open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Liechtenstein no Festival de Eurovisión

**Liechtenstein** intentou entrar no Festival de Eurovisión no 1976. Isto a pesar de non ser membro da Unión Europea de Radiodifusión, un requisito fundamental para participar. No 1969 a súa entrada era, supostamente, "Un Beau matin" por Vetty, aínda que se cre que foi unha brincadeira da compañía francesa que fixo un CD compilatorio. Aínda que a canción foi real, as regras do concurso fan imposíbel que a canción de Liechtenstein fora interpretada totalmente en francés. Porén, algo que si é seguro, é que no 1976, Biggi Bachman ía a cantar "My Little Cowboy" polo principado na Haia. Non obstante, ao non ser membro da UER significou que non era posíbel que asistise. Bachman entrou na final nacional de Suíza para unha edición posterior pero non gañou.

Liechtenstein podería eventualmente participar en Eurovisión, debido a que dende o 15 de agosto de 2008 comezou a emitir a 1 FLTV, a única estación de televisión do país, e polo tanto, podería ingresar como membro da UER, debido a que a estación presentou formalmente unha solicitude para converterse en membro pleno do ente de radiodifusión europea. Dende a edición do 2008, é, xunto á Cidade do Vaticano, Kazakhstán e Kosovo, os únicos países europeos que non participaron nunca nunha edición do Festival de Eurovisión, xa que no 2008 o fixo San Marino.

Nun correo electrónico enviado á páxina web *Eurovision Times*, o director de 1 FLTV, Pedro Kölbel, informou que debido á falta de subsidios do goberno de Liechtenstein, a integración non era posíbel ata o ano 2013 como moi pronto. 1 FLTV trata de entrar na UER dende 2010, non obstante o goberno non se compromete a financiar a única canle do país para unirse á UER. O director engadiu a continuación que era posíbel que o país entrase na competición de 2013 se en abril de 2012 aprobaba o financiamento necesario, pero isto non se levou a cabo e polo tanto non puido unirse no 2013. Debido a que 1 FLTV non é aínda membro da UER, Liechtenstein non participará ata polo menos no 2016.

## Notas
Gran Premio dos Países Baixos de 1981

O **Gran Premio dos Países Baixos de 1981** foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de agosto de 1981 no circuíto de Zandvoort. Foi a duodécima carreira da tempada de Fórmula Un de . Foi o 30º Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 72 voltas ao circuíto de 4´252 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros. Foi gañada por Alain Prost, que liderou a carreira de principio a fin. A carreira tamén viu a volta de Fittipaldi ao circo da F1, logo de estar ausente na carreira anterior. Aínda que ningún Fittipaldi logrou clasificarse.

## Resumo dá carreira 
Na saída, Prost tomou o liderado, co seu compañeiro René Arnoux seguíndoo moi de cerca. Máis atrás no medio da pista, Gilles Villeneuve estrelouse contra a parte traseira do Alfa Romeo de Bruno Giacomelli, saltando sobre o Alfa para quedar fóra da carreira na primeira curva.

Na segunda curva, Mario Andretti e Carlos Reutemann chocaron, quedando o coche de Andretti co morro roto. Antes do final da primeira volta, ocorreu outro incidente cando chocaron Patrick Tambay e Didier Pironi. O resultado foi a retirada inmediata de Tambay, mentres que o segundo Ferrari continuou durante tres voltas antes de retirarse da carreira.

Na parte dianteira da carreira, Arnoux era incapaz de manter o ritmo e caeu catro lugares, detrás de Alan Jones, Nelson Piquet, Jacques Laffite e Reutemann. Con Arnoux fora da cabeza, Jones perseguiu a Prost e pelexou polo liderado ata que os seus pneumáticos desfaleceron e Jones tivo que reducir a velocidade. Reutemann e Laffite, mentres tanto, loitaban ferozmente polo cuarto posto, terminaron chocando e quedaron fóra da carreira na volta 18.

Cara ao final da carreira, nunha desaceleración de Jones foi superado por Piquet. Isto resultou crucial na clasificación do Campionato do Mundo, xa que se Jones mantivera o segundo lugar, Piquet non gañaría o título na última carreira da tempada.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Celtas Cortos

**Celtas Cortos** é un grupo español de música rock con influencias celtas. É un dos grupos nacionais máis exitosos, con máis de 2&nbsp;000&nbsp;000 de copias dos seus distintos traballos.

## Discografía 
[miniatura|250px|O grupo nun concerto en 2007 en [Teulada.]]

### Álbums de estudio 
* 1989 - *Salida de emergencia*
* 1990 - *Gente impresentable*
* 1991 - *Cuéntame un cuento*
* 1993 - *Tranquilo majete*
* 1996 - *En estos días inciertos*
* 1998 - *El alquimista loco* 
* 1999 - *Tienes la puerta abierta*
* 2003 - ''C'est la vie*
* 2008 - *40 de abril*
* 2010 - *Introversiones*
* 2014 - *Contratiempos*

### Recompilatorios 
* 1995 - *¡Vamos!*
* 1999 - *The best of*
* 2001 - *Grandes éxitos, pequeños regalos*
* 2002 - *Gente distinta*
* 2006 - *20 soplando versos*

### Álbums en directo 
* 1997 - *Nos vemos en los bares* (Directo)
* 2012 - *Vivos y directos* (Directo)

#### Outros 
* 1988 - *Así es como suena: folk joven* (denominado como disco cero polos propios membros da banda)
* 2004 - *Celtificado'' (álbum non oficial)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Páxina oficial
Inter

**Inter** pode referirse aos seguintes equipos deportivos:
* **Inter de Milán**, equipo de fútbol italiano.
* **Inter de Porto Alegre**, equipo de fútbol brasileiro.
* **NK Inter Zaprešić**, equipo de fútbol croata.
* **FK Inter Bratislava**, equipo de fútbol eslovaco.
* **Inter Fútbol Sala** (Inter Movistar), equipo de fútbol sala español.

Ademais, pode facer referencia a:
* **Inter**, fabricante barcelonés de aparatos electrónicos, especialmente de  radio, fundado en 1948. Adquirido nos oitenta por Grundig.
Campoo de Enmedio

**Campoo de Enmedio** é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Campoo-Los Valles. Limita ao norte con Santiurde de Reinosa, ao leste con Campoo de Yuso e Las Rozas de Valdearroyo, ao oeste con Hermandad de Campoo de Suso, ao sur con Valdeprado del Río e Valdeolea e rodea completamente o municipio de Reinosa. Pola súa superficie atravesan os ríos Híjar e Ebro.

### Localidades 
miniatura|dereita|220px|Paisaxe de Campoo de Enmedio.
Segundo os datos de 2013 do Instituto Nacional de Estadística, os 3.802 habitantes de Campoo de Enmedio distribuíanse nas seguintes localidades:
* Aldueso, 16 hab.
* Aradillos, 31 hab.
* Bolmir, 227 hab.
* Cañeda, 106 hab.
* Celada Marlantes, 32 hab.
* Cervatos, 60 hab., repartidos nos barrios de San Pedro (59 hab.) e Sopeña (1 hab.).
* Fombellida, 18 hab.
* Fontecha, 32 hab.
* Fresno del Río, 178 hab.
* Horna de Ebro, 47 hab., 21 no barrio de Sierra.
* **Matamorosa** (Capital), 1.514 hab.
* Morancas, 3 hab.
* Nestares, 1.062 hab.
* Requejo, 319 hab.
* Retortillo, 102 hab., dos que 23 están no barrio de Quintanilla e 18 no de Villafría.
* Villaescusa, 55 hab.

## Demografía 

Fonte: INE

## Administración 
As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais de 2003 e 2007.

* Alcalde electo: Gaudencio Carmelo Hijosa Herrero (PSC-PSOE).
|

* Alcalde electo: Gaudencio Carmelo Hijosa Herrero (PSC-PSOE).
|}

## Notas
Cornos de ouro de Gallehus

Os **Cornos de ouro de Gallehus** son dous cornos chapados en ouro, que foron atopados en Gallehus, ó norte de Møgeltønder, Dinamarca. Datan de comezos do século V, é dicir, ó comezo da Idade de Ferro xermánica.

## Historia 
Os cornos foron atopados en 1639 e en 1734, respectivamente, en dous lugares a 15 ou 20 m o un do outro. Están formados con segmentos de folla de ouro dobre. Ámbolos dous foron atopados; o meirande (1639) tiña orixinalmente sete segmentos con ornamentos, ó cal engadíronselle seis segmentos de fricción e un bordo liso, posiblemente por un restaurador do século XVII. O corno máis pequeno (1734) tiña seis segmentos, cunha estreita inscrición protonórdica en futhark antigo, e cinco ornamentos con imaxes. Non está claro se os cornos eran empregados como recipientes de bebida, ou como instrumento de vento, aínda que os cornos de bebida adoitaban ser obxectos de luxo feitos de metais preciosos.

Os cornos orixinais foron roubados e fundidos en 1802. Os moldes de xeso feitos no século XVIII tamén se perderon. As réplicas dos cornos están baseadas exclusivamente nos debuxos da época e polo tanto están rodeadas de incertezas. Porén, as réplicas creadas están expostas no Museo Nacional de Dinamarca, en Copenhague, e no Museo Moesgård, preto de Aarhus. Estas réplicas tamén foron roubadas e recuperadas por dúas veces, en 1993 e en 2007.

## Inscrición 
O segundo corno tiña a seguinte inscrición en futhark antigo (DR 12 †U):
:300px (debuxo de 1734 baseado no corno orixinal)
:ᛖᚲᚺᛚᛖᚹᚨᚷᚨᛊᛏᛁᛉ᛬ᚺᛟᛚᛏᛁᛃᚨᛉ᛬ᚺᛟᚱᚾᚨ᛬ᛏᚨᚹᛁᛞᛟ᛬ (rúnico)
:**ekhlewagastiz:holtijaz:horna:tawido:** (transliteración)
:"Eu Hlewagastiz Holtijaz fixen o corno"

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Arthur Beer: *Hartner and the Riddle of the Golden Horns*, Journal for the History of Astronomy, Vol. 1, p.&nbsp;139 (1970).
* Ottar Grønvik: *Runinskriften på gullhornet fra Gallehus.* In: *Mal og minne.* Det Norske Samlaget, Oslo 1999,1,1-18.
* Willy Hartner: *Die Goldhörner von Gallehus*  F. Steiner, Stuttgart (1969), reprint 1998,  ISBN 3-515-00078-X.
* Heinz Klingenberg: *Runenschrift – Schriftdenken – Runeninschriften*. Carl Winter, Heidelberg 1973. ISBN 3-533-02181-5
* H. F. Nielsen, W. Heizmann, M. Axboe: *Gallehus*. In: *Reallexikon der germanischen Altertumskunde*, ed. Heinrich Beck. Bd 10. Walter de Gruyter, Berlín-Nova York 1998, p.&nbsp;330 ff. ISBN 3-11-015102-2
Gran Premio do Canadá de 1981

O **Gran Premio do Canadá de 1981** foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 27 de setembro de 1981. A carreira, foi a 14ª e penúltima carreira da tempada de , o 20º Gran Premio do Canadá e o cuarto, que se celebrou en Montreal. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de 4´41 quilómetros de lonxitude para unha distancia total de carreira de 278 quilómetros.

## Resumo da carreira 
Sería a última vitoria de Ligier durante quince anos, ata o Gran Premio de Mónaco de 1996. Williams asegurou o campionato de construtores de 1981 a falta dunha carreira, xa que os dous puntos anotados polo equipo Brabham non eran suficientes para permitirlles coller aos Williams na última carreira. Esta tamén foi a última vez que o Gran Premio do Canadá celebrouse no final da tempada.

## Antes da carreira 
Antes da carreira, Alan Jones anunciou que se retiraba do deporte logo de alzarse co título o ano anterior. Os rumores tamén no paddock tamén dicían que Niki Lauda probara para McLaren no Circuíto de Donington Park e que estaba planeando o regreso.

## Cualificación 
Nelson Piquet asegurou a pole cun tempo de 1: 29.221, co seu rival Carlos Reutemann xunto a el na primeira fila. O top ten foi completado por: Jones, Prost, Mansell, Rebaque, de Angelis, Arnoux, Watson e Laffite respectivamente.

## Carreira 
A saída da carreira viuse empanada polo mal tempo. Inmediatamente logo da saída, Jones tomou a dianteira logo dunha colisión menor con Reutemann que deixou a Reutemann atrás. Na metade da grella, Arnoux e Pironi chocaron co resultado de que Arnoux quedou fóra da carreira. Na volta 7, Jones trompeou e Piquet tivo que facer unha acción evasiva, ambos perderon posición. Prost tomou a dianteira con Laffite, que subira desde a décima posición, segundo. O liderado de Prost non durou moito, xa que Laffite pasouno na volta 13, e mantivo o liderado ata o final da carreira. Villeneuve tivo un pequeno accidente que danou o seu alerón dianteiro que voou do coche, aínda que amañouse para manter o control ata o final da carreira, sen o alerón dianteiro e baixo a choiva. Prost foi finalmente superado por Villeneuve e Watson, antes de retirarse logo dun accidente na volta 48. Watson foi capaz de atrapar e pasar Villeneuve unhas voltas despois e os dous terminaron segundo e terceiro respectivamente, Villeneuve alzouse co seu terceiro e último podio do ano na súa terra natal. Bruno Giacomelli de Alfa Romeo, que comezara 15º, terminou cuarto, co pole Piquet detrás del.

## Clasificación 
### Cualificación 
### Carreira 
## Posicións logo da carreira 
;Clasificación do campionato de pilotos

;Clasificación do campionato de construtores

* **Nota**: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

## Notas 
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de 

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas
Formio

O **formio** (en ), de nome científico ***Phormium tenax***, é unha planta sempreverde perenne orixinaria de Nova Zelandia e da Illa Norfolk. Utilizada polo ser humano para obter fibra téxtil e como planta ornamental. É común nos xardíns galegos.

## Descrición
A planta medra como mata de longas follas de ata dous metros, de onde nace un pedúnculo floral con espectaculares flores de cor amarela ou vermella que se ergue por enriba das follas, uso que continuaría logo coa chegada dos europeos, cando menos ata a segunda guerra mundial. Naturalizada en diversas rexións de clima temperado e subtropical, está considerada especie invasora nalgunhas illas do Pacífico e en Australia.

As súas follas conteñen cucurbitacinas, que son tóxica para algúns animais, algúns destes compostos para os humanos están entre os sabores máis amargos.

## Ecoloxía 
A araña saltadora *Trite planiceps* vive principalmente entre as follas envoltas do formio. O *Phormium tenax* é unha planta costeira asociada ó hábitat reprodutivo do pingüín *Megadyptes antipodes*.
miniatura|190px|esquerda|Formio, pedúnculos florais.

## Etimoloxía 
O xénero foi establecido orixinalmente polo naturalista alemán Johann Reinhold Forster e o seu fillo Georg Forster no 1775, a partir das mostras recollidas por ámbolos dous e mailo naturalista sueco Anders Erikson Sparrman. Todos formaran parte na segunda expedición do capitán James Cook a bordo da *Resolution*.

O nome do xénero *Phormium* deriva do grego antigo "cesta", en alusión a un dos moitos usos que lle daban á planta os maorís, mentres que o epíteto *tenax* deriva do latín "forte".

## Taxonomía 
*Phormium tenax* foi descrita por Johann Reinhold Forster & Georg Forster e publicado na segunda edición da *Characteres Generum Plantarum* 48, t. 24, no ano 1776.
[miniatura|*[Phylidonyris novaehollandiae*, coa cabeza cuberta de pole, pousado nunha inflorescencia de formio.]]
miniatura|*Phormium tenax*
;Sinonimia:
* *Chlamydia tenacissima* Gaertn.	
* *Lachenalia ramosa* Lam.	
* *Phormium ramosum* (Lam.) Billb.	
* *Phormium tenax f. atropurpureum* Voss	

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Catálogo taxonómico de especies de México*. CONABIO, Cidade de México (2009)
* Davidse, G.; M. Sousa Sánchez; A. O. Chater (1994): *Alismataceae a Cyperaceae. Fl. Mesoamer*.
* Lott, E. J.; García-Mendoza, A. (1994): *Phormium Foster et G. Forster. Fl. Mesoamer*.
W. Michael Hanemann

**William Michael Hanemann**, nado en Manchester o 26 de agosto de 1944, é un académico inglés dos campos da economía ambiental e dos recursos. Na actualidade é profesor Julie A. Wrigley na Escola de Sostibilidade e o Departamento de Economía da Universidade Estatal de Arizona. Leva máis de catro décadas casado con Mary Hanemann.

## Traxectoria 
W. Michael Hanemann licenciouse en Filosofía, Políticas e Economía pola Universidade de Oxford en 1965 e obtivo un máster en Economía do Desenvolvemento pola London School of Economics en 1967. Tamén conta cun máster en Finanzas Públicas e Teoría da Decisión e un doutoramento en Economía pola Universidade Harvard, obtidos en 1973 e 1978, respectivamente.

Previamente á súa posición actual en Arizona, Hanemann foi asistente na London School of Economics (1967-1968), axudante de cátedra na Universidade Harvard (1970-1975) e, entre 1976 e 2011, profesor de economía ambiental e dos recursos no Departamento de Economía Agraria e dos Recursos da Universidade de California, Berkeley, onde aínda colabora. Tamén foi director do Centro de Cambio Climático de California (2003-2006), membro do Comité Asesor en Economía Ambiental da Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos (2000-2006) e autor líder do Quinto Informe de Avaliación do IPCC (2011-2014).

A comezos de 2015 Hanemann publicara máis de 70 artigos avaliados por expertos en revistas e máis de 15 libros e capítulos de libros, sendo un dos economistas ambientais e dos recursos máis exitosos en citacións de artigos de revista. As súas publicacións aparecen regularmente nas revistas de economía máis importantes e ten máis de 10.000 citacións en Google Académico, cinco contribucións con máis de 1.000 citacións e máis de 35 con máis de 100 citacións. As súas investigacións céntranse na economía ambiental, cubrindo diversos aspectos como modelización e simulación, comportamento de elección, conservación, regulación ambiental, valoración económica ou metodoloxía de valoración non de mercado utilizando técnicas de preferencias tanto declaradas como reveladas. Fixo contribucións transcendentais en polo menos tres áreas da economía ambiental e dos recursos: i) métodos de cuantificación do valor dos servizos ambientais que non se comercializan nos mercados; ii) o estudo dos impactos do cambio climático na agricultura; e iii) regulación e fixación de prezos da auga. As súas contribucións intelectuais tamén inspiraron moitos artigos de revista e disertacións doutros autores, e foi mentor de académicos destacados e influentes.

## Premios 
Entre outros moitos galardóns, é Membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos, da Asociación Americana de Economía Agraria e da Asociación de Economía Ambiental e dos Recursos. En 2008, a EAERE concedeulle o Premio Europeo á Traxectoria en Economía Ambiental. Tamén é Doutor honoris causa pola Universidade de Ciencias Agrícolas de Suecia (2003) e pola Universidade de Vigo (2015).

## Obra 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Notas
Francisco Paradela Núñez

**Francisco Paradela Núñez**, nado en Ourense o 21 de xaneiro de 1898 e finado na Pobra de Trives o 9 de agosto de 1936, foi un comerciante e dramaturgo galego.

## Traxectoria 
Fillo de José Paradela Domínguez e Juana Núñez Cid. Traballador de banca en Ourense, axente de vendas de Ford e viaxante. Foi secretario da sociedade deportiva Victoria FC, e vicesecretario da sociedade Unión Artística Orensana. En 1930 foi elixido secretario da directiva da Unión de Automóviles y Servicios Libres de Turismos de Alquiler de Ourense. Grande esmorgante e humorista, foi membro da sociedade Akademos d'Ourens dedicada a investigar sobre a influencia grega na Galicia prerromana, que tiña a súa sede no café La Unión de Ourense. Francisco foi o director das actividades populares do grupo, que representaba cancións escenificadas, tangos orquestrados sen instrumentos, o "carnaval de Roma" e os "remeros do Volga", comedietas eróticas burlescas improvisadas, as "comedias fúnebres de Aladino", ventriloquia sen monecos, xuízos orais, poesías, contos e situacións. Foi autor de números e sketchs de variedades moi celebrados, aínda que non deixou obra publicada.

Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de xullo. O 2 de agosto xunto con Aquilino Sánchez Rodríguez e Joaquín Losada Filgueira que viñan da prisión do Carballiño, foron conducidos por un grupo de falanxistas á cadea de Viana do Bolo. Os milicianos deixaron a Aquilino Sánchez na prisión de Trives e continuaron cos outros dous que foron asasinados nas proximidades dos Codos de Larouco (A Pobra de Trives). A Francisco Paradela prendéronlle lume e despois metrallárono o 9 de agosto.

## Vida persoal 
Casou con María Doval Iglesias e foi pai de María, Elisa, Olga e Francisco Paradela Doval.
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
*
Antonio Alonso Puente

**Alonso Antonio Alonso Puente**, nado en Santiago de Compostela o 23 de xuño de 1909 e finado en México en 1980 foi un médico e político galego.

## Traxectoria 
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1936 era médico de Ordes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia na zona. Pasou a Portugal, evitou á Policía portuguesa (PIDE) e logo de pasar por Cuba e Guatemala, chegou a México en 1946, onde residiu ata o seu falecemento. En México casou con Estrela Concheiro García, cuñada de Francisco Comesaña Rendo.

## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 

### Ligazóns externas 
* Ficha en Registro Nacional de Extranjeros en México
Macedonia do Norte no Festival de Eurovisión

A **República de Macedonia** participou no Festival da Canción de Eurovisión como país dende o Festival de Eurovisión 1998. O mellor resultado que tivo até agora foi o 12º lugar na final do Festival de Eurovisión 2006. Macedonia, xunto a Montenegro, é a única antiga nación iugoslava que non terminou nunca dentro das 10 mellores en Eurovisión.

Antes de ser un estado propio, como parte de Iugoslavia, a RS Macedonia competía na Jugovizija, a preselección nacional iugoslava. Despois da desintegración de Iugoslavia, os países que obtiveron a súa independencia buscaron participar no Festival de Eurovisión como entidades independentes. Macedonia estaba lista para participar no 1993 con Maja Odzaklievska e a canción ***Ne me dopiraj***. Con todo, retirouse antes do festival por razóns que non se fixeron públicas.

Macedonia logra clasificarse na final do festival na edición de Festival de Eurovisión 1998 co tema *Ne zori, zoro* ("Que non amenza"), cantado por Vlado Janevski, logrando o 19º lugar con 16 puntos. Este tema marca un hito na historia recente do Festival de Eurovisión ao ser a última canción participante en ser interpretada cunha orquestra en vivo, tras a eliminación ao ano seguinte.

O festival de música pop Skopje Fest úsase como preselección nacional. Amos espectáculos son sempre cubertos pola Makedonska Radio Televizija.

## Participantes 
* No ano 2006, a República de Macedonia e Croacia empataron con 56 puntos. No caso de empate posiciónase no posto máis alto o país que haxa sido votado por máis países, neste caso caso Croacia recibiu votos de 8 países e a República de Macedonia recibiu votos de 9 países. Finalmente Croacia quedou de 13º e a República de Macedonia 12º.
* No ano 2012, a República de Macedonia e a Romanía empataron con 71 puntos. Para desempatar, o posto máis alto pertence para o que recibe votos dun número maior de países. Romanía recibiu de 14, e Macedonia de 12, polo tanto a Romanía ocupou a 12º posición, e Macedonia a 13º, aínda que a República de Macedonia recibise un maior número de 12 puntos (dous, frete a un de Romanía).

## 12 puntos 
### Semi-final 
* A República de Macedonia deu 12 puntos a...

### Final 
* A República de Macedonia deu 12 puntos a...

## Ligazóns externas 
* Sitio oficial de Eurovisión
Antonio Quesada

**Antonio Quesada Porto**, nado en Ourense o 14 de xuño de 1932 e finado en Vigo o 26 de xaneiro de 2015, foi un pintor galego.
## Traxectoria 
Naceu nunha familia, a Quesada, composta por máis dunha vintena de artistas plásticos e debuxantes, como Xaime Quesada, Carlos Quesada ou Fernando Quesada, todos eles irmáns de Antonio. Profesionalmente dedicouse á administración pública, e foi funcionario de Facenda. En 1953 consegue praza en Zamora, onde vivirá e comezará a pintar. Na cidade leonesa coñece o pintor Antonio Pedrero e os poetas Claudio Rodríguez García e Jesús Hilario Tundidor.

Casa en Zamora e permanece na cidade ata que se traslada en 1966 a Vigo, onde residirá o resto da súa vida.

Pintor abstracto, destacou como paisaxista, con obras que combinan manchas de cores e nas que dificilmente se poden recoñecer elementos concretos. As súas técnicas artísticas máis cultivadas son o óleo (sobre lenzo ou madeira), e a serigrafía. Hai obra súa no Museo Municipal Quiñones de León, o Museo de Belas Artes da Coruña, o Museo Municipal de Ourense, o Bello Piñeiro de Ferrol e o de Toledo, e en varias coleccións privadas e institucións públicas.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* *Plástica Gallega*, Pablos, Colmeiro, Ilarri, Pousa e Antonio Quesada Porto, Caja de Ahorros Municipal de Vigo, 1981, 408 p., ISBN 84-7231-603-3.http://www.pintoresgallegos.com/bibliografia/imagenes/plasticagallega.jpg

### Outros artigos 
* Sobriños: Yayo Quesada, Marieta Quesada, Xaime Quesada Blanco...

### Ligazóns externas 
* Galegos.info
Tyler Ennis

**Tyler Cameron Ennis McIntyre**, nado o 24 de agosto de 1994 en Brampton, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga no Napoli Basket da Lega Basket Serie A.

## Traxectoria profesional 
O 26 de xuño de 2014, Ennis foi seleccionado na 18ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Phoenix Suns. O 8 de agosto de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Suns. Fixo o seu debut na NBA o 29 de outubro de 2014 no primeiro partido da tempada dos Suns, contra os Los Angeles Lakers, onde acadou 2 puntos, 3 asistencias e 1 tapón na vitoria de Phoenix por 119-99. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Bakersfield Jam, afiliado dos Suns na NBA Development League.

O 19 de febreiro de 2015, Ennis foi traspasado xunto a Miles Plumlee ós Milwaukee Bucks, como parte dun acordo entre os Suns, os Bucks e os Philadelphia 76ers. Ó día seguinte fixo o seu debut cos Bucks, facendo 4 puntos e 2 asistencias na vitoria sobre os Denver Nuggets por 89-81.

O 22 de setembro de 2016, Ennis foi traspasado ós Houston Rockets a cambio de Michael Beasley.

O 23 de febreiro de 2017, Ennis foi traspasado xunto os dereitos de Brad Newley ós Los Angeles Lakers, a cambio de Marcelinho Huertas.

O 19 de xullo de 2018, Ennis asinou un contrato de dous anos co Fenerbahçe SK turco.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Kobanî

**Kobanî** (en kurdo setentrional; en ; en , *"Ain al-"Arab*) é unha cidade da gobernación de Alepo, na Siria setentrional, na fronteira con Turquía.
Como consecuencia da guerra civil siria, a cidade estivo baixo control da milicia kurda das Unidades de Protección Popular dende 2012, e foi asediada polo Estado Islámico a partir do outono de 2014.

Antes da guerra tiña unha poboación de arredor de 45.000 habitantes, a maioría deles kurdos, e con minorías árabe, turcomena e armenia.
James Young

**James Young**, nado o 16 de agosto de 1995 en Flint, Míchigan, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Hapoel Tel Aviv BC israelí.

## Traxectoria profesional 
O 26 de xuño de 2014, Young foi seleccionado na 17ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Boston Celtics. O 10 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Celtics. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Maine Red Claws, afiliado dos Celtics na NBA Development League.

O 5 de xaneiro de 2018, Young asinou cos Philadelphia 76ers. O 26 de marzo de 2018 foi cortado polos Sixers.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Jordan Adams

**Jordan LaVell Adams**, nado o 8 de xullo de 1994 en Atlanta, Xeorxia, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.

## Traxectoria profesional 
O 26 de xuño de 2014, Adams foi seleccionado na 22ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Memphis Grizzlies. O 7 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Grizzlies. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Iowa Energy, afiliado dos Grizzlies na NBA Development League.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Perfil en NBA.com 
* Estatísticas en Basketball-Reference.com
Hlib Lonchyna

**Hlib Lonchyna**, nado como **Borys Sviatoslav Lonchyna** o 23 de febreiro de 1954 en Steubenville (Estados Unidos), é un eclesiástico católico ucraíno, monxe estudita e, dende 2011, bispo da Sagrada Familia de Londres.
## Traxectoria 
Hlib Lonchyna naceu o 23 de febreiro de 1954 nunha familia de ascendencia ucraína en Steubenville, no territorio da eparquía ucraína de Parma.

En 1975 entrou no mosteiro dos estuditas de Grottaferrata, e o 19 de decembro de 1976 fixo a profesión solemne como monxe estudita. Posteriormente, o 3 de xullo de 1977 foi ordenado sacerdote dos estuditas polo arcebispo maior de Lviv Yosyf Slipyi.

Licenciouse en Teoloxía bíblica pola Pontificia Universidade Urbaniana en 1979, e posteriormente exerceu o seu ministerio na parroquia de San Nicolao de Passaic (Nova Jersey). En 1994 trasladouse a Ucraína, onde foi director espiritual do seminario maior de Lviv. Posteriormente continuou os seus estudos, doutourándose en Teoloxía litúrxica poloa Pontificio Instituto Oriental en 2001.

O 11 de xaneiro de 2002 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de Bareta. Recibiu a consagración episcopal o 27 de febreiro, de mans do arcebispo maior Liubomyr Huzar, e tivo como principais co-consagrantes ao arcebispo de Filadelfia Stefan Soroka e ao bispo de Sambir-Drohobych Yulian Voronovskyi.

O 14 de xaneiro de 2003 foi nomeado visitador apostólico para os greco-católicos ucraínos de Italia, e procurador do arcebispo maior ante a Santa Sé. O 4 de marzo de 2004 foi nomeado tamén visitador apostólico para España e Irlanda.

O 6 de decembro de 2004 foi nomeado bispo auxiliar de Kíiv, ao trasladarse a esta cidade a sé arquiepiscopal maior.

En xaneiro de 2009, foi nomeado Dionisio Lachovicz como visitador apostólico para España e Italia, mais Lonchyna seguiu a ser visitador apostólico para Irlanda.

O 2 de xuño de 2009 foi nomeado administrador apostólico do exarcado apostólico de Gran Bretaña, e o 14 de xuño de 2011 exarca apostólico. Coa elevación da sé ao rango de eparquía, pasou a ter o título de bispo da Sagrada Familia de Londres.

Logo do pasamento de Aliaksandr Nadsan o 15 de abril de 2015 os fieis greco-católicos bielorrusos no Reino Unido pasaron a depender da eparquía da Sagrada Familia de Londres.

## Notas
Antonov An-26

O **Antonov An-26** (denominación da OTAN: **Curl**) é avión un bimotor turbohélice usado para o transporte militar, deseñado e producido na Unión Soviética dende 1989 ata 1986.

## Deseño 
Tras as exitosas operacións do transporte táctico An-24T en lugares pouco preparados, aumentou o interese por unha versión cunha maior rampla de carga retráctil, xa que a súa escotilla de carga ventral restrinxía o manexo da carga, e en particular dos vehículos, e facíao menos eficaz do esperado no lanzamento en paracaídas de homes e subministracións. Os primeiros estudos para a rampla retráctil leváronse a cabo como parte do proxectado transporte medio An-40. Cando e lle deu o visto e prace ao An-26 en marzo de 1968 Antonov adoptou o deseño da rampla do An-40 para a fuselaxe do An-24, nacendo así o An-26. Prestóuse especial atención ás misións militares e a meirande parte dos primeiros An-26 foron entregados ao VT-A (o mando de aviación de transporte da forza aérea soviética).

Usando a meirande parte da estrutura do An-24, como a configuración das ás, os motores e a tren de aterraxe, o An-26 incluía equipo militar, como asentos de lona abatibles para paracaidistas, elevadores colgantes, ventás de observación e liñas estáticas de conexión de paracaídas. O An-26 realizou a súa estrea pública no 27º Paris Air Show de Le Bourget onde o segundo prototipo, CCCP-26184 (c/n00202), foi amosado na exposición estática.

O An-26 tamén se fabricou sen acordo de licenza na China por Xian Aircraft Factory como o Y-14, posteriormente cambiado para ser incluído na serie Xian Y7.

## Notas 
## Bibliografía 
*
Linguas algonquinas

As **linguas algonquinas** son unha subfamilia das linguas indíxenas de América que inclúe moitas das linguas da familia álxica. É preciso distinguir o nome da familia da lingua algonquina próxima á lingua ojibwa (Chippewa), que forma parte da familia. O termo "algonquino" podería derivar da verba da tribo maliseet *elakómkwik* (pronunciada ɛlæˈɡomoɡwik), "son os nosos parentes/aliados". Varias linguas algonquinas extinguíronse.

O territorio dos falantes algonquinos abranguía dende a costa leste de América do Norte até as Montañas Rochosas. A protolingua da cal descenden tódalas pólas da familia, o protoalgonquino, falouse hai 2.500 ou 3.000 anos. Non existe consenso científico sobre o territorio no cal se falou esta protolingua.

## División 
Esta subfamilia de preto de 30 linguas divídese en tres pólas principais segundo a xeografía: pradeiras, centrais e orientais.

A seguinte lista é unha clasificación das linguas segundo Goddard (1996) e Mithun (1999). As extintas están marcadas cunha †.

: *Pradeiras*
:: 1. **Siksiká** (tamén chamada pés negros)
:: *Atsina-arapaho* (incluíndo nawathinehena (†), e besawunena (†))
::: 2. **Arapaho**
::: 3. **Atsina** (†)
:: 4. **Cheyenne** (Šahíyena)

: *Centrais*
:: 5. **Cree-montagnais-naskapi**
:: 6. **Menominee** (moi ameazada)
:: *Ojibwe–Potawatomi*
::: 7. **Ojibwa** (Očipwe˙)
::: 8. **Potawatomi** (case extinta)
:: 9. **Sauk–Fox–Kickapoo** (moi ameazada)
:: 10. **Shawnee** (Ša˙wano˙ki) (moi ameazada)
:: 11. **Miami–Illinois** (†)

: *Orientais*
:: 12. **Micmac**
:: *Abnaki*
::: 13. **Abnaki occidental** (case extinto)
::: 14. **Abnaki oriental** (†)
:: 15. **Maliseet-passamaquoddy**
:: 16. **Massachusett**
:: 17. **Narragansett** (†)
:: 18. **Mohegan–Pequttôog** (†)
:: 19. **Quiripi-Naugatuck-Unquachog** (†)
:: 20. **Mohicano** (†)
:: *Delaware*
::: 21. **Munsee** (case extinta)
::: 22. **Unami** (†)
:: 23. **Nanticoke–Piscataway** (†)
:: 24. **Algonquino de Carolina** (†)
:: 25. **Powhatan** (†)
:: 26. **Etchemin** (†) (sen certeza)
:: 27. **Loup A** (†) (probablemente Nipmuck (†), sen certeza)
:: 28. **Loup B** (†) (sen certeza)
:: 29. **Shinnecock** (†) (sen certeza)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Bloomfield, Leonard (1946). "Algonquian". *Linguistic Structures of Native America*, ed. Harry Hoijer. Viking Fund Publications in Anthropology: 6. Nova York.
* Bright, William (2004). *Native American Place Names of the United States*. Norman: University of Oklahoma Press.
* Cappel, Constance, (2006), Odawa Language and Legends: Andrew J. Blackbird e Raymond Kiogima, Bloomington, IN: Xlibris.
* Campbell, Lyle (1997). *American Indian languages: The historical linguistics of Native America*. Nova York: Oxford University Press. ISBN 0-19-509427-1.
Aguaceiros, Elviña, A Coruña

**Aguaceiros** é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña.

No ano 2003, a rúa que atravesa Aguaceiros recibiu oficialmente o nome de rúa de Bordeos.

## Notas 
## Lugares e parroquias 
### Lugares de Elviña 
### Parroquias da Coruña 
## Véxase tamén
O Coidal, Visma, A Coruña

miniatura|Situación do Coidal no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma.
**O Coidal** é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo sur.

## Lugares e parroquias
### Lugares de Visma
### Parroquias da Coruña
## Notas 
## Véxase tamén
Rexión de Moravia Meridional

A **Rexión de Moravia Meridional** (en checo: **Jihomoravský kraj**) é unha unidade administrativa (kraj) da República Checa. Sitúase na parte meridional da rexión histórica de Moravia, e a súa capital é Brno, a segunda cidade máis grande do país.

Está dividida nos distritos (*okresy*) de Brno, Blansko, Břeclav, Hodonín, Vyškov e Znojmo.

## Véxase tamén
### Ligazóns externas
* Páxina oficial .
Dolabra

[miniatura|300px|Uso antigo da dolabra como útil de trincheira. Museo Nacional Romanés de Historia, Peza da [Columna de Traxano.]]
Unha **dolabra** é unha ferramenta versátil empregada pola xente da Península Itálica dende a antigüidade. Elaborada en metal, constaba dunha folla cun extremo afiado, en forma de machado, e outro aguzado, en forma de pico. Con esta forma servía como un pico a mineiros e escavadores, empregábase para tallar árbores e desbastar madeira ou como instrumento de sacerdotes para rituais relixiosos de sacrificio de animais. En caso de necesidade, podía empregarse como arma ofensiva.

Pola súa funcionalidade formaba parte do equipamento obrigatorio dos soldados romanos. Dada a súa utilidade para escavar trincheiras e levantar estacadas, era fundamental na construción de campamentos. 

### Achados en Galiza 
Aínda que é habitual atopar dolabras en xacementos romanos, non abundan os exemplares escavados en territorio galego. 

Un dos exemplares máis interesantes atopouse no 2011 no Monte do Castro, no concello de Ribadumia. A dolabra, depositada no Museo de Pontevedra, escavouse do interior dunha das vivendas. Dado que o castro presenta signos de destrución violenta, especúlase con que a dolabra puidese estar relacionada cun ataque dos lexionarios.

Outro exemplar foi atopado no 2025 na piscina do balneario de Lugo. Neste caso pénsase que a dolabra forma parte dos moitos sedimentos que o Miño arrastrou á piscina despois de abandonada.

## Galería

Ficheiro:HedemuePionieraexte1.jpg
Ficheiro:HedemueMilitaria.jpg

## Notas 
## Véxase tamén
### Outros artigos 
*Gladius
*Pilum
*Scutum

### Bibliografía 
*Adrian Goldsworthy, *The Complete Roman Army*
Cirilo I, patriarca de Moscova

**Cirilo I** (en ), nado como **Vladimir Mikhailovich Gundiaev** () o 20 de novembro de 1946 en Leningrado, é un bispo ortodoxo ruso, dende o 1 de febreiro de 2009 patriarca de Moscova.
## Traxectoria 
Naceu en Leningrado o 20 de novembro de 1946. Ao rematar a educación secundaria ingresou no seminario de Leningrado, e posteriormente na Academia Teolóxica de Leningrado, onde se graduou en 1970. 

O 1 de xuño de 1969 foi ordenado hieromonxe polo metropolita de Leningrado e Novgorod Nikodim Rotov.

O 12 de setembro de 1971 foi elevado a arquimandrita, e nomeado representante ortodoxo ruso no Consello Mundial de Igrexas, en Xenebra.

O 14 de marzo de 1976 foi consagrado bispo, e pasou a ser o vigairo da eparquía de Leningrado. Posteriormente foi nomeado metropolita de Smolensk e Kaliningrado

O 27 de xaneiro de 2009 o Sínodo da Igrexa Ortodoxa Rusa elixiuno patriarca de Moscova, e foi entronizado o 1 de febreiro] seguinte.
Luuanda

***Luuanda*** é un libro de contos do escritor angolano José Luandino Vieira publicado en 1963 pola editora Edições 70 en Lisboa. Está constituído por tres historias:  "Vavó Xixí e seu neto Zeca Santos",  "A Estória do Ladrão e do Papagaio" e "A Estória da Galinha e do Ovo".

Este libro supuxo unha ruptura coa norma portuguesa na literatura angolana. Polo seu cariz innovador, mereceu o recoñecemento xeral e foi galardoado con dous importantes premios: 1º Prémio D. Maria José Abrantes Mota Veiga, atribuído en Luanda en 1964, e o 1º Premio do Grande Prémio da Novelística, atribuído pola Sociedade Portuguesa de Escritores, en Lisboa, en 1965.
Ben Johnson (actor)

**Ben "Son" Johnson, Jr.**, nado en Foraker (Oklahoma) o 13 de xuño de 1918 e finado en Mesa (Arizona) o 8 de abril de 1996 foi un actor, especialista de cinema e vaqueiro de rodeo estadounidense.

## Traxectoria 
Ben Johnson naceu na Osage Indian Reservation, de orixes irlandesa e cherokee, fillo de Ollie Susan Workmon e de Ben Johnson, Sr. O seu pai era rancheiro e campión de rodeo.

A súa carreira cinematográfica comezou en *The Outlaw*, de Howard Hughes. O seu traballo como especialista chamou a atención de John Ford, que o contratou como dobre de Henry Fonda en *Fort Apache* (1948). Durante a rodaxe os cabalos que tiraban dunha carruaxe con tres homes desbocáronse, e Johnson foi quen de parar o carro e salvar os homes. Cando Ford lle prometeu que sería recompensado Johnson contaba con outro traballo de dobre ou quizais un pequeno papel con frase. Ford chamou a Johnson á súa oficina e deulle un sobre cun contrato de sete anos por cinco mil dólares á semana. O seu primeiro papel acreditado foi en *3 Godfathers*.

Durante a súa carreira traballou con directores como Sam Peckinpah e gañou o Oscar ao mellor actor secundario de 1971 por *A derradeira película*, de Peter Bogdanovich.

Faleceu vítima dun ataque ao corazón en Mesa (Arizona), o 8 de abril de 1996 mentres visitaba a súa nai, que tiña 96 anos. Ela finou en 2000 cando tiña 101 anos.

## Filmografía 
## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* 
### Ligazóns externas 
* 
* Encyclopedia of Oklahoma History and Culture - Johnson, Ben, Jr.
Eritropoese

miniatura|400px|Diagrama que mostra o desenvolvemento de diferentes células sanguíneas en células maduras.
A **eritropoese** é o proceso de formación dos glóbulos vermellos do sangue ou eritrocitos. Forma parte da hematopoese e ocorre normalmente na medula ósea vermella. A vida dos eritrocitos é duns 120 días; cando morren son destruídos no bazo e substituídos por novos eritrocitos producidos por eritropoese, de modo que cada día entran á circulación uns 2·1010 eritrocitos novos Esta hormona estimula a proliferación e diferenciación de precursores dos glóbulos vermellos, que activan un incremento da eritropoese nos tecidos hematopoéticos, o que finalmente dará lugar á produción de máis glóbulos vermellos. Despois do sétimo mes, a eritropoese prodúcese xa na medula ósea. O incremento da actividade física pode causar un incremento da eritropoese. A medula ósea de practicamente todos os ósos produce glóbulos vermellos ata os 5 anos de idade. Á idade de 25 anos a tibia e o fémur deixan de ser sitios importantes de hematopoese, e son as vértebras, o esterno, a pelve, as costelas, e os ósos craniais os que continúan a produción de glóbulos vermellos durante o resto da vida. Porén, nos humanos que padecen certas doenzas e nalgúns animais, a eritropoese tamén ten lugar fóra da medula ósea, en órganos como o bazo ou o fígado, o que se denomina *eritropoese extramedular*.

## Diferenciación dos eritrocitos 
No proceso da maduración dos eritrocitos, as células van sufrindo unha progresiva diferenciación. Os seguintes estadios de desenvolvemento ocorren todos na medula ósea a partir das células nai hematopoéticas e duran aproximadamente unha semana:
# Un hemocitoblasto, unha célula nai hematopoética multipotente, é a célula inicial.
# A célula nai hematopoética orixina unha célula proxenitora mieloide común.
# A partir da célula proxenitora mieloide común fórmase unha célula nai unipotente que orixina os pronormoblastos.
# O pronormoblasto tamén se chama proeritroblasto ou rubriblasto. Ten un diámetro de 14 a 19 microns, e un núcleo grande con cromatina dispersa e dous ou máis nucléolos.
# Esta célula divídese formando normoblastos (eritroblastos) temperáns ou basofílicos, tamén chamados eritroblastos, con citoplasma moi basofílico, cromatina con grumos densos e sen nucléolos, con moitos polirribosomas libres, que xa pode sintetizar hemoglobina. 
# Esta célula divídese e orixina despois normoblastos (eritrobalstos) intermedios ou policromatófilos, con núcleo máis pequeno con cromatina máis condensada, menos ribosomas e unha cantidade cada vez maior de hemoglobina. As proporcións cambiantes de ribosomas e a hemoglobina fan que teña diversas cores nas tinguiduras.
# O estadio seguinte é o de normoblasto (eritroblasto) tardío ou ortocromático (ou, simplemente, normoblasto). Este ten un núcleo pequeno e excéntrico, un citoplasma case sen orgánulos, pero aínda hai grupos de ribosomas e aumenta a concentración de hemoglobina. Neste estado o núcleo é expulsado da célula xunto cunha fina capa de citoplasma, rodeado de membrana plasmática (os macrófagos fagocitan estes núcleos)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Outros artigos 
* Anemia
* Policitemia
Joseph Schildkraut

**Joseph Schildkraut**, nado en Viena o 22 de marzo de 1986 e finado en Nova York o 21 de xaneiro de 1964 foi un actor austríaco.

## Traxectoria 
Schildkraut era fillo de Erna Weinstein e o actor de teatro (e logo de cinema) Rudolph Schildkraut. A súa familia era xudía. A principios do século XX marchou aos Estados Unidos e apareceu en moitas producións de Broadway.

Na década de 1920 comezou a traballar no cinema, aínda que volveu esporadicamente ao teatro. O seu primeiro éxito foi en *Orphans of the Storm*, de D. W. Griffith, con Lillian Gish. Gañou o Oscar ao mellor actor secundario en 1937 pola súa interpretación de Alfred Dreyfus en *The Life of Emile Zola*. Interpretou o papel de Otto Frank na produción orixinal de *The Diary of Anne Frank* e na súa versión cinematográfica (1959). Traballou tamén na televisión en series como *The Twilight Zone* ou *Sam Benedict*.

## Filmografía 
* *Orphans of the Storm* (1921)
* *Theodor Herzl* (1921)
* *The Road to Yesterday* (1925)
* *Shipwrecked* (1926)
* *Young April* (1926)
* *The King of Kings* (1927)
* *Show Boat* (1929)
* ''Cock o' the Walk* (1930)
* *Carnival* (1931)
* *Viva Villa!* (1934)
* *Cleopatra* (1934)
* *The Crusades* (1935)
* *The Garden of Allah* (1936)
* *Slave Ship* (1937)
* *Souls at Sea* (1937)
* *The Life of Emile Zola* (1937)
* *Lancer Spy* (1937)
* *Marie Antoinette* (1938)
* *Suez* (1938)
* *The Baroness and the Butler* (1938)
* *Lady of the Tropics* (1939)
* *Idiot's Delight* (1939)
* *The Three Musketeers* (1939)
* *The Man in the Iron Mask* (1939)
* *Mr. Moto Takes a Vacation* (1939)
* *The Rains Came* (1939)
* *Rangers of Fortune* (1940)
* *The Shop Around the Corner* (1940)
* *The Tell-Tale Heart* (1941)
* *Flame of Barbary Coast* (1945)
* *The Cheaters* (1945)
* *Monsieur Beaucaire* (1946)
* *Northwest Outpost* (1947)
* *The Diary of Anne Frank* (1959)
* *The Greatest Story Ever Told* (1965)

## Notas 
## Véxase tamén 
### Bibliografía 
* Joseph Schildkraut, *My Father and I'', contada a Leo Lania, Nova York, 1959.
### Ligazóns externas 
* 
* Virtual History
Alfabeto ge'ez

O '''alfabeto ge'ez** ( **'), (tamén coñecido como etíope) é un sistema de escrita alfasilabario empregado por varias linguas de Etiopía e Eritrea. Orixinouse como un *abjad* (alfabeto só consonántico) e foi empregado primeiramente para escribir a lingua ge'ez, hoxe unha lingua litúrxica da Igrexa Etíope Tewahedo e da Igrexa Tewahedo de Eritrea. En amhárico e tigriña chámase '''' (), que significa "escrita" ou "alfabeto".

O alfabeto ge'ez foi adaptado para escribir outras linguas, moitas delas semíticas, particularmente ó amhárico en Etiopía, e o tigriña en Eritrea e Etiopía. Tamén é usado no sebatbeit, no me'en, e noutras linguas de Etiopía. En Eritrea emprégase no tigré, e tradicionalmente polo blin.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*Omniglot.com
Borja López

**Borja López Menéndez**, nado en Xixón o 2 de febreiro de 1994, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Sporting de Gijón.

## Traxectoria 
O 30 de xaneiro de 2015 firmou polo Deportivo da Coruña até o final da tempada 2014–15, cedido polo AS Monaco sen opción de compra. Non xogou ningún partido durante a súa estadía no club branquiazul.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Datos do xogador en bdfutbol.com 
* Datos do xogador en soccerway.com
Bojnice

**Bojnice** (en húngaro *Bajmóc*, en alemán *Weinitz*) é unha vila histórica sita no centro de Eslovaquia ao norte do río Nitra, preto de Prievidza. No ano 2013 tiña unha poboación de 4.921 habitantes. Bojnice é unha vila principalmente coñecida polas súas atraccións turísticas. Posúe o parque zoolóxico máis antigo do país e tamén un dos spa máis antigos de Eslovaquia. A vila está situada baixo o castelo de Bojnice, que foi construído con rochas de travertino no século XII.

## Xeografía 
Bojnice linda ao norte co val do río Nitra, baixo os montes Strážov. Sitúase a 4 km da cidade de Prievidza, coa que comparte o sistema de transporte público. Outras cidades próximas son Žilina (a 60&nbsp;km ao norte) e Trenčín (a 65&nbsp;km ao oeste).

## Demografía 
Segundo o censo de 2001, a vila tiña 5.006 habitantes, dos que o 97,06% eran eslovacos, o 0,68% checos e o 0,24% alemáns. O 74,55% eran católicos, o 19% non tiña afiliación relixiosa e o 2% luteranos.

## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
* Sitio web oficial de Bojnice
Toshio Suzuki (produtor)

, nado en Nagoia, Prefectura de Aichi, o 19 de agosto de 1948, é un produtor de cine de anime e colaborador de Hayao Miyazaki, así como antigo presidente de Studio Ghibli. Suzuki está considerado como un dos produtores máis exitosos do Xapón debido ó enorme éxito de recadación (no Xapón) de moitos dos filme de Ghibli.

## Traxectoria
En 1967 ingresou na Universidade de Keio e graduouse en literatura en 1972.

## Notas 
## Véxase tamén 
### Ligazóns externas 
*