open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pájaros de verano

***Pájaros de verano*** é un filme de 2018 dirixido por Ciro Guerra e Cristina Gallego. É un filme colombiano en coprodución con Dinamarca, México, Alemaña, Suíza e Francia. O filme, ambientado entre as décadas de 1960 e 1980, narra o ascenso e a caída dunha familia wayuu produto da bonanza marimbera. Foi escollido como candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro. *Pájaros de verano* recibiu o premio ó mellor filme no Festival de Biarritz Amérique Latine en 2018, premio que outorga sete mil euros para distribuír o filme en Francia.

## Sinopse 
O filme conta o alzamento e a caída dunha familia wayuu durante os inicios do narcotráfico en Colombia.

## Personaxes 
* Carmiña Martínez como Úrsula
* Natalia Reyes como Zaida
* José Acosta como Rapayet
* Jhon Narváez como Moisés
* Jose Vicente Cotes como Peregrino, tío de Rapayet
* Juan Bautista como Aníbal
* Greider Meza como Leonidas

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Colombia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 91ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Wilson Greatbatch

**Wilson Greatbatch**, nado en Buffalo o 6 de setembro de 1919 e finado en Williamsville o 27 de setembro de 2011, foi un enxeñeiro e inventor estadounidense que realizou avances no desenvolvemento do primeiro marcapasos cardíaco implantábel, aínda que adoita ser recoñecido como o inventor do marcapasos en xeral. Era graduado pola Universidade Cornell e a Universidade de Buffalo. Rexistrou máis de 350 patentes, foi membro do National Inventors Hall of Fame e recibiu o Premio Lemelson-MIT en 1996.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Greatbatch naceu en Buffalo, Nova York, e asistiu á escola pública West Seneca High School.

### Achegas ao desenvolvemento do marcapasos 
Os marcapasos implantábeis construídos por Greatbatch comezaron a empregarse en abril de 1960 logo de numerosas probas en animais. O uso de baterías de mercurio como fonte de enerxía foi a grande innovación de Greatbatch, quen se baseou nos primeiros dispositivos suecos deseñados por Rune Elmqvist. O primeiro paciente en recibir un deses marcapasos con baterías de mercurio viviu máis de dezaoito meses.

Contra finais da década de 1960, moitas compañías nos Estados Unidos desenvolveron marcapasos accionados por un xerador termoeléctrico de radioisótopos, mais foron superados polo desenvolvemento en 1971 da cela de ioduro de litio por Wilson Greatbatch. As celas de ioduro de litio ou ánodo de litio convertéronse no estándar para futuros deseños de marcapasos.

### Pasamento 
Greatbatch actuou como presbítero na igrexa presbiteriana Clarence, en que cantou no croro e daba clases na escola dominical.

Wilson Greatbatch faleceu aos 92 anos o 27 de setembro de 2011.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Beck H, Boden WE, Patibandla S, Kireyev D, Gutpa V, Campagna F, Cain ME, Marine JE.*50th Anniversary of the first successful permanent pacemaker implantation in the United States: historical review and future directions.* Am J Cardiol. 15 de setembro de 2010; 106(6):810-8.
### Ligazóns externas 
* Biography of Greatbatch at MIT website 
* 
* 
* Greatbatch.com Company Website
Purple Mountains

**Purple Mountains** foi un proxecto musical estadounidense de indie rock formado polo músico e poeta David Berman. O proxecto estreouse en maio de 2019, unha década despois da disolución do seu anterior grupo, Silver Jews. O álbum *Purple Mountains* foi publicado en xullo de 2019. O disco gravouse principalmente en Chicago e foi producido por Jarvis Taveniere e Jeremy Earl da banda Woods.

O proxecto supostamente quedou disolto despois da morte de Berman o 7 de agosto de 2019.

## Historia 
Berman regresou á música no ano 2018, coproducindo o aclamado álbum de Yonatan Gat *Universalists*. O 12 de decembro de 2018 Bob Nastanovich, antigo membro de Pavement e Silver Jews, revelou no seu podcast *Three Songs* que David Berman editaría música nova en 2019 baixo o nome Purple Mountains, que tamén era o nome do blog de Berman.

O 10 de maio de 2019 Berman editou a súa primeira música en máis dunha década, un sinxelo titulado "All My Happiness Is Gone", lanzado en vinilo por Drag City usando o alcume Purple Mountains. O sinxelo inclúe dúas remesturas da canción, "All My Happiness Is Wrong" de Noah Count e "All My Happiness Is Long" de Mark Nevers con gravacións recortadas de Dave Cloud. Tamén acreditaba a Berman, Jeremy Earl e Jarvis Taveniere de Woods, Aaron Neveu e a compositora Anna St. Louis. O sinxelo foi editado dixitalmente o 17 de maio de 2019 co anuncio dun álbum. O disco, *Purple Mountains*, acompañado por unha xira polos Estados Unidos, apareceu o día 12 de xullo. "Darkness and Cold" foi editado como segundo sinxelo do álbum o 11 de xuño de 2019. "Margaritas at the Mall" sería o terceiro e derradeiro sinxelo, apararecido o 28 de xuño.

Unha remestura de "All My Happiness Is Gone" feita polo grupo australiano de música electrónica The Avalanches, coa cal Berman colaborara no pasado, foi comisionada por el, pero un problema de licenzas impediu que se liberase a súa versión.

Berman suicidouse o día 7 de agosto de 2019.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
*
Super-Kamiokande

Sucesor do Kamiokande, é un detector de partículas situado no Xapón.

Está situado nunha antiga mina baixo o Monte Ikeno, Xapón central, a 1000 m de profundidade. O detector está encastrado nun tanque cilíndrico de 41,4 m de altura de aceiro inoxidable. No seu interior hai 50 000 toneladas de auga ultra pura, cuns 13 000 fotosensores, burbullas douradas que detectan o resplandor das explosións de luz producida polos neutrinos que pasan ó seu través.

## Notas
Casa da Moeda de The Dalles

A **Casa da Moeda de Dalles** foi un proxecto de fábrica de moeda estadounidense na localidade de The Dalles, en Oregón, chamada a ser unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos. Malia as dificultades ocasionadas pola Guerra Civil que se estaba a desenvolver, en 1862 dirixíronse cara ás novas explitacións auríferas unhas 80.000 persoas. Como a ceca máis próxima era a Casa da Moeda de San Francisco, comezou a utilizrse o ouro en po como moeda nos intercambios comerciais na zona de The Dalles, xa que o envío do metal ata San Francisco para a súa fundición e a súa cuñaxe resultaba demasiado caro e perigoso. Esta situación xustificaba o establecemento dunha ceca nas proximidades.

O senador por Oregón James W. Nesmith presentou xa en 1862 un proxecto de lei para a instalación dunha casa de moeda en Portland, que non tivo éxito. Mais o 4 de xullo de 1864, o Congreso si que deu o prace para o establecemento dunha nova rama da Casa da Moeda dos Estados Unidos en The Dalles (daquela coñecida como Dalles City), para a cuñaxe de moedas de ouro e de prata. 

En 1869 completáronse o soto e un dos andares, mais as obras cesaron en 1870. O ano seguinte, un incendio destruíu unha gran parte da cidade; o feito de que as obras da ceca estivesen no medio dun quinteiro fixo de cortalumes e impediu que o lume seguise estendéndose pola cidade. Finalmente, as obras abandonáronse definitivamente en 1873.

## O edificio 
Trátase dun edificio de pedra cun soto e unha soa planta, de 11 metros de altura, con fiestras arqueadas e teito plano. A pedra foi extraída de Mill Creek e transportada ata alí en vagóns. A súa superficie é de 15 m x 18 m e o diñeiro investido na súa construción foi de 105.000 dólares. 

Construíuse no centro dun quinteiro e os planos orixinais prevían que dispuxese de dúas plantas, de 27 m x 16 m. Posteriormente engadíuselle unha nova sección de formigón pola fachada norte.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Casa da Moeda dos Estados Unidos

### Bibliografía 
* Bancroft, H. H. (1888). *The Works of Hubert Howe Bancroft: History of Oregon. 1886-88*. Vol. 30. History Company.
*Harte, B, (1872). "The Gorge of the Columbia". En *The Overland Monthly*. Marzo. Nº. 8.
* McKinley Corning, H. (1989). Dictionary of Oregon History. Binford & Mort Pub. ISBN 978-0832304491
*Oppenheimer, L. (2009). "Columbia Gorge bucks economic winds, especially in The Dalles". En *The Oregonian*. 6 de xuño.
* Zimmerman, B. (2009). "Mint that never was makes interesting tale". En *Numismatic News*. 27 de xullo.
Manuel Mariño

* **Manuel Mariño Méndez** (Salvaterra de Miño, †1967), alcalde de Salvaterra de Miño. 
* **Manuel Roberto Mariño Fernández** (Verín 1945), deseñador de moda, máis coñecido como **Roberto Verino**.
* **Manuel Antonio Mariño Currás** (Cambre), editor da coruñesa Boreal Ediciones.

* **Manuel Mariño Villar**, barbeiro e político galego (†1936).

## Véxase tamén 
* 
* Manuel de Prado Mariño
* Manuel Blanco Mariño
* Manuel Gago Mariño
José Girón Bazán

**José Girón Bazán**, nado en Barrios de Salas (O Bierzo) en 1909 e finado en Francia en 1959, foi un guerrilleiro antifranquista.

## Traxectoria 
De familia campesiña. Loitou na guerra civil na fronte de Asturias, onde perdeu un ollo por unha esquirla de bala en setembro de 1937. Foi evacuado a Cataluña. En xaneiro de 1939 logrou pasar a Francia. No distrito de Deux-Sèvres entrou en contacto co último alcalde republicano de Barrios de Salas. Empiezou a traballar nas minas de carbón, pero cando en 1940 Francia firmou o armisticio coa Alemaña nazi, a súa zona de residencia quedou baixo o control dos alemáns. A súa muller e a filla de tres meses foron deportadas a España. José foi conducido a Angulema e deportado no Convoi dos 927, enganado en dirección ao campo de concentración de Mauthausen-Gusen. Con identidade falsa logrou saír vivo despois de sete meses no campo. Reencontrouse coa súa muller en Francia, coa que tivo outra filla e un varón. Morreu de silicose en 1959.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
* Un libro revela la deportación de José Girón a Mauthausen
Teobaldo III de Champaña

[miniatura| Selo de Teobaldo III de Champaña de 1198. É o primeiro conde de Champaña do que se ten evidencia de que tomou o sinal da barra como signo heráldico, aparecendo tanto no escudo do seu cabaleiro como no reverso do selo. Os selos de seu irmán e pai amosan escudos planos sen ningunha armadura, nin no anverso nin no reverso dos seus selos, aínda que se considera que o seu irmán [Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén, xa podería ter tomado ese sinal. ]]
**Teobaldo III de Champaña**, nado o 13 de maio de 1179 e finado 24 de maio de 1201, foi conde de Champaña desde 1197 ata a súa morte en 1201, e foi o irmán máis novo de Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén.

## Traxectoria  
Teobaldo era o fillo máis novo de Henrique I de Champaña e María de Francia e de Aquitania, filla de Lois VII de Francia e Aliénor de Aquitania. Converteuse en conde de Champaña en 1197 trala morte do seu irmán máis vello Henrique II de Champaña, rei de Xerusalén. O 1 de xullo de 1199 Teobaldo casou con Branca de Navarra en Chartres. O 28 de novembro de 1199, varios nobres de Francia reuníronse na corte de Teobaldo para asistir a un torneo (concretamente no seu castelo de Ecry-sur-Aisne), incluído o predicador Foulques de Neuilly . Un ano antes, en 1198, o papa Inocencio III pedira a Cuarta Cruzada e os nobres reunidos na corte de Teobaldo decidiron "coller a cruz" e escolleron a Teobaldo como líder. Pero Teobaldo morreu o 24 de maio de 1201 e foi elixido novo caudillo Bonifacio I de Montferrat .

Teobaldo foi sucedido no condado de Champaña polo seu fillo póstumo, Teobaldo IV de Champaña. Branca recibiu os seus sete castelos en Épernay, Vertus, Sézanne, Chantemerle, Pont-sur-Seine, Nogent-sur-Seine e Méry-sur-Seine, e todas as dependencias destes castelos á morte do seu marido, e tamén se converteu en rexente nos próximos 21 anos. Tamén o seu fillo Teobaldo IV de Champaña converteuse en rei de Navarra tras a morte sen fillos de Sancho VII de Navarra .

## Notas
The Favourite

***The Favourite*** é un filme de 2018 dirixido por Yorgos Lanthimos e escrito por Deborah Davis e Tony McNamara. É unha coprodución entre o Reino Unido, os Estados Unidos de América e Irlanda. Ambientado na Inglaterra do século XVIII, o filme aborda a relación entre dúas curmás, Sarah, duquesa de Marlborough (Rachel Weisz) e Abigail Masham (Emma Stone), quen tamén se  converteu en baronesa de Masham, no seu intento por converterse na favorita da Corte de Ana de Gran Bretaña (Olivia Colman). A rodaxe realizouse en Hatfield House en Hertfordshire e no Hampton Court, Surrey, entre marzo e maio de 2017.

## Personaxes 
* Olivia Colman como Raíña Ana
* Emma Stone como Abigail
* Rachel Weisz como Lady Sarah
* Nicholas Hoult como Harley
* Joe Alwyn como Masham
* James Smith como Godolphin
* Mark Gatiss como Lord Marlborough
* Jenny Rainsford como Mae

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en Metacritic 
* Ficha en RottenTomatoes
Francesca López da Silva

**Francesca (Frankie) López da Silva** ou **Francesca López d´a Silva**, nada en Ferrol en 1968, é unha artista plástica e autora galega. Traballa como ilustradora e escritora de libros para infantes, pintura e escultura.

## Traxectoria 
É unha ilustradora e escritora de libros infantís, pintora, acuarelista e escultora natural do Ferrol que reside en Vigo. A orixe da súa familia sitúase entre Quiroga e O Courel. Esta entorna das súas estadías de nena, de lendas e paisaxe da Ribeira Sacra son inspiración para as súas obras, como ilustra en *Dragóns no Courel* . Os seus libros de contos están publicados pola editorial Elvira . Imparte obradoiros para nenos e nenas e contacontos .

No ano 2019 presentou *Nerón, o canciño que roda por Vigo*  como resultado do éxito xurdiu a cooperación e apoio da autora/ilustradora coa firma de moda Dolores Promesas. No Nadal 2019-2020 foi libro recomendado de Literatura Infantil e Xuvenil Galega, listaxe da LIX galega, para agasallar.

## Obras 
### Libros de contos 
* *El pequeño diccionario equivocado*. Ed Elvira 2012  
* *Dragóns no Courel*. Ed Elvira 2013 
* *Nerón o canciño que roda por Vigo*. Ed Elvira 2019 

## Notas
Kathy Wilcox

**Kathi Lynn Wilcox**, nada o 19 de novembro de 1969, é unha músico estadounidense. É a baixista de The Julie Ruin e tocou en bandas como Bikini Kill, The Casual Dots e The Frumpies.

## Traxectoria 
Wilcox foi ao The Evergreen State College onde estudou cine e traballou con Tobi Vail nunha tenda de bocadillos. Durante ese tempo ela e as súas amigas Kathleen Hanna e Vail collaboraron nun fanzine feminista titulado *Bikini Kill*. As tres mulleres recrutaron á guitarrista Billy Karren e formaron unha banda feminista tamén chamada Bikini Kill. Wilcox proporcionou voces, baixos e baterías para o grupo, que estivo activo ata o ano 1997 e é considerado unha das bandas definitivas do movemento riot grrrl. Wilcox despois actuou nas bandas The Feebles, The Frumpies, Star Sign Scorpio e colaborou con Christina Billotte e Steve Dore en The Casual Dots. No presente traballa coa súa compañeira en Bikini Kill Kathleen Hanna na banda The Julie Ruin.

Wilcox colaborou co membro de Fugazi Brendan Canty na canción principal do programa para nenos orientado ao punk *Pancake Mountain*.

## Notas
It Chapter Two

***It Chapter Two*** é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Andy Muschietti. É a secuela do filme de 2017 *It*, e ámbolos dous están baseados na novela homónima de Stephen King publicada en 1986. O guión foi escrito por Gary Dauberman e a historia está ambientada en 2016, 27 anos despois da historia do primeiro filme. Está protagonizado por Jessica Chastain, James McAvoy, Bill Hader, Isaiah Mustafa, Jay Ryan, James Ransone, Andy Bean e Bill Skarsgård, quen retoma o papel como Pennywise.

As conversas sobre a secuela de *It* comezaron en febreiro de 2016. En setembro de 2017, New Line Cinema anuniciou o seu lanzamento en setembro de 2019, con Dauberman escribindo o guión e Muschietti como director. A fotografía principal comezou o 19 de xuño de 2018, en Pinewood Toronto Studios e en localizacións en Port Hope, Oshawa e Toronto, rematando o 31 de outubro de 2018. O filme foi producido por New Line Cinema, Double Dream, Vertigo Entertainment e Rideback, e foi distribuído por Warner Bros. Pictures.

*It Chapter Two* estreouse nos Os Ánxeles o 26 de agosto de 2019, e nos cinemas dos Estados Unidos o 6 de setembro de 2019, en formato 2D, Dolby Cinema e IMAX. Recadou máis de 472 millóns de dólares en todo o mundo. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou a actuación e as temáticas, mais criticou a súa duración de case 3 horas e os sustos máis débiles comparando coa súa predecesora.

## Personaxes 
* Jessica Chastain como Beverly Marsh
** Sophia Lillis como Beverly Marsh de nena
* James McAvoy como Bill Denbrough
** Jaeden Martell como Bill Denbrough de neno
* Bill Hader como Richie Tozier
** Finn Wolfhard como Richie Tozier de neno
* Isaiah Mustafa como Mike Hanlon
** Chosen Jacobs como Mike Hanlon de neno
** Tristian Levi Cox e Torian Matthew Cox como Mike con catro anos
* Jay Ryan como Ben Hanscom
** Jeremy Ray Taylor como Ben Hanscom de neno
* James Ransone como Eddie Kaspbrak
** Jack Dylan Grazer como Eddie Kaspbrak de neno
* Andy Bean como Stanley Uris
** Wyatt Oleff como Stanley Uris de neno
* Bill Skarsgård como Pennywise the Dancing Clown / "It"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en BoxOfficeMojo
Editorial Elvira

alt=Expositor de Editorial Elvira no Nadal 2019-2020 Vigo.|miniatura|300px|Caseta da Editorial no Cies Market 2019 de Vigo.

A **Editorial Elvira** é unha empresa editorial galega independente con sede na rúa de Santiago, fundada no 2013 en Vigo. A súa especialidade e a poesía, o libro de artista e o libro-obxecto. Consta con apartados como prosa, poesía, conto infantil, arte e banda cómic.

## Historia 
O fundador de Editorial Elvira é o editor Xabier Romero. Editorial independente vencellada no seu nacemento o poeta Carlos Oroza, que motivou a súa creación, publicando a súa obra poética *Évame*. Preparan edicións pequenas, presentacións con autores e venda directa. Especializada no libro de artistas, cómic, prosa e poesía. Publica en galego e en castelán .

Edita e publica a colección *Historias para coñecermos Vigo*, coa colaboración da Concellería de Normalización Lingüística (Concello de Vigo) e a Asociación Cultural Catropatacos, onde autores do prestixio de: Ledicia Costas, Francisco Castro Veloso, Marga do Val, María Lado, Amadeo Cobas, Santiago Lopo, Clara do Roxo, Fina Casalderrey, María Xosé Porteiro, María Reimóndez ou Clara do Roxo, percorren os barrios e rúas de Vigo cos seus relatos . Complétase con cadernos de traballo para alumnado da E.S.O e percorridos literarios guiados dos diferentes libros .

Dende o ano 2014 a editorial convoca o Premio de relato Vigo histórico , coa participación de autores de toda a fala hispana, publicándose os gañadores baixo a colección *Relatos na Rúa* .

Conta no seu haber diversos libros-obxectos:

* Especial do *Libro dos lugares*, de Antón Patiño Pérez, caixa de 100 exemplares asinados e numerados, caixa serigrafiada, interior con lámina orixinal do autor.
* *Aute canta a Oroza*, libro-disco onde o cantautor Luis Eduardo Aute canta a poesía de Carlos Oroza.
* Edición limitada de *Actrices Secundarias* de Clara do Roxo con serigrafía firmada e asinada polo pintor Xabier Magallanes

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Premio de relato Vigo histórico
### Ligazóns externas 
* Sitio web de Editorial Elvira
* Plató Aberto: *Historias para coñecermos Vigo*, TeleVigo 2016
* Entrevista en Plató Aberto: Clara do Roxo e Xabier Romero, TeleVigo 2019
Milagros Rubio

**Milagros Rubio Salvatierra**, nada en Tudela en 1952, é unha política de Navarra pertencente ó partido Batzarre. É voceira da Asemblea Antipolígono.

## Traxectoria 
Comezou a súa militancia política nos últimos anos da ditadura franquista na súa localidade natal no seo do Movemento Comunista de España (MCE), posteriormente transformado en Movemento Comunista (MC), e logo en Euskadiko Mugimendu Komunista (EMK), do que foi unha das dirixentes máis salientables en Navarra, responsabilidade que seguiu ocupando nas súas organizacións sucesoras (Batzarre dende 1987).

Ó celebrarse as primeiras eleccións municipais democráticas trala morte de Franco, en 1979, foi elixida concelleira en Tudela, como candidata da Asociación Navarra de Concellos de Esquerdas (ANAI), a candidatura promovida por Euskadiko Mugimendu Komunista e a Organización de Esquerda Comunista (integrada esta última no MC en 1979), que obtivo tres concelleiros. Dende entón, Milagros Rubio renovou a súa acta de concelleira en todas as eleccións municipais levadas a cabo nas listas do EMK ou as súas organizacións sucesoras (en 1983 como Asemblea de Esquerdas da Ribeira; en 1987 e 1991 como Asemblea de Esquerda de Tudela; e dende 1995 como Batzarre ou como a coalición na que se integrase: Batzarre-Asemblea de Esquerdas en 1995, en 1999 como Batzarre-Euskal Herritarrok, en 2003 como Batzarre e en 2007 como Nafarroa Bai. En 2011 foi a candidata á alcaldía da coalición Esquerda-Ezkerra, formada por Batzarre e Esquerda Unida de Navarra (IUN-NEB). A coalición quedou en terceiro lugar, obtendo catro concelleiros.

Tamén foi elixida parlamentaria foral nas eleccións de 1999, dentro da lista de Euskal Herritarrok, da que formaba parte Batzarre. Ó rachar Batzarre a súa coalición con EH tralo final da tregua de ETA en marzo de 2000, Rubio integrouse no grupo mixto do Parlamento de Navarra. Foi cabeza de lista nas eleccións forais de 2003, sen conseguir a súa candidatura exceder o límite do 3% necesario para entrar no Parlamento. Nas eleccións xerais de 2011 encabezou a lista de Esquerda-Ezkerra ó Senado. Para as eleccións ó Parlamento Europeo de 2014 figurou no posto número 26 da Esquerda Plural.

## Notas
Mamma Mia! Here We Go Again

***Mamma Mia! Here We Go Again*** é un filme británico-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Ol Parker. O argumento baséase nunha historia creada por Parker, Catherine Johnson e Richard Curtis. É a secuela do filme de 2008 *Mamma Mia!*, que á súa vez se basea no musical homónimo de West End/Broadway empregando a música de ABBA. Está protagonizado por un grande elenco composto por Dominic Cooper, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Colin Firth, Stellan Skarsgård, Jeremy Irvine, Josh Dylan, Hugh Skinner, Lily James, Jessica Keenan Wynn, Alexa Davies, Christine Baranski, Julie Walters, Andy García, Meryl Streep e Cher. É tanto unha secuela como unha precuela, xa que o argumento se sitúa en dous momentos diferentes respecto do filme anterior, con flashbacks de 1979, contando a historia da chegada de Donna Sheridan á illa de Kalokairi e o seu encontro cos tres posibles pais de Sophie.

## Personaxes 
* Amanda Seyfried como Sophie Sheridan
** Lily James como Donna de moza
* Christine Baranski como Tanya Chesham-Leigh
** Jessica Keenan Wynn como Tanya de moza
* Julie Walters como Rosie Mulligan
** Alexa Davies como Rosie de moza
* Pierce Brosnan como Sam Sheridan-Carmichael
** Jeremy Irvine como Sam de mozo
* Colin Firth como Harry Bright
** Hugh Skinner como Harry de mozo
* Stellan Skarsgård como Bill Anderson
** Josh Dylan como Bill de mozo
* Dominic Cooper como Sky
* Cher como Ruby Sheridan
* Andy García como Fernando Cienfuegos
* Omid Djalili como funcionario grego.
* Celia Imrie como vicechanceler da universidade de Donna
* Maria Vacratsis como Sofia
* Panos Mouzourakis como Lazaros
* Gerard Monaco como Alexio
* Anna Antoniades como Apollonia
* Jonathan Goldsmith como Raphael Cienfuegos

**Cameos**
* Meryl Streep como Donna Sheridan-Carmichael, nai de Sophie, filla de Ruby
* Björn Ulvaeus como un profesor universitario
* Benny Andersson como o pianista no restaurante parisiense durante "Waterloo".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Miguel Cabrera Cabrera

**Miguel Cabrera Cabrera**, nado en Gran Canaria o 12 de marzo de 1948 é un arquitecto e político español cuxo ámbito de actuación política foi a illa canaria de Fuerteventura.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato até terceiro en Fuerteventura por libre e despois no Instituto Pérez Galdós da cidade das Palmas de Gran Canaria, en Gran Canaria. Cursou a carreira de Arquitectura nas escolas de Madrid e Valencia, onde obtivo a licenciatura en 1973. Exerceu a súa profesión en Gran Canaria e Fuerteventura. En 1975 foi elixido membro da Xunta de Goberno do Colexio de Arquitectos ata que dimitiu ó dar comezo as eleccións xerais de 1977.

Para as eleccións xerais de 1977 fundou Asemblea Majorera, coa que foi elixido senador por Fuertenventura. Non repetiu nas seguintes, ó ser superado por dez votos (4.468 fronte a 4.458) polo candidato de UCD, pero foi novamente elixido nas eleccións xerais de 1982. Nas eleccións ó Parlamento das Canarias de 1987 e 1991 foi elixido deputado por Asemblea Majorera.

En 2010 foi nomeado director xeral de Infraestrutura Turística do goberno das Canarias.

## Notas
Mikel Irujo

**Mikel Irujo Amezaga**, nado en Caracas o 6 de outubro de 1972, é un doutor vasco en dereito europeo, deputado do Parlamento Europeo (2007-2009) e delegado do Goberno de Navarra en Bruxelas.

## Traxectoria 
Mikel Irujo pertence á saga familiar vinculada ó nacionalismo vasco e oriúnda de Lizarra. É fillo do dirixente do PNV e de EA Peio Irujo, que permaneceu no exilio venezolano case trinta anos e que á súa vez era sobriño de Manuel Irujo, deputado e ministro do PNV no goberno da República.

### Formación e traxectoria profesional 
Licenciado en Dereito pola Universidade de Navarra (1995), doutorouse en Dereito pola Universidade Pública Vasca-Euskal Herriko Unibertsitatea (UPV-EHU) en 2016. Ten tamén diversos títulos de posgrao especializados en política europea (2002) e Dereito Comunitario (2004). Publicou diversos estudos xurídicos relacionados coa Unión Europea e o País Vasco: *Estatu Gabeko Nazioak Europako Batasunean* (Sociedade de Estudos Vascos-Eusko Ikaskuntza, 2002) e Euskal Herria na Unión Europea (Eusko Alkartasuna, 2001), *Panorámica actual de la comitología* (Aranzadi, 2003), *El coste de la no Europa* (2008), *Basque political system* (Universidade de Reno, 2012).

Traballou dende xuño de 1996 de analista de lexislación comunitaria e responsable do tesauro de lexislación na Editorial Aranzadi. En 2009, ó seu regreso a Thomson Reuters Aranzadi, até 2015, créase, a iniciativa propia, a Unidade de Licitacións da UE, onde a empresa adxudica diversos proxectos da Comisión Europea, Parlamento Europeo, Comité das Rexións, Banco Mundial e Oficina de Publicacións de Luxemburgo.

### Traxectoria política 
Como membro de Gazte Abertzaleak, as mocidades de Eusko Alkartasuna, formou parte do Consello da Mocidade de Navarra entre 1991 e 1993. Foi secretario de Asuntos Internacionais de Gazte Abertzaleak entre 1994-1996 e, novamente, entre 1998 e 2002. Na súa traxectoria europea, foi o primeiro presidente da ALE-Youth, organización xuvenil da Alianza Libre Europea, da que tamén foi vicepresidente.

Foi secretario de comunicación e voceiro da executiva de Eusko Alkartasuna entre o congreso de decembro de 2007 e o de xuño de 2009. Neste congreso Mikel Irujo foi substituído por Maiorga Ramírez.. Foi concelleiro de Nafarroa Bai no concello de Ultzama entre 2007 e 2011.

É Membro da Asemblea de Eurobask (Consello Vasco do Movemento Europeo).

En agosto de 2015 foi nomeado delegado do Goberno de Navarra en Bruxelas (sede da Unión Europea) e posteriormente membro alterno do Comité das Rexións, representando ó Goberno de Navarra, onde foi autor de dous informes, sobre Estratexias de Especialización Intelixente (RIS3) e Reforzamento da Innovación nas Rexións .

## Notas
Maurice Cloche

**Maurice Cloche**, nado en Commercy, Mosa o 17 de xuño de 1907 e finado en Bordeos o 23 de marzo de 1990, foi un director de cinema francés, así como guionista, fotógrafo e produtor de cinema. É coñecido polo seu filme gañador dun Óscar *Monsieur Vincent* (1947) quen gañou un Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 21ª edición dos premios.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
El inmigrante latino

***El inmigrante latino*** é un filme de comedia colombiano de 1980 dirixido e escrito por Gustavo Nieto Roa e protagonizado por Carlos Benjumea, Franky Linero, Gloria Zapata, Rosa Serrano, Jairo Soto, María Margarita Giraldo e Sebastián Ospina. Foi escollido como candidato de Colombia Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios, mais finalmente non entrou na lista de nomeados.

## Sinopse 
Un compositor colombiano trasládase a Nova York para desenvolver a súa carreira artística. Alí atopa dificultades para subsistir debido a que non pode exercer a súa profesión. Cando se atopa a piques de renunciar e retornar ó seu país, coñece a un famoso músico estadounidense que o contrata como o seu condutor. Porén, o músico estadounidense non pode presentarse nun concerto debido á súa adicción ás drogas, brindando a oportunidade ó compositor colombiano para que o substitúa no escenario.

## Elenco 
* Carlos Benjumea
* Franky Linero

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Colombia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 53ª edición dos Óscar
### Ligazóns externas 
*
Au-delà des grilles

***Au-delà des grilles*** (en ) é un filme franco-italiano de 1949 dirixido por René Clément e protagonizando Jean Gabin, Isa Miranda e Andrea Checchi. Foi unha coprodución entre Francinex e Italia Produzione, producida por Alfredo Guarini a partir dun guión de Cesare Zavattini, Suso Cecchi d'Amico e Alfredo Guarini adaptado por Jean Aurenche e Pierre Bost. A banda sonora foi obra de Roman Vlad e a fotografía de Louis Page. Foi rodado en Titanus Studios de Roma con escenarios deseñados por Piero Filippone e Luigi Gervasi.

Foi galardoado co Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 23ª edición dos premios e tanto como Clément como Miranda gañardon premios no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1949.

## Personaxes 
* Jean Gabin como Pierre Arrignon
* Isa Miranda como Marta Manfredini
* Vera Talchi como Cecchina, filla de Marta
* Andrea Checchi como Giuseppe, marido de Marta
* Robert Dalban como o mariñeiro
* Ave Ninchi como Maria, a veciña
* Checco Rissone como o falsificador
* Renato Malavasi como o dentista
* Carlo Tamberlani como o inspector
* Vittorio Duse como o axente

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Francia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
David Mosquera

**David Manuel Mosquera Lendoiro**, coñecido como **Petón**, nado en Betanzos o 21 de agosto de 1978, é un deportista español que compite en piragüismo na modalidade de maratón. Gañou unha medalla no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2011, e dúas medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón nos anos 2014 e 2015.

## Palmarés internacionais 

## Notas
María Pérez Piñeiro

**María Pérez Piñeiro**, nada en Catoira o 11 de xuño de 1985, é unha deportista galega que competiu en piragüismo na modalidade de maratón. Gañou unha medalla de bronce no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2011, e dúas medallas de bronce no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón nos anos 2007 e 2011.

Ademais gañou seis veces de forma consecutiva o Descenso Internacional do Sella en K2, de 2006 a 2011.

## Traxectoria 
Comezou no piragüismo no Club de Piragüismo As Torres de Catoira, competindo en probas de maratón. En 2005 debutou tanto no Campionato de Europa (na República Checa) como no Campionato do mundo (en Perth, Australia), finalizando 12ª de Europa e sétima do mundo en K1.

Ao ano seguinte pasou a competir en K2, formando parella coa vasca Naiara Gómez. Con ela gañou ese ano o Descenso Internacional do Sella, na categoría K2. Ademais quedaron ás portas das medallas no Campionato do Mundo celebrado en Francia, ao remataren en cuarta posición. En 2007 gañaron de novo o Descenso do Sella e lograron a medalla de bronce no Europeo de Trenčín, Eslovaquia, por detrás das embarcacións húngaras de Renáta Csay e Bereniké Faldum (ouro) e Zsófia Kollár e Judit Kollár (prata). No Mundial só puideron ser décimas.

En 2008 logrou o seu terceiro triunfo no Sella (quinto para Naiara Gómez) e quedou quinta no Mundial. Ao ano seguinte cambiou de parella ao deixar Naiara a competición por maternidade, e formou equipo coa palentina Mara Santos. Gañaron o Descenso do Sella e finalizaron sextas no Europeo celebrado en Polonia.

En 2010 volveu a formar parella con Naiara Gómez, coa que volveu gañar no Sella. Con todo, só puideron rematar na 12ª posición no Mundial celebrado en Banyoles. Repetiron vitoria no Descenso do Sella en 2011, ano no que lograron ademais o bronce no Campionato de Europa e o bronce no Campionato do Mundo celebrado en Singapur, quedando só a un segundo da prata.

Tras ese ano de éxitos viuse obrigada a emigrar a Inglaterra, onde traballou como mestra de castelán na pequena vila de Corsham e despois como camareira, e acabou por deixar o piragüismo. Volveu a Galicia en 2016 para traballar como cazadora de talentos da Federación Galega de Piragüismo.

## Galardóns 
En 2013 recibiu a Medalla Honorífica do Comité Olímpico Español.

## Palmarés internacional 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Naiara Gómez
* Mara Santos
* Tania Álvarez Yates
* Tania Fernández García

### Ligazóns externas 
* María Pérez en CanoeResults.eu .
Teinosuke Kinugasa

nado en Kameyama, na prefectura de Mie o 1 de xaneiro de 1896 e finado en Kyoto o 26 de febreiro de 1982, foi un actor e director de cinema xaponés. Kinugasa gañou a Palma de Ouro de 1954 en Cannes polo filme *Jigokumon* (*A Porta de Inferno*).

## Filmografía 
Parcial:
* 1925: *Tsukigata Hanpeita*
* 1926: *Kurutta Ichipeiji*
* 1928: *Jujiro*
* 1935: *Yukinojō henge* (雪之丞変化)
* 1946: *Aru yo no Tonosama*
* 1952: *Daibutsu kaigen*
* 1953: *Jigokumon*
* 1955: *Onna Keizu Yushima no Shiraume* (婦系図 湯島の白梅)
* 1956: *Tsukigata Hanpeita: Hana no maki; Arashi no maki*
* 1957: *Naruto Hichō*
* 1957: *Bara ikutabika* (Bara ikutabika)
* 1957: *Ukifune*
* 1958: *Shirasagi*
* 1958: *Symphony of Love* (春高楼の花の宴)
* 1963: *Yoso*

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
* 

### Ligazóns externas 
*
Riosar

:''Este artigo trata sobre o exoplaneta que orbita arredor da estrela Rosalíadecastro. Para o río galego, ver Río Sar.

**Riosar**, anteriormente identificado como **HD 149143 b**, é un planeta extrasolar que ten unha masa mínima de 1,33 masas de Xúpiter. Como é común en moitos Xúpiter quentes, a súa excentricidade orbital é baixa. Orbita arredor da estrela Rosalíadecastro.

Foi descuberto en 2005 desde o Observatorio da Alta Provenza (Francia) coa técnica de espectroscopia Doppler.

O planeta foi bautizado como "Riosar" (en referencia ao río Sar) como parte do proxecto internacional NameExoWorlds, impulsado pola Unión Astronómica Internacional (IAU). O planeta e a súa estrela foron asignados a España para a escolla do nome. O nome río Sar foi proposto pola Agrupación Astronómica Coruñesa IO e foi elixido a través dunha votación en liña, conseguindo 13 413 votos en todo o estado, ou máis dun 39% do total. A súa estrela, HD 149143, foi bautizada como "Rosalíadecastro" (en referencia a Rosalía de Castro).

## Notas
Arciprestado de Tui-Entenza

miniatura|División eclesiástica de Galicia.
O **arciprestado de Tui-Entenza** é un arciprestado pertencente á diocese de Tui-Vigo.  

## Historia e xeografía 
Formouse no ano 2016, como resultado da fusión dos Arciprestados de Tui e Entenza, aínda que algunhas parroquias desta última pasaron a formar parte do novo arciprestado de Tea-Condado.  

En total, o arciprestado abrangue 15 parroquias dos concellos de Salceda de Caselas, Tomiño e Tui. Limita cos arciprestados da Guarda-Tebra, Miñor, A Louriña e Tea-Condado. O río Miño exerce de fronteira coa diocese de Viana do Castelo (Portugal). 
[miniatura|Mapa coas parroquias pertencentes ao [Tui|concello de Tui.]]
Toma o seu nome da cidade de Tui e mais da parroquia de Entenza.  

## Parroquias 
* Santa Mariña de Areas
* Santiago de Baldráns
* San Martiño de Caldelas de Tui
* Santos Xusto e Pastor de Entenza
* Nosa Señora das Dores de Frinxo (civilmente O Sagrario de Pazos de Reis)
* San Mamede de Guillarei
* Santiago de Malvas
* San Xoán de Paramos
* San Miguel de Pexegueiro
* Nosa Señora da Guía de Randufe
* San Bartolomeu de Rebordáns
* Santa Comba de Ribadelouro 
* San Salvador de Sobrada 
* San Vicente de Soutelo 
* O Sagrario da Catedral de Tui 

## Galería de imaxes 

Ficheiro:San Vicente de Soutelo.jpg|Igrexa de San Vicente de Soutelo
Ficheiro:Salceda de Caselas, Entenza.jpg|Igrexa de Santos Xusto e Pastor de Entenza
Ficheiro:Igrexa de San Salvador de Sobrada, Tomiño.jpg|Igrexa de San Salvador de Sobrada
Ficheiro:Areas, Tui.jpg|Igrexa de Santa Mariña de Areas
Ficheiro:Santiago de Malvas, Tui.jpg|Igrexa de Santiago de Malvas
Ficheiro:Tui, Paramos, igrexa.JPG|Igrexa de San Xoán de Paramos
Ficheiro:Igrexa de San Miguel de Pexegueiro, Tui.jpg|Igrexa de San Miguel de Pexegueiro
Ficheiro:Tui, Randufe, igrexa e cruceiro.JPG|Igrexa de Nosa Señora da Guía de Randufe
Ficheiro:Igrexa de San Bartoloméu de Rebordáns, Tui, Galiza.jpg|Igrexa de San Bartolomeu de Rebordáns
Ficheiro:Catedral de Santa María de Tuy.jpg|Catedral de Tui
Ficheiro:Tui, capela da Santa Casa da Misericordia.jpg|Capela da Santa Casa da Misericordia de Tui
Ficheiro:Tui San Telmo.jpg|Capela de San Telmo de Tui
Ficheiro:Coro de Entenza 2008.jpg|Capela da Ascensión, en Entenza
Ficheiro:Monte Aloia Ermita de San Xiao.png|Capela de San Xián, no Aloia (parroquia de Frinxo)

## Notas
Jungfrukällan

***Jungfrukällan*** é un filme sueco de 1960 dirixido por Ingmar Bergman. Ambientado na Suecia medieval, é unha historia sobre a reacción desapiadada dun pai perante a violación e asasinato da súa filla pequena. A historia foi adaptada polo guionista Ulla Isaksson a partir da balada sueca do século XIII "Töres döttrar i Wänge" ("A filla de Töre en Vänge"). Bergman investigou a lenda de Per Töre co obxectivo de facer unha adaptación, considerando unha ópera antes de decidirse por unha versión cinematográfica. Isaksson e Bergman exploraron diversos temas en *Jungfrukällan*, cuestionando a moral, a vinganza e as crenzas relixiosas. A escena da violación tamén foi obxecto de censura nas proxeccións dos Estados Unidos.

O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 33ª edición dos premios, entre outros galardóns.

## Personaxes 
* Max von Sydow como Töre
* Birgitta Valberg como Märeta
* Gunnel Lindblom como Ingeri
* Birgitta Pettersson como Karin
* Axel Düberg como Thin Herdsman
* Tor Isedal como Mute Herdsman
* Allan Edwall como Beggar
* Ove Porath como Boy
* Axel Slangus como Bridge Keeper
* Gudrun Brost como Frida
* Oscar Ljung como Simon

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Suecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 33ª edición dos Óscar

### Bibliografía 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Les Dimanches de Ville d'Avray

'''''Les Dimanches de Ville d'Avray''''' é un filme francés de 1962 dirixido por Serge Bourguignon. O título do filme refírese ó suburbio de Ville-d'Avray de París. Conta a historia tráxica dunha rapaza nova que se fai amiga dun inocente mais emocionalmente trastornado veterano da guerra de Indochina. O filme baséase na novela de Bernard Eschasseriaux, quen tamén colaborou no guión.

Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Hardy Krüger como Pierre
* Nicole Courcel como Madeleine
* Patricia Gozzi como Cybèle/Françoise
* Daniel Ivernel como Carlos
* André Oumansky como Bernard

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 35ª edición dos Óscar
* Filmes de Francia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en RottemTomatoes
Serge Bourguignon

**Serge Bourguignon**, nado en Maignelay o 3 de setembro de 1928, é un director de cinema e guionista francés. O seu filme ''Les Dimanches de Ville d'Avray'' gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios.

## Filmografía parcial 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Ieri, oggi, domani

***Ieri, oggi, domani*** é un filme italiano de 1963 dirixido por Vittorio De Sica. Está protagonizado por Sophia Loren e Marcello Mastroianni. O filme consta de tres historias curtas sobre parellas en diferentes partes de Italia. O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios.

## Personaxes 
* Sophia Loren como Sbaratti / Anna Molteni / Mara
* Marcello Mastroianni como Carmine Sbaratti / Renzo / Augusto Rusconi
* Aldo Giuffrè como Pasquale Nardella (segmento "Adelina")
* Agostino Salvietti como Dr. Verace (segmento "Adelina")
* Lino Mattera como Amedeo Scapece (segmento "Adelina")
* Tecla Scarano como irmá de Verace (segmento "Adelina")
* Silvia Monelli como Elivira Nardella (segmento "Adelina")
* Carlo Croccolo como Auctioneer (segmento "Adelina")
* Pasquale Cennamo como xefe de policía (segmento "Adelina")
* Tonino Cianci como (segmento "Adelina"; acreditado como Antonio Cianci)
* Armando Trovajoli como Giorgio Ferrario (segmento "Anna")
* Tina Pica como avoa Ferrario (segmento "Mara")
* Gianni Ridolfi como Umberto (segmento "Mara"; acreditado como Giovanni Ridolfi)
* Gennaro Di Gregorio como avó (segmento "Mara")

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 37ª edición dos Óscar
* Filmes de Italia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional

### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Obchod na korze

***Obchod na korze*** é un filme checoslovaco de 1965 dirixido por Ján Kadár e Elmar Klos. O filme trata sobre o programa de arianización durante a segunda guerra mundial na República Eslovaca. Foi financiado polas autoridades centrais checoslovacas (ó igual que tódolos filmes baixo o goberno comunista), producido nos estudios Barrandov de Praga, e a rodaxe realizouse cun elenco eslovaco nas localidades de Sabinov. Está protagonizado por Jozef Kroner como o carpinteiro Tóno Brtko e a actriz polaca Ida Kamińska como a viúva xudía Rozália Lautmannová.

O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, e Kamińska foi nomeada un ano despois ó Óscar á mellor actriz. O filme tamén participou no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1965.

## Personaxes 
* Ida Kamińska como Rozalie Lautmann
* Jozef Króner como Antonin Brtko
* Hana Slivková como Evelyna Brtková
* Martin Hollý como Imro Kuchar
* Adám Matejka como Piti Báci
* Frantisek Zvarík como Marcus Kolkotsky

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 38ª edición dos Óscar
* Filmes de Checoslovaquia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie
Wooden Shjips

**Wooden Shjips** é unha banda estadounidense de rock experimental e rock psicodélico procedente de San Francisco, California.

O seu son foi descrito como experimental, minimalista, drone rock, e "spacey psychedelic rock". Foi comparada a Suicide, Spacemen 3, Loop, The Velvet Underground, The Doors, Soft Machine, Guru Guru, The Black Angels e moitos outros. No presente a banda está fichada polo selo Thrill Jockey.

O guitarrista Ripley Johnson tamén toca nun proxecto paralelo, Moon Duo, formado en 2009 con Sanae Yamada. O proxecto publicou un EP e sete álbums.

A banda tocou no festival All Tomorrow's Parties en Monticello, Nova York, en setembro de 2010 a petición do director de cine Jim Jarmusch.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina da banda
Ján Kadár

**Ján Kadár**, nado en Budapest o 1 de abril de 1918 e finado nos Ánxeles o 1 de xuño de 1979, foi un escritor e director de cinema eslovaco de orixe húngara e ascendencia xudía.

## Traxectoria 
Como director de cinema, traballou en Checoslovaquia, nos Estados Unidos de América e no Canadá. A maioría dos seus filmes foron dirixidos xunto con Elmar Klos. Os dous acadaron a sona polo seu filme *Obchod na korze* (1965), gañador do Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Como profesor do FAMU (Film and TV School of the Academy of Performing Arts) en Praga, Kadár ensinou a moitos directores que fixeron medrar a Nova Onda Checoslovaca da década de 1960.

## Filmografía 
* *Na troskách vyrastá život* (1945)
* *Sú osobne zodpovední za zločiny proti ľudskosti* (1946)
* *Sú osobne zodpovední za zradu na národnom povstaní* (1946)
* *Katka* (1950)
* *Únos* (1952)
* *Hudba z Marsu* (1954)
* *Dům na konečné* (1957)
* *Tři přání* (1958)
* *Smrt si říká Engelchen* (1963)
* *Obžalovaný* (1964)
* *Obchod na korze* (1965)
* *Túžba zvaná Anada* (1969)
* *The Angel Levine* (1970)
* *Lies My Father Told Me* (1976)
* *The Case against Milligan* (1976)
* *Freedom Road* (1979)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Eddy Current Suppression Ring

**Eddy Current Suppression Ring** é unha banda australiana de garage rock formada no ano 2003 en Melbourne. Ata a data o grupo leva publicados catro álbums de estudio.

## Discografía 
### Álbums 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Bandcamp da banda
Compianto sul Cristo morto (Giotto)

**Compianto sul Cristo morto** (en galego, ***Lamentación por Cristo morto***) é un fresco (200 x 185 cm) de Giotto, datado arredor de 1303-1305 e forma parte do conxunto de imaxes da Capella della Arena, coñecida como a Capela dos Scrovegni en Padua. Inclúese nas *Historias da Paixón de Xesús* no rexistro central inferior, na parede esquerda mirando cara ao altar. 

## Descrición 
A escena representa o momento en que, tras ser baixado da cruz, María dálle o derradeiro adeus ao seu fillo. Cristo aparece deitado cas no primeiro plano, circundado polas Tres Marías (María Salomé, María de Cleofás e María Magdalena) e por san Xoán (o evanxelista, un dos apóstolos preferidos de Cristo). Na esquerda, aparece un grupo de mulleres chorando e na parte superior un coro de anxos desesperados. Na dereita, tradicionalmente, se indica a presenza de Xosé de Arimatea e Nicodemo.  

Xesús está deitado á esquerda, preto da súa nai que, con emoción, achega a súa cara á do fillo.  

Á esquerda aparece un grupo doutras mulleres con bágoas, con posturas estudadas e dramáticas. Na parte superior, os anxos presentas posturas nas que se transmiten a desesperación, con gran variedade de poses, participando nunha especie de drama cósmico que tamén afecta á natureza: a árbore da parte superior dereita está seca, pero do mesmo xeito que a natureza parece morrer. o inverno e a primavera resucitarán, Cristo parece morto e despois de tres días resucitará.  

## Estilo 
A escena, a máis dramática de todo o ciclo pintado na capela e unha das máis famosas, presenta un marcado coñecemento das regras da pintura e da composición. 

Predominan as cores pastel, extremadamente refinadas, que aparecen nas roupaxes con tons diferentes a partir da diferente incidencia luminosa que, mesmo, chega a mudar as súas cores.  

As figuras de Giotto, amosan un intenso dramatismo e transmiten o sentimento e a dor conseguido mediante os xestos, como no caso de san Xoán que abre e estirando esaxeradamente os brazos pretendendo amosar dor pola morte de Cristo. A escena, quizais deriva da presente no *Sarcófago di Meleagro* que se atopaba en Padua. Outras figuras presentan unha expresión máis contida como María Magdalena collendo os pés de Cristo, ou a Virxe María, que achega a cara á do seu fillo. Dúas figuras descoñecidas, de costas ao espectador, sosteñen a cabeza e a man de Cristo.  

A paisaxe árida representada, semella participar da tristura dos personaxes, cunha montaña rochosa pelada, cunha composición en diagonal, e que ten unha única árbore seca no alto. 

Libre da rixidez bizantina, a escena foi tomada como modelo por xeracións enteiras de artistas posteriores. Anteriormente, xa Giotto, de mozo, pintara unha *Deposición* na Basílica Superior de Asís.

## Valoración 
A obra é unha das incluídas por Michel Butor no seu museo imaxinario.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
*

### Outros artigos 
* Capela Scrovegni

### Ligazóns externas 
* Análise no Istituto Dei Ciechi Francesco Cavazza (en italiano)