open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Júlio Pomar

[miniatura|200px|Júlio Pomar por [Bottelho]]**Júlio Pomar**, nado en Lisboa en 1926 e finado na mesma cidade o 22 de maio de 2018, foi un pintor portugués.

Acudiu á escola superior de Belas Artes de Lisboa e de Porto. Realizou exposicións principalmente en Lisboa e París, tendo feito a súa derradeira exposición individual en 1947 no Porto. Foi o principal escultor do Neorealismo portugués, de 1945 a 1957, seguindo por outros camiños en épocas posteriores. A súa obra máis famosa da fase neorrealista é *O Almoço do Trolha* (1946-1950).
Roi Paez de Ribela

**Roi Paez de Ribela** foi un trobador galego ou portugués de mediados do século XIII.

## Traxectoria 
António Resende de Oliveira identifícao como fillo do cabaleiro Paio Soares de Ribela, do que existen referencias na provincia de Ourense, das súas composicións satíricas dedúcese que frecuentou córtea castelá, polas alusións a Fernando Escalho, o cal, tamén foi obxecto de escarnio doutros trobadores como Pero Garcia Burgalês.

## Obra 
É autor de 21 textos: 13 cantigas de amor, onde viola os preconceptos do amor cortés dirixíndose á dama polo seu nome, Dona Leonor, e 8 cantigas de escarnio e maldicir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fernan Soares de Quinhones

**Fernan Soares de Quinhones ou Quinhões** (ou Fernan Suarez de Quiñones) foi un trobador leonés do século XIII.

## Traxectoria 
Crese que provén dunha localidade leonesa chamada Quiñones del Río, preto de Astorga, estaría casado con Maria Guillelmez e sería irmán de Fernan Suarez de Quiñones, que aparece no documento das reparticiones tras a conquista de Sevilla. Fernan Soarez figura nun documento de venda de 1259 conservado na catedral de León no que tamén figura Afonso X. Carlos Alvar tamén atopou un documento de 1271 no que figura o seu nome. Estivo activo na corte de Afonso X e tivo relacións cos trobadores Gonçalo Eanes do Vinhal e Johan Airas.

## Obra 
É autor de 5 textos: 4 cantigas de escarnio e 1 sátira moral.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Adai, Lugo

**Santa María Madanela de Adai** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 89 habitantes (48 homes e 41 mulleres), tres menos ca en 2006.

## Toponimia
O topónimo **Adai** ten orixe no antropónimo de orixe xermánica .

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Altar de Adai 360.jpg|Altar de Adai no complexo arqueolóxico de Pena Fita.
Ficheiro:Altar de Adai e penas con pías naturais.jpg|Altar de Adai e penas con pías naturais.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Adai 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Bacurín, Lugo

**San Miguel de Bacurín** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 70 habitantes, deles 28 eran homes e 42 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A igrexa de San Miguel de Bacurín foi construída a finais do século XII, ten planta de nave única e ábsida semicircular.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Absida da igrexa de San Miguel de Bacurín, Lugo.jpg|Ábsida da igrexa de Bacurín.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Bacurín 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Josep

**Josep** foi un trobador portugués de finais do século XIII e principios do XIV. Primeiro representante xudeu da escola trobadoresca galego-portuguesa, é autor dunha tenzón con Estevan da Guarda.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Juião Bolseiro

**Juião Bolseiro** foi un xograr galego, activo no terceiro cuartel do século XIII nas cortes de Castela e Portugal.

## Traxectoria 
O profesor Xosé António Souto Cabo achou un documento na Catedral de Santiago de 1240 onde figura como testemuña *Iulianu s Arie, bulsarius*. Sostén que o alcume Bolseiro pode ter relación coas bolsas nas que se gardaban as doazóns dos fieis.

## Obra 
É autor de 18 textos: 1 cantiga de amor, 15 cantigas de amigo e 2 tenzóns, unha delas con Johan Soarez Coelho sobre o escándalo de amas e tecedeiras, e outra con Men Rodriguiz Tenoiro.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Johan Velho de Pedrogaez

**Johan Velho de Pedrogaez** foi un trobador portugués, activo entre 1278-1310 na corte de don Dinís. Irmán do tamén trobador Fernán Vello, foi autor de 2 cantigas de escarnio.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Johan de Gaia

**Johan de Gaia** foi un trobador portugués, de Guimarães, da primeira metade do século XIV. Escudeiro na corte de don Dinís e de Afonso IV, foi protexido por Pedro, conde de Barcelos. É autor de 7 textos: 4 cantigas de amor, de feitura tradicional e 3 cantigas de escarnio.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pae Calvo

**Pae** (ou Pai) **Calvo** foi un xograr galego do século XIII, compositor de lírica galego-portuguesa.

## Traxectoria 
Pola súa colocación nos cancioneros, no grupo coñecido como o dos xograres galegos, dedúcese a súa procedencia galega e o oficio de xograr. O estudoso Manuel de Boaventura sostén que a súa procedencia pode ser portuguesa, ao haber un lugar co mesmo nome que o xograr en Vila Cha, con todo António Resende de Oliveira atopa documentadas varias persoas con ese nome en Galicia, Portugal e León. Giuseppe Tavani sitúao na corte de Don Dinís.

## Obra 
É autor de 2 cantigas de amigo. 

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Martin de Pedrozelos

**Martin de Pedrozelos** ou Padrozelos foi un xograr galego, compositor de cantigas en lírica galego-portuguesa. É unha figura recoñecida na comarca de Sarria e conta cun documental chamado *Trobador no Camiño: andares pola lírica de Martín de Padrozelos* para dar a coñecer a súa figura.

## Traxectoria 
Polo sobrenome crese que naceu en Padrucelo, na parroquia de San Xoán de Lózara pertencente ao municipio de Samos. En Padrucelo consérvase unha casa centenaria co seu nome. Existe discrepancia sobre o seu período, pola colocación no cancionero estudosos como Tavani e António Resende de Oliveira sitúano na segunda metade ou finais do século XIII, con todo o investigadores Xulio Pardo de Neyra e Doce Fernández Graña sosteñen que naceu a mediados do século XI e faleceu a princios do século XII, situando as súas composicións como as primeiras coñecidas en galego. 

## Obra 
Consérvanse dez cantigas: nove cantigas de amigo e unha cantiga de amor. O grupo musical A Quenlla editou un disco chamado *Trobador no Camiño* que contén versións das dez cantigas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
**Martin de Padrozelos, o primeiro trobador da lírica galego-portuguesa?*, de Xulio Pardo de Neyra, 2005, Toxosoutos.

### Ligazóns externas 
* Trobador no Camiño: andares pola lírica de Martín de Padrozelos
Xoán Zorro

**Xoán Zorro** ou **Johan Zorro** foi un xograr galego ou portugués, de finais do século XIII, activo na corte de Afonso III ou máis probabelmente na de don Dinís. É autor de 11 textos: 1 cantiga de amor e 10 cantigas de amigo. Semellante a Martín Codax ou a Paio Gómez Chariño, cantou principalmente temas relacionados co mar. Pénsase que dúas das súas cantigas foron compostas por orde do rei, por ocasión do lanzamento ao mar dalgunhas naves saídas dos estaleiros de Lisboa.

Zorro é infrecuente entre os poetas medievais por escribir sobre mares apouvigados e acalentados, no canto de océanos salvaxes e mortais. Nos seus poemas, os mariñeiros só se laian da perda dos seus fogares, namoradas etc.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Vasco Martinz de Resende

**Vasco Martinz de Resende** foi un trobador portugués de finais do século XIII. É devanceiro do humanista André de Resende. Só se coñece del un texto: unha tenzón de amor que mantén con Afonso Sanches.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Estevan Coelho

**Estevan Coelho** foi un trobador portugués, activo a principios do século XIV. Neto de Johan Soarez Coelho, é autor de 2 cantigas de amigo. Unha delas, dialogada, ten influencias da chanson de toile francesa.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Estevan Travanca

**Estevan Travanca** foi un trobador portugués, activo desde finais do século XIII até principios do XIV. É autor de 4 cantigas de amigo, moi uniformes tematicamente, onde a amiga manifesta a súa mágoa pola ausencia do namorado.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Estevan Reimondo

**Estevan Reimondo** foi un trobador portugués, que estivo activo a finais do século XIII e principios do XIV. Representante da nobreza do norte de Portugal, é autor de 2 cantigas de amigo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Estevan Fernandiz de Elvas

**Estevan Fernandiz** foi un trobador portugués, activo a finais do século XIII e principios do XIV. Natural de Elvas, é autor de 7 textos: 3 cantigas de amor e 4 cantigas de amigo, 2 delas dialogadas.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Martin Perez Alvin

**Martin Perez Alvin** foi un trobador portugués do terceiro cuartel do século XIII e principios do XIV. Medio irmán do tamén trobador Johan Lobeira, é autor de 9 cantigas de amigo.
Pero Mendiz da Fonseca

**Pero Mendiz da Fonseca** foi un trobador, posibelmente portugués e que estaría activo a finais do século XIII. É autor de 6 textos: 5 cantigas de amor e 1 cantiga de escarnio.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Pero Goterrez

**Pero Goterrez** foi un trobador leonés do século XIII.

## Traxectoria 
Pola súa obra, sábese que era cabaleiro. Estudosos como Carolina Michaëlis sosteñen que foi un trobador portugués activo na corte de Afonso III, con todo, estudos recentes identifícano con Pedro Gutiérrez un nobre que tivo os cargos de meiriño maior e tenente das torres da cidade de León.

## Obra 
É autor de dous textos: unha cantiga de amor e unha cantiga de escarnio e maldicir.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Nuno Perez Sandeu

**Nuno Perez Sandeu** foi un trobador portugués de finais do século XIII. É autor de 6 cantigas de amigo, a primeira dialogada e paralelística.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Roi Martinz do Casal

**Roi Martinz do Casal** foi un trobador portugués, de finais do século XIII e primeiro terzo do XIV. É autor de 6 textos: 3 cantigas de amor e 3 cantigas de amigo, onde innova estruturas métricas orixinais.
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fernan Rodriguez Redondo

**Fernan Rodriguez Redondo** foi un trobador portugués de finais do século XIII e principios do XIV. Fillo do trobador Rodrigo Eanes Redondo, arredor de 1297 foi administrador do infante Peire, fillo de Pedro III de Aragón e en 1316 era xuíz en Portugal. É autor de 3 textos: 2 cantigas de escarnio e 1 tenzón con Pero da Ponte, aínda que esta se conserve fragmentariamente.
Johan Mendiz de Briteiros

**Johan Mendiz de Briteiros** foi un trobador portugués, activo contra 1270-1320. Membro da alta aristocracia portuguesa, era neto de Roi Gomez de Briteiros e fillo de Men Rodrigues de Briteiros. Residiu na corte de don Dinís e posibelmente tamén na de Afonso X. É autor de 9 textos: 6 cantigas de amor e 3 cantigas de amigo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Vidal

**Vidal** foi un poeta portugués da primeira metade do século XIV.

## Traxectoria
Xudeu e natural de Elvas, é autor de dúas cantigas de amor de temática e métrica innovadoras. Introduce elementos completamente novidosos na cantiga de amor como a referencia ao *peito branco* da dama, fronte á abstracción propia do xénero. Non se cre que *Vidal* fora un rango elevado, senón un burgués ou un artesán, debido a que nas cantigas atópanse estrofas nas que o poeta se escusa. Estas composicións intentan imitar o modelo trobadoresco.

## Rúbrica
A rúbrica que introduce os textos indícanos:

''Estas duas cantigas fez hûu judeu d'Elvas, que avia nome Vidal, por amor d'ûa judia de ssa vila que avia nome Dona. E pero que é ben que o ben que home faz sse non perça, mandamo-lo screver; e non sabemus mais d'ela[s] mais de duas cobras, a primeira cobra de cada hûa.*

Estas dúas cantigas fixo un xudeu de Elvas, que se chamaba Vidal, por amor a unha xudía desa vila que se chamaba Dona. E como é bo que o que se fai ben non se perda, mandamos pólo por escrito; e non sabemos máis delas, só dúas estrofas, a primeira de cada unha.

## Cantigas de amor
Un pequeno anaco dunha das cantigas é:

*'Moyr', e faço dereyto,**		

**por hûa Dona d'Elvas**		

**que me trage tolheyto,**		

**como a quen dam as hervas.**		

**Des que lh'eu vi o peyto**		

**branco, dix'aas ssas servas:**    		

**A mha coyta non á par,**		

**ca ssey que me quer matar,**		

**e quero eu morrer por ela,**		

**ca me non poss'ém guardar*.*'		

:Morro, e teño motivo,

:por unha Dona de Elvas

:que me ten destruído

:como a quen dan herbas.

:Desde que lle vin o peito

:branco, dixen ás súas servas:

:*Miña coita non ten par,*

:*pois sei que me quere matar,*

:*e quero eu morrer por ela,*

:*pois non  o podo evitar*.

## Véxase tamén
### Bibliografía
*Stegagno-Picchio, (1962) L. *As cantigas de amor de Vidal, judeu de Elvas*.
Estevan da Guarda

[miniatura|page=29|[Cancioneiro Colocci-Brancuti]]
**Estevan da Guarda**, nado cara ao 1280 e finado en 1364, foi un nobre e trobador de portugués.

Foi secretario de don Dinís, de quen recibiu doazóns e bens. Trala morte deste e a chegada ao trono de Afonso IV, pasou a ser protexido do conde de Barcelos. Tras deixar a corte tivo unha maior produción poética, especialmente de carácter satírico, contra os privados rexios, nobres e xuristas, que foran ascendidos no proceso de centralización e burocratización do novo monarca.

Consérvanse del 35 pezas, presentes nos cancioneiros da Biblioteca Nacional de Lisboa e da Biblioteca Vaticana: 6 cantigas de amor, unha cantiga de amigo, 26 cantigas de escarnio, un ensenhamen e unha tenzón con Josep.

Despois da súa morte, os seus bens foron requiridos polo conde Lourenço Martins de Avelar, (finado cara a 1403), escudeiro, coseñor da honra e Quintã de Macieira.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Cancioneiro da Biblioteca Nacional
* Cancioneiro da Biblioteca Vaticana
Golparro

**Golparro** foi un xograr galego do século XIII.

## Traxectoria 
Golparro sería un alcume que significaría "raposo vello". Ana Isabel Boullón Agrelo sostivo que o sobrenome Golparro sería unha mestura dos termos golpe e raposo. Manuel Fernández Rodríguez atopou un documento de compra por parte do Mosteiro de Santa María Melón de 1257, no que figura como vendedor un *Juan Fernández* coñecido como *Golparro*.

Pola súa obra, na que fai alusión ao santuario de San Treeçon, deduciuse que foi orixinario da zona de Tui, onde venerábase a este santo naquela época.

## Obra 
É autor dunha cantiga de amigo, sobre o santuario de San Treeçon, pertencente ao subxénero de cantigas de romaría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Johan Fernandez de Ardeleiro

**Johan Fernandez de Ardeleiro** (tamén Johan Fernandez d'Ardeleyro') foi un trobador galego do século XIV. Estudosos como Carolina Michaelis conclúen que é un dos derradeiros trobadores da lírica galego-portuguesa. Pode ser contemporáneo Johan de Gaia, Estevan da Guarda e do xograr Johan.

## Obra 
Consérvanse catro obras, son unha cantiga de amor, de esquema estrófico orixinal, e tres cantigas de escarnio e maldicir, dúas delas de autoría dubidosa.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Galisteu Fernandiz

**Galisteu Fernandiz** **Galisteu** foi un xograr do século XIII.

## Traxectoria 
Sábese que era un xograr pola posición que ocupa nos cancioneiros. Carolina Michaelis propuxo que debía de ser un xograr leonés, dunha cidade chamada Galisteo. António Resende de Oliveira sostén que foi un xograr galego activo a mediados do século XIII, baseándose na colocación dentro dos cancioneiros. Xosé Antonio Souto Cabo sitúao nunha localidade chamada Galisteu no municipio de Gondomar.

## Obra 
Consérvanse seis obras, cinco son cantigas de amigo e a restante é unha cantiga de amor..

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Fernan do Lago

**Fernan do Lago** foi un xograr ou trobador galego do século XIII.

## Traxectoria 
Algúns investigadores sosteñen que en realidade éFernando Esquío. No século XIII había nobres co mesmo apelido na zona de Ferrol. O apelido pode indicar a súa procedencia no canto da súa liñaxe como, por exemplo, Bernal de Bonaval ou Johan de Requeixo. Na súa cantiga menciona o santuario de Santa María de Lago, podendo corresponder a unha localidade da comarca do Salnés, aínda que existen varias localidades con ese topónimo tanto en Galicia como en Portugal. Pola posición que ocupa nos cancioneiros o máis probable é que fose un xograr. Tamén pola súa colocación nos cancioneiros é posible que estivese activo na época de Don Dinís.

## Obra 
Consérvase unha cantiga de amigo, pertencente ao subxénero das cantigas de romaría.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Outros artigos
*Fernando Esquío
O Burgo, Lugo

**San Vicente do Burgo** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 42 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.

## Lugares e parroquias 
### Lugares do Burgo 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Paula Rego

**Paula Figueiroa Rego**, nada en Lisboa o 26 de xaneiro de 1935 e finada en Londres o 8 de xuño de 2022, foi unha pintora e ilustradora portuguesa.

## Traxectoria 
Paula Rego naceu en Lisboa no seo dunha familia enriquecida durante os anos do réxime de Salazar, o que quizais fose unha primeira influencia para os seus posteriores personaxes, sinistros e dominantes. Foi enviada estudar a St Julian's School, de Carcavelos, Portugal antes de ingresar no *Slade School of art* onde coñeceu o tamén artista Victor Willing, con quen contraeu matrimonio. Ambos dividiron o seu tempo entre Portugal e Inglaterra ata 1975, cando se trasladou definitivamente ás illas británicas. En 1988 Willing morreu logo de sufrir durante anos de esclerose múltiple. Sogra de Ron Mueck esta influíuno para pasar dos seus traballos en empresas de efectos especiais á arte dentro das galerías. En 1989 entrou na lista de candidatos ao premio Turner e en 2005 concedéuselle o grao de doutor honoris de letras pola Universidade de Oxford.

## Obra 
Os seus primeiros traballos datan das décadas de 1960 e 1970, neodadaista ou estilo informal. Mestura diferentes técnicas con pintura e collage, xoga con imaxes infantís, fetichistas e traumáticas. As cales serían fundamentais no seu estilo de madurez. Formou parte do London Group, con quen participou en exposicións colectivas xunto a artistas do talle de David Hockney e R. B. Kitaj. Rego desenvolveu un estilo máis ilustrativo e figurativo. Relacionada con Francis Bacon e Lucian Freud pero cunha forte influencia de Beatrix Potter e os seus libros de contos de fadas.

O seu traballo ofrece a miúdo unha cara sinistra, acentuando a dominación maliciosa e a subversión da orde natural. Ocúpase de realidades sociais polémicas, un exemplo sería Triptych (1998) sobre o tema do aborto, actualmente na colección Abbot Hall en Kendal. O estilo de Rego é comparado en ocasións coas ilustracións de historietas ou cómics. Como nas historietas, os animais represéntanse a miúdo en papeis e situacións humanas. Os seus últimos traballos mostran un estilo máis realista, pero en ocasións continúan as referencias animais, a serie *Dog Woman* de 1990 por exemplo, nunha serie de cadros ao pastel representa a mulleres con diferentes poses propias de cans (ladrando á lúa etc).

Rego tamén pintou un retrato de Germaine Greer, que se conserva na galería nacional do retrato en Londres, así como o retrato oficial do presidente portugués de Jorge Sampaio.
Coeses, Lugo

**Santa María Madanela de Coeses** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo.

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 179 habitantes (92 homes e 87 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 243 habitantes.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CapeladasVirtudesCoeses.jpg|Capela das Virtudes

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Coeses 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Gondar, Lugo

**Santa María de Gondar** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes (48 homes e 43 mulleres), un menos ca en 2006.

## Toponimia 
O topónimo **Gondar** deriva do antropónimo gótico , que sería o posuidor da vila.
 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Gondar 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Martin de Caldas

**Martin de Caldas** foi un xograr galego ou portugués do século XIII.

## Traxectoria 
Xabier Ron Fernández cre que o seu nome indica a procedencia do autor, do mesmo xeito que sucede con outros xograres da lírica galego-portuguesa. Así mesmo, atopou dous documentos pertencentes na catedral de Santiago de 1256 e 1264 que se refiren a un *Martin Pelagii de Caldis*. António Resende de Oliveira localizou un documento de 1258 en Barcelos no que figura o nome de *Martim Pais de Caldas*. sobre temas tópicos, recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Portugal e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Martin Campina

**Martin Campina** é un xograr galego ou portugués do século XIII.

## Traxectoria 
Non se conservan datos biográficos, as súas 2 cantigas tampouco conteñen alusións biográficas nin xeográficas para determinar a súa procedencia. Campina pode ser o seu apelido ou tamén o seu lugar de procedencia, sendo un topónimo existente tanto en Galicia como en Portugal. Puido estar activo entre 1240 e 1280.

## Obra 
Consérvanse dúas cantigas de amigo, recollidas no cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e no cancioneiro da Biblioteca Vaticana.

## Notas
Airas Paez

**Airas Paez** (tamén **Airas Pais**) foi un xograr galego do século XIII. 

## Traxectoria 
Hai indicios de ser orixinario da provincia de Ourense debido a que nalgunha composición menciona á ermida de Santa María de Reza. Estivo activo na corte de Sancho IV. Segundo António Resende de Oliveira, citando a Ramón Menéndez Pidal, tamén estivo nas cortes de Navarra e na de Aragón, xa nos primeiros anos do século XIV.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
*
Xoán de Requeixo

**Xoán de Requeixo****, Xohán** **de Requeixo** ou **Johan de Requeixo** foi un xograr galego de finais do século XIII. Levan o seu nome un colexio e a biblioteca municipal de Chantada.

Existen discrepancias sobre o lugar do seu nacemento, aínda que o seu nome e a súa obra conservada inducen a pensar que naceu na parroquia de Santiago de Requeixo. Antonio Rei Somoza sitúao nunha concesión foral de 1247 que realiza o abade de Oseira ao seu favor. O escritor Xosé Lois García Fernández sostén que era un sacerdote da parroquia de Requeixo.

No 2004, grazas á iniciativa da Asociación Xohán de Requeixo, erixíronse cinco monólitos cos poemas conservados deste poeta medieval.

## Obra 
É autor de cinco cantigas de amigo, todas cantigas de romaría, en torno ao santuario de monte Faro en Chantada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Homenaxe poética ao trobador Xohan de Requeixo*. Ed.: Comisión organizadora Homenaxe a Xohán de Requeixo (Xosé Méndez López / Xosé Lois García). Barcelona, 2003 (inclúe CD). Campo; Caride; Gómez Alfaro; Mero; Ínsua; Manuel María; Neira Vilas; Novo; Miranda; Otero; Rábade; Rabuñal; Valcárcel; Vázquez Pintor e Villar; García; Cunqueiro; del Caño; Montero; Mini. 
* 

### Outros artigos 
* Literatura medieval galega
Johan

**Johan** foi un xograr leonés do século XIV pertencente á última época da lírica galego-portuguesa. Estaría activo arredor do 1325

## Traxectoria 
Pola súa obra sábese que era de León (ou canto menos que viviu alí), estivo activo na corte do rei Don Dinís, posteriormente é posible que seguise activo na corte de Afonso IV ou na do conde de Barcelos.

## Obra 
Foi autor dun pranto pola morte de don Dinís e unha cantiga de loor a Afonso IV.  Esta cantiga de loor é unha das últimas composicións en galego-portugués conservadas, estaría datada cara ao 1340.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Os Ánxeles, Brión

**Santa María dos Ánxeles** é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Brión, na comarca de Santiago. Está situada na zona baixa do concello, no Val da Amaía, á beira do río Sar. A súa extensión é de 7,5&nbsp;km² e conta cunha poboación de 3.300 habitantes (1.588 homes e 1.712 mulleres) distribuídos en 21 lugares e aldeas (ano 2018), o que supón un aumento respecto ó ano 2004, cando tiña 2.093 habitantes (1.071 mulleres e 1.022 homes).

## Demografía 
Dende os anos 1990 en adiante o concello de Brión incrementou de xeito notable a súa poboación, polo feito da súa privilexiada situación e a mellora das comunicacións por estrada. A parroquia dos Ánxeles, dentro deste fenómeno demográfico, é a que máis poboación atrae. En poucos anos pasou dos 1.621 habitantes de 1999, ós 2.093 do ano 2004, e ós 2.562 habitantes do 2007.

## Historia 
Antigamente a parroquia coñecíase por *Santa María de Perros*. A mediados do século XVI, na época de inicio da intromisión do castelán en Galicia, o arcebispo de Compostela Francisco Blanco Salcedo mandou mudar o nome para o actual.

Xa existen referencias á parroquia en documentos medievais, e sábese que a a principios do século XVII se contabilizaban 83 lumes (casas habitadas) e no censo de 1826 a poboación era xa de 730 persoas.

A igrexa parroquial de Santa María dos Ánxeles é de estilo barroco, construída entre 1748 e 1789.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Os Ánxeles, Brión, Galiza-17.jpg
Ficheiro:Os Ánxeles, Brión, Galiza-16.jpg
Ficheiro:Os Ánxeles, Brión, Galiza-7.jpg
Ficheiro:Os Ánxeles, Brión, Galiza-2.jpg

## Lugares e parroquias 
### Lugares dos Ánxeles 
### Parroquias de Brión 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Brión

### Ligazóns externas 
* Os Ánxeles na web do concello de Brión.
Fernán Páez de Talamancos

**Fernán Páez de Talamancos** ou **Fernan Paez de Talamancos** (tamén, Fernando Páez de Tamallancos e Fernan Pais de Tamalhancos) foi un trobador galego dos séculos XII e XIII.

## Traxectoria 
Nobre de Tamallancos, era señor da casa e castelo de Vilamarín, que lle doara o rei Afonso VII e lle confirmara Fernando III. Foi alférez de Afonso IX e posteriormente tenente no antigo distrito de Búbal e no Castelo de Alba. Tivo posesións no Morrazo, en zonas do Miño ourensán, así como en zonas de León. Estivo casado dúas veces, a segunda con Teresa López de Ulloa, pertencente á familia dos Limia-Traba. Tivo catro fillos (dúas mulleres do primeiro matrimonio e dous homes do segundo) As outras dúas cantigas, coñecidas como «Com vossa graça, mia senhor» e «Nom sei doa que podesse», son de difícil catalogación.

## Notas
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Piúgos, Lugo

**Santiago de Piúgos** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo , na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 344 habitantes, deles 164 eran homes e 180 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

A nivel eclesiástico, a parroquia pertence ao arciprestado dos Coutos de Lugo.

## Toponimia 
Piúgos é un topónimo único en Galicia.  A presenza na documentación medieval dunha *uilla Pelucus* en 964, fai pensar nunha orixe baseada na forma *PILŪCUS*, posiblemente un alcume derivado do termo latino *PILUS* (pelo ou cabelo), ao que se agrega o sufixo pexorativo *-ŪCUS*. Pilus foi, así mesmo, un antropónimo prelatino rexistrado por Holder na antiga Lusitania.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Piúgospeto3.jpg|Peto de ánimas

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Piúgos 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Calde, Lugo

**San Pedro de Calde** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. 

Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2024 tiña 196 habitantes (98 homes e 98 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución con respecto a 2007, cando tiña 233 habitantes.

## Galería de imaxes 

Capela StaEufemia.jpg|Capela de Santa Eufemia
Hospital_de_Calde,_Lugo_01.jpg|Hospital de Calde

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Calde 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Prógalo, Lugo

**Santiago de Prógalo** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 23 habitantes, deles 14 eran homes e 9 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Patrimonio 
A igrexa de Santiago de Prógalo é de estilo románico rural, de planta rectangular dunha soa nave. A ábsida é de época posterior. Ten un retablo maior do século XVIII pintado segundo inscrición en 1787, con imaxes de María e San Pedro do XIV de estilo románico tardío, e un retablo lateral esquerdo do XVII.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Prógalo 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Recimil, Lugo

**San Lourenzo de Recimil** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 130 habitantes, deles 62 eran homes e 68 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CruceiroRecimil1.jpg|Cruceiro en Recimil

## Lugares e parroquias 
### Lugares de Recimil 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
### Ligazóns externas 
* Igrexa Parroquial de San Lourenzo de Recimil en TurGalicia.
San Mamede dos Anxos, Lugo

miniatura|Igrexa parroquial de San Mamede dos Anxos.

**San Mamede dos Anxos** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 129 habitantes (63 homes e 66 mulleres), doce máis ca en 2006.

## Toponimia
O topónimo **San Mamede dos Anxos** ten dous elementos. **San Mamede** é un haxiotopónimo referido a Mamede de Capadocia. A freguesía aparece documentada como San Mamede de Cucos () no século XII.

## Festas
As festas patronais celébranse o primeiro domingo do mes de setembro na honra á Virxe do Rosario.
## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Mamede dos Anxos 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
San Martiño de Piñeiro, Lugo

**San Martiño de Piñeiro** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo , na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 62 habitantes, deles 26 eran homes e 36 eran mulleres, o que supón un aumento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Igrexa parroquial 
Trátase dun caso único en Galicia no que a igrexa parroquial se atopa fóra dos límites da propia parroquia. En concreto, esta atópase no lugar de Vilachá (parroquia de Ribas de Miño).

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Martiño de Piñeiro 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
San Pedro de Mera, Lugo

**San Pedro de Mera** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 90 habitantes (44 homes e 46 mulleres), tres menos ca en 2006. Ten seis entidades de poboación.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:Estela de Crecente. Séc I dC. Museo Provincial de Lugo.jpg|Estela de Crecente no Museo Provincial de Lugo.

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Pedro de Mera 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
San Xoán de Pena, Lugo

**San Xoán de Pena** é unha parroquia do concello de Lugo, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 243 habitantes (113 homes e 130 mulleres), 4 menos ca no ano anterior.

## Patrimonio 
A actual igrexa parroquia data de 1872, sendo ampliada a mediados do século XX. Ten planta rectangular cunha soa nave, presbiterio máis reducido que a nave e sancristía no testeiro. De aparello de perpiaño recebo de branco e cuberta de lousa a dúas augas en nave e a catro en presbiterio. Espadana con dous ocos e dúas campás. No interior ten o retablo maior neogótico e outro lateral renacentista. Conserva varias pezas procedentes da vella igrexa, como un capitel de mármore tardorromano que fai de pía de auga bendita e outras pezas de mármore.
O templo primitivo aparece citado en documentación da catedral de Lugo, e situábase no lugar da Eirexe, sobre un gran desnivel. Nas inmediacións existe un pequeno abrigo que fai un saínte da pena, onde segundo a tradición apareceu unha imaxe de Xoán o Bautista. Do primeiro templo apenas se conservan restos pero debeu ser de bastante importancia, pois os elementos que se conservan son diferentes pezas de mármore azul do Incio, datadas cara aos séculos V-VIII, o que indica que foi unha igrexa importante polo enorme custo de traer pedras de mármore dende tan lonxe.

O xacemento foi escavado parcialmente na década de 1970 por un grupo dirixido polo mestre Ricardo López Pacho, do concurso de TVE *Misión Rescate*. Acháronse un capitel de pencas, unha base, unha imposta e tellas, todos eles desaparecidos. Porén, dúas foron identificadas case con toda seguridade como procedentes de San Xoán de Pena: un capitel tardorrománico de granito do Museo Diocesano de Lugo, que funcionou como base dunha cruz de madeira, e imposta marmórea tardorromana do Museo Provincial de Lugo. Na escavación achouse tamén unha ábsida de planta de ferradura escavada na pena aproximadamente dos séculos VIII-X.

Na parroquia tamén existen os restos dun poboado castrexo bastante arrasado polas labores agrícolas que aínda se realizan nel e no que apareceron varios muíños de man.

Na parroquia existiron ata o século XVIII dúas capelas, unha dedicada a Santa Helena e outra dedicada a Santo Antonio, probablemente en Nadela.

No lugar de Nadela, antes coñecido como Monte de Santo Antonio, o día 6 de xaneiro de 1809 as tropas francesas a cargo de Soult e Ney bateron os ingleses a mando de Sir Moore, retirándose estas o día 8 á Coruña.

Celébranse feiras no lugar de Nadela os días 15 e penúltimo día de cada mes. As festas patronais na honra a San Xoán Bautista e á Virxe do Carme teñen lugar a primeira fin de semana de xullo.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:CapitelSanXoándePena.jpg|Capitel-Pía de auga bendita

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán de Pena 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
San Xoán do Campo, Lugo

**San Xoán do Campo** é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 260 habitantes, deles 136 eran homes e 124 eran mulleres, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.

## Galería de imaxes 

Ficheiro:SanXoán1.jpg|San Xoán na fachada da igrexa
Ficheiro:SanAntonioSXoándoCampo.jpg|Santo Antonio na fachada da igrexa
Ficheiro:CruceiroSXoándoCampo.jpg|Cruceiro en Seoane
Ficheiro:CapelaSanRoque2.jpg|Capela de San Roque da Costoira

## Lugares e parroquias 
### Lugares de San Xoán do Campo 
### Parroquias de Lugo 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Lugares de Lugo
Tomás Taveira

miniatura|dereita|*Torres das Amoreiras*, Lisboa.
miniatura|dereita|Estadio de Leiria.
**Tomás Taveira**, nado en Lisboa en 1938, é un arquitecto portugués.
## Traxectoria 
Formouse na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) nos EUA. Segue o estilo posmoderno, con edificios espellados e elementos xeométricos de cores rechamantes. Deseñou tres edificios da Eurocopa 2004.

## Obras 
* Complexo comercial e residencial das Amoreiras (1985), Lisboa.
* Zona residencial das Olaias (Premio Valmor de 1982).
* Edificio sede do BNU (hoxe CNA), outro Premio Valmor.
* Edificio do IADE.
* Condominio de moradias en Palmela.
* Estadio Alvalade XXI.
* Estadio Municipal de Aveiro.
* Estadio Municipal de Leiria.
* Estación de metro das Olaias, inaugurada en 1998.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina persoal .
* *Estádios de Tomás Taveira e Souto Moura premiados* .
* *Projecto de Tomás Taveira com Mosaicos Revigrés* .
* *A crítica da crítica da Arquitectura* .
Gonçalo Byrne

[250px|miniatura|dereita|Teatro das Figuras ([Faro, Algarve|Faro, Portugal), de Gonçalo Byrne (2005)]]
**Gonçalo Byrne**, nado en Alcobaça en 1941, é un arquitecto portugués.

## Traxectoria 
Gonçalo Sousa Byrne diplomouse en Arquitectura na Escola Superior de Belas Artes de Lisboa en 1968. Foi profesor convidado en Italia, Austria, España, Suíza, Estados Unidos e Portugal. Dende 1992 é Profesor Catedrático convidado no Departamento de Arquitectura da Facultade de Ciencias e Tecnoloxía da Universidade de Coímbra.

Do seu vasto currículo, constan decenas de obras, en Portugal e no estranxeiro, incluíndo renovacións e equipamentos urbanos, laboratorios e universidades.

Recibiu o Premio Nacional de Arquitectura en 1988 e 1993, a Medalla de Ouro 2000 da Academia de Arquitectura de Francia e o *Premio Valmor 2000*

Autor dunha importante obra, varias veces premiada a nivel nacional e internacional. A súa produción ten mostrado particular relevo nos planos patrimonial e cultural.

Profesor catedrático, convidado en Portugal e no estranxeiro, no ano 2005 recibiu o título Honoris Causa pola Facultade de Arquitectura da Universidade Técnica de Lisboa, e foi condecorado polo Presidente da Républica coa Grande Ordem de Santiago da Espada.

Da súa obra, diversificada en termos de escala, de tema e de programa, destácanse como exemplo a recente intervención no Mosteiro de Alcobaça e área envolvente, o edificio da Sede do Goberno da Provincia do Brabante Flamengo en Lovaina ([[Bélxica])], a torre de control de Tráfico Marítimo da APL en Lisboa, Teatro de Faro (*Teatro das Figuras*), no Algarve, e o Museo Nacional Machado de Castro, en Coímbra.

Na área do planeamento urbano realiza, entre outros, os Planos de Pormenor para a área envolvente ao Palacio Nacional da Ajuda, en Lisboa, para a Alta Universitaria, en Coímbra, para a Cava de Viriato, no eido do Programa Polis, en Viseu, así como o Plano da Vila de Trancoso, no eido do Programa das Aldeias Históricas de Portugal.

### Últimos anos 
Desenvolve actualmente proxectos significativos tales como o da Pousada de Estoi, no Algarve, a Pousada de Viseu, Complexo Imobiliario Estoril-Sol, Complexo Imobiliario “Jade” en Lisboa, Novo Laboratorio Central da EPAL, en Lisboa, e diversas moradias no Resort Bom Sucesso en Óbidos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Gonçalo Byrne Arquitectos (site)
* Exposición en Bruxelas
Eduardo Souto de Moura

**Eduardo Souto de Moura** (nado no Porto, 25 de xullo de 1952) é un arquitecto portugués cuxo traballo está estreitamente vencellado ao dos tamén portugueses Álvaro Siza e Fernando Távora, quen son os seus mentores.

Souto de Moura licenciouse en arquitectura na Escola Superior de Belas Artes do Porto en 1980, onde foi profesor de 1981 a 1991. Foi profesor convidado nas universidades de París-Belville, Harvard, Dublín, Navarra, Zúric e Lausana. Trala colaboración no estudio de Álvaro Siza entre 1974 e 1979, estableceu un despacho profesional de seu no Porto en 1980.

## Referencias arquitectónicas 
Como principais trazos da súa arquitectura destacan o rigor e a precisión nas formas, así como unha profunda sensibilidade cara ao contexto. Do mesmo xeito que outros arquitectos portugueses, como Álvaro Siza, Souto de Moura preocúpase moito pola contorna física que cingue as súas obras. Así mesmo, coida os detalles e a selección dos materiais, conxugando moi ben formigón, pedra, madeira e aluminio. Adóitase consideralo como un representante da arquitectura orgánica.

## Obras 
* Mercado municipal de Braga (1980), un organismo lineal apoiado en rotundos muros cun espazo cuberto por unha gran laxa soportada por alicerces de formigón. 
* As casas en Nevogilde (1982 - 1983), no Porto, caracterizadas polo manexo de impoñentes muros. 
* A vivenda para a Quinta do Lago (1984), Algarve, na que retoma elementos da arquitectura vernacular do sur de Portugal. 
* Rehabilitación para pousada do Mosteiro de Santa María do Bouro, Braga (1989 - 1997).
* A casa en Alcanena (1992), en Torres Novas, unha vila construída con muros entre viñedos. 
* Metro do Porto (Estación de Casa da Música), O Porto, (1997 - 2004). 
* Estadio Municipal de Braga (2000 - 2003).
Romaría da tortilla de Laro

miniatura|250px|Tortilla de Laro.

A **Romaría da Tortilla** é unha festa gastronómica na que se exalta a tortilla de patacas. No ano 2013, foi declarada festa de interese turístico.

Ten lugar cada ano na parroquia de Laro no concello de Silleda. Celébrase o venres da primeira fin de semana de agosto desde 1989. A Romaría é moi popular pola zona da comarca do Deza e arredores, e reúne ao redor de 10.000 persoas todos os anos

## Organización 
A noite da romaría empeza sobre as 8 do serán, momento no que a asistencia de xente é xa moi elevada. Horas máis tarde ten lugar o pregón, a cargo dun persoeiro. Rematado o discurso de exaltación do produto, comezan as distintas charangas e grupos musicais e percorrer metodicamente a carballeira, enchendo de son cada un dos seus recunchos.

Como vén sendo habitual dende fai anos, os veciños da parroquia elaboran tortillas, o mesmo día da romaría, e logo repártense entre os asistentes. A comisión de festas pon a disposición do público a carballeira, onde cada quen instala a súa mesa para cear. O viño é gratuíto, pedíndose como único requisito que se colabore coa festa mercando unha xarra co logotipo da edición da romaría.

Existe un servizo de autobuses, con saída e retorno dende varios puntos.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina con información sobre a festa
Great Bernera

A **Illa de Great Bernera** (en gaélico escocés **Bearnaraigh Mòr**), a miúdo coñecida como **Bernera** é unha illa do arquipélago das Hébridas, na costa occidental de Escocia. Cunha superficie de pouco máis de 21 km², é a trixésimo cuarta máis grande da illas escocesas.

Gran Bernera atópase en Loch Roag na costa noroeste da Lewis e está unida a ela por unha ponte construída en 1953. O principal asentamento da illa é Breaclete (Gaélico Irlandés:*Breacleit*) .

A illa, baixo o nome de "Borva", foi o escenario de *Unha princesa de Thule*(1873) polo novelista escocés William Black. A novela é notable polas súas descricións das paisaxes locais.

## Historia 
[miniatura|esquerda|*Tursachan*, o [VIII Callanish monumento megalítico en Gran Bernera vistas á ponte de Lewis.]]

O nome da illa é de orixe nórdica como moitos outros nomes do distrito, o que implica un gran asentamento nórdico.

O nome máis común en Gran Bernera é MacDonald (MacDhòmhnaill ou Dòmhnallach), 
e estes dise que son descendentes dun vixilante da Macaulays of Uig, quen deu o seu 
á illa a cambio dos seus servizos.

Desde 1962, a illa é propiedade de Robin de la Lanne-Mirrlees, quen é recoñecido como señor de Bernera. El ten unha casa e unha granxa de peixes en Kirkibost.

## Xeografía e xeoloxía 
A illa ten aproximadamente 8&nbsp;km de longo por 3&nbsp;km de ancho. Existen numerosas estanques de auga doce como o lago Barabhat, Loch Breacleit e Loch Niosabhat. O punto máis alto alcanza 87 m..

Gran Bernera acolle numerosas especies de aves mariñas, incluíndo gaivotas, aves zancudas e patos como o Goldeneye.

## Economía e infraestruturas 
left|thumb | 200px | O centro da comunidade en Breacleit

A poboación de Gran Bernera depende principalmente da pesca de lagostas, pequenas explotacións agrícolas e o turismo. Fértiles pastos, machair, permiten o pastoreo de ovellas e gando. Aínda hai algúns tecedores, pero esta xa non é das principais industrias. Breacleit é o fogar dun pequeno museo, da escola, dunha oficina de correos, igrexa, centro social con cafetería, gasolineira, estación de bombeiros e do doutor en cirurxía.

As comunicacións melloraron moito durante o século 20. O primeiro teléfono foi instalado en Lewis en 1897 e pobos dos arredores foron conectados aos poucos. A ponte cara á illa de Lewis foi construído en 1953. Dise que é o primeiro de concreto pre-tensado en Europa. Foi construída logo de que os insulares ameazaron con dinamitar a montaña para crear unha calzada da súa propia creación.

En 2003 os residentes da illa estaban considerando un estudo de viabilidade para mercar á illa en propiedade, un proceso que se completou con éxito polos insulares de Gigha e Eigg. Con todo, o señor é aparentemente popular a nivel local e dixo que está disposto a vender.
Festa do lacón de Silleda

A **festa do lacón** é unha festa gastronómica que se celebra na parroquia de Silleda, no concello do mesmo nome, todos os anos a mediados do mes de xullo coincidindo coas festas do verán da vila.

Na Praza da Feira Vella reúnense ó redor de 1.500 persoas, edición tras edición, para degustar os lacóns asados con viño.
Feira do bonito de Burela

A **Feira do Bonito** é unha festa gastronómica que se celebra no porto de Burela o primeiro sábado de agosto, coincidindo co ecuador da costeira, desde 1985. Está declarada Festa de interese turístico de Galicia.

Organizada desde as súas orixes pola Asociación Cultural Ledicia, nela colaboran distintos organismos como a Confraría de Pescadores San Xoán Bautista ou ABSA. Para promover o bonito do norte, repártese este túnido cociñado segundo distintas especialidades, á grella, cocido e en empanada aos asistentes.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Feira do Bonito en Turgalicia.
Festa da paella de Cortegada

miniatura|300px|Imaxe da festa.

A **festa da paella de Cortegada** é unha festa gastronómica que se celebra todos os anos dende o ano 2000 na parroquia de Cortegada, no concello de Silleda na provincia de Pontevedra.

No campo da festa da vila reúnense todos os anos para degustar a xa famosa paella máis de 1.600 persoas. A paella elabórase con máis de 1.000&nbsp;kg de ingredientes, entre arroz, polo, mexillóns, tomate, fabas...

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*web da Festa da Paella
Festa da carne ao caldeiro de Piñeiro

A **festa da carne ao caldeiro de Piñeiro** foi unha festa gastronómica na que se exaltou a carne ao caldeiro, un prato típico galego.

Celébrase na parroquia de Piñeiro no concello de Silleda no mes de marzo ou abril dende o ano 2002. Calcúlase que asisten arredor de 1.200 persoas.
Nicole Le Douarin

**Nicole Le Douarin**, nada en Lorient o 20 de agosto de 1930, é unha investigadora francesa en bioloxía e embrioloxía.

## Traxectoria 
Licenciada en ciencias naturais e doutorada no 1964, comezou a súa carreira como mestra entre 1954 e 1960. Investigadora no CNRS nos anos 1960-1965 e máis tarde catedrática até 1971, foi seguidamente profesora titular dunha cátedra na Universidade de Nantes.

Directora do Instituto de embrioloxía do CNRS e do Colexio de Francia (1975), foi ascendida a directora do Instituto (1976-1988) e logo profesora do Colexio de Francia. Recibiu a rara honra de ser elixida membro da National Academy of Sciences americana.

Hoxe en día é profesora de honra do Colexio de Francia e secretaria perpetua da Academia das Ciencias Francesa. Nicole Le Douarin ten recibido moitos premios e honras, como o premio da Academia das Ciencias en 1965 e a Medalla de Ouro do CNRS en 1986. Nomeada membro estranxeiro da Royal Society en 1989, dende o 2004 pertence ao «Conseil de surveillance de la Fondation pour l'innovation politique» e da Academia Pontificia das Ciencias.

## Contribucións científicas 
A área de investigación de Nicole Le Douarin é a embrioloxía e o desenvolvemento fetal. Contribuíu dun xeito importante á mellor comprensión da formación da crista neural, co desenvolvemento en 1969 dunha técnica orixinal de visualización da diferenciación e migración dos polos de paspallás. Esta aproximación permitiu avances cruciais no coñecemento dos sistemas nerviosos e inmunolóxicos e supúxolle un recoñecemento científico internacional.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Dr. Le Douarin videos of chick-quail embryos at Developmental Biology Online
* Homenaxe á Dr. Le Douarin por Lewis Wolpert