Louis Évely

**Louis Évely**, nado en Bruxelas o 5 de novembro de 1910 e finado o 30 de outubro de 1985, foi un relixioso e un escritor cristián de orixe belga. Como sacerdote católico publicou varias obras sobre a vida espiritual. Deixando a vida sacerdotal casou mentres seguía activo como líder espiritual. Louis Évely foi un profesor de vida espiritual mentres foi un escritor prolífico. Varias das súas obras venderon milleiros de copias e foron traducidas a 25 idiomas. A fama de Louis Évely foi tal na década de 1960 que un dos seus sermóns foi reproducido na súa totalidade en *A miña noite con Maud*, película dirixida por Éric Rohmer. Unha das súas conferencias sobre a oración, impartida en España, provocou un motín, por algunhas das súas declaracións conmocionaren algúns católicos conservadores.

A maior parte do traballo de Évely non é o resultado dunha investigación académica, mais consiste en sermóns ou conferencias en retiros e o que as súas palabras evocaron no corazón de milleiros de cristiáns. Moitos dos seus oíntes transcribíron os textos das súas charlas para a súa distribución nas súas igrexas, moitas veces en forma de copias ao carbón ou fotocopias, moito antes de que os textos chegasen a editoriais e imprentas.

## Traxectoria 
Louis Évely naceu en Bruxelas o 5 de novembro de 1910. Xa de adolescente mostrouse inclinado á oración e, grazas ao scoutismo cristián, á solidariedade cos demais pero tamén á práctica. Despois de completar os seus estudos universitarios e de obter dous doutoramentos, un en dereito e outro en filosofía, entrou no seminario maior de Malines-Bruxelas aos 23 anos.

Ordenado sacerdote aos 27 anos, sorprendeuse ao ser asignado a unha escola rural en lugar de, como esperaba, a unha cátedra na Universidade Católica de Lovaina. Esta escola estaba situada na beira do campo de batalla de Waterloo e este nomeamento inesperado converteuse nunha oportunidade. A través da súa experiencia de catequese con nenos, Évely aprendeu a presentar a mensaxe do Evanxeo coa sinxeleza que despois a fixo famosa.

Tivo unha experiencia semellante como capelán da Resistencia antinazi nas Ardenas durante a segunda guerra mundial. A súa oración foi confrontada de súpeto coa tarefa de ter en conta a un maquis agnóstico ou anticlerical. Despois da guerra, aclamado polo seu traballo na Resistencia, pasou a ser o director da súa escola, mentres exerceu como mestre e capelán en diversas agrupacións cristiás.

Atraído pola espiritualidade de Charles de Foucauld, creou congregacións sen ordenación en Bélxica inspiradas nas ideas de Foucauld . Neste momento, a reputación de Évely como predicador converteuno nun director de retiros espirituais moi popular. Foi orador en numerosas conferencias relixiosas e predicou publicamente en congregacións organizadas polo movemento de axuda ao Terceiro Mundo coñecido como *Ad Lucem* (en latín "Cara á luz"). Tamén participou nunha serie de emisións en Lenten Radio (Radio Coresma). Estes discursos inspiraron os seus primeiros libros.

O padre Évely comezou a adquirir fama de orador non exento de humor e de certa ousadía, ousadía que parece anticipar as disposicións do futuro Concilio Vaticano Segundo pero que no seu momento irritaba aos seus superiores. En 1957 o seu arcebispo, o cardeal Suenens, que fora compañeiro seu de seminario, pediulle que deixase de publicar os seus libros. Pouco despois viuse obrigado a deixar de traballar como director de escola.

Entre estas afrontas profesionais e a súa vida activa, a saúde de Évely deteriorouse e obrigouno a seguir unha cura de descanso nas montañas francesas durante varios meses. Despois de completar o seu tratamento, en lugar de regresar a Bélxica, fíxose oblato no mosteiro cisterciense de Aiguebelle en Provenza. Sen tomar os seus votos, adoptou con todo a vida monástica, participando no canto e na oración mais tamén nos estudos e traballos manuais da abadía. Esta vida contemplativa satisfacía por completo as súas aspiracións místicas mais, coa axuda espiritual do abade, comprendeu que a súa verdadeira vocación era evanxélica. Polo tanto, converteuse nun predicador itinerante no suroeste de Francia, axudando na sucesión espiritual das parroquias e dirixindo retiros.

A forma de falar da fe introducida polo Vaticano II a principios dos anos 60 polo papa Xoán XXIII parece que coincidía co estilo de predicar e escribir característico de Évely. Porén, o que el chamou a "Primavera da Igrexa" estivo marcado pola decepción. Évely tivo que enfrontarse a moitos obstáculos, xa que o seu bispo negouse a concederlle o imprimátur, unha disposición obrigatoria para calquera obra publicada por un sacerdote . Pola contra, as traducións das súas obras obtiñan facilmente imprimatur no estranxeiro.

Após un intenso discernimento espiritual pediu regresar ao estado segrar ou deixar o sacerdocio, o cal lle concederon as autoridades eclesiásticas no verán de 1967. Este foi o inicio dun período prolífico no que creou e perfeccionou as súas obras máis notables, especialmente as relacionadas coa oración de homes e mulleres modernos.

Tres anos despois, aos 60 anos, Évely casou cunha amiga de moito tempo, Mary (de solteira Marie-Cécile Van der Meersch), pintora, coa que se estableceu en Piégros-la-Clastre, unha pequena aldea da Provenza. Alí, pouco a pouco, foi recuperando o seu público de predicador, incluído a miúdo protestantes, en Alsacia e Suíza. En resposta a repetidas peticións, a parella Évely creou unha casa de oración, chamada "L'Aube" (O Amencer), onde aínda hoxe unha comunidade realiza exercicios espirituais e ofrece ensinanzas.

Na década de 1980 Évely sentiu que a súa forza diminuía a medida que a súa saúde se deterioraba, probabelmente a resultas dunha enfermidade tropical contraída durante unha xira de conferencias por África. Morreu o 30 de agosto de 1985, pouco antes da medianoite, aos 75 anos.

## Memoria e posteridade 
A asociación "Transmission", cuxo obxectivo é difundir as súas ideas a través da animación de colectivos locais e a publicación das súas obras máis significativas, foi creada en 2005, con motivo do 20 aniversario da súa morte.

## Publicacións 
* *Les enfants doivent-ils obéir à leurs parents?* Centre d'Études Pédagogiques, Paris, 1952.
* *Notre Père, aux sources de notre fraternité*, Fleurus, Paris, 1956.
* ''L'Église et les sacrements*, La Pensée Catholique, Bruxelles, 1956.
* *Vivre en fraternité*, Presto-print, Bruxelles, 1956.
* *Souffrance*, Presto-print, Bruxelles, 1957.
* *C'est toi, cet homme*, éditions Universitaires, Paris, 1957.
* *Credo*, Presto-print, Bruxelles, 1958.
* *Dieu et le prochain*, Diff-Edit, Paris, 1958.
* *Vivre en fraternité*, Presto-print, Bruxelles, 1958.
* *Une religion pour notre temps*. Presto-print, Bruxelles, 1962.
* *Notre Père : aux sources de notre fraternité*. Fleurus, Paris, 1963.
* *Fraternité et Évangile*. Presto-print, Bruxelles, 1963.
* *Spiritualité des laïcs*. Dr Ferrière, Ottignies, 1964.
* *Apprenez-nous à prier*. Éditions C.T.I.C., Paris, 1966.
* *Amour et mariage*. Louis Évely, 1966.
* *Homélies sur la parole de Dieu*. Office Général du Livre, Paris, 1966.
* *Des pauvres*. Office Général du Livre, Paris, 1967.
* *Éduquer en s'éduquant*. Louis Évely, 1967.
* *Liberté*. Louis Évely, 1967.
* *Le chemin de joie*. Louis Évely, 1968.
* *En écoutant l'Évangile*. Fleurus, Paris, 1969.
* *La Prière d'un homme moderne*. Éditions du Seuil, Paris, 1969.
* *L'Évangile nous parle*. Fleurus, Paris, 1970.
* *L'Évangile sans mythes*. Éditions Universitaires, 1970.
* *Si l'Église ne meurt*. Éditions Universitaires, 1971.
* *Méditations d'Évangiles*. Éditions Universitaires, 1973.
* *C'est toi, cet homme*. Éditions du Cerf, Paris, 1973.
* *Échec et espoir d’un christianisme*. Louis Évely, Crest, 1976.
* *Questions de vie et de mort*. Louis Évely, Crest, 1978.
* *Les chemins de ma foi*. Éditions du Centurion, Paris, 1982.
* *Oser parler*. Éditions du Centurion, Paris, 1982.
* *Le chemin de joie*. Marie-Cécile Évely, Piégros-la-Clastre, 1986.
* *Chaque jour est une aube*. Éditions du Centurion, Paris, 1987.
* *Prier, c'est devenir*. Éditions du Centurion, Paris, 1989.
* *Les chemins de ma foi*. Éditions du Centurion, Paris, 1990.
* *Oser parler : désir et peur de communiquer*. Éditions du Centurion, Paris, 1990.
* *Éterniser sa vie*. Éditions du Centurion, Paris, 1991.
* *Échec et espoir d'un christianisme*. Marie-Cécile Évely, Piégros-la-Clastre, 1992.
* *Réinventer le mariage*. Desclée de Brouwer, Paris, 1995.
* *Et si tout avait un sens ?'' Monte-Cristo, Annecy, 2005.

## Notas