open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Foro de Avilés

O **Foro de Avilés** (en ) é un documento do ano 1086, a través do cal o rei Afonso VI de Castela deu á vila de Avilés privilexios políticos, económicos e comerciais. Está considerado xunto co Documento de Kesos o primeiro documento escrito en asturiano, e é o primeiro documento xurídico nesta lingua e o máis antigo de Asturias. O foro foi confirmado polo rei Afonso VII, neto de Afonso VI, en 1155, no que supuxo o nacemento da cidade de Avilés.
O foro foi dado por Afonso VI mentres era monarca do reino de Castela. En Avilés existían asentamentos humanos xa desde a romanización. O foro de Avilés daba á poboación a categoría de vila de reguengo, e ao longo da Idade Media apoiou sempre á coroa, a quen pagaba impostos. Avilés non foi nunca feudo nin tivo outro tribunal competente que non fosen os reais.

O documento serviu para o desenvolvemento económico da poboación, converténdoa na primeira vila do vello Reino de Asturias e un dos principais peiraos da Europa atlántica da época. Tras a ratificación do foro iniciouse a construción da muralla da cidade, e co impulso do seu novo status a cidade converteuse na segunda de Asturias.

Ramón Menéndez Pidal cualificouno como un dos documentos medievais máis importantes polo seu valor lingüístico. No arquivo municipal da vila consérvase unha copia de 1289 da confirmación feita por Afonso VII.

## Notas
Nodicia de Kesos

O **Documento de Kesos** ou **Nodicia de Kesos** é un escrito en asturleonés datado entre os anos 974 e 980, feito na provincia de León. Consérvase unha copia no arquivo da catedral de León, co nome de Manuscrito 852v.

## Descrición e historia 
É o texto máis antigo en romance do Reino de León (910-1230). É ademais o primeiro documento escrito nunha lingua romance da Península Ibérica dos que se ten constancia, e o segundo en calquera romance despois dos *Xuramentos de Estrasburgo*, en lingua francesa.

O texto é unha nota de carácter funcional: o inventario de queixos que fixo o monxe encargado da despensa do mosteiro de San Xusto e San Pastor de La Rozuela, preto de León. Está escrito na parte traseira dun documento de doazón datado en 956. Menéndez Pidal datouno cara a 980 porque para que fose un pergamiño reutilizado, o documento orixinal xa non tería valor legal. Porén, estudos máis recentes de Fernández Catón e outros propoñen unha datación algo anterior, cara aos anos 974-975, debido a unha referencia histórica contida no propio texto en relación a unha visita do rei Ramiro III.

A nivel lingüístico destaca por ser unha anotación nun romance moi primitivo, e por estar fóra da encorsetada linguaxe xurídica da época, inzada de fórmulas latinas que se repetían, mentres que no documento o monxe tivo que improvisar a escrita sen un modelo previo, redactando de forma totalmente libre e espontánea.

## Texto 
Segundo a edición de Fernández Catón *et al*., 2003:

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* VV. AA., *Documentos selectos para el estudio de los orígenes del romance en el Reino de León. Siglos X-XII*. Biblioteca Leonesa Digital, Fundación Saber.es. Véxase no mesmo lugar, o facsímile do pergamiño.
* «La 'Nodicia' no está en leonés ni en castellano, es algo previo a ambos», *Diario de León.es*, 20 de agosto de 2008 .
Xosefa Xovellanos

**Xosefa de Xovellanos y Xove Ramírez**, nada en Xixón o 4 de xuño de 1745 e finada na mesma cidade o 7 de xuño de 1807, foi unha poeta en lingua asturiana. Era seguidora do movemento da Ilustración, e usou os pseudónimos de L'Argandona, La Reclusa e La Esbelta.

## Traxectoria
Foi filla de Francisco Gregorio de Xovellanos (1706-1779) e Francisca Apolinaria de Jove-Ramírez de Miranda, descendente do marqués de San Esteban e dos marqueses de Valdecarzana. Tivo oito irmáns máis vellos, entre eles Gaspar Melchor de Jovellanos. Sendo nova convenceu á súa familia para casar con Domingo González de Argandona, procurador xeral na Corte do Principado de Asturias. A parella foi vivir a Madrid, e o seu home converteuse nun importante contacto para Gaspar de Jovellanos.

Xosefa de Xovellanos tivo tres nenas: Vicenta e María Isabel, que morreron de pequenas, e Gertrudis, que morreu en 1774, pouco despois de que o fixese o seu pai. En dous anos a súa vida mudou por completo: en 1772 vivía na rúa Atocha de Madrid, e era anfitrioa da intelectualidade da corte. Era unha esposa felizmente casada e embarazada da súa segunda filla, Isabel. Porén, en 1774 morreu o seu home, ficando viúva con 28 anos, e morreu tamén a súa irmá Xuana Xacinta. Xosefa de Xovellanos levou as cinzas do seu home a Asturias, e en 1779, sufriu a morte das súas outras dúas fillas e a da súa nai. Esta concatenación de desgrazas fixeron dela unha muller pía, preocupada polas miserias sociais do seu redor. Dedicouse a facer obras de caridade e instruír desamparados, co que adquiriu un importante papel como educadora. O 6 de xullo de 1793, con 48 anos, ingresou no mosteiro das Nais Recollidas Agostiñas Descalzas de Xixón, co nome de sor Xosefa de San Xoán Bautista. Alí creou unha escola para nenas desfavorecidas, co nome de Enseñanza Caritativa de Nuestra Señora de los Dolores.

## Obra 
Xosefa de Xovellanos é coñecida principalmente pola súa poesía, escrita en boa medida en lingua asturiana. Xosé Caveda y Nava (1796-1882) publicou unha escolma dos seus poemas co título de *Colección de poesías en dialecto asturiano*, antoloxía reeditada e aumentada en 1887 por Fermín Canella. Esta publicación incluía, entre outros poemas, os textos ''Descripción de les funciones con que la villa de Xixón celebró'l nomamientu del Excmo. Sr. D. Gaspar de Xovellanos pal ministeriu de Gracia y Xusticia*, *Descripción de les funciones con que la ciudá d'Uviéu celebró la coronación de Carlos IV* e *A les fiestes que se prepararon n'Uviéu pa la coronación de Carlos IV''.

## Legado
Na súa honra creouse en 1980 o Premio Xosefa Xovellanos de novela.

## Nota
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Josefa de Xovellanos, na Enciclopedia d'Uviéu.
Ismael González

O nome de **Ismael González** pode referirse a:

***Ismael González Díaz**, cineasta galego (1939-2015);
***Ismael González Arias**, escritor asturiano (n. 1958).
Teoría de corpos de clases

En matemáticas, a **teoría de corpos de clases** é unha rama esencial da teoría de números alxébricos que ten por obxecto a clasificación das extensións abelianas e os grupos de Galois conmutativos, dun corpo dado. Máis precisamente, trata a maneira de describir e construír estas extensións en termos de propiedades aritméticas do propio corpo básico.

## Descrición xeral 
Tradicionalmente comprendía o estudo das extensións abelianas, é dicir, das extensións de Galois cun grupo de Galois que é abeliano, para este caso a teoría desenvolveuse entre 1850 e 1930. No caso das extensións non abelianas, os primeiros resultados importantes forman parte do programa de Langlands.

Gran parte da investigación no caso abeliano céntrase no famoso Jugendtraum de Kronecker, é dicir, o desexo de atopar funcións capaces de xerar a extensión abeliana maximal para cada corpo numérico. Se o campo é ℚ, funcións xeradoras son as funcións ciclotómicas exp(iσ).

Sexa *K* un corpo numérico. O grupo de Galois da extensión abeliana maximal é un grupo topolóxico compacto abeliano de grao infinito sobre *K*. Kronecker demostrou que, cando *K* é o corpo dos números racionais, este grupo é un produto infinito do grupo aditivo dos enteiros p-ádicos tomado sobre todo número primo *p*, e dun produto infinito de grupos cíclicos finitos. A xeneralización deste teorema foi resultado dun gran proxecto histórico que incluíu as formas cuadráticas e a súa teoría de xénero, as leis de reciprocidade, a teoría de ideais e as extensións ciclotómicas e de Kummer.

A partir da tese de John Tate en 1950, todos os resultados foron reescritos en téminos da cohomoloxía de grupos. Despois houbo un período de aceptación que foi bruscamente interrompido na década de 1960 polas conxecturas de Langlands.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Georges Gras, Class Field Theory: From Theory to Practice
* Jürgen Neukirch, *Algebraic number theory*
### Ligazóns externas 
* Teoría de cuerpos de clases.  Carlos Ivorra Castelo - Universidade de Valencia.
* Teoría de cuerpos de clases. Tese de licenciatura de Lucio Guerberoff.
Martimporra

dereita|miniatura|Palacio de Martimporra.
**Martimporra** é un lugar da parroquia de Santuyano, capital do concello asturiano de Bimenes. Segundo o INE en 2011 tiña 17 habitantes. Está a 38&nbsp;km de Oviedo, a capital de Asturias, a 300&nbsp;m sobre o nivel do mar.

## Patrimonio
O Palacio de Martimporra, do século XVII, foi mandado construír por Juan de Valvidares e Cecilia Estrada, marqueses de Villapanes, e pertenceu despois ao marqués de Casa Estrada. De planta cadrada e dous andares, presenta dúas torres nos laterais e unha capela adicada á Virxe do Camiño.

Outros edificios do lugar son a Casa Consistorial (1966), a Casa Sindical e o economato de Hunosa.
Santuyano, Bimenes

**Santuyano** (*San Julián* en lingua castelá) é unha parroquia do concello asturiano de Bimenes. Segundo o INE en 2011 tiña 829 habitantes. Dende decembro de 2005 o nome oficial da parroquia é bilingüe en asturiano e castelán, *Santuyano / San Julián*.

## Xeografía
Ten unha superficie de 11,82&nbsp;km², e está situado no nordeste do concello. Abrangue os lugares de Martimporra (capital do municipio), L'Acebal, L'Agüeria, La Bonera, La Brañuca, Cantili Baxo, Cantili Riba, El Capellán, Carbayal, La Casa Riba, La Castañal, Castiillu, El Costru, Les Collaes, La Correoria, El Cuitu, L'Escobal, El Faíu, La Figar, La Fragua, El Gronxu, El Montiquín, El Perezal, El Praón, El Rebullu, La Riba, Ricóu, Rosuaria, La Rubiera, Samiguel, San Xulián, Tuenes, El Valle e Los Xugueros.
O Castro do Petouzal, O Couto, Narón, Narón

**O Castro do Petouzal** é un lugar do barrio do Couto, do concello de Narón na provincia da Coruña.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2010 (último ano no que se ofrecen datos) tiña 27 habitantes, 12 homes e 15 mulleres.

## Lugares, barrios e parroquias
### Lugares do Couto
### Barrios de Narón
### Parroquias de Narón
## Notas
Emilio Gómez Arias

**Emilio Gómez Arias**, finado en Ribadavia en xullo de 1949, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Secretario do Xulgado municipal de Bande. Adegueiro, foi presidente da Sociedad de Agricultores de Ribadavia (1912-1914). Foi xefe local do Partido Liberal en Ribadavia que apoiaba ao deputado Adolfo Merelles Martel. Foi presidente da comisión organizadora da IV (1912) e V Asemblea Agraria de Galicia (1913) celebradas en Ribadavia, e logo presidente da V asemblea. Foi deputado provincial maurista en 1921. Na ditadura de Primo de Rivera volveu ser nomeado deputado provincial e foi elixido vicepresidente da Deputación de Ourense en 1929. Xefe da Junta Provincial da Unión Monárquica Nacional, era o representante de Calvo Sotelo en Ribadavia.

## Vida persoal 
Casou con Agustina Vázquez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ismael González Arias

**Ismael María González Arias**, nado en Oviedo en 1958, é un escritor e xornalista en lingua asturiana.

## Traxectoria
Diplomouse en Profesorado de Educación Xeral, mais non chegou a traballar como mestre. Foi vendedor de prensa, camareiro, peón na construción e axudante mineiro. Diplomouse tamén en Xestión de Institucións Artísticas e Culturais, e fixo un máster en mercadotecnia e comunicación multimedia, especialista en Xestión Cultural e Territorio. Presidiu a Asociación Profesional de Xestores Técnicos de Cultura d'Asturies e é director da Casa de Cultura Teodoro Cuesta de Mieres.

## Obra
En 1988, mentres traballaba na mina,  publicou *Fálame, fála-y*, primeiro manual de aprendizaxe comunicativa da lingua asturiana.

Toda a sçua obra, tanto de ficción como de non ficción, está entrelazada en certo modo, como unha crónica do seu tempo. *El cuartu negociu* (1993) ten lugar na guerra dos Balcáns, cun personaxe que volve aparecer en *El tiempu de Manolo* (2005), biografía persoal da década de 1970, marcada pola fin da ditadura en España e pola desaparición do mundo rural. Na novela *En busca de Xovellanos* (2006), realiza unha incursión na novela histórica, con personaxes españois e estranxeiros que revisan o concepto de España percorrendo o seu territorio tras Gaspar Melchor de Xovellanos, en plena ocupación francesa a comezos do século XIX.

O seu traballo máis valorado pola crítica está relacionado coa música asturiana, tanto como compositor como produtor e crítico musical.

### Publicacións
**Fálame, fála-y*. S. Publicaciones Principáu d’Asturies, 1988.
**Programación comunicativa sobre un textu clásicu*. S. Publicaciones Principáu d’Asturies, 1990.
**El cuartu negociu*, novela    S. Publicaciones Principáu d’Asturies, 1992.
**L’Asturianada*. S. Publicaciones Principáu d’Asturies, 1998.
**Píde-y cuentes a Quirós*. Publ. Ámbitu, 2000.
**Les cuarenta principales*. Ayto. Mieres, 2000.
**Diccionariu de la llingua (y otros órganos sexuales)*. Publ. Ámbitu, 2001.
**La boda del añu*, novela Ed. Trabe, 2002.
**Cantares de Llanes*. Ayto. Llanes, 2003.
**L’Asturies Cismontana*. Publ. Ámbitu, 2003.
**Cronoloxía de la Música Asturiana*. Publ. Ámbitu, 2004.
**El tiempu de Manolo*, novela Publ. Ámbitu, 2005.
**En busca de Xovellanos*, novela Ed. Trabe, 2006.

### Antoloxías
**Los branos de la nuestra vida*. Publ. Ámbitu, 2003.
**Escritores en Llanes*. S. Publicaciones Principado de Asturias, 2004.
**Antoloxía del cuentu eróticu*. Publ. Ámbitu, 2004.

### Premios
*1990: Premiu de Materiales Didácticos, con *Programación comunicativa sobre un textu clásicu: “La Cuelma” de Xosé Caveda y Nava*.
*1992: Premiu Xosefa Xovellanos de Novela, con *El cuartu negociu*.
*1998: Premiu Fuertes Acevedo d’Ensayu, con *L’Asturianada* (xunto a Xaime Arias).
*2004: Premiu Enriqueta González Rubín de Periodismu, con *La tonada como música culta asturiana*.
*2005: Premiu Xosefa Xovellanos de Novela, con *En busca de Xovellanos*.
John Charles Fields

**John Charles Fields** FRS, nado o 14 de maio de 1863 en Hamilton, Ontario e finado o 9 de agosto de 1932, foi un matemático canadense que creou as bases para instituír o premio coñecido como a Medalla Fields, outorgado aos logros extraordinarios no campo da matemática.

O premio foi entregado por vez primeira en 1936 e, dende 1950, é a Unión Matemática Internacional, quen se encarga de concedelo cada 4 anos a 2, 3 ou 4 matemáticos de idade inferior a 40 anos no Congreso Internacional de Matemáticas.

## Traxectoria 
John Charles Fields graduouse no *Hamilton Collegiate Institute,* en 1880, e máis tarde, en 1884, na Universidade de Toronto na que conseguiu a medalla de ouro en matemáticas

Porén, Charles Fields é máis coñecido por se-la persoa que creou o Premio da Medalla Fields que é considerado como *o premio Nobel de matemáticas*. Ideou o premio cara ao final da década dos anos vinte, mais por problemas de saúde non a viu realizada. Tras estar 3 meses enfermo, morreu á idade de 69 anos deixando no seu testamento 47.000 dólares para o fondo que outorga a Medalla Fields.

O instituto Fields, da universidade de Toronto, chámase así na súa honra.
miniatura|Reverso da Medalla Fields

## Medalla Fields 
Na historia da Medalla Fields, só hai un caso dun premiado que se negase a recollela: o matemático ruso Grigori Perelman, que afirmou que se a súa demostración era correcta, non precisaba máis recoñecemento.

O único físico que conseguiu a medalla é Edward Witten que a recibiu en 1990 e que, en 2017, está a traballar no departamento de física da universidade de Princeton.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Medalla Fields

### Ligazóns externas 
* Biografía no Field's Institute da universidade de Toronto *(en español)*
* Biografía no MacTutor History&nbsp;of Mathematics archive *(en inglés)*
Gösta Mittag-Leffler

**Magnus Gustav (Gösta) Mittag-Leffler**, nado o 16 de marzo de 1846 en Estocolmo e finado o 7 de xullo de 1927 en Djursholm (Estocolmo), foi un matemático sueco.

## Traxectoria 
Mittag-Leffler naceu en Estocolmo. Era fillo dun director de escola e tamén deputada da cámara baixa sueca, John Olof Leffler, e de Gustava Wilhelmina Mittag, cuxo apelido engadiría ao apelido paterno. A súa irmá foi a escritora Anne Charlotte Leffler. Matriculouse na Universidade de Uppsala en 1865, e conseguiu o doutoramento en 1872 por un traballo sobre a teoría da función analítica polo que comezou ese mesmo ano a docencia nesa mesma universidade. Tamén foi director da Stockholm Nation entre 1872 e 1873.

En 1873, con 27 anos, mudouse a París para seguir os cursos de Charles Hermite cuxa reputación como matemático era moi recoñecida, quen lle aconsellou que fora a Berlín aos cursos de Weierstrass. Con este último levou a cabo importantes traballos sobre a análise complexa e series de funcións. Continuou o traballo de Joseph Liouville, un teorema de descomposición de funcións meromorfas que leva o nome deste. Despois chegou estableceu o seu propio teorema sobre a representación de funcións uniformes mediante series polinómicas.

Posteriormente, conseguiu a cátedra de matemáticas na universidade Alexandre de Helsingfors, hoxe universidade de Helsinqui, que desempeñou entre 1877 e 1881. Marchou á universidade de Estocolmo, onde creou a cátedra de matemáticas en 1878 e conde foi reitor en dúas ocasións.. En xaneiro de 1889, participou como xurado no concurso de matemáticas internacional, organizado polo rei Óscar II.

Foi membro da Real Academia das Ciencias de Suecia dende 1883, da Sociedade Finlandesa das Ciencias e as Letras dende 1878, da Real Sociedade Sueca das Ciencias en Uppsala, da Real Sociedade Xeográfica Sueca en Lund dende 1906 e de aproximadamente 30 sociedades estranxeiras entre as que destacan a Royal Society de Londres (1896) e a Academia Francesa das Ciencias de París. Recibiu doutoramento *honoris causa* de varias universidades como a Universidade de Oxford, Boloña ou Cambridge entre outras Hoxe en día, rexéitase esa a idea entre outras cousas polo feito de que Nobel non casou nunca e atribúese quizais ao feito de que Nobel non consideraba que a ciencia teórica puidese mellorar o mundo como era a súa intención.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Teorema de Mittag-Leffler
* Función de Mittag-Leffler
* Instituto Mittag-Leffler

### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Instituto Mittag-Leffler *(en inglés)*
* Gösta Mittag-Leffler. Matemáticas en Escandinavia (Conferencia en Radio UNED)
A Espiñeira, O Val, Narón

**A Espiñeira** é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña.

Está situado xunto á Espiñeira (Mandiá, Ferrol).

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Val 
### Parroquias de Narón
Poruchik Kizhe (filme)

***Poruchik Kizhe*** (en ) é un filme soviético de comedia dirixido por Aleksandr Faintsimmer e promovido por Boris Gusman. Baséase na novela *Poruchik Kizhe* de Yury Tynyanov, publicada en 1928. Sergei Prokofev compuxo a banda sonora.

## Sinopse 
A historia transcorre en San Petersburgo en 1800, o filme satiriza as extravagancias baixo o reinado de Paulo I. A súa obsesión co adestramento ríxido, obediencia sen chistar e a rigorosa disciplina esténdese non só ós seus soldados senón tamén ós seus cortesáns e mesmo ós criados que lustran os andadeiros de palacio. Un erro de copia dun escriba do exército mentres redactaba unha lista de xenerais para ascender leva á creación dun tenente Kizhe. Os cortesáns teñen medo de contradicir o tsar e a solución pasa por crear ese personaxe ficticio. Unha vez o documento está asinado polo Emperador, Kizhe adquire unha vida propia a través dunha serie de enguedellos e confabulacións de palacio. Os berros do axudante de cámara do Emperador cando se encontraba mantendo relacións cunha dama de compañía espertan a Paulo I. O tenente inexistente Kizhe é culpado, azoutado diante da Garda Imperial en formación e enviado como castigo a escoltar unha fortaleza en Siberia. Liberado polo Emperador, Kizhe regresa a San Petersburgo e é promovido a coronel e logo a xeneral. Na súa ausencia, casa coa Princesa Gagarina. Finalmente, cando o Emperador insiste nunha reunión co seu "criado máis fiel", o xeneral Kizhe dáse por morto. Recibe un funeral estatal cun ataúde baleiro.

Nun xiro irónico, o Emperador é enganado e fáiselle crer que o seu servente favorito era un malversador tras ler unha nota atopado que dicía «Kizhe gastou o cartos en comidas» (intencionadamente deixada polo asesor do Emperador). Paulo I, anoxado, lembra que foi Kizhe quen orixinalmente perturbou o seu sono. O "defunto" é rebaixado ó rango de soldado raso e o asesor do Emperador é entón promovido ó rango de xeneral, casando coa Princesa Gagarina tras deter o funeral do seu desgraciado marido.

## Personaxes 
*Mikhail Yanshin como Paulo I
*Boris Gorin-Goryainov como Conde von Pahlen
*Nina Shaternikova como Princesa Gagarina
*Sofiya Magarill como acompañante da Princesa Gagarina
*Erast Garin como axudante Koblukov
*Mikhail Rostovtsev como comandante da fortaleza
*Leonid Kmit como escriba do exército (sen acreditar)
*Andrei Kostrichkin como Tenente Sinyukhaev (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Luís García-Reboredo Isla

**Luís García-Reboredo Isla**, coñecido como **Luís G. Reboredo Isla**, finado en Vilagarcía de Arousa o 20 de xuño de 1932, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José García Reboredo. Consignatario das Compañías Lloyd Norte Alemán de Bremen e Lloyd Real Holandés de Ámsterdam en Vilagarcía de Arousa. Patrocinou a revista *Vida Céltica*. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Ao ano seguinte da súa morte creouse a Fundación Reboredo para a construción dun centro de ensinanza para nenos. Finou en Vilagarcía de Arousa o 20 de xuño de 1932.

## Vida persoal 
Foi pai de José, Alejandro, Eduardo e Ramón García-Reboredo.
## Notas
Píseň bohatýrská

***Píseň bohatýrská*** (traducible ao galego como ***O canto do heroe***), Op. 111, B. 199, tamén chamada ***Canción heroica para orquestra***, é un poema sinfónico para orquestra composto por Antonín Dvořák entre o 4 de agosto e 25 de outubro de 1897. Foi estreado en Viena o 4 de decembro de 1898, coa Orquestra Filharmónica de Viena baixo a dirección de Gustav Mahler, e a súa publicación tivo lugar en Berlín en 1899. A diferenza doutros poemas sinfónicos de Dvořák, esta obra non está baseada nun texto específico, e puido ter sido composta coa intención de ser autobiográfica. A peza é na súa maior parte enerxética e triunfante, mais inclúe unha sección lenta que contén unha marcha fúnebre. Unha interpretación típica dura aproximadamente vinte e dous minutos.

## Instrumentación 
O poema sinfónico está orquestrado para:

A instrumentación da obra é significativa, xa que carece de arpa, percusión infrecuente e instrumentos de vento distintos dos habituais, unha orquestra máis simple en comparación coa maioría das outras obras orquestrais de Dvořák. Isto débese a que a peza non tenta transmitir unha historia, senón que simplemente retrata o contraste de dous estados de ánimo: a desesperación (durante a sección ) e o triunfo. Constitúe tamén o último exemplo de composición puramente instrumental, xa que se adicou ás obras vocais e líricas logo da súa finalización. O poema sinfónico, coincidentemente, anticípase a un poema sinfónico similar de Richard Strauss, *Ein Heldenleben* (*Vida de heroe*), que foi composto un ano máis tarde. De feito, Dvořák tiña previsto poñer á súa peza o título que finalmente tería a de Strauss, un nome que lle suxeriu o seu alumno Vítězslav Novák.

A estrea da obra tivo lugar o 4 de decembro de 1898 da man da Orquestra Filharmónica de Viena *Píseň bohatýrská* separouse deste patrón de obras sinfónicas programáticas, xa que Dvořák non especificou un texto que o acompañase, e apenas esbozou a súa trama nunha carta posterior. O heroe recupérase da súa dor e o estado de ánimo da música pouco a pouco ilumínase e modula a *si* bemol maior, dando paso a un *scherzo* con toques de danza. Finalmente, o triunfo do heroe está representado por unha coda vitoriosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* *Píseň bohatýrská* interpretado pola Orquestra Sinfónica Nacional da Radio de Polonia dirixida por Antoni Wit (en YouTube)
Axencia Europea de Seguridade Aérea

A **Axencia Europea de Seguridade Aérea** (en inglés European Aviation Safety Agency ou EASA) é unha axencia da Unión Europea con tarefas normativas e executivas no campo da seguridade aérea civil. Baseada en Colonia, a EASA creouse o 15 de xullo de 2002 e acadou a súa funcionalidade plena no ano 2008, asumindo as funcións das Autoridades Conxuntas de Aviación (Joint Aviation Authorities ou JAA). Os países da Asociación Europea de Libre Comercio teñen garantida a súa participación na axencia.

As responsabilidades da EASA inclúen a análise e investigación da seguridade, autorizando operadores estranxeiros, asesorando a redacción da lexislación da UE, poñendo en funcionamento e monitorizando regras (como as inspeccións nos estados membros), dándo certificacións de tipo de avións e compoñentes e aprovando as organizacións relacionadas co deseño, fabricación e mantemento de produtos aeronáuticos.

Como parte do *Ceo Único Europeo II*, a axencia recibiu tarefas adicionais. Entre outras cousas, a EASA poderá certificar bloques funcionais aéreos se participan máis de tres partes.

## Notas
Lista de gobernadores do Banco de España

Esta é unha lista dos gobernadores do Banco de España dende a súa creación en 1856. Nese ano, a Lei de 28 de xaneiro, levou a cabo a mudanza do nome do Banco de San Fernando en Banco de España, como tal, e deu ao estado a potestade para nomear un gobernador e dous subgobernadores. Daquela, Ramón Santillán, que era o gobernador do Banco de San Fernando pasou a ser o primeiro gobernador do Banco de España.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio oficial do Banco de España: Gobernadores do Banco de España
Protosuquios

Os **protosuquios** (**Protosuchia**) son un grupo extinto de crocodiliformes mesozoicos. Eran de pequeno tamaño (~1 metro de lonxitude) e terrestres. En termos filoxenéticos, Protosuchia considérase un grupo informal porque é un grao de crocodiliformes basais, non un verdadeiro clado.

## Clasificación 
Análises filoxenéticas recentes non apoian considedrar Protosuchia como un grupo monofilético ou natural. Porén, dous estudos atoparon un clado de animais do Triásico tardío-Xurásico tenperán formado por:

**Edentosuchus*
**Hemiprotosuchus*
**Orthosuchus*
**Protosuchus*

Estes dous estudos tamén atoparon un clado máis estreitamente emparentado con *Hsisosuchus* e Mesoeucrocodylia consistente nos seguints xéneros do Xurásico tardío-Cretáceo tardío:

**Neuquensuchus*
**Shantungosuchus*
**Sichuanosuchus*
**Zosuchus*

Porén, outros posibles protosuquios do Cretáceo tardío da China e Mongolia, os Gobiosuchidae (*Gobiosuchus* e *Zaraasuchus*), son ou ben intermedios entre estes dous clados, ou ben membros do clado de *Sichuanosuchus*. Hai tamén outra familia de xéneros do Xurásico tardío, os Shartegosuchidae (por exemplo, *Kyasuchus*, *Shartegosuchus* e *Nominosuchus*).

Velaquí un cladograma feito por Fiorelli e Calvo (2007). Os protosuquios están indicados con corchetes verdes.

## Notas
José Vicente López Chacón

**José Vicente López Chacón**, nado en Palma Soriano (Cuba) o 14 de maio de 1882, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo do tenente coronel José López Fernández e Luisa Chacón Romero. Retornado a Galicia, fixo o bacharelato no Instituto da Coruña. Licenciado en Dereito, en maio de 1920 aprobou os exames de procurador. Exerceu como procurador na Coruña. Masón, pertenceu á loxa Lealtad, da que foi venerable mestre en 1929. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Estivo presente na reunión constitutiva da Federación Republicana Gallega celebrada en Pontevedra o 15 de marzo de 1931 en representación do Comité municipal da Alianza Republicana da Coruña. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pola provincia da Coruña encadrado no Partido Republicano Radical. Volveu ser candidato nas eleccións de novembro de 1933. En 1935 encadrouse en Unión Republicana.

Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba de vacacións en Gandia, onde residiu durante a guerra civil. Volveu a Coruña, foi encausado polo Tribunal Especial para a Represión da Masonería e o Comunismo e en xaneiro de 1943 foi detido e ingresou na prisión provincial acusado de non presentar o escrito de retractación masónica correspondente. Foi trasladado ao cárcere de Porlier (Madrid) en febreiro de 1944. Xulgado o 26 de outubro de 1943 na causa 231/43, foi condenado  a 12 anos. Cumpriu condena no cárcere de Yeserías e despois na prisión provincial de Madrid, en Carabanchel Alto, de onde saíu en liberdade condicional en decembro de 1945.

## Vida persoal 
Casou con Josefa Vázquez Méndez en novembro de 1905, e foi pai de dúas fillas.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Vicente López Chacón, preso por non retractarse
Kristina Mladenovic

miniatura|Mladenovic no 2014 no BNP Paribas Open.

**Kristina Mladenovic,** nada en Saint-Pol-sur-Mer o 14 de maio de 1993, é unha tenista francesa.

## Traxectoria
É filla de Dragan Mladenovic, un ex xogador de balonmán iugoslavo, que en 1992 fichou polo Dunkerke Handball da liga francesa para escapar da conflito dos balcáns. Tanto el como a súa muller Dzenita (Nada Helic), xogadora profesional de voleibol, recibiron a nacionalidade francesa e polo tanto tamén os seus fillos. O seu irmán máis novo, Luka, é futbolista e xoga no Calais RUFC.

Kristina converteuse en profesional en 2008. Ata o de agora o seu único título en individuais acadouno no torneo de San Petersburgo en 2017, e o seu mellor posto na clasificación da WTA é o 12º na semana do 19 de xuño do 2017. Kristina destaca nos dobres, onde gañou 16 títulos entre os que destaca o Roland Garros do 2016 con Caroline García e os dobres mixtos de Wimbledon e Australia xunto ó canadense Daniel Nestor.

## Notas
Loricados

Os **loricados** (**Loricata**) son un grupo de réptiles que inclúe os crocodilianos e os seus antepasados. Foi nomeado polo naturalista alemán Blasius Merrem na súa obra de 1820 *Versuch eines Systems der Amphibien*. Merrem considerábao un dos tres grupos de Pholidota (réptiles); os outros dous eran Testudinata (tartarugas) e Squamata (lagartos e serpes). Loricata foi un nome antigo para a orde  que comprende os crocodilos, aligátores e gaviais, a cal agora se denomina Crocodylia.

O nome Loricata adqiriu unha nova definición filoxenética en 2011. O paleontólogo Sterling J. Nesbitt no seu estudo da filoxenia temperán dos arcosauros definidos como o clado máis inclusivo que contén *Crocodylus niloticus* (o crocodilo do Nilo), pero non o extinto *Poposaurus gracilis*, *Ornithosuchus longidens* ou *Aetosaurus ferox*. Nesbitt consideraba que as seguintes características eran sinapomorfías (características distintivas) dos Loricata:

* Catro dentes na premaxila da mandíbula superior.
* Unha crista no óso escamoso na parte de atrás do cranio.
* Unha proxección no escamoso que toca a fiestra infratemporal.
* Unha cola, e unha órbita ocular estreita.
* Unha crista situada na metade da fíbula para a inserción do músculo iliofibular.
* Unha articulación entre o cuarto óso do tarso e a parte inferior do calcáneo no nocello.
* Unha proxección na base do quinto metatarsal do pé que está separado do final do óso por un oco cóncavo.

A análise filoxenética de Nesbitt situou Crocodylomorpha e varios rauisuquios dentro de Loricata. Rauisuchidae era un taxon irmán de Crocodylomorpha, mentres que os prestosuquios formaban unha serie de loricados máis basais. Loricata é o taxon irmán de Poposauroidea, un grupo de rauisuquios do Triásico. Velaquí un  cladograma de Loricata de Nesbitt (2011):

França, Langer e Ferigolo (2011) atoparon que, cando se engadía *Decuriasuchus* á análise de (2011), este era o loricado máis basal. A súa adición influenciou tamén a situación filoxenética de *Ticinosuchus*. Na análise orixinal de Nesbitt quedaba fóra de Loricata, pero cando se incluíu *Decuriasuchus* na análise, *Ticinosuchus* foi considerado un membro basal de Loricata.

Os poposauroides xeralmente considerábanse parentes máis próximos dos crocodilomorfos que dos rauisuquios e prestosuquios. O clado Paracrocodylomorpha inclúe os poposauroides e crocodilomorfos, xeralmene excluíndo os rauisuquios e prestosuquios. Cando se usa Paracrocodylomorpha, os rauisuquios e prestosuquios son situados xeralmente como os crurotarsos máis basais. O clado chamado Paracrocodyliformes creouse en 2007, no cal os rauisuquios e prestosuquios estaban máis relacionados cos Crocodylomorpha, e os poposauroides eran o grupo máis basal. Ese uso é similar ao de Loricata.

## Notas
Campaniano

O **Campaniano** é unha división da escala de tempo xeolóxica, que se corresponde coa quinta e penúltima idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdesee desde hai 83,6 ± 0,2 ata 72,1 ± 0,2 millóns de anos, aproximadamente. O Campaniano sucede o Santoniano e precede o Maastrichtiano.

## Definición estratigráfica 
O Campaniano foi introducido na literatura científica por Henri Coquand en 1857. Deulle o nome pola vila francesa de Champagne no departamento de Charente-Maritime. A localidade tipo orixinal era un afloramento preto da vila de Aubeterre-sur-Dronne na mesma rexión. Curiosamente, debido aos cambios nas definicións estratigráficas, esta sección forma parte agora da idade xeolóxica correspondente ao Maastrichtiano.

A base do Campaniano ponse no momento da extinción da especie de crinoideos *Marsupites testudinarius*. En 2009 aínda non se ratificara un GSSP (*Global Boundary Stratotype Section and Point*). Un posible candidato está na sección preto dun encoro en Waxahachie, Texas.

A parte superior do Campanian defínese como o lugar na columna estratigráfica onde aparecen por primeira vez as ammonitas *Pachydiscus neubergicus*.

### Subdivisión 
O Campaniano subdivídese ás veces nas subidades inferior, media e superior. No dominio do océano de Tetis, o campaniano comprende seis biozonas de ammonitas. Estas son de máis nova a máis vella:
* zona de *Nostoceras hyatti*
* zona de *Didymoceras chayennense*
* zona de *Bostrychoceras polyplocum*
* zona de *Hoplitoplacenticeras marroti*/*Hoplitoplacenticeras vari*
* zona de *Delawarella delawarensis*
* zona de *Placenticeras bidorsatum*

## Paleontoloxía 
Durante o Campaniano, tivo lugar unha radiación evolutiva entre os dinosauros. En Norteamérica, por exemplo, o número de xéneros de dinosauros coñecidos aumentou de 4 na base do Campaniano a 48 na súa parte superior. Este desenvolvemento denomínase ás veces a "Exploxión campaniana". Porén, non está aínda claro se o evento é artificial, é dicir, o baixo número de xéneros no Campaniano inferior puido ser causado por unha menor oportunidade de preservación para os fósiles nos depósitos desa idade. Os climas xeralmente cálidos e a grande área continental cuberta por mares pouco profundos que se deron no Campaniano probablemente favoreceron os dinosauros. No seguinte piso, o Maastrichtiano, o número de xéneros de dinosuros en Norteamérica é un 30% menor que no Campaniano superior.

## Notas
Aurelio Fernández Morales

**Aurelio Fernández Morales**, finado na Coruña o 21 de outubro de 1943, foi un comerciante e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel Fernández, que foi concelleiro e tenente de alcalde da Coruña. Formou parte do Partido Republicano Autónomo en 1918 e foi concelleiro da Coruña e primeiro tenente de alcalde. En 1921 volveu ser elixido primeiro tenente de alcalde da Coruña. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro da Coruña e elixido sétimo tenente de alcalde o 1 de outubro de 1923. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Presentouse ás eleccións a Cortes de 1931 pola provincia da Coruña encadrado no Partido Radical. Foi presidente do Comité provincial do Partido Radical e da Sociedade Alianza Republicana da Coruña. Foi presidente do Partido Republicano Radical da Coruña en 1932.

## Vida persoal 
Casou na Coruña con Nieves Ramos Paz en 1913.
## Notas
Skylab 3

**Skylab 3** foi a segunda misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 28 de xullo de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. e Jack Lousma, sufriron de mareo espacial durante os tres primeiros días de misión.

A misión Skylab 3 rematou o 25 de setembro de 1973 cando o módulo de mando cos tres astronautas no interior amarou no océano Pacífico a uns 300&nbsp;km ao oeste de San Diego (California). Aos astronautas recolleunos o buque USS New Orleans e devolveunos sans e salvos a terra.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Saturno IB
*Skylab
*Skylab 2
*Skylab 4
Antero Costas

**Daniel Antero Costas Gómez** foi un escritor e xornalista galego.

## Traxectoria 
Instalado nas Neves, en 1912 pasou a dirixir o periódico *La Era*. Foi correspondente de *El Tea* nas Neves. Despois trasladouse a Vilaxoán, onde organizou o entroido. Publicou coplas populares ou satíricas en *La Era* e escribiu algúns poemas en galego.

## Notas
María Xosé Bravo

**María Xosé Bravo San José**, nada no Bolo en 1957, é unha educadora e política galega.

## Traxectoria 
### Profesional 
Bravo leva unha carreira de máis de tres décadas dedicada ao Ensino, ao que volveu logo do seu paso pola Corporación Municipal da Coruña. Foi mestra no Centro Público Integrado de Carral e logo orientadora no IES de Zalaeta coruñés.

### Política 
Foi Secretaria de Comunicación dentro da Executiva do BNG que se formou logo da XII Asemblea Nacional en decembro de 2006. Após as eleccións municipais de 2007 entrou a formar parte do Goberno Municipal bipartito da Coruña como concelleira de Cultura e Museos.

En 2010 autodescartouse como cabeza de lista polo BNG para as eleccións municipais de 2011 no medio da batalla política que tiña lugar entre as correntes daquela existentes na formación nacionalista. En 2011, por mor da vitoria por maioría absoluta do Partido Popular na cidade herculina, pasou ás bancadas da oposición.

Os malos resultados colleitados nas eleccións municipais de 2015, ás que acudira como segunda nunha lista que volvía liderar Xosé Manuel Carril, provocaron a súa renuncia á primeira liña na política municipal. Nas eleccións xerais de 2019 figurou como número 2 na lista ao Congreso pola Coruña. Foi parte do Consello Local do BNG ata decembro de 2021. 

## Notas
Nemanja Radović

**Nemanja Radović**, nado o 11 de novembro de 1991 en Berane, é un xogador profesional de baloncesto montenegrino que xoga para o UCAM Murcia da Liga ACB. Cunha estatura de 2,08 metros pode xogar nas posicións de ala e ala-pivote.

## Traxectoria 
O 1 de agosto de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB por unha tempada.

O 1 de xullo de 2018, anunciouse a fichaxe de Radović polo Tecnyconta Zaragoza da Liga ACB por dúas tempadas. O 23 de xuño de 2019, renovou unha tempada máis co Zaragoza.

O 7 de xullo de 2020, Radović asinou un contrato dun ano con opción a outro máis co UCAM Murcia. O 30 de maio de 2021, anunciouse a renovación de Radovic co Murcia ata 2023.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en ACB.com
Skylab 4

**Skylab 4** foi a terceira e última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Foi lanzada o 16 de novembro de 1973 mediante un foguete Saturno IB desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.

## Características 
Skylab 4 foi a última misión tripulada cara a estación espacial Skylab. Durante a misión fixéronse observacións astronómicas do cometa Kohoutek e leváronse a cabo diversos experimentos científicos e médicos, así como varios paseos espaciais que totalizaron 22 horas e 13 minutos no exterior da estación. Debido ó exceso de traballo a tripulación, formada por Gerald Paul Carr, Edward George Gibson e William Reid Pogue,  rebelouse contra o control da misión na que pode considerarse a primeira folga espacial. Ningún dos tres astronautas volveu a voar en ningunha outra misión espacial.

A misión Skylab 4 rematou o 8 de febreiro de 1974 cando o módulo de mando cos tres astronautas nos seu interior amarou no océano Pacífico.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Saturno IB
*Skylab
*Skylab 2
*Skylab 3

## Notas
Alejandro García Durán

**Alejandro García Durán**, finado nas Neves en 1935,  foi un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Manuel García Golmar. Foi correspondente de *La Correspondencia Gallega* nas Neves e redactor de *La Era*. Foi alcalde das Neves en 1922, cesando coa ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser alcalde das Neves en abril de 1930. Recibiu a insignia de Cabaleiro de Sabela a Católica en 1922.

## Notas
Francisco Santa Cruz

**Francisco Santa Cruz Pacheco,** nado en Orihuela, o 11 de maio de 1797 e finado en Madrid, o 31 de agosto de 1883, foi un político valenciano, deputado nas Cortes e ministro durante o reinado de Isabel II.

## Traxectoria 
De ideoloxía liberal, aínda que pertencía a unha familia tradicionalmente conservadora, en 1820, formou parte da Milicia Nacional e tomou parte activa durante o Trienio Liberal, razón pola cal, trala chegada dos Cen Mil Fillos de San Luís agochouse en Griegos (provincia de Teruel).

Tralas revoltas liberais de 1840, foi xefe político da Xunta de Goberno de Teruel até 1843. En 1851 e 1853 foi elixido deputado de Teruel polo distrito de Albarracín formando parte do Partido Progresista. Durante o terceiro goberno de Baldomero Espartero foi ministro de Gobernación (1854-1855) e ministro interino de Facenda por ausencia do titular (1856). Durante este último cargo, evitou o grave quebranto da facenda pública grazas a unha operación de crédito que lle permitiu amortizar a maior parte da Débeda pública, soster os valores públicos e baixar a taxa de desconto nun 2%. A crise política do verán de 1856 provocou a caída do goberno e a súa dimisión.

En 1858, volveu saír deputado por Albarracín, escano ao que renunciou ao ser nomeado, ese mesmo ano, senador vitalicio. Apoiou ao novo goberno de O'Donnell, motivo polo que foi nomeado pesidente do Tribunal de Contas e, en 1863, gobernador do Banco de España, cargo que mantivo até 1866.

Apoiou a revolución de 1868 , e foi elixido como deputado de Teruel nas eleccións xerais españolas de 1869 e 1871. Tamén foi senador e presidente do Senado  en 1871 e 1872. No Congreso apoiou a unidade relixiosa e xurou fidelidade ao novo rei Amadeu I de España.

Ao se producir a restauración borbónica,  apoiou ao novo rei e dirixiu o sector centrista do novo Partido Liberal. Nas  eleccións xerais de 1876, foi elixido de novo deputado de Teruel, mais deixou a cadeira ao ser, de novo, nomeado senador vitalicio.

## Cargos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### **Outros artigos** 
* Lista de gobernadores do Banco de España
Alma Galaica

***Alma Galaica*** foi unha revista editada en Pontevedra en 1915.

## Historia e características 
Apareceu a principios de abril de 1915. Revista literaria ilustrada na que colaboraron Rafael López de Haro, Manuel Ortiz Novo, José Portal Fradejas, Manuel García Durán (Melchisedech), Ramón del Valle-Inclán, Aurelio Sanmartín, Celso Lucio e Gaudenide. Saíron 14 números, cesando a súa publicación en xullo de 1915.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
José Candeira Álvarez

**José Candeira Álvarez** foi un sacerdote e xornalista galego.

## Traxectoria 
Fillo de Rafael Candeira Iglesias. Dixo a súa primeira misa en 1914. Foi redactor de *El Eco del Distrito*. Foi nomeado párroco de Padróns en 1920.

## Notas
Constantino Candeira González

**Constantino Candeira González**, nado en Celeiros (Ponteareas) en 1851 e finado na Guarda o 15 de xaneiro de 1933, foi un empresario e político galego.

## Traxectoria 
Foi fundador da fábrica-serradoiro Candeira Hnos na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) en 1883, con estaleiro na Pasaxe, fábricas-serradoiros en Vigo, Ponteareas e Salvaterra de Miño. Creou en 1927 o Consorcio de Serrerías del Miño S.A. na Pasaxe con sede central en Vigo.

Foi deputado a Cortes na Primeira República Española e delegado por Pontevedra na Xunta Revolucionaria de 1873, vogal e vicepresidente da Sociedad Pro-Monte de Santa Tecla de 1917 a 1925, e vogal de 1912 a 1917. Foi nomeado concelleiro da Guarda como integrante da listaxe de maiores contribuíntes en febreiro de 1930 e nomeado alcalde polo gobernador civil. Renunciou ao cargo o 21 de marzo "por no estar de acuerdo con las directrices emanadas desde el Gobierno Civil que chocaban con su personal filiación republicana".

## Vida persoal 
Fillo de Manuel Antonio Candeira Ledo e Rosa Antonia González Sotelo, foi irmán de Generosa e Matías Candeira González. Casou con Consuelo Pérez López e foi pai de Consuelo, Constantino, Carmen, Candelaria, Celso, Celia, Concha e Carlos Candeira Pérez.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Constantino Candeira González - Familia Candeira Pérez
Carlos Vasallo

**Carlos Luis Vasallo Tomé**, nado en Valencia. Durante as décadas de 1980 e 1990 foi presidente de Overseas Film Group, unha compañía independente para a distribución do cine americano en todo o mundo, chegando a distribuír máis de 200 películas da industria de Hollywood.

Dende o ano 2008 é tamén fundador e presidente das canles de televisión de pagamento Cine Estelar e Cine Nostalgia, ambas especializadas na exhibición de películas mexicanas en todo o territorio dos Estados Unidos de América. No ano 2009 formou a cadea de televisión VasalloVisión, na que logrou conxuntar emisoras de San Antonio (Texas), Houston (Texas), Denver (Colorado), Las Vegas (Nevada) e Louisville (Kentucky).

A partir de 2012 entrou na industria da recreación e o turismo, desenvolvendo salas de xogo e casinos en diversos hoteis da Riviera Maya en Cancún.

No ano 2014, na cidade de Santiago de Compostela, Galicia, recibiu a investidura como Cabaleiro da Orde do Camiño de Santiago. Foi un dos protagonistas do programa para Televisión de Galicia: "Pasaporte Galego", creado por Galicianblond®.

En 2016, foi nomeado presidente de América CV Network, que comprende as canles de televisión aberta CH-41 América TeVé e CH-48 TeVeo, dirixidas ao público hispano nos Estados Unidos e con sede na cidade de Miami (Florida), cunha distribución nos mercados de Miami, Nova York e Porto Rico.

## Filmografía 
### Como guionista 
### Como actor 
### Como director 
### Como produtor 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*