open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Unió Valenciana

200px|miniatura|Papeleta de UV das eleccións locais de 1995.

**Unió Valenciana** (**UV**) foi un partido político conservador da Comunidade Valenciana.

## Historia 
UV formouse en agosto de 1982 dentro do ámbito político coñecido como blaverismo que rexeita que a Comunidade Valenciana sexa de cultura catalá e reivindicando o valenciano como unha lingua diferenciada do catalán. Nas eleccións xerais de 1982 participou xunta Alianza Popular, coalición que se mantivo nas eleccións autonómicas de 1983.

Nas eleccións xerais de 1986 presentouse en solitario e conseguiu acta de deputado para o seu presidente e fundador Vicente González Lizondo, neses anos consolidou a súa presenza electoral e nas eleccións xerais de 1989 obtivo dous deputados e foi a terceira forza política nas eleccións valencianas de 1991 con sete escanos e o 10.47% dos votos. Nas eleccións valencianas de 1995 o PSPV-PSOE perdeu a maioría absoluta e UV co 7% dos votos e 5 deputados converteuse na forza clave para gobernar a comunidade, así UV entrou no goberno logo de pactar co Partido Popular, o cal provocou que progresivamente numerosos dirixentes da UV se fosen integrando no PP, o cal provocou unha crise interna en UV que acabou coa expulsión do seu fundador, González Lizondo. Nas eleccións valencianas de 1999 UV quedou co 4.76% dos votos e non logrou entrar no Parlamento. Nas eleccións valencianas de 2003 en coalición con diversos partidos locais baixou aínda máis quedando no 3.03% dos votos. UV renunciou a participar nas eleccións xerais de 2004 en troques da inclusión do seu líder, José María Chiquillo como independente nas listas para o senado do PP, logo dunhas eleccións internas Chiquillo deixou o partido pero mantivo a súa acta de senador, o que xerou unha fonda crise institucional en UV. O derradeiro presidente de UV foi José Manuel Miralles, concelleiro en Náquera. Unió Valenciana desapareceu en xuño de 2014.
Aguacate

miniatura|dereita|Froito do aguacate
O **aguacate** é unha árbore (*Persea americana*)  nativa de América Central e México coñecida polos seus froitos comestíbeis graxos de igual nome. É unha árbore de gran porte, pasando dos trinta metros de altura; unha árbore adulta pode producir máis dun cento de froitos, dos que se coñecen máis de 500 variedades. Na actualidade ademais da súa zona de orixe cultívase no sur de España, Israel, Suráfrica, Perú, norte de Chile, Vietnam, Indonesia, Australia, Nova Zelandia, Estados Unidos, Filipinas, República Dominicana e Malaisia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
**Persea* (xénero)
* Guacamole
Radio Negreira

**Radio Negreira** é unha emisora municipal de radio do concello de Negreira. Comezou a emitir en 1989 a través do 107.0 de FM. Pertence ás Emisoras Municipais Galegas
Partido Socialista Unificado

O **Partido Socialista Unificado** (en francés: **Parti Socialiste Unifié**, **PSU**) foi un partido socialista francés que apareceu en 1960 en oposición á guerra de Alxeria e ao apoio do SFIO a De Gaulle cando se uniron o Partido Socialista Autónomo, escisión do SFIO, da  Unión da Esquerda Socialista e dun grupo de disidente do PCF agrupados en torno á revista *Tribune du communisme*. Contaba con 30.000 militantes. Nas eleccións presidencias de 1965 apoiou a candidatura de François Mitterrand. O PSU apoiou a rebelión estudantil de 1968. En 1969 presentou a Michel Rocard como candidato á presidencia, coseguíu o 3.61% dos votos. En 1973 unha fracción dirixida polo secretario xeral parisiense integrouse na LCR e en 1974 Rocard ingresou no PSF, unha outra fracción uniuse ao Partido Comunista Marxista-Leninista de Francia. Nas eleccións presidencias de 1981 o seu candidato, Hugette Bouchardeau tivo o 1.11% dos votos. O PSU disolveuse en novembro de 1989.
Marcus Lucius Annaeus Seneca

**Marco Lucio Anneo Séneca** (*Marcus Lucius Annaeus Seneca*), tamén coñecido coma **Séneca o vello**, nado en Corduba no 54 a. C. e finado cara ao 39, foi un orador romano e escritor.

## Traxectoria 
Naceu nunha familia influente da orde ecuestre. O seu *praenomen* é descoñecido, aínda que se acepta a conxectura de Rafael de Volterra de chamalo Marco. Durante unha longa estancia en Roma, Séneca acudiu ás lecturas de oradores e retóricos famosos, mentres se preparaba para unha carreira como avogado. o seu orador ideal foi Cicerón, desaprobando o costume da súa época polos floreos oratorios.

Durante a guerra civil romana, permaneceu en Corduba, o que lle privou de escoitar os discursos de Cicerón, sendo probable que as súas simpatías, do mesmo xeito que ocorreu con outros moitos cordobeses, estivesen con Pompeio.

Tivo tres fillos coa súa esposa Helvia de Corduba: L. Annaeo Novato, adoptado polo amigo do seu pai o orador Xuño Galio, e posteriormente chamado Lucio Xuño Galio; Lucio Anneo Séneca, o filósofo e Marco Anneo Mela, pai do poeta Marco Anneo Lucano.

Ao morrer antes de que o seu fillo fose exiliado por Claudio no ano 41, e as últimas referencias nos seus escritos son inmediatamente posteriores á morte de Tiberio, estímase que morreu no ano 39.

## Obras 
A unha idade avanzada, a petición dos seus fillos, preparou, de memoria, unha colección de distintos temas escolares e o seu tratamento por oradores gregos e romanos. Estes presentáronse en dez libros de controversias (casos legais imaxinarios), nos que se discuten setenta e catro casos, dándose a opinións dos retóricos sobre cada caso desde distintos puntos de vista, a súa división en distintas preguntas simples (*divisio*) e, finalmente, os mecanismos para facer aparecer o negro como branco e as circunstancias atenuantes (*cores*).

Cada libro tiña un prefacio como introdución, no cal as características dos retóricos individuais eran discutidos dun xeito animado. O traballo está inconcluso, pero as partes en branco poden ser llanadas de certa forma coa axuda dos epitomes realizados nos séculos IV e V para o uso das escolas. Elementos románticos foron utilizados na colección de anécdotas e contos chamada *Gesta Romanorum*. Nos libros I, II, VII, IX e X tense tanto o orixinal como o epítome. Nos restantes unicamente disponse dos epítomes. Ata coa axuda dos mesmos, só sete prefacios están dispoñibles.

As *Controversiae* estaban complementados polos *Suasorie* (exercicios de oratoria), na que se discutía sobre as cousas que se debería ou non facer. A totalidade da obra forma o estudo máis importante sobre a historia da oratoria moderna.

Séneca tamén foi o autor dun traballo histórico sobre a Historia de Roma, desde o inicio da guerra civil ata case a súa propia morte, que foi publicado polo seu fillo. Do mesmo coñécese parte pola obra de Lucio Anneo Séneca *De vita patris*, cuxo inicio foi descuberto por Barthold Georg Niebuhr. A autoría dos traballos do pai foi outorgada ao fillo durante a idade media, ata que foi vindicado por Rafael de Volterra e Xusto Lipsio.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lucio Anneo Séneca (Séneca fillo)
Condado de Veszprém

**Veszprém** (en eslovaco * Vesprím*) é o nome do condado administrativo (*megye*) situado no oeste de Hungría. Ocupa os outeiros Bakony e a beira norte do lago Balaton. O condado comparte fronteiras cos condados de Vas, Győr-Moson-Sopron, Komárom-Esztergom, Fejér, Somogy e Zala. A capital do condado é Veszprém. O río Marcal limita a súa fronteira occidental. O condado ten unha área de 4.613 km² e unha poboación de 375.000 habitantes.

## Estrutura rexional 
### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
* Pápa (33.583)
* Ajka (31.971)
* Várpalota (21.682)
* Tapolca (17.914)
* Balatonfüred (13.289)
* Balatonalmádi (8.514)
* Zirc (7.445)
* Sümeg (6.847)
* Berhida (5.927)
* Devecser (5.232)
* Balatonfűzfő (4.337)
* Herend (3.446)
* Badacsonytomaj (2.312)
Biduedo, Pedrafita de Camporredondo, Baralla

**Biduedo** é unha aldea da parroquia de Pedrafita de Camporredondo, no concello de Baralla, na provincia de Lugo.

## Patrimonio
O 3 de maio de 2017, coincidindo co día da festa, inaugurouse a reforma da capela de Santa Cruz. Reformouse integramente a capela deixando só as paredes orixinais da mesma. Conservouse tamén a campá, doada no ano 1956 por Gerardo Díaz Álvarez. Celebrouse a tracional misa, e ó acto tamén asistiu o alcalde de Baralla Manuel Jesús González Capón. Na restauración colaborou o pedáneo Amador López Neira, quen coordinou os traballos de albanelería.

### Galería de imaxes 

Ficheiro:Exterior Capela de Santa Cruz Biduedo Baralla 2017.jpg|Exterior da capela de Santa Cruz en Biduedo.
Ficheiro:Interior Capela de Santa Cruz Biduedo Baralla 2017.jpg|Interior da capela de Santa Cruz en Biduedo.
Ficheiro:Santa Helena Biduedo Baralla 2017.jpg|Santa Helena en Biduedo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Pedrafita de Camporredondo 
### Parroquias de Baralla 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Baralla
Tatabánya

**Tatabánya**  é unha cidade de 70.003 habitantes situada no noroeste de Hungría, Na rexión de Transdanubian Setentrional. É a capital do condado de Komárom-Esztergom.

## Notas
Condado de Csongrád

**Csongrád** é o nome dun condado administrativo (megye) no sur de Hungría, na fronteira con Serbia e Romanía , na rexión histórica do Banato. A rexión ocupa as dúas beiras do río Tisza. Csongrád fai fronteira cos condados húngaros de Bács-Kiskun, Jász-Nagykun-Szolnok e Békés. A capital do condado é Szeged. O condado forma parte da eurorexión Danube-Kris-Mures-Tisa e ten unha poboación de 427.000 habitantes.

## Estrutura rexional
Como os condados da gran chaira, Csongrád ten poucos concellos. O 74% vive en cidades e vilas.

### Cidades con dereitos de condado
*miniatura|dereita|400px|Vista aérea de: Szeged
* Szeged
* Hódmezővásárhely

### Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)

* Szentes (31.082)
* Makó (25.619)
* Csongrád (18.937)
* Sándorfalva (7887)
* Kistelek (7573)
* Mindszent (7382)
* Mórahalom (5550)
Veszprém

**Veszprém** é unha cidade autónoma de Hungría situada no centro oeste do país, preto do lago Balaton, e a unha distancia duns 110 Km. de Budapest. Ten unha poboación de 65.000 habitants. É tamén a capital do condado de Veszprém.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
* Informació de Veszprém
Unión dos Liberais e da Esquerda

A **Unión dos Liberais e da Esquerda** (*Samtök frjálslyndra og vinstri manna*, SFV) foi un partido da esquerda islandesa fundado en 1969 por Hannibal Valdimarsson formado por militantes de diferente procedencia contrarios á permanencia de Islandia na OTAN e a presenza militar norteamericana na illa. Participou no goberno de Ólafur Jóhannesson (1971-1974) con dous ministros.
Partido Socialista Popular

**Partido Socialista Popular** pódese referir a:
*Partido Socialista Popular (Arxentina) foi un partido da esquerda arxentina.
*Partido Socialista Popular (España) foi un partido da esquerda española.
*Partido Socialista Popular (Chile) foi un partido chileno.
*Partido Socialista Popular (Cuba) foi un partido cubano.
*Partido Socialista Popular (Dinamarca) é un partido de esquerda dinamarquesa.
Fonteita, O Corgo

**Santiago de Fonteita** é unha parroquia do concello do Corgo, na comarca de Lugo.
A parroquia ten 7,5 quilómetros cadrados; limita ao norte coa parroquia de Queizán, ao sur coa de Castrillón, ao leste coa de San Martiño de Folgosa e ao oeste coa de Campelo e pertence ao arciprestado de Maestrescolia.

Os seus 217 habitantes (112 homes e 105 mulleres) repártense entre os lugares do Barrio, Chavín, Rubial, San Lorenzo, Sotolubián, Vilaboa e Vilamarín.

## Historia 
Os primeiros datos históricos sobre a parroquia aparecen nun documento de 1027, no que dona Elvira, viúva do conde Bermudo Velaz, concédelle á catedral de Lugo a vila de Gomeán. A presentación do curato, que era de beneficio laical, correspondía ao herdeiro de Andres de la Reguera y Quiroga. A igrexa parroquial é de estrutura románica.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Fonteita 
## Galería de imaxes 

Ficheiro:Fonteitaigrexa2.jpg|Ábsida

### Parroquias do Corgo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares do Corgo
Partido Socialista Popular (Dinamarca)

O **Partido Socialista Popular** (en dinamarqués *Socialistisk Folkeparti*, **SF**) é un partido da esquerda dinamarquesa con tendencias ecoloxistas. Fundouse en 1959 cando o presidente do Partido Comunista de Dinamarca, Aksel Larsen tras condenar a invasión soviética de Hungría foi expulsado do partido. Nas eleccións xerais de 2005 tivo o 6% dos votos e 11 escanos. En outubro de 2006 tiña 9.331 militantes e o seu presidente é Annette Vilhelmsen.
Esztergom

**Esztergom** (alemán: *Gran*, eslovaco: *Ostrihom*) é unha cidade de 30 122 habitantes situada no noroeste de Hungría, Na rexión de Transdanubian Setentrional, e a unha distancia duns 50 Km de Budapest.

## Demografía 
250px|miniatura|Vista aérea de Esztergom
Ten 30 000 habitantes (2003), o 92.9% etnicamente húngaros, 2.4% xitanos, 1.3% eslovacos, 1.4% alemáns, 0.1% romaneses e 0.1% polacos.

| valign="top" |

| valign="top" |

|}

## Cidades irmás 
Espoo, Štúrovo, Bamberg, Cambrai, Ehingen, Ehingen, Gniezno, Mariazell, Canterbury

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina de Esztergom
Pobo xitano

O **pobo xitano**, **pobo cigano** ou **pobo romaní** é un grupo étnico que vive principalmente no sur e leste de Europa, Asia occidental, Latinoamérica, nos Estados Unidos de América e no Oriente Medio. Crese que a súa orixe provén das rexións indias do Rajasthan e do Panxab. Ó redor de 1050 comezaron as súas emigracións cara a Europa e ó norte de África a través do Irán.

Tradicionalmente os xitanos falan diversos dialectos da lingua romaní, unha lingua indoariana. A día de hoxe, a maioría dos xitanos falan a lingua dominante na súa rexión de residencia.

Segundo o censo de 2000, en Galicia había unha comunidade xitana duns 9.000 individuos. En España a comunidade xitana é moito maior, duns 600.000, asentada principalmente nas comunidades de Andalucía, Madrid e Cataluña.

O 8 de abril celébrase o *Día Internacional do Pobo Xitano*. A data conmemora o primeiro Congreso Mundial romaní/xitano celebrado en Londres o 8 de abril de 1971, no que se instituíu a bandeira e o himno xitano.

O Goberno de España declarou o ano 2025 como *Ano do Pobo Xitano* para conmemorar a súa chegada á península ibérica hai 600 anos. O obxectivo desta declaración foi avanzar cara o recoñecemento e reparación histórica desta etnia, e a escolla da data tomou como referencia o salvoconduto concedido por Afonso V de Aragón en 1425 a un grupo de xitanos para que puidesen viaxar libremente polos seus reinos.

## Historia 
[250px|miniatura|[Bandeira xitana|Bandeira do pobo xitano]]
A palabra "xitano" procede de "exiptano", porque no século XV se pensaba que os xitanos procedían de alí. Cando penetraron en Europa, moitos grupos de xitanos presentábanse a si como "nobres exipcianos"; así en 1425, dous *rom* pediron un salvoconduto ao rei Xoán II de Aragón, no que se facían chamar "condes do Exipto Menor". A palabra "calé" parece proceder do hindustano *kâla*, que significa "negro".
miniatura|dereita
miniatura|dereita

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Bandeira xitana
* Himno xitano
Vas

**Vas** (alemán: *Eisenburg*, esloveno *Železna županija*) é o nome do condado administrativo (megye) da Hungría actual , e tamén do antigo reino Húngaro.

O condado de Vas está situado no oeste de Hungría. Fai fronteira con Austria e Eslovenia e cos condados húngaros de Győr-Moson-Sopron, Veszprém e Zala. A capital de Vas é Szombathely. O condado ten unha área de 3.336 km² e unha poboación de 268.653 habitantes.

### Estrutura rexional 
miniatura|dereita| Vista aérea de Szombathely - Hungría

## Cidade con dereito de condado 
* Szombathely

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)

* Sárvár (15 651)
* Körmend (12 616)
* Kőszeg (11 731)
* Celldömölk (11 650)
* Szentgotthárd (9090)
* Vasvár (4705)
* Csepreg (3640)
* Répcelak (2697)
* Őriszentpéter (1293)
Szombathely

miniatura|dereita|400px|Vista aérea de Szombathely - Hungría

**Szombathely** (latín: *Savaria/Sabaria*, alemán: *Steinamanger*, croata: *Sambotel*, esloveno: *Sombotel*, eslovaco: *Kamenec*, serbio: *Sombathelj* ou Сомбатхељ) é unha cidade de Hungría capital do condado administrativo de Vas no oeste do país, a cidade está localizada preto da fronteira con Austria e ten unha poboación de 80.154 (2005).
Zala

**Zala** é o nome dun condado administrativo (megye) situado ó suroeste de Hungría. O condado fai fronteira con Croacia , Eslovenia e os condados húngaros de Vas, Veszprém e Somogy. A capital de Zala é Zalaegerszeg. A súa área é de 3784 km² e ten unha poboación de 298.374 habitantes. O lago Balaton sitúase parcialmente neste condado.

## Estrutura rexional 
### Cidades con dereito de condado 
miniatura|dereita|300px|Vista aérea de Zalaegerszeg
* Zalaegerszeg 
* Nagykanizsa

### Vilas principais 
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
300px|miniatura|dereita|Medicinal Bath Hévíz
* Keszthely (21 944)
* Lenti (8559)
* Zalaszentgrót (7944)
* Letenye (4613) from above
* Hévíz (4523)
* Zalalövő (3256)
* Zalakaros (1519)
Arrabalde, Zamora

**Arrabalde** é un concello de 15.71&nbsp;km² e 365 habitantes situado no norte da provincia de Zamora preto do límite coa provincia de León.

Habitado desde a prehistoria no concello localízase o Castro de las Labradas, un castro fortificado ástur do século I a.C. declarado Ben de Interese Cultural.
Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria

O **Partido Socialista Italiano de Unidade Proletaria** (en italiano *Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria*, **PSIUP**) foi un partido socialista italiano que se formou en 1964 como consecuencia da escisión da corrente de esquerda do Partido Socialista Italiano que se opuña á apertura do PSI ao centro esquerda. Nas eleccións xerais de 1968 tivo o 4.45% dos votos e 23 escanos na Cámara dos Deputados mentres no senado se presentou en coalición co Partido Comunista Italiano. Logo dos malos resultados das eleccións xerais de 1972, 1.94% dos votos e ningún deputado, os principais dirixentes do PSIUP entraron no PCI mentres a minoría reformista reunificouse co PSI. A minoría de esquerdas continou co partido co nome de Novo PSIUP que en decembro de 1972 formou o Partido de Unidade Proletaria co Movemento Político dos Traballadores.
Béla Kun

miniatura|Béla Kun en 1923.

**Béla Kun**, nado co nome de **Béla Kohn** en Cehu Silvaniei (Romanía) o 20 de febreiro de 1886 e finado na Unión Soviética o 29 de agosto de 1938 , foi un político comunista húngaro de orixe xudía que gobernou Hungría durante un curto período de tempo en 1919.

## Traxectoria 
Nado no seo dunha familia burguesa xudía non practicante en Szilágycseh (daquela pertencente a Hungría, actualmente en Transilvania). Na súa infancia recibiu frecuentes malleiras de seu pai, un notario alcólico da cidade. Estudou nun reputado instituto, onde recibiu apoio especial polo seu baixo nivel académico, subsistindo a familia en pobreza. Kun, problemático na escola, abandona os seus estudos universitarios de avogado para traballar como xornalista.

En 1913 casou coa mestra de música Iren Gal. Fíxose socialdemócrata e amigo de Endre Ady e outros intelectuais de esquerda. Recrutado polo exército austro-húngaro, caeu prisioneiro das tropas rusas loitando durante a primeira guerra mundial. O seu contacto coa revolución rusa fíxolle un fervente bolxevique, coñeceu a Lenin e ó acabar a guerra marchou como comunista a Hungría co propósito de participar na revolución. Fundou o Partido Comunista Húngaro en Moscova o 4 de novembro de 1918.

miniatura|esquerda|Béla Kun durante a revolución de 1919.

Volto a Hungría, liderou o levantamento revolucionario contra o presidente Károlyi. Foi brutalmente torturado o que fixo que fose admirado como un heroe polas masas populares de esquerdas. En 1919 dirixiu un réxime socialista proclamado como República Soviética Húngara o 21 de marzo. Realizou reformas no dereito de propiedade e nacionalizou o sector financeiro, a industria e o transporte.

Impuxo, así mesmo, o que se denominou o terror roxo tras o intento de golpe de estado contrarrevolucionario do 24 de xuño. En política exterior chegou a impoñer un réxime comunista en Eslovaquia e embarcouse nunha guerra con Romanía por mor de recuperar os territorios arrebatados tras a disolución do Imperio Austrohúngaro cuxo fracaso foi factor decisivo para a súa caída o 1 de agosto.

Refuxiado na Unión Soviética, desempeñou a presidencia do consello de Crimea onde ordenou varias execucións contra militares malia a promesa previa de garantirlles a vida. Transferido a Alemaña, impulsou un fracasado golpe de estado. Implicouse na Internacional Comunista ata que desapareceu polas purgas de Stalin tras ser internado nun gulag.

## Véxase tamén
Miklós Horthy

**Miklós Vitéz Horthy de Nagybánya**, nado en Kenderes, Hungría o 18 de xuño de 1868 e finado o 9 de febreiro de 1957 en Estoril, Portugal, foi un líder político húngaro.

## Traxectoria 
Horthy foi o Rexente de Hungría no período de entreguerra e durante a maior parte do tempo da segunda guerra mundial. Serviu de marzo de 1920 a outubro de 1944. Comandou a Frota do Imperio Austro-Húngaro durante a primeira guerra mundial e escribiu as súas experiencias e memorias.

Despois de que Béla Kun dominara a Hungría, o goberno contrarrevolucionario colocou a Horthy no comando das súas forzas, co consentimento da Tripla as forzas romanesas invadiron Hungría e depuxeron a Kun. Horthy asumiu o poder trala saída das tropas de Budapest o novembro de 1919, e un ano despois foi nomeado rexente e cabeza do estado.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Intentos de restauración de Carlos de Habsburgo
Mátyás Rákosi

**Mátyás Rákosi** (nado o 14 de marzo de 1892 como Mátyás Rosenfeld – finado o 5 de febreiro de 1971) foi un político húngaro de orixe xudía líder de Hungría dende 1945 ata 1956 como Secretario Xeral do Partido Comunista Húngaro.

Rákosi naceu en Ada de pais xudeus, no que daquela era a Hungría (actualmente Serbia). Serviu no exército Astro-Húngaro na primeira guerra mundial ata ser capturado na Fronte Oriental. Devolto a Hungría, alí participa no goberno de Béla Kun; trala súa caída escapou á Unión Soviética. Ó volver en 1924 a Hungría Rákosi foi caturado, e en 1940 trala súa liberación regresou á Unión Soviética, onde se proclamou líder do Comintern. Dende alí regresou a Hungría, esta vez co Exército Vermello.

Unha vez que se instalou un goberno comunista en Hungría, Rákosi foi designado o Secretario Xeral do Partido Comunista Húngaro. Seguiu unha corrente autoritaria, consolidando o poder na súa persoa.

Rákosi describíase a si mesmo como "o mellor discípulo húngaro de Stalin". Tamén inventou o termo "tácticas do salame" (eliminar a oposición cachiño a cachiño).

Secretario Xeral do Partido Comunista Húngaro en 1945. Impuxo normas autoritarias no país, pero non logrou un desenvolvemento económico acertado. En agosto de 1952 foi nomeado tamén Primeiro Ministro de Hungría, pero o 13 de xuño de 1953, para acougar a Josip Broz Tito, foi forzado a cede-lo seu cargo como Primeiro Ministro a Imre Nagy, mentres que continuaba como Secretario Xeral do partido. Posteriormente sería tamén relegado deste cargo baixo presión do Politburo soviético en xuño de 1956 (pouco despois do discurso secreto de Nikita Khrushchev), e foi substituído por Ernő Gerő. Foi entón cando marchou de novo á Unión Soviética, onde morreu en Gorky en 1971.
Nicolao I de Rusia

**Nicolao I Pavlovich** (en ruso: Николай I Павлович), Gátchina, 6 de xullo de 1796 – San Petersburgo, 2 de marzo de 1855) foi tsar de Rusia e rei de Polonia trala morte do seu irmán máis vello, Alexandre I en 1825.

## Traxectoria 
Durante o seu goberno tentou eliminar os movementos nacionalistas, perpetuar os privilexios do estamento aristocrático e impedir o avance do liberalismo. Tamén reprimiu a insurrección decembrista en 1825 e apoiou a Austria a controlar a revolta húngara de 1848, o que lle valeu o alcume do xendarme de Europa. Logo da insurección da Polonia coñecida como o Alzamento de Novembro en 1830 e tras unha reiterada negativa súa a aceptar os límites constitucionais fixados polo Sejm polaco, este depúxoo como rei da Polonia o 25 de xaneiro de 1831; Nicolao respondeu esmagando os insurrectos e anexionando Polonia como provincia rusa. Tivo unha política expansionista que comezou dende a guerra de Crimea. Faleceu en San Petersburgo en 1855, antes de que británicos e franceses, aliados do Imperio Otomán na guerra, triunfasen no asedio de Sebastopol, abrindo o camiño ás reformas efectuadas polo seu fillo Alexandre II.

## Vida privada 
Nicolao casou en 1817 con Carlota de Prusia. Era filla de Frederico Guillerme III de Prusia e de Luísa de Mecklemburgo-Strelitz. Nicolao e Carlota tiveron sete fillos:

* Alexandre Nikolaevich, tsarévich, futuro Alexandre II (1818-1881). Casado con María de Hesse-Darmstadt.
* María Nikolaevna (1819-1876). Casada con Maximiliano de Beauharnais.
* Olga Nikolaevna (1822-1892). Casada co rei Carlos I de Wurtemberg.
* Alexandra Nikolaevna (1825-1844). Casada con Frederico de Hesse-Kassel.
* Constantino Nikolaevich (1827-1892). Casado con Alexandra de Saxonia-Altenburgo.
* Nicolao Nikolaevich (1831-1891). Casado con Alexandra de Oldenburgo.
* Miguel Nikolaevich (1832-1909). Casado con Cecilia de Baden.

Moitas fontes afirman que Nicolao non tivo relaciones extramaritais ata despois de 25 anos de matrimonio, en 1842, cando os doutores prohibiron á emperatriz ter relaciones sexuais polo seu mal estado de saúde e frecuentes ataques ao corazón. Aínda así, Nicolao era pai de tres nenos antes de 1842, un deles coa súa máis famosa amante, Bárbara Nelídova.

Con Ana María Carlota de Rutenskiold (1791-1856)

* Iouzia Koberwein (1825-1923)

Con Bárbara Yákovleva (1803-1831)

* Olga Carlovna Albrecht (1828-1898)

Con Bárbara Nelídova (m. 1897)

* Alexis Pashkine (1831-1863)
Radio Televisión de Cerceda

**Radio Televisión de Cerceda** é a corporación de radio e televisión pública do concello de Cerceda.
A emisora de radio comezou a emitir o 7 de abril de 1990, transmite produción propia os días laborables de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:30 e os sábados de 10:00 a 14:00, conectando o resto do tempo con EFE Radio.

A televisión comezou a emitir en probas en 1987 e desde 1988 emite programación regular.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Radio Televisión de Cerceda
Igrexa de Santo Estevo de Sandiás

A **igrexa de Santo Estevo** é o templo da parroquia de Santo Estevo de Sandiás (Ourense). É de estilo gótico tardío ou como afirman algúns autores "Unha das máis fermosas do renacemento galego", estilos pouco frecuentes en Galicia. Foi construída antes de 1520 polo mestre de cantería de orixe portuguesa Bartolomeu de Nosendo. Consta dunha soa nave e presbiterio cuadrangular. Destaca pola súa portada de estilo manuelino, que recorda as igrexas portuguesas de Maravilha, en Santarem, ou a parroquial de Batalha. No interior, os arcos descansan sobre columnas acaroadas ós muros, con capiteis que presentan motivos renacentistas. O retablo maior de Santo Estevo de Sandiás, obra de Francisco de Moure, é dunha grande importancia polo seu significado na arte ourensá do século XVII.

## Retablo maior 
O retablo maior realizouse entre os anos 1603 e 1607, datas visibles no alto do retablo logo das obras de restauración a que foi sometido hai uns anos, e na que o recuperou as antigas cores e as pinturas orixinais.

É uns dos poucos retablos tardo-manieristas que chegou ata nós completo, seguindo un modelo de moda naquel momento imposto polo do Mosteiro do Escorial. Nel traballou Francisco de Moure, un dos mellores artistas galegos do primeiro terzo do século XVII, sendo unha das obras máis importantes da primeira etapa deste escultor.

Consta dunhas imaxes dotadas dunha grande forza expresiva na que xa se adiviñan os novos aires do novo estilo que chegaría anos máis tarde a Galicia e que tería unha grande importancia na nosa arte: o barroco.

Consta de dous corpos, tres rúas e un ático. Destacan no primeiro corpo san Pedro e san Paulo e no segundo san Francisco, santo Estevo e san Lourenzo. De grande interese son o conxunto de pinturas manieristas (A Anunciación, A Visitación, Os catro doutores da Igrexa, e varias santas) realizadas por un pintor descoñecido, ademais de varias pinturas que saíron a luz despois de restaura-lo retablo.

## Galería de imaxes

Igrexa de Sandiás.jpg|Igrexa, cruceiro e reitoral.
RETABLO E BOVEDA DE STO. ESTEVO DE SANDIÁS.jpg|Retablo da igrexa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Arquitectura gótica en Galicia
Partido Popular Cristián Demócrata

O **Partido Popular Cristián Demócrata** (en alemán: *Christlich Demokratische Volkspartei* (CVP), en francés: *Parti Démocrate-Chrétien Suisse* (PDC), en italiano: *Partito Popolare Democratico Svizzero* (PPD), en romanche: *Partida Cristiandemocratica Svizra* (PCD)) é un partido político suízo democristiá fundado en 1848 como Partido Católico Conservador, naceu para representar os intereses dos cantóns de maioría católica nunha suíza de maioría protestante, en 1970 adoptou o seu actual nome. Membro da coalición de goberno federal, nas eleccións de 2003 tivo o 14,4% dos votos e ten 28 deputados no Consello Nacional suízo.
Movemento Republicano Popular

O **Movemento Republicano Popular** (en francés: *Mouvement Républicain Populaire*, **MRP**) foi un partido político francés que actuou entre 1944 e 1967. Era un partido demócrata cristián xurdido na resistencia francesa ao réxime de Vichy e a ocupación alemá, tras a guerra participou no goberno provisorio da República francesa. Nas eleccións de 1945 conseguiu 140 escanos e nas eleccións de 1946 logrou 169 deputados co 28.1% dos votos converténdose no primeiro partido francés. Nas seguintes eleccións o MRP baixou electoralmente e en 1962 tiña 62 escanos, absorbidos boa parte dos seus votantes polo gaullismo. O MRP era partidario da integración de Francia en Europa e na OTAN e do mantemento das colonias.
Miskolc

250px|miniatura
250px|miniatura|Vista aérea de Miskolc
**Miskolc** (eslovaco: *Miškovec,* polaco: *Miszkolc)* é a cidade máis importante do nordeste de Hungría, capital rexional do nordeste do país e capital do condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. É unha cidade autónoma. É a terceira cidade maior de Hungría con 178.950 habitantes.

Tamén é sede dunha importante universidade pública, a Universidade de Miskolc.

## Demografía 
Ten 178.950 habitantes (2004), o 95.7% etnicamente húngaros, 2.2% xitanos, 0.3% eslovacos, 0.3% alemáns, 0.1% gregos e 4.1% outros.

## Historia 
Aínda que a rexión estivo habitando cando menos dende o Neolítico, a primeira mención a Miskolc data do 1210. Durante a Idade Media Miskolc era un centro comercial importante. Foi declarada cidade en 1365, e foi declarada cidade libre en 1909.

Actual Miskolc é o resultado da unificación das cidades Miskolc, Diósgyőr e aldeas pequenas
despois da segunda guerra mundial.

## Lugares de interese 
Os seus atractivos turísticos máis soados son:

* O castelo de Diósgyőr en estilo gótico
* A Igrexa de Avas, a igrexa máis antiga de Miskolc, do século XIV, en estilo gótico
* O Balneario de Miskolctapolca,

## Ligazóns externas 
* Páxina web da cidade
Sampo

[miniatura|O forxado do Sampo, obra de [Akseli Gallen-Kallela]]
Na mitoloxía finlandesa o **sampo** é un obxecto misterioso construído por Ilmarinen que proporciona ao seu propietario poder e riqueza pero que pode romper durante o ardor do combate.

O sampo interpretouse de diferentes formas, no Kalevala o sampo aparece como un muíño máxico que produce fariña, sal e ouro a partir do aire puro.
Arhippa Perttunen

**Arhippa Perttunen**, nado en 1769 e finado en 1841, foi un cantor popular finlandés.

Natural do norte de Carelia, foi un dos maiores bardos de poesía popular finlandesa. Coñeceu a Elias Lönnrot en 1834, ao que lle cantou máis dos seus 4.000 versos, o que constituía un terzo dos poemas da primeira versión do Kalevala.
Sabuguido, Vilariño de Conso

[dereita|miniatura|Casa de 1631 en Sabuguido, coa inscrición *[Noli me tangere*.]]
**Santa María de Sabuguido** é unha parroquia do concello de Vilariño de Conso na comarca de Viana, na provincia de Ourense. Segundo o INE en 2008 tiña 144 habitantes (79 homes e 65 mulleres), 24 menos ca en 2000. Abrangue catro núcleos de poboación: Sabuguido, Soutogrande, Entrecinsa e Soutelo.

## Patrimonio histórico
Na parroquia conta cun abundante, rico e variado patrimonio histórico-artístico, etnográfíco e arqueolóxico.
*Castro de Sabugido.

*Pazos de Entrecinsa e Soutogrande.
*Igrexa de Santa María de Sabuguido.
*Casa reitoral, e capela anexa.
*Capelas de San Miguel en Entrecinsa (pertence ó pazo de Entrecinsa), de San Roque en Soutelo e de Santa Bárbara en Soutogrande.
*Casas de 1631 e 1769 en Sabuguido, e de 1763 e 1908 en Entrecinsa. Outras tres casas antigas en Sabuguido.
*Conxunto de eiras de Entrecinsa, Sabuguido, Soutogrande e Soutelo.
*Dous muíños no Pisón (Entrecinsa), cinco muíños en Sabuguido (dous deles privados), dous muíños en Soutogrande no lugar dos Muíños (un privado e outro comunal) no río Conso, un muíño á entrada de Soutogrande e o muíño de Soutelo.
*Fornos comunais de Entrecinsa, Sabuguido, Soutogrande e Soutelo. Fornos privados en Sabuguido e Soutelo.
*Forxas de Entrecinsa, Sabuguido, Soutogrande e Soutelo.
*Tear de Sabuguido.
*Alvariza de Entrecinsa.
*Pombal de Soutogrande.
*Fonte de 1776 en Sabuguido e de 1812 en Entrecinsa.
*Cruz do cemiterio vello da igrexa de Sabuguido.
*Castiñeiro de Soutogrande, declarada árbore senlleira.

## Galería de imaxes

Soutelo (Sabuguido, Vilariño de Conso) - baixorrelevo na capela de San Roque.jpg|Baixorrelevo na capela de San Roque de Soutelo

Sabuguido, Vilariño de Conso - capela da casa reitoral.jpg|Capela da casa reitoral de Sabuguido

Sabuguido, Vilariño de Conso - fonte.jpg|Fonte en Sabuguido

Soutogrande (Sabuguido, Vilariño de Conso) - interior capela de Santa Bárbara.jpg|Interior da capela de Santa Bárbara de Soutogrande

## Lugares e parroquias
### Lugares de Sabuguido
### Parroquias de Vilariño de Conso
## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
*Lugares de Vilariño de Conso
Larin Paraske

**Larin Paraske** (1833 - 1904) foi unha cantora tradicional finlandesa.

## Traxectoria 
Naceu en Lempaala, Ingria, cantora da poesía tradicional finlandesa, Adolf Neovius comezou a recoller as súas composicións por volta de 1880 e dela transcribíronse máis de 32.000 versos e aínda que parte eran versións dun mesmo verso, estímase en 10.000 versos diferentes o que a converten na principal fonte para o coñecemento da poesía tradicional e a súa influencia foi enorme na literatura finlandesa.
Jöns Budde

miniatura|dereita|Monumento en memoria de Jöns Budde
**Jöns Budde**, nado en 1435 e finado en 1495, foi un monxe da Orde de Santa Bríxida en Naantali, localidade próxima a Turku, entón dominio sueco. É o primeiro escritor finés de nome coñecido, traduciu libros da Biblia do latín ao sueco e tamén escribiu algúns textos profanos da súa propia autoría.
Gemma Nierga

**Gemma Nierga Barris**, nada en Xirona en 1965, é unha xornalista catalá.

## Traxectoria 
Licenciada en Ciencias da Información pola Universidade Autónoma de Barcelona. Deuse a coñecer en 1984 como presentadora dun programa de cine en Radio Vilassar de Dalt. En 1985 pasa á Cadena 13 de Barcelona, tralo cal se incorpora a TV3 para presentar o espazo *Dit i fet* entre 1987 e 1989.

En 1987, ficha pola Cadena SER. Comezou como reporteira nun programa matinal, e máis tarde pasou ó horario nocturno onde se fixo cargo do coñecido programa *Hablar por hablar*, que nos seus comezos se emitía para as emisoras de Cataluña e, desde 1994 (e ata a actualidade con distintas presentadoras), para toda España. Tamén fixo na Cadena SER espazos culturais, de sucesos e de entrevistas, sobre todo dentro do programa informativo *Hora 25*.

Naquela época, 1993,  seguiu presentando en TV3 en diferentes programas, como *Tres senyores i un senyor*, *Pares i fills* e *Tothom per tothom*. Ademais, en 1995, presentou, en TVE, o programa *El destino en tus manos* e, en 1997, *Hablando con Gemma* en Telemadrid, Euskal Telebista e Canal Sur.

Gañou o Premio Ondas 1997 polo programa *Hablar por hablar*. Ademais é autora do libro do mesmo título, no que recolle experiencias vividas ó longo do espazo co que Nierga conseguiu facerse co liderado de audiencia na franxa de madrugada.

En 1997, trala saída de Javier Sardà fíxose cargo do programa *La Ventana* da Cadena SER, líder de audiencia na súa franxa horaria. Con este programa conseguiu o Premio Ondas Internacional de radio 2000 pola tertulia de nenos.

### Asasinato de Lluch
A raíz do asasinato do seu contertulio e amigo Ernest Lluch o 21 de novembro de 2000, pola banda terrorista ETA, foi obxecto dunha gran polémica cando na manifestación en repulsa polo crime fixo as seguintes declaracións:

## Vida persoal
En xullo de 2004, casou con José Antonio Cabanillas, tenente de alcalde por Izquierda Unida (IU) na cidade de Córdoba, onde residen. É nai dun neno, Pau, que naceu o 28 de setembro de 2005.
Enneágono

300x300px|miniatura|Enneágono regular.
En xeometría, un **enneágono** é un polígono de nove lados e nove vértices. Un **enneágono regular** ten un ángulo interno de 140°. A área dun enneágono regular de lado "a" vén dada por:A = \frac{9}{4}a^2 \cot \frac{\pi}{9} \simeq 6.18182 a^2.

Non é posible construír un enneágono regular con regra e compás.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Enneagrama.
### Ligazóns externas 
* Páxina sobre debuxo técnico con exercicios e teoría práctica
Pentacontágono

En xeometría, un **pentacontágono** é un polígono de 50 lados, aínda que se asemella a unha circunferencia. Cada ángulo interior dun pentacontágono regular é 172,8°, e a área dun pentacontágono regular de lado *a* vén dada por:
:A = \frac{25}{2}a^2 \cot \frac{\pi}{50} \simeq 198.682 a^2.
Stonehaven

**Stonehaven** (*Steenhive* no dialecto dórico do escocés e *Cala na Creige* en gaélico), é unha pequena vila costeira do nordeste de Escocia, na área municipal de Aberdeenshire. Tiña 9.577 habitantes no censo de 2001. A cidade máis próxima é Aberdeen, a uns 25&nbsp;km ao norte.

## Historia
Stonehaven tivo poboamento prehistórico como o demostran os achados do Castelo de Fetteresso e a cerámica neolítica atopada nas escavacións da área de Spurryhillock. A aldea debeu de ser unha vila de pescadores na Idade de Ferro, pero debeu de medrar ao abeiro da estrada de Causey Mounth, que xunguía os poboados medievais ao sur de Aberdeen. Este camiño antigo conectaba Bridge of Dee co Castelo de Cowie pasando por Portlethen Moss e polo medio de Stonehaven.

Esta foi a ruta que fixo precisamente o exército dos 9.000 Aliados, guiados polo duque de Mariscal e marqués de Montrose, para combateren na primeira das batallas da Guerra Civil Escocesa, en 1639. Os aliados perderon e foron presos no Castelo de Dunottar, onde moitos deles morreron. Outros castelos próximos son o de Fetteresso e o de Muchalls, que na actualidade pertencen a familias privadas e non están abertos ó público. A única estrutura antiga que queda na vila de Stonehaven é o posto de peaxe, próximo ao porto, que logo foi usado como prisión e que agora funciona como museo.

Stonehaven foi a capital do antigo condado de Kincardineshire.

## Economía
As principais fontes de recursos económicos de Stonehaven son a pesca e o turismo, co castelo de Dunnottar como grande atracción. Durante os últimos tempos, o boom do petróleo no Mar do Norte fixo que aumentase tamén a poboación de Stonehaven como residencia tranquila da próxima Aberdeen.

## Vida e cultura
A vila ten unha gran praia ao Mar do Norte nunha costa chea de cantís, cons, enseadas e pequenas pozas de mar. Na metade da praia, separándoa en dous anacos, ábrese o porto de Stonehaven, con dous peiraos, que serve de entrada á parte máis antiga e concorrida da cidade. Ao parecer, un dos avós do escritor Robert Louis Stevenson participou no deseño do porto moderno.

Unha das súas peculiaridades son as dúas piscinas ao aire libre, unha moderna e outra de 1934, construída en estilo modernista, e que funciona con auga quente mesturando a traída con auga mariña depurada.

As dúas festas principais de Stonehaven son a noite de fin de ano, cun desfile de bólas de lume que reúne milleiros de persoas, e os Xogos da Terra Alta, que se celebran todos os meses de xullo. Os participantes teñen que vestir o traxe tradicional escocés e defrontar probas coma o martelo, o levantamento de pedras ou o guindamento de troncos.

Tamén teñen o seu festival folk, a súa feira tradicional (o primeiro sábado de xuño) e unha carreira de coches clásicos en honra do inventor do pneumático.

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Castelo de Dunnottar
* Bólas de lume de Stonehaven
### Ligazóns externas
* Pedanía de Stonehaven
Lockheed Corporation

A **Lockheed Corporation** (orixinalmente Loughead Aircraft Manufacturing Company) foi unha compañía aeroespacial estadounidense fundada en 1912 que se fusionou con Martin Marietta en 1995 para formar Lockheed Martin.
## Lista de modelos
### Transporte civil
* Lockheed Vega.
* Lockheed L-10 Electra.
* Lockheed Model 12 Electra Junior.
* Lockheed Model 14 Super Electra.
* Lockheed Lodestar.
* Lockheed Constellation.
* Lockheed Saturn.
* L-188 Electra.
* Lockheed JetStar.
* L-1011 TriStar.
### Transporte militar
* C-64/C-121, versión militar do Constellation.
* Lockheed R6V Constitution.
* C-130 Hercules, transporte medio de combate con múltiples variantes.
* C-141 Starlifter.
* C-5 Galaxy.
### Cazas
* P-38 Lightning.
* P-80 Shooting Star.
* F-94 Starfire.
* F-104 Starfighter.
* F-117 Nighthawk.
* F-22 Raptor.
* T-33 Shooting Star.
* F-35 Lightning II.
### Avións de patrulla e recoñecemento
* Lockheed Hudson.
* PV-1 Ventura e PV-2 Harpoon.
* P2V Neptune.
* P-3 Orion.
* U-2.
* SR-71 Blackbird.
* S-3 Viking.
### Helicópteros
* CL-475.
* CL-595.
* XH-51A/B.
* AH-56A Cheyenne.
### Mísiles
* UGM-27 Polaris.
* Poseidon.
* Trident.
### Tecnoloxía espacial
* X-7.
* X-17.
* X-24C.
* Corona.
* Agena.
* Sistema de escape de emerxencia da nave Apolo.
* Telescopio espacial Hubble.
### Barcos
* *Sea Shadow*.

## Ligazóns externas
Lockheed Martin
Cruceiro do Adro de Taragoña

O **cruceiro do Adro de Taragoña** é un monumento relixioso situado a carón da igrexa de San Salvador de Taragoña (Rianxo).

## Descrición
O cruceiro, situado no adro, posúe un altar. Ten plataforma dun grao e pedestal moi moldurado e con grande escocia. O fuste é de sección octogonal, cadrada nos extremos. O capitel, de formigón moi decorado, ten volutas, follas de acanto, querubíns e orlas vexetais. A cruz, tamén de formigón, ó igual cás imaxes, de sección cuadrangular ruda. O Cristo ten as mans abertas e coroa de espiños. A Virxe María está orando cos dedos entrelazados sobre nubes.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* PXOM de Rianxo 2014.
Ragtime

O **ragtime** é un estilo musical norteamericano que tivo o seu máximo auxe entre 1899 e 1918. Houbo varios períodos de rexurdimento da súa popularidade e aínda se compón hoxe en día. O ragtime foi a primeiro xénero verdadeiramente afro-norteamericano e precedeu ó jazz. Comezou coma música de baile das bandas populares anos antes de ser publicado en partituras de música popular para piano. Sendo unha modificación da marcha, moi popular daquela, adóitase escribir en 2/4 ou 4/4, decote cun padrón predominante de baixo na man esquerda nos tempos impares e acordes nos pares acompañando unha melodía asincopada na man dereita. A unha composición neste estilo chámaselle "rag". Un rag escrito en 3/4 é un "ragtime waltz".

O ragtime non é un compás (tempo) no mesmo sentido no que a marcha é 2/4 e o waltz é 3/4, senón que emprega un efecto aplicable á música en calquera compás. A característica máis salientable do ragtime é un tipo específico de síncope na que os acentos melódicos caen entre os tempos do compás. Isto crea melodías que semellan fuxir dalgúns tempos do acompañamento salientando notas que preceden ou seguen ó tempo. O efecto pretendido sobre o oínte é acentuar os tempos, inducíndoo a moverse cara a música. Scott Joplin, o compositor e pianista coñecido coma o "Rei do Ragtime",  cualificou este efecto coma "estraño e intoxicante". Tamén empregou o termo swing para describir como tocar o ragtime: "Toca a modo ata que collas o swing ...". (Joplin, School of Ragtime, 1908). O nome swing aplicaríase despois a un xénero primixenio de jazz desenvolvido dende o ragtime. En inglés, o feito de converter unha peza musical nun ragtime trocado os valores dos tempos das notas da melodía coñécese coma "ragging" a peza. Os ragtimes orixinais adoitan conter varios temas diferentes, sendo o máis común catro.

De acordo co *New Grove Dictionary of Jazz*, a forma musical foi orixinalmente chamada "ragged time" e logo derivaría a "ragtime".
Tridecágono

En xeometría, un **tridecágono** é un polígono de 13 lados. Nun tridecágono regular cada ángulo interno mide aproximadamente 152.308º, e a área dun tridecágono regular de lado *a* vén dada por:
:A = \frac{13}{4}a^2 \cot \frac{\pi}{13} \simeq 13.1858 a^2.

Un tridecágono regular non se pode construír con regra e compás, aínda que si se pode empregando unha construción Neusis.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina sobre debuxo técnico con exercicios e teoría práctica
Chorente, Taragoña, Rianxo

**Chorente** é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 145 habitantes (68 homes e 77 mulleres).
## Patrimonio 
O **cruceiro de Brañas** ten plataforma e pedestal cuadrangular, rematado en roda con bocel e con paramentos recadrados. O seu fuste é cuadrangular con paramentos recadrados na base. O capitel cuadrangular co ábaco de lados curvos e vértices chafranados, decorado con follas e con cabeza de anxo con ás. A cruz basta cuadrangular. O seu Cristo crucificado, mans abertas e coroa de espiñas. A Virxe atópase orando sobre nubes con dedos das mans entrelazados.

No verán do ano 2006 o cruceiro quedou desfeito por mor dun accidente de tráfico, mais restaurouse no verán de 2007.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Taragoña 
### Parroquias de Rianxo 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* PXOM de Rianxo 2014.
A galiña azul (escolas)

miniatura|250px|Escola infantil do Grove, co actual logotipo
200px|dereita|miniatura|Escola infantil de Salceda, co anterior logotipo da Galescola
**A galiña azul**, rede de escolas infantís de Galicia, primeiro coñecida como rede de **galescolas**, é a rede de escolas de educación infantil dependentes da Xunta de Galicia dirixida a nenos e nenas de 3 meses a 3 anos.

A rede de escolas infantís está xestionada polo Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, e do que forman parte a Vicepresidencia da Xunta de Galicia, e distintos concellos urbanos e rurais, onde se atopan os centros. As galescolas comezaron a funcionar a partir do curso 2007-2008, mais foi a partir do curso 2009-2010 que mudaron o nome.

É necesario nomear que tanto o concepto, como o nome, o proxecto e a iniciativa das galescolas partiu desde Internet por parte da Asociación Vogal (Viveiro e Observatório das Galescolas) xa a finais do ano 2004.

O proxecto educativo das Galescolas di fomentar o desenvolvemento integral das nenas e dos nenos e favorecer a conciliación da vida laboral e familiar dos proxenitores. Cada grupo de nenas e nenos é atendido por dous ou dúas profesionais da educación, no que se denomina "parella educativa". Ao funcionaren en rede, as escolas infantís comparten entre elas recursos, servizos e elementos de coordinación e apoio pedagóxico.

Os sectores que conforman a comunidade educativa están representados en órganos colexiados coma o consello de participación.

Para o curso 2008-2009 está previsto que funcionen 58 Galescolas cunha oferta de 2733 prazas atendidas por 472 traballadores.

## Lingua 
As galescolas son un proxecto que potencia a educación en galego e na tolerancia e no respecto, e co obxectivo de superar o concepto de garda e custodia.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Galescola San Roque en Santiago de Compostela.JPG|Galescola de San Roque, Santiago de Compostela.
Ficheiro:Galescola 1.JPG|Galescola de Carral.
Ficheiro:Galescola Salceda.JPG|Galescola de Salceda de Caselas.
Ficheiro:A galiña azul A Xunqueira.jpg|A galiña azul na Xunqueira (Pontevedra).
Ficheiro:A Galiña Azul de Coirados, Marín.jpg|Marín.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Normalización lingüística
### Ligazóns externas 
* Rede de escolas infantís de Galicia, onde se poden atopar recursos, novas e os blogs das galescolas.