open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Marica Andallón

**María Josefa Francisca González y Suárez**, máis coñecida como **Marica Andallón**, nada en Oviedo o 8 de xaneiro de 1764 e finada ibídem o 2 de xaneiro de 1848, foi unha heroína da Guerra de Independencia española.

## Traxectoria 
María naceu en Oviedo nunha familia proveniente de Andallón, concello de Les Regueres, de aí o seu alcume. A curta idade queda orfa, empezando a traballar máis tarde como criada.

O 9 de maio de 1808, unha vez coñecidos os acontecementos do levantamento do 2 de maio en Madrid, xunto con Joaquina Bobela e un grupo de partidarios impediu ó secretario do xeneral francés Murat a publicación dun bando.

O 25 de maio de 1808 tomou parte no levantamento en cuxos preparativos axudou.

Durante a guerra de independencia participou na fundación dun corpo sanitario que auxiliou ós contendentes feridos de ámbolos dous bandos, obtendo produtos sanitarios, trasladándoos ós hospitais de campaña de Santa Clara e San Francisco.  

O 19 de xuño de 1808, as tropas populares de Oviedo unidas ás do rexemento de Castropol detiveron a Meléndez Valdés, La Llave, Ladrón de Guevara e Fitz-Gerald para axustizalos sumariamente por afrancesados. María, ó decatarse, informou ó cabido de Oviedo organizando unha procesión encabezada pola Cruz da Vitoria para salvar a vida dos presos, feito que finalmente logrou.

Fernando VII, tras unha recepción real, concedeulle unha pensión vitalicia polos seus méritos na guerra.

Unha rúa do casco urbano de Oviedo, peonil en parte, leva o nome de *María Andallón*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Diccionario Enciclopédico del Principado de Asturias*, Tomo 1. Ediciones Nobel, Oviedo 2005 .
* , Ramón (1889). *Memorias del levantamiento de Asturias en 1808* , Oviedo, Hospicio, pp. 9-16 .
* , Fermín (1908). *Memorias asturianas del año ocho*, Oviedo, Flórez, pp. 95-110 .
* , José Ramón (1985). *Nombres y cosas de las calles de Oviedo*, Oviedo, La Carpeta, pp. 101-104 e 245-248 .
Li Keqiang

**Li Keqiang** (en ; pinyin: Lĭ Kèqiáng), nado en Dingyuan, Anhui o 1 de xullo de 1955 e finado en Shanghai o 27 de outubro de 2023, foi dende o 15 de marzo de 2013 ata o 11 de marzo de 2023 o primeiro ministro chinés e secretario do Partido no Consello de Estado da China. Ademais foi o segundo membro máis importante do Comité Permanente do Buró Político, e *de facto* o responsable da toma de decisións de maior rango do país.

Li foi dirixente da liga da Mocidade Comunista da China; graduouse en Dereito na Universidade de Pequín en 1982. Dende 1998 até 2004 exerceu o cargo de gobernador da provincia de Henan e entre 2004 e 2008 foi secretario xeral do PCCh na provincia de Liaoning.

Dende 2008 até 2013 Li exerceu o cargo de principal viceprimeiro ministro. Durante ese período, como man dereita do primeiro ministro Wen Jiabao, os temas da súa competencia incluían desenvolvemento económico, control de prezos, finanzas, cambio climático, e xestión macroeconómica. Li era considerado como un dos integrantes da "quinta xeración" de dirixentes comunistas chineses.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biography (2012); *China.org.cn*
* chinesenewsnet.com - 中国政治明星李克强甩掉河南“穷帽子” 
* A Louie & Associates Articles: President Hu's Top 4 Aides (2007)
Taklamakan

miniatura|250px|Imaxe do deserto de Taklamakan dende o espazo.

O **deserto de Taklamakan** ou **Takla Makan** (en ; pinyin: Tǎkèlāmǎgān Shāmò; Xiao'erjing: ; en ; en ) é un gran deserto de Asia Central, na Rexión Autónoma uigur de Xinjiang, na República Popular da China. É o segundo deserto de dunas de area máis grande do mundo (tras o do Rub al-Khalí), con dunas que oscilan entre 100 e 300 m de altura.

O nome é probablemente un préstamo ó uigur da palabra árabe *tark*, que significaría «abandonar, deixar só, deixar atrás», + makan, «lugar». Unha etimoloxía popular afirma erroneamente que *Takla Makan* significa «entra e nunca sairás», ou tamén «mar da morte». Unha explicación alternativa deriva o topónimo da expresión túrca; *taqlar makan* ou sexa, "lugar de ruínas".

## Descrición 
esquerda|miniatura|250x250px|Vista do deserto de Taklamakan.
Abrangue unha área de 270 000 km². Polo seu bordo setentrional e meridional atravésano dous ramais da ruta da seda. Os principais oasis son Kasgar, Yarkand (sobre o río Yarkand) e Jotán (Hetian), no suroeste; Kuqa e Turfán, no norte; e Loulan e Dunhuang, no leste. O río Yurungkash (río xade Branco), chamado así polos depósitos de xade que se atopan nel, atravesa este deserto.

Agás polo leste, está rodeado de altas montañas, polo que dende elas descenden ríos moi impetuosos.

## Notas
Fred Trump

**Frederick Christ Trump**, nado en Nova York o 11 de outubro de 1905 e finado en New Hyde Park o 25 de xuño de 1999, foi un promotor inmobiliario e filántropo estadounidense,  pai do 45º presidente dos Estados Unidos, Donald Trump.

## Traxectoria 
Naceu no Bronx no seo dunha familia de inmigrantes alemáns luteranos, Frederick e Elizabeth Christ Trump. Ao pouco da nacenza de Fred, a familia mudou a súa residencia para Woodhaven, en Queens. Cando Fred tiña 12 anos, seu pai morreu na epidemia de gripe de 1918, e súa nai decidiu levar ela o negocio inmobiliario do seu home, e Fred aínda menor de idade entrou en 1923 no negocio inmobiliario, financiado pola súa nai edificou a súa primeira casa , cambiando o nome do negocio familiar a E. Trump & Son e construíndo centos de casas en Queens nos anos seguintes. Durante a Gran Depresión a empresa deixou o negocio inmobilario e Fred abriu un supermercado, que vendeu en 1933 para volver ao sector inmobiliario. Durante a segunda guerra mundial construíu apartamentos e barracóns para o persoal da Armada nas proximidades dos principais estaleiros da costa leste. Despois de rematar a guerra centrou o seu negocio na construción de casas para os veteranos que retornaban da guerra e complexos como o de Shore Haven en Bensonhurst en 1949 e Beach Haven próximo a Coney Island en 1950 (cun total de 2.700 apartamentos). En 1963–1964 edificou a Trump Village, un complexo de apartamentos en Coney Island. Ao longo dos anos construíu máis de 27.000 apartamentos de baixo custo e casas acaroadas en Coney Island, Bensonhurst, Sheepshead Bay, Flatbush e Brighton Beach en Brooklyn, e mais Flushing e Jamaica Estates en Queens. En 1968 seu fillo, Donald, incorporouse á empresa en 1968 e en 1971 converteuse no presidente da compañía, mentres Fred permanecía como presidente do consello de administración. Na primeira listaxe Forbes 400 publicada en 1982 aparecía cunha fortuna estimada de 200 millóns de dólares, compartida co seu fillo Donald .

## Notas
Forcas, Forcas, Parada de Sil

**Forcas** é un lugar da parroquia de Forcas, no concello ourensán de Parada de Sil, na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2023 tiña 12 habitantes (3 homes e 9 mulleres).

## Demografía 
## Patrimonio 
### Igrexa de San Mamede 
É unha igrexa datada en 1822 e está dedicada a san Mamede, que preside unha das súas fachadas. No seu interior, consérvase un retablo de estilo barroco.

### Ponte medieval de Conceliñas 
A xente do lugar refírese a esta ponte co nome de "Conceliñas". Este é un topónimo corrompido que na súa orixe recibía o nome de "Canceliñas", diminutivo de cancela, voz galega que deriva da voz latina *cancellus* “enreixado, barreira”.

Existen varias posibilidades da orixe do nome outorgado á devandita ponte. Unha explicación é a designación das terras de labor situadas na parroquia de Pedrafita preto da ponte. Outro motivo polo que puido recibir este nome é porque esta ponte contaba cun enreixado ou barreira que regulaba fiscalmente o paso por ela.

A ponte atravesa o río Mao, afluente do río Sil. O río Mao, tamén chamado río Vello, nace ao pé da serra de San Mamede e foi descrito por Otero Pedrayo como “de variado e impresionante curso”.

Esta ponte foi unha infraestrutura vital para as comunicacións entre o mosteiro de Montederramo e Castro Caldelas na idade media. No río atopouse unha espada, chamada espada de Forcas do final da Idade de Bronce (1250-1000 a.C.). Atopouse a comezos do século XX mentres se construía unha canle de auga para a fábrica de luz que está preto dese lugar.

### Ermida de Trigúas 
É unha capela que se atopa nos arredores de Forcas e non ten culto permanente. Está caracterizada por un arco de medio punto e outros motivos que a identifican na arquitectura románica.

A ermida de Trigúas é un lugar de romaría e encontro festivo, que se celebraba na segunda semana de setembro. Unha lenda di que a ermida de Trigúas ten dúas irmás, que son a ermida de Cadeiras, ao outra beira do río, e a dos Remedios, en Castro Caldelas, e que as tres se ven e se escoitan.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Forcas 
### Parroquias de Parada de Sil 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Parada de Sil
Teodoro García Egea

**Teodoro García Egea**, nado en Cieza (Murcia) o 27 de xaneiro de 1985, é un político español, deputado por Murcia no Congreso durante as X, XI, XII, XIII e XIV lexislaturas e secretario xeral do Partido Popular dende o 26 de xullo de 2018 ata o 22 de febreiro de 2022. 

## Traxectoria 
É enxeñeiro de Telecomunicación e doutor enxeñeiro pola Universidade Politécnica de Cartaxena. A súa actividade investigadora céntrase no procesado de sinal cerebral, o control, a automática e as redes inalámbricas. Tamén realizou estudos en mercadotecnia política e xestión de proxectos pola Universidade George Washington así como un programa de liderado de xestión pública en IESE. É profesor asociado do Grao Enxeñería de Telecomunicación na UCAM.

A nivel político, foi concelleiro no Concello de Cieza (2007-2009), onde se proclamou campión do mundo en lanzamento de óso de oliva (2008), director da Axencia de Xestión da Enerxía da Rexión de Murcia, secretario de área de tecnoloxía do PP da Rexión de Murcia e vicesecretario de formación de Novas Xeracións da Rexión de Murcia. En xaneiro de 2012 accedeu ao Congreso en substitución de Jaime García-Legaz e foi reelixido en 2015 e 2016. A súa xestión foi criticada por algúns sectores do partido e, finalmente, acabou presentando a súa dimisión o 22 de febreiro de 2022. Nos días previos, varios medios de comunicación sinalaron a unha suposta trama de espionaxe á presidenta da Comunidade de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, dende a propia dirección do Partido Popular por mor do cobro dunha suposta comisión por parte do seu irmán. Isabel Díaz Ayuso sinalou nunha rolda de prensa a Pablo Casado e Teodoro García Egea o que provocou que este, como secretario xeral anunciase o inicio dun expediente contra Díaz Ayuso. Estes episodios causaron unha forte división dentro do Partido Popular, que sinalou como responsable a Teodoro García Egea. Ante as críticas e o cuestionamento interno, Teodoro García Egea presentou a súa dimisión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
María Izquierdo Rojo

**María Izquierdo Rojo**, nada en Oviedo o 13 de setembro de 1946, é unha filóloga, profesora universitaria, activista feminista e política española. Aínda que de orixe asturiana, vive en Granada dende 1973, onde desenvolveu a súa vida profesional e política. Foi deputada dende a I até a III Lexislatura e europarlamentaria durante as lexislaturas III, IV e V.

## Traxectoria 
Doutorada en Filosofía e Letras pola Universidade de Oviedo, cunha tese sobre a narrativa de Juan Carlos Onetti coa que obtivo a cualificación *cum laude* e o premio fin de carreira, traballou primeiro no Colexio Universitario de Málaga e trasladouse definitivamente a vivir a Granada en 1973, onde desenvolveu a súa actividade profesional desde entón, e en cuxa Universidade é profesora titular.

## Traxectoria política 
Ingresou no Partido Socialista Obrero Español e na Federación de Traballadores do Ensino da UXT en 1973. Aínda que ocupou cargos de representación en ámbalas dúas formacións, axiña se decantou pola actividade política, salientando a súa labor á fronte da reconstrución no interior do PSOE granadino durante os últimos anos da ditadura franquista.

Nas eleccións xerais de 1977 foi elixida deputada ó Congreso pola provincia de Granada, sendo reelixida en 1979 e 1986.

Iniciado o proceso autonómico tras a Lexislatura Constituínte, compaxinou a súa labor parlamentaria coa creación da estrutura preautonómica da Xunta de Andalucía. O 27 de maio de 1978, foi elixida parlamentaria pola circunscrición de Granada na Xunta Preautonómica de Andalucía, sendo Conselleira da mesma até a súa disolución en 1979. Participou ademais no Relatorio do proxecto de Estatuto de Autonomía.

En 1982, foi nomeada Secretaria de Estado para as Comunidades Autónomas, tempo no cal culminou a constitución de todas as Comunidades agás Ceuta e Melilla. En 1989, foi elixida membro do Parlamento Europeo, integrada no Grupo Socialista, posto que ocupou até 2004.

De 1979 a 1983 foi secretaria de Política Autonómica na Comisión Executiva Federal do PSOE. Foi tamén membro do Comité Federal socialista dende a legalización do partido até 1990.

No ano 2008, quedou excluída por primeira vez como delegada para os congresos nacional e rexional do PSOE a causa, segundo a propia deputada, de defender unha emenda a prol da democracia interna do partido no congreso provincial.

## Notas
I Used to Spend So Much Time Alone

***I Used to Spend So Much Time Alone*** é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Chastity Belt, publicado o 2 de xuño de 2017 a través do selo Hardly Art. O disco foi producido por Matthew Simms. En xeral recibiu boas críticas, destacando moitas o seu contido máis serio que nos seus anteriores lanzamentos, mentres que outras sentían que o material da banda crecera co álbum.

Dous sinxelos precederon ao lanzamento do álbum: o primeiro foi "Different Now", publicado o 8 de marzo, e o segundo foi "Caught in a Lie", aparecido o 7 de abril. Para promover o disco a banda publicou "5am" como sinxelo promocional antes do lanzamento do álbum, e vídeos musicais para as cancións "Different Now", "Used to Spend" e "Stuck". Chastity Belt iniciou unha xira por Norteamérica e Europa para apoiar o traballo. A xira comezou o 1 de xuño de 2017 en Seattle, Washington, e rematou o 18 de outubro na mesma cidade.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas producidos por Matthew Simms. Voces de todas as cancións gravadas por Julia Shapiro, agás "Stuck", gravada por Gretchen Grimm.

## Notas
Freáns, Crespos, Padrenda

**Freáns** é un lugar da parroquia de Crespos no concello ourensán de Padrenda na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).

## Xeografía 
miniatura|Ponte dos Liños.
Pola aldea discorre a Verea Real, protexida polas fortalezas de San Pedro de Grixó, dependentes do Alcázar de Milmanda, cun asentamento en Freáns procedente do cuartel de San Pedro. O paso por Freáns era pola ponte dos Liños. En 1948 abriuse estrada que conecta Mociños con Freáns, e ao ano seguinte a que une Freáns con Agra.

No río Gorgua hai 16 muíños e unha presa de regadío partía desde Silbares ata Morgade. Na aldea hai cinco canastros, de pequeno tamaño con planta rectangular con cuberta a dúas aguas, con pés de pedra, habitáculo de madeira e cuberta de tella ou lousa.
En novembro de 1999 a zona pasou a formar parte do réxime de protección xeral do parque natural da Baixa Limia - Serra do Xurés. Na parte superior da aldea está a Fraga de Castiñeiros, tamén coñecida como Fraga da Costeira ou As Cañotas da Costeira.
## Patrimonio
dereita|miniatura|Interior da capela.
A capela de Santa María Magdalena é de estilo barroco, se ben ten a súa orixe nun templo anterior. O templo orixinal sufriu danos no s. XVII e reformouse no XVIII, mudando o arco románico por un lintel de pedra que á súa vez en 1960 se substituíu por un arco de formigón. No interior do templo hai dúas imaxes da Santa: unha de pedra que non conserva a cabeza, e que segundo a tradición foi encontrada por uns pastores nunha pequena cova no monte, na Canella do Folón. A festividade celébrase o 22 de xullo.

No torreiro da capela hai un cruceiro. Construíuno en 1973 o escultor vigués Raúl Comesaña, pagado pola veciñanza.

En 2011 creouse unha ruta de sendeirismo, a Ruta dos Muíños I, ao longo do río Gorgua. En 2015 creouse a Ruta dos Muíños III, que comeza no Campo do Río e vai cara a Gresufe e San Roque.

## Festas
As festas de Santa María Magdalena adoitan comezar o xoves cunha sardiñada con pementos. O venres, tras a cerimonia relixiosa, hai un xantar. O venres e o sábado á noite hai verbenas.

## Galería de imaxes 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Crespos 
### Parroquias de Padrenda 
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Padrenda
### Bibliografía 
*
Subrexión de Jakobstad

A **subregión de Jakobstad** (en finés *Pietarsaaren seutukunta*) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 49&nbsp;891 habitantes.

## Municipios 
## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Jakobstad   
* Sitio web de Kronoby  
* Sitio web de Larsmo   
* Sitio web de Nykarleby  
* Sitio web de Pedersöre
Osmosis (serie de televisión)

***Osmosis*** é unha serie de ciencia ficción francesa creada por Audrey Fouché. A primeira tempada, que consta de oito episodios, foi estreada a través de Netflix o 29 de marzo de 2019. Está protagonizada por Hugo Becker, Agathe Bonitzer, Stéphane Pitti, Gaël Kamilindi, Suzanne Rault-Balet, Luna Silva, Manoel Dupont e Yuming Hey.

## Personaxes 
### Principais 
* Hugo Becker como Paul Vanhove
* Agathe Bonitzer como Esther Vanhove
* Stéphane Pitti como Lucas Apert
* Gaël Kamilindi como Gabriel
* Suzanne Rault-Balet como Swann
* Luna Silva como Ana Stern
* Manoel Dupont como Niels Larsen
* Yuming Hey como Billie Tual

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
*
Mártires de Sobredo

miniatura|Venancio González Romero.
O 28 de novembro de 1922, Cándida Rodríguez González, embarazada e veciña de Pazos de Reis, Joaquín Besada, de Soutelo, e Venancio González Romero, de Budiño, máis coñecidos como os **Mártires de Sobredo**, foron asasinados a tiros por defender un veciño contra o pago dos foros segundo acordo do Congreso Agrario.

## Historia
Nesta época era de obrigado cumprimento que o campesiñado realizase o pago dunha renda anual aos señoríos por cultivar as súas propias terras. As sociedades agrarias loitaban contra este réxime que estaba establecido, isto provocaba que vivisen nunha agricultura de subsistencia. Houbo varias revoltas, unha delas tivo gran repercusión na zona Occidental de Galicia, en Sobredo (lugar da parroquia de Guillarei, Tui).
miniatura|Monumento de Camilo Nogueira, os mártires de Sobredo.
Todo comezou o día 28, cando unha masa de persoas de todas as parroquias da contorna, preto de dúas mil persoas, tras escoitar que as campás das igrexas avisaban da chegada do xuíz e da Garda Civil, deixou de traballar no campo e foi cara a Sobredo facendo unha manifestación na defensa dun veciño da comarca de Tui, a quen por negarse a pagar os foros, un xuíz trataba de requisarlle todos os seus bens.

Tódolos veciños que estaban loitando contra esta inxuria e pola abolición dos foros quedaron reprimidos pola Garda Civil, quen mediante disparos disolveu a revolta provocando varias persoas feridas e deixando tres sen vida. Dende ese intre, as vítimas convertéronse nun símbolo dunha sociedade agraria duramente torturada e foron tamén símbolo da loita e da forza pública.
miniatura|Inscrición dos mártires de Sobredo
Dez anos máis tarde, en 1932, ergueuse a obra de Camilo Nogueira Martínez para conmemorar o décimo aniversario dos feitos. Poucos anos despois foi dinamitada tras o golpe de estado do 18 de xullo de 1936, ao mesmo tempo que o réxime disolveu as sociedades agrarias. En 1988 comezou a reconstrución do monumento de Camilo Nogueira. Dende entón celébrase cada ano o aniversario desta reconstrución que reinvindica, á súa vez os acontecementos daquel 28 de novembro.

## Conmemoracións 
Cada ano os institutos de educación secundaria, IES Pedras Rubias, de Salceda de Caselas, IES San Paio, de Tui, IES Ribeira do Louro, O Porriño, e IES Pérez Tizón de Tui van cara ó lugar dos feitos e organizan unha cerimonia na que recitan algúns poemas de autores e autoras galegos como Eduardo Pondal ou Rosalía de Castro, acompañados dunha banda sonora realizada polo propio alumnado. Tamén facendo unha ofrenda floral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Agrarismo
* Mortos de Nebra (1916)
* Revolta das Pedradas (1918)

### Ligazóns externas 
* Bernárdez, J. (18 de novembro de 2017). "Sobredo no olvida a sus mártires". *Faro de Vigo*.
* Obelleiro, M. (27 de novembro do 2017). "Hai unha conexión moi clara entre Sobredo e a represión do 36" . *Sermos Galiza*.  
* Trigo, J. (8 de decembro de 2015). "Los mártires de Sobredo". Sendereando (8 de decembro de 2015) .
All Is Violent, All Is Bright

***All Is Violent, All Is Bright*** é o segundo álbum de estudio da banda irlandesa de post-rock God Is an Astronaut, publicado o 4 de febreiro de 2005 a través do selo Revive Records. O CD mellorado tamén contén un mp3 da canción "Disturbance". O álbum foi remasterizado dixitalmente e reeditado en 2011.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Gran Premio de España de 2019

O **Gran Premio de España de 2019** (oficialmente o **Emirates Gran Premio de España Emirates 2019**) é unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 12 de maio de 2019 no Circuíto de Cataluña, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019  marca a cuarenta e nove proba do Gran Premio de España como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en  e a vinte e nove vez que se celebrou unha rolda do Campionato do Mundo no circuíto de Barcelona-Cataluña.

## Pneumáticos dispoñibles 
## Informes 
### Antecedentes 
### Sancións 
Daniel Ricciardo recibiu unha sanción de tres prazas na grella por causar unha colisión no na carreira anterior con Daniil Kvyat.

## Clasificación 
### Cualificación 
## Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de España de 2019.

## Campionato tras a carreira 
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Gran Premio de Mónaco de 2019

O **Gran Premio de Mónaco de 2019** (oficialmente **Formula 1 Grand Prix de Monaco 2019**) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 26 de maio de 2019 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019. Foi a sesaxésima sétima carreira como unha proba do Campionato do Mundo, e a setenta e sete carreira en xeral.

## Pneumáticos dispoñibles 
## Informes 
### Antecedentes 
## Clasificación 
### Cualificación 
## Carreira
### clasificación 
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Mónaco de 2019.

### Posicións logo da carreira
;Clasificación no campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
## Véxase tamén 
## Ligazóns externas
Ximnasia estética

[miniatura|dereita|Práctica de ximnasia estética en [Ourense.]]
A **ximnasia estética de grupo** é un tipo de ximnasia que se deu a coñecer no século XX. É unha disciplina apoiada en movementos estilizados e naturais de todo o corpo, ao ritmo dunha música.

No ano 1996 a ximnasia estética foi recoñecida internacionalmente como un deporte de competición de maneira oficial. En 2003 creouse en Helsinqui (Finlandia), a Federación Internacional de Ximnasia Estética de Grupo, que se encarga de aprobar e autorizar os cambios necesarios das normas e código deste deporte.

## Historia 
Dentro dos comezos desta ximnasia atopamos países europeos como Finlandia e Estonia, os cales levan participando en competicións desde a década dos 50.

Pódese datar con 100 anos de antigüidade, ao comezo chamábase “Women’s Group Gymnastics”, o que quere dicir Ximnasia para Grupos de Mulleres, pero en 1996, despois de ser recoñecido como deporte de competición a nivel internacional pasou a acadar o nome de “Aesthetic Group Gymnastics”, que significa, Ximnasia Estética de Grupo. Nese ano realizouse tamén a primeira competición oficial en Helsinqui (Finlandia) e en xuño do 2000 tivo lugar o primeiro campionato do mundo da modalidade, na mesma cidade.

A participación nos mundiais comezou con 10 equipos, pero este número foi aumentando co paso do tempo, e moitos países europeos uníronse a el.

## Normativa 
### Categorías 
* Categoría benxamín: 8,9 e 10 anos.
* Categoría alevín: 10, 11 e 12 anos.
* Categoría infantil: 12, 13 e 14 anos.
* Categoría xúnior: 14, 15 e 16 anos.
* Categoría sénior:de 16 anos en adiante.

### Duración 
O tempo que pode durar estará entre 2 minutos e 2 minutos e 45 segundos, dependendo da idade dos e das ximnastas.

### Número de ximnastas por equipo 
Os equipos máis pequenos terán de 6 a 14 ximnastas, mentres que os maiores de 6 a 12, inscritas, por outra banda, unicamente poderán mostrar o exercicio de competición un máximo de 10 ximnastas nas categorías de maior idade.

### Elementos característicos 
Os exercicios de competición deberán ir acorde coa música e tratar de narrar unha historia co propio corpo das e dos ximnastas. Compóñense de elementos corporais que se deben incluír: equilibrios, saltos, xiros, e pasos rítmicos. Todos estes elementos deben estar ligados de forma fluída e unidos a outro tipo de movementos máis ondulantes que son: ondas, swings, aliñacións e torsións.

Hai que ter en conta que todos os elementos que se realicen deberán ser, a metade coa perna ou brazo esquerdos e a outra metade co dereito, para evitar así grandes descompensacións.

## Notas
Vítor Silva

**Vítor Emanuel Cruz da Silva**, nado en Penafiel o 7 de xaneiro de 1984, é un futbolista portugués, que xoga de centrocampista no Lusitânia de Lourosa.

## Traxectoria 
O 5 de marzo de 2019 fichou polo Deportivo da Coruña até o remate da tempada 2018–19, tras estar uns días a proba no club branquiazul.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en foradejogo.net  
* Datos do xogador en soccerway.com
El Risitas

**Juan Joya Borja**, nado en Sevilla o 5 de abril de 1956 e finado o 28 de abril de 2021, foi un actor e humorista español coñecido artisticamente como "**El Risitas**", célebre por aparecer no programa de televisión de Jesús Quintero e en películas como *Torrente 3: El protector*. Foi coñecido internacionalmente polos memes que se fixeron cas súas actuacións en Youtube.

## Notas
## Véxase tamén
Caño Cristales

**Caño Cristales** é un río de Colombia que se atopa na serra da Macarena, no concello do mesmo nome, no departamento de Meta, sendo tributario do río Guayabero. Foi denominado popularmente «o río dos deuses», «o río das cinco cores», «o arco iris líquido» e mesmo «o río máis fermoso do mundo». Dende finais de xullo até novembro, o seu fondo reprodúcense plantas acuáticas que coa exposición ó sol cambian as súas cores nun proceso que vai dende o verde até un vermello intenso, o que produce a sensación de estar fronte a un río de seis cores: vermello (causado pola *Macarenia clavigera*), amarelo, verde, negro, azul e rosado principalmente.

## Descrición 
miniatura|esquerda|Poza do río no sector de Los Ochos.
Sendo un río de menor lonxitude e anchura, o Caño Cristais non alcanza os 100 km de lonxitude nin excede os 20 m de ancho. É unha sucesión de rápidos, fervenzas e pocetas cuxas augas despréndense da meseta sur da serranía da Macarena, onde se sitúa o seu nacemento. As augas discorren cara ó río Guayabero, recollendo ó seu paso afluentes das sabanas rochosas da Serra.

## Notas 
## Véxase tamén
Garavanciño

**Garavanciño** é un álbum ilustrado por Marc Taeger, adaptado por Olalla González a partir dun conto popular. Foi publicado pola editorial Kalandraka en 2008.
## Trama 
Garavanciño é un neno moi pequeno e por iso súa nai non o deixaba saír só, por medo a que lle pasase algo. Un día Garavanciño insistiu en ir só á tenda e a nai accedeu. A nai, ó ver que non lle pasara nada, deixou que o neno fose ó bosque levarlle a comida a seu pai, que estaba traballando. Como chovía, Garavanciño escondeuse debaixo dunha col. Pero de súpeto un boi famento apareceu e comeuna e, con ela, a Garavanciño. Como non aparecía por ningún lado, seus pais fórono buscar polo bosque e encontráronse co boi, déronlle moitas coles para comer e expulsou a Garavanciño cun peido. Fóronse felices os tres para casa.

## Edición 
O libro presenta un formato cadrado (22x22 cm) de pouco volume, cunha cuberta dura. Tanto a cuberta como a contracuberta están relacionadas entre si, é dicir, se se abre o conto de tal forma que se vexan ambas cubertas, vese que na cuberta está Garavanciño que se dirixe á aldea que se encontra na contracuberta. O fondo é dunha cor marrón claro cun fin de resaltar as ilustracións.

En canto ás gardas a primeira contén todos os elementos do conto descolocados para poder ter liberdade á hora de explicalo. Na última encontramos os recortes e os elementos da primeira garda porque xa están condicionadas polo guión do conto.

Ó longo da narración repítense certas estruturas que conseguen certo ritmo na lectura e así centrar a atención dos máis pequenos.

## Ilustracións 
As ilustracións que aparecen no conto son debuxos con cores vivas e con trazos esquemáticos e lineais. As posicións das ilustracións e tamaños exercen un efecto visual de tamaño e distancia. O fondo de todas as follas é branco, así consegue resaltar as ilustracións, igual que pasa na cuberta e na contracuberta.

## Potencialidades educativas 
O texto está baseado na repetición de frases ó longo do conto. Este feito provoca que os nenos e nenas poidan participar na lectura adiantándose ós acontecementos, co fin de conseguir unha lectura máis dinámica.

Esta historia está ambientada nun contorno familiar protector, no cal non se lle inculcan complexos e debilidades ó protagonista polo seu tamaño. Transmite unha mensaxe positiva na que nos mostra a Garavanciño como un personaxe forte, con iniciativa, que resolve e se enfronta aos seus propios problemas.

Ademais de tratar aspectos presentes no currículo (como o tamaño por exemplo), conseguen atrapar a atención dos nenos e nenas cos debuxos tan rechamantes que nos mostran.

Sobre todo fai reflexionar ós nenos sobre as súas propias capacidades, xa que polo tamaño poden sentirse identificados co protagonista.

A obra podémola encontrar en moitos idiomas como o portugués, catalán, castelán, galego, italiano e éuscaro.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* González, Olalla (2008), Garavanciño, Ilust. Marc Taeger, Pontevedra: Kalandraka Editora, [36pp] (ISBN 978-84-8464-682-2).
### Ligazóns externas 
* Detalle do libro pola editorial
Dorothy Hansine Andersen

**Dorothy Hansine Andersen**, nada en Asheville (Carolina do Norte) o 15 de maio de 1901 e finada en Nova York o 3 de marzo de 1963, foi unha médica estadounidense, especializada en patoloxía, coñecida por ser a primeira persoa que identificou a fibrose quística como unha enfermidade en 1938, así como por crear unha sinxela proba para o seu diagnóstico que continúa a empregarse. Tamén dedicou parte da súa vida ao estudo das enfermidades por almacenamento de glucóxeno e as malformacións do corazón, recollendo espécimes de corazóns con defectos cardíacos conxénitos para o seu estudo, esta experiencia permitiulle colaborar na creación dun programa de adestramento en cirurxía cardíaca para diversos hospitais.

## Traxectoria 
### Nacemento e educación 
Naceu en 1901 en Asheville, Carolina do Norte, nos Estados Unidos. O seu pai, Hans Peter Andersen, era de orixe dinamarquesa, e a súa nai, Mary Louise Mason, era de Nova Inglaterra. Cando apenas contaba con trece anos de idade morreu o seu pai, polo que decidiron mudarse ao estado de Vermont. Dorothy encargouse de atender a súa nai discapacitada ata a súa morte en 1920.

Realizou os seus estudos en Mount Holyoke College onde obtivo un B.A. en 1922, posteriormente obtivo o seu título de medicina na Universidade Johns Hopkins en 1926. Ao rematar os seus estudos realizou un internado no Departamento de Cirurxía do Strong Memorial Hospital en Rochester, Nova York, e deu clases na Universidade de Rochester. Dorothy estaba interesada en especializarse en cirurxía, mais foille negado o acceso á residencia por ser muller. Decidiu entón aceptar un posto no Departamento de Patoloxía do Colexio de Médicos e Cirurxiáns da Universidade de Columbia en 1929.

## Legado e recoñecementos 
As contribucións de Dorothy Andersen á medicina permitíronlle alcanzar o recoñecemento. A proba diagnóstica que ideou para a fibrose quística nos seus últimos anos de vida continúa a ser utilizada. Foi membro honoraria da Academia Estadounidense de Pediatría e presidenta honorario da National Cystic Fibrosis Research Foundation. Recibiu diversos premios polo seu traballo, entre os que se inclúen o premio Elizabeth Blackwell en 1954 e a Medalla por Servizos Distinguidos do Columbia-Presbyterian Medical Center en 1963, concedida a título póstumo. Polo seu traballo científico foi introducida no National Women's Hall of Fame en 2002.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
Manuel Losa Rocha

**Manuel Losa Rocha**, nado en Santiago de Compostela en xullo de 1940, é un escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Losa Bondad e Carmen Rocha Arenas. Emigrou coa familia a Montevideo en 1953. Libreiro e editor, é socio fundador do Patronato da Cultura Galega e foi integrante do consello directivo do Centro Gallego de Montevideo e do consello directivo da Asociación de Empresarios Galegos do Uruguai.
miniatura|Imaxe que ilustra a portada de *A Galicia de Montevideo. Unha biografía de Xesús Canabal, 1897-1985* (2010).
## Obras 
* *Relato dun emigrante... de Santiago de Compostela a Montevideo*
* *O vendedor de libros*
* *Don Xesús Canabal Fuentes. Fillo predilecto de O Pino* (2007)
* *Catro historias de emigrantes Isidoro Manuel García García, Eduardo Martínez Filgueira (o Cañotas), Xosé Lage Sierra (Pepe Montoya), Antón Crestar Faraldo* (2009). Foi traducida ao castelán.
* *A Galicia de Montevideo. Unha biografía de Xesús Canabal, 1897-1985* (2010)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en Editorial Galaxia
What Happens Next

***What Happens Next*** é o oitavo álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Gang of Four, publicado o 24 de febreiro de 2015 a través dos selos Metropolis Records e Membran. É o primeiro disco do grupo en contar con John "Gaoler" Sterry nas voces, tras a marcha do vocalista Jon King, que deixou ao guitarrista Andy Gill como único membro orixinal da banda.

O álbum ten contribucións de Alison Mosshart de The Kills e The Dead Weather, do músico alemán Herbert Grönemeyer, o membro de The Big Pink Robbie Furze e do guitarrista xaponés Tomoyasu Hotei.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Reial Club de Tennis Barcelona

250px|thumb|Sede do RCTB
[250px|thumb|Pista central durante a celebración do [Torneo Conde de Godó de 2009.]]
O **Reial Club de Tennis Barcelona 1899** (**RCTB**) é un club deportivo de tenis de Barcelona, Cataluña. Foi fundado o 13 de abril de 1899 e está situado no barrio de Pedralbes, ao norte da Avenida Diagonal.

O RCTB está considerado o club de tenis máis prestixioso de España. Nas súas pistas formáronse tenistas como Arantxa Sánchez Vicario, Conchita Martínez, Carlos Moyá, Carlos Costa  Masferrer ou Rafael Nadal. Sede de gran número de eventos tenísticos, o RCTB organiza desde 1953 o Trofeo Conde de Godó, de categoría ATP 500 e disputado sobre terra batida, que é xunto ao Masters de Madrid, o torneo máis importante disputado en España.

## Presidentes do club 
* Ernest F.C. Witty (1899-1904)
* Thomas Morrison (1905)
* Frederick Witty (1906-1908)
* Kendall Park (1909-1910)
* Francisco de Moxó y de Sentmenat (1911-1920)
* José Vidal-Ribas y Güell (1920-1929)
* Alfonso Macaya Sanmartí (1929-1935)
* Carlos Godó Valls (1935-1960)
* Luis Coma-Cros y Cazes (1960-1972)
* Jorge Soler Cabot (1972-1976)
* Jesús Serra Santamans (1976-1989)
* Juan Grau Almirall (1989-1993)
* Juan María Tintoré Turull (1993-2008)
* Albert Agustí García-Navarro (2008-2018)
* Josep Jordi Cambra (2018-)

## Tenistas máis destacados 
;Masculinos
* Andrés Gimeno
* Alberto Berasategui
* Albert Costa 
* Carlos Moyá 
* Emilio Sánchez Vicario
* Feliciano López 
* Enrique Maier
* Félix Mantilla
* Fernando Vicente
* Galo Blanco 
* Javier Sánchez Vicario
* José Luis Arilla
* Rafael Nadal 
* Roberto Carretero 
* Sergio Casal
* Tomás Carbonell
* Tommy Robredo

;Femininas
* Arantxa Sánchez Vicario
* Conchita Martínez

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial
* 
*
Sydösterbotten

**Sydösterbotten** (en finés *Suupohjan rannikkoseutu*) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 22&nbsp;444 habitantes.

## Municipios 
## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Kaskinen  
* Sitio web de Kristinestad    
* Sitio web de Närpes
Arnulfo de Carintia

**Arnulfo de Carantania** (en alemán *Arnulf von Kärnten*), nado arredor de 850 e finado en Ratisbona o 8 de decembro de 899, foi margrave de Carantania, rei da Francia Oriental e de Lotarinxia e emperador carolinxio (ou de Occidente).

## Traxectoria 
Arnulfo foi fillo natural do rei Carlomán e de nai eslovena, Litswinde, filla do conde Eberhard de Carantania (Carintia), de onde lle vén o seu sobrenome. 

Despois de ser deposto o seu tío o emperador Carlos III o Gordo, converteuse en rei da Francia Oriental e de Lotarinxia (887). 

Obtivo unha vitoria fronte aos viquingos na batalla de Lovaina en setembro de 891. Arnulfo invadiu Italia no ano 896. Co seu regreso a Alemaña en 896, Arnulfo descubriu que a súa mala saúde implicou que fose incapaz de tratar cos problemas referentes ao seu reinado. Italia perdeuse e cabaleiros de Moravia e Hungría estaban a saquear as súas terras continuamente; ademais, a Lotarinxia estaba en rebelión contra o seu fillo Zuentiboldo. Tamén se viu afectado pola ascendente violencia e as loitas de poder entre a baixa nobreza alemá.

No ano 898, o emperador Lamberto foi derrotado por Berengario de Friúl que cobizaba o trono de Italia e morreu asasinado. Vacante o título imperial, Arnulfo logrou ser designado emperador. 

O 8 de decembro de 899 Arnulfo de Carintia morreu en Ratisbona e sucedeuno como rei da Francia Oriental o seu fillo Luís IV, o Neno, que tivo coa súa esposa Ota (f. 903). Cando o seu único fillo lexítimo, Luís o Neno, morreu en 911 á idade de 17 ou 18 anos, a rama oriental (alemá) da casa de Carlomagno deixou de existir. Arnulfo fixo que a nobreza tamén recoñecese os dereitos dos seus fillos ilexítimos Zuentiboldo e Ratoldo como sucesores seus. Zuentiboldo, a quen fixera rei de Lotarinxia en 895, seguiu gobernando alí ata o ano seguinte (900).

Arnulfo está enterrado na basílica de santo Emmeram en Ratisbona, que actualmente se coñece como Schloss Thurn und Taxis, o palacio dos príncipes de Thurn und Taxis.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Duckett, Eleanor (1968). *Death and Life in the Tenth Century*. Ann Arbor: University of Michigan Press.
* Comyn, Robert. *History of the Western Empire, from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V, Vol. I*. 1851
* Bryce, James, *The Holy Roman Empire*, MacMillan. 1913
* Mann, Horace, K. *The Lives of the Popes in the Early Middle Ages, Vol III: The Popes During the Carolingian Empire, 858–891*. 1925
* Mann, Horace, K. *The Lives of the Popes in the Early Middle Ages, Vol IV: The Popes in the Days of Feudal Anarchy, 891–999*. 1925
Juana Teresa Juega López

**Juana Teresa Juega López**, nada en Laxe o 8 de abril de 1885 e finada en Melide o 3 de decembro de 1979, foi unha poeta galega en lingua galega e lingua castelá.

## Traxectoria 
Filla do médico Ramón Juega Charlín, dos cinco aos trece anos de idade viviu en Tacuarembó, Uruguai, de onde procedía súa nai. De volta a Galicia a familia instalouse na Coruña onde o seu pai rexentaba un balneario. Juana publicou versos (algúns en galego) a partir de 1904 en *El Eco de Galicia* e en *El Compostelano*.

A poeta tiña preparado un libro de poemas con prólogo de Leopoldo Pedreira Taibo e dedicatoria-presentación de José María Riguera Montero, titulado *Alma que llora*, cousa que non era do agrado do seu noivo, José Morales Vilar, militar. En marzo de 1908 o tenente disparou varias veces contra ela,feríndoa gravemente, e a continuación suicidouse. O libro nunca chegou a publicarse.

Dous anos despois Juana casou con Emilio Pereiro Quiroga, avogado de Melide, co que tivo catro fillos, residindo sucesivamente en Caldas de Reis, Arzúa, Palas de Rei, Melide e Santiago de Compostela. Durante a guerra civil española Juana, membro de Acción Católica e activista a prol da CEDA, colaborou en manifestacións e actos a favor do franquismo.

O seu poema "A morte" aparece na antoloxía de Uxío Carré Aldao de 1911 e o seu sobriño-neto, José-Maria Monterroso Devesa, fixo unha recompilación da súa obra, de máis de setenta composicións, oito delas en galego, que se publicou no ano 2000 no *Boletín do Centro de Estudos Melidenses. Museo da Terra de Melide* nº 13.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* , X. M. (2011). *Dicionario de Escritores e Escritoras da Costa da Morte* p.&nbsp;39. Seminario de Estudos Comarcais da Costa da Morte.
* 

### Outros artigos 
* José-Maria Monterroso Devesa
* Violencia de xénero
### Ligazóns externas 
* , Isabel (10/12/2017). "Tragedia en la casa de baños" *La Opinión A Coruña* .
* , Raquel (17/10/2017). "Cinco tiros contra a escritora que ía publicar un libro de poemas" *Disque Cool*.
Uisenma Borchu

**Uisenma Borchu**, nada como **Uizenmaagiin Borkhüü**, nada o 1 de xuño de 1984 en Ulán Bátor, é unha cineasta e actriz alemá de orixe mongol. En 1989, trasladouse coa súa familia dende Mongolia a Alemaña Oriental, onde se criou. Durante o período de 2006-2015 estudou cinema documental na Universidade de Televisión e Cinema en Múnic.

## Filmografía 
* 2007: *Donne-moi plus*
* 2011: *Himmel voller Geigen*
* 2012: *Khuyagaa – Tag im Leben eines Nomadenjungen*
* 2012: *Preis des Goldes*
* 2015: *Schau mich nicht so an*
* 2018: *Asphaltgorillas*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial 
*
Quintela de Leirado, Quintela de Leirado

**San Paulo de Quintela de Leirado** é unha parroquia do concello de Quintela de Leirado na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. Constituíuse no ano 1836. en 2023 tiña 145 habitantes (69 homes e 76 mulleres).

## Historia 
En 1893 creouse a parroquia, ao se segregar da de Leirado.

## Patrimonio  
A igrexa de San Paulo foi construída entre finais do século XVIII e principios do século XIX. Conta cun retablo en pedra coas imaxes de San Xacinto e Santo Antonio.
A Virxe do Carme ten unha capela propia próxima á igrexa. Na actualidade a festa do Carmen ten dúas festas, unha o 16 de xullo e outra o primeiro domingo de setembro. Nesta festa celébrase unha procesión nocturna con farois.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Quintela de Leirado
### Parroquias de Quintela de Leirado
## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Quintela de Leirado
Causa limeña

miniatura|Causa limeña
A **causa limeña**, **causa á limeña** ou simplemente **causa**, é un prato típico da gastronomía do Perú, de orixes precolombinas. Trátase dun entrante de puré de patacas mesturado con condimentos, millo e carne branca (pito ou peixe, quizais marisco ). Sérvese frío e cun lixeiro baño de maionesa.

## Historia 
Este prato existe desde o Vicerreinado e o seu nome vén do quechua *Kausay* que significa "mantemento necesario" e "alimento", ou "o que alimenta", como se chamaba tamén á papa. Os incas preparábano amasando pataca amarela e *ají*, unha especie de chile picante autóctono.

Hai outras hipóteses da orixe colonial sobre o nome que, aínda que este prato netamente de Lima xa existía desde o Vicerreinado, non tiña unha denominación específica senón que se orixinou coa chegada do liberador José de San Martín, de tal xeito que, para sufragar os gastos da campaña militar, comezou a ser vendido nas esquinas das rúas de Lima para apoiar "a causa" da independencia; é neste contexto no que o prato gañou o nome de "causa". Así se volveu facer durante a Guerra do Pacífico, que enfrontou nun conflito bélico ao Perú e Bolivia contra Chile e, de novo, coa venda das racións deste prato se intentou recada-los cartos para o exército.

## Descrición 
Este prato elabórase tradicionalmente sobre a base de papa amarela, limón, chile, ovo cocido e olivas negras, ingredientes aos que, posteriormente, se lles engadiu a palta para o recheo e a leituga para a decoración. Esta preparación admite diversas variantes, como causa rechea de atún, de troita, de pito, de mariscos ou outras variedades de carnes brancas. Sérvese cun lixeiro baño de maionesa. Ademais de papa amarela, a masa da causa pode ser elaborada con pallares verdes ou iuca amarela.Mentres que en Lima se denomina «causa» a este prato, en Trujillo emprégase para nomear a calquera prato picante,​ aínda que tamén se elabore a causa limeña nesta cidade e compita en calidade. Segundo o tradicionalista Ricardo Palma: 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*
*
*
Subrexión de Kaustinen

A **subrexión de Kaustinen** (en finés *Kaustisen seutukunta*) é unha das dúas subrexións da rexión de Ostrobotnia Central. En 2017 tiña unha poboación de 15&nbsp;712 habitantes.

## Municipios 
## Historia 
* 1 de xaneiro de 2009: Ullava abandonou a subrexión ao unirse á cidade de Kokkola.

## Poboación 
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Portal da subrexión de Kaustinen 
** Sitio web de Halsua 
** Sitio web de Kaustinen 
** Sitio web de Lestijärvi 
** Sitio web de Perho 
** Sitio web de Toholampi 
** Sitio web de Veteli
María Luisa Carcedo

**María Luisa Carcedo Roces**, nada en Santa Bárbara o 30 de agosto de 1953, é unha médico e política española do PSOE. Foi ministra de Sanidade, Consumo e Benestar Social do Goberno de España dende setembro de 2018. Ademais, foi secretaria de Sanidade da Comisión Executiva Federal do PSOE.

## Traxectoria 
É licenciada en medicina e cirurxía pola Universidade de Oviedo e diplomada en medicina de empresa. Comezou a súa actividade profesional en Atención Primaria de Saúde dende 1978 até 1984, e dende 1995 está destinada no Centro de Saúde do Natahoyo, en Xixón.

### Actividade política 
Vinculada ó PSOE dende moi nova, comezou a desempeñar cargos de responsabilidade política en 1984, como directora sectorial de Ambulatorios na área Sanitaria do Val do Nalón, cargo que mantivo até que en 1988 foi nomeada directora rexional de Saúde Pública do Goberno do Principado de Asturias presidido por Pedro de Silva.

Revalidou o seu escano de deputada autonómica nas eleccións de 1995 (IV lexislatura), 1999 (V lexislatura) e 2003 (VI lexislatura).

En setembro de 2015, foi designada senadora autonómica polo Principado de Asturias e secretaria xeral do Grupo Socialista no Senado. En febreiro de 2016 foi unha das persoas de confianza elixidas por Pedro Sánchez para a negociación con outras forzas políticas con obxecto de acceder á xefatura de goberno.

Tras apostar por Pedro Sánchez nas primarias de 2017, este outorgoulle o cargo de secretaria executiva de Sanidade e devolveulle o cargo quitado pola xestora e que xa desempeñara con anterioridade, o de número dous dos Socialistas no Senado e secretaria xeral nesta cámara.

Tras a chegada de Sánchez ó Goberno de España, Carcedo foi nomeada alta comisionada para a loita contra a pobreza infantil en xuño de 2018, cargo que ocupou até que foi ascendida a ministra de Sanidade en setembro dese mesmo ano trala dimisión de Carmen Montón polas irregularidades publicadas en relación ós seus estudos de máster. Prometeu o seu cargo o 13 de setembro.

## Notas