open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sué

**Sué**, **Xué**, **Sua**, **Zuhe** ou **Suhé** era o deus do Sol na relixión muisca. Era o marido da deusa da Lúa, Chía. Os muiscas e a súa confederación eran unha das catro civilizacións avanzadas de América e desenvolveron a súa propia relixión no Altiplano Cundiboyacense dos Andes. Tanto o Sol como a choiva, representada por Chibchacum, eran fundamentais para a súa agricultura.

## Descrición 
[miniatura|250px|esquerda|Reconstrución do [Templo do Sol (Sogamoso)|Templo do Sol, lugar de adoración de Sué. Museo Arqueolóxico de Sogamoso.]]
Despois de que Chiminigagua crease a luz e a Terra, creou a Chía e a Sué para que representasen a Lúa e o Sol respectivamente. O conquistador español Gonzalo Jiménez de Quesada escribiu sobre os deuses muiscas: "eles teñen o Sol e a Lúa como creadores de todas as cousas e cren que están xuntos como marido e muller, creando os consellos". Tamén o *cacique* de Ramiriquí estaba relacionado con Sué.

Sué era adorado no Templo do Sol de Sugamuxi, no presente coñecida como Sogamoso, a Cidade do Sol. Outros templos atribuídos a Sué estaban en Bacatá e en Guatavita. O templo do Sol orixinal de Sogamoso foi destruídos polos fachos dos conquistadores españois.

Na data do solsticio de verán, os nobres muiscas marchaban en procesión ó templo para facer sacrificios e pedir a bendición das colleitas. O día era celebrado por toda a xente, que pintaban o corpo e bebían chicha. Tamén adoraban ás súas propias sombras, xa que crían que Sué lles proporcionaba o seu propio deus persoal que os acompañaba durante todo o día.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Relixión muisca
### Bibliografía 
* 
*
Aeroporto de Florencia

O **aeroporto de Florencia-Peretola** , anteriormente **aeroporto Amerigo Vespucci**, é o aeroporto internacional de Florencia, a capital da rexión italiana da Toscana. É o segundo aeroporto máis concorrido desa rexión en termos de pasaxeiros tras o de Pisa. Serve como cidade focal para Vueling. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 515 138 pasaxeiros.

## Aeroliñas e destinos 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto 

## Notas
Aeroporto de Jersey

O **aeroporto de Jersey**  é un aeroporto menor británico situado na parroquia de Saint Peter, a 7,4 quilómetros ao oeste de Saint Helier en Jersey, nas illas da Canle.

## Historia 
Os servizos aéreos a Jersey antes de 1937 consistían en avións de pasaxeiros biplanos e algúns hidroavións que amaraban na praia da baía de Saint Aubin. Jersey Airways e Imperial Airways estaban entre as aeroliñas que operaban na illa antes da segunda guerra mundial, pero as condicións eran difíciles e os horarios dependían das mareas. Tamén era difícil previr aos habitantes para que non cruzasen a zona de aterraxe, e calquera avión cun problema mecánico tiña que ser arrastrado ás bancadas ata que a marea retrocedese.

O Estados de Jersey decidiron construír un aeroporto que se inauguraría o 10 de marzo de 1937 con catro pistas de herba, tendo a máis grande delas 896 metros cunha liña central de formigón. Durante a ocupación por parte da *Luftwaffe* durante a guerra, engadíronse pistas de rodaxe de formigón. A *Luftwaffe* tamén construíu hangares e un deles, o hangar de Jersey Airlines, aínda existe a día de hoxe aínda que sen uso. No ano 1952 inaugurouse unha pista de tarmac de 1 280 metros e pecháronse as pistas de herba. Unha característica do aeroporto nos anos 50 foi o sistema de control de tráfico; colocáronse semáforos para evitar que os coches usasen a estrada de Les Quennevais ao aeroporto cando os avións se trasladaban dende ou cara ao hangar usado por B.E.A.

A pista alongouse varias veces ao longo dos anos, acadando a súa lonxitude actual de 1 690 metros no ano 1976. Anos despois engadíronse máis pistas de rodaxe para mellorar o acceso cara a un dos extremos da pista. Porén, debido á súa restrinxida lonxitude, en outubro de 2007 Thomsonfly anunciou que eliminaría algúns servizos cando introducise o máis grande Boeing 737-800 á súa frota. A pista 09/27, designada así en 1952, cambiou a súa designación a 08/26 en outubro de 2014 debido a un cambio nos polos magnéticos da Terra.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Gofraid ua Ímair

: *Non confundir con Guthred rei viquingo de York no século IX*

**Gofraid** (ou **Gothfrith**) (irlandés antigo: **Gofraid** ua Ímair, nórdico antigo: *Góröðr*), finado en 934, foi un caudillo hiberno-nórdico, monarca viquingo do reino de Dublín e, durante un breve tempo, tamén rei de Northumbria.

## Traxectoria 
Gofraid era un dos netos de Ímar, quen fundara a dinastía nórdica coñecida como Uí Ímair, que xunto cos seus parentes Sitric Cáech e Ragnall ua Ímair, sería moi influente e activa en Irlanda e norte de Britania.

A primeira referencia sobre Gofraid aparece en 918, cando acompaña a Ragnall na súa expedición a Northumbria e participa na batalla de Corbridge contra Constantino II de Escocia e  Ealdred I de Bernicia. Non foi unha batalla decisiva, pero permitiu a Ragnall facerse co poder de Jórvik (York). Sihtric estableceríase como gobernante de Dublín a finais de 917, derrotando e matando ao gran rei de Irlanda Niall Glúndub o 14 de setembro de 919. Sihtric uniuse a Ragnall e Gofraid en Northumbria en 920, e sucedeu a Ragnall en 921. Gofraid regresou a Irlanda e gobernou Dublín.

O 10 de novembro de 921, o exército de Gofraid chega até Armagh, centro de culto de San Patricio e un dos lugares santos da igrexa de Irlanda. Os *Anais de Ulster* citan:As casas de oración co seu complemento para os enfermos salváronse da destrución, e tamén o mosteiro, fóra dalgunhas vivendas que foron queimadas por descoido.Os historiadores Ó Cróinín e Woolf contrastan este feito cos inicios da conquista viquinga de Irlanda. As incursións no norte de Gofraid tiveron certo éxito no seu inicio, pero acabou nunha derrota polo exército liderado por Muirchertach mac Néill. Unha expedición ao reino de Limerick en 924 puido ter resultados mixtos, mentres os *Anais do Ulster* afirman que acabou en desastre, os *Anais de Inisfallen* mencionan que Gofraid "*tomou aos reféns do sur de Irlanda*".

O fillo de Gofraid, Alpdann (nórdico antigo: *Halfdan*) morreu en batalla no ano 927 en Linn Duachaill (hoxe Annagassan), Condado de Louth por Muirchertach e os sobreviventes do seu exército cercaron aos viquingos ata que Gofraid trouxo reforzos desde Dublín para o rescatar. Sihtric Cáech morreu o mesmo ano, e os *Anais do Ulster* afirman que Gothfrith abandonou Dublín cunha frota. Parece que foi elixido como rei de *Jórvik* para suceder a Sihtric, pero aos seis meses xa estaba de volta en Dublín, despois de ser expulsado polo rei de Northumbria Aethelstan.

Ao seu regreso, Gofraid seguiu devastando Irlanda, con incursións a Osraige e Leinster en 930 e as pillaxes a Derc Ferna (hoxe condado de Kilkenny).

Gofraid morreu en 934, os *Anais do Ulster* descríbeno como "o rei máis cruel dos homes do norte". Sucedeuno o seu fillo Olaf III Guthfrithson (m. 941), e outro fillo tamén gobernaría o reino de Dublín, Blácaire mac Gofrith.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*  Consultado vía Internet Archive.
* 
* 
* 
* 
*  Consultado vía Internet Archive.
* 
* 
* 
* 
* 
*  Subscription or UK public library membership  required.
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*
Río Bouzós

O **río Bouzós** é un curso fluvial da península do Morrazo, que atravesa o concello de Cangas. Ten unha lonxitude de 4,925&nbsp;km.

Nace na serra de Ermelo (Bueu) a uns 400 metros de altitude e desemboca na praia de Rodeira. O seu caudal é abondoso no inverno e baixa notablemente no verán. Nel chegou a haber preto de 25 muíños, dos que hoxe tan só funciona un cando hai festa. O río Bouzós ten numerosas fervenzas e saltos de auga. Percorre a carballeira de Coiro e nutre de auga a moitas leiras da zona.

O seu afluente principal é o río das Presas, nado en San Cosme.

No inverno é normal que o río desborde no seu paso pola rúa Atranco (Cangas) debido á importante crecida do seu caudal.
Ragnall Guthfrithsson

: *Non confundir con Ragnald Godfredsson de Mann*
**Ragnall Guthfrithsson** (nórdico antigo: *Røgnvaldr Guðrøðsson*, irlandés antigo: *Ragnall mac Gofraid*), finado en 944 ou 945, foi un monarca hiberno-nórdico do reino viquingo de York que gobernou en diarquía co seu primo Amlaíb Cuarán no século X. 
## Traxectoria
Fillo de Gofraid ua Ímair, bisneto de Ímar, e irmán do rei viquingo de Dublín Blácaire mac Gofrith, por tanto pertence á lendaria e poderosa dinastía Uí Ímair.

Ragnall e Amlaíb gobernaron York até 944 cando son expulsados. A cronoloxía dos feitos entre a morte de Aethelstan, rei de Inglaterra, e a expulsión de Amlaíb e Ragnall non está clara, xa que as diferentes versións da *Crónica Anglosaxoa* non se poñen de acordo. A *Crónica Anglosaxoa* relata que:
: *O rei* *Edmund* *conquistou toda* *Northumbria* *e puxo en fuga aos dous reis Olaf e Rægnald*. 
É posíbel que a presunta rivalidade entre ambos os caudillos viquingos contribuíse á súa caída. Ragnall morreu no seu intento de recuperar York. 
## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
*  acceso vía Internet Archive.
*  Consultado vía Internet Archive.
* 
*  Subscription or UK public library membership  required.
*
Fonte da Vila

Como topónimo **Fonte da Vila** pode referirse a:

;En Galiza
***Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Maroxo, no concello de Arzúa;
***Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Vigo, no concello de Cambre;
***Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Soñeiro, no concello de Sada;
***A Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Mañón, no concello de Mañón;
***A Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Vilachá, no concello de Monfero;
***A Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Salvaterra, no concello de Salvaterra de Miño;
***A Fonte da Vila**, lugar da parroquia do Cadramón, no concello do Valadouro;
***A Fonte da Vila**, lugar da parroquia de Recaré, no concello do Valadouro.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Amlaíb mac Sitriuc

Co nome de **Amlaíb mac Sitriuc** podemos referirnos a:
*Olaf Cuaran, xefe viquingo que foi rei de *Jórvik* e de Dublín no século X.
*Olaf Sigtryggsson, rei viquingo da illa de Man.
Eowils e Halfdan

**Eowils** e **Halfdan** (nórdico antigo: *Ásl* ou *Auðgísl* / *Hálfdan*), finados en 910, foron dous caudillos viquingos que gobernaron posibelmente en diarquía parte do reino de Northumbria, Inglaterra.

## Traxectoria 
É probábel que Ingwær (Ingvar), un terceiro caudillo, gobernase tamén unha parte do reino tras a morte de Æthelwald de Wessex en mans de Eduardo o Vello en 902, como se cita no *Chronicon* do cronista Æthelweard onde se menciona a un terceiro monarca [Ingvar] entre outros moitos nobres caudillos.

Gobernaron o que sería o xerme do reino viquingo de York durante oito anos. O incremento da presenza viquinga en York fíxose insustentábel tras a chegada de refuxiados desde o reino de Dublín que foron expulsados en 902. A pesar das negociacións e tratados do ano 906, os viquingos comezaron unha campaña de fustrigación e incursións nas costas de Wessex en 909 e enfrontáronse ao rei de Inglaterra na batalla de Tettenhall onde foron derrotados e os seus corpos abandonados no campo de batalla o 5 de agosto de 910.

Outro viquingo, Ragnall ua Ímair da poderosa dinastía hiberno-nórdica Uí Ímair ocuparía non moito máis tarde o trono de *Jórvik*, aproveitando o baleiro de poder e as constantes loitas fronteirizas entre o reino de Mercia e o reino de Wessex, aliados ocasionais fronte aos invasores daneses.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*
Coxíns do Zaque

[miniatura|250px|Coxíns do [zaque no 2015.]]
Os **Coxíns do Zaque** é un sitio arqueolóxico muisca que se atopa na cidade de Tunja, Boyacá, que na época da Confederación muisca se chamaba Hunza. Os *coxíns* son dúas pezas de pedra redondas empregadas na relixión muisca para adorar ó deus do Sol, Sué, e á súa muller a deusa da Lúa, Chía. Cando os conquistadores españois chegaron ó territorio muisca no século XVI, chamáronos *Cojines del Diablo*.

## Contexto 
Durante o período anterior á conquista española das nacións chibchas, as terras altas dos Andes colombianos (Altiplano Cundiboyacense) estaban poboadas polos muiscas. Esta avanzada civilización tiña a súa propia relixión e rituais, que xiraban arredor de dúas deidades importantes, Sué e Chía. Os territorios do norte eran gobernados polo *iraca* de Sugamuxi, o *tundama* de Tundama e o *zaque* de Hunza.

## Descrición 
Os coxíns son dúas pedras circulares que se atopan na base do outeiro de San Lázaro, en Tunja. O coxín situado máis ó norte mide 1,1m de diámetro e o situado máis ó sur 1m. As pedras están orientadas segundo a elipse e teñen unha parte inclinada orientada ó oeste e unha parte cha orientada ó leste. As pedras eran usadas polo Zaque para axeonllarse e adorar a Sué no amencer.

Os coxíns foron estudados en 1847, e en 1928 a cidade de Tunja converteu as pedras nun sitio arqueolóxico.

### Rituais e festividades 
Cada maña, o *Zaque* marchaba en procesión dende o seu *bohío* en Hunza até os coxíns. Ademais dos rituais diarios, relacionados coa sementeira e a colleita, outros rituais eran realizados nos coxíns.

O calendario muisca definía os meses de sementeira e colleita, que cadran cos meses de marzo e setembro do calendario gregoriano. Para incrementar a fertilidade das terras, os muiscas celebraban festivais para os deuses arredor dos coxíns do Zaque. Durante estes festivais, os muiscas danzaban en grupos, collidos das mans e cantando e tocando frautas, ocarinas e outros instrumentos. Ademais, tamén bebían a chicha.

Nalgunhas ocasións, os nenos de doce anos (*moxas*) que eran capturados doutros pobos veciños, eran sacrificados ós deuses nos coxíns do Zaque. As testas dos mozos eran apoiadas nos coxíns, despois eran decapitados e deixábase que o seu sangue regase os coxíns. Os muiscas deixaban alí os corpos como alimento para Sué, e eran retirados despois duns poucos días.

## Notas
Ragnall ua Ímair

: *Non confundir con Ragnall mac Ímair, rei viquingo do reino de Waterford (1000-1018).*

**Ragnall** (irlandés antigo: Ragnall ua Ímair; nórdico antigo: *Rögnvaldr*), finado en 920 ou 921, foi un caudillo hiberno-nórdico, monarca viquingo do reino de Northumbria, probabelmente tamén do oeste e norte de Escocia e case con certeza das illas Hébridas, tamén dominou a rexión do mar de Irlanda e a illa de Man, derrotando en batalla naval a Bárid mac Oitir en 914, que encabezou a defensa do reino viquingo de Mann en 914. chegando o seu poder até o sur (no reino de Waterford), a provincia irlandesa de Munster e brevemente tamén o reino viquingo de *Jórvik* (York) en Inglaterra que se diferenciaba de Northumbria naquel tempo.
## Traxectoria
Ragnall foi un dos netos de Ímar, o fundador da dinastía Uí Ímair (ou *Casa de Ivar*), e compartía o poder con outros nobres con vínculos de sangue como Sitric Cáech e Gofraid ua Ímair. A súa identidade cuestionouse durante certo tempo, pero cada vez ten máis peso a teoría de que Ragnall é a figura histórica de Rognvald Eysteinsson, personaxe que aparece na *saga Orkneyinga* como suxeriu o historiador Alex Woolf

O Ímar de quen descende Ragnall é un personaxe chamado o *«rei dos homes do norte de toda Britania e Irlanda»*, cuxa morte consta nos *Anais do Ulster* en 873; ás veces identificouse como un dos caudillos do grande exército pagán, Ivar o Desosado, pero tal suposto non ten base argumentada.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía
*  Consultado vía Internet Archive.
*  Consultado vía Internet Archive.
* 
* 
* 
*  Consultado vía Internet Archive.
* 
* 
* 
* 
* 
*  Subscription or UK public library membership  required.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
*
Fonte de Mouros

Como topónimo **Fonte de Mouros** pode referirse a:

;En Galiza
***Fonte de Mouros**, lugar da parroquia do Mato, no concello de Palas de Rei;
***Fonte de Mouros**, lugar da parroquia de Reádegos, no concello de Vilamarín.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fonte de Mouro**, lugar da parroquia de Castro, no concello de Boiro.
Fonte Grande

Como topónimo **Fonte Grande** pode referirse a:

;En Galiza
***Fonte Grande**, lugar da parroquia de Cabana, no concello de Palas de Rei;
***Fonte Grande**, lugar da parroquia de Carnoedo, no concello de Sada;
***A Fonte Grande**, lugar da parroquia de Ligonde, no concello de Monterroso;
***A Fonte Grande**, lugar da parroquia do Castro de Soengas, no concello de Portomarín;
***A Fonte Grande**, lugar da parroquia de Vilarrube, no concello de Valdoviño;
***Fontegrande**, lugar da parroquia de Santa Mariña de Presqueiras, no concello de Forcarei.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Fonte Maior

Como topónimo **Fonte Maior** pode referirse a:

;En Galiza
***Fonte Maior**, lugar da parroquia de Ledoira, no concello de Frades;
***Fonte Maior**, lugar da parroquia de Freás, no concello de Punxín;
***Fonte Maior**, lugar da parroquia de Lobios, no concello de Sober.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Fontemaior

Como topónimo **Fontemaior** pode referirse a:

;En Galiza
***Fontemaior**, lugar da parroquia de Culleredo, no concello de Culleredo;
***Fontemaior**, lugar da parroquia de Coeses, no concello de Lugo.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fontemaor**, lugar da parroquia de Cumeiro, no concello de Vila de Cruces.
A Fonte Seca

O topónimo **A Fonte Seca** pode referirse a:

;En Galiza
***A Fonte Seca**, lugar da parroquia de Castiñeiras, no concello de Ribeira;
***A Fonte Seca**, lugar da parroquia de Pexegueiro, no concello de Tui.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Antiprotozoario

Un **antiprotozoario** é un axente (en xeral un medicamento) indicado para o tratamento de protozoos parasitos (ver código ATC P01). Algúns dos máis usados na medicina humana e veterinaria son: a furazolidona, o melarsoprol, o metronidazol, a paromomicina e o tinidazol. As doenzas causadas por protozoos son máis difíciles de tratar que as bacterianas, e a maioría dos antiprotozoarios son axentes tóxicos para as células do hóspede.

Os antiprotozoarios poden agruparse polo mecanismo que utilizan ou polo organismo sobre o que actúan. En artigos recentes propúxose tamén o uso de virus para tratar infeccións causadas polos protozoos.

## Usos médicos 
Os antiprotozoarios utilízanse para tratar infeccións por protozoos, como a amebíase, xiardíase, criptosporidiose, microsporidiose, malaria, babesíose, tripanosomíase, enfermidade de Chagas, leishmaníase ou a toxoplasmose. Actualmente, moitos dos tratmentos para estas infeccións están limitados pola súa toxicidade. Para algúns axentes antiprotozoarios xurdiron resistencias dos microorganismos, comoocorreu con algúns dos utilizados contra a malaria.

## Exemplos 
* Eflornitina
* Furazolidona
* Melarsoprol
* Metronidazol
* Miltefosina
* Ornidazol
* Sulfato de paromomicina
* Trimetoprima/Sulfametoxazol
* Fumaxilina
* Pentamidina
* Pirimetamina
* Yinidazol
* Albendazol

## Notas
Clara Millán González

**Clara Millán González**, nada en Liméns (Cangas) en 1966, é unha política galega do BNG.

## Traxectoria 
Foi alcaldesa de Cangas entre 2007 e 2011. Conseguiu o bastón de mando grazas ao apoio dos 4 concelleiros de PSdeG e os outros 3 de ACE (Alternativa Canguesa de Esquerdas).

O último ano de Millán na alcaldía foi difícil. Na vila producíronse revoltas en contra das obras que ela autorizara en Massó. No final do mandato gobernou en minoría, pois ACE saíu do tripartito e mesmo apoiou unha votación para lle quitar o soldo á alcaldesa.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Eleccións municipais en Cangas

### Ligazóns externas 
*
Fontecarmoa

O topónimo **Fontecarmoa** pode referirse a:

;En Galiza
***Fontecarmoa**, parroquia do concello de Vilagarcía de Arousa;
****Fontecarmoa**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Fontedelo

Como topónimo **Fontedelo** pode referirse a:

;En Galiza
***Fontedelo**, lugar da parroquia de San Cibrao da Pregación, no concello de Friol;
***Fontedelo**, lugar da parroquia de Buxán, no concello de Rois.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Fonte Espiño

Como topónimo **A Fonte Espiño** pode referirse a:

;En Galiza
***A Fonte do Espiño**, lugar da parroquia de Liáns, no concello de Oleiros;
***A Fonte Espiño**, lugar da parroquia de Muíño, no concello de Zas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
I'm a Cyborg, But That's OK

'''''I'm a Cyborg, But That's OK''''' (en ) é un filme surcoreano de comedia romántica dirixido por Park Chan-wook.

## Personaxes 
* Rain como Park Il-soon
* Im Soo-jung como Cha Young-goon
* Choi Hee-jin como Dr. Choi Seul-gi
* Lee Yong-nyeo como nai de Young-goon
* Yoo Ho-jeong como nai de Il-soon
* Kim Byeong-ok como Xuíz

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en RottenTomatoes
Eirík de Jórvik

miniatura|188x188px|Moeda do reinado de Eirík de Jórvik.
**Eirík de Jórvik** (nórdico antigo: *Eiríkr*), finado en 954, foi un rei viquingo de *Jórvik*, unha figura histórica que tomou relevancia entre historiadores quen consideran que Eric I de Noruega (*Machadasanguenta*) non gobernou o enclave escandinavo en Inglaterra, senón un membro da dinastía hiberno nórdica dos Uí Ímair co mesmo nome; aínda que se descoñece a súa ascendencia, os datos que proporcionan os textos das crónicas anglosaxoas e a cronoloxía dos acontecementos contradinse coas sagas nórdicas e hai fortes indicios que ambos foron dúas persoas diferentes.
## Traxectoria
Eirík aparece nas crónicas no ano 946 como rei de York, coincidindo coa morte de Eadmund I de Inglaterra, aínda que parece que o seu reinado foi efémero (947-948) pois o sucesor de Eadmund, Eadred, conquistou o enclave nórdico e propiciou a súa caída.

A identificación de Eirík de Jórvik con Eric de Noruega xorde coa hipótese de W.G. Collingwood, aínda que non existe nin unha soa referencia de cronistas anglosaxóns contemporáneos sobre a súa orixe, excepto a versión «E» da crónica anglosaxoa que o cita como fillo de Harald (*quendam Ericum fillium Haroldi*). Nunha carta de Eduardo I de Inglaterra ao Papa Bonifacio VIII, o rei inglés cita a Eirík como un nobre de orixe escocesa. É moi posíbel que a coincidencia de nomes facilitase a confusión entre ambos e os historiadores se decantasen pola figura máis emblemática das sagas escandinavas antes que a dun descoñecido.

Entre as diferenzas máis notábeis co monarca noruegués, atópase a *Vita Sancti Cathroe* que menciona o matrimonio de Eirík de Jórvik cunha dama da dinastía do reino de Alba. Este tipo de matrimonios fortalece o argumento que Eirík pertencía aos *Uí Ímair*, un descendente de Ímar, e non á dinastía *Hårfagreætta* de Eric de Noruega. As moedas da época confirman que houbo continuidade administrativa de Olaf Cuaran xa que Eirík imitou as súas formas en dúas ocasións, algo impropio para alguén que pertencía a outra dinastía real. Estas moedas mostran unha espada no reverso, o símbolo do poder hiberno-nórdico e a conquista de 919, un símbolo común a finais do século X entre os descendentes de Ímar.

## Notas
Copa do Rei de Rugby 2017-2018

Na tempada 2017-2018 disputouse a **85ª edición da Copa do Rei de rugby**, o torneo nacional máis antigo do rugby español, organizado pola F.E.R..

Disputaron esta competición da Copa do Rei os catro equipos que quedaron en primeiro lugar nos resultados habidos na primeira volta da División de Honra de cada un dos catro grupos de tres equipos que foron creados por sorteo entre os doce equipos que constituían a División de Honra, de xeito que cada equipo xogou dentro do seu grupo un encontro como local e outro como visitante.

As eliminatorias de semifinais disputáronse a partido único, por sorteo entre os catro equipos clasificados. A final disputouse a partido único entre os dous vencedores das semifinais no campo designado pola federación, que nesta edición foi o Estadi Ciutat de València, resultando gañador do torneo o Valladolid Rugby Asociación Club.
## Clasificación a través do torneo de liga
Os doce equipos da División de Honra foron agrupados por sorteo de tres en tres, resultando catro grupos. Empregando os resultados da primeira volta do campionato de liga quedarán clasificados para as semifinais da Copa do Rei os primeiros clasificados de cada grupo. 

### Grupo 1
### Grupo 2
### Grupo 3
### Grupo 4
## Torneo da Copa do Rei
O Copa do Rei comezou propiamente coas semifinais, de xeito que nesta edición o torneo contou oficialmente con catro participantes e constou de tres encontros: as dúas semifinais e a final.
* Semifinais: Encontro único (28 de xaneiro de 2018)  
** Barcelona 20-37 El Salvador
** VRAC 48-13 Santboiana
* Final: Encontro único (29 de abril de 2018)  
** VRAC 20-16 El Salvador
; Cadro da competición

## Notas
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial da Federación Española de Rugby 
### Outros artigos
Sicose

A **sicose**, do grego *σῦκον*, figo, é a forma máis profunda da foliculite. A diferenza da ostiumfoliculitis, afecta máis profundamente ao folículo piloso. O seu axente causal habitual está en bacterias do xénero Staphylococcus. Maniféstase por pápula e pústulas vermellas arredor do folículo, aínda que non adoita deixar cicatriz. Pode ter un curso crónico.

Afecta principalmente á barba, polo que é coñecida tamén coma sicose da barba ou prúrigo do barbeiro (sicosis vulgaris), aínda que pode afectar aos folículos do pescozo (sicosis nuchae). A forma crónica e que deixa marcas denomínase sicose lupoide.

## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Foliculite

## Notas
Azucre redutor

Os **azucres redutores** son aqueles azucres que posúen o seu grupo carbonilo (grupo funcional) intacto, e que a través do mesmo poden reaccionar como redutores (dadores de electróns) con outras moléculas que actuarán como oxidantes (aceptando electróns). Esta propiedade permite determinar a concentración dunha disolución de azucre medindo a cantidade de axente oxidante que é reducido, como ocorre na determinación do contido de glicosa en mostras de sangue ou ouriños para detectar a diabetes mellitus.

## Análise química 
Para a determinación de azucres redutores adóitanse utilizar os seguintes reactivos:
# A solución de Fehling, que contén un complexo de ión cúprico e ácido tartárico, oxida os aldehidos a un sal de ácido carboxílico formándose un precipitado de óxido cuproso (cor vermella).
# A solución de Benedict, complexo de ión cúprico e ácido cítrico, reaccióna dun modo similar.
# O reactivo de Tollens, preparado facendo reaccionar unha solución de nitrato de prata con hidróxido amónico, reacciona oxidando aos aldéhidos a sales de ácidos carboxílicos, pero non ás cetonas, e formando un espello de prata. Os espellos de prata fabrícanse por un proceso semellante.
# O reactivo de Schiff (incoloro), obtido ao tratar a fucsina (de cor maxenta) con ácido sulfuroso, reacciona cos aldehidos e reaparece a cor maxenta.
Estes ensaios químicos son positivos para os aldehidos e negativos para as cetonas. empréganse as solucións de Fehling e Benedict. Debido a iso, a sacarosa está protexida da oxidación, o que presenta vantaxes sobre a glicosa á hora de funcionar como principal forma de transporte do azucre sintetizado nas follas polos sistemas vasculares vexetais (floema), como ocorre en moitas plantas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Reactivo de Fehling
* Reactivo de Tollens
* Reactivo de Benedict
* Reactivo de Schiff
Dorsal do Pacífico Oriental

A **dorsal do Pacífico Oriental**, **do Pacífico Leste**, **Gran Dorsal Pacífico- Antárctica**, denominada tamén **cordilleira  Albatros** ou **cordilleira Illa de Pascua**, é unha dorsal oceánica ou cordilleira submarina que se estende en sentido sur-norte polo fondo oriental do océano Pacífico, desde as inmediacións da Antártida, no mar de Ross, ata internarse no golfo de California, mantendo unha continuidade xeolóxica que culmina no lago salgado coñecido como mar de Salton, no deserto de Colorado. A lonxitude da dorsal é de aproximadamente 8.000-9.000&nbsp;km. O punto máis alto, que xa aflora sobre o nivel do mar, sitúase en Illa de Pascua (539 m.s.n.m.). A profundidade da base da dorsal é de 3.500 a 4.000 m. O seu perfil transversal caracterízase pola presenza dun eixo de ancho, sobre o cal se presenta unha estreita área de crista elevada.

## Xeoloxía
Como esta dorsal é un bordo diverxente da codia terrestre, constitúe o límite entre varías placas tectónicas; como a placa antártica, a placa de Nazca, a placa do Pacífico, a placa de Cocos e a placa norteamericana.

Da dorsal despréndense varios ramais secundarios, como a Dorsal de Chile, o Cordón de Nazca e a Dorsal de Galápagos ademais de  colindar as  microplacas de Juan Fernández e Pascua, a primeira situada a partir do sitio onde se desprende a dorsal de Chile e a segunda moi preto da Illa de Pascua.

Nesta dorsal foron moi estudadas as chamadas fumarolas negras, que abundan no seu leito. Esta actividade volcánica na área da dorsal deu orixe a unha serie de illas como Pascua, Salas y Gómez e Pitcairn.

## Notas 
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*East Pacific Rise 2004 – Scripps Institution of Oceanography
*Investigadores da Universidade de Columbia descubriron o mecanismo de formación dos novos centros de expansión do fondo marítimo – Universidade de Columbia
Premio de narrativa Illa Nova

dereita|miniatura|Entrega da edición de 2018.
O **Premio de narrativa Illa Nova** é un galardón literario xestionado pola Editorial Galaxia cuxa primeira edición se celebrou en 2017. Está remunerado con 3000 euros amais da publicación da obra gañadora. Está destinado a obras de narrativa en lingua galega para autores menores de 35 anos.

## Gañadoras 
* 2017: *A vida sinxela de Marcelo Firmamento* (Vanesa Santiago).
* 2018: *Senlleiras* (Antía Yáñez).
* 2019: *A noite do lobo* (Abel Tomé).
* 2020: *O axolote e outros contos de bestas e auga* (Lara Dopazo).
*2021: *Oito días sen Eva Cortes* (Sara Vila Alonso).
*2022: *O libro dos corazóns rotos* (Irene Rega Jul).
*2023: *Os afogados* (Pablo J. Rañales)
*2024: *Baixo o ceo de xeo* (Adrián Pérez Bote).

*2025: *Perder o norte* (María López Quiroga).
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Colección Illa Nova

### Ligazóns externas 
* Bases do premio no sitio web da editorial.
Aeroporto de Abu Zabi

O **aeroporto de Abu Zabi**  é un aeroporto internacional no emirato de Abu Zabi, a capital dos Emiratos Árabes Unidos. O aeroporto, situado a 30,6 quilómetros ao leste da cidade de Abu Zabi, é o segundo máis grande do país, servindo a máis de 24 millóns de pasaxeiros no ano 2016. Os espazos das súas terminais están dominados por Etihad Airways, que é a aeroliña nacional dos Emiratos Árabes Unidos e a segunda máis grande do país tras Emirates. Máis de 30 aeroliñas ofrecen servizos a uns 120 destinos en máis de 60 países.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
O Empalme, Cabreiros, Xermade

**O Empalme** é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).

## Toponimia
O topónimo **O Empalme** é un hodónimo que fai referencia ao cruzamento da estrada Vilalba-Ferrol (actual LU-861, antiga C-642) coa estrada Viveiro-A Pobra de Parga (actuais LU-540 e LU-170, antiga C-640).
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Cabreiros 
### Parroquias de Xermade 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Lugares de Xermade
Poke

[miniatura|''He'e poke* (feito de [polbo) con kimchi, aceite de sésamo, chile e sal mariño.]]
O **poke** (en hawaiano quere dicir "seccionar" ou "cortar") é unha ensalada de peixe cru que serve como entrante na cociña hawaiana, e algunhas veces como prato principal. As formas tradicionais do prato levan *aku* (atún) e *he'e'' (pobo). He'e poke ás veces é coñecido polo seu nome xaponés "Tako" Poke, agás en lugares como a illa de Ni'ihau, onde aínda se fala a lingua hawaiana. O ahi poke é o máis común e popular e leva atún de aleta amarela. Existen outras versións que levan salmón cru ou mariscos servidos cos outros ingredientes habituais do "poke".

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
* 
### Ligazóns externas 
* Historia dos concursos de poke
Machuca

***Machuca*** é un filme chileno escrito e dirixido por Andrés Wood que se estreou en 2004. Ambientado en Santiago de Chile en 1973 durante o goberno socialista de Salvador Allende e até pouco despois do golpe de estado do Xeneral Augusto Pinochet. Conta o historia de dous mozos: Gonzalo Infante que provén dunha familia rica de ascendencia europea, e Pedro Machuca que vive na pobreza e ten ascendencia indíxena. Coñécense nun colexio católico inglés de elite, onde o director, o Padre McEnroe, está a desenvolver un proxecto de integración social.

Foi rodado en xullo de 2003 cun orzamento de $1&nbsp;700&nbsp;000, e foi o resultado dunha cooperación internacional entre Chile e España. *Machuca* tivo unha boa acollida nos cines de Chile, pero non así fóra de América Latina.

## Personaxes 
* Matías Quer como Gonzalo Infante
* Ariel Mateluna como Pedro Machuca
* Manuela Martelli como Silvana
* Ernesto Malbran como Father McEnroe
* Aline Küppenheim como María Luisa Infante
* Francisco Reyes como Patricio Infante
* Federico Luppi como Roberto Ochagavía

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Filmes de Chile propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
* Filmes propostos ó mellor filme internacional na 77ª edición dos Óscar

### Ligazóns externas 
*
Ariel Mateluna

**Ariel Jesús Mateluna Mateluna**, nado en Santiago de Chile o 21 de marzo de 1989, é un actor chileno. É coñecido polo seu papel como protagonista en *Machuca*, e polo de Gaspar Cabrales en La Esmeralda, 1879.

## Carreira 
Debutou como actor e como protagonista en 2004, no filme de Andrés Wood *Machuca*. Tamén apareceu nas series de televisión *JPT: Justicia para todos* (TVN), *La vida es una lotería* (MEGA) e *Huaiquimán y Tolosa* que emitiu Canal 13. No cine, apareceu no filme *¡Pega, Martín, pega!*, baseado na vida do boxeador chileno Martín Vargas, e en *La Esmeralda, 1879*, onde interpretou a Gaspar Cabrales.

## Filmografía 
### Cinema 
## Premios 
* **Altazor ó mellor actor**2005 *Machuca*

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*
Jules-Émile Verschaffelt

**Jules-Émile Verschaffelt** nado en Gante o 27 de xaneiro de 1870 e finado o 22 de decembro de 1955, foi un físico belga. Traballou no Laboratorio de Kamerlingh Onnes de Leiden dende 1894 ata 1906 e de novo dende 1914 ata 1923. Dende 1906 ata 1914 traballou no Vrije Universiteit Brussel e dende 1923 ata 1940 na Universidade de Gante.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
*Verschaffelt, Jules (1870-1955)
Aeroporto de Stavanger, Sola

O **aeroporto de Stavanger, Sola**  é un aeroporto internacional que serve a Stavanger, unha cidade e municipio no condado noruegués de Rogaland. Está situado a 11 qilómetros ao suroeste de Stavanger, no municipio de Sola. É o terceiro aeroporto máis concorrido de Noruega, operando tanto avións de á fixa como helicópteros que voan cara ás plataformas petrolíferas do mar do Norte. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 4 193 665 pasaxeiros, un 6,8% menos que en 2015.

## Aeroliñas e destinos
### Pasaxeiros
### Carga
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Lionor de Aragón

O nome **Lionor de Aragón** pode aludir a:
* Lionor de Aragón (1182-1226), filla de Afonso II *o Trobador*, infanta de Aragón e condesa consorte do Condado de Tolosa.
* Lionor de Aragón e Foix (1333-1416), filla de Pedro IV de Ribagorza, que casou con Pedro I de Chipre.
* Lionor de Aragón (1358-1382), filla do rei Pedro IV *o Cerimonioso*, princesa de Aragón e raíña consorte de Castela.
* Lionor de Aragón (1402-1445), raíña consorte de Portugal polo seu matrimonio con Eduardo I de Portugal.
* Lionor de Aragón, tamén coñecida como **Lionor de Navarra** (1425-1479), raíña de Navarra e condesa de Foix, filla de Xoán II de Aragón.
* Lionor de Portugal (1434-1467), infanta de Portugal, filla de Duarte I de Portugal e Lionor de Aragón e Alburquerque, que foi emperatriz consorte do Sacro Imperio Romano-Xermánico polo seu matrimonio con Frederico III de Habsburgo.
* Lionor de Aragón, tamén chamada **Lionor de Nápoles** (1450-1493), filla do rei Fernando I de Nápoles, que foi duquesa de Ferrara polo seu matrimonio con Hércules I de Este.
Ralph H. Fowler

**Ralph Howard Fowler** (), nado o 17 de xaneiro de 1889 en Roydon, Essex, e finado o 28 de xullo de 1944, foi un físico e astrónomo británico. Durante a primeira guerra mundial foi comisionado no corpo de Artillaría dos Marines Reais e foi ferido de gravidade no ombreiro durante a campaña de Gallipoli. Por mor desta ferida pasou a traballar xunto a Archibald Hill. Como segundo de Hill, traballou en balística anti-aeronaves no departamento experimental do HMS *Excellent* en Whale Island, Hampshire. Fixo unha contribución notable na aerodinámica das carcasas rotatorias. Recibiu a Orde do Imperio Británico en 1918.

En 1919 Fowler volveu ó Trinity College e foi nomeado lector en matemáticas en 1920. Alí traballou na termodinámica e mecánica estatística, achegando un novo enfoque á química física. Xunto a Arthur Milne, compañeiro seu durante a guerra, escribiu un traballo seminal sobre o espectro, temperaturas e presións estelares. En 1925 foi admitido como membro da Royal Society. Foi supervisor de investigación para Paul Dirac, e en 1926 traballou con el na mecánica estatística das estrelas ananas brancas. En 1928 publicou xunto a Lothar Nordheim un artigo no que explicaba o fenómeno físico coñecido posteriormente como campo de emisión de electróns, e axudou a establecer a validez da teoría moderna de bandas de electróns. En 1931 foi o primeiro en formular e etiquetar a lei cero da termodinámica.

## Obra seleccionada
* 
* 
*
*Con E. A. Guggenheim: 

## Notas
## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Ralph Fowler, MacTutor History of Mathematics archive 
* Ralph Howard Fowler Trinity College Chapel
Psicose (filme de 1960)

***Psicose*** (en ) é un filme estadounidense de terror psicolóxico dirixido e producido por Alfred Hitchcock, e escrito por Joseph Stefano, que se estreou en 1960. Está protagonizado por Anthony Perkins, Janet Leigh, John Gavin, Vera Miles e Martin Balsam, e baséase na novela de 1959 Psycho, de Robert Bloch. O filme conta a historia do encontro entre unha secretaria, Marion Crane (Leigh), que acaba nun arredado motel despois de robar unha morea de cartos do seu xefe, e o perturbado dono do motel, Norman Bates (Perkins), e as consecuencias.

Estreouse en galego o 9 de abril de 1988 a través da TVG.

## Personaxes 
* Anthony Perkins como Norman Bates
* Vera Miles como Lila Crane
* John Gavin como Sam Loomis
* Janet Leigh como Marion Crane
* Martin Balsam como Detective Milton Arbogast
* John McIntire como Sheriff Al Chambers
* Simon Oakland como Dr. Fred Richman
* Frank Albertson como Tom Cassidy
* Pat Hitchcock como Caroline
* Vaughn Taylor como George Lowery
* Lurene Tuttle como Mrs. Chambers
* John Anderson como California Charlie
* Mort Mills como Highway Patrol Officer
* Francis De Sales como Alan Deats (sen acreditar)
* George Eldredge como Xefe de policía James Mitchell (sen acreditar)
* Ted Knight como garda de policía (sen acreditar)
* Virginia Gregg, Paul Jasmin e Jeanette Nolan como voces de Norman Bates (sen acreditar)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* 
* Ficha en AllMovie 
* Ficha en BoxOfficeMojo 
* Ficha en RottenTomatoes
Bestallung

O **bestallung** era un acordo realizado durante a Idade Moderna entre un asentista ou empresario militar e un goberno, polo cal o asentista comprometíase a subministrar un determinado número de homes para unha contenda.

O asentista recibía a cambio as pagas deses soldados. Foi un sistema común na Guerra dos Oitenta Anos, mediante o cal por exemplo, a monarquía hispánica podía recrutar soldados en Inglaterra ou Irlanda.

O sistema propiciaba que o recrutamento de homes realizárase con rapidez, posto que o empresario xa dispuña de tropas propias e podía recrutar novas, no seu territorio.

En período de paz, o empresario recibía o *wartegeld*.  Unha pensión que garantía que os seus soldados non loitaran para outro goberno e estivesen en alerta ante unha posible pronta mobilización.

Este método era o empregado polos Habsburgo no recrutamento de tropas en territorios que non dominaban politicamente.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
*Geoffrey Parker, *El ejército de Flandes y el Camino Español 1567-1659*, Madrid, 2010.
Reactivo de Fehling

miniatura|450px
O **reactivo de Fehling**, é unha disolución descuberta polo químico alemán Hermann von Fehling en 1849 e que se utiliza como reactivo para a determinación de azucres redutores.

O licor de Fehling consiste en dúas solucións acuosas:
* Sulfato cúprico cristalizado, 35 g; auga destilada, até 1000 ml.
* Sal de Seignette (tartarato mixto de potasio e sodio), 173 g; solución de hidróxido de sodio ao 40 %, 3 g; auga, até 500 ml.
Ambas se gardan separadas até o momento do seu uso para evitar a precipitación do hidróxido de cobre (II).

O ensaio co licor de Fehling fundaméntase no poder redutor do grupo carbonilo dun aldehido. Este se oxida a un ácido carboxílico e reduce o sal de cobre (II) no medio alcalino a óxido de cobre(I), que forma un precipitado de cor vermella. Un aspecto importante desta reacción é que a forma aldehido pode detectarse facilmente aínda que exista en moi pequena cantidade. Se un azucre reduce o licor de Fehling a óxido de cobre (I) vermello, dise que é un azucre redutor.

Esta reacción prodúcese no medio alcalino forte, polo que algúns compostos non redutores poden enolizarse dando lugar a un falso positivo.

## Referencias 
## Véxase tamén 
### Outros artigos
* Azucre redutor
* Reactivo de Tollens
* Reactivo de Benedict
* Reactivo de Schiff
Antonio Poch Gutiérrez de Caviedes

**Antonio Poch Gutiérrez de Caviedes** nado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1912 e finado en Sanxenxo o 15 de agosto de 2004, foi un diplomático e xurista galego.

## Biografía 
Estudou filosofía e letras e dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor nas universidades de Valladolid (Dereito Internacional Público e Privado), Santiago (Dereito Internacional Público e Privado) e Complutense (Dereito Diplomático e Consular). Poch, que entrou na carreira diplomática en 1942, serviu como embaixador en Portugal e Grecia, e foi embaixador-delegado permanente na UNESCO.

Ao longo do seu desenvolvemento académico, destacou os seus estudos sobre a noción de comunidade internacional. Xubilouse en 1982.

## Recoñecementos 
* Grande Cruz da Orde de Cristo (1976)
* Grande Cruz da Orde de Isabel A Católica (1982)

## Notas 
## Véxase tamén
### Bibliografía 
* 
* 
* 

__NOTOC__
Gonzalo Jiménez de Quesada

**Gonzalo Jiménez de Quesada y Rivera**, tamén escrito **De Quezada** e **Ximénez**, nado en 1496, outras fontes sinalan os anos 1506 ou 1509, e finado en Suesca, Cundinamarca, o 16 de febreiro de 1579, foi un explorador e conquistador español do norte de América do Sur, nos territorios que hoxe se coñecen como Colombia. Sendo un avogado ben instruído, foi un dos planificadores intelectuais da conquista española. Foi un efectivo líder e organizador, deseñou a primeira lexislación para o goberno da área e foi o seu historiador. En 1569, levou a cabo exploracións cara ó leste, na busca do lendario *El Dorado*, pero a expedición foi un fracasou e regresou a Nova Granada en 1573. Suxeriuse que puido ser un posible modelo para o *Don Quixote da Mancha* de Miguel de Cervantes.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Cunningham Graham, R. B.. 1922. The Conquest of New Granada, Being the Life of Gonzalo Jimenez de Quesada. W. Heinemann.
Aeroporto de Sharm El Sheikh

O **aeroporto internacional de Sharm El Sheikh**  é un aeroporto exipcio que serve á cidade de Sharm El Sheikh, no sur da península do Sinaí. É o terceiro aeroporto máis concorrido do país despois do aeroporto do Cairo e o aeroporto de Hurghada.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas
Formarigo

O topónimo **Formarigo** pode referirse a:

;En Galiza
***Formarigo**, lugar da parroquia de Desteriz, no concello de Padrenda;
***Formarigo**, lugar da parroquia de Lira, no concello de Salvaterra de Miño;
***Formarigo**, lugar da parroquia de Tordoia, no concello de Tordoia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
A Formiga

O termo **A Formiga** pode referirse a:

*Unha **formiga** é un insecto himenóptero. 

Como topónimo, pode referirse a:

;En Galiza
***A Formiga**, lugar da parroquia de Cedeira, no concello de Redondela;
***A Formiga**, lugar da parroquia de Santa María de Salceda, no concello de Salceda de Caselas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
Os Formigos

Como topónimo **Os Formigos** pode referirse a:

;En Galiza
***Os Formigos**, lugar da parroquia das Achas, no concello da Cañiza;
***Os Formigos**, lugar da parroquia de Vilameá de Ramirás, no concello de Ramirás;
***Formigoso**, lugar da parroquia de Baños de Molgas, no concello de Baños de Molgas.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***O Formigón**, lugar da parroquia de Panxón, no concello de Nigrán.
Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia

O **Premio de novela por entregas de La Voz de Galicia** foi un galardón literario convocado entre os anos 2001 e 2017 pola corporación do xornal *La Voz de Galicia*, contando co patrocinio de Ámbito cultural de El Corte Inglés. Procurou recuperar a publicación de novelas por entregas na prensa escrita, moi común desde o derradeiro cuarto do século XIX até xa moi entrado o século XX.

## Antecedentes
O precedente de devandito premio foi o concurso de narrativa curta "Relatos de verán" que comezou no ano 2000, podendo participar calquera persoa con relatos inéditos tanto en galego como en castelán, escollendo semanalmente os lectores mediante votación por correspondencia os seus relatos preferidos. Tucho Calvo tamén publicou ao longo do mes de agosto dese ano unha novela por entregas nas páxinas de *La Voz de Galicia*, *O xabaril branco*; meses máis tarde apareceu publicada pola editorial Ir Indo en forma de libro con ilustracións de Miguelanxo Prado.

## Bases do concurso
O premio estaba aberto á participación de tódalas persoas que presentasen unha novela inédita en galego e que non optase a outros certames. De temática libre e estruturadas en 31 capítulos –un por cada día de agosto– axustándose cada capítulo a 3&nbsp;500 caracteres, cumprindo as características dunha narración por entregas. Unha vez aberto o prazo para a súa presentación, os orixinais enviábanse por correo ordinario ou por correo electrónico desde a data da convocatoria até mediados do mes de xullo.

## Gañadores
A novela gañadora de entre as tres finalistas dábase a coñecer no transcurso dunha cea literaria, á que acudían diversas personalidades da cultura e á que debían asistir os autores, especialmente os tres finalistas. O nome dos autores, oculto baixo o segredo da plica, abríase só perante os asistentes desvelándose publicamente o vencedor. A dotación económica do premio ascendeu anualmente desde os 6&nbsp;000 € no ano 2001 até 10&nbsp;000 € en 2017.

A obra gañadora publicábase diariamente ao longo do mes de agosto de forma capitular nas páxinas do xornal *La Voz de Galicia* e mais na súa edición dixital. O mesmo ano editábase a obra en formato libro, coa devindicación habitual de dereitos de autor. A primeira novela gañadora foi publicada pola editorial Ir Indo, á que se sumaron nas seguintes edicións Xerais, Sotelo Blanco, Biblos Clube de Lectores, Everest e Galaxia.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
*Biblioteca Galega 120
A Fórnea

O topónimo **A Fórnea** pode referirse a:

;En Galiza
***A Fórnea**, parroquia do concello de Trabada;
****A Fórnea**, lugar de dita parroquia.

## Véxase tamén
### Outros artigos
***Fórneas**, lugar da parroquia de Martín, no concello de Baleira.
Aeroporto de Innsbruck

O **aeroporto de Innsbruck** , tamén coñecido como **aeroporto de Kranebitten**, é o aeroporto internacional máis grande do estado de Tirol, no oeste de Austria. Está situado a uns 4 quilómetros do centro de Innsbruck. O aeroporto, inaugurado no ano 1925, opera voos rexionais ao redor dos Alpes, ademais de tráfico internacional estacional a outros destinos europeos. Durante o inverno a actividade increméntase significativamente debido ao alto número de esquiadores que viaxan á rexión. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 1 006 738 pasaxeiros, un 0,55% máis que no ano anterior.

## Aeroliñas e destinos
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Web do aeroporto

## Notas