Guerra dos Ósos

[miniatura|350px|A rivalidade entre [Othniel Charles Marsh (esquerda) e Edward Drinker Cope (dereita) desencadeou a Guerra dos Ósos.]]
A **Guerra dos Ósos** (), tamén coñecida como a **Gran Carreira dos Dinosauros** () foi un período de intensa competición na procura de descubrimentos de fósiles durante a Idade Dourada dos Estados Unidos, marcado por unha acalorada rivalidade entre Edward Drinker Cope da Academia de Ciencias Naturais de Filadelfia, e Othniel Charles Marsh do Museo Peabody de Historia Natural de Yale. Estes dous paleontólogos empregaron métodos deshonestos para superarse o un ó outro, recorrendo a subornos, roubos e destrución de ósos. Estes dous investigadores tamén se atacaron mutuamente en obras científicas, procurando arruinar a credibilidade do seu rival para deixalo sen financiamento.

Inicialmente Cope e Marsh eran colegas que se trataban de maneira educada, pero tras diversas disputas persoais convertéronse en inimigos acérrimos. A súa procura de ósos levounos ó oeste, ós ricos sitios paleontolóxicos de Colorado, Nebraska e Wyoming. Entre os anos 1877 e 1892 ámbolos dous utilizaron o seu patrimonio e a súa influencia para financiar as súas propias expedicións e obter os servizos e ósos de dinosauros de cazadores de fósiles. Ó final da Guerra dos Ósos, os dous esgotaran o seu patrimonio na procura da supremacía paleontolóxica.

Cope e Marsh quedaron económica e socialmente arruinados polos seus esforzos para superar e deshonrar ó contrario, mais realizaron importantes contribucións á ciencia e á disciplina da paleontoloxía e forneceron unha cantidade substancial de material para traballos posteriores, deixando unha gran cantidade de caixas de fósiles sen abrir tralas súas mortes. Os seus traballos levaron ó descubrimento e descrición formal de máis de 136 novas especies de dinosauros. A Guerra dos Ósos tivo como resultado un incremento no coñecemento da vida prehistórica e espertou o interese do público polos dinosauros, dando lugar a unha continuación nas escavacións de fósiles en Norteamérica durante as décadas posteriores. Publicáronse tamén unha considerable cantidade de libros históricos e adaptacións de ficción sobre este período de intensa actividade paleontolóxica.

## Historia 
### Contexto 
Durante un certo tempo Cope e Marsh mantiveron unha amizade. Coñecéronse en Berlín en 1864 e pasaron varios días xuntos como colegas. Chegaron incluso a nomear especies en honor mutuo. Co paso do tempo a súa relación empeorou, debido en parte ó carácter temperamental de ámbolos dous. Cope era coñecido por ser belicoso e tiña un temperamento irascible, mentres que Marsh era máis pausado, metódico e introvertido, e ámbolos dous eran combativos e desconfiados. As súas diferenzas estendéronse ó plano científico, xa que Cope era un firme defensor do neolamarckismo, mentres que Marsh apoiaba a teoría da evolución por selección natural de Charles Darwin.

### 1872-1877: primeiras expedicións 
Na década de 1870 a atención profesional de Cope e Marsh dirixiuse cara ó oeste estadounidense por mor das novas sobre grandes descubrimentos de fósiles. Utilizando a súa influencia en Washington, Cope conseguiu un posto no Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos baixo as ordes de Ferdinand Hayden. Malia que este posto non estaba remunerado, ofreceulle a Cope unha grande oportunidade para recoller fósiles no oeste e publicar os seus achados. A habilidade de Cope para escribir de maneira dramática compracía a Hayden, quen necesitaba causar unha impresión popular cos informes oficiais do Servizo. En xuño de 1872 Cope partiu na súa primeira viaxe, co plan de observar por si mesmo as capas fosilíferas do Eoceno de Wyoming. Isto provocou un distanciamento entre Cope, Hayden e Leidy. Fora Leidy quen recibira gran parte dos fósiles das coleccións de Hayden ata que Cope entrou no servizo, e agora Cope comezaba a procurar fósiles no territorio que xa reservara o propio Leidy. Hayden intentou aliviar a tensión con Leidy por medio dunha carta:

Cope levou consigo a súa familia ata Denver, mentres que Hayden intentaba evitar que Cope e Leidy fixesen prospeccións na mesma zona. Seguindo unha pista dada polo xeólogo Fielding Bradford Meek, Cope tiña a intención de investigar tamén os informes de ósos que Meek atopara preto da estación de tren de Black Buttes. Cope encontrou o lugar e os restos esqueléticos dun dinosauro ó que denominou *Agathaumas sylvestris*. Crendo que contaba co pleno apoio de Hayden e do servizo, Cope viaxou ata Fort Bridger en xuño, descubrindo ó chegar que non tiña os homes, carros, cabalos e equipamento que esperaba encontrar alí. Cope reuniu un equipo pagado por el mesmo, que consistía en dous carreteiros, un cociñeiro e un guía, xunto con tres homes de Chicago que estaban interesados en estudar con el. Finalmente, resultou que dous dos homes de Cope eran empregados de Marsh. Cando o paleontólogo rival descubriu que os seus homes estaban aceptando diñeiro de Cope, púxose furioso. Aínda que estes homes intentaron asegurarlle a Marsh que aínda traballaban para el (un deles suxeriu que aceptou o traballo para arredar a Cope dos mellores fósiles), a preguiza de Marsh á hora de chegar a acordos en firme e de facer pagamentos puido incitalos a buscar outro traballo. A viaxe de Cope levou a expedición a través de terreos agrestes que só Hayden recoñecera previamente, descubrindo decenas de novas especies. Mentres tanto, un dos homes de Marsh envioulle unha parte do seu material a Cope por equivocación. Cando recibiu os fósiles, Cope devolveullos a Marsh, pero este incidente danou aínda máis a súa relación.

miniatura|esquerda|Marsh (no centro da fila traseira), rodeado por axudantes armados. Marsh non pasaba moito tempo no campo, e adoitaba delegar esta tarefa nos seus axudantes.
En 1872 remataron os finximentos de cordialidade entre os dous, e na primavera de 1873 comezaron as hostilidades abertas. Naquel momento Leidy, Cope e Marsh estaban realizando importantes descubrimentos de réptiles e mamíferos prehistóricos nas capas fosilíferas do oeste ó mesmo tempo. Os paleontólogos tiñan o costume de enviar telegramas escritos apresuradamente ó leste para describir os seus achados, publicando as descricións máis completas só cando volvían das súas viaxes. Entre os novos exemplares descritos estaban os *Uintatherium*, *Loxolophodon*, *Eobasileus*, *Dinoceras* e *Tinoceras*. Porén, gran parte destes achados non eran diferentes dos demais, e de feito Cope e Marsh sabían que algúns dos fósiles que estaban a recoller xa foran descubertos anteriormente por outros. Finalmente resultou que moitos dos nomes de Marsh foron válidos, mentres que ningún dos de Cope o foi. Marsh tamén situou as novas especies dentro dunha nova orde de mamíferos denominada Cinocerea. Cope quedou humillado e era incapaz de deter os cambios do seu rival. No seu lugar publicou un estudo analítico de grande alcance onde propuxo un novo modelo de clasificación para os mamíferos do Eoceno, no que descartaba os xéneros de Marsh en favor dos seus. Marsh non cedeu e continuou afirmando que todos os nomes que Cope propuxo para os Dinocerata eran incorrectos.

[miniatura|upright|Marsh e o xefe [lakota Nube Vermella en New Haven, Connecticut,  1880]]
Ó mesmo tempo que discutían sobre a clasificación e a nomenclatura, volveron ó oeste en busca de máis fósiles. Marsh fixo a súa última viaxe patrocinada por Yale en 1873, cun grupo de trece estudantes e protexido por un grupo de soldados que querían facer unha demostración de forza á tribo dos síux. A causa das preocupacións xeradas polas súas expedicións máis caras de anos anteriores, Marsh fixo que os estudantes pagasen os seus propios gastos, polo que a viaxe só lle custou a Yale uns 1857,50 $, unha cifra moi inferior ós 15 000 $ que Marsh solicitara na súa anterior expedición. Esta expedición sería a última de Marsh, xa que durante o resto da Guerra dos Ósos preferiu contratar os servizos de buscadores locais. Aínda que tiña suficientes ósos como para pasar anos estudándoos, o seu desexo de conseguir máis fósiles seguiu en aumento. Cope foi aínda máis prolífico na súa recolección de ósos nesta tempada que na de 1872, aínda que a tendencia de Marsh de contratar buscadores de forma exclusiva provocou que o seu rival fose considerado *persona non grata* en Bridger. Canso de traballar ás ordes de Hayden, Cope conseguiu un traballo remunerado co Corpo de Enxeñeiros, aínda que se viu limitado por esta asociación. Mentres que Cope tiña que seguir as rutas e lugares marcados por esta entidade para as prospeccións, Marsh podía procurar fósiles sen este tipo de restricións.

A mediados da década de 1870 a atención dos dous científicos tornouse cara a Dacota do Sur, onde o descubrimento de ouro nos montes de Black Hills aumentou as tensións entre os nativos americanos e os Estados Unidos. Marsh, que desexaba os fósiles que se atopaban naquela rexión, viuse enleado nas disputas políticas entre o exército e os nativos. Co obxectivo de gañarse o apoio do xefe Nube Vermella dos síux para poder facer prospeccións, Marsh prometeulle un pago polos fósiles encontrados e que volvería a Washington para facer presión alí en favor dos nativos no referente ó trato impropio que estes estaban a recibir. Finalmente Marsh escapuliuse do campamento e, segundo o seu propio relato (probablemente esaxerado), xuntou varios carros cheos de fósiles e retirouse xusto antes de que chegara un grupo hostil de indios miniconjou. Si que intercedeu en nome de Nube Vermella perante o Departamento do Interior e do presidente Ulysses S. Grant, pero segundo Thomson a súa intención podería ter sido simplemente gañarse unha reputación propia fronte á administración impopular de Grant. En 1875 tanto Cope coma Marsh fixeron unha pausa nas súas recoleccións, por mor da presión financeira e da necesidade de catalogar os seus achados acumulados, mais unha serie de novos descubrimentos provocaron que os dous volvesen ó oeste antes do final da década.

### 1877-1892: descubrimentos en Como Bluff 
En 1877 Marsh recibiu unha carta de Arthur Lakes, un profesor de escola de Golden, Colorado. Nesta carta Lakes informaba que mentres facía sendeirismo por unhas montañas próximas a vila de Morrison xunto co seu amigo H. C. Beckwith, descubrira uns ósos de gran tamaño incrustados na rocha. Lakes describiu na súa carta que os ósos eran "aparentemente unha vértebra e un úmero dalgún saurio xigantesco". Mentres esperaba unha resposta de Marsh, Lakes desenterrou varios ósos máis de gran tamaño e enviounos a New Haven. Como Marsh tardaba en responder, Lakes envioulle tamén unha remesa de ósos a Cope.

[miniatura|esquerda|A formación Morrison en [Como Bluff, Wyoming.]]
Cando Marsh lle respondeu a Lakes, pagoulle 100 dólares ó prospector, instándoo a que gardase o segredo sobre estes achados. Tras saber que Lakes mantivera correspondencia con Cope, enviou a Morrison a Benjamin Mudge, o seu recolledor de campo, para asegurarse os servizos de Lakes. Marsh publicou unha descrición dos descubrimentos de Lakes no *American Journal of Science* do 1 de xullo, e antes de que Cope puidese publicar a súa propia interpretación dos achados Lakes escribiulle para dicirlle que os ósos lle serían entregados a Marsh, algo que supoñía un grave insulto para Cope.

Unha segunda carta chegou do oeste, esta vez dirixida a Cope. O escritor O. W. Lucas era un naturalista que se encontraba recollendo plantas cerca de Cañon City, Colorado, cando descubriu un conxunto de ósos fósiles. Tras recibir máis mostras de Lucas, Cope concluíu que estes dinosauros eran herbívoros grandes, remarcando alegremente que o espécime era maior que calquera outro descrito ata o momento, incluíndo o do descubrimento de Lakes. Tras saber dos descubrimentos de Lucas, Marsh ordenoulle a Mudge e a un antigo estudante, Samuel Wendell Williston, que establecesen unha escavación cerca de Cañon City. Desgraciadamente para Marsh, soubo por medio de Williston que Lucas estaba atopando os mellores ósos e rexeitara abandonar a Cope en favor de traballar para Marsh. Marsh fixo regresar a Williston cara a Morrison, onde se esboroou a pequena escavación de Marsh, case matando os seus axudantes. Este problema podería ter sido a fin da subministración de ósos procedentes do oeste para Marsh, de non ser por unha terceira carta que lle chegou posteriormente, enviada por dous traballadores do ferrocarril.

[miniatura|Bosquexo de [Arthur Lakes de dous dos membros da expedición a Como Bluff]] 
No momento dos descubrimentos de Lakes, estaba a construírse o Ferrocarril Transcontinental nunha zona remota de Wyoming. A terceira carta que recibiu Marsh era de dous homes que se identificaron como Harlow e Edwards (os seus nomes reais eran Carlin e Reed), traballadores da Union Pacific Railroad. Os dous homes afirmaron ter descuberto grandes cantidades de fósiles en Como Bluff, avisándoo de que había outras persoas na zona "que andaban na procura dese tipo de cousas", algo que Marsh interpretou como unha referencia a Cope, e ordenoulle a Williston que fose a Como Bluff. Este envioulle unha mensaxe de volta, confirmando a veracidade da existencia de grandes cantidades de ósos e da presenza de homes de Cope naquela zona. Temendo repetir os mesmos erros que cometera con Lakes, Marsh enviou rapidamente diñeiro ós dous novos cazadores de ósos, instándoos a que lle enviasen máis fósiles. Williston chegou a un acordo preliminar con Carlin e Reed, que non puideran cobrar o cheque de Marsh xa que estaba endosado a nome dos seus pseudónimos, mais Carlin decidiu finalmente ir a New Haven para tratar directamente con Marsh. Este redactou un contrato que incluía un pagamento mensual fixo, coa posibilidade de primas adicionais para Carlin e Reed segundo a importancia dos descubrimentos. Marsh reservouse o dereito de enviar os seus propios superintendentes para supervisar as escavacións se fose necesario, e aconselloulle ós homes que intentaran manter a Cope fóra da rexión. Malia a reunión cara a cara, Carlin non conseguiu obter mellores condicións por parte de Marsh. O paleontólogo conseguiu que Carlin e Reed traballaran baixo as condicións fixadas, pero estes sentíronse coaccionados por Marsh para aceptar o trato. O investimento de Marsh na rexión de Como Bluff pronto deu bos resultados. Mentres que os recolectores de Marsh volvían ó leste para pasar o inverno, Reed enviou unha serie de vagóns cheos de ósos fósiles por vía férrea a Marsh durante todo o ano 1877. Na edición de decembro de 1877 da revista *American Journal of Science* Marsh describiu e deulle nome a varios dinosauros como o estegosauro, o *Allosaurus* ou o *Diplodocus*.
 
A pesar das precaucións de Marsh para evitar que o seu rival soubese dos ricos sitios de Como Bluff, os rumores sobre os descubrimentos estendéronse rapidamente. Isto foi en parte grazas a que Carlin e Reed estiveron implicados na expansión destes rumores, filtrándolle información ó *Laramie Daily Sentinel* que publicou un artigo sobre os achados en abril de 1878. Este artigo esaxeraba o prezo que Marsh pagara polos ósos, probablemente coa intención para aumentar o prezo e a demanda de máis ósos. Marsh, procurando encubrir a filtración, soubo por mediación de Williston que Carlin e Reed mantiveran contactos cun home que traballaba para Cope baixo o nome de "Haines". Cope tivera noticia dos descubrimentos de Como Bluff e enviara a varios "ladróns de dinosauros" á zona, nun intento de roubar discretamente fósiles no territorio de Marsh.

Cope e Marsh empregaban o seu propio patrimonio para financiar expedicións cada verán, e pasaban os invernos publicando os seus descubrimentos. En pouco tempo un gran número de cazadores de fósiles en carros tirados por mulas ou en trens encontrábanse enviando toneladas de fósiles cara ó leste. Osborn era semellante a Marsh en moitos aspectos, pausado e metódico, pero acabou por ser unha influencia prexudicial para Marsh. Cope buscou traballadores descontentos dispostos a pronunciarse en contra de Powell e do Servizo. Powell e Marsh conseguiron refutar con éxito as acusacións de Cope, e as súas alegacións non chegaron á prensa de masas. Osborn amosouse indeciso á hora de endurecer a súa campaña contra Marsh, polo que Cope decidiu recorrer a outro aliado que lle mencionara previamente a Osborn, un "home da prensa de Nova York" chamado William Hosea Ballou. Malia verse obstaculizado no seus intentos de expulsar a Marsh da presidencia da Academia Nacional de Ciencias, Cope conseguiu unha considerable axuda financeira despois de que a Universidade de Pensilvania lle ofrecera un posto como profesor.

## Legado 
[miniatura|esquerda|Un *[Allosaurus* case completo (AMNH #5753) descuberto polos cazadores de fósiles de Cope en Como Bluff en 1879. O achado non foi desempaquetado ata despois da morte de Cope.]]
Tendo en conta exclusivamente as cifras, Marsh sería o teórico gañador da Guerra dos Ósos. Ámbolos dous científicos realizaron descubrimentos dun destacado valor científico, pero mentres que Marsh describiu un total de 80 novas especies de dinosauros, Cope describiu unhas 56. A Guerra dos Ósos deu lugar tamén ó descubrimento dalgúns dos primeiros esqueletos fósiles completos dos que se ten constancia, así como a un aumento da popularidade dos dinosauros entre o público xeral. Segundo afirmou o paleontólogo Robert Bakker: "Os dinosauros provenientes de Como Bluff non só encheron museos, encheron artigos de revistas, libros de texto, encheron as mentes da xente". Leidy tamén acabou canso polas disputas constantes entre os outros dous científicos, o que provocou que a súa retirada do campo marxinase o seu propio legado. Trala súa morte, Osborn non atopou unha soa mención de Leidy en ningunha das obras dos dous rivais. Na súa présa por superarse mutuamente, Cope e Marsh montaron de forma apresurada os ósos dos seus propios descubrimentos. As súas descricións erróneas de novas especies, baseadas nestas reconstrucións, provocaron unha confusión e crenzas equivocadas que perduraron durante varias décadas despois das súas mortes.

Unha escavación realizada entre 2007 e 2008 en varios dos sitios arqueolóxicos escavados por Cope e Marsh suxeriu que os danos causados polos dous paleontólogos foron menores do que se consideraba ata entón. Utilizando os bosquexos de campo realizados por Lakes, un equipo de investigadores do Museo de Historia Natural de Morrison descubriu que en realidade Lakes non dinamitara as escavacións máis produtivas de Colorado, senón que o que fixera era reenchelas. O director do Museo, Matthew Mossbrucker, teorizou que Lakes propagara esta mentira "porque non quería que a competencia se achegase ás escavacións, tentando enganar ó grupo de Cope".

### Adaptacións 
Ademais de ser o tema de varios libros históricos e paleontolóxicos, a Guerra dos Ósos foi o tema da novela gráfica *Bone Sharps, Cowboys, and Thunder Lizards*, de Jim Ottaviani. Esta é unha obra de ficción histórica, na que Ottaviani presenta o personaxe de Charles Robert Knight a Cope por razóns da trama, ademais de reestruturar outros acontecementos. A Guerra dos Ósos foi tratada en forma de ficción no libro *Bone Wars* de Brett Davis, no que ámbolos dous paleontólogos traballan xuntos para previr que uns extraterrestres rouben os ósos. Foi tamén a base do xogo de cartas *Bone Wars: The Game of Ruthless Paleontology* publicado por Zygote Games, no que os xogadores compiten para reconstruír esqueletos de dinosauro.

En abril de 2013 fíxose público que os actores James Gandolfini e Steve Carell tiñan a intención de producir e protagonizar unha adaptación en clave de comedia para a televisión sobre a disputa entre Cope e Marsh para a canle HBO co título de *Bone Wars*. O proxecto quedou suspendido tralo falecemento de Gandolfini ese mesmo ano. Posteriormente no ano 2016, a editorial HarperCollins anunciou a publicación dunha novela ata entón descoñecida de Michael Crichton, *Dragon Teeth*, na que un aprendiz ficticio de Cope e Marsh realiza un descubrimento propio.

## Notas 
;Referencias

## Véxase tamén 
dereita|100px
### Bibliografía 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*