open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arquieparquía católica ucraína de Kíiv

A **arquieparquía de Kíiv** é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Bizantina Ucraína, sé propia do Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia, primado de dita igrexa, na actualidade Sviatoslav Shevchuk. En 2012 tiña 241.000 bautizados.

## Territorio 
A arquieparquía abrangue as rexións de Cherkasy, Chernihiv, Kíiv, Vinnytsia e Zhytomyr.

A sé arcebispal é a cidade de Kíiv, onde está a catedral da Resurrección, inaugurada en 2011. O territorio está organizado en 75 parroquias.

## Episcopoloxio 
;Metropolitas de Kíiv logo da Unión de Brest
* Michal Rahoza (8 de outubro de 1596 - c. agosto de 1599, finado)
* Ipatii Potii (15 de novembro de 1600 - 13 de xullo de 1613, finado)
* Yosyf Rutskyi (5 de abril de 1614 - 5 de febreiro de 1637, finado)
* Rafail Korsak (5 de febreiro de 1637 - decembro de 1640, finado)
* Antin Seliava (18 de marzo de 1641 - 5 de outubro de 1655, finado)
* Havryil Kolenda (22 de abril de 1665 - 21 de maio de 1674, finado)
* Kypriian Zhokhovskyi (21 de maio de 1674 - 1694, finado)
* Lev Zalenskyi (19 de setembro de 1695 - 24 de agosto de 1708, finado)
* Yurii Vynnytskyi (7 de maio de 1710 - 1713, finado)
* Lev II Kyshka (17 de setembro de 1714 - 1728, finado)
* Atanasii Sheptytskyi (17 de agosto de 1729 - 12 de decembro de 1746, finado)
* Floriian Hrebnytskyi (16 de decembro de 1748 - 18 de xullo de 1762, finado)
* Felitsiian Pylyp Volodkovych (18 de xullo de 1762 - 1 de febreiro de 1778, finado)
* Lev III Sheptytskyi (1 de febreiro de 1778 - 13 de maio de 1779, finado)
* Yason Smohozhevskyi (25 de xuño de 1781 - antes do 27 de setembro de 1788, finado)
* Teodosii Rostotskyi (1788 - 25 de xaneiro de 1805, finado)
* Iraklii Lisovskyi (24 de xullo de 1806 - 30 de agosto de 1809, finado)
* Hryhorii Kokhanovych (1810 - 1814, finado)
* Yosafat Bulhak (22 de setembro de 1818 - 9 de marzo de 1838)
;Exarcas arquiepiscopais de Kíiv-Vyshhorod
* Liubomyr Huzar (25 de novembro de 1995 - 22 de febreiro de 1996, nomeado bispo auxiliar de Lviv)
* Mykhailo Koltun (13 de novembro de 1996 - 7 de novembro de 1997, nomeado bispo de Zboriv)
* Vasylii Ihor Medvit (7 de novembro de 1997 - 6 de decembro de 2004, nomeado bispo da curia da Arquieparquía Maior de Kíiv-Galicia)
;Arcebispos Maiores de Kíiv-Galicia e Metropolitas de Kíiv
* Liubomyr Huzar (29 de agosto de 2005 - 10 de febreiro de 2011, renuncia)
* Sviatoslav Shevchuk (23 de marzo de 2011 - actualidade)

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en GCatholic.org 
* Perfil da sé actual en Catholic-Hierarchy.org 
* Perfil da sé histórica en Catholic-Hierarchy.org
Burkholderiales

As **Burkholderiales** son unha orde de proteobacterias da clase Betaproteobacteria. Son bacterias gramnegativas entre as que se inclúen varios patóxenos importantes, como os dos xéneros *Burkholderia*, *Bordetella*, e *Ralstonia*. Tamén comprende a *Oxalobacter* e xéneros relacionados, que son peculiares por poderen usar o ácido oxálico como fonte de carbono.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Burkholderiales J.P. Euzéby: List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature
Proxecto Ronsel

O **proxecto Ronsel** é un proxecto para defender o Patrimonio Cultural Inmaterial de Galicia, que xorde da colaboración entre as Universidades da Coruña, Santiago de Compostela e Vigo e as consellerías de Cultura e Deporte e Innovación e Industria, xunto coa Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (AGADER).

## Características 
En base á definición dada pola UNESCO de Patrimonio Cultural Inmaterial, o proxecto Ronsel desenvolve tres fases: inventarialo, salvagardalo e poñelo en valor.

O proxecto Ronsel debíase desenvolver en cinco anos. A fase inicial comezou entre xuño e novembro de 2007, e consistiu fundamentalmente na elaboración dun Plan Salvagarda e Posta en valor. Convocáronse un total de cincuenta especialistas nos diferentes ámbitos do PCI, que achegaron as súas ideas e coñecementos para a elaboración dun documento para que as institucións públicas poñan en valor, salvagarden e revitalicen o noso patrimonio inmaterial e se tenda unha ponte entre as administracións, as universidades, as asociacións e as propias comunidades portadoras do coñecemento tradicional.

## Notas
Intersistema cultural

Un **intersistema cultural** é un conxunto de sistemas que comparten materiais e normas comúns na súa produción cultural, de maneira que os elementos que os compoñen sexan suficientes para seren interpretados como singulares en relación a outros sistemas e alicercen fluxos relativamente importantes entre si.

O teórico estoniano Naftoli Bassel fala de *sistema interlitario*, entendendo este concepto como un conxunto de áreas internacionais que comparten espazos lingüísticos, étnicos ou políticos comúns. Así, o prefixo *inter* reflicte a forte cohesión cultural entre os sistemas asociados. Este concepto tamén pode relacionarse co de polisistema, no sentido en que Itamar Even-Zohar o utiliza (rede de produtores, consumidores, produtos, institucións, mercados e repertorios que configuran a vida literaria ).

Os intersistemas poden modificar o peso dos elementos que os relacionan, modificar o número e a calidade dos seus compoñentes, desaparecer ou xurdir segundo diversas circunstancias e posuír factores que, sen seren os precisos e suficientes para o mantemento do intersistema, funcionen tamén como vertebradores de maior ou menor importancia .

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Norma sistémica
* Norma de repertorio

### Ligazóns externas 
* Grupo Galabra
O Hospital, Tomiño, Tomiño

**O Hospital**, tamén **San Lourenzo do Hospital**, é un lugar da parroquia de Tomiño, no concello pontevedrés de Tomiño, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 143 habitantes (69 homes e 74 mulleres).

Na división eclesiástica conforma un anexo da parroquia de Santa María de Tomiño.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Tomiño 
### Parroquias de Tomiño 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Tomiño
Arévacos

Os **arévacos** eran un dos pobos celtiberos, sendo o máis forte deles, xa que mantivo a guerra contra Roma.

O seu nome é céltico, e foi interpretado por Bosh Gimpera como *are-accei* ou vacceos do leste. Sabían escribir (a través do alfabeto ibérico) e tiñan un alto potencial cultural que foi destruído polos romanos.

O que se sabe deles provén de autores romanos, que enviñeceron a súa memoria presentando os conceptos maniqueos de barbarie indíxena/civilización romana nos seus escritos sobre as guerras do Imperio nestas terras. O pobo dos arévacos foi o que mantivo as dúas últimas guerras celtiberas contra o poderío romano, así como anteriores guerras contra o imperialismo de Cartago.

## Sociedade
Tiñan varias cidades, como Numantia, Pallantia (Palenzuela), Termes (Santa María de Tiermes, Soria), Lutia, Malia ou Lagni. Funcionaban como cidades-estado gobernadas por asembleas ou senados aristocráticos. 

A súa relixión era politeísta de raizame celta, con deuses como Lugh ou Endovélico. O seu panteón era semellante ao xermánico debido á crenza que tiñan de que morrer en cama era algo inmoral e o mellor era morrer en combate. Os historiadores defenden dous tipos de ritual funerario dos arévacos: por un lado o "civil" baseado na cremación e posterior enterramento en urnas cinerarias, e o "militar", deixando os corpos dos guerreiros caídos en batalla que fosen comestos polos voitres e a súa alma levada ao ceo.

## Economía
Os autores gregos afirman que o seu territorio era pobre e que se adicaban á pillaxe de territorios veciños, porén estas afirmacións chocan contra os procesos internos de consolidación estatal a través de confederacións de pobos celtiberos, así como as rutas comerciais con outros pobos, como os Turdetanos, aos que servían como mercenarios.

A súa economía baseábase na gandería e a minería, coñecían o torno cerámico (co cal incluso facían instrumentos musicais, como as trompas de Numancia, cerámica fina pintada etc). A metalurxia estaba presente a través de armas e fíbulas, sacando as materias primas das minas propias. Comerciaban cos seus veciños, de tal feito que comezaron a escribir antes da chegada dos romanos, tomando os seus signos do ibero e entrando así nun proceso de celtiberización, un paso máis no desenvolvemento cultural que sería destruído polos romanos.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Tremolo (EP)

***Tremolo*** é un EP da banda irlandesa de rock alternativo My Bloody Valentine, publicado o 20 de febreiro de 1991 a través do selo Creation Records. O título é unha referencia ao grande uso da banda dos efectos de guitarra de *tremolo* e *vibrato* para crear tons borrosos e de ilusión. Filmáronse vídeos para as cancións "Swallow" e "To Here Knows When" baixo a dirección de Angus Cameron.

## Listaxe de cancións
Vetóns

Os **vetóns** (en latín, *Vettones*; do grego antigo: *Ouettones*) foron un pobo prerromano no sector suroccidental da meseta central na Península Ibérica, entre o río Douro e o río Texo, zona na que se atopan hoxe en día as províncias españolas de Ávila e Salamanca, así como partes de Zamora, Toledo, Cáceres, e tamén algunhas zonas fronteirizas do actual Portugal. Son moi coñecidos polas estatuas de gando, especialmente porcos (*verróns*).

Limitaban cos ástures, vacceos, carpetanos, oretanos, túrdulos, célticos e lusitanos. Vivían en castros, sendo o máis famoso o de Cogotas, que pasou a denominar este tipo de cultura debido á riqueza do seu xacemento como Cogotas II, que xorde no século V a.C. e alcanza o seu cénit debido aos contactos comerciais e á trashumancia, o que aumentou a súa demografía pero concentrando o poder en castas e poboados que darían lugar a cidades-Estado, que aumentarían o tamaño das súas murallas dando lugar a un protourbanismo con organización de fortificación e graneiros a grande escala.

## Orixe 
Os vetóns foron un grupo de tribos de orixe céltico ou celtibero, organizadas dende o século II a.C. nunha confederación tribal de forza descoñecida. Os nomes das súas tribos son aínda escuros para nós, mais a través dun estudo da epigrafía local púidose localizar os calontienses, coerenses, caluri e bletonesii; as outras tribos seguen sendo descoñecidas. Martín Almagro Gorbea considera "obvio" que os Vetóns pertenceran ao grupo de pobos prerromanos cualificados como celtas polas súas características culturais.

## Cultura 
A súa relixión era politeísta e facían sacrificios humanos en certos casos, como o caso dos beltonenses, que durante o mandato de P. Craso (96-94 a.C.) ratificaron a paz cun pobo veciño mediante o sacrificio dun home e un cabalo. Entre os seus deuses estaban Trebaruna, Vaelicus (cun santuario en Postoloboso), Ataecina, Ilurbeda, Bandua, Arentia etc. O seu santuario máis coñecido é o do castro de Ulaca (en Villaviciosa (Solosancho), provincia de Ávila), semellante ao de Panóias (en Vila Real, Portugal), con escaleiras e pías. 

Os seus enterramentos eran mediante incineración con enxoval, que consistía en cerámica e armas (inutilizadas ao seren dobradas para así consagralas aos deuses por parte da aristocracia guerreira). É característica neste pobo a presenza de figuras de verracos aínda que se descoñece se se trata de figuras de deidades, de carácter funerario, marcos delimitadores, etc.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
* 
*
Primal Scream (álbum)

***Primal Scream*** é o segundo álbum da banda escocesa de rock alternativo Primal Scream, publicado o 4 de setembro de 1989 a través do selo Creation Records. Dirixiuse máis cara ao hard rock que o seu predecesor *Sonic Flower Groove*, e non tivo un grande éxito. Porén, a canción "I'm Losing More Than I'll Ever Have" foi posteriormente remesturada para conseguir o exitoso sinxelo "Loaded" que apareceu no célebre terceiro álbum *Screamadelica*.

## Listaxe de cancións
Tweez

***Tweez*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de math rock Slint, publicado en 1989 a través do seu propio selo Jennifer Hartman Records.

## Listaxe de cancións
Norma sistémica

Por **norma sistémica** enténdense aqueles elementos que permiten delimitar os sistemas culturais, intersistemas, programas e elaboracións proto-sistémicas, entendendo por tales as prácticas que tenden á configuración dun novo sistema segregado do sistema a que se está vinculado.

Como afirma Elias Torres: 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Norma de repertorio
* Intersistema cultural

### Ligazóns externas 
* Grupo Galabra
Fosa tectónica

[miniatura|300px|Macizo e fosa tectónica (imaxe do [United States Geological Survey|USGS)]]
Unha **fosa tectónica** ou ***graben*** é unha longa depresión limitada en ambos lados por fallas paralelas levantadas (*horst*) entre as cales o terreo se afundiu por efecto de forzas internas.

A pesar de que constitúen ás veces o val por onde transcorre un río (como o Rin entre Basilea e Maguncia), as fosas tectónicas nada deben aos axentes exteriores da erosión. As fallas marcan os límites laterais do afundimento do terreo. Este pode prolongarse durante centos e incluso miles de quilómetros, como no Gran Val do Rift, onde se encontran os Grandes Lagos de África, e que se estende desde Mozambique até os montes Tauro (Turquía); a parte de África que queda ao leste desa fractura está en vías de separarse do continente e esa separación é a que produce o afundimento da codia e a formación dunha fosa que acabará por converterse nun brazo de mar, como ocorreu anteriormente na fosa do mar Vermello e do golfo de Adén.

## Véxase tamén 
* Fosa abisal
* Rift
Norma de repertorio

Por **normas de repertorio** enténdense aqueles elementos repertoriais que, sen ser presentados como delimitadores de sistemas, dotan de maior xenuinidade ao entendemento e elaboración dos produtos desa comunidade como propios da mesma ou constitúen as especificidades de que se nutren as tendencias subsistémicas, entendendo estas últimas como prácticas que, a pesar de presentaren determinadas especificidades dentro do sistema orixinario, non pretenden impugnar a súa pertenza a este.

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Norma sistémica
*Intersistema cultural
### Ligazóns externas 
* Grupo Galabra
José Manuel García-Margallo

**José Manuel García-Margallo**, nado en Madrid o 13 de agosto de 1944, é un político español, membro do Partido Popular e ministro de Asuntos Exteriores e Cooperación.

Tamén foi membro do Parlamento Europeo desde 1994, onde desempeñaba o cargo de vicepresidente da Comisión de Asuntos Económicos e Monetarios desde 1999. Foi condecorado coa Gran Cruz do Mérito Civil e a Orde do Mérito Constitucional.

## Carreira profesional 
Estudou bacharelato no colexio San Ignacio de Donostia. Estudou Dereito e Economía na Universidade de Deusto. Máis tarde, pasou as oposicións a Inspector Técnico Fiscal do Estado e desempeñouno en Castelló e Guipúscoa. No ano 1973, obtivo o *International Tax Program* da Harvard Law School, obtendo o grao de *Master of Law* nesa universidade na especialidade en Dereito Societario e Regulación do Mercado de valores.

miniatura|Listaxe ás votacións no que aparece García-Margallo con UCD.
No ano 1974 foi nomeado Xefe do Servizo de Estudos e Programación da Secretaría Xeral Técnica do Ministerio de Facenda, e en 1982 do Tribunal Económico Administrativo Central. Impartiu clases como profesor universitario na Facultade de Dereito de San Sebastián e no máster en Comunidades Europeas da Universidade Politécnica de Madrid e de Fiscalidade Comunitaria no Instituto da Empresa de Madrid. No ano 2004, conseguiu o doutoramento en Dereito pola Universidade Miguel Hernández de Elx coa Tese Doutoral titulada "Unha aposta polo Modelo Europeo de Benestar".

## Carreira política 
En 1960 ingresou nas *Juventudes Monárquicas Españolas (JUME)*. Xa na Transición, foi membro fundador da Fundación de Estudos Independentes, do PP e de UCD. Nas eleccións xerais de 1977 foi elixido deputado nas Cortes Constituíntes. Ostentou diversos cargos como Director Xeral ou Secretario Xeral. Tamén foi portavoz de Economía e Facenda do PP. Tamén foi elixido ó Parlamento Europeo na lexislatura 1994-1999, onde ostentou varios cargos como Vicepresidente da Subcomisión de Asuntos Económicos e Monetarios e Vicepresidente da Delegación para Hispanoamérica. O 22 de decembro de 2011, foi nomeado ministro de Asuntos Exteriores e Cooperación de España.

## Notas
Eosinófilo (tinguidura)

::*Para certas células do sangue que se tinguen con eosina ver eosinófilo.*
[miniatura|dereita|300 px|[Granulocito eosinófilo nun frotis de sangue periférico visto a 400 aumentos cun citoplasma fortemente eosinófilo, rodeado de eritrocitos máis debilmente eosinófilos.]]
**Eosinófilo** (do grego *amante da eosina*) é un termo utilizado en histoloxía para indicar que unha célula, unha parte da célula ou un tecido se tingue co colorante eosina, que é un colorante de carácter ácido. Como a eosina é ácida, tingue estruturas que son básicas (ou acidófilas). A eosina é un colorante rosa brillante que tingue o citoplasma das células, e proteínas extracelulares como o coláxeno. As estruturas eosinófilas están xeralmente compostas de proteínas.

Xeralmente o colorante eosina aplícase en combinación con outro colorante chamado hematoxilina (que é básico), polo que en realidade o que se fai é unha tinguidura con hematoxilina-eosina ou tinguidura HE. Esta é a tinguidura máis utilizada nas preparacións histolóxicas para o diagnóstico médico; por exemplo, cando un patólogo examina unha biopsia dun tecido sospeitoso de cancro.

Algunhas estruturas do interior da célula descríbense como eosinófilas ou eosinofílicas, como por exemplo, os corpos de Lewy, e os corpos de Mallory.
Algunhas células tamén se describen como eosinófilas, como algúns leucocitos, como os granulocitos eosinófilos tamén chamados, simplemente, eosinófilos.

O adxectivo **eosinofílico** utilízase ás veces para designar as estruturas eosinófilas, pero tamén pode facer referencia á acumulación de granulocitos eosinófilos en certas doenzas, como nas chamadas eosinofilias; por exemplo, a eosinofilia pulmonar. Igualmente, o propio termo eosinofilia pode ser utilizado tamén para referirse ao carácter das tinguiduras eosinófilas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Basófilo (tinguidura) (afinidade pola hematoxilina)
* Eosinófilo (tipo de célula branca granulocítica do sangue)
Basófilo (tinguidura)

::*Para a célula do sangue con afinidade pola hematoxilina ver basófilo.*
[miniatura|dereita|[Granulocito basófilo do sangue rodeado de eritrocitos eosinófilos con tinguidura HE.]]
miniatura|dereita|Basófilo.

O termo **basófilo** aplícase en histoloxía a calquera célula ou compoñente celular que se tinga nas preparacións con colorantes básicos, como a hematoxilina. Estes compoñentes dise que teñen basofilia. Por exemplo, falamos de citoplasma basófilo, gránulo basófilo, célula basófila etc. Ás veces utilízase alternativamente o adxectivo **basofílico**. Os colorantes básicos teñen afinidade polas partes ácidas con cargas negativas da célula, como os fosfatos do esqueleto do ADN ou os ribosomas. A hematoxilina é un dos colorantes básicos máis usados, e tingue de azul as células que teñen afinidade por el. Normalmente utilízase en combinación coa eosina (que é ácido) na tinguidura de hematoxilina-eosina ou tinguidura HE.

A célula branca do sangue chamada granulocito basófilo ou, simplemente, basófilo, ten o seu núcleo e gránulos citoplasmáticos tinguidos dun ton púrpura escuro ou azulado coa tinguidura HE. Tamén existen unhas células denominadas basófilos na adenohipófise, pero non son glóbulos brancos sanguíneos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eosinófilo (tinguidura)
* Acidófilo (tinguidura)
* Basófilo, célula do sangue
Feminidade

[miniatura|180px|*Venus Anadyomène* (O Nacemento de [Venus (mitoloxía)|Venus) de Jean Auguste Dominique Ingres (1848).]]
A **feminidade** é o conxunto de cualidades pechadas no estereotipo de muller dunha cultura particular. É un concepto que fai referencia a valores, características e comportamentos tanto aprendidos, como a características biolóxicas. O seu complemento é o concepto de masculinidade. O concepto de *feminidade* tamén desenvolveu o *"ideal de feminidade"* no senso dun patrón ou modelo desexable de muller.

Enténdese por feminidade un conxunto de atributos asociados ó rol tradicional da categoría muller. Algúns exemplos deses atributos son a comprensión, a delicadeza e a mostra de afecto, a educación e os coidados da descendencia etc. Deste xeito, ó longo da historia dos países occidentais, e aínda hoxe, as mulleres sufriron unha gran presión social para responder diante da sociedade con comportamentos asociados a eses atributos.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Feminismo
* Machismo
* Muller
* Misoxinia
* Betty Friedan
Low-Life

***Low-Life*** é o terceiro álbum da banda inglesa de post-punk New Order, publicado o 13 de maio de 1985 a través do selo Factory Records. O disco está considerado entre os mellores traballos do grupo, mostrando o momento no cal a banda completou a súa transformación do post-punk ao dance rock. O álbum amosa a crecente incorporación de sintetizadores e samplers, aínda que segue mantendo os aspectos do rock dos seus anteriores traballos.

As cancións deste álbum formaron a base do video ao vivo *Pumped Full of Drugs*, filmado en Tokyo pouco antes do lanzamento do disco. O video musical para "The Perfect Kiss" foi dirixido por Jonathan Demme.

## Listaxe de cancións 
## Notas
Abe Cunningham

**Abraham Cunningham**, nado o 27 de xullo de 1973 en Long Beach (California), é un músico estadounidense coñecido por ser o batería da banda de metal alternativo Deftones.

## Biografía 
Abe Cunningham naceu en Long Beach (California). Cando era novo a súa familia mudouse á capital do estado, en Sacramento. Comezou a tocar a batería ao iniciar a adolescencia na súa banda Phallucy a comezos dos 90. Durante ese tempo tamén tocou con Deftones de xeito non oficial, cando o grupo tiña problemas para atopar un batería permanente. Tamén comezou a aprender a tocar a guitarra ao mesmo tempo que a batería, pero o seu padrasto Neil, co que medrou, tocaba tamén a batería e decantouse máis por ese instrumento. O seu pai, Sid, era tamén músico e foi unha grande influencia antes da súa morte. Entre as súas influencias están Stewart Copeland, Ginger Baker e Mitch Mitchell.

Cunningham é coñecido polos seus ritmos frenéticos en cancións como "Knife Party" e o seu intelixente uso do tempo ("Mein"), mentres que tamén rexeita usar a configuración de dobre bombo habitual en moitos batería de metal. Porén, usa un dobre pedal de bombo como parte do seu equipo.

Cunningham foi durante bastante tempo *endorser* de Tama Drums e Zildjian Cymbals, e durante a meirande parte da súa carreira tocou coa mesma configuración.
Hand It Over

***Hand It Over*** é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., publicado o 25 de marzo de 1997 a través do selo Reprise Records. O disco acadou o número 188 nos Estados Unidos. Segundo unha entrevista no 2007 á revista *Magnet* a J Mascis, *Hand It Over* é o seu álbum favorito do seu período dos 90 con grandes discográficas.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por J Mascis.

### Cancións extra
Turn It Up Faggot

***Turn It Up Faggot*** é o álbum de estrea da banda estadounidense de  Deerhunter, publicado o 28 de xuño de 2005 a través do selo Stickfigure Records.

## Listaxe de cancións 
Todos os temas compostos por Bradford Cox.
# "N. Animals" - 2:34
# "Adorno" - 4:36
# "Tech School" - 2:29
# "Ponds" - 2:50
# "Language/Violence" - 2:36
# "Oceans" - 3:47
# "Basement" - 2:59
# "Young Layer" - 2:19
# "Death Drag" - 6:16
* "Oceans" (vídeo) - 3:47
Long Road to Ruin

"**Long Road to Ruin**" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters, publicada como segundo sinxelo do deu álbum *Echoes, Silence, Patience & Grace* o 3 de decembro de 2007. O seu vídeo musical foi lanzado o 1 de novembro, e nel aparece a actriz Rashida Jones sendo dirixido por Jesse Peretz, que anteriormente colaborara coa banda en "Big Me", "Learn to Fly", "The One" e "Low".

## Listaxe de cancións 
;CD de 2 temas
#"Long Road to Ruin"
#"Seda"

;Maxi CD
#"Long Road to Ruin"
#"Keep the Car Running" (versión de Arcade Fire, ao vivo)
#"Big Me" (Live from Wal-Mart soundcheck)
#"Long Road to Ruin" (vídeo)

;7"
#"Long Road to Ruin"
#"Holiday in Cambodia" (versión de Dead Kennedys, ao vivo con Serj Tankian)
Pazo de Cañás

O **pazo de Cañás** ou **torre de Pardo Bazán** era unha construción situada no lugar de Vista Real, parroquia de Cañás, no concello de Carral. Actualmente non queda ningún resto desta edificación.
## Historia
A orixe desta casa está relacionada da herdanza de Juan Cotón, reitor de San Xoán Apóstolo en Santiago. No seu testamento do 28 de xullo de 1615, deixoullo aos fillos do seu sobriño Andrés Pensado e a súa muller María de Andrade. Nese mesmo ano debeu de morrer Juan Cotón, e Andrés Pensado e a súa muller administran os bens desta herdanza ata a súa morte.

Joaquina Ribera Pardo (1778-1849), bisavoa de Emilia Pardo Bazán, naceu no pazo e herdouno. Despois pasou a mans da súa segunda filla, Joaquina Mosquera Ribera (†1848), que casou en primeiras nupcias con Miguel Pardo Bazán (†1839), e despois de enviuvar, casou de novo con Juan Rey Perfume (†1848).

En 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural, co código RI-51-0008834.

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía
* Martínez Barbeito, Carlos (1978): *Torres, pazos y linajes de la provincia de La Coruña*. Deputación da Coruña.
* García Iglesias, José Manuel (2001): *Guía dos pazos de Galicia. A Coruña*. Editorial Galaxia.
### Outros artigos 
* Lista de monumentos da provincia da Coruña
Francisco de la Rocha Riedel

**Francisco de la Rocha Riedel**, finado en Pozuelo de Alarcón (Madrid) o 2 de outubro de 1950, foi un militar e político español.

## Traxectoria 
Coronel do Corpo de Enxeñeiros da Armada. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi nomeado gobernador civil de León, en outubro pasou ao Goberno civil da Coruña e o 1 de xuño de 1937 a Navarra, permanecendo no cargo até o 30 de xullo de 1939. Ascendido a xeneral de división, foi nomeado Director de Construcións Navais.

## Notas
De Lisboa para ti

**De Lisboa para ti** é o cuarto álbum do cantor portugués Pedro Madeira. Foi lanzado o 12 de outubro de 2014. Os sinxelos do álbum foron "Aprendiz", "A Lenda" e "Lx".

## Lanzamento
O  domingo 12 de outubro ás 18h foi lanzado o álbum nun concerto especial no Fnac de Colombo, Lisboa, onde el tamén firmou autógrafos.
## Lista de cancións

## Notas
Onze

**Onze** é o terceiro álbum do cantor portugués Pedro Madeira. Foi lanzado en febreiro de 2012. Os sinxelos foron "Tempo para viver" e "Inflamável".

## Lista de cancións
# *Inflamável*
# *Ser*
# *O Rapaz do Piano*
# *Dueto*
# *Diz o Meu Nome*
# *Já Foi*
# *Tempo para viver*
# *Inflamável* (instrumental)
# *Tempo para viver* (instrumental)
# *Descobre-me*
Viagem

***Viagem*** é o segundo álbum do cantante portugués Pedro Madeira. O único sinxelo foi *Descobre-me*, que formou parte da banda sonora da telenovela da TVI "Sentimentos".

## Lista de cancións
# *Descobre-me*
# *Só Preciso de Agir*
# *Grito Final*
# *A Verdade Está em Mim"
# *Descobre-me'' (instrumental)
Ben Bridwell

**Benjamin Bridwell**, nado o 25 de abril de 1978 en Irmo, Carolina do Sur, é o vocalista principal da banda estadounidense de rock alternativo Band of Horses e anteriormente foi membro de Carissa's Wierd.
Alex Turner

**Alexander David Turner**, nado o 6 de xaneiro de 1986 en High Green, Sheffield, é un músico, cantante e compositor inglés. É o vocalista, guitarrista e principal compositor da banda Arctic Monkeys. Turner tamén gravou cun proxecto paralelo chamado The Last Shadow Puppets e como artista en solitario. Tamén compuxo e interpretou cancións para a banda sonora do filme de 2010 *Submarine*.
Deluka

**Deluka** é un grupo musical inglés de indie rock e new wave band. Formada orixinalmente en Birmingham no 2004, o grupo trasladouse a Brooklyn, Nova York para asinar cun selo estadounidense.

A banda está formada pola vocalista e guitarrista Ellie Innocenti, o guitarrista Kris Kovacs, o baixista Robbie G e o batería Stevie J. Palmer. O seu primeiro álbum, *Broken Sleeping Patterns*, foi lanzado no 2008, e contiña a canción "Sleep is Impossible" que foi empregada no videoxogo *Grand Theft Auto IV*. O seu segundo álbum, *You Are The Night* foi lanzado no 2010 por Vel Records.

## Discografía 
### Álbums de estudio 
### EPs 
### Sinxelos 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Páxina oficial
Florentino González Vallés

**Florentino González Vallés**, finado na Coruña o 26 de novembro de 1938, foi un militar e político galego.

## Traxectoria 
Ingresou na Academia de Infantaría en 1903. Ingresou na Garda Civil, foi tenente en Vilalba (1911), chegando a tenente coronel. En abril de 1936 foi cesado no seu destino e declarado dispoñible forzoso por asistir sen autorización ao enterro de Anastasio de los Reyes. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi nomeado gobernador civil da Coruña o 9 de agosto. Despois foi Xefe da Comandancia da Garda civil de León, Lugo (abril de 1937), A Coruña (febreiro de 1938), Santander e Pontevedra. Finou na Coruña o 26 de novembro de 1938.

## Vida persoal 
Casou con María Sánchez Abelenda en 1910 e foi pai de Guillermo González Sánchez, alférez provisional da Garda Civil que morreu na fronte de Biscaia o 17 de maio de 1937, e Lorenzo González-Vallés Sánchez.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
*
Escola Superior de Arte Dramática de Galicia

A **Escola Superior de Arte Dramática de Galicia** (**ESADg**) é un centro superior de ensinanzas artísticas de titularidade pública, dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Ofrece as titulacións propias dos estudos superiores de arte dramática nas especialidades de Interpretación, Escenografía, Dirección escénica e Dramaturxia. Ten a súa sede na rúa Poza Cabalo de Navia, Vigo.

## Historia 
Existen numerosas escolas teatrais de ámbito galego que precederan á creación de ESADg. Entre elas, cabería destacar a Escola Rexional Galega de Declamación (1903), o Conservatorio Nazonal de Arte Galego (1919), a Escola Dramática Galega (1922) e, máis recentemente, a Escola Dramática Galega de 1978.

A ESAD de Galicia foi inaugurada de xeito oficial en xuño de 2005 e rematou por recibir a actual denominación a comezos de 2006. En setembro de 2005 comezaron as actividades lectivas coa apertura dos itinerarios de Interpretación Textual e de Dirección escénica. A estes percorridos engadiuse o de Dramaturxia en 2008 e o de Escenografía en 2009. A adaptación dos estudos ao Espazo Europeo de Educación Superior produciuse en 2010 e dous anos despois, en 2012, incorporouse o itinerario de Interpretación Xestual á oferta educativa do centro.

## Ensinanzas 
A ESAD de Galicia ofrece o Título Superior de Arte Dramática (equivalente para todos os efectos á titulación de Grao universitario), nas especialidades de Dirección escénica e dramaturxia, Escenografía, e Interpretación, tanto Textual como Xestual.
## Notas
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Escola Municipal de Teatro de Vigo
* Arte dramática
### Ligazóns externas 
* Escola Superior de Arte Dramática de Galicia (ESAD de Galicia)
Lusitanos

[miniatura|Estatuas de guerreiros galaicos no [Museu Nacional de Arqueologia de Lisboa.]]
Os **lusitanos** eran un dos pobos celtiberos da Península Ibérica. Durante séculos o estado portugués utilizounos como os antepasados máis antigos no novo estado.

Eran un pobo prerromano que habitaba parte do centro do actual Portugal, desde a beira esquerda do Douro até as inmediacións do Algarve. Séguese a dubidar sobre a súa celticidade ou si son un pobo nativo influído por correntes centroeuropeas.

## Sociedade 
A estrutura social lusitana estaba baseada nas *gentilitates* e sobre elas existía unha elite gobernada por un *princeps* elixido de entre a aristocracia; semella que tiñan tanto propiedades privadas (casa, gando) como comunais (terras de pasto, murallas) e guiábanse polo espírito bélico que os levaba a organizar expedicións non de conquista pero si de botín como ritual de paso da xuventude. Podían usar da súa forza empregándose como mercenarios en exércitos estranxeiros.

O seu hábitat repartíase entre poboados fortificados (castros) e granxas; o comercio levábase a cabo mediante o pago en metálico (lingotes de prata) ou o intercambio de bens con agasallos, as rutas comerciais eran axilizadas usando *curraghs* (barcos de coiro e vime) ou troncos baleirados.

A explotación mineira levábase a cabo en escavacións superficiais de filóns mentres que os ourives e ferreiros se movían por todo o territorio traballando segundo as demandas e conseguindo un alto nivel en trebellos de luxo, como son as famosas lúnulas (como a moi famosa lúnula lusitana de Chao de Lamas) con técnicas de repuxado; tamén se traballou o ferro, sobre todo en armas (espadas de antenas, falcatas, lanzas, puñais...) que formaban parte da panoplia do guerreiro lusitano (que durante anos se confundiu cos estatuas de guerreiros galaicos bracarenses a pesar de que estas estatuas só se dan no territorio galaico e non lusitano).

A súa cultura era típica da Idade de Ferro e conservouse parte da lingua lusitana a través das inscricións de Arroyo de la Luz (Estremadura), Cabeço das Fráguas (Guarda, Portugal), Lamas de Moledo (Viseu) e Arronches (Alto Alentexo, Portugal).

### Relixión lusitana 
A relixión dos lusitanos era politeísta de carácter panteísta; descoñécese moito sobre ela pero sábese que debía existir algo semellante aos druídas (que oficiaban sacrificios humanos para adiviñar o futuro) que se atopaban nos santuarios lusitanos de Panoias, Lamas de Moledo ou San Miguel da Mota.

Os seus deuses eran comúns a outros pobos veciños (Galaicos, Vetóns):
*Caricocecus: Deus da guerra, un dos máis importantes debido a que recibe os mellores sacrificios (humanos e de cabalos e cabras)
*Ataecina: Deusa da vida e da morte, compartía o control da saúde con Bormánico.
*Bandagona.
*Bormánico: Deusa da saúde.
*Duberdicos: Deus das augas.
*Navia: Deusa dos ríos.
*Runesocesios: Consérvase un ritual baseado en lanzas completas de bronce relacionado con este teónimo.
*Sucellos: Deus da abundancia.

## Notas
Cláudio Basto

**Cláudio Filipe de Oliveira Basto**, nado en Viana do Castelo o 13 de agosto de 1886 e finado en Carcavelos o 2 de maio de 1945, foi un etnógrafo e filólogo portugués.

## Traxectoria 
Fixo os estudos de ensino secundario en Viana do Castelo, o curso xeral, e en Braga os estudos complementarios. Fixo o curso médico cirúrxico na Facultade de medicina do Porto, defendendo a tese *Alma doente (a génese da psicastenia)*. Participou na folga académica de 1907, sendo un dos organizadores no Porto, e está entre os alumnos que rexeitaron ser exculpados, non presentándose ós exames. Nesa época fundou xunto con Leonardo Coimbra, Jaime Cortesão e Álvaro Pinto a revista *Nova Silva*, da que se desligou cando no segundo número se fixo crítica de Afonso Costa. Concluíu os estudos no 1911, amante da súa terra e de espírito eminentemente pedagóxico, practicamente non vai exercer en medicina.

A actividade principal foi a docencia; no instituto de Viana do Castelo, onde estudara, impartiu as disciplinas de Letras e de Ciencias, tamén impartiu clases de ensino secundario, ensino superior e clases de ensino técnico. Exerceu durante algúns anos funcións de médico escolar; do 1911 ó 1926. En 1944 afastouse da actividade docente por motivos de saúde.

Exerceu durante a súa etapa de profesorado actividade relacionadas coa investigación e divulgación científica, centrando o seu interese na etnografía e na filoloxía, dedicando parte fundamental da súa obra ó estudo da cultura tradicional do Alto Minho.

Foi fundador ou cofundador das revistas *Límia*, *Lusa* e *Portucale* entre outras, deixando numerosos artigos breves sobre a lingua portuguesa nas revistas que dirixía ou nas que colaborou.

### Outros traballos etnográficos 
En 1930 publicou *Traje à Vianesa*, iniciada en 1923 como un breve ensaio titulado *Do Traje "à vianesa" em geral e do traje de Alfife em especial*, configurando os estudos relativos ó traxe popular.

## Vida persoal
Casou en 1917 en Lisboa coa súa colega de profesión Hermínia Costa de Oliveira Basto, con quen tivo un fillo.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Nomes da folla do piñeiro en Galicia
### Bibliografía 
* Hermínia Basto (coord.) (1948).: *Miscelânea de Estudos à Memória de Cláudio Basto*. Porto.
Rodesia do Norte

**Rodesia do Norte**, na actualidade Zambia, foi unha colonia británica formada en 1911 e controlada pola Compañía Británica de África do Sur ata 1923. Dende 1924, o territorio pasou a ser un protectorado, mentres que a colonia veciña de Rodesia do Sur obtiña a autonomía, pero aínda como territorio da coroa. A razón deste cambio foi a intención de Cecil Rhodes de xuntar as dúas Rodesia coa entón Unión Surafricana. En 1953, Rodesia do Norte uniuse a Rodesia do Sur e a Niasalandia (actual Malawi no que os británicos chamaron Federación de Rodesia e Niasalandia, que durou ata 1963, dando paso á independencia de Zambia, o 24 de outubro de 1964.

As capitais foron primeiro Livingstone e logo Lusaka.
## Notas
Fame irlandesa de 1879

A **fame irlandesa de 1879** foi a última fame importante de Irlanda. Ao contrario da anterior fame irlandesa de 1740 a 1741 e, sobre todo, a Gran Fame irlandesa, a fame de 1879 (ás veces coñecida como mini fame ou *An Gorta Beag* en irlandés) non causou mortes en masa, principalmente debido a cambios na tecnoloxía de produción de comida, a diferentes estruturas de propiedade da terra, á entrada de cartos no país por parte dos emigrantes que axudaban ás súas familias e, particularmente, á pronta resposta do goberno británico, en contraste co desleixo que tratou a Gran Fame entre 1845 e 1852.
  
O parlamentario radical Charles Stewart Parnell da Liga da Home Rule, Michael Davitt da Irish Land League e algúns relixiosos irlandeses, entre os que destacou o bispo Michael Logue, involucráronse activamente nunha campaña para meterlle presión ó goberno británico e para a distribución da axuda.

## Desenvolvemento 
Despois da fame da década de 1840, construíuse unha rede de ferrocarril en Irlanda que permitía o transporte da comida cara ao oeste de Irlanda nuns días, no canto de meses como era o habitual até entón. Por iso, esta fame non se caracterizou polo número de mortes, senón pola carestía de alimentos no oeste da illa, sobre todo na provincia de Connacht.

Aínda que esta fame tivo unha menor gravidade que as dúas anteriores, a súa aparición fixo que axiña se espallase o pánico na poboación. Os que daquela eran adultos xa experimentaran a Gran Fame entre 1845 e 1852 cando eran cativos, e tiñan medo de que as súas familias fosen vítimas das mortes masivas de outrora. Por este motivo, houbo un importante movemento da poboación rural cara ás principais vilas e cidades. Porén, esta migración foi temporal e, coas novas colleitas de 1880, moitos dos que marcharan ás cidades volveron repoboar a terra que deixaran atrás.

Os historiadores coinciden en sinalar que durante os meses de fame houbo un rexurdir relixioso considerábel, no que destacou a aparición da Virxe María xuntos con dous santos nunha igrexa de Knock no condado de Mayo. A vila fíxose especialmente coñecida en décadas posteriores polo santuario que se fixo trala aparición.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
### Outras lecturas 
* 
* 
* 
*
Vendas Novas

**Vendas Novas** é unha cidade portuguesa do distrito de Évora, rexión do Alentexo e subrexión do Alentexo Central, con preto de 9.700 habitantes.

É sede dun concello con 222,39&nbsp;km² de área  e 11.846 habitantes no 2011, subdividido en dúas freguesías. O concello limita ao leste co concello de Montemor-o-Novo, ao sur con Alcácer do Sal, ao oeste con Palmela e ao noroeste coa parte oriental do Montijo. O concello foi creado no ano 1962. Anteriormente era só unha freguesía de Montemor-o-Novo.

## Historia
A orixe de Vendas Novas remonta á creación de Posta Sul, por orde de João III. Foi entón aberto un camiño de *Aldeia Galega* (Montijo) a Montemor Vendas Novas para reducir a distancia e o tempo das viaxes. Foi nese camiño onde o rei mandou construír unha pousada, no lugar onde se atopa hoxe Vendas Novas. Algúns anos máis tarde, por orde de Teodósio, construíuse unha nova pousada nas Vendas Novas. O nome do pobo ten, probabelmente, orixe nas construcións (pousadas ou vendas) que, por seren de recente construción, eran novas, denominadas polos viaxantes como "as vendas novas". A poboación máis antiga do concello é, no entanto, a Landeira, hoxe freguesía do concello, no que existen referencias da súa existencia nos inicios do século XII.

Vendas Novas foi freguesía do concello de Montemor-o-Novo ata o 7 de setembro de 1962, data en que pasou a ser concello, após un proceso reivindicativo iniciado no final do século XIX.

## Demografía

## Freguesías
180px|miniatura|esquerda|Mapa das freguesías de Vendas Novas
O concello divídese en dúas freguesías:

* Landeira
* Vendas Novas

## Política
O presidente da Cámara Municipal de Vendas Novas é, desde outubro de 2013, Luís Dias, elixido polo PS. A Xunta de Freguesía de Vendas Novas está presidida por Paula Valentim (PS) e a Xunta de Freguesía de Landeira por Vítor Serrano (PS).

### Evolución da votación
## Transportes
O concello de Vendas Novas está servido por unha estación de trens que permite cinco enlaces directos a Lisboa e a Évora. A Estación de Vendas Novas está integrada na Liña do Alentexo. Aflúe tamén á estación a Liña de Vendas Novas, na actualidade utilizada para servizo de mercadorías. Canto a transportes por estrada, a cidade está servida pola *Rede Expressos, Estradas do Alentejo e TST*. Vendas Novas posúe ligazóns diarias a Évora, Setúbal, Lisboa, Montemor-o-Novo e varias freguesías da zona.

Transportes Rodoviários VN Local.png|Mapa local de transportes por estrada de Vendas Novas
Transportes Rodoviários VN Regional.png|Mapa rexional de transportes por estrada de Vendas Novas

O nó da Marateca sitúase nas proximidades da aldea de Landeira, o que confire a Vendas Novas unha posición xeográfica vantaxosa. Ao leste da cidade atópase o acceso á A6, A2 e A13. Grazas a isto, en coche chégase a Lisboa, Évora e Setúbal en preto de 45 minutos.

## Gastronomía
O prato máis afamado de Vendas Novas son as *bifanas*, que atraen millares de visitantes á cidade, principalmente á zona de Boavista. As bifanas de Vendas Novas son comercializadas en varios centros comerciais do país incluíndo *Almada Fórum*, *Colombo* ou *Barreiro Retail Park*.

## Notas
San Mauro

O nome**San Mauro** pode referirse a:

***Mauro de Anjou**, santo italiano do século VI; a súa festividade é o 15 de xaneiro;
***Maure mártir**, santo romano do século III; a súa festividade é o 3 de decembro.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***San Mauro**, lugar da parroquia de Lampón, no concello de Boiro.
## Véxase tamén
### Outros artigos
*
Amaro (homónimos)

O termo **Amaro** pode referirse a:

***Amaro**, antropónimos galego masculino.

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***Amaro**, lugar da parroquia de Cabral, no concello de Vigo.

;Fóra de Galiza

;En Italia
***Amaro**, vila e *comune* italiana da provincia de Udine.

Como nome, pode referirse a:

***Santo Amaro**, figura relixiosa presente na tradición lendaria celta-galega, baseada nun peregrino francés a Compostela do século XIII. Tamén podería basearse en:
****Amaro de Anjou** (ou San Mauro de Anjou), discípulo de San Bieito de Nursia;
****Amaro González**, relixioso galego do século XVI.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Amaro**, bebida alcólica italiana;
****Amaro***, nome artístico que recibe un cantante de reguetón.
O atraso económico de Galicia

***O atraso económico de Galicia***, título da primeira edición (titulado ***O atraso económico da Galiza*** en edicións posteriores), é un ensaio escrito polo intelectual galeguista Xosé Manuel Beiras Torrado.

## Edicións 
Publicouse por primeira vez no ano 1973 pola editorial Galaxia. O libro esgotouse en poucas semanas, e decidiuse facer unha segunda edición, esta vez clandestina, para evitar a máis que probable censura franquista. A segunda edición (oficial) presentouse no ano 1981 pola mesma editorial. No 1982 foi publicada a tradución ó castelán por Edicións Xerais de Galicia na colección Extramuros.

## Estrutura 
* Limiar
* I. A xénese do atraso: síntomas e causas
* II. Fasquía contemporá do atraso económico galego: dualismo e dependencia
* III. O crecemento económico da Galiza: dous problemas cardinais
* IV. Precapitalismo actual na Galiza: a economía campesiña
* V. Unha solución liberal: a economía na ilustración galega
* VI. A economía urbá galega: o capitalismo actual na Galiza
* VII. A xeito de conclusión: alternativas actuais
* Escolma estatística

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos 
* Galeguismo
### Ligazóns externas 
* Imaxes e outros datos dun exemplar da edición orixinal todocolección.net.
PO-552

A **PO-552** (na provincia de Pontevedra), é unha estrada da Rede Primaria Básica da Xunta de Galicia que une as localidades de Vigo e Tui; atravesa os concellos de Vigo, Nigrán, Baiona, Oia, O Rosal, A Guarda, Tomiño e Tui. Ten unha lonxitude de 71,21 quilómetros e iníciase nun cruzamento coa Avenida de Citroën en Vigo e finaliza nun cruzamento coa N-551 en Tui. Foi creada en 1986 logo da fragmentación da antiga estrada comarcal C-550, que percorría a costa galega das Rías Baixas.

## Nomenclatura 
Como a Rede Autonómica de Estradas de Galicia (RAEGA) mantén a denominación da súa Rede Primaria Básica Convencional, é por isto polo que non se chama GA-552. O 552 débese á continuidade da N-552.

## Percorrido 
Comeza na rotonda viguesa onde conflúen a Avenida de Citroën e a circunvalación de Vigo, VG-20. Segue cara a Santo André de Comesaña, Coruxo, Oia e Saiáns, rodeando os montes do Maúxo. Continúa polas parroquias de Priegue e Nigrán, ata chegar á Ramallosa, onde se cruza coa PO-340 e a PO-325.

Cruza o río Miñor, e chega a parroquia de Santa Cristina da Ramallosa (Baiona). Continúa, pasando por Sabarís, O Burgo e a vila de Baiona ata pasar Cabo Silleiro en Baredo. Dende aí, segue polos pés da Serra da Groba.

Pasa polas parroquias oienses de Mougás, Viladesuso, Pedornes e Santa María de Oia; pola parroquia do Rosal e as parroquias guardesas de Salcidos e A Guarda, nesta última realiza un xiro para seguir o curso do río Miño. Prosegue polas parroquias de Salcidos, San Miguel de Tabagón, San Xoán de Tabagón, As Eiras, Goián, Figueiró (onde se une coa PO-344), Estás, Tomiño, Forcadela, Amorín, Currás e Sobrada. Remata na parroquia do Regueiro, onde conflúe coa estrada nacional N-551.

## Nomes locais 
* Vigo: Estrada de Camposancos
* Priegue: Avenida de Pablo Iglesias
* Nigrán: Avenida do Val Miñor e Rúa Rosalía de Castro
* San Pedro da Ramallosa: Rúa de Manuel Lemos
* Santa Cristina da Ramallosa: Avenida de Julián Valverde e Avenida de Sabarís
* O Burgo (Baíña): Estrada de Santa Marta
* Baiona: Avenida Monterreal, Rúa Alférez Barreiro, Rúa Elduayen, Avenida de Ramón y Cajal e Avenida Joselín.
* Baredo: Rúa Rocamar
* Oia: Rúa de Vista Alegre
* A Guarda: Rúa de Porto Rico e Rúa de Galicia
* Goián: Avenida do Brasil

## Densidade do tráfico 
O primeiro tramo Vigo-Baiona é o que maior densidade de tráfico ten xa que nel están as zonas residencias e industriais. En Coruxo, alcanza, aproximadamente, 15.000 vehículos/día.

O segundo tramo Baiona-A Guarda é o que menor densidade presenta. E o terceiro tramo A Guarda-Tui ten unha densidade media composta por tráfico local.

## Notas
Nelson

[Dereita|miniatura|230px|O oficial naval británico [Horatio Nelson, que participou na batalla de Trafalgar.]]
**Nelson** é un nome propio masculino de orixe inglesa que significa "Fillo de Neil". Popularizouse por mor de Horatio Nelson, mariñeiro e almirante inglés. Con todo sábese que Nelson foi o líder dunha tribo celta irlandesa, polo que o nome se usaría dende moito antes.

## Personaxes celebres 
### Nome 
*Nelson Santos Argibay, Mos, 1956, político galego. 
*Nelson Mandela, político, filántropo e activista surafricano.
*Horatio Nelson, mariñeiro e almirante inglés.
*Nelson Angelo Piquet, piloto brasileiro
*Nelson Piquet, expiloto de carreiras brasileiro.

### Apelido 
*Jameer Nelson, xogador profesional estadounidense de baloncesto 
*Ricky Nelson, cantante estadounidense
*Don Nelson, adestrador da NBA e antigo xogador de baloncesto. N
*Blake Nelson, escritor estadounidense.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Nelson, Nova Zelandia, cidade de Nova Zelandia.