open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Trasouteiro

Como topónimo **Trasouteiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Trasouteiro**, lugar da parroquia de Brión, no concello de Brión;
***Trasouteiro**, lugar da parroquia da Grade, no concello de Chantada;
***Trasouteiro**, lugar da parroquia de Vimianzo, no concello de Vimianzo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Trasbar

Como topónimo **Trasbar** pode referirse a:

;En Galiza
***Trasbar**, lugar da parroquia de Dombodán, no concello de Arzúa;
***Trasbar**, lugar da parroquia de Castelo, no concello de Cervo;
***Trasbarcala**, lugar da parroquia de Broño, no concello de Negreira.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Panera

Unha **panera** é un tipo de construción rural propia de Asturias feita sobre piares para almacenar os cereais. Estímase que apareceu arredor do século XVI coa mellora económica e das colleitas, polo que naceu como unha versión meirande do hórreo asturiano. As paneras están apoiadas en 6 ou máis piares e son de planta rectangular. Porén, a distinción estrita entre o hórreo e a panera non é o número de piares, senón o tellado. Os hórreos asturianos teñen tellados a catro augas que se unen no punto superior, mentres que as paneras teñen un tellado con cume.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Oviedo panera 01 JMM.JPG|Corredor dunha panera típica asturiana.
Ficheiro:Panera estilo carreño en el Muséu del Pueblu d' Asturies.jpg|Panera estilo Carreño.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Hórreo asturiano
Campo da Estrada

O **Campo da Estrada** foi un amplo terreo situado na cidade da Coruña, no que se levaron a cabo numerosas actividades recreativas e deportivas na primeira metade do século XX. Foi utilizado como campo de fútbol durante décadas e serviu como o primeiro aeródromo da cidade.

## Historia 
[miniatura|Festival aéreo de [1911, celebrado no Campo da Estrada, nunha fotografía de Pedro Ferrer.]]
Situado a carón do cuartel de Atocha, a súa vasta extensión permitía a realización de diversas actividades da sociedade coruñesa. Un dos seus usos máis habitual foi o de campo de fútbol, xa dende a década de 1900, na que a creación de numerosos clubs coruñeses fixo necesario un terreo de xogo adicional ao Corralón da Gaiteira e a praza de touros. Nas seguintes décadas xogaron nos seus terreos ducias de equipos, disputándose o último encontro o 20 de outubro de 1940. Xa nos anos 30, disputáronse neste campo os primeiros partidos de béisbol da historia da cidade, trala creación dos clubs Caribe e Piratas no seo do Centro Íbero-Americano da Coruña.

Durante a guerra civil española, o Campo da Estrada serviu como aeródromo para o bando nacional. Nel instaláronse tamén as primeiras antenas de telegrafía sen fíos de Galicia. O seu nome consérvase na actual rúa Campo da Estrada, que ocupa parte dos mesmos terreos. 

## Notas
Literatura da dinastía Qing

[alt=Portada dunha edición d'O soño da cámara vermella|miniatura|Portada dunha edición d'*[O soño da cámara vermella*]]
A **literatura da dinastía Qing** é a literatura escrita durante a dinastía Qing. Trátase dun período caracterizado por un desenvolvemento moi variado, que recolle as características das xeracións precedentes. Antes da dinastía Ming, as mudanzas literarias expresáronse principalmente na herdanza ou innovación do son, o ritmo, a sintaxe e a estrutura; os autores e autoras de Qing tomaron todos estes elementos dando lugar a multitude de escolas, especialmente en eidos como a novela ou o a ópera tradicional. Ademais, a interacción entre as distintas rexións e etnias manifestouse nunha diversidade lingüística en todos os xéneros.

## Poesía 
A poesía floreceu con vigor durante o reinado dos Qing, xa que os emperadores desta dinastía (comezando polo terceiro deles, Kangxi) e os seus funcionarios promoveron o seu estudo e elaboración. Por exemplo, o emperador Qianlong gozaba tanto da composición poética que chegou a elaborar escribir cinco escolmas das súas pezas, cun total duns 10,000 versos. Os líderes manchús vían na poesía unha maneira de establecer conexións e unidade entre os seus oficiais.

Os principais poetas de comezos do período foron Qian Qianyi, Wu Weiye e Wang Shizhen. Entre as poéticas máis notables destacan o *Gediao shuo* (en ) de Shen Deqian e o *Shenyun shuo* (en ) de Wang Shizhen.

## Novela 
A novela máis importante do período Qing é *O soño da cámara vermella*, de Cao Xueqin, unha das Catro Novelas Clásicas Chinesas. Este libro destaca pola súa representación realista e precisa da sociedade do seu tempo, as numerosas personaxes e a súa elegancia artística. Outro autor notable é Pu Songling, recoñecido polas súas historias con elementos sobrenaturais, mais que reflicten as perspectivas sociais, recollidas no seu *Liaozhai zhiyi*. No eido humorístico, destaca a novela satírica *Rulin waishi*, de Wu Jingzi, que parodia a vida do funcionariado imperial.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Métallurgique

thumb|upright=1.36|1921 Métallurgique 12-14 HP roadster deportivo
**Métallurgique** eran coches fabricados por ''Société Anonyme L'Auto Métallurgique'', Marchienne-au-Pont, Bélxica, entre 1898 e 1928. Antes de fabricar coches, a compañía fabricara locomotoras ferroviarias e material rodante.

thumb|Metallurgique Speedster 1911
left|thumb|Participación de L'Auto-Métallurgique SA, emitida en 1920
thumb|Metallurgique Speedster 1911
thumb| Métallurgique (1907).

## Produción
Os primeiros coches foron modelos de  de 2 cilindros con transmisión por cadea. En 1900, a compañía pasou á transmisión por eixe. En 1905 presentouse unha gama totalmente nova, que se asemellaba aos Daimler contemporáneos, ambos deseñados por Ernst Lehmann, que chegou desde alí a Métallurgique en 1903. Estes coches, con chasis de aceiro prensado, eixe traseiro ríxido, transmisión por eixe, ignición de alta tensión, e a opción de iluminación eléctrica alimentada por dínamo estableceron a empresa como un dos mellores fabricantes de coches deportivos en Europa. A produción estaba destinada á exportación, e a maioría das vendas foron en Gran Bretaña. En 1906, chegou o motor de admisión sobre escape de 4 cilindros de 10 litros, cunha potencia declarada de  a 1400&nbsp;rpm, o que permitía que o coche alcanzase os 160 km/h. Os coches recibiron un distintivo radiador dianteiro en V en 1907.

Para 1908 a gama de coches incluía o 60/80 e o 40 cv, que era unha versión máis pequena do 60/80, os coches de 2 cilindros foron finalmente abandonados, o último deles un 12/14. Substituironse en 1909 por un 12/14 de catro cilindros (construído en Alemaña por *Bergmann Elektrizitäwerke* de Berlín), xunto cun  de 5 litros, e en 1911 todos os coches tiñan caixas de cambios de 4 velocidades. A carrozaría era de Vanden Plas. Os coches construídos por Bergmann resultaron caros en Gran Bretaña, por culpa dos aranceis.

Os coches Métallurgique tamén se fabricaron a partir de 1909 baixo licenza de Bergmann en Berlín, Alemaña, que xa fabricara coches eléctricos. Estes foron vendidos como Bergmann-Métallurgique.

Todos os coches de antes da guerra eran dunha calidade excepcionalmente alta.

O axente da compañía en Gran Bretaña, Oscar Cupper, tamén actuou como "un dos máis hábiles" pilotos do equipo de fábrica.

Despois da Primeira Guerra Mundial, a produción de automóbiles reiniciouse co 26/60, o 20/40 e o 15/20. O 26/60 foi equipado con freos Adex nas catro rodas, unha rareza na época. Os primeiros deseños da posguerra chegaron en 1921 co motor de 3 litros. Seguiu sendo o produto principal da compañía ata 1927.

Foi en 1927 que a empresa foi absorvida por Minerva-Impéria, e deixou de existir.

## Absorción
A empresa foi adquirida por Impéria en 1927 e a fábrica foi adquirida por Minerva. O nome foi eliminado. Paul Bastien uniuse á Stutz en América, onde era responsable do Vertical Eight.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Bibliografía
### Outros artigos
### Ligazóns externas
Compagnie Nationale Excelsior

thumb|Participación de Automobiles Impéria-Excelsior SA, emitida o 21 de xuño de 1928

**Compagnie Nationale Excelsior**, máis coñecida como Excelsior, foi un fabricante de automóbiles belga fundado por Arthus de Coninck en Bruxelas en 1903. A compañía comezou a fabricar automóbiles en 1904.

Os primeiros modelos eran propulsados ​​por un motor Aster de dous ou catro cilindros. En 1907, con todo, a compañía foi noticia co Adex, propulsado por un motor de seis cilindros válvula lateral cunha capacidade de nove litros. O chasis deste coche podería modificarse facilmente para as carreiras de Grand Prix. En 1912, o coche ocupou o segundo lugar no Gran Premio de Francia, e cando a familia real belga comprou un Excelsior, o valor publicitario resultou considerable.

Unha segunda versión do Adex saíu en 1920, cun motor de seis cilindros de 4.767 cc máis pequeno que incluía unha árbore de levas en cabeza. O Adex inspirou o deseño do posterior Excelsior Albert I, que estaba propulsado por un motor de seis cilindros cunha cilindrada de 5346 cc. Un Excelsior Albert I terminou sexto e outro noveno na carreira de resistencia de 24 Horas de Le Mans de 1923.

En 1929, a compañía foi vendida ao seu competidor Automóbiles Impéria. Ata 1932, a empresa chamábase Impéria-Excelsior, despois abandonou o nome de Excelsior.

## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
### Ligazóns externas
* Excelsior information
Westfalia (homónimos)

## Alemaña 
* Westfalia - rexión histórica de Alemaña
* Reino de Westfalia - Estado histórico
* Renania do Norte-Westfalia - Estado de Alemaña (*Land*)
* Paz de Westfalia - conxunto de tratados de paz

## Brasil 
* Westfalia, Rio Grande do Sur — Municipio brasileiro do Rio Grande do Sur
Hanja

[alt=Caligrafía en hanja de Kim Jeong-hui (1786–1856)|miniatura|Caligrafía en hanja de [Kim Jeong-hui (1786–1856)]]

O **hanja** ou **hancha** (en hangeul: 한자; en hanja: 漢字) é o nome que reciben os caracteres chineses empregados para escribir a lingua coreana. Os hanja introducíronse en Corea por vez primeira xunto co chinés literario, mais axiña foron adaptados para transcribir a fala nativa da península; os exemplos máis antigos deste uso datan do período Gojoseon.

O termo *hanjaeo* (en hangeul: 한자어; en hanja: 漢字語) refírese ao vocabulario sinocoreano, que pode escribirse en hanja. Pola súa banda, *hanmun* (en hangeul: 한문; en hanja: 漢文) designa ao chinés clásico, aínda que a propia palabra "hanja" pode usarse tamén neste sentido. Xa que os hanja non foron nunca sometidos a grandes reformas, parécense moito ao chinés tradicional e aos *kanji* xaponeses, aínda que a orde dos trazos de certos caracteres pode variar lixeiramente. En consecuencia, só unha pequena cantidade de hanja recibiron modificacións ou son únicos do coreano. Pola contra, os sistemas de escrita empregados na actualidade na República Popular da China, Malaisia e Singapur foron simplificados, polo que en xeral conteñen menos trazos que os seus correspondentes hanja.

Até a época contemporánea, os textos administrativos, históricos e literarios de Corea foron rexistrados en chinés literario, co hanja como principal sistema de escrita. Porén, en 1446 o rei Sejong promulgou o hangeul (tamén coñecido como ''chosŏn'gŭl* en Corea do Norte) mediante o *Hunminjeongeum''. Este silabario non entrou oficialmente en uso até finais do século XIX e comezos do XX. Polo tanto, é necesario coñecer os caracteres chineses para estudar a historia de Corea. Ademais, a etimoloxía das palabras sinocoreanas tamén se reflicte nos hanja.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 

### Outros artigos 
* Escrita chinesa
* Hangeul
* Kanji
José Villar Lafuente

**José Villar Lafuente**, nado nas Neves o 3 de agosto de 1902 e finado en Ourense o 21 de maio de 1941, foi un funcionario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Sebastián Villar e Perfecta Lafuente. Tiña cinco irmás: Amalia, Flora, María, Consuelo e Carmen. Militante do Partido Comunista de España (PCE). Foi nomeado axente executivo de recadación do Concello de Canedo en 1930. Foi detido e procesado en xullo de 1934 acusado de participar no tiroteo de varios mozos das Juventudes Católicas, no que resultou morto uns meses despois José Miranda Cabo (irmán do secretario provincial das Juventudes de Acción Popular, Antonio Miranda Cabo). Porén, o auto de conclusión do sumario revocouse ata en tres ocasións, confirmándose á cuarta, pero sen sentenza, posiblemente por ter sido declarado en rebeldía na causa 1365/36 tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Dende entón estivo sometido a estreita vixilancia pola policía e converteuse nunha das "bestias negras" da dereita local. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido en Tui en decembro de 1934. Resultou ferido nun incidente con fascistas no café La Bilbaína de Ourense o 7 de xuño de 1936 no que foron asasinados José Nóvoa Nóvoa e Julio Navares Castro, comunista e socialista, respectivamente.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. Novamente procesado en 1941 na causa 389/41 xunto con Carlos Luis Novoa Varela, foi morto polas forzas do Rexemento de Infantería 88 o 21 de maio de 1941 a raíz dunha denuncia dunhas mulleres que avisaron as forzas de seguridade de que viña de ferir un paisano que o seguía despois de atracar un veciño das Curuxeiras (Seixalbo) no lugar de Soutoverde. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Secundino Fernández Gómez, Armando Fernández González, Miguel Formigo Vázquez, Ceferino Fuentes Pérez, Cástor Gómez Pérez, José Guede Franco, Ramón Iglesias Mar, Alfonso Gayoso Frías, Julio Navares Castro e José Villar Lafuente.
Asociación Galega de Apicultura

A **Asociación Galega de Apicultura** (**AGA**) é unha asociación fundada no ano 1980 por Jesús Asorey Martínez.
## Notas
Lago Ercina

O **lago Ercina** é un pequeno lago de montaña localizado nos Picos de Europa, na cordilleira Cantábrica asturiana. Está próximo ao lago Enol e xuntos forman o conxunto coñecido como lagos de Enol, dentro do Parque Nacional dos Picos de Europa.

## Características 
Este lago ten unhas dimensións menores que o lago Enol, e a súa capacidade cúbica tamén é máis baixa. O lago Ercina está a 1.108 metros de altitude e a súa profundidade máxima é de 3 metros. 

As características de similitude co lago Enol están ligadas á súa orixe (ambos os dous teñen unha orixe glaciar) e por suposto, a súa situación xeográfica, xa que se encontran separados pola picota de Enol mediando entre eles unha distancia inferior a seiscentos metros.

miniatura|esquerda|300px|O lago no verán.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lagos de Enol
Tempada 1914/15 do Deportivo Auténtico

A **tempada 1914/15** foi a primeira de existencia do **Deportivo Auténtico**, trala súa escisión do Deportivo da Coruña.

## Resumo 
No verán de 1914 o Deportivo da Coruña levaba un ano e medio sen enfrontarse ao seu máximo rival, o Real Club Coruña. Ante a pasividade da xunta directiva, os xogadores pactaron pola súa conta un par de partidos amigables contra o Coruña, sendo desautorizados pola directiva presidida por Rogelio Fernández Conde. Os xogadores fixeron caso omiso e xogaron os partidos, o que ocasionou a ruptura definitiva coa directiva. Cara a finais de outubro, os xogadores constituíronse como un novo club, co nome de Deportivo FC Auténtico, e con Carlos González de Ancos como o seu primeiro presidente.

## Persoal 
### Xogadores 
### Xunta directiva 
## Partidos 
### Amigables 
## Notas
Ludwigshafen am Rhein

**Ludwigshafen am Rhein** é unha cidade de Renania-Palatinado, Alemaña, e un importante porto do río Rin. Xunto con Mannheim e Heidelberg, é unha das tres grandes cidades da área metropolitana Rin-Neckar. Coñecida principalmente como unha cidade industrial, Ludwigshafen é o fogar de BASF, o maior produtor de produtos químicos do mundo, e doutras empresas.

## Demografía 
Segundo datos do 31 de decembro de 2022 tiña unha poboación de 174.265 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén
Praza da Estrela

A **praza da Estrela** é unha praza da cidade de Vigo. Está dividida en dúas partes, unha primeira que supón a continuación da alameda da praza de Compostela; e outra situada tras os edificios da Alfándega e a Comandancia da Mariña, onde se atopa unha das dúas esculturas que conforman O Nadador, de Francisco Leiro. É unha praza célebre pola práctica de deportes urbanos, sobre todo o skateboard.

## Toponimia
Inicialmente coñeceuse como *O Aterrado Novo*.
## Historia
A praza da Estrela xorde da necesidade de homoxeneizar e urbanizar a ribeira viguesa entre a urbe e o porto, baixo o obxectivo de "*abrir Vigo ao mar*". Así, en 1991 foi presentado un Avance do *Proxecto de Mellora da Ribeira marítima da Área Central de Vigo* por parte das autoridades do Porto de Vigo.

Dous anos despois, en 1993, varios arquitectos, entre os que se atopaban Francisco Javier Sáenz de Oiza, Andrés Perea ou Esteve Bonell, elaboraron un proxecto promovido en colaboración co Concello de Vigo, a Autoridade Portuaria, o Consorcio da Zona Franca e a Xunta de Galicia. Así, deseñáronse diferentes actuacións, etre as que destacaban  a mellora dos peiraos da Laxe e do Comercio, a renovación de fachadas e a humanización do paseo das Avenidas ou a propia praza da Estrela.

## Morfoloxía e urbanismo 
miniatura|Escultura do nadador. Unha das partes atópase na praza da Estrela, mentres que outra está situada no paseo das Avenidas.A praza da Estrela, malia recibir dita denominación homoxénea, está arquitectónicamente dividida en dous espazos, separados entre si por varios edificios, principalmente o edificio da Alfándega ou Aduana de Vigo.

A primeira parte da praza é estruturalmente unha continuación da alameda existente na praza de Compostela. Dita alameda compórtase coma un *continuum*, mais muda de denominación ao chegar á intersección da rúa de Concepción Arenal. Esta parte da praza linda coa rúa do Areal.

Unha segunda parte, diferenciada estruturalmente da segunda, atópase tras o edificio da Alfándeaga, e xa non é unha alameda senón unha praza enlousada con xardíns elevados na zona central. Nesta segunda área atópase unha das estatuas do Nadador, e queda delimitada polas rúas Concepción Arenal, Montero Ríos e a Estrada do Porto.

### Edificios senlleiros 
* Estatua do Nadador. Creado en 1991 polo escultor Francisco Leiro.
* Autoridade Portuaria de Vigo. Nº 1.miniatura|Parte traseira da Delegación Privincial do Instituto Galego de Consumo.Edificio Administrativo da Xunta de Galicia. A fachada atópase na rúa Concepción Arenal, Nº8.
* Delegación Provincial do Instituto Galego de Consumo. S/N.
* Alfándega de Vigo. Nº 3. Construída en 1956, demorou seis anos en se contruír. Posúe unha fachada de 136 metros e un área de case 3.000 metros cadrados.
* Monumento a Manuel Curros Enríquez.
* Monumendo a D. Eugenio Fernández de Haz, un dos persoeiros da radiodifusión da cidade e fundador da emisora Radio Vigo.
* Monumento da Asociación do Parkinson. Monumento creado polos alumnos da Escola de Canteiros da Deputación de Pontevedra baixo a dirección de Enrique Velasco.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Francisco Leiro
* O Marisquiño
Julius Meili

**Hermann Friederich Julius Meili**, nado en Hinwil, cantón de Zürich o 13 de marzo de 1839 e finado en Xenebra o 26 de setembro de 1907, foi un diplomático e numismático suízo-brasileiro, considerado como o pai da numismática brasileira.

Foi autor dos primeiros estudos numismáticos no Brasil e creador dun "método numismatógrafo" propio para reproducir fielmente a imaxe das moedas sen necesidade de cámara fotográfica.

Aos 31 anos chegou ao Brasil, onde residiu vinte e dous anos, entre 1870 a 1892. Nese país foi nomeado cónsul da Confederación Helvética en Salvador de Baía en 1875, e desempeñou ese cargo durante seis anos.

Por outra banda, Julius Meili foi coñecido por inventar un método de reprodución non fotográfica das moedas, denominado "método numismatógrafo", consistente en envolver as moedas en xeso para obter moldes en negativo, que posteriormente se usaba para elaborar un cuño en positivo da moeda, co que xeraba unha impresión con grafito. Meili aplicou este método para a reprodución gráfica das moedas nas súas publicacións.
** (1897). I. *Die Münzen der Colonie Brasilien. 1645 bis 1822* *[As moedas da colonia do Brasil 1645 a 1822]*.
** (1905). II. *Die Münzen des Unabhängigen Brasilien. 1822 bis 1900* [As moedas do Brasil independente. 1822 a 1900]*.*
** (1903). III. *A Moeda Fiduciária no Brazil. 1771 até 1900*.
* (1906). ''Die Werke des Medailleur'sm Hans Frei in Basel. 1894-1906* [A obra do gravador Hans Frei da Basilea, 1894 a 1906].

## Museo Numismático Julius Meili 
A Sociedade Numismática Brasileira honrou a memoria de Julius Meili como "pai da numismática brasileira" tomando o seu nome para o Museo Numismático Julius Meili, cuxos fondos se corresponden coas diversas adquisicións e doazóns que esta sociedade foi recibindo ao longo da súa historia, desde a súa fundación en 1924.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Carvalho, A. de (1908). "Julius Meili e a Numismática brasileira". En *Revista do Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro'', Tomo LXIX. Parte II. Páxinas 95-101 [reproducido na web pola Sociedade Numismática Brasileira].

### Ligazóns externas 
* Sitio web do Museo Numismático Julius Meili
Disco solar de Banc Ty'nddôl

O '''disco solar de Banc Ty'nddôl''' (en ) é un pequeno ornamento de ouro descuberto preto de Cwmystwyth, Ceredigion, en Gales. Probablemente formou parte dunha vestimenta funeraria e está datada entre 2450 e 2150 a. C., o que o converte no artefacto de ouro máis antigo atopado en Gales. Foi descuberto o 16 de outubro de 2002 por un equipo de arqueólogos que estaban a investigar un sitio arqueolóxico romano e medieval de fundición de chumbo debaixo da mina de cobre da Idade de Bronce no outeiro de Copa.

## Historia 
A área ao redor de Cwmystwyth foi un lugar de extracción de chumbo e cobre durante máis de 4.000 anos, case dende o inicio da actividade metalúrxica en Gran Bretaña.

## Status actual 
O disco foi declarado un tesouro en decembro de 2003 e desde entón foi adquirido polo Amgueddfa Cymru.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Banc_Ty'nddôl_sun-disc-cropped.JPG|O disco amosa posibles medios de suxeición á túnica ou a outra peza de roupa.
Ficheiro:Graig_y_Ddalfa_at_Cwmystwyth_lead_mines-by-Rudi-Winter.jpg|Minas de Cwmystwyth, situadas preto do lugar de escavación.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  
* 
* Timberlake, S. 2002 a Medieval lead smelting boles near Penguelan, Cwmystwyth, Archaeology in Wales 42: 45&ndash;59
*—2002 b Cwmystwyth, Banc Ty'nddôl: gold disc, AW 42, 97&ndash;98 Timberlake, S. 2003 Excavations on Copa Hill, Cwmystwyth (1986&ndash;1999); An Early Bronze Age copper mine within the uplands of Central Wales. BAR British Series 348 Oxford: Archaeopress.
* 
* Banc Ty'nddôl, Cwmystwyth' in Archaeology in Wales* 44 *(2004) pp.&nbsp;137&ndash;139
Hunter × Hunter

é unha serie de manga xaponesa escrita e ilustrada por Yoshihiro Togashi. Comezou a publicarse na revista *Shūkan Shōnen Jump*, de Shueisha, en marzo de 1998, aínda que dende 2006 sufriu pausas editoriais frecuentes. A data de setembro de 2024, conta cun total de 38 volumes. A historia céntrase en Gon Freecss, un rapaz que parte nunha viaxe para converterse en cazador (en ), un tipo de profesional especializado en actividades como a localización de animais descoñecidos e exóticos, a procura de tesouros, a investigación de territorios inexplorados ou a detención de criminais. Gon intenta atopar ao seu pai, un célebre cazador que o abandonou cando era moi pequeno. No seu camiño, coñece a numerosos cazadores e enfróntase a fenómenos paranormais.

Nippon Animation adaptou a obra nun anime de 62 episodios, dirixido por Kazuhiro Furuhashi. Emitiuse en Fuji Television entre outubro de 1999 e marzo de 2001. A mesma empresa desenvolveu tres OVA, cun total de 30 episodios, entre 2002 e 2004. Unha nova adaptación por parte do estudio Madhouse emitiuse en Nippon Television entre outubro de 2011 e setembro de 2014, con 148 episodios e dúas longametraxes. Existen tamén múltiples álbums, videoxogos, musicais e outras obras baseadas no manga.

*Hunter × Hunter* é un éxito a nivel comercial e de crítica, converténdose nun dos mangas máis vendidos da historia con 84 millóns de copias en circulación a data de xullo de 2022.
Toxic Town

***Toxic Town*** é unha miniserie británica escrita por Jack Thorne. Conta a historia de tres nais implicadas no caso de residuos tóxicos de Corby.

A serie, de catro episodios, estreouse en Netflix o 27 de febreiro de 2025.

## Personaxes 
* Jodie Whittaker como Susan McIntyre
* Aimee Lou Wood como Tracey Taylor 
* Robert Carlyle como Sam Hagen 
* Rory Kinnear como Des Collins
* Brendan Coyle como Roy Thomas 
* Claudia Jessie como Maggie Mahon 
* Joe Dempsie como Derek Mahon 
* Michael Socha como Peter 
* Stephen McMillan como Ted Jenkins
* Karla Crome como Pattie Walker
* Lauren Lyle como Dani Holliday
* Ben Batt como Pat Miller
* Matthew Durkan como Mark Taylor
* Simon Harrison como Bill Martin
* Jaz Singh Deol como Chief Executive
* Toby Eden
* Kobi Sadler (Conner McIntyre)

## Notas
Superheroes da natureza

***Superheroes da natureza*** (en ) é unha serie de televisión francesa de animación creada por Charlotte Schmidt e Mathieu Rolin. Foi producida por Moonworks Productions e Amopix, con Olivier Roussille e Mathieu Rolin como produtores executivos. Foi distruída por Dandelooo, e Pierre-Alain de Guarrigues achega a voz da narración.

Dobrouse ao galego a primeira tempada e estreouse o 7 de marzo de 2025 na plataforma de Xabarín Club.

## Sinopse 
É unha serie educativa onde cada episodio está dedicado a unha especie do mundo animal cunha habilidade extraordinaria.

## Episodios 
# O escaravello bombardeiro: o peido asasino
# O camarón pistoleiro: o vaqueiro do fondo do mar
# Cogombro de mar: o ataque dos fideos picantes
# O demo espiñoso: un cacto con patas
# Vagalume: amor en código morse
# Colibrí: o campión mundial de acrobacias aéreas
# Toxótidos: a pistola de auga dos mangleirais
# Escaravello peloteiro cornudo: pequeno, pero matón
# Tardígrados: os superviventes extremos
# Polbo: o extraterrestre do océano
# Araña pavón: a samba peluda
# Axolote: o monstro acuático mexicano
# Baleas e placto: a caca ao rescate
# Blob: a tortilla xigante
# Crebanoces de clark: vira á dereita na próxima póla
# Morcego: ás veces os oídos teñen ollos
# Pingüín: a criatura máis quente do xeo flotante
# Peixe globo: o Da Vinci dos fondos mariños
# Cangrexo boxeador: gancho, directo e k.o.
# Lagarto Xesucristo: a arte da fuxida
# Camaleón: un arpón pegañoso
# Narval: prohibido conxelarse
# Ornitorrinco: o cazador eléctrico
# Medusa: regreso ao futuro
# Arañeira: forte coma un buxo
# Ovella de mar: enerxía 100%verde
# Abella: o tango dourado
# Ave lira: a ave orquestra
# Parrulo: un acoirazado
# Pangolín: a caixa forte de peche automático

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lista de series de televisión con versión en galego
* Lista de títulos con versión en galego nas plataformas de streaming
Rúa de Cánovas del Castillo (Vigo)

A **rúa de Cánovas del Castillo** é unha vía urbana da cidade de Vigo. Comeza na intersección das rúas de Montero Ríos, As Avenidas e García Olloqui, e percorre o litoral vigués paralela ao paseo marítimo das Avenidas, até confluír coa rúa de Teófilo Llorente, case na praza do Berbés. Ten unha lonxitude de 500 metros. Baixo esta vía discorre, soterrada, a avenida de Beiramar.

## Toponimia 
miniatura|esquerda|Antonio Cánovas del Castillo, orixe onomástico da rúa.|217x217px
A denominación da rúa provén de Antonio Cánoas del Castillo, un político e historiador nado en Málaga en 1828, e artífice do sistema político español da Restauración borbónica.
miniatura|Antigo hospital da Cruz Vermella
Cánovas del Castillo resultou un actor fundamental para o desenvolvemento da cidade ao ser un dos artífices da mellora de conexións ferroviarias de Vigo coa península. Presidiu a sociedade adxudicataria da liña de ferrocarril que unía Madrid con Vigo, e impulsou a construción do tramo Vigo-Ourense. O proxecto final, presentado en 1860, incluía a Vigo e á súa estación coma a única de primeira orde dentro da rede ferroviaria da liña, e a construción da estación de ferrocarrís supuxo un avance e un símbolo de modernidade para a cidade. 

Ademais, en 1880, baixo a súa presidencia, foi promulgada a Lei de Portos, onde tamén o porto de Vigo foi declarado de primeira categoría e de interese xeral. Así, o 7 de novembro de 1881 foi constituída a *Xunta de Obras do Porto de Vigo*, organismo precursor do que arestora é a Autoridade Portuaria.

Con todo isto, dada a importancia que tivo Cánovas del Castillo no devir da cidade olívica, o 17 de setembro de 1897, o Concello de Vigo decidiu homenaxear ao político a título póstumo. Nese acto, decidiuse nomear á futura avenida de ligazón entre A Laxe e O Berbés coma Avenida de Cánovas del Castillo. Finalmente, porén, quedou vixente a actual denominación de rúa.
## Historia 
[miniatura|Fachada do [Hotel Universal.]]
Após de se anunciar en 1897 a creación dunha avenida entre O Berbés e A Laxe coa onomástica de Cánovas del Castillo, como recoñecemento o seu labor no desenvolvemento e modernización da urbe.

A principios do século XX, a rúa constituía un largo paseo a carón do mar, xa que por aquel entón aínda non estaban construídas as ampliacións do porto, o túnel de Beiramar, o paseo das avenidas ou o peirao da Laxe tal e como se coñece actualmente. A rúa contaba cun grande arborado, e por ela transitaba o tranvía.

## Edificios senlleiros 
miniatura|Fachada do Hotel Bahía.
* Hotel Universal. Nº 22A. Inmoble de estilo ecléctico construído en 1888 polo arquitecto vigués Jenaro de la Fuente Domínguez.
* Hotel Bahía. Nº 24.
* Antigo Hospital da Cruz Vermella. Nº16
* Mercado do Berbés.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Plan Especial de Protección do Ensanche e a Cidade Central* Concello de Vigo, 2007.
### Outros artigos 
* Avenida de Beiramar
* Antonio Cánovas del Castillo
* Porto de Vigo
Fabrique d'armes Émile et Léon Nagant

A '''Fabrique d'armes Émile et Léon Nagant**, máis tarde coñecida como **L. Nagant & Cie, Lieja''', foi unha empresa belga establecida en Liexa en 1859 como fabricante de armas de fogo e máis tarde de automóbiles.

## Historia 
A empresa fundárona orixinalmente os irmáns Émile (1830–1902) e Léon (1833–1900) como unha empresa de reparación industrial, que incluía a reparación de armas de fogo danadas. En 1867, os irmáns Nagant entraron no mercado de armas de fogo cando a súa empresa recibiu unha licenza Rolling Block para producir 5.0000 rifles Remington Rolling Block para os Zuavos pontificios, máis tarde adaptaron o deseño de bloques rodantes para producir escopetas de dobre canón baixo o nome de "Remington-Nagant".. A compañía é máis coñecida pola contribución de Émile ao deseño do fusil de servizo ruso Mosin–Nagant, adoptado en 1891. Esta introdución á administración militar do Tsar levou á adopción do revolver Nagant M1895 (deseñado por Léon) como o seu arma de man estándar. Ao ano seguinte, a progresiva cegueira de Émile levou á súa retirada da firma que pasou a chamarse "L. Nagant & Cie, Liège", e a Léon uníronse os seus fillos Charles e Maurice.

## Fabricación de coches
Posteriormente, a firma pasou á fabricación de automóbiles; Nagant comezou coa construción de coches baixo licenza da firma francesa Gobron-Brillies e máis tarde Rochet-Schneider. Os coches Nagant fabricáronse entre 1900 e 1928. Os motores con válvulas en cabeza apareceron despois da Primeira Guerra Mundial, momento no que a compañía fabricaba uns 200 coches ao ano. A empresa Automóbiles Impéria comprou a empresa en 1931.

### Modelos 
## Notas
;Referencias

## Véxase tamén
### Outros artigos
* Automóbiles Impéria

### Ligazóns externas
Alain-Fournier

**Alain-Fournier**, pseudónimo de **Henri-Alban Fournier**, nado en La Chapelle-d'Angillon, Cher, o 3 de outubro de 1886 e finado en combate en Saint-Remy-la-Calonne, Mosa, o 22 de setembro de 1914, foi un escritor francés, autor dunha única novela publicada en vida, *O gran Meaulnes* (*Le Grand Meaulnes*, 1913), obra de fondo autobiográfico, na que combinou a irrealidade coa acción, que exerceu unha notable influencia noutros escritores da súa época.

## Obra 
### *Le Grand Meaulnes* 
*O gran Meaulnes* (*Le Grand Meaulnes*), é unha novela publicada en 1913 pola editorial Émile-Paul Frères. Anteriormente fora serializada na revista literaria *La Nouvelle Revue française*, de xullo a outubro do mesmo ano.

A novela evoca dúas parellas con destinos entrelazados: por unha banda, Augustin Meaulnes, quen, durante unha voda á que asiste por casualidade, namórase de Yvonne de Galais; por outra banda Frantz de Galais, irmán de Yvonne, que se casará con Valentine Blondeau, pero ela deixa ó seu prometido o día da voda. Augustin Meaulnes quere atopar a Yvonne e tenta reunir a Frantz e Valentine. O mellor amigo de Meaulnes é François, o narrador da novela.

A novela é a obra literaria francesa máis traducida e lida do mundo, xusto despois de *O Principiño* (1943) de Saint-Exupéry. A finais do século XX, vendera máis de catro millóns de copias en formato rústica. e en 2010 por Edicións Morgante (Rinoceronte Editora). Traballo recoñecido co Premio de Tradución Plácido Castro en 2011.

### Outras obras de Alain-Fournier (todas publicadas postumamente) 
* *Miracles*, 1924. Recompilación de versos e prosas publicados en diferentes revistas.
* *Correspondance avec Jacques Rivière*, 1926.
* *Lettres à sa famille (1905-1914)*, 1929.
* *Lettres au petit B.*, 1930.
* *La Femme empoisonnée*, 1944.
* *Charles Péguy – Alain-Fournier, Correspondance, Paysages d’une amitié*, 1973.
* *La peinture, le cœur et l’esprit. Correspondance inédite (1907-1924)*, 1986.
* *Colombe Blanchet – Esquisses d’un second roman inédit*, 1990.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Val do Loira, inspiración para *Le Grand Meaulnes*.
* Literatura francesa
* Primeira guerra mundial
### Ligazóns externas 
* Association des Amis de Jacques Rivière et d'Alain-Fournier (AJRAF) .
* Service historique de la Défense .
Vilar de Vacas

Como topónimo **Vilar de Vacas** pode referirse a:

;En Galiza
***Vilar de Vacas**, parroquia do concello de Cartelle;
****Vilar de Vacas**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Vacaría

Como topónimo **Vacaría** pode referirse a:

;En Galiza
***Vacaría**, lugar da parroquia de San Salvador de Budiño, no concello do Porriño;
***A Vacaría**, lugar da parroquia de Oleiros, no concello de Salvaterra de Miño.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Cabreiro

Como topónimo **Cabreiro** pode referirse a:

;En Galiza
***Cabreiro**, lugar da parroquia de Tremoedo do concello de Vilanova de Arousa;
***Río Cabreiro**, lugar da parroquia de Santa Cruz do Valadouro do concello do Valadouro;
***Vilarcabreiro**, lugar da parroquia de Vilamaior de Negral do concello de Guntín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Rabiáns

Como topónimo **Rabiáns** pode referirse a:

;En Galiza
***Rabiáns dos Cabaleiros**, lugar da parroquia de San Xiao de Vea, no concello da Estrada;
***Rabiáns dos Labradores**, lugar da parroquia de San Xiao de Vea, no concello da Estrada.
Fuentepelayo

**Fuentepelayo** é un concello español da provincia de Segovia, na comunidade autónoma de Castela e León.

## Demografía 
Segundo o INE, no ano 2024 tiña unha poboación de 772 habitantes.

## Notas 
## Véxase tamén
Secundino Fernández Gómez

**Secundino Fernández Gómez**, nado na Peroxa cara a 1896, foi un carpinteiro e sindicalista galego.

## Traxectoria 
Carpinteiro en Ourense afiliado ao Sindicato da Madeira. Foi elixido depositario da directiva da Federación de Sociedades Obreiras de Ourense en 1926, sendo procesado en marzo dese ano por "tenencia e circulación de folletos de propaganda anarquista e comunista". En xaneiro de 1930 foi elixido contador da directiva da Sociedade de Carpinteiros, e en outubro dese mesmo ano era secretario segundo da directiva da Casa do Pobo. Na República foi elixido contador da directiva da Casa do Pobo de Ourense en 1931, da que despois foi presidente. En 1936 era vogal do Sindicato da Madeira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 21 de xullo, sendo excarcerado o 5 de agosto. Volveu ingresar en prisión o 22 de xaneiro de 1937 acusado de ser un dos autores dos cortes dos cables de luz o día da proclamación do estado de guerra. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941, sendo sobresido en febreiro de 1943 ao ser declarado insolvente.

Volveu ser detido o 7 de febreiro de 1945 procesado por rebelión na Causa 94/1945 da Coruña, e saíu o 5 de maio.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Expediente de responsabilidades políticas de Secundino Fernández Gómez, Armando Fernández González, Miguel Formigo Vázquez, Ceferino Fuentes Pérez, Cástor Gómez Pérez, José Guede Franco, Ramón Iglesias Mar, Alfonso Gayoso Frías, Julio Navares Castro e José Villar Lafuente.
Hotel Bahía de Vigo

O **Hotel Bahía de Vigo** é un inmoble da cidade de Vigo inaugurado en 1971. Posúe 17 andares, dos que os dez primeiros son cuartos destinados á hostalaría con 91 habitacións, mentres que os sete restantes están destinados a vivendas. Sitúase na rúa de Cánovas del Castillo, á beira do mar, onde anteriormente se atopaba a praza de abastos da Laxe. É, xunto coas torres do Círculo de Empresarios, o terceiro edificio en altitude da cidade, só superado pola Cidade da Xustiza (o antigo Hospital Xeral) e o rañaceos da illa de Toralla. En febreiro de 2019 houbo un incendio no edificio que obrigou a desaloxar a totalidade dos hóspedes.

## Historia
No espazo no que se atopa o Hotel Bahía estaba situada unha praza de abastos, a antiga praza de abastos da Laxe, que foi derruída para edificar o hotel. Dito mercado, composto por dous andares e construído en pedra, ferro e cristal, foi edificado en 1900, aproveitando o desnivel entre as rúas Pescadaría, popularmente coñecida coma rúa das Ostras, e Montero Ríos. Finalmente, durante o mandato do alcalde Rafael Portanet, decidiuse a súa demolición para construír no seu lugar un hotel.

O proxecto xerminou por parte dun grupo de médicos que decidiran investir nun hotel en Vigo que tivese vistas ao mar, que marcase o panorama urbano da cidade e que tivese catro estrelas, xa que o único que posuía tal cualificación, o hotel Continental, fora derrubado meses antes.

Durante o proceso de construción do inmoble, xa cando se comezaran a erguer varios andares, os promotores quedaron sen fondos para finalizaren o proxecto. Isto provocou a solución de dúas modalidades habitacionais: a metade dos pisos como hotel e a outra metade como apartamentos que se venderían para rematar de financiar o edificio. Anos despois, a empresa propietaria fora recuperando algúns andares ao recomprar algunhas vivendas.

Comezouse a construír o 4 de maio de 1968, nun acto onde se colocou a primeira pedra do hotel. A dito acto asistiu representación municipal e eclesiástica, como o daquela párroco de Santa María ou o presidente e outros membros do consello de administración da empresa *Lage S.A.*, propietaria do antigo mercado da Laxe e tamén promotor do hotel. Tamén asistiu o director da empresa Meliá, empresa da que formaba parte *Lage S.A.* O orzamento da obra superou os cen millóns de pesetas.

Finalmente, o hotel comezou a operar en 1970, aínda que oficialmente foi inaugurado semanas despois, xa en 1971.

## Arquitectura
O edificio do Hotel Bahía consta de 17 andares, dos cales os tres primeiros están construídos en pedra, cunha planta rectangular lixeiramente maior ca o resto do edificio. O resto dos andares están construídos en cemento, cunha fachada cuberta por baldosas azuis.

## Notas
## Véxase tamén
### Outros artigos
* Hotel Universal
C4A

***C4A*** é un xene que nos humanos codifica a forma ácida do factor 4 do complemento ou compoñente do complemento 4A ou complemento C4A (grupo sanguíneo Rodgers) ou complemento C4-A.

## Función 
Este xene humano está situado no cromosoma 6 e codifica a forma ácida da proteína do complemento C4, que forma parte da vía clásica de activación do complemento. Esta proteína exprésase como unha soa cadea precursora que, antes da súa secreción, é cortada proteoliticamente formando tres cadeas (alfa, beta e gamma) que orixinan un trímero. O trímero proporciona unha superficie para a interacción entre o complexo antíxeno-anticorpo e outros compoñentes do complemento. A cadea alfa pode ser clivada para liberar a anafilotoxina C4, un mediador local da inflamación. A deficiencia nesta proteína está asociada co lupus eritematoso sistémico e a diabetes mellitus tipo I. O exceso de produción debido a ter un número de copias maior do normal orixina unha alta probabilidade de causar esquizofrenia e trastorno bipolar con psicose, o que podería explicar a natureza hereditaria destas doenzas. Este xene localízase no locus RCCX dentro da rexión do complexo de histocompatibilidade (MHC) de clase III do cromosoma 6. Existen varios haplotipos deste *cluster* de xenes, de maneira que as persoas poden ter 1, 2 ou 3 copias deste xene. pode ser dun dos seguintes dous tipos: *C4A* e *C4B*. Cada un dos xenes contén 41 exóns e pode variar en tamaño entre aproximadamente 22 kb e 16 kb, e a variante máis longa é o resultado da integración do retrovirus endóxeno HERV-K(C4) no intrón 9.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Compoñente do complemento 4
** C4B

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externa 
*
Jiu Lóng Chéng Zhài·Wéi Chéng

***Jiu Lóng Chéng Zhài·Wéi Chéng*** (en chinés tradicional: 九龍城寨之圍城; en *pinyin*: Jiǔlóngchéngzhài zhī wéichéng; en ) é un filme de Hong Kong de 2024 dirixido por Soi Cheang, e protagonizado por Louis Koo, Sammo Hung, Richie Jen, Raymond Lam, Terrance Lau, Kenny Wong, Philip Ng, Tony Wu e German Cheung. Baséase na novela *City of Darkness* de Yuyi e o manhua homónimo de Andy Seto.

En desenvolvemento dende a década de 2000, a produción do filme comezou oficialmente en novembro de 2021 e rematou en abril de 2022. Estreouse en Hong Kong e na China continental o 1 de maio de 2024, e foi escollida para a Selección Oficial (Proxección a media noite) do Festival de Cinema de Cannes de 2024, como parte da exhibición fóra de competición. Recibiu a aclamación da crítica.

Converteuse no segundo filme con maior recadación doméstica de todos os tempos en Hong Kong. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Personaxes 
* Louis Koo como Cyclone
* Sammo Hung como Mr. Big
* Richie Jen como Dik Chau
* Raymond Lam como Chan Lok-kwan
* Terrance Lau como Shin
* Kenny Wong como Tiger
* Philip Ng como King
* Tony Wu como Twelfth Master
* German Cheung como AV
* Chu Pak Hong como Woman Beater
* Fish Liew como Fanny
* Cecilia Choi como muller de Jim
* Jozev Kiu como Double Blade
* Aaron Kwok como Jim

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Hong Kong propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 97ª edición dos Óscar
Herminio González

O nome **Herminio González** pode referirse a:

***Herminio González Cobelo**, industrial e político galego (c. 1895 - 1936);
***Herminio González Otero**, futbolista galego (1940 - 2025);

***Herminio González Barrionuevo**, músico e compositor español (n. 1945).
Semmelweis

***Semmelweis*** é un filme húngaro de 2023 dirixido por Lajos Koltai.

Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 97ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.

## Sinopse 
En 1847, unha misteriosa epidemia asolou unha maternidade en Viena, cando o médico Ignaz Semmelweis tentaba derrotar a febre puerperal, indo contra todas as teorías tradicionais.

## Personaxes 
*Miklós H. Vecsei como Ignaz Semmelweis
*Katica Nagy como Emma Hoffmann 
*László Gálffi como Johann Klein
*Tamás Kovács como Ferdinánd Kollár
*Ferenc Elek como Jakob Koletschka
*Attila Csapó como Lajos Markusovszky
*Lajos Kovács como Franz Meyer
*Blanka Mészáros como Julia Mendel
*Blanka Mészáros como Gertrúd
*István Znamenák como Tamás Vass
*Lilla Kizlinger como Sabina Hoffmann
*Simon Kornél como Albert Fuchs

## Estrea 
En Nova York, no aniversario da revolución de 1956 e da loita pola liberdade, a estrea mundial do filme realizouse no Museo da Imaxe en Movemento.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Hungría propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 97ª edición dos Óscar
Jesús Balboa López

**Jesús Balboa López**, nado en Malpica de Bergantiños cara a 1915 e finado na Coruña o 25 de outubro de 1982, foi un político e guerrilleiro antifranquista galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Balboa e Carmen López. Estudante en Santiago de Compostela. Era secretario de Axitación e Propaganda do comité local do Partido Comunista de España de Santiago de Compostela. Detido en febreiro de 1945 encartado na causa 94/45 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Manuel Montero Malvar, Jesús Pérez Bustos, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo. Posto en liberdade condicional, e ante o temor a ser novamente detido, fuxiu ao monte. Volveu ser procesado na causa 159/46 da Coruña contra María Pérez Mellid, Benigno Andrade García, Manuel Ponte, Pedro Oso Guerra, Manuel Pena Camino, Francisco Rey Drox, José Vázquez Míguez, Teresa Lorenzo Gallas, e os seus irmáns Carmen, Anselmo e José Balboa López. Marchou a Guatemala.

Finou na Coruña o 25 de outubro de 1982.

## Vida persoal 
Casou en Oza con Manuela Slavich Quintela o 18 de decembro de 1949.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Cadós

Como topónimo **Cadós** pode referirse a:

;En Galiza
***Cadós**, parroquia do concello de Bande;
****Cadós**, lugar de dita parroquia;
****Ponte Cadós**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Anxo Iglesias

**Anxo Iglesias Mariño**, nado en Vigo en 1967, é un escritor e docente galego.

## Traxectoria 
É profesor de Educación Física no IES Auga da Laxe de Gondomar. É membro fundador da asociación Espazo Lectura, coordinou desde 2008 ata 2015 o Club de Lectura Compartida Lendo Contigo. Forma parte do grupo de música infantil A Banda dos Cueiros.

## Obras 
### Infanto-xuvenil 
* *Unha nova dimensión* (2022). Vigo: Xerais. 104 páxs. ISBN 978-84-1110-207-0. ePub: ISBN 978-84-1110-213-1. Ilustracións de María Montes. Poesía.
* *Tacón, punta, tacón* (2025). Vigo: Xerais. 112 páxs. ISBN 978-84-1110-651-1. ePub: ISBN 978-84-1110-655-9. Ilustracións de Laura Romero. Poesía.

## Premios 
* Premio Merlín de Literatura Infantil 2022.

## Notas
Jesús Pérez Bustos

: *Para outros artigos sobre persoas co mesmo apelido, véxase a páxina de homónimos **Ponce de León***
**Jesús Pérez Bustos Ponce de León**, nado en Aranjuez cara a 1902 e finado en Burgos o 17 de marzo de 1948, foi un político español.

## Traxectoria 
Fillo de Antonio Pérez Bustos e Purificación Ponce de León. Empregado en Vigo. Era secretario de Axitación e Propaganda do comité local do Partido Comunista de España de Vigo. Detido en Vigo en febreiro de 1945 acusado de pertencer á Unión Nacional xunto a Mariano Otero Castelao, Manuel Montero Malvar, Jesús Balboa López, Manuel Álvarez, Cándido Comesaña Fernández, Leandro Aroca González, Xosé Velo Mosquera, Avelino Álvarez Meana, Aníbal González Fernández e Rosa González Cabo, encartados na causa 94/45. Ingresou na prisión da Coruña o 17 de maio de 1945, saíndo en liberdade condicional o 21 de decembro dese ano. Volveu ser detido en Vigo o 6 de marzo de 1946, pasou á prisión da Coruña o 12 de abril. Condenado a doce anos. Ingresou na prisión de Burgos o 23 de outubro. Finou na prisión de Burgos o 17 de marzo de 1948.

## Vida persoal 
Casou con María Sienes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*