open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rodaballo do mar Negro

O **rodaballo do mar Negro**, *Scophthalmus maeoticus*, é unha especie de peixe da familia dos escoftálmidos da orde dos pleuronectiformes.

## Morfoloxía 
Pode alcanzar os 45&nbsp;cm de lonxitude total.
 
## Distribución xeográfica 
Encóntrase unicamente nas costas do mar Negro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Fenner, Robert M. (2001): *The Conscientious Marine Aquarist*. Neptune City, New Jersey: T. F. H. Publications.
* Helfman, G., B. Collette e D. Facey (1997): *The diversity of fishes*. Blackwell Science, Malden, Massachusetts.
* Hoese, D. F., A. M. M. Smith e P. C. Heemstra (eds.) (1986): ''Smiths' sea fishes*. Springer-Verlag, Berlín.
* Moyle, P. e J. Cech (2000): *Fishes: An Introduction to Ichthyology*, 4ª ed., Upper Saddle River, New Jersey: Prentice-Hall.
* Nelson, J. (1994): *Fishes of the World*, 3ª ed. Nova York: John Wiley and Sons.
* Wheeler, A. (1985): *The World Encyclopedia of Fishes*, 2ª ed. Londres: Macdonald.

### Ligazóns externas 
* *Psetta maeotica* (Pallas, 1814) en WoRMS 
* *Scophthalmus maeoticus'' en NCBI
Rábade, Rábade, Rábade

**Rábade** é o único lugar da parroquia de Rábade no concello lugués de Rábade, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2023 tiña 1.503 habitantes (741 homes e 762 mulleres). É a capital do concello.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Rábade
### Parroquias de Rábade
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Rábade
Estadio Municipal da Pinguela

O **Estadio Municipal da Pinguela** é un estadio de fútbol galego do concello de Monforte de Lemos. Ten capacidade para 1.100 espectadores e serviu de localía ao Club Lemos.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do estadio en ceroacero.es&nbsp;
Queiroga maior

A **queiroga maior** (***Daboecia cantabrica***) é unha especie da familia das Ericáceas común nos montes galegos. Recibe outros nomes comúns que comparte coas outras especies dos xéneros *Erica* e *Calluna*, coma queiroa, uz ou urce.
miniatura|240px|Queiroga maior no seu hábitat
## Descrición 
Gamallo de até 50&nbsp;cm con talos inclinados, incluso deitados; pólas ergueitas, vilosas e glandulares nos extremos.
Follas alternas, perennes, pequenas (1&nbsp;cm), enteiras, coriáceas, ovaladas ou lanceoladas, abrancazadas polo envés.
Flores reunidas en acios terminais frouxos e alongados, purpúreas ou violáceas e pendurantes. Corola globoso-alongada, con lóbulos curtos e revirados. Conta con oito estames. Ao frutificaren perden a corola. O froito é unha cápsula.

## Hábitat 
Uceiras e toxeiras,frecuentemente en terreos rochosos, mesturado con queiroas e especies coma *Erica cinerea* e *Ulex gallii*. Medra en solos acedos sobre cuarcitas, micas e xistos, evitando turbas; entre o nivel do mar e os 580 m.

## Distribución 
Esténdese pola Europa atlántica, sendo abundante no oeste de Irlanda, naturalizándose nalgunhas zonas da Gran Bretaña.
;Citoloxía:
Número de cromosomas de *Daboecia cantabrica* (Fam. Ericaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=24

;Sinonimia:
* *Andromeda daboecia* L.	
* *Andromeda montana* Salisb.	
* *Boretta cantabrica* (K.Koch) Kuntze	
* *Boretta daboecia* (L.) Baill.	
* *Daboecia daboecia* (L.) Dörfl. 
* *Daboecia polifolia* D.Don	
* *Daboecia polifolia var. alba* Sweet	
* *Erica cantabrica* Collinson	
* *Erica dabici* Crantz
* *Erica daboecii* L.	
* *Menziesia daboeci* DC.	
* *Menziesia minor* Hoffmanns.	
* *Menziesia polifolia* Juss.	
* *Vaccinium cantabricum* Huds.
 
## Nome común 
En galego recibe outros nomes comúns que comparte coas outras especies dos xéneros *Erica* e *Calluna*, coma queiroa, uz ou urce. En lingua castelá chámanlle *brezo vizcaíno* ou *brezo de san Dabeoz*; en lingua inglesa recibe o nome de *irish heath* ou ''saint Dabeoc's heath''.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Long Duration Exposure Facility

**LDEF** (acrónimo de *Long Duration Exposure Facility*) foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 6 de abril de 1984 mediante o transbordador espacial Challenger durante a misión STS-41-C desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.

## Características 
LDEF foi un satélite artificial pasivo desenvolvido pola NASA para ser lanzado polos transbordadores espaciais e ser deixado libremente en órbita durante un tempo, levando a bordo gran cantidade de experimentos científicos e tecnolóxicos. LDEF foi pensado para ser recuperado nun voo posterior por outro transbordador espacial para ser devolto a terra, os seus experimentos analizados por científicos e técnicos en laboratorios terrestres e, dado o caso, volver ó espazo con outros experimentos.

A estrutura de LDEF consistía nun cilindro de aluminio de 4,3 metros de diámetro e 9,1 metros de lonxitude cunha serie de bandexas e armarios internos nos que acomodar diversos experimentos, algúns expostos directamente ó baleiro e outros pechados. A estrutura en si non dispoñía de enerxía, comunicacións nin capacidade de manobra. Cada experimento debía ser capaz de subministrar autonomamente a enerxía necesaria e as súas propias comunicacións, se as necesitaba.

LDEF estabilizábase mediante gradente gravitatorio

## Historia 
A única unidade LDEF construída foi lanzada ao espazo a bordo do transbordador espacial Challenger o 6 de abril de 1984 e deixado nunha órbita case circular duns 500&nbsp;km de altura ao día seguinte. Levaba a bordo 57 experimentos en 86 aloxamentos, implicando a 200 investigadores principais de 33 compañías privadas, 21 universidades, sete centros da NASA, nove laboratorios do Departamento de Defensa e oito países ademais dos Estados Unidos.

A recollida de LDEF estaba prevista para o ano seguinte, pero foi posposta por razóns loxísticas. O accidente do transbordador Challenger en 1986 produciu un parón no programa de lanzamentos que fixo que LDEF permanecese en órbita 5,7 anos, máis de catro anos máis do previsto, ata a súa recollida polo transbordador espacial Columbia o 11 de xaneiro de 1990 durante a misión STS-32. Ao seu regreso a terra, os experimentos de LDEF foron enviados ós seus respectivos laboratorios. Algúns dos experimentos beneficiáronse dunha estancia máis prolongada do previsto no espazo.

## Notas
Pedro Muñiz

O nome de **Pedro Muñiz** pode referirse a:

***Pedro Muñiz**, arcebispo de Santiago de Compostela (f. 1224).
***Pedro Muñiz de Godoy y Sandoval**, nobre castelán (f. 1385).
***Pedro Muñiz de Molina**, deán da catedral de Lima (1545 - 1616).
Ambiente (O Carballiño)

***Ambiente*** foi un periódico editado no Carballiño entre 1951 e 1954.

## Historia e características 
Subtitulado *Órgano semanal de Acción Católica de Carballino*, apareceu en 1951. Publicación de carácter relixioso, pero que contén información local do Carballiño e colaboracións de opinión política, relixiosa e cultural. Entre os seus colaboradores estaban Luis Padrón, José María Calviño Mariño, Camilo de Nóvoa, José Fariña Jamardo, Ramón Otero Pedrayo, Tomás López Pinal, Manuel Ledo, Bautista Álvarez, Manuel R. Godás, Paulino Pedret Casado, Bernardino González, José Luís López Cid, M. Reaga, Jesús Ferro Couselo, José María González, Ánxel Sevillano e José Fumega Rodríguez. Publicábase aínda en 1954.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Pica costeira

A **pica costeira** (*Anthus petrosus*) é un paxaro paseriforme da familia dos motacílidos. Reprodúcese nas costas rochosas de Europa Occidental. Abonda principalmente en Irlanda, Reino Unido e Francia. As poboacións escandinavas e rusas migran cara ó sur no inverno.

## Características 
Non acostuma alonxarse das zonas rochosas nas que reside e a maioría dos seus voos son de curta distancia. Como o resto das aves da familia dos motacílidos, aliméntase de insectos e busca as súas presas dende o chan.

## Subespecies 
Distínguense catro subespecies de *Anthus petrosus*:
* *Anthus petrosus petrosus*
* *Anthus petrosus kleinschmidti*
* *Anthus petrosus meinertzhageni*
* *Anthus petrosus littoralis*

A *A. p. littoralis* é a propia de Escandinavia e do Mar Báltico, mentres que o resto son nativas do occidente europeo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Faroe Island.1.bird.jpg|*A. p. kleinschmidti* en Suðuroy, nas Illas Feroe.
Anthus petrosus MHNT.ZOO.2010.11.205.6.jpg |Ovos de *Anthus petrosus*.

## Notas
Costa da Luz

A **Costa da Luz** está conformada pola costa española do Golfo de Cádiz. É unha rexión do suroeste de Andalucía que se estende polas zonas costeiras das provincias de Huelva e Cádiz, desde a desembocadura do Guadiana ata Tarifa.

## Características 
Destaca o turismo nacional e tamén é destino para estranxeiros, franceses, ingleses e alemáns principalmente. O crecemento urbanístico dalgunhas zonas do litoral deixou beneficios económicos, pero tamén episodios de especulación e agresións medioambientais.

Dispón dunha oferta turística bastante relevante de prazas hoteleiras e de lecer, tanto de sol e praia, como rural, gastronómico e cultural, campos de golf, parques acuáticos e portos deportivos. As praias da Costa da Luz adoitan estar formadas por interminables dunas conformadas por finos areais e plantas autóctonas, escoltadas nalgunhas ocasións por piñeirais. Os elementos predominantes son a area dourada e moitas horas de sol ao día, en todas as estacións.

Destacan tamén os seus espazos protexidos: Doñana, Baía de Cádiz, cantil e marismas de Barbate, do Tinto e do Odiel, frecha de El Rompido, Lagoa de El Portil, Marismas de Isla Cristina entre outros, así como destinos importantes para o turismo cultural, como Baelo Claudia, cabo Trafalgar ou os lugares colombianos como o Mosteiro de La Rábida, Palos de la Frontera e Moguer.

O nome vénlle dado por unha luz viva que resalta as súas rúas, dunas e o reflexo do mar.

## Localidades 
As localidades da costa da Luz da provincia de Huelva son: Ayamonte, Isla Canela, Punta del Moral, Isla Cristina, Urbasur, Islantilla, Lepe, La Antilla, Cartaya, El Rompido, El Portil, Punta Umbría, Mazagón, Huelva, Matalascañas e a costa do Coto de Doñana, esta última sen actividade turística; e na provincia de Cádiz: Sanlúcar de Barrameda, Chipiona, urbanización Costa Ballena, Rota, urbanización de Valdelagrana, El Puerto de Santa María, San Fernando, Cádiz, Chiclana de la Frontera e a súa urbanización de Novo Sancti Petri, Conil de la Frontera, Los Caños de Meca, Barbate, Zahara de los Atunes, Vejer de la Frontera e Tarifa.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web oficial da Costa da Luz de Huelva
* Web oficial da Costa da Luz de Cádiz
Pica dos prados

A **pica dos prados** (*Anthus pratensis*) é un paxaro paseriforme da familia dos motacílidos.

## Distribución 
A súa distribución é paleártica, habitando en terreos abertos, prados, cultivos e tundras. É migratoria e aniña na metade norte de Europa e Asia. Inverna no sur de Europa, no norte de África e no sur de Asia. Reside de forma permanente en Países Baixos, Reino Unido e Francia.

## Comportamento e reprodución 
Aliméntase de insectos e dalgunhas sementes. Normalmente desprázase polo chan e fai voos curtos. Constrúe o niño con palla e musgo directamente no chan. O período de cría vai dende abril a xuño. A femia pon xeralmente dúas niñadas de catro ou seis ovos de cor gris que choca durante dúas semanas aproximadamente. As crías son alimentadas por ambos proxenitores durante 12-14 días. A pica dos prados é vítima da conduta reprodutiva parasitaria do cuco.

## Subespecies 
Distínguense dúas subespecies de *Anthus pratensis*:
* *Anthus pratensis pratensis* Linnaeus, 1758
* *Anthus pratensis whistleri* Clancey, 1942

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Anthus pratensis.jpg|Pica dos prados empoleirado nun rolo de cordel.
Ficheiro:Anthus pratensis nest 2.jpg|Niño con ovos.
Ficheiro:Anthus pratensis nest.jpg|Pitiños no niño.
Ficheiro:Engpiber.jpg|Pica dos prados sobre a herba.
Ficheiro:Anthus pratensis MHNT.ZOO.2010.11.2.20.jpg|Ovo.
Cuculus canorus canorus MHNT.ZOO.2010.11.150.16.jpg |*Cuculus canorus canorus* + *Anthus pratensis* - Museum specimen

## Notas
Parque Natural de ses Salines

300px|thumb|Ses Salines de Eivisa.
O **Parque Natural de ses Salines** é un espazo natural protexido das Illas Baleares, proclamado por lei do Parlament Balear desde 2001.

O territorio que comprende o parque natural é dunhas 2.838 hectáreas das antigas salinas de Eivisa, en Sant Josep de sa Talaia, e das salinas de Formentera, máis 13.000 hectáreas mariñas de Es Freus, o estreito que separa as dúas illas. Inclúe practicamente unha representación de tódolos ecosistemas que se atopan na illa de Eivisa, especialmente das marismas. Dentro da fauna destaca a ornitolóxica, en concreto os flamengos habitan no parque todo o ano.

Anteriormente á declaración como Parque Natural contaba coas seguintes figuras xurídicas de protección medioambiental:
* Zona de especial protección para as aves (ZEPA)
* Reserva natural desde 1995  
* Área Natural de Especial Interese (ANEI) da Lei de Espazos Naturais do Goberno Balear 
* Zona húmida dentro do convenio RAMSAR 
* Patrimonio da Humanidade da Unesco (desde 1999)
* Rede Natura 2000 da Unión Europea.

Durante máis de trinta anos houbo polémicas, a nivel cívico e político, entre os intereses turísticos urbanizadores da zona e os de protección medioambiental.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Parque Natural de ses Salines  
* Explicación do parque e historia reivindicativa 
* Visita ao Parque Natural, PDF 49KB 
* O Parque na UNESCO
Os probes de Deus

***Os probes de Deus*** é unha novela curta de Luís Amado Carballo. Datada en Pontevedra en novembro de 1923, saíu editada o 31 de xaneiro de 1925 no n.º 5 da revista-editorial *Lar*.

## Trama 
A obra narra a vida de varios anciáns que viven nun asilo dunha vila costeira, como o labrego Pedro Lueiro, o mariñeiro Cibrán do Estevo, un cego que conta historias vellas, un poeta republicano tísico, a fidalga Malvina de Gondarel ou o parvo de Codeseda. Alí rememoran as súas vidas pasadas ao tempo que fan algunhas tarefas para levar.

## Narración 
Aparecen reflectidos os diferentes estamentos sociais da época. As temáticas representadas falan de tópicos xa tratados por Amado Carballo en relatos anteriores, como a relixiosidade, a hipocrisía social, o caciquismo ou a explotación laboral.

A trama discorre nun mes de Nadal.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Amado Carballo, L.:*Obra completa*. Editorial Galaxia, 1995. ISBN 84-7154-974-3
A tecedeira de Bonaval

***A tecedeira de Bonaval*** é unha novela de Antonio López Ferreiro, publicada por entregas no xornal *El Pensamiento Galaico*, do 5 de xullo ao 21 de decembro de 1894. En 1895 foi editada por Andrés Martínez Salazar no volume X da Biblioteca Gallega, e en 1953 reeditouna Pedret Casado en Bibliófilos Gallegos nun volume conxunto coas súas outras dúas novelas: *O niño de pombas* e *O castelo de Pambre*.

## Narración 
A obra, narrada en terceira persoa, está estruturada en 25 capítulos, que responden a cambios no espazo ou no tempo.

A novela reflicte as incipientes loitas sociais no espazo urbano de Santiago de Compostela, con tres puntos clave: Bonaval como espazo popular, os pazos da praza do Toural como reflexo do poder civil, e a Catedral como reflexo do poder eclesiástico. A acción transcorre entre decembro de 1543 e abril de 1546.

### Lingua 
No momento da escritura da obra aínda non existía unha normativa oficial do galego. Con todo, López Ferreiro definiu uns certos criterios no texto.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* LÓPEZ FERREIRO, A.: *A tecedeira de Bonaval*. Edición de Xosé Antonio Palacio e Blanca-Ana Roig, con estudo literario de Anxo Tarrío. Ed. Xerais, 1985.
### Outros artigos 
* Biblioteca Gallega
* Novela histórica
### Ligazóns externas 
*  et alii (2011): Catálogo de novela histórica galega, UDC.
José María Beltrán Carbajal

**José María Beltrán Carbajal**, finado no Carballiño en abril de 1931, foi un comerciante, xornalista e político galego.

## Traxectoria
Comerciante e oficial do Concello do Carballiño. Dirixiu o periódico *Ecos del Arenteiro*. Foi nomeado alcalde do Carballiño en xuño de 1921.

## Notas
Cabo de Torres

O **cabo de Torres** (en asturiano: *Cabu Torres*) é un cabo situado na costa do mar Cantábrico, máis concretamente na zona occidental do concello de Xixón, no principado de Asturias. Dista uns 7&nbsp;km da cidade de Xixón e é o saínte costeiro máis importante de todo o concello.

En 1923 constrúese o faro, que foi recentemente rehabilitado ao pasar a formar parte do denominado Parque Arqueolóxico Natural da Campa Torres, e no que se creou unha biblioteca arqueolóxica sobre a historia do mesmo e dos demais faros da costa asturiana.

Desde o mesmo pódense contemplar unhas fermosas vistas de toda a cidade de Xixón, así como da costa occidental (praias de Xivares, Perlora, Candás) e oriental asturiana.

Nunha ampla chaira que existe no mesmo atopáronse os restos dun antigo asentamento ástur-romano, o Castro de Noega.

Ficheiro:Faro campa torres.JPG|Faro do cabo Torres
Ruda de montaña

A **ruda de montaña** (***Ruta montana***) é unha planta fanerógama da familia Rutaceae. Aparece en Galiza espontánea.

## Descrición 
Planta fortemente recendente, algo azulada, sen pelos, algo leñosa por baixo, de 25–70&nbsp;cm, con follas divididas profundamente dúas ou tres veces, formando segmentos alongados e moi finos. As flores son primaverais, amarelas, pouco abertas, de menos de 1&nbsp;cm, agrupadas densamente no extremo das pólas, con 4 pétalos de bordo un chisco ondulado na súa punta. É unha planta velenosa, abortiva, medicinal reputada, aínda que non tanto como algunha outra especie do seu mesmo xénero. O seu recendo, que desagrada a moitas persoas, fica nas mans incluso despois das lavar.
Cápsulas de 1,5-3mm, con pedicelo curto e 4-5 lóbulos moi marcados. Florea e frutifica da primavera ao verán.

## Distribución e hábitat 
Poboacións espalladas dende Galiza, Portugal e noroeste de África deica Turquía.
Medra en matogueiras, pedregueiras e lareiros asollados.
## Taxonomía 
*Ruta chalepensis* foi descrita por Carl von Linné e publicado en *Amoend. Acad. 3: 52 (1756)
;Citoloxía:
Número de cromosomas da *Ruta montana* (Fam. Rutaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=36. e 2n=40.
;Sinonimia:
* *Ruta graveolens var. montana* L.
* *Ruta sylvestris'' Mill.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Ruda de xardín
### Ligazóns externas
Sant Ferran de ses Roques

**Sant Ferran de ses Roques** é unha localidade de Formentera e unha das tres parroquias nas que se divide a illa.

## Xeografía
A parroquia inclúe o núcleo turístico de Es Pujols e as vendas de Es Molí (s'Estany, sa Punta, ses Roques e ses Salines). A localidade de Sant Ferran pertence á venda de Ses Roques. A venda de Ses Salines inclúe as salinas de En Marroig, hoxe abandonadas, a península de Es Trucadors e as illas de s'Espalmador e s'Espardell, todo incluído no Parque Natural de ses Salines.

A localidade tiña 756 habitantes no censo de 2007, pero a maioría da poboación é diseminada. O total da parroquia ten 2.951 habitantes:
*Es Pujols (núcleo): 656 hab.
*Ses Salines (diseminado): 10 hab.
*Sant Ferran (núcleo): 756 hab.
*Sant Ferran (diseminado): 1.529 hab.

Sant Ferran atópase no centro da illa, no cruzamento entre as localidades de Sant Francesc, Es Pujols e El Pilar de la Mola, atravesado pola estrada principal que cruza a illa. Está nunha chaira entre os pequenos montes de Ses Roques, Sa Punta, o Molí d'en Teuet e Ses Mesquides, o lago Pudent e Es Pi d'es Català. En dirección nordés no límite entre Ses Roques e Sa Punta está a cala en Baster.

Entre Ses Roques i Es Pi des Català atópase a Cova d'en Jeroni, unha cova subterránea con forma de gran volta e coas clásicas formacións de estalactitas e estalagmitas.

## Historia
A área que actualmente ocupa Sant Ferran conta con poboación dispersa desde o século XVIII. En 1875 creouse a parroquia pero a igrexa non se construíu ata 100 anos máis tarde. A monarquía española pretendía que o templo se edificase nas Reais Salinas, que eran de titularidade reguenga desde a súa confiscación en 1715. O bispo quixo compracer a vontade real e isto foi en contra dos desexos e intereses dos fieis, que non vivían preto dos estanques, senón que vivían nas vendas de Sa Punta e Ses Roques, moi afastadas das salinas. Como resultado, Sant Ferran foi durante moitos anos unha parroquia sen igrexa rexida polo párroco de Sant Francesc. Finalmente, a igrexa foi inaugurada o 30 de xuño de 1889. O cemiterio comprendido dentro do mesmo terreo non se construíu ata 1903. A partir de entón foise consolidando o núcleo, que serviu de aglutinador da poboación dispersa de Ses Roques e Sa Punta.

## Festividades
*30 de maio, festa de Sant Ferran.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Cova d'en Jeroni 
*Fonda Pepe
Felisindo Álvarez Xesteira

**Felisindo Álvarez Xesteira**, nado no Carballiño en 1899 e finado en agosto de 1989, foi un avogado e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Lino Álvarez Álvarez. Na ditadura de Primo de Rivera promoveu o periódico *Hermandad* en 1928 e fundou un círculo republicano no Carballiño. Militante do Partido Radical Socialista, durante a Segunda República foi alcalde do Carballiño (1931-1934) e deputado provincial. En novembro de 1933, aínda sendo alcalde, pasouse ao Partido Republicano Gallego, integrándose posteriormente en Izquierda Republicana, da que foi elixido vogal do Comité Nacional en abril de 1934. Cesado como alcalde en outubro de 1934, foi reposto en febreiro de 1936, permanecendo no cargo ata o 19 de abril, cando dimitiu para ser presidente da Deputación de Ourense ata o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936.

Durante a Guerra civil foi xuíz de Albocácer (Castellón) e Xuíz Especial instrutor do Tribunal Especial de Garda número 1 de Valencia. Despois da guerra foi detido e estivo en prisión. Saíu en liberdade provisional da Prisión Sanatorio de Porta-Coeli (Valencia) en agosto de 1941. Foi promotor do cine Xesteira de Ourense. Finou en agosto de 1989.

## Recoñecementos 
O Concello do Carballiño concedeulle a insignia de ouro e fíxolle unha homenaxe o 30 de agosto de 1987.
## Vida persoal 
Casou no Carballiño con Rosa Valeiras en febreiro de 1927.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*

### Ligazóns externas 
*20px Felisindo Álvarez Entrevista, 1 de 2
*20px Felisindo Álvarez Entrevista, 2 de 2
*Os Presidentes da Deputación
Queimacasas

O **queimacasas** (*Pachygrapsus marmoratus*) é unha especie de cangrexo que vive no Mar Negro, no mar Mediterráneo e nalgunhas partes do océano Atlántico. É de cor violeta escuro, con vetas de amarelas, e ten un corpo de ata 36 milímetros de longo. É un animal omnívoro que se alimenta de algas e mexillóns. Tamén recibe o nome de **cangrexo de Santo Antón**.

## Descrición 
O cangrexo corredor posúe a estrutura corporal típica dun cangrexo. O seu exoesqueleto é trapezoidal e de entre 22–36 milímetros. Os ollos sobresaen lixeiramente do corpo. As pinzas son desiguais e máis grandes nos machos que nas femias. Os catro pares de patas están provistas de pelos e están adaptadas a correr e encarriscar, pero non a nadar. A parte inferior do corpo ten unha cor pálida.

## Hábitat e comportamento 
miniatura|esquerda|Queimacasas entre as rochas.
Este cangrexo habita na zona rompente de cantís e costas rochosas. Non adoita habitar a máis de 2 metros de profundidade, e vive entre as fendas das rocas. A época de reprodución varía segundo o lugar onde habita. En Galicia reprodúcense en maio, pero no Mar Negro fano en xullo.

## Notas
Amadeo López Bello

**Amadeo López Bello**, nado en Carballeda de Avia o 13 de decembro de 1903 e finado en Ourille (Verea) o 29 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Fillo de Amadeo López Vázquez e da mestra Amparo Bello Carballo. Mestre en Beiro (Carballeda de Avia). Participación en mitins no rural acompañando a Felisindo Álvarez Xesteira en diferentes intervencións en parroquias do Carballiño. Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e foi redactor de *Escuela de Trabajo*. Tamén colaborou na revista *Nós* onde publicou dúas lendas recollidas por el. En 1933 asistiu a un Congreso internacional contra a guerra e pola paz en Santander. Foi detido en Ourense con motivo da folga xeral revolucionaria de 1934 acusado de presidir un comité comunista.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Foi detido e paseado con Julio González Álvarez, Silvio Torres Díaz e Eloy Romero Luis en Poza das Ras, na parroquia de Ourille (Verea) o 29 de agosto de 1936.

A súa biografía serviu de inspiración para o personaxe "Pinguiña" do libro *A taberna do Galo* de Celso Emilio Ferreiro.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Amadeo, Eloy, Julio e Silvio (Poza das Ras, 29.08.1936)
* Amadeo López Bello e a revolución pedagóxica
Pokémon Trading Card Game (videoxogo)

***Pokémon Trading Card Game***, estreado orixinalmente no Xapón como  é un videoxogo que é unha adaptación do xogo de cartas coleccionables do mesmo nome, que á súa vez está baseado na serie de videoxogos de Pokémon. Desenvolvido por Hudson Soft e publicado por Nintendo, lanzouse no mercado nipón en decembro de 1998. A versión en inglés apareceu en Norte América en abril de 2000 e en Europa o decembro seguinte.

Un segundo xogo para Game Boy Color, , foi estreado no Xapón en marzo de 2001. O xogo non foi estreado nin en Norte América nin en Europa. Un engadido da secuela é a posibilidade de escoller o xénero da personaxe do xogador.

## Acollida 
*Pokémon Trading Card Game* vendeu 607&nbsp;193 copias no Xapón a finais de 1999, converténdose no vixésimo xogo de consola máis mercado ese ano na rexión.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Pollicipes

***Pollicipes*** é o xénero tipo, e único, da familia dos policipédidos da orde dos pedunculados, crustáceos maxilípedos da infraclase dos cirrípedes.

O xénero foi descrito por primeira vez por William Elford Leach, en 1817.

Comprende catro especies mariñas que se alimentan por filtración da auga e que se coñecen en xeral como percebes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cirrípedes
* Percebe
* Percebe do Canadá

### Ligazóns externas 
* *Pollicipes polymerus*
Álvaro Peña Herrero

**Álvaro Peña Herrero**, coñecido habitualmente como **Álvaro Peña**, nado o 24 de outubro de 1991 en Bilbao, Biscaia, é un futbolista profesional vasco da canteira do Athletic Club, que xoga como centrocampista no Real Racing Club de Santander da Segunda División B.

## Traxectoria 
Nado en Bilbao, Biscaia, Peña uniuse ás categorías inferiores do Athletic de Bilbao en 2006, cando tiña 15 anos. Tras xogar dous anos no Bilbao Athletic, filial do club vasco na Segunda División B, as súas boas actuacións levárono a xogar o 28 de novembro de 2012 co primeiro equipo, saíndo como titular na Europa League ante o Hapoel Ironi Kiryat Shmona israelí, partido gañado polos bilbaínos por 0-2.

### Clubs 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en Transfermarkt 
* Datos do xogador en Soccer Database 
* Datos do xogador no sitio web oficial do Athletic Club
Percebe do Canadá

[miniatura|240px|Colonia de *P. polymerus* en [Friday Harbor na costa noroeste dos Estados Unidos.]]

O **percebe do Canadá** ou **percebe do noroeste do Pacífico**, *Pollicipes polymerus* é unha especie de artrópodo pertencente á familia dos policipédidos da orde dos pedunculados e infraclase dos cirrípedes, do subfilo dos crustáceos, mariño con pedúnculo carnoso e curto, que vive fixado ás rochas batidas polas ondas.

A súa área de dispersión limítase á zona intertidal ao longo da costa pacífica de Norteamérica..

É un parente próximo do percebe do Atlántico NE, *Pollicipes pollicipes*, e a súa aparencia e gusto son similares.

A partir de 1970 a súa explotación comercial no Canadá experimentou un importante auxe debido á demanda do mercado español xa que os *stocks* locais de *Pollicipes pollicipes* diminuíran gravemente. Porén, as exportacións de percebe do Canadá cesaron a partir de 1999, data na que se pecha a súa pesca comercial debido á preocupante baixa das súas poboaciós..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* Martin, Joel W. & George E. Davis (2001): An Updated Classification of the Recent Crustacea (PDF). Natural History Museum of Los Angeles County. pp.&nbsp;1–132.
* Paine, Robert T. (1966): Food web complexity and species diversity" (PDF). *The American Naturalist* **100** (910): 65–75.

### Outros artigos 
* Cirrípedes
* Percebe

### Ligazóns externas 
* *Pollicipes polymerus* en NCBI. 
* *Pollicipes polymerus* en Animal Diversity Web.  (Contén información sobre a especie e o seu hábitat e distribución).
* *Pollicipes polymerus* en Encyclopedia of Life.  (Contén fotos e mapa de distribución).
* *Pollicipes polymerus* Sowerby, 1833 en ITIS. 
* *Pollicipes polymerus* en Race Rocks.  (Contén ampla información sobre a bioloxía e distribución da especie, e varias fotos).
Álvaro Peña

**Álvaro Peña** pode referirse a:

* **Álvaro Guillermo Peña**, ex futbolísta internacional boliviano.
* **Álvaro Peña Herrero**, futbolista vasco do CD Lugo.
Daboecia

***Daboecia*** é un pequeno xénero de plantas de flores pertencente á familia Ericaceae, contén só dúas especies de gamallos e está estreitamente ligado co xénero das uces e carrouhas (*Erica*). Reciben o nome común galego de queirogas (cómpre non confundir co xénero *Calluna*).

As especies de *Daboecia* difiren das especies europeas de uces (*Erica*) por teren unha corola caduca que é substancialmente máis grande cá corola das *Erica*. As follas son máis grandes en *Daboecia*, nunca aglutinadas. O nome xenérico desta planta provén do nome do santo irlandés, San Dabeoc, xa que a queiroga maior recibe en inglés o nome de *Saint Dabeoc heath*.

## Especies 
* *Daboecia azorica*, queiroga dos Azores, no arquipélago dos Azores.
* *Daboecia cantabrica*, queiroga maior, Galiza, cordal cantábrico, Irlanda (Galway e sur de Mayo), oeste de Francia, noroeste de Portugal.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Oliver, E. G. H. (2000). Systematics of Ericeae. *Contributions from the Bolus Herbarium* 19.
* Nelson, E. C. (1984). Dabeoc — a saint and his heather. *Yearbook of the Heather Society* 1984: 41–46.
* Nelson, E. C. (2000). A history, mainly nomenclatural, of St Dabeoc's heath. *Watsonia* 23: 47–58.
### Ligazóns externas
Feira Franca

***Feira Franca**, festa medieval celebrada en Pontevedra.
***Feira Franca Medieval**, festa medieval celebrada en Betanzos.
Feira Franca Medieval de Betanzos

A **Feira Franca Medieval** é un acontecemento festivo que ten lugar no casco antigo de Betanzos, recreando durante tres días un mercado medieval. Celébrase con carácter anual, a segunda fin de semana de xullo.

## Historia 
Na vila viña celebrándose desde o século XIII a feira de Betanzos. Un dos favores acadados pola cidade de Betanzos do rei Henrique IV foi a autorización para celebrar unha feira anual cunha duración de trinta días, libre de impostos, tributos, portádegos e alcabalas. Tal acontecemento tería lugar entre os días 1 e 30 de novembro, e foi formalizado por medio dunha carta de privilexio datada en Cuéllar, o 3 de xullo de 1467, e confirmada polos Reis Católicos o 12 de abril de 1475, en Valladolid. A feira celebraríase ata finais do século XVIII, e constituía todo un evento comercial no Reino de Galicia.

## Actualidade 
A tradición foi recuperada en 1998, cando se celebrou a primeira edición da actual "Feira Franca Medieval", entre os días 10 e 12 de xullo. Desde entón, a segunda fin de semana dese mes a cidade retorna ó pasado: as rúas engalánanse con estandartes, instálanse decenas de postos para artesáns e organízanse actividades e actuacións ó aire libre, como por exemplo a queima das meigas (coa inquisición en todo o seu esplendor), xustas medievais con loita de guerreiros a cabalo, exhibicións de cetraría e de tiro con arco, ou representacións de feitos históricos ou lendarios. A afluencia de público e masiva, téndose superado en ocasións os 150.000 visitantes: a xente implícase activamente na Feira, e moitos deles vístense con roupas da época. Así, é doado atoparse polas rúas con nobres de alto rango, monxes beneditinos e ata leprosos marxinados.

Dende 2013, o evento está declarado Festa de Galicia de Interese Turístico.

## Notas
Glam metal

O **glam metal** (tamén coñecido como **hair metal** e a miúdo usado como sinónimo de **pop metal**) é un subxénero do hard rock e o heavy metal. Combina elementos destes xéneros con punk rock e pop, engadindo partes pegadizas e riffs de guitarra, mentres que tomaba prestada a estética do glam rock dos anos 70.

Xurdiu a finais dos 70 e principios dos 80 nos Estados Unidos, particularmente na escena musical de Sunset Strip, na cidade dos Ánxeles, iniciada por bandas como Kix, Hanoi Rocks, Mötley Crüe e Quiet Riot. Foi popular ao longo dos anos 80 e a comezos dos 90, levando á fama a grupos como Poison, Cinderella e Bon Jovi.

O xénero rapidamente foi perdendo interese entre o gran público dende 1991 ata 1994 debido ao ascenso do grunge e a publicación de álbums como o *Nevermind* de Nirvana, pero ten gozado dalgún rexurdimento dende o comezo do novo milenio coas reunións de bandas populares dos 80, ademais da aparición de novos grupos como The Darkness e Steel Panther.
Patricio Arce Susilla

**Patricio Arce Susilla**, nado na provincia de Burgos o 16 de marzo de 1886, foi un mestre e político español.

## Traxectoria 
Foi mestre en Carcedo (Valdés) (1916), Muñas (Oviedo) e en 1920 concedéronlle permuta para Ribeseya; en 1933 déronlle o traslado para Ourense. Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, presidiu a Asemblea Extraordinaria da ATEO de abril de 1936. Tamén foi vogal da directiva da Asociación de inquilinos de Ourense.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Detido, foi xulgado en Ourense por auxilio á rebelión en consello de guerra na causa 391/37 xunto con Luis Acuña Nóvoa, José Fernández Pérez, Enrique Nanín Ansias, Severino Nóvoa Gutiérrez, José Pérez Gómez, Ramiro Pérez Serrano, Antonio Raimúndez Somoza e Luis Vidal. Foi condenado a 12 anos e 1 día de prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941. Foi inhabilitado como mestre en marzo de 1942. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Ourense, da que saíu en liberdade condicional o 28 de marzo de 1942.

## Notas
Billy Joel

**William Martin "Billy" Joel**, nado en Nova York o 9 de maio de 1949, é un pianista, cantautor e compositor estadounidense.

## Traxectoria
Dende a edición da súa primeira canción exitosa, "Piano Man" en 1973, Joel converteuse no sexto artista con maior número de discos vendidos e o terceiro en solitario nos Estados Unidos, segundo a RIAA. O seu álbum recompilatorio *Greatest Hits Vol. 1 & 2* é o terceiro álbum máis vendido nos Estados Unidos.
Joel tivo éxitos *top 40* nos 70, 80 e 90, conseguindo 33 deles nos Estados Unidos, todos compostos por el. Foi tamén gañador de 6 premios Grammy, e estivo nomeado en 23 ocasións a estes galardóns. Trátase dun dos artistas con máis vendas de todos os tempos, chegando a vender ao redor de 150 millóns de discos en todo o mundo. Entrou no Songwriter's Hall of Fame (1992), o Rock and Roll Hall of Fame (1999), e o Long Island Music Hall of Fame (2006). No ano 2008 a revista *Billboard* publicou unha lista dos principais artistas que acadaron o *Hot 100* ao longo da súa historia para celebrar o seu 50 aniversario, e Billy Joel foi situado no número 23. Coas excepcións das cancións de 2007 "All My Life" e "Christmas in Fallujah", Joel deixou de compoñer e gravar música popular tras o álbum *River of Dreams* de 1993, pero continuu xirando ata 2010.

## Notas
Carroucha veluda

A **carroucha veluda** ou **queiroga veluda** (***Erica ciliaris***) é un arbusto (unha urce) da familia das ericáceas común en Galiza.
## Descrición 
Arbusto de até 70&nbsp;cm de altura, coas pólas novas de cor parda densamente cubertas de vilosidade (de aí o nome). Follas miudiñas, de cor verde pola face e brancas polo envés cunha liña verde, estreitas e lineais, que crecen en verticilos de 3 ou 4 dispostas en verticilos de 3 ou 4, lanceoladas ou ovadas, con pelos nas súas marxes, podéndose ver parte do envés de cor abrancazada. Flores hermafroditas tetrámeras ( 4 sépalos, 4 pétalos soldados formando unha corola acampanada de 8 a 11&nbsp;mm, 8 estames), agrupadas en acios terminais, con pedicelos vilosos, corola de cor rosa forte, con todos os estames incluídos no seu interior ou só sobresaíndo da mesma os ápices das súas anteras. Froito seco tipo cápsula que se abre en valvas para ceibar as sementes. Florea polo verán e polo outono (de maio a setembro).

## Hábitat 
Sobre arenitas con solos asolagados ou moi húmidos. En uceiras e matogueiras atlánticas, con toxos sobre solos acedos e algo húmidos, dende o nivel do mar até uns 1.800 m de altitude.
En Galiza aparece sobre solos acedos (silíceos) con certo grao de humidade entre o nivel do mar e os 800 m.

## Distribución 
Europa atlántica e noroeste de África, común en Galiza .

Nas Illas Británicas só aparece nos condados do sur, principalmente en Dorset, Devon e Cornualla onde medra en uceiras húmidas.

## Ecoloxía e ameazas 
As ameazas pasan pola redución especialmente en Galiza dos ecosistemas costeiros e especialmente pola substitución das uceiras, carroucheiras e toxeiras por plantacións forestais de eucaliptos e piñeiros.
Outros problemas son a utilización de fertilizantes artificiais, a desaparición da gandaría rústica extensiva, a creación de vías forestais, a instalacións de enerxía eólica, ou a minaría. A desaparición das toxeiras e carroucheiras ten un efecto moi negativo na recuperación da vexetación e do solo.

## Etimoloxía 
A orixe do nome vulgar galego carroucha non está claro. Podería derivar, igual que outras denominacións coma carrasca, carqueixa e queiruga, do latín *carex* *-icis*, etimoloxía xeralmente aceptada polos filólogos para carrizo, pero tamén podería ter unha orixe común ás palabras con carba: carballo ou carpaza, cuxa orixe probábel é unha raíz prerromana preindoeuropea *car-* ou *k-ar-*, que significa rocha, cousa de constitución dura, planta de monte, áspera e dura. Outra posibilidade, xunto coa orixe da palabra carpaza, é que derive do latín *carpere*, que significa rañar e, outra posibilidade máis é que estea relacionada coa palabra *carapaccia*, étimo que suxestiona para o castelán *calabaza*.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
Atlas Xeobotánico de Galicia
Evaristo Suárez Alberte

**Evaristo Suárez Alberte**, nado en Esgos o 23 de outubro de 1882 e finado no mesmo concello a principios de xuño de 1934, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Foi mestre en Seadur (1908), Carballeda de Avia (1910) e na Escola do Areal de Vigo (1918-1932). Foi concelleiro en Vigo de setembro de 1924 a 1926 e participou na homenaxe aos mestres de Moaña que que loitaron contra o caciquismo nos anos vinte. Despois foi director do Grupo Escolar do Carballiño (1932-1934). Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense, que chegou a presidir provisionalmente en setembro de 1932 substituíndo a Albino Núñez Domínguez, deixando paso en decembro dese ano a Luís Soto. Seguiu formando parte do consello de redacción da revista *Escuela del Trabajo*.

## Vida persoal 
Casou con María Rodríguez González.

## Notas
Gent per Formentera

**Gent per Formentera** (**GxF**, en galego: *Xente por Formentera*) é unha agrupación política da illa de Formentera que apareceu para concorrer ás eleccións ao concello e Consello de Formentera e ás eleccións ao Parlamento das Illas Baleares.

O seu ideario é de esquerdas, ecoloxista e nacionalista; ademais de velar polas necesidades específicas da illa.

## Resultados electorais 
### Consello insular de Formentera 
Gent per Formentera gañou as tres eleccións ao Consello Insular de Formentera ás que se presentou, sempre con Jaume Ferrer Ribas como candidato a alcalde. En 2007 e 2011 gobernou grazas a un pacto de GxF co PSIB-PSOE. Dende 2015 goberna en solitario con maioría absoluta.

### Parlamento das Illas Baleares 
Ás eleccións ao Parlamento das Illas Baleares preséntase en coalición co PSIB-PSOE.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Sitio web oficial
Policipédidos

A dos **policipédidos** (*Pollicipedidae*) é unha pequena familia de crustáceos maxilípodos cirrípedes da orde dos pedunculados, (os chamados percebes).

A familia comprende só dous xéneros:
* *Capitulum* Gray, 1825
* *Pollicipes* Leach, 1817

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bisby F. A.; Roskov, Y. R.; Orrell, T. M.; Nicolson, D.; Paglinawan, L. E.; Bailly, N.; Kirk, P. M.; Bourgoin, T.; Baillargeon, G. e Ouvrard, D. (red.) (2001): *Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011. Annual Checklist*. Reading, UK.

### Outros artigos 
* Cirrípedes
S'Espardell

'''S'Espardell''' é unha illa balear que forma parte das Illas Pitiusas. Depende do municipio de Formentera e da parroquia de Sant Ferran de ses Roques, e está incluída no Parque Natural de ses Salines.

## Características 
Está situada a 4&nbsp;km ao oeste da illa de S'Espalmador e 8&nbsp;km ao norte da punta Pedrera de Formentera. A 100 m ao suroeste da illa atópase o illote de S'Espardelló. Ambos os nomes son diferentes diminutivos de esparto.

A lonxitude da illa, entre a punta de Tramuntana e a punta de Migjorn é de 1.570 metros e a superficie total é de 0,6&nbsp;km². Na parte central a illa anchéase formando a levante a punta de Sa Galera. A costa é abrupta e só dispón dun pequeno embarcadoiro a poñente, que recibe o nome de Es Mollet. Na punta de Tramuntana hai o faro de S'Espardell, de 53 metros de altitude. No oeste da illa hai restos dunha torre de defensa de orixe musulmá. A superficie da illa é relativamente plana e a altitude máxima é de 30 m no punto chamado Es Cocons de s'Espardell.

Xeoloxicamente a illa é calcaria. O litoral de poñente está formado por *marès* (rocha sedimentaria balear) que chega ata 14 m de altitude e é o resultado da compactación de grandes calcarios e fragmentos de organismos mariños. O resto da illa está recuberta dunha capa calcaria formada pola salinización por evaporación do substrato de *marès*. Esta constitución calcaria provocou a formación de importantes covas: S'Almànguena, Es Corbmarins e Sa Sitja.

Destaca a presenza da mesma subespecie de lagartas que en Formentera (*Podarcis pityusensis formenterae*) e importantes colonia de aves mariñas como a gaivota de Audouin (*Larus audouinii*), o corvo mariño (*Phalacrocorax aristotelis*) e a pardela balear (*Puffinus mauretanicus*). Tradicionalmente foi utilizada polos habitantes de Formentera para a práctica da pesca, a caza de pardelas e a busca de ovos de gaivota.

## Véxase tamén 
*S'Espalmador
*Illas Pitiusas
Scalpellidae

Os **esclapélidos** (*Scalpellidae*) son unha familia de crustáceos maxilípodos cirrípedes da orde do escalpeliformes, semellantes aos percebes.

Comprende numerosos xéneros agrupados en 5 subfamilias,

## Etimoloxía 
O nome da familia deriva do do seu xénero tipo, do latín *scalpellum*, escalpelo, coa desinencia das familias animais *-idae*, ´-idos.

## Cladograma 
Este é un cladograma que reflicte a posicón da familia dentro dos pediculados, e a súa relación cos policipédidos, segundo *Catalogue of Life*:

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cirrípedes
* Policipédidos

### Ligazóns externas 
* *Scalpellidae* Pilsbry, 1907 en ITIS. 
* *Scalpellidae* en NCBI.
Estadio Municipal da Magdalena

O **Estadio Municipal da Magdalena** é un campo de fútbol de Vilalba propiedade do Concello homónimo. Nel xoga os seus partidos como local o Racing Vilalbés desde a súa inauguración en 1992.

Conta cun terreo de xogo de herba natural e dúas bancadas cubertas que poden acoller até 1.872 espectadores.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Datos do estadio en soccerway.com
Saturnino Piñeiro

**Saturnino Piñeiro Groba**, nado en Cristiñade (Ponteareas) en 1876 e finado en Vigo o 18 de maio de 1965, foi un agrarista e xornalista galego

## Traxectoria 
Emigrou á Arxentina e instalouse en General La Madrid. Foi redactor do periódico *El Lamatritense*. Retornou a Ponteareas en 1916. Foi secretario da Federación Agraria do Partido de Ponteareas e dirixiu o periódico *El Tea* onde tamén escribía a sección "Fuchicadas" que asinaba co pseudónimo  **Pedro Borreiro**. Esas colaboracións foron recompiladas nun libro co mesmo título que editou *El Tea* en 1927. Colaborou en textos co produtor de cine Xosé Gil. Directivo da Federación Provincial Agraria de Pontevedra, en abril de 1936 foi nomeado secretario do seu Consello directivo. Foi presidente da Liga de Inquilinos y Vecinos de Vigo. Nos anos 50 foi vogal do Consello de Goberno da Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Finou en Vigo o 18 de maio de 1965.

## Obras 
* *Fuchicadas*, por Pedro Borreiro. El Tea, 1927.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 1931, escenas de la Galicia agraria
Celso Vila Rodríguez

**Celso Vila Rodríguez**, nado en Ourense o 13 de novembro de 1912, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Mestre no Viso (Cudeiro). Pertenceu a Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense e á Federación de la Juventud Socialista Unificada de Galicia. Foi secretario xeral da FETE da UGT. Colaborou en *Escuela del Trabajo*. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 estivo preso cinco días. Ingresou na Agrupación Socialista de Ourense en xaneiro de 1936.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado e destituído como mestre a principios de agosto por ser un dos dirixentes da ATEO. Estivo agochado até xullo de 1939. Foi xulgado en Ourense por rebelión militar e declarado en rebeldía. Cruzou a fronteira portuguesa por Vilardevós o 18 de xullo de 1939, pasou a Trabancas e posteriormente chegou a Lisboa onde embarcou como súbdito cubano no barco *Colonial* o 30 de setembro rumbo a México; a onde arribou o 19 de outubro de 1939. Foi sancionado polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas da Coruña con 8 anos de inhabilitación especial para o desempeño de cargos públicos. En México formou parte do Grupo Socialista Galego e da Alianza Nazonal Galega, da que foi secretario de mocidades.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* "Política do exilio" de Víctor M. Santidrián Arias in *Actas do Congreso Internacional “O exilio galego”* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Registro Nacional de Extranjeros en México
O detective Conan: O derradeiro mago do século

é un filme de animación baseado no anime *O detective Conan*. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 17 de abril do 1999.

En galego, estreouse na TVG o 5 de xullo do 2013.

## Sinopse 
A célebre serie do Detective Conan trae de novo outra excitante película. O noso heroe encóntrase desta vez co seu inimigo, o misterioso ladrón Caco Kid. Aceptando o reto del, Conan e o seu amigo Heiji tentarán protexer o derradeiro tesouro da Dinastía Rusa dos Romanov, o Ovo dos Recordos. Mais coas súas trécolas e estratexias, Caco Kid logra confundilos e faise coa tan prezada xoia.

Mentres foxe voando coa súa á delta un criminal dispáralle a logra abatelo. Caco Kid desaparece coma por arte de maxia, deixando atrás unha pomba e o obxecto roubado, que pasan ás mans do outro criminal.

A herdeira lexítima do ovo cóntalles a Conan e mais aos seus amigos a historia da xoia. O noso detective descobre un mecanismo oculto dentro do tesouro que lle será clave para resolver o caso e levaráos ata un castelo cheo de trampas e engados arquitectónicos. Poderán recuperar o valioso ovo?

## Dobraxe 
* **Estudio:** Sodinor
* **Data:** 2013.
* **Dirección:** Alfonso Valiño e Matías Brea.
* **Tradución:** María Alonso Seisdedos.
* **Elenco da dobraxe:**

## Música 
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "One" ("Un"), interpretada por B'z.

Os temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2000.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Francisco Piñeiro Groba

**Francisco Piñeiro Groba**, nado en Cristiñade (Ponteareas) o 7 de agosto de 1881 e finado en Tui o 28 de setembro de 1947, foi un mestre e político galego.

## Traxectoria 
Cursou a carreira de maxisterio en Pontevedra. Foi mestre de Fozara (Ponteareas), Vilachán (Tomiño), Baldráns (Tui) e Fornelos (Salvaterra de Miño). Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Salvaterra de Miño tomando posesión o 24 de marzo de 1924.

## Vida persoal 
Casou en Tui coa tamén mestra Irene López Barreiro en 1910.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*