Irving, mellor guión adaptado]]
[miniatura|right|150px|[Pedro Almodóvar, director do mellor filme en lingua non inglesa]]
[miniatura|right|150px|[Kevin Macdonald, mellor documenal]]
[miniatura|right|150px|[Phil Collins, mellor canción]]

### Oscar honorífico 
* Andrzej Wajda

### Premio Irving Thalberg 
* Warren Beatty

## Resumo de premios e candidaturas 
## In Memoriam 
A academia recorda a aquelas personalidades que faleceron durante o ano anterior: Ernest Gold (compositor), Mickey S. Michaels (decorador de set), Bob Peck, Roy Chiao, Henry Jones, Ellen Corby, Bert Remsen, Oliver Reed, Rory Calhoun, DeForest Kelley, Mark Davis (animador), Douglas Seale, John Stears (efectos especiais), Garson Kanin (guionista), Allan Carr (produtor), Sylvia Sydney, Mario Puzo (guionista), Brion James, Norman Wexler (guionista), Abraham Polonsky (guionista), Ruth Roman, Harold F. Kress (editor), Lila Kedrova, Victor Mature, Charles 'Buddy' Rogers, George C. Scott, Ian Bannen, David Shaber (guionista), Mabel King, Madeline Kahn, Desmond Llewelyn, Frank Stanley (cinematógrafo), Lois Hamilton, Peter Jeffrey, Helena Carter, Hedy Lamarr, Jeffrey Boam (guionista), James N. Harrell e Jim Varney.

A omisión de DeForest Kelley (coñecido pola súa actuación en Star Trek) xerou protestas e descontento por parte dos seus fans e amigos.
Outeiro (revista)

***Outeiro*** foi unha revista publicada dende 1981 na Coruña.

## Descrición 
Editada por Caixa Galicia, tiña carácter quincenal. O seu director foi Xosé Castro López. Colaboraron nela Francisco Fariña Busto, Carlos Casares, Barreiro Fernández, Antón Fraguas, Valentín Paz-Andrade, Luís González Tosar e Xosé Filgueira Valverde

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Enciclopedia Galega Universal.
Euroliga 2003-04

A **Euroliga 2003-04** foi a cuarta edición da Euroliga, a máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa foi a 47ª edición. Nesta edición competiron 24 equipos de 13 países distintos.

Os catro mellores equipos, nesta edición o CSKA Moscova ruso, o Maccabi Elite israelí e o Montepaschi Siena e o Skipper Bologna italianos, disputáronse o título na Final Four, xogada no Yad Eliyahu Arena de Tel Aviv, capital de Israel. A final disputárona o Maccabi Elite de e o Skipper Bologna, proclamándose campión o equipo anfitrión tras vencer por 118-74, o que supuxo o seu cuarto campionato.

## Participantes 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Euroleague Basketball

### Ligazóns externas 
* Páxina oficial Euroleague.net
* Eurobasket.com
* Páxina oficial ULEB.net
Artesa de Lleida

**Artesa de Lleida** é un concello español da provincia de Lleida, en Cataluña. Situado ao sueste da capital provincial, pertence á comarca do Segrià.

## Demografía 
O municipio ten 24,06&nbsp;km² de extensión, sendo Artesa de Lleida o único núcleo de poboación agrupada do termo municipal. Algunhas das partidas do concello son Montlleu, el Saldà, Castelló, la Serra, Pla de les Moles, Els Colomers e les Fonts.

## Economía 
Agricultura de regadío. Agricultura bovina, ovina e porcina.

## Lugares de interese 
* Museo Arqueolóxico de Artesa de Lleida
* Igrexa parroquial
* Ermida de Sant Ramon

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web do concello 
* Información da Generalitat de Catalunya 
* Información do Institut d'Estadística de Catalunya
Modesto II

**Modesto Martínez Pillado**, coñecido como **Modesto II**, nado o 9 de xuño de 1965 en Cambados, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa central.

## Traxectoria 
Na tempada 1992–93 xogou no CD Lugo en Segunda División, descendendo ao final da campaña. Na tempada seguinte xogou no SD Compostela, co que ascendeu a Primeira División.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Modesto I

### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Entrevista na web do CD Mensajero
Cat Anderson

[miniatura|300px|Cat Anderson, tocando a trompeta á dereita de [Louis Bellson. Á dereita de Anderson, atópase, tamén tocando a trompeta, Clark Terry. Fotografía tomada en 1952.]]

**William Alonzo Anderson**, nado en Greenville (Carolina do Sur) o 12 de setembro de 1916 e finado nos Ánxeles (California) o 30 de abril de 1981, máis coñecido como **Cat Anderson**, foi un trompetista de jazz estadounidense, parte da banda de música free-jazz de Duke Ellington; entre outras orquestras e músicos, como tamén solista.

Caracterizouse por tocar a súa trompeta en *tons altísimos* (Do maior).

## Discografía 
* *Cat on a hot tin horn* (1958) (EmArcy) 
* *Cat Anderson & the Ellington All Stars in Paris* (1958) (Disques Swing) 
* *Cat anderson plays at 4 a.m.* (1958) (Emidisc) 
* *Ellingtonia* (1959) (Charlie Parker) 
* *Cat speaks* (1977) (Classic Jazz) 
* *Plays W.C. Handy* (1977) (Black & Blue)
Louie Bellson

**Luigi Paulino Alfredo Francesco Antonio Balassoni**, nado en Rock Falls (Illinois) o 6 de xullo de 1924 e finado nos Ánxeles o 14 de febreiro de 2009, foi un batería estadounidense de jazz, máis coñecido como **Louie Bellson**.

Pertenceu, durante moito tempo, á orquestra de Duke Ellington, e tivo a súa propia big band despois.

## Discografía 
* *Trombonology* (con Tommy Dorsey, 1947) 
* *Fancy Dan* (con Duke Ellington, 1951) 
* *The Hawk Talks* (con Ellington, 1951) 
* *A tone parallel to Harlem* (con Ellington, 1951) 
* *Skin deep* (con Ellington, 1952) 
* *The First Concert Of Sacred Music* (1965) 
* *Ow / Sticks* (con Eldridge Gillerspie e outros) 
* *Drum solo* (con JATP, 1954) 
* *Basie In Sweden* (con Count Basie, 1962) 
* *Satch And Josh* (con O. Peterson - Basie, 1977) 
* *Live* (1979) 
* *The London Gig* (1982)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Louie Bellson - Páxina web oficial 
* Heckman, Don. "Louie Bellson dies at 84; Duke Ellington called him 'the world's greatest drummer'," *Los Angeles Times*, 17 de febreiro de 2009. 
* Chinen, Nate. "Louie Bellson, Dynamic Jazz Drummer, Dies at 84," *The New York Times*, 17 de febreiro de 2009.
Comarca de Trasmiera

A **comarca de Trasmiera** (en montañés e historicamente: *Tresmiera*) é unha das comarcas históricas de Cantabria (España) situada ao leste do río Miera ata o río Asón. Esténdese entre as baías de Santander e Santoña, ocupando gran parte do litoral oriental de Cantabria. A costa deste tramo caracterízase polos seus cantís e as súas belas praias como as de Langre, Loredo, Isla, as de Noja e a de Berria en Santoña. Cara ao interior a comarca ofrece extensos prados así como un gran desenvolvo hostaleiro e campista.

A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.

## Concellos 
* Argoños
* Arnuero
* Bárcena de Cicero
* Bareyo
* Entrambasaguas
* Escalante
* Hazas de Cesto
* Liérganes
* Marina de Cudeyo
* Medio Cudeyo
* Meruelo
* Miera
* Noja
* Ribamontán al Mar
* Ribamontán al Monte (capital)
* Riotuerto
* Santoña
* Solórzano
* Voto

centro|1000px|miniatura|Praia de Langre.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Molino de mareas en Argonos (Cantabria, Spain).JPG|Muíños de mareas en Argoños.
Ficheiro:Argonos.jpg|Argoños visto desde o norte, coas marismas de Santoña á esquerda.
Ficheiro:Convento_de_Montehano,_Escalante_(Spain).JPG|Convento de Montehano, xunto ás marismas de Santoña e o Montehano ao fondo.
Ficheiro:Pza_Marques_de_Valdecilla_-_Lierganes.jpg|Praza do Marqués de Valdecilla en Liérganes.
Ficheiro:Casona - Lierganes.jpg|Casa solariega en Liérganes.
Ficheiro:Puente de Liérganes.jpg|Ponte romana en Liérganes.
Ficheiro:Peña_Cabarga1.JPG|Peña Cabarga vista desde Pedreña (Marina de Cudeyo).
Ficheiro:Playa_de_Pedreña.JPG|Praia de Pedreña, ao fondo a cidade de Santander.
Ficheiro:Rio_Miera_La_Cavada_Cantabria.jpg|O río Miera ao seu paso por La Cavada.
Ficheiro:Iglesia_de_Rucandio.jpg|Igrexa de Santa María Magdalena de Rucandio Riotuerto (século XVIII).
Ficheiro:Cantabria_Santoña_Berria_01_lou.JPG|Praia de Berria desde o leste.
Ficheiro:Cantabria_Santoña_Chiloeches_lou.JPG|Palacio de Chiloeches (século XVII).
Ficheiro:Manzanedosantona_lou.JPG|Palacio de Manzanedo, fachada lateral (Santoña).
Ficheiro:Cantabria_Santoña_fuerte_Sancarlos_02_lou.JPG|Forte de San Carlos na entrada da baía de Santoña.
Ficheiro:Santoña,Penal_de_el_Dueso.jpg|Penal de El Dueso, en Dueso (Santoña).

## Notas 
## Véxase tamén
Juan Reboreda Enríquez

**Juan Reboreda Enríquez**, nado en Mondariz o 2 de xuño de 1938 e finado o 31 de maio de 2022, foi un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Foi secretario da Cámara Agraria Local e director da sucursal de Mondariz de Caixa Galicia. Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde do concello de Mondariz e en 1970 foi nomeado alcalde. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas encabezando a candidatura de Unión del Condado e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións por Alianza Popular, logo PPdeG, sempre con maioría absoluta. 0 27 de novembro de 2002 renunciou como alcalde, sendo substituído polo primeiro tenente de alcalde Julio Alén Montes. Foi deputado provincial e presidente do Mondariz F. C.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Mondariz

### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
* Entrevista en *La Voz de Galicia*
Modesto López Novoa

**Modesto López Novoa**, coñecido como **Modesto I**, nado en Ourense o 21 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa central.

## Traxectoria 
Iniciouse no CD Ourense na tempada 1983–84 en Segunda B, permanecendo até a tempada 1985–86.

Na tempada 1986–87 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou en Segunda División. No club branquiazul estivo até a tempada 1990–91, co ascenso do club coruñés á Primeira División, sen xogar ningún partido na súa última campaña.

Na tempada 1991–92 fichou polo SD Compostela, sendo titular indiscutible, e logrando o ascenso á Primeira División na tempada 1993–94. Debutou na máxima categoría o 23 de outubro de 1994, nun partido fronte ao Real Madrid no estadio Santiago Bernabéu que rematou con empate (1–1).

Na tempada 1995–96 foi contratado polo CD Ourense, ascendendo á Segunda División nesa campaña. Co club ourensán descendeu á Segunda División B na tempada 1998–99. Logo de xogar varias campañas en terceira división e preferente, retirouse aos 38 anos co equipo de Nogueira de Ramuín. Despois traballou na escola deportiva do Concello de Celanova.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Modesto II
Pinocitose

miniatura|dereita|250px|Pinocitose.
En bioloxía celular a **pinocitose** (do grego "bebida da célula"), é unha forma de endocitose na que líquidos e solutos e partículas moi pequenas en suspensión entran na célula ao formarse unha invaxinación na membrana plasmática, que seguidamente orixina unha pequena vesícula no interior da célula dentro da que se encontra o material endocitado. As vesículas pinocíticas son de pequeno tamaño e acaban por fusionarse con endosomas e lisosomas. O proceso require enerxía en forma de ATP.

## Características 
A pinocitose utilízase principalmente para a absorción de fluído extracelular cos seus solutos. As vesículas de pinocitose son moito menores ca as fagocíticas. Fálase de micropinocitose cando as vesículas son de aproximadamente 80&nbsp;nm de diámetro, e de macropinocitose cando son maiores. A maior parte das vesículas pinocíticas fórmanse en zonas da membrana onde hai fosas ou depresións revestidas de clatrina e orixinan vesículas revestidas da proteína clatrina , e, loxicamente, tamén perde moita auga. A pinocitose é moi activa en células especializadas na nutrición como as da mucosa intestinal, ou no óvulo, que absorbe por pinocitose alimentos disolvidos cedidos polas células da granulosa que o rodean.

## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Endocitose
* Endocitose mediada por receptor
* Fagocitose

### Bibliografía
* Alberts B., Johnson A., Lewis J., Raff M., Roberts K., Walter P. *Biología molecular de la célula*; editorial Ediciones Omega; 4a edición; 2004; Barcelona; p.&nbsp;746-749
* Alberts B., Johnson A., Lewis J., Raff M., Roberts K., Walter P.; *Molecular biology of the cell*; editorial Freeman; 5a edición; 2003; Nova York; p.&nbsp;728
* Campbell, Reece, Mitchell: "Biology", 6a edición, (2002) P. 151
* Marshall, Ben,  Incredible Biological Advancements of the 20th Century, (2001) p.&nbsp;899
Comarca de Campoo-Los Valles

A **comarca de Campoo-Los Valles** (pronunciado *Campó*) é unha comarca histórica e xeográfica de Cantabria (España) situada no Alto Ebro, de algo máis de 1.000 km². A súa cota máis elevada está no pico Cuchillón (2.225 msnm), e a máis baixa en Pesqueira (560 msnm), estando Reinosa a 850 msnm.

Orixinariamente, segundo se recolle no Libro dos Meiriñados de Castela ou Becerro das Behetrías de Castela (de aproximadamente 1352), o Meiriñado de Aguilar de Campoo comprendía tanto municipios do sur da actual Cantabria, como do norte da provincia de Palencia e da de Burgos, sendo a súa capital a hoxe palentina Aguilar de Campoo, antiga cabeza do vasto Marquesado de Aguilar de Campoo. Posteriormente, a capitalidade trasladouse a Reinosa, cidade que segue ostentando esta condición. O *Campoo palentino*, quedou tras a división provincial, con Aguilar como poboación máis importante, e englobado actualmente na ampla comarca da Montaña Palentina.

A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.

## Concellos 
* Campoo de Enmedio
* Campoo de Yuso
* Hermandad de Campoo de Suso
* Las Rozas de Valdearroyo
* Pesquera
* Reinosa
* Santiurde de Reinosa
* San Miguel de Aguayo
* Valdeolea
* Valdeprado del Río
* Valderredible

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Menhir_El_Cabezudo001.jpg|«El Cabezudo», de 4,85 metros, o máis alto dos menhires de Valdeolea.
Ficheiro:San_Martín_de_Elines.jpg|Colexiata de San Martín de Elines (Valderredible).
Ficheiro:V_stamariaval.jpg|Ermida rupestre de Santa María de Valverde (Valderredible).
Ficheiro:Robledalnavamuel.png|Carballal nas inmediacións de Navamuel (Valderredible).
Ficheiro:V stamariaval1.jpg|Interior da Ermida rupestre de Santa María de Valverde.
Ficheiro:V stamariatumb.jpg|Cemiterio rupestre medieval xunto á ermida de Santa María de Valverde.
Ficheiro:Ebro_Polientes002.jpg|O río Ebro preto de Polientes (Valderredible).
Ficheiro:Reinosa.jpg|Praza da Libertad en Reinosa.
Ficheiro:Vista_del_Embalse_del_Ebro_desde_Juli%C3%B3briga.jpg|Vista do Encoro do Ebro desde Julióbriga.

## Notas 
## Véxase tamén
Julio Alén Montes

**Julio Alén Montes** é un político galego do PPdeG.

## Traxectoria 
Licenciado en Filosofía, é profesor de ensino medio. Foi concelleiro en Mondariz polo PPdeG e primeiro tenente de alcalde. O 27 de novembro de 2002 renunciou o alcalde Juan Reboreda Enríquez, e foi elixido alcalde na súa substitución. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG e foi reelixido alcalde por maioría absoluta. Revalidou novamente a alcaldía por maioría absoluta en 2007, sendo elixido deputado provincial nese mandato. No 2011 resultou novamento reelixido por maioría absoluta. 

Nas municipais de 2015 foi derrotado polo candidato de Alternativa por Mondariz, Xoán Carlos Montes Bugarín, quen o sucedeu na alcaldía. Nese mandato volveu a ser deputado provincial ata setembro de 2017, retirándose da primeira liña política ó final de dito mandato.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Mondariz
Alberto Sánchez Pérez

miniatura|200px|*El pueblo español tiene un camino que conduce a una estrella*, copia da escultura de 1937, no Museo Raíña Sofía
miniatura|200px|*Touros ibéricos*, escultura no Museo de Escultura ó Aire Libre, no Paseo da Castellana, Madrid
**Alberto Sánchez Pérez**, nado en Toledo en 1895 e morto en Moscova, en 1962, foi un pintor e escultor español que seguiu os estilos cubista e surrealista.

## Traxectoria
Naceu en Toledo en 1895, fillo dun panadeiro. En 1927 fundou con Benjamín Palencia a chamada *Escola de Vallecas*, que buscaba a súa inspiración en Castela. Deseñou os decorados da compañía teatral *La Barraca*, de Federico García Lorca. A partir de 1938 exiliuse a Moscova, a onde foi enviado polo Goberno da República para dar clases de debuxo ós meniños españois enviados a Rusia.

Despois de anos de inactividade artística, colaborou co ruso Grigori Kózintsev nos decorados da película *Don Quijote* (1957), cunha recreación espléndida dos pobos de A Mancha en plena Ucraína. Morreu en Moscova no ano 1962.

En 2002 foi homenaxeado no museo de Santa Cruz de Toledo, cunha exposición monográfica.

## Obra
Unha das súas obras máis coñecidas é a escultura chamada *El pueblo español tiene un camino que conduce a una estrella*, de doce metros de altura, construída en 1937 para a Exposición Internacional de París e que protagonizou, xunto ó *Guernica* de Picasso, o pavillón da República Española. A escultura destruíuse cando se desmantelou a Exposición, pero fíxose unha reprodución que hoxe está colocada ante a fachada principal do Museo Raíña Sofía, que conserva tamén as dúas maquetas que presentou para a Exposición de París. Existe outra copia, a escala reducida, na Praza de Barrionuevo, de Toledo.

Nos anos 1931-1932, Alberto Sánchez deseñou unha maqueta para o que tiña que ser unha grande escultura que pensaba colocar no outeiro de Almodóvar, en Vallecas (nos arredores de Madrid), como un símbolo da liberdade. A maqueta, en xeso, perdeuse durante a Guerra Civil, xunto a moitas outras obras do artista, e só se conservan algunhas fotografías que lle fixera o arquitecto Enrique Segarra. En 1957 recuperou ese proxecto e creou unha nova versión do monumento, pero tampouco conseguiu converter a maqueta en realidade:

A maqueta, dividida en pezas soltas, quedou perdida entre caixas e maletas ata que a descubriu o fillo no fallado da súa casa de Moscova, despois da morte do escultor. Nesta ocasión puido ser reconstruída en bronce polo fundidor Eduardo Capa, e foi exposta ó público nunha exposición que na súa honra celebrou en 2010 a Comunidade de Madrid no Centro de Arte Dous de Maio, baixo o título "Monumento a los pájaros. Hito y mito".

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Colección de Alberto Sánchez  no Raíña Sofía
* "El sueño alado de Alberto Sánchez remonta el vuelo. Una exposición recupera la escultura inédita 'Monumento a los pájaros'", en *El País*, 23.03.2010  
* "Madrid recupera el Monumento a los pájaros de Alberto Sánchez", en *Revista del Arte.com*, 22.03.2010 
* Vídeo sobre a exposición *Monumento a los pájaros. Hito y mito*, min 7:22