Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1976

miniatura|O británico James Hunt gañou o Campionato Mundial de pilotos de Fórmula 1, pilotando un McLaren
O **Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1976** é o campionato anual número 27 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 16 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 25 de xaneiro, e rematou o 24 de outubro.

Nunha extraordinaria tempada moi politizada, o campionato mundial foi para James Hunt cun punto sobre Niki Lauda, aínda que Ferrari acadou o título de construtores. A controversia iniciouse en España, onde Hunt foi inicialmente descualificado do primeiro lugar, para darlle á carreira a Lauda, só que a decisión se revogou despois dunha apelación meses máis tarde. As seis rodas do Tyrrell confundiron aos escépticos gañando en Suecia, con Lauda terceiro e Hunt quinto.

Hunt gañou en Francia e, en Gran Bretaña, pero foi descualificado logo dunha denuncia de Ferrari, a carreira reiniciouse tras unha primeira volta accidentada, Hunt a reiniciou cun automóbil de recambio o que estaba en contra das normas. Lauda converteuse no gañador da carreira.

En Alemaña Lauda tivo un grave accidente no que estivo a piques de morrer a causa das feridas. Hunt gañou a carreira.

Niki Lauda, tivo que perder varias carreiras como consecuencia das lesións sufridas no accidente do Gran Premio alemán. Milagrosamente, Lauda volveu en Italia e rematou cuarto, onde Hunt, Jochen Mass e John Watson foron relegados á parte traseira da grella por presuntas infraccións das normas.

Hunt gañou no Canadá e nos Estados Unidos, pero Lauda púxose a tres puntos a falta da carreira final. No Xapón cunhas espantosas condicións meteorolóxicas gañou Mario Andretti, na segunda volta Lauda renunciou por mor das perigosas condicións meteorolóxicas, Hunt finalmente terminou terceiro e acadou o título.

A película de 2013 *Rush* baséase nesta tempada, céntrase na rivalidade entre James Hunt e Niki Lauda.

## Pilotos e construtores 
[miniatura|right|[Vittorio Brambilla pilotando un March 761 no Gran Premio de Alemaña de 1976.]]

## Resumo da tempada 
### Carreira 1: Brasil 
Na carreira de apertura da tempada en Brasil no circuíto de Interlagos, en São Paulo, James Hunt logrou a pole position no seu McLaren seguido do campión do mundo Niki Lauda no seu Ferrari (que marcou o ton da tempada). Clay Regazzoni no segundo Ferrari tomou a dianteira no inicio da carreira. Regazzoni, Lauda, Hunt e o Shadow de Jean-Pierre Jarier loitaron na cabeza. Regazzoni e Jarier chocaron, e o primeiro tivo que entrar en boxes para a súa reparación. Lauda agora lideraba sobre Hunt e Jarier, pero Hunt estrelouse debido ao bloqueo do acelerador, e Jarier fixo o mesmo unha volta máis tarde logo de pasar sobre un pouco de aceite na pista. Polo tanto Lauda comezou a defensa do título cunha vitoria, con Patrick Depailler segundo no Tyrrell e Tom Pryce completando o podio no outro Shadow.

### Carreira 2: Suráfrica 
No Circuíto de Kyalami preto de Johannesburgo, Hunt logrou a pole position por segunda vez en dúas carreiras, xunto a Lauda de novo. Foi Lauda quen liderou na primeira curva, con Hunt descendendo ao cuarto posto detrás do seu compañeiro en McLaren Jochen Mass e Vittorio Brambilla no seu March. Hunt pasou a Mass, e logo de cinco voltas pasou a Brambilla para ser segundo. Lauda liderou de principio a fin para gañar de novo, con Hunt segundo e Mass terceiro ambos con McLaren.

### Carreira 3: Gran Premio do oeste dos Estados Unidos 
Regazzoni logrou a pole position con Depailler segundo, deixando a Hunt e Lauda na segunda fila. Os catro primeiros mantiveron as súas posicións na saída, e case de inmediato Regazzoni comezou a afastarse. Hunt intentou pasar a Depailler polo segundo posto; chocaron; Hunt quedou fóra, Depailler saíu desviado e Lauda púxose segundo. Depailler mantívose terceiro ata que un trompo fíxolle perder postos, pero remontou ata o quinto, e estaba de volta no terceiro lugar logo de que o Shadow de Pryce, e Jody Scheckter no segundo Tyrell retiraranse logo dos fallos no eixe de transmisión e na suspensión respectivamente. Regazzoni dominou ata a vitoria, con Lauda completando o 1-2 para Ferrari e Depailler terceiro.

### Carreira 4: España 
Cando comezou a tempada europea no circuíto do Jarama, preto de Madrid, había un gran tema de conversación, o equipo Tyrrell presentou o o novo P34 de seis rodas para Depailler. Depailler estaba no ritmo e foi o terceiro clasificado, detrás de Hunt e Lauda. Lauda venceu unha vez máis a Hunt na liña de saída e liderou durante o primeiro terzo da carreira. Depailler, logo dun comezo lento, corría cuarto detrás de Mass cando fixo un trompo e chocou con problemas de freos. Xusto antes de metade de carreira, os McLaren de Hunt e Mass atopado outro ritmo e pasaron a Lauda, pero cara ao final da carreira, Mass tivo que retirarse cun fallo de motor. Hunt logrou a súa primeira vitoria da tempada, con Lauda segundo e Gunnar Nilsson no Lotus terceiro.

Logo da carreira, Hunt foi descualificado porque o seu McLaren atopouse que era demasiado ancho. McLaren apelou, dicindo que isto se debera á expansión dos pneumáticos durante a carreira, e dous meses logo da carreira, Hunt foi restituído.

### Carreira 5: Bélxica 
A quinta carreira foi no circuíto de Zolder, preto da fronteira belga-holandesa. Ferrari ocupou a primeira fila, con Lauda na pole xunto a Regazzoni. Lauda liderou desde o inicio, con Hunt segundo pero, pronto Regazzoni recuperou o segundo posto. Os Ferrari distanciáronse, e Hunt caeu ao sexto posto, por detrás de Jacques Laffite no Ligier e os dous Tyrrell de seis rodas, antes de retirarse finalmente cun fallo na transmisión. Depailler tamén se retirou cando o seu motor explotou. Lauda gañou, e Regazzoni completou unha dominante 1-2 para Ferrari, con Laffite logrando o seu primeiro podio.

### Carreira 6: Mónaco 
Nas glamourosas rúas de Monte Carlo, Lauda logrou a pole con Regazzoni a seu lado na primeira fila de novo. Lauda liderou na primeira curva, e xa non o abandonaría ata o final. Ronnie Peterson no March colocouse segundo, e permitiu a Lauda afastarse aguantando a Regazzoni e os dous Tyrell. Nun terzo da carreira, Regazzoni quedou nun camiño de escape debido ao aceite na pista, e Peterson fixo un trompo e estrelouse na seguinte volta, debido á mesma razón. Isto deixou a Scheckter segundo e terceiro a Depailler pero Regazzoni remontaba desde atrás e pasou a Depailler. Pero estrelouse a 5 voltas do final mentres perseguía a Scheckter, asegurando así que ambos coches de seis rodas estiveran no podio detrás de Lauda.

Lauda tiña agora unha enorme vantaxe de 33 puntos no campionato sobre Regazzoni e Hunt.

### Carreira 7: Suecia 
Scheckter logrou a pole en Suecia en Anderstorp, a primeira para o Tyrrell P34, con Mario Andretti no Lotus segundo e Chris Amon nun incrible terceiro posto na grella no Ensign. Andretti tomou a dianteira no inicio, pero retirouse cun fallo de motor en torno aos dous terzos de carreira. Os seis rodas pasaron a dominar (para desgusto dalgúns dos outros equipos) e terminaron 1º e 2º, con Scheckter gañador. Amón perdeu un posible podio por un fallo na suspensión. Como resultado, o terceiro lugar foi para o consistente Lauda. Con Hunt quinto Scheckter estaba agora no segundo lugar nos puntos do campionato do mundo.

### Carreira 8: Francia 
A carreira francesa tivo lugar no circuíto de Paul Ricard no sur de Francia, con Hunt na pole e Lauda segundo, con Depailler terceiro, demostrando a forte forma de Tyrrell. Lauda venceu á Hunt na saída como de costume, e liderou as primeiras voltas ata que o seu motor fallou. Hunt pasou a liderar con Regazzoni preto, pero o motor Ferrari de Regazzoni tamén fallou. Cos Ferrari fóra, calquera desafío á Hunt evaporouse, e Hunt gañou con Depailler segundo. Scheckter foi terceiro ata que se retirou con problemas no motor, deixando a John Watson terceiro co Penske que lograba o seu primeiro podio.

### Carreira 9: Reino Unido 
Os afeccionados británicos atoparan un novo heroe en Hunt, pero foi Lauda, o que logrou a pole en Brands Hatch, superando ao heroe local Hunt que foi segundo, Andretti mostrando o ritmo do Lotus foi terceiro. Ao comezo, Regazzoni comezou como un foguete e púxose inmediatamente a segundo, retando a Lauda. Os dous tocáronse, e Regazzoni trompeou. Foi golpeado por Hunt e Jacques Laffite pero o resto librou do accidente. Pero, había demasiados restos na pista e a carreira suspendeuse. Os comisarios da carreira anunciaron que non permitirían participar a ningún piloto no reinicio a menos que estivesen no seu coche orixinal, e que acabaran a primeira volta da carreira inicial. Isto significaba que os coches de reposto non se podían utilizar, e os pilotos que non regresaran a boxes ao final da primeira volta non se lles permitiría reiniciar.

Durante o debate os mecánicos de McLaren lograron reparar o danado McLaren que Hunt utilizara no inicio. Malia non lograr completar a primeira volta, Hunt non necesitaba o coche de substitución, o temor a posibles problemas co público levou aos comisarios a ceder e permitir a Hunt tomar parte no reinicio. Regazzoni e Laffite tamén saíron na reanudación, aínda que nos mulettos, arriscándose a unha posible exclusión logo da carreira.

Non houbo problemas na reanudación, Lauda liderou diante de Hunt e Regazzoni na primeira curva. Os tres primeiros seguiron sen cambios ata mediados de carreira ata que Regazzoni retirouse cun problema co cambio, deixando a Scheckter terceiro. Lauda liderou comodamente ata que el tamén sufriu problemas na caixa de cambios, e heroe local Hunt tomou a dianteira a 15 minutos para o final, para delirio dos afeccionados locais. Hunt gañou, con Lauda segundo e Scheckter terceiro.

Logo da carreira, Ferrari, Tyrrell e o equipo Fittipaldi apelaron contra Hunt porque se lle permitira participar no coche de reserva. Ferrari levou o asunto á FIA (era irónico xa o seu propio piloto, Regazzoni comezou cun coche de reposto, aínda que se retirou), e dous meses máis tarde, Hunt foi descualificado e déuselle a vitoria a Lauda. Scheckter foi segundo, e Watson tivo o outro lugar do podio, e o dúas veces campión Emerson Fittipaldi conseguiu o sexto lugar e un punto.

### Carreira 10: Alemaña 
Había preocupación pola seguridade dos pilotos no Gran Premio de Alemaña de 1976 disputado na lendaria pista de Nordschleife. A sección montañosa de Nordschleife en Nürburgring tiña 23 quilómetros de longo, case 3 veces máis que o circuíto de Interlagos, o seguinte circuíto máis longo no calendario e 7 veces máis que o circuíto urbano de Mónaco. En última instancia, todos os pilotos decidiron correr, e non foi ningunha sorpresa que Hunt e Lauda estiveran na primeira fila, o piloto británico na pole, con Depailler á fronte da segunda fila. Ao comezo, nunha pista mollada, pero secándose, unha vez máis foi Regazzoni o que comezou mellor, mentres Lauda saíu lento e perdeu unha gran cantidade de postos. Regazzoni foi líder diante de Hunt, pero fixo un trompo e caeu ao cuarto posto. Ao final da primeira volta, máis de oito minutos logo do inicio da carreira á maioría dos pilotos decidiron entrar en boxes para poñer os pneumáticos de seco. Isto deixou ao McLaren de Mass liderando sobre Gunnar Nilsson.
[miniatura|250px|left| Regazzoni pilotando o [Ferrari 312T en Nürburgring en 1976.]]

Na segunda volta, Lauda perdeu o control a gran velocidade, sospéitase que debido a un fallo na suspensión traseira, e estrelouse contra as barreiras antes de rebotar e volver de novo á pista, o coche incendiouse. O coche foi golpeado polo Hesketh de Harald Ertl e o Surtees de Brett Lunger. Os dous pilotos de inmediato baixáronse dos seus coches para axudar, xunto a Arturo Merzario de Wolf - Williams, e Guy Edwards que tamén pararon. Os tres sacaron a Lauda fora do coche en chamas, e a carreira detívose. Lauda foi enviado ao hospital con queimaduras graves e loitaba pola súa vida.
[miniatura| [Hans-Joachim Stuck pilotando para o equipo March no Gran Premio de Alemaña]]

A carreira reiniciouse, cos postos de partida que deixaran baleiros Lauda, Ertl e Lunger. Hunt liderou a reiniciada carreira con Regazzoni segundo, pero isto non durou moito Regazzoni trompeou e perdeu postos, Depailler golpeou as barreiras ao tratar de evitalo. Isto deixou á Hunt cunha gran vantaxe por diante de Carlos Pace no Brabham, o equipo Brabham mostrando velocidade. Pronto, Scheckter púxose segundo, e a Pace pasouno un recuperado Regazzoni. Hunt logrou a vitoria por diante de Scheckter, e Mass completou o podio ao pasar a Pace despois de que Regazzoni trompeara (de novo).

Coa vitoria decisiva de Hunt no máis longo dos circuítos de carreiras, e logo de 49 anos aloxando carreiras de Gran Premio, o Gran Premio de Alemaña de 1976 foi o último Gran Premio no vello Nürburgring. O Gran Premio de Alemaña trasladouse máis ao sur a Hockenheim e o Gran Premio non regresou a Nürburgring ata  no circuíto de 4´542&nbsp;km de nova construción.

### Carreira 11: Austria 
A noticia antes do Gran Premio de Austria de 1976 en Österreichring foi que Lauda xa non estaba en perigo de morte, pero houbo unha baixa asistencia sen Lauda na carreira, e Ferrari estaban tan conmovido polo accidente de Lauda que non se presentaron para competir. Hunt pola súa banda logrou a pole, por diante do seu compatriota Watson e Ronnie Peterson. Watson tomou a dianteira no inicio por diante de Peterson e Hunt, pero pronto Peterson tomou o liderado. Scheckter atacou e tomou a dianteira na décima volta, pero entón Watson volveu á fronte. Scheckter loitou ata que se estrelou debido a un fallo na suspensión, e en última instancia, Peterson comezou a caer de novo. Watson gañou, sendo o resultado a primeira vitoria de Penske, o podio foi completado por Laffite e Nilsson.

### Carreira 12: Países Baixos 
Lauda comezara a súa recuperación, e planeaba correr máis adiante na tempada, como resultado, Ferrari estaba de volta nas carreiras nos Países Baixos, pero cun só coche para Regazzoni. Foi Peterson quen logrou a pole en Zandvoort, superando ao rei das poles Hunt e a Tom Pryce no Shadow. Peterson liderou as primeiras voltas por diante de Watson, ata que Watson cometeu un erro e permitiu pasar a Hunt. Logo Peterson caeu detrás de Hunt, Watson e Regazzoni. Watson retirouse cun fallo na caixa de cambios, promovendo a Regazzoni e Peterson, pero este último tamén se retirou cando perdeu presión de aceite. Regazzoni acercábase a Hunt, levando a Mario Andretti con el, pero Hunt mantívoos baixo control, con Regazzoni e Andretti a dous segundos do segundo e terceiro.

### Carreira 13: Italia 
Despois do Gran Premio de Holanda, con Hunt aparentemente a só dous puntos por detrás de Lauda, o campionato parecía ser un xogo de nenos para el. Pero entón chegou a asombrosa noticia de que Lauda volvería para as catro últimas carreiras da tempada (foi tan inesperado que Ferrari tivo que correr con tres coches para Lauda, Regazzoni, e para o substituto de Lauda Carlos Reutemann), só seis semanas logo do seu accidente.

A carreira celebrouse no modificado circuíto de Monza, Laffite logrou a pole na clasificación, co seis rodas de Scheckter ao lado e Pace terceiro. Lauda foi quinto, e Hunt, xunto con Watson e Mass foron penalizados e enviados aos últimos postos debido ás irregularidades no combustible. Ao comezo, Scheckter liderou por diante de Laffite e Depailler con Lauda no centro da pista, pero pronto Peterson pasou ao ataque e tomou a dianteira logo de 14 voltas. Peterson tamén atacou e levou a Regazzoni con el, e pronto o suízo foi terceiro. Scheckter perdeu posicións, e os catro primeiros Peterson, Depailler, Regazzoni e Laffite marchaban xuntos. Hunt trompeou tratando de remontar, e Depailler perdeu postos con problemas no motor. Peterson logrou a súa primeira vitoria en dous anos, con Regazzoni segundo, Laffite terceiro, e Lauda nun incrible cuarto posto.

### Carreira 14: Canadá 
O Gran Premio do Canadá de 1976 disputouse no circuíto de Mosport Park, preto de Toronto. A descualificación de Hunt do GP do Reino Unido produciuse logo da carreira italiana, e como resultado Hunt tiña só 47 puntos por 64 de Lauda, a falta de tres carreiras. O inglés logrou a pole, con Peterson tamén na primeira fila por diante do seu compañeiro de March Vittorio Brambilla. Como de costume, Hunt non comezou ben, e Peterson tomou a dianteira. Pero non foi por moito tempo, Hunt volveu tomar a dianteira na volta 10, e pronto ambos Marchs perderon posicións, e así Depailler foi segundo e Andretti terceiro. Os tres primeiros Hunt, Depailler e Andretti mantivéronse sen cambios no resto da carreira. Lauda corría quinto ata que problemas de manexo deixárono fóra dos puntos, Hunt pechou a brecha a 8 puntos.

### Carreira 15: Estados Unidos 
A penúltima carreira foi nos Estados Unidos en Watkins Glen, Nova York, un circuíto similar (e próximo) a Mosport Park, era rápido e pintoresco, cunha serie de longas e amplas curvas. Hunt logrou a súa oitava pole da tempada, co seis rodas de Scheckter ao lado, e Peterson terceiro. Como era de esperar, Scheckter tomou a dianteira no inicio, con Hunt e Brambilla seguíndoo. O dous primeiros distanciáronse e loitaron, Hunt pasou a Scheckter a metade de carreira e Scheckter devolveulle o favor un par de voltas máis tarde. Hunt tomou o liderado de novo a 14 voltas do final e gañou, Scheckter tivo que conformarse co segundo lugar. Os March foron de novo incapaz de manter o ritmo, e deixaron a Lauda lograr un podio asombroso, superando a Mass no segundo McLaren.

### Carreira 16: Xapón 
O campionato decidiríase no Xapón no Fuji Speedway, preto de Toquio, Lauda avantaxaba a Hunt por tres puntos. Na cualificación, Hunt obtivo o segundo posto, pero Lauda estaba xusto detrás terceiro, Andretti logrou a pole para Lotus. O día da carreira, choveu moito, o tempo era terrible coa pista chea de auga e unha choiva torrencial. Algúns dos pilotos protestaron, dicindo que a carreira era demasiado perigosa nesas condicións. Hunt por unha vez tivo un bo comezo, e tomou a dianteira a Andretti. Ao final da segunda volta, Lauda entrou en boxes e retirouse, dicindo que as condicións eran demasiado perigosas. Emerson Fittipaldi e Carlos Pace tamén se retiraron. Na parte dianteira, Hunt era líder pero pronto foi desafiado por Brambilla ata que o italiano trompeou e abandonou a loita. A mediados da carreira, Mass saltara ata segundo posto detrás do seu compañeiro de equipo e actuou como un amortecedor de protección, pero estrelouse. Hunt lideraba sobre Depailler e Andretti, pero pronto comezou a sufrir o desgaste dos pneumáticos, ambos pilotos pasárono a 11 voltas do final. Isto aínda valíalle, Hunt era terceiro e necesitaba só tres puntos para converterse en campión do mundo, porque tiña máis vitorias que Lauda. Pasou a ser segundo cando os pneumáticos de Depailler desfaleceron e sufriu unha picada, pero pronto Hunt tamén sufriu a mesma sorte e tivo que entrar en boxes. Andretti lideraba agora, con Alan Jones co Surtees segundo, terceiro Regazzoni, Depailler cuarto e Hunt quinto. Cos vellos pneumáticos gastados, Jones e Regazzoni loitaban só para salvar os seus pneumáticos, e primeiro Depailler, e logo Hunt pasáronos a só dúas voltas do final. Andretti gañou, conseguindo a súa primeira vitoria en cinco anos, con Depailler segundo, e Hunt en terceiro lugar o que quería dicir que el era o campión do mundo de F1 de 1976.

## Calendario de Grandes Premios 
O campionato de pilotos foi gañado por James Hunt por diante de Niki Lauda, que perdeu dúas carreiras, como resultado dunha lesión sufrida nun accidente no Gran Premio de Alemaña.

## Clasificación do Mundial de Pilotos de 1976 
|valign="top"|

**Negra** – Pole
*Cursiva* – Volta rápida
† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
|}

## Clasificación do Mundial de Construtores de 1976 
## Notas 
## Véxase tamén