open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paintin' the Town Brown: Ween Live 1990-1998

'''''Paintin' the Town Brown'''* é o primeiro álbum ao vivo da banda estadounidense de rock alternativo Ween, editado o 22 de xuño de 1999 a través do selo Elektra Records.

*Paintin' the Town Brown* serve como unha retrospectiva ao vivo do grupo, un álbum de 2 CDs con temas dende os primeiros concertos de Ween (onde estaban só Dean e Gene) ata a xira de promoción de *The Mollusk* (aínda que non hai temas dese álbum). Entre as cancións destacan as da xira do *12 Golden Country Greats'' (que conta cunha banda de músicos de sesión de Nashville chamados The Shit Creek Boys), unha toma de preto de media hora de "Poop Ship Destroyer", unha versión acústica nunha librería de "Puffy Cloud", ou un feixe de temas que só apareceron ao vivo como "Mountain Dew" e "Cover It with Gas and Set It on Fire".

Este álbum estaba inicialmente destinado a ser o primeiro lanzamento do propio selo de Ween, Chocodog, pero Elektra fíxose co proxecto e editouno. isto sería un dos principais motivos para que a banda abandonase Elektra Records.

## Listaxe de cancións 
### Disco un
### Disco dous
Alberte Mera

**Alberte Mera García**, nado en Vigo o 9 de maio de 1987, é un xornalista e político galego.

## Traxectoria 
[miniatura|Papeleta dos candidatos do [BNG-NÓS ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.]]

Licenciado en Comunicación Audiovisual (guión e dirección) pola Universidade de Vigo e de Santiago, especializouse con estudos de máster en comunicación e industrias creativas. Dirixiu as longametraxes documentais sobre procesos mobilizadores en Galiza: *Clamor da Terra* (2012) e *Lume Novo* (2013). Foi membro do grupo audiovisual Ollo de Vidro e actualmente traballa no eido da información, márqueting e comunicación dixital.

Foi responsábel dos CAF no campus de Pontevedra e de Galiza Nova, da que foi elixido secretario xeral o 18 de novembro de 2012, no marco da XII Asemblea Nacional. En 2016 foi elixido membro da Executiva do BNG. Deixou a secretaría xeral de Galiza Nova en novembro de 2016 e foi substituído por Alberte Fernández Silva.

Dirixiu no ano 2019 a longametraxe documental *Reboiras: Acción e Corazón* (2020), que retrata a vida de Moncho Reboiras. 

Como xornalista traballou en *Atlántico Diario* e *Xornal de Galicia*, escribe en *Nós Diario* e colabora nas revistas *A Movida* e *Terra e Tempo*. En setembro de 2024 pasou a ser o director de *Nós Diario* logo da marcha da súa anterior directora, María Obelleiro.

## Filmografía 
### Curtametraxes 
* *Poetas do Inmediato* (2009)
* *Camiño da Memoria* (2011)
* *Deixádeas Pasar* (2012)
* *Meirás* (2019)

### Longametraxes 
* *Clamor da Terra* (2012)
* *Lume Novo* (2013)
* *Reboiras: Acción e Corazón* (2020)

## Publicacións 
* 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 15px 
* 15px 
* 15px
Gibson Flying V

A **Gibson Flying V** é unha guitarra eléctrica fabricada por Gibson e lanzada no ano 1958. No momento da súa aparición, a Flying V ofrecía un deseño de corpo radical e "futurista", ao igual que a súa irmá, a Gibson Explorer, que foi lanzada no mesmo ano.

## Historia 
Gibson fabricou os primeiros prototipos da guitarra no ano 1957. As unidades de produción foron construídas en madeira de *korina* (o nome comercial da madeira da *Terminalia superba*), unha madeira semellante pero do cor máis clara que a caoba. Esta Flying V, xunto coa Futura (Explorer) e, inicialmente, a Moderne, formarían parte dunha liña de guitarras futuristas deseñadas polo entón presidente da compañía, Ted McCarty. Estes deseños estaban destinados a darlle un aspecto máis futurista á imaxe de Gibson, pero non se venderon nada ben. Despois do lanzamento inicial en 1958, a fabricación interrompeuse en 1959. Algúns instrumentos foron fabricados de pezas sobrantes e enviados en 1963.

O guitarrista de blues-rock Lonnie Mack e o guitarrista de blues Albert King comezaron a usar a guitarra case inmediatamente. Máis tarde, a mediados dos anos 60, guitarristas como Dave Davies e Jimi Hendrix, buscando unha guitarra cunha aparencia distintiva e cun son potente, tamén comezaron a usar a Flying V. O renovado interese creou unha demanda para que Gibson volvese lanzar o modelo.

Gibson volveu vender a guitarra en caoba no ano 1967, actualizando o deseño cun golpeador máis grande e estilizado, e desfacéndose da ponte orixinal, en favor dun máis asociado cos modelos de Gibson. Este modelo de 1967 é agora o estándar para a Flying V. Ao igual que noutros modelos de Gibson, o caravilleiro da Flying V está angulado a 17 graos para incrementar a presión das cordas e así ter un son máis sostido.

A Flying V de korina de 1958-59 é un dos modelos de guitarra de produción máis valorados do mercado, sendo o número 5 do *top 25* publicado no ano 2011 pola publicación *Vintage Guitar*, cun valor entre 200.000 e 250.000 dólares.

Tanto Gibson como Epiphone fabrican actualmente unha Flying V como a de 1958, deseñada para parecerse aos modelos orixinais de korina.
Jean-Baptiste Biot

thumb|Jean-Baptiste Biot.
**Jean-Baptiste Biot**, nado o 21 de abril de 1774 en París e finado o 3 de febreiro de 1862 na mesma cidade, foi un físico, astrónomo e matemático francés.

Jean-Baptiste Biot foi a primeira persoa en descubrir as propiedades ópticas únicas da mica, e do mineral baseado na mica denominado biotita (o nome do mineral púxose na súa honra). A comezos do século XIX estudou a polarización da luz cando pasa a través de solucións químicas.

Grazas á súa colaboración co físico Félix Savart (1791-1841) elaborou a Lei de Biot-Savart que describe como se xera un campo magnético mediante unha corrente eléctrica estacionaria. En 1804 elaborou un globo e ascendeu con Joseph Gay-Lussac a unha altura de cinco quilómetros no que serían as primeiras investigacións sobre a atmosfera terrestre. A magnitude adimensional en termodinámica coñécese como número de Biot. Polos seus descubrimentos, un cráter da Lúa leva o seu nome.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Catholic Enyclopedia article
Leandro Barbosa

**Leandro Mateus Barbosa**, nado en São Paulo o 28 de novembro de 1982, é un ex xogador profesional brasileiro de baloncesto. Xogaba nas posicións de escolta e base e representou á selección brasileira.

## Traxectoria 
Barbosa foi seleccionado na 28ª posición do Draft da NBA de 2003 polos San Antonio Spurs, pero os seus dereitos foron adquiridos polos Phoenix Suns nun traspaso a cambio dunha futura elección protexida de primeira rolda. Barbosa posúe o marca máis alta dos Suns de puntos anotados por un rookie no seu primeiro partido coma titular, con 27 puntos o 5 de xaneiro de 2004 contra os Chicago Bulls. Tamén posué o récord de triplas anotadas por un rookie en partidos consecutivos, cando anotou polo menos unha tripla durante dez partidos seguidos dende o 2 de xaneiro ó 19 de xaneiro. Isto fíxolle ser elixido Sexto Home da Tempada da NBA.

O 20 de febreiro de 2009, anotou 41 puntos, a anotación máis alta da súa carreira, contra os Oklahoma City Thunder.

Despois sería traspasado ós Toronto Raptors xunto a Dwayne Jones a cambio de Hedo Türkoğlu. Durante a súa estancia en Toronto, Barbosa aumentou a súa anotación con respecto á súa derradeira tempada en Phoenix. Durante a tempada 2011-12, foi traspasado ós Indiana Pacers a cambio dunha futura elección de segunda rolda do Draft. Alí se reuniu co seu antigo compañeiro nos Suns Louis Amundson, e os dous axudaron a Indiana a chegar á segunda rolda dos playoffs onde perderon contra os Miami Heat.

O 18 de outubro de 2012, Barbosa asinou cos Boston Celtics.

O 21 de febreiro de 2013, Barbosa foi traspasado ós Washington Wizards xunto a Jason Collins a cambio de Jordan Crawford.

O 14 de setembro de 2020, Barbosa anunciou a súa retirada coma xogador profesional.

### Estatísticas NBA 
#### Tempada regular 
#### Playoffs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Lucio Castelio Severo

**Lucio Castelio Severo** é unha figura entre o histórico e o mitolóxico que chega a nós como personaxe dos relatos sobre varias santas mártires e virxes da Igrexa Católica que supostamente eran fillas súas.

## Figura na lenda 
**Lucio Castelio Severo** é un gobernador romano pagán da Gallaecia e Lusitania residente en Balcagia (a Baiona actual) e casado con *Calsia*. O pouco que se sabe del é que no transcurso dunha campaña militar no ano 119, desprazado lonxe de Balcagia onde deixara a muller, Calsia tivo un parto con nove fillas e asustada porque o marido pensase que tantas fillas só poderían ser froito da infidelidade e promiscuidade decidiu a través da súa criada cristiá *Sila* desfacerse delas botándoas no río Miñor e evitar así a súa vergoña.

*Sila* apiadouse delas e repartiu os naipelos entre diferentes familias cristiás, foron bautizadas polo bispo de Braga Santo Ovidio e as nenas (Xenevra, Liberata, Mariña, Quiteria, Vitoria, Marciana, Basilia, Eufemia, e Xermana) medraron chegando a ser exemplos de santidade. Por este motivo foron perseguidas e martirizadas no ano 139 polo seu propio pai malia a que el mesmo tentara convencelas de que abandonasen a súa fe e vivisen unha vida de luxos como parte da súa familia.
Capa xerminativa

[miniatura|250px|[Gastrulación dun diploblástico: formación das capas xerminativas desde unha blástula (**1**) até unha gástrula (**2**).]]

Unha **capa xerminativa**, **capa xerminal**, **capa embrional**, **folla embrionaria** ou **folla blastodérmica**, é un conxunto de células formadas durante a embrioxénese dos animais a partir das cales se orixinarán os tecidos e órganos do adulto.

Todos os animais máis complexos que as esponxas producen dúas ou tres capas de tecidos primarios.

Os animais con simetría radiada, como os cnidarios, teñen dúas, denominadas ectoderma e endoderma.

Os animais con simetría bilateral producen unha terceira capa situada entre as dúas anteriores, o mesoderma.

As capas xerminativas orixinarán os tecidos e órganos durante o proceso de organoxénese.

## Capas xerminativas 
* Ectoderma: é a capa xerminativa máis externa. É a orixe do sistema nervioso, as vías respiratorias altas, o tubo dixestivo superior (estomodeo), a epiderme e os seus anexos (pelo e uñas) e as glándulas mamarias.
* Mesoderma: é a capa xerminativa media. Orixínase a partir da masa celular interna, situándose entre a endoderma e o ectoderma. É a orixe do sistema esquelético, os músculos e os aparatos circulatorio e reprodutor.
* Endoderma: é a capa xerminativa máis interna. Aparece sempre cando unha capa de células se proxecta cara a fóra a partir da masa celular interna que crece ao redor do blastocele. É a orixe do intestino, o fígado, o páncreas, os pulmóns e a maior parte dos órganos internos.

## Historia do estudo das capas xerminativas 
A aceptación da xeneralidade e importancia das capas xerminativas data do século XIX. Christian Pander (1817) foi o primeiro en recoñecelas en embrións de polo. En 1825 Martin Heinrich Rathke identificou follas embrionarias equivalentes en crustáceos. En 1828 Karl Ernst von Baer descubriunas nos embrións doutros vertebrados. En 1849 Julian Huxley mostrou que as follas externas e internas dos vertebrados eran homólogas ás dúas capas dos celenterados. En 1877 Ray Lankester, inspirado na teoría de Ernst Haeckel sobre a *Gastraea*, un hipotético antepasado común a todos os metazoos, dividiu o reino animal en tres grandes grupos en función do número de capas xerminativas: homoblásticos (protozoos), diploblásticos (celentéreos) e triploblásticos (o resto dos animais).

## Referencias 
* Hall, B. K. (2000): "Balfour, Garstang and de Beer: The First Century of Evolutionary Embryology". *Amer. Zool.*, **40**: 718–728. Resumo.
Castro de Sequeiro

**Castro de Sequeiro** ou **Castro de Ferrerías** é un castro de chaira, situado en San Xiao de Narón.

## Descrición 
O terreo ten unha lixeira pendente e está próximo ao río Salgueiro. Está situado fronte aos castros dos Bicás e A Revolta.

O recinto do castro ten forma ovalada. Mide uns 140 metros de N-S e 115 metros de L-O. Consérvase só algo máis da metade do recinto dunha soa muralla ao oeste. O peche do castro está formado por un desnivel do terreo. Non se aprecian estruturas dentro do castro nin construcións. O interior do castro emprégase para a cría de gando.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Acceso ao castro de sequeiro Narón wikigalego.jpg| Vista do acceso ao castro de Sequeiro.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Sequeiro  .
Minor Disturbance

***Minor Disturbance*** foi a única edición de estudio da banda estadounidense de hardcore punk The Teen Idles. Publicouse en decembro de 1980 a través do selo Dischord Records. Formado por oito cancións, *Minor Disturbance* fai referencia a varios temas relacionados coa banda, dende ser rexeitados nos concertos debido á súa idade ("Too Young to Rock") ata que sentían como medraba a compracencia de moitas das primeiras bandas de punk rock ("Fleeting Fury"). Tras o seu lanzamento *Minor Disturbance*, a primeira edición de Dischord Records, recibiu críticas positivas de fancines locais e foi emitido en emisoras de radio da zona.

## Listaxe de cancións
Yawning Man

**Yawning Man** é unha banda estadounidense de rock experimental procedente de La Quinta, California. O grupo formouse no ano 1986, aínda que non publicaron ningún álbum de estudio ata 2005. Destacan por ter sido unha das primeiras bandas influentes dentro da escena do desert rock.

## Discografía 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Live on Ten Legs

***Live on Ten Legs*** é un álbum ao vivo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, publicado o 17 de xaneiro do 2011 a través do selo Monkeywrench. O disco está composto por cancións gravadas durante as xiras mundiais do grupo entre os anos 2003 e 2010, e é unha peza de acompañamento do álbum de 1998 *Live on Two Legs*.

## Listaxe de cancións
Aberto de Australia

O **Aberto de Australia** (en inglés: *Australian Open*), tamén coñecido como **Open de Australia**, é un dos 4 torneos que forman parte do Grand Slam de tenis. Trátase do primeiro torneo importante da tempada, dispútase polo mes de xaneiro e ten lugar na cidade de Melbourne. Disputouse por vez primeira no ano 1905, xogándose sobre unha superficie de herba até 1988, ano no que pasou a xogarse sobre superficie dura.

As dúas pistas principais do complexo deportivo no que se disputa son o Rod Laver Arena e o Hisense Arena, ámbolos dous recintos con teito retráctil. Esta característica non se debe a unha necesidade provocada pola choiva, senón pola calor, pois o torneo lévase a cabo durante o verán austral, e as temperaturas poden acadar niveis moi altos.

Ó longo da súa historia tivo dúcias de gañadores, salientando na categoría masculina o australiano Roy Emerson con 6 títulos, na categoría feminina Margaret Smith con 11 títulos, na categoría de dobres masculina a parella John Bromwich-Adrian Quist, e na categoría de dobres feminina a parella Thelma Coyne Long-Nancy Wynne.

## Campións
* Individual masculino.
* Individual feminino.
* Dobres masculino.
* Dobres feminino.
* Dobres mixto.
## Galería de imaxes

Inside Rod Laver Arena.JPG|Rod Laver Arena

Vodafone arena.jpeg|Hisense Arena

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial do Aberto de Australia 
### Outros artigos
* Torneo de Roland Garros
* Campionato de Wimbledon
* Aberto dos Estados Unidos
La Robla

**La Robla** é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 4.581 habitantes (INE 2011).

## Localidades
*Alcedo de Alba
*Brugos de Fenar
*Candanedo de Fenar
*Llanos de Alba
*Olleros de Alba
*Puente de Alba
*Rabanal de Fenar
*La Robla
*Solana de Fenar
*Sorribos de Alba

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
San Cristóbal de la Polantera

**San Cristóbal de la Polantera** é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 856 habitantes (INE 2011).

## Localidades
*Matilla de la Vega
*Posadilla de la Vega
*San Cristóbal de la Polantera
*San Román el Antiguo
*Seisón de la Vega
*Veguellina de Fondo
*Villagarcía de la Vega
*Villamediana de la Vega

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Páxina oficial do concello
Armond Hill

**Armond G. Hill**, nado o 31 de marzo de 1953 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense e actual adestrador asistente de Doc Rivers nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).

## Traxectoria deportiva 
### Profesional 
Tras graduarse no Bishop Ford Central Catholic High School en Brooklyn, Hill foi á Universidade de Princeton, onde xogou para o adestrador Pete Carril. Foi nomeado Xogador do Ano da Ivy League en 1976, e entrou no Draft da NBA. Foi elixido polos Atlanta Hawks, e tivo unha sólida carreira na NBA, acadando 6.9 puntos e 4.3 asistencias por partido nas oito tempadas que xogou na liga. Hill xogou para os Atlanta Hawks, Seattle SuperSonics, San Diego Clippers e Milwaukee Bucks.

### Adestrador 
Tras a súa etapa coma xogador, Hill converteuse en adestrador asistente na Lawrenceville School en Lawrenceville, Nova Jersey. Tres anos despois foi ascendido a adestrador principal. Gañou dous galardóns ó mellor adestrador do ano e en 1990, liderou a Lawrenceville ó campionato escolar de New Jersey State.

En 1991, Hill entrou no nivel universitario para volver a Princeton, onde foi asistente do seu antigo adestrador Pete Carril. En 1995, sucedeu a Jack Rohan coma adestrador principal da Universidade de Columbia. En oito tempadas coma adestrador dos Lions, Hill foi incapaz de rematar unha tempada cun récord de vitorias positivas, e rematou cunha marca de 72-141. O 10 de marzo de 2003, dous días despois de que Columbia rematara cun récord de 2-25, a peor tempada da universidade en 103 anos de historia, Hill foi despedido.

Durante a tempada 2003-04 da NBA, Hill converteuse en asistente de Terry Stotts nos Atlanta Hawks. Tras unha tempada en Atlanta, foi contratado polos Celtics para ser asistente de Doc Rivers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Estatísticas da súa carreira como xogador  
* Biografía na web dos Boston Celtics
Santa Colomba de Curueño

**Santa Colomba de Curueño** é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 568 habitantes (INE 2011).

## Localidades
*Ambasaguas de Curueño
*Barrillos
*Barrio de Nuestra Señora
*Devesa de Curueño
*Gallegos de Curueño
*La Mata de Curueño
*Pardesivil
*Santa Colomba de Curueño

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial do concello
Juanfran

O hipocorístico **Juanfran**, derivado do nome Juan Francisco, pode referirse a:
* **Juanfran García** (nado en 1976), nome completo *Juan Francisco García García*, exfutbolista e adestrador valenciano.
* **Juanfran Torres** (nado en 1985), nome completo *Juan Francisco Torres Belén*, exfutbolista e adestrador valenciano.
* **Juanfran Moreno** (nado en 1988), nome completo *Juan Francisco Moreno Fuertes*, exfutbolista madrileño.
Flavio Sciolè

**Flavio Sciolè** nado en Atri o 6 de setembro de 1970 é un director de cine italiano, escritor, actor, autor de poemas, dramaturgo e artista que traballou con varios medios e técnicas como performance, teatro, videoarte e instalación. 
En 1999 fundou Teatro Ateo.
## Filmografía 
miniatura|dereita|200px| Narciso
* *Ossessione* (1996)
* *Claustrofobia* (1997)
* *Giuda* (2000)
* *Cognizioni di santità* (2001)
* *Dormitorio-Fausto Delle Chiaie* (2001)
*  *Performing art* (2001)
* *Fugatea* (2001)
* *Beataction 1* (2001)
* *Beataction 2* (2002)
* *Delirium* (2002)
* *Dan Fante An American Writer* (2002)
* *Kristo 33* (2002)
* *Beataction 3* (2002)
* *Pilateo* (2003)
* *Narciso* (2003)
* *Itagliano* (2004)
* *Distruzione di una video camera* (2004)
* *Caligola* (2004)
* *Atto* (2004)
* *Papa vero* (2004)
* *Ipotesi per un delirio* (2005)
* *Sublimesubliminale* (2006)
* *Aman4aman* (2007)
* *Art 4 nothing* (2007)
* *Matermare* (2008)
* *Mondo Delirium* (2011)
* Dr Dystopia (2015)

## Teatro 
miniatura|dereita|200px| Teatro Ateo:Calvario Room
* 1999: *Psicosi Atea*
* 1999: *Lo storpio*
* 2000: *Il Re è Pazzo*
* 2002: *Calvario Room*
* 2003: *Bambole*
* 2005: *Macchinateassassina*
* 2006: *sANTI NO iconoclasta1970*
* 2008: *ICARO CARO d’oro cosparso*

## Performance 
* 2003: *Poesia Evocativa 001*
* 2004: *Performance #1*
* 2009: *Roserosse*
* 2010: ''Sanguinarte per l'Arte*
* 2011: *D'Arte, Morte e Decadenza*
* 2012: *Sacrificio D'Arte*

## Obra 
* *Libero Teatro in Libero Stato*, Holy Edit, 2017
* *Del grottesco*, Holy Edit, 2017
* *Scomposizioni relazionali*, Aimagazinebooks, 2019
* *Pinocchio'', Aimagazinebooks, 2019

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Mondo Delirium
* Review Mondo-Digital
* Gian Maria Tosatti en Amnesiavivace
Santa María del Monte de Cea

**Santa María del Monte de Cea** é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 276 habitantes (INE 2011).

## Localidades 
* Banecidas
* Castellanos
* Santa María del Monte de Cea
* Villacintor
* Villamizar

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial do concello
Alexandre I de Escocia

**Alexandre I de Escocia** (en gáelico medieval: *Alaxandair mac Maíl Coluim*; en gáelico escocés: *Alasdair mac Mhaol Chaluim*), nado na Abadía de Dunfermline, a finais de 1077 e finado no castelo de Stirling o 23 de abril de 1124. Foi rei de Escocia.

## Traxectoria 
### Primeiros anos 
Alexandre foi o quinto fillo de Malcolm III de Escocia e a súa segunda dona, Margarida de Escocia.

### Reinado 
Alexandre sucedeu ao seu irmán, o rei Edgardo de Escocia. Os territorios da coroa, segundo o testamento deste, foron divididos entre Alexandre (a coroa e Escocia ao norte de Forth de Clyde) e David (distrito sur e condado de Cumbria). Cumbria era unha terra que, ademais de ser parte de Cumberlandia, incluía ao Sur, con excepción da rexión de Lothian.

Foi un rei forte, apoiou a Igrexa, e fundou unha abadía na illa de Inchcolm, no estuario de Forth. Fundou ademais outras abadías e algúns bispados, construíu catedrais e igrexas. Aínda que era mecanicamente vasalo de Inglaterra, disuadiu aos bispos escoceses de aceptar a autoridade de York, e nomeou o biógrafo da súa nai, Rugot, como San Andrés

Os seus restos están na abadía de Dunfermline.

Ao morrer sen herdeiro lexítimo, foi sucedido polo seu irmán David I de Escocia.

### Matrimonio 
Casou en 1107 con Sibila de Normandía (1092-1122), filla de Sibila Corbet, como se dicía na época, e de Henrique I, mais non tiveron descendencia.

O seu fillo bastardo Malcom Macheth (1110-1168) foi nomeado primeiro conde de Ross en 1157.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reino de Escocia
Best of The Corrs

***Best of The Corrs*** é o primeiro álbum recompilatorio da banda irlandesa The Corrs. Nel inclúense os principais éxitos do grupo e tamén algunhas cancións inéditas como "Would You Be Happier?" e "Make you mine".

## Listaxe de cancións 
# "Would You Be Happier?"
# "So Young"
# "Runaway"
# "Breathless"
# "Radio" 
# "What Can I Do?" 
# "The Right Time"
# "I Never Loved You Anyway"
# "Irresistible"
# "Forgiven, Not Forgotten"
# "Lough Erin Shore" 
# "Only When I Sleep"
# "Love to Love You"
# "All the Love in the World" 
# "Everybody Hurts"
# "Give Me a Reason"
# "Dreams"
# "Make You Mine"

### Extra para Australia 
&nbsp;&nbsp;&nbsp;19. "Lifting Me"

### Extra para España/Arxentina/México 
&nbsp;&nbsp;&nbsp;19. "Una Noche" (xunto con Alejandro Sanz)
Dreams: The Ultimate Corrs Collection

***Dreams: The Ultimate Corrs Collection*** é o segundo álbum recompilatorio da banda irlandesa The Corrs, editado o 20 de novembro de 2006. Aínda que as vendas mundiais só roldaron as 740,000 copias, principalmente debido á proximidade do seu anterior recompilatorio *Best of The Corrs*, o álbum tivo especial éxito en España, onde acadou o posto #5 entre os máis vendidos dese ano.

## Listaxe de cancións 
#"Goodbye" – 3:45
#"Forgiven, Not Forgotten" – 4:15
#"Dreams" – 3:52
#"Radio" – 4:47
#"When the Stars Go Blue" – 3:58
#"Only When I Sleep" – 4:17
#"Breathless" – 3:25
#"So Young" – 4:12
#"Runaway" – 4:20
#"Summer Sunshine" – 2:51
#"What Can I Do?" – 4:14
#"All I Have To Do Is Dream" – 3:34
#"No Frontiers" – 4:24
#"Angel" – 3:25
#"Old Town" – 3:44
#"Ruby Tuesday" – 3:23
#"Haste to the Wedding" – 2:27
#"I Know My Love" – 3:25
#"Bríd Óg Ní Mháille" – 3:36
#"Toss The Feathers" – 2:52
#"Miracle" (só para Xapón e Australia)
The Works (álbum de The Corrs)

***The Works*** é o terceiro álbum recompilatorio da banda irlandesa The Corrs. Consiste nun triplo CD no que se recollen os principais sinxelos do grupo e tamén algúns temas que non foron editados como sinxelos.

## Listaxe de cancións 
### CD 1 
# "Runaway"
# "Dreams"
# "What Can I Do?"
# "Irresistible"
# "I Never Loved You Anyway"
# "Love To Love You"
# "Forgiven, Not Forgotten"
# "Leave Me Alone"
# "Secret Life"
# "The Right Time"
# "Heaven Knows"
# "Someday"
# "Closer"
# "When He's Not Around"
# "Don't Say You Love Me"
# "Love Gives Love Takes"
# "Hopelessly Addicted"
# "(Lough) Erin Shore"

### CD 2 
# "Breathless"
# "So Young"
# "Radio"
# "Give Me A Reason"
# "Only When I Sleep"
# "Intimacy"
# "Queen Of Hollywood"
# "No Good For Me"
# "Little Wing
# "All the Love in the World"
# "All in a Day"
# "At Your Side"
# "No More Cry" 
# "Give it All Up"
# "Say"
# "One Night"
# "Rain"
# "Hurt Before"
# "Rebel Heart"

### CD 3 
# "Summer Sunshine"
# "Angel"
# "Long Night"
# "Old Town"
# "Heart Like A Wheel"
# "Black Is The Colour"
# "Haste To The Wedding"
# "No Frontiers"
# "Love In The Milky Way"
# "Looking In The Eyes Of Love"
# "Somebody For Someone"
# "No More Cry"
# "At Your Side"
# "When The Stars Go Blue" - con Bono
# "Dreams"
# "So Young (K-Klass Remix)"
# "What Can I Do"
# "Radio (Unplugged)"
# "Goodbye"
Luís A. Mestre

**Luís Antonio Mestre Hernández**, nado na Habana en 1848 e finado en Vigo o 9 de abril de 1921, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Trasladouse moi novo a Vigo. Militou no Partido Republicano e desempeñou os consulados da Habana e Guatemala en Vigo. Dirixiu o semanario *La Caridad* (1872), fundou o periódico ilustrado *Pero Grullo* (1881) e o semanario *La Víbora* (1887-88). Foi redactor de *Diario de Vigo*, *La Coalición Republicana* e *El Independiente* e colaborou como polemista na prensa galega co pseudónimo de **El Proscripto de Almendares**. Foi premiado en varios certames galegos cos poemas "La reconquista de Vigo", "La torre de Andrade" e "A Vigo".
[miniatura|175px|Luis A. Mestre, retrato en *[Vida Gallega*, 1909.]]

## Obras 
* *Cartas abiertas*, 1874.
* *Letrillas y epigramas*, 1878.
* *La República española y las elecciones en Galicia*, 1886.
* *La petaca de D. Juan*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
La Víbora (Vigo)

***La Víbora*** foi un semanario que se publicou en Vigo entre 1887 e 1889.

## Historia e características 
Subtitulado *Semanario venenoso*, foi unha publicación satírica. Fundado e dirixido por Luis A. Mestre, entre os seus colaboradores estaba Ángel Bernárdez Rodríguez.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Pontevedra
Castro de Castro

**Castro de Castro** ou **Castro de Santa María** é un castro de chaira, no concello de Narón.

## Descrición 
O castro tiña forma ovalada de Norte-Sur 91 metros e de Leste-Oeste 104 metros aproximadamente e estaba situado tras a igrexa do Castro. Os muros tiñan uns 2 metros de altura e o acceso era por onde está a igrexa. O castro foi destruído.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Castros de Galicia
* Cultura castrexa
* Arco Ártabro

### Ligazóns externas 
* Castro de Castro  .
La Víbora

***La Víbora*** foi o nome de dúas publicacións:

****La Víbora***, semanario publicado en Vigo entre 1887 e 1889.
****La Víbora***, periódico publicado en Verín en 1906.
Joaquín Nieves López

**Joaquín Nieves López**, nado en Verín o 2 de abril de 1924 e finado en León o 25 de xuño de 2020, foi un xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Estudou o bacharelato en Ourense, no Colexio Labor de Vigo e na Academia Verinense. Foi correspondente dos diarios deportivos *Gol* de Madrid, *Meta* de Vigo e *Imán* da Coruña. Ingresou na Escola Oficial de Periodismo de Madrid e foi correspondente do diario portugués *Mundo Deportivo* e colaborou con *Marca*. Titulado en Xornalismo coa tese de fin de carreira *Periodismo en Verín* dirixida por José Altabella, e titulado polo Ministerio de Información e Turismo en Radio e Televisión.

Dirixiu *El Heraldo de Verín* na súa segunda época (1945-1946). En 1949 incorporouse á redacción do diario *Proa* de León, foi xefe da sección de internacional e da de sucesos e dirixiu as publicacións *Ayer y hoy* e *Corner* en León. Foi membro da Asociación da Prensa Ourensá, pertenceu á Asociación da Prensa Leonesa e foi delegado na provincia da Agrupación de Xornalistas Deportivos. Colaborou tamén en Radio León da Cadena SER.

En 1983 foi destinado ao Gabinete de Prensa da xefatura de protección Civil leonesa ata a súa xubilación. Finou en León o 25 de xuño de 2020.

## Obras 
* *Bosquejo histórico de la comarca galaico-portuguesa del Támega*.
* *La cuna de Colón*.
* *Función del idioma en la Prensa*.
* *Folclore leonés*.
* *De ayer a hoy. Ráfagas leonesas*, 2010.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Biografía
* Ficha en galegos.info
José María Pereda Álvarez

**José María Pereda Álvarez**, nado en Verín o 12 de xullo de 1892 e finado en 1960, foi un mestre, xornalista e escritor galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Pereda, que foi xefe da Prisión de Verín. Estudou Maxisterio. Foi mestre en Porqueira (1914), Viveiro (dende 1922, onde foi director da Escola graduada, e foi nomeado concelleiro en 1927) e dende 1943 de Verín, vila da que foi profesor da Academia Verinense. Colaborou en *El Támega*, *El Eco de Monterrey*, no *Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos de Orense*, e foi correspondente de *Faro de Vigo* en Verín. Galeguista, mantivo relación con Antón Vilar Ponte, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco e colectivos na emigración. Escribiu o artigo "Aportaciones léxicas y folklóricas al estudio de la lengua gallega" (1953).

## Obras 
* *Aos contos*, Lugo, 1930.
* *Casos y cosas*.
* *En perro flaco*.
* *Nuestra Señora de los Remedios*.
* *Tiempos pretéritos*.
* *Supersticiones en Tierra Gallega*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Ficha en galegos.info
El Eco de Monterrey

***El Eco de Monterrey*** foi un periódico decenal editado en Verín entre 1920 e 1936.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano del partido liberal-conservador y defensor de los intereses generales del distrito*, apareceu o 8 de xullo de 1920. Fundado e dirixido por Antonio Oterino Cid, tamén estivo dirixido por Enrique Vidal de Bustamante. Entre os seus colaboradores figuraron Eloy Luís André, Carlos Nieves Borjas, Miguel Hervella Urdániz, Ruiz de Tudanca, José Pallín López e José María Pereda Álvarez. Ofrecía información local, poesía, relatos literarios e artigos nos que criticaba o seu opoñente *Nuevo Támega*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Ponte das Pías

A **ponte das Pías** une os concellos de Fene e Ferrol sobre a ría de Ferrol. Por ela pasa a FE-14, anterior N-651, un dos ramais da N-VI.

## Historia 
miniatura|esquerda|*Discoverer Enterprise* encaixado na ponte das Pías.
A ponte das Pías foi construída entre marzo de 1966 e outubro de 1968 cun custo total, incluídos os accesos de 246 millóns de pesetas sendo inaugurada en 1968. O nome oficial era *Puente del Caudillo*, denominación que nunca foi empregada e a ponte era chamada das Pías, nome que por uso se fixo oficial. O nome das Pías ven de «pías megalíticas», ocos funerarios de distinta profundidade baleirados sobre os penedos á beira da ría en Perlío, Fene. Tiñan forma variada: elíptica, rectangular e unha delas tiña forma de pirámide invertida coñecida como o funil. Esta necrópole celta vinculada co castro de Cardoeiro foi esnaquizada nos anos 1960 xunto co castro e está baixo os obradoiros do estaleiro.

A ponte era un proxecto necesario despois da creación do estaleiro Astano, actual Navantia Fene, e o seu paso á construción de petroleiros. Ata a inauguración da ponte era a vella ponte de Xuvia (ao fondo da ría) o camiño de entrada e saída de Ferrol. En 1913 inaugurárase a ponte do ferrocarril. O outro xeito de cruzar a ría era en lancha, medio que se empregou ata os inicios do século XXI pero que desapareceu coa inauguración da AP-9 en 2003. Dende a inaugaración da ponte das Pías as lanchas tiveron cada vez menos uso ata quedar só co servizo da lancha de Mugardos que unía esa cidade co porto de Ferrol.

A ponte das Pías tiña na súa inauguración un carril en cada sentido e beirarrúas. A ponte non tiña beiravía, o que limitaba o uso. O martes 13 de xaneiro de 1998 a ponte foi esnaquizada pola plataforma petrolífera Discoverer Enterprise que rompeu amarras pola noite, o que volveu deixar a comarca como antes de 1968. Despois de dous meses de obras a nova ponte foi inaugurada de novo con catro carrís (dous en cada sentido) seguía sen beiravía e estaba limitada a velocidade de circulación a 80&nbsp;km/h. En 2003 foi inaugurada a nova ponte da autoestrada AP-9 o que deixou a ponte como comunicación local.

## Servizos 
miniatura|Punto negro na ponte das Pías, Fene.
A ponte ten unha gasolineira na beira de Ferrol, dirección Fene. A velocidade na ponte vindo de Ferrol e dirección Fene é de 80&nbsp;km/h dende Caranza ata chegar á altura de Navantia Fene onde a limitación é de 50&nbsp;km/h, alí hai un radar que en 2010 puxo a cuarta parte de tódalas multas da provincia da Coruña.

A ponte nunca foi un lugar de paseo aínda que é moi empregada por afeccionados á pesca. A máxima concentración de xente prodúcese durante as botaduras de buques no estaleiro.

## Galería de imaxes 

File:Ferrol City.jpg|Vista aérea da ría de Ferrol (no centro a ponte das Pías).

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas 
* Vídeo en Youtube do *Discoverer Enterprise* na Ponte das Pías.
Tiocianato

miniatura|dereita|Modelo tridimensional do tiocianato.

O **tiocianato**  (tamén chamado **sulfocianato**, **sulfocianuro** ou **rodanuro**) é o anión [SCN]−. É a base conxugada do ácido tiociánico. Entre os seus derivados comúns están os sales incoloros tiocianato de potasio e tiocianato de sodio. Os compostos orgánicos que conteñen o grupo funcional SCN tamén se chaman tiocianatos. Antes utilizábase en pirotecnia o tiocianato de mercurio(II).

O tiocianato é análogo ao ión cianato, [OCN]−, no cal o oxíxeno se substituíu por xofre. O [SCN]− é un dos pseudohaluros, debido á similitude das súas reaccións coas dos ións haluro. O tiocianato coñecíase tamén como rodanuro (da palabra grega que significa rosa) debido á cor vermella dos complexos que forma co ferro. O tiocianato prodúcese por reacción de xofre elemental ou tiosulfato co cianuro:
: 8 CN− + S8 → 8 SCN−
: CN− + S2O32− → SCN− + SO32−
A segunda reacción é catalizada polo encima sulfotransferase coñecido como rodanese (*sic*) e pode ser importante para a detoxificación do cianuro no corpo.

## Estrutura, enlaces e coordinación 
[miniatura|300px|[Resonancia (química)|Estruturas de resonancia do ión tiocianato.|centro]]
O tiocianato comparte a súa carga negativa aproximadamente por igual entre o xofre e o o nitróxeno. Como consecuencia, o tiocianato pode actuar como nucleófilo tanto no xofre coma no nitróxeno, polo que é un ligando ambidentado. O [SCN]− pode tamén funcionar como ponte entre dous metais (M−SCN−M) ou entre tres (>SCN− ou −SCN3)5(NCS)]Cl2 e [Co(NH3)5(SCN)]Cl2.

## Tiocianatos orgánicos 
miniatura|O feniltiocianato e o fenilisotiocianato son isómeros de enlace e están enlazados de forma diferente.
Os derivados orgánicos e con metais de transición do ión tiocianato poden existir como "isómeros de enlace." Nos tiocianatos, o grupo orgánico (ou ión metálico) está unido ao xofre: o R−S−C≡N ten un enlace simple S-C e un triplo enlace C-N. Nos isotiocianatos, o substituínte está unido ao nitróxeno: o R−N=C=S ten un dobre enlace S-C e un dobre enlace C-N:

Os tiocianatos orgánicos son hidrolizados a tiocarbamatos na síntese de tiocarbamatos de Riemschneider.

## Ensaio para o ferro (III) 
Se engadimos [SCN]− a unha solución que contén ións de ferro (III) (Fe3+), fórmase unha solución da cor do sangue debido á formación do [[tiocianatoferro| [Fe(NCS)(H2O)5]2+]].

Ficheiro:Pentaaquathiocyanatoiron(II)-3D-balls.png|O complexo de cor vermello sangue pentaaqua(tiocianato-*N*)ferro(III), [Fe(NCS)(H2O)5]2+, indica a presenza de Fe3+ na solución
Ficheiro:Aqueous ferric thiocyanate (Fe(SCN)n) hydrate mix.jpg|Ensaio para o ferro(III).

## Bioquímica do tiocianato en medicina 
O tiocianato  ten un importante papel na biosíntese de hipotiocianito pola lactoperoxidase. Así a completa ausencia de tiocianato  ou de tiocianato reducido  no corpo humano (por exemplo, na fibrose quística) produce un dano ao sistema de defensa humano. O tiocianato é un potente inhibidor competitivo do simporter sodio-ioduro da tiroide.

O tiocianato é un metabolito do nitroprusiato de sodio (un potente vasodialtador).

## Notas
El Támega

***El Támega*** foi un semanario editado en Verín entre 1898 e 1936. O seu fundador e director, Lino García Vázquez, foi condenado e executado tralo golpe de Estado de 1936 en España.

## Historia e características 
Subtitulado *Revista semanal ilustrada*, apareceu en setembro de 1898. Semanario de ideoloxía conservadora, foi a sexta publicación desta vila e a máis importante polo seu interese e pola súa duración. Fundado por Lino García Vázquez, o seu propietario e director, entre os seus colaboradores estaban Eloy Luís André, Waldo Álvarez Insua, José Arjiz Salgado, José María Pereda Álvarez e Xesús Taboada Chivite.

En decembro de 1902 iniciou unha segunda etapa coa cabeceira ***Nuevo Támega***, coa que se mantivo ata 1936. Nos anos da Segunda República pasou a subtitularse por *Semanario Republicano Independiente*.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 

### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
### Ligazóns externas 
* Semanarios de Verín: 1875-1936
Cola

O termo **cola** pode referirse a:

### Derivados do latín *caŭdula*, diminutivo de *caŭda*, 'rabo' (dos animais) 
* En zooloxía, **cola** extremidade posterior do corpo dalgúns animais (e da columna vertebral nos vertebrados), tamén denominada **rabo**.
* En aeronáutica, **cola**, parte posterior da fuselaxe dun avión.
* En astronomía, **cola**, apéndice luminoso que adoita observarse nos cometas.
* En indumentaria, **cola**, porción de tea que nalgunhas roupas (capas de dignidades civís ou ecesiásticas, vestidos de noiva etc.) se prolonga pola parte posterior e se leva comunmente arrastrando.
* Por extensión,
** Parte ou extremidade posterior dalgunha cousa, por oposición á **cabeza** ou principio.
** Fileira de persoas ou cousas colocadas unha a continuación doutra.
** **cola** ou **fila**, nome que se dá en informática a un tipo de estrutura de datos.
** **cola de cabalo**, nome vulgar co que se coñecen as especies de fieitos da orde das *Equisetales*.
** **cola de cabalo** ou *cauda equina*, feixe de nervios que rodea o filamento terminal da medula espiñal.
** **cola de cabalo**, peiteado no que se ata unha porción dos cabelos desde a súa su raíz, deixándoos caer normalmente sobre a caluga.
** **cola de rata**, peiteado caracterizado por unha longa guedella de cabelos que se estende detrás da caluga, contrastando coas demais guedellas que conservan a mesma lonxitude (menor que a da cola).

### Derivados do latín *colla*, e este do grego κόλλα, "goma de pegar" 
* **cola**, pasta translúcida e pegañenta que se fai xeralmente cocendo despoxos de animais e que, disolvida en auga quente, serve para pegar ou colar.
* **cola de peixe**, cola obtida das vexigas natatorias de certos peixes, que é un dos ingredientes principais para a elaboración da xelatina.
: (Véxase tamén **goma**, **coláxeno** e **xelatina**).

### Derivados da voz africana ''k'ola* 
* ***Cola***, xénero de plantas fanerógamas da subfamilia das *Sterculioideae* da familia das *Malvaceae*, orixinario de África, entre cuxas especies destaca *Cola acuminata*, árbore que produce a **noz de cola**.
** **Cola**, semente desta árbore, que contén cafeína, teína, teobromina e outros alcaloides, noz de cola.
** **Cola**, produto tónico e estimulante que se extrae desta semente co que se fai a **bebida de cola**.
* ***Coca-Cola***, marca comercial rexistrada dunha bebida gasosa azucrada.
* ***Pepsi-Cola***, marca comercial rexistrada dunha bebida gasosa azucrada.
* ***Galicola***, marca comercial galega de refresco gasoso azucrado de cola.
* ***Cola Cao**'', marca comercial rexistrada dun cacao en po solúbel.
José Arjiz Salgado

**José Arjiz Salgado**, nado en Mourazos (Verín), foi un avogado, xornalista e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Arjiz Pereira, capitán da Garda Civil, colaborou no periódico *Nuevo Támega* e foi director de *España Nueva*. Concelleiro en Verín dende finais dos anos corenta e tenente-alcalde, foi nomeado alcalde de Verín o 29 de setembro de 1963. Foi deputado provincial en 1964. Dimitiu como alcalde en 1975. O campo de fútbol de Verín leva o seu nome.

## Vida persoal 
Casou en Verín con Marichu Tresguerras en 1943.
## Notas
España Nueva (Verín)

***España Nueva*** foi un semanario editado en Verín en 1936.

## Historia e características 
Subtitulado *Todo por la Patria y nada contra la Nación*, apareceu o 20 de agosto de 1936. Foi un semanario de tendencia falanxista fundado por José Arjiz Salgado. Entre os seus colaboradores figuraron Benito González Solagaistúa, Manuel Fuentes Pazos, José María Pereda, Juan Ros e Arturo Benito Silva. Incluía información xeral e noticias locais, e abundantes datos sobre o desenvolvemento da Guerra Civil. Cesou a súa edición o 17 de outubro de 1936.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Nueva España (Vigo)
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
Lino García Vázquez

**Lino García Vázquez**, nado en Castrelo de Miño en 1867 e finado en Ourense o 17 de xuño de 1937, foi un comerciante e xornalista galego, condenado e executado tralo golpe de Estado de 1936 en España. Foi pai do político esquerdista Manuel García Becerra, deputado nas Cortes republicanas de 1931 a 1933.

## Traxectoria 
Fillo de Mauricio e Dolores, Lino foi comerciante en Verín, rexentando un local no baixo da súa vivenda, na praza de García Barbón, que albergaba imprenta, libraría, administración de lotaría, ferraxería e bazar, onde comercializaba obxectos de escritorio, impresos, material para escolas, artigos de fantasía, louza, aluminio, perfumes, móbeis, calzado, ultramarinos, viños e licores.

Foi fundador e director do periódico *El Támega*. Pola campaña denunciando as manobras caciquís do ex-alcalde Antonio Oterino Cid foi agredido polas costas por este, en abril de 1924, no interior da igrexa, cando acudía a oír misa, recibindo dúas bastonadas na cabeza que o deixaron sen sentido, brotándolle abundante sangue.

Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, contando Lino con sesenta e nove anos de idade, foi detido e ingresou na Prisión Provincial de Ourense o 23 de setembro. Xulgado en Ourense por rebelión militar xunto con Carlos Reino Caamaño, Juan Antonio Álvarez Diéguez, Manuel Cadavid García, Luis Álvarez Losada, Ernesto Ramos Méndez, Ramón Quintas González, Constantino Gago Gago, Manuel Sola Pareja, Enrique José Cardoso Gandosa, Adolfo Iglesias Rodríguez, Sixto Salgado Fariñas, Manuel Cabido Rodríguez, Ricardo González González, Eduardo Gago Fernández, Gerardo Rodríguez Barja, Pedro Justo Castro, Gregorio Barreira Martínez, Sergio Pérez Díaz, José Pérez Delgado, José Sola Pareja, Celso Blanco Castro e Francisco Vaz Álvarez e sentenciado a pena de morte, foi executado no Campo de Aragón o 17 de xuño de 1937. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
[miniatura|[Verín, en lembranza dos fusilados o 17/6/1937]]
## Vida persoal 
Casou en Verín con Socorro Becerra Rúa o 25 de novembro de 1898 e tiveron tres fillos, entre eles Manuel García Becerra. Socorro Becerra finou antes que Lino, en Leganés o 5 de outubro de 1922.

## Galería de imaxes 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Represión franquista
* Lei de Responsabilidades Políticas
* Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en Galicia

### Ligazóns externas 
*
OK Liga Feminina 2009

A **tempada 2008-2009 da OK Liga Feminina** foi a primeira edición da máxima categoría do hóckey a patíns feminino en España, sucedendo ese ano ao Campionato de España Feminino. Nesta primeira edición tomaron parte un total de oito equipos que se enfrontaron a xeito de liga de todos contra todos a dobre partido, sendo o equipo campión o que finalizou na primeira posición da clasificación logo das 14 xornadas disputadas. O equipo campión foi o Biesca Gijón.

Os equipos máis goleadores foron o Biesca Gijón HC e o CP Alcorcón Cats Best, con 74 goles cada un, mentres que o menos goleador foi o C.P. Ávila, con tan só 2 goles marcados. O equipo menos goleado foi o Biesca Gijón HC, con 5 goles en contra, mentres que o máis goleado foi o C.P. Ávila, con 107 goles en contra. Claire Currey, do CP Alcorcón Cats Best foi a máxima goleadora con 21 tantos.

## Equipos 
## Clasificación 

### Lenda
## Resultados 

## Goleadoras 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web da Federación Española de Patinaje
El Eco

***El Eco*** foi o nome de varias publicacións:

****El Eco***, periódico publicado en Mondoñedo en 1885.
****El Eco***, periódico publicado en Verín entre 1889 e 1899.
****El Eco***, periódico publicado en Moaña entre 1909 e 1910.
****El Eco***, semanario publicado en Baralla en 1912.

## Véxase tamén
### Outros artigos
**El Eco Antelano*
**El Eco Comercial*
**El Eco Compostelano*
**El Eco Coruñés*
**El Eco de Arosa*
**El Eco de Bergantiños*
**El Eco de Bouzas*
**El Eco de Burón*
**El Eco de Celanova*
**El Eco de Cuntis*
**El Eco de Galicia*
**El Eco de la Democracia Santiaguesa*
**El Eco de las Mariñas*
**El Eco de Lemos*
**El Eco de Marín*
**El Eco de Monterrey*
**El Eco de Orense*
**El Eco de Ortigueira*
**El Eco de Pontevedra*
**El Eco de Porriño y Mos*
**El Eco de Puente-Caldelas*
**El Eco de Puentedeume*
**El Eco de Redondela*
**El Eco de Riotorto*
**El Eco de Santiago*
**El Eco de Tambo*
**El Eco de Villalba*
**El Eco del Distrito*
**El Eco del Miño*
**El Eco del Ulla*
**El Eco Escolar*
**El Eco Mercantil*
**El Eco Mindoniense*

**El Eco Murense*
**El Eco Musical*
**El Eco Ortegano*
**El Eco Popular*

*Coral Polifónica El Eco
La Opinión (Verín)

***La Opinión*** foi un periódico editado en Verín entre 1899 e 1900.

## Traxectoria 
De tendencia liberal, apareceu en 1899 dirixido por Agustín Cancio Amoreiro. O 11 de novembro de 1900 comezou unha segunda época dirixido por Antonio Rodríguez Toubes. Entre os seus colaboradores figuraron  Agustín Cancio, Mariano Diéguez Amoeiro e Manuel Núñez González.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
El Eco (Verín)

***El Eco*** foi un periódico editado en Verín entre 1889 e 1899.

## Historia e características 
Apareceu en 1889. Dirixido por Mariano Diéguez Amoeiro, os redactores eran membros da familia Amoeiro. A información consistía en gacetillas e tiña escasa publicidade. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Francisco Carranque. A súa edición probablemente continuou ata 1899.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
### Outros artigos 
* Lista de publicacións impresas da provincia de Ourense
O Azor, Mañón, Mañón

**O Azor** é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o INE, en 2025 tiña 2 habitantes (2 homes), o que supón unha diminución en relación a 2011, cando tiña 5 habitantes.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Mañón 
### Parroquias de Mañón 
## Notas